Μολδαβία Chișinău - Тирасполь - Бендеры, Τρεις πόλεις, "δύο" χώρες, μία αντίθεση

[Klair]

ωάρια

???
Μάλλον ψάρια ήθελες να γράψεις

 

[YiannisTS]

???
Μάλλον ψάρια ήθελες να γράψεις

Ναι, δίκιο έχεις. Διορθώθηκε. Ευχαριστώ.

 

[YiannisTS]

Κισινάου, ο μεγάλος περίπατος της πρώτης ημέρας, μετά το Εθνικό Μουσείο

Φεύγοντας από το Εθνικό Μουσείο κινούμαστε προς τα δεξιά. Στη διασταύρωση 31 Αυγούστου 1989 (31 August 1989) και Αλέξανδρου Πούσκιν (strada Aleksandr Pușkin) ένα "μακρύ" κτήριο με αναγεννησιακά χαρακτηριστικά στεγάζει το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Μολδαβίας. Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε το δρόμο μας χωρίς να το επισκεφτούμε. Απέναντι από το μουσείο, στην άλλη πλευρά του δρόμου, ένα τετράγωνο συντριβάνι δείχνει να έχει αφεθεί στην τύχη του. Αλλάζουμε κατεύθυνση περπατώντας πάνω στο δρόμο του ποιητή. Μπροστά μας εμφανίζεται η ορθόδοξη εκκλησία της Αγίας Θεοδώρας της Σύχλα (Catedrala Ortodoxă Română "Sfânta Cuvioasă Teodora de la Sihla"), μάλλον νεοκλασικού βυζαντινού ρυθμού. Εντύπωση προκαλεί το έντονο μπλε χρώμα της σκεπής της, καθώς και το έντονο μπλε στις εσωτερικές τοιχογραφίες και αγιογραφίες. Η εκκλησία στεγάζεται σε ένα πρώην σχολικό παρεκκλήσι θηλέων από τα τέλη του 19ου αιώνα.

Στη διασταύρωση του δρόμου του ποιητή με την οδό Βουκουρεστίου (strada București) μία κόκκινη πόρτα "σημαδεύει" την είσοδο του Rockovoy Bar. Απέναντι από το bar ένα καφέ με το όνομα του τροπικού πουλιού Tucano μας καλεί να ξεκουραστούμε για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Νεανικό περιβάλλον, μοντέρνα σχεδίαση, δυνατός καφές. Το κρουασάν με γέμιση φιστίκι ήταν απλά "άπαιχτο".

Κατηφορίζουμε την οδό του ποιητή. Παλιές μονοκατοικίες και διώροφα κτήρια εναλλάσσονται, το ένα δίπλα στο άλλο. Τα περισσότερα από αυτά είναι "σημαδεμένα" με τον αριθμό καταχώρησης διατηρητέων μνημείων της Μολδαβίας. Το διώροφο κτήριο είναι η Σχολή των Γραμμάτων (φαντάζομαι η αντίστοιχη Σχολή Φιλολογίας).

Ο δρόμος του ποιητή ολοκληρώνει την πορεία του στη συνάντησή του με την οδό του Αλέξανδρου Ματεβίτσι (strada Alexei Mateevici). Ακόμη ένα μουσείο σε ένα πολύ όμορφο κτήριο, το Μουσείο Ρουμάνικης Λογοτεχνίας. Ο περίβολος έχει διάφορα ενδιαφέροντα έργα τέχνης. Αποφασίσαμε να δούμε τι γίνεται στο εσωτερικό του. Μια ευγενική κυρία που μάλλον είχε βαρεθεί να μην έχει επισκέπτες προσπαθεί να μας εξηγήσει στα αγγλικά και στα ρώσικα τα εκθέματα του χώρου. Η είσοδος απαιτούσε εισιτήριο αλλά επειδή όλα τα εκθέματα είναι στα ρουμάνια κάναμε στροφή 180 μοιρών και φύγαμε. Την επόμενη ίσως φορά που θα μάθουμε ρουμάνικα ή που θα βάλουν ταμπελάκια στα αγγλικά θα ξαναέρθουμε.

Δίπλα στο μουσείο υπάρχει ένα μικρό πάρκο με ένα μνημείο το οποίο φέρει την επιγραφή Δύο Δίδυμες Καρδιές ενώ είναι γνωστό ως "Ρέκβιεμ για την Αγάπη". Οι δύο φιγούρες αναπαριστούν την Ντοϊόνα και τον Ίωνα (Ion and Doina Aldea-Teodorovici), δύο μουσικούς που σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό ατύχημα.

Λίγο πιο κάτω από το πάρκο, στην άλλη πλευρά του δρόμου, υψώνεται ο Παλιός Πύργος Νερού (Fostul Turn de Apă). Κατασκευασμένος στα τέλη του 19ου αιώνα λειτούργησε αρχικά ως υδραγωγείο της πόλης ενώ στη συνέχεια σαν σταθμός πυροσβεστικής, μέχρι την οριστική του παύση. Σήμερα στεγάζεται το Ιστορικό Μουσείο της Πόλης του Κισινάου (Muzeul de Istorie a Orașului Chișinău). Στην κορυφή του κτηρίου είχαμε δει λίγα λεπτά νωρίτερα δύο κορίτσια τα οποία όταν φτάσαμε πιο κοντά μόλις είχαν κατέβει. Άρα υπάρχει πρόσβαση μέχρι πάνω. Άρα πρέπει να μπούμε και να φτάσουμε την κορυφή. Μια ευγενική γηραιά κυρία μας έδωσε εισιτήρια ενώ μας ζήτησε αντίτιμο και για την φωτογραφική μηχανή το οποίο αποφύγαμε αφού της υποσχεθήκαμε ότι δεν θα τη χρησιμοποιήσουμε (η χρήση της φωτογραφικής μηχανής του κινητού είναι δωρεάν). Η κορυφή βρίσκεται στον 7ο όροφο. Κάθε ενδιάμεσος όροφος έχει εκθέματα από την ιστορία της πόλης. Μια σπειροειδής μεταλλική σκάλα μας ανεβάζει προς τα πάνω. Ένα μικρό λαχάνιασμα, κάποια ενδιάμεσα διαλείμματα και νάμαστε στο στόχο. Αφήνουμε προς το παρών την έκθεση έργων ζωγραφικής και βγαίνουμε στον εξωτερικό χώρο. Είκοσι δύο μέτρα μας χωρίζουν από τη βάση του πύργου τα οποία παρέχουν μια μοναδική θέα προς όλα τα σημεία του ορίζοντα. Το κρύο είναι έντονο ενώ το ψιλόβροχο και ο αέρας "δυσκολεύουν" την παραμονή μας. Αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Η θέα είναι εκπληκτική, ακόμη και χωρίς ήλιο. Αναρωτιέμαι πως μπορώ να μεταφέρω τις εικόνες από τις διαφορετικές πλευρές του πύργου σε ένα ενιαίο σύνολο το οποίο να μεταβιβάζει στο μετέπειτα αναγνώστη αυτό που είδαν τα μάτια μας. Έβαλα λοιπόν αριθμούς σε κάθε πλευρά του κτηρίου που έγινε λήψη φωτογραφίας...

... και ιδού η σύνθεση. Θέα προς όλα τα σημεία του ορίζοντα. Ελπίζω να είναι κατατοπιστικό και πειστικό για τον επόμενο επισκέπτη έτσι ώστε να ανέβει μέχρι επάνω.

Με το κρύο να περονιάζει μπήκαμε τελικά μέσα στην αίθουσα με τα πολύ ενδιαφέροντα έργα ζωγραφικής. Θαυμάστε μερικά από αυτά. Διαλέγω το κορίτσι που κοιτάει προς το κτήριο του Δημαρχείου ενώ ένα ψάρι μάλλον μπέρδεψε τον μπλε ουρανό με θάλασσα. Εσείς τι διαλέγετε;

Κατεβαίνουμε από τον πύργο και διαμέσου του πάρκου που είχαμε επισκεφτεί νωρίτερα αρχίζουμε να κατεβαίνουμε τα σκαλιά προς τη λίμνη. Το πάρκο που βρίσκεται περιμετρικά της λίμνης, γνωστό ως Valea Morilor, δημιουργήθηκε το 1950 και αποτελεί σημείο αναφοράς της πόλης και σημαντικό κόμβο αναψυχής.

Περπατήσαμε δίπλα στη λίμνη, στη νότια πλευρά της.

Τα δέντρα ήταν ακόμη γυμνά. Η φύση δεν είχε ξυπνήσει. Οι άνθρωποι λιγοστοί. Ο ουρανός μουντός και συννεφιασμένος.

Στη δυτική πλευρά της λίμνης βρήκαμε ένα άνοιγμα της περίφραξης και διασχίζοντας ένα άλλο μικρότερο πάρκο βρεθήκαμε σε ένα μεγάλο μνημείο ξεχασμένο από το χρόνο. Από την αρχική του θέση στην Αψίδα του Θριάμβου μεταφέρθηκε στη νέα του θέση χωρίς να οδηγηθεί στην καταστροφή. Τρεις επαναστατικές μορφές του 19oυ και του 20ου αιώνα, ο Βούλγαρος πολιτικός Georgi Dimitrov, o Ρώσος πολιτικός και φιλόσοφος Vladimir Lenin και ο Γερμανός οικονομολόγος και φιλόσοφος Karl Marx παρακολουθούν ατάραχοι τους επισκέπτες που ξαφνιάζονται από την παρουσία τους, μοναδική σε όλη την πόλη.

Ξεκινήσαμε την πορεία της επιστροφής. Τα πόδια είχαν βαρύνει αλλά το παλεύαμε. Προχωρώντας στη βόρεια πλευρά της λίμνης φτάσαμε στη βάση μιας μεγάλης σειράς από σκαλοπάτια. Μια μπρούτζινη σύνθεση δύο μαθητών με skateboard και ενός μικρού σκύλου, αυτού που μοιάζει με λουκάνικο, είναι μια ευχάριστη νότα και στάση φωτογράφησης.

Ανεβαίνουμε σιγά σιγά τα σκαλιά προς τα πάνω. Υποθέτουμε ότι κάποια στιγμή αργότερα, όταν ζεστάνει ο καιρός, τα παρτέρια θα είναι γεμάτα ανθισμένα λουλούδια και στο κέντρο θα τρέχουν νερά από τα συντριβάνια.

Κάπου εδώ οι δυνάμεις μας εγκατέλειψαν. Καλέσαμε ταξί για να πάμε σχεδόν στην άλλη μεριά της πόλης σε ένα εστιατόριο που μας πρότεινε η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος που μέναμε. Παρακάτω είναι μερικές εικόνες από τις πολυκατοικίες που περνάγαμε, μάλλον σύγχρονες.

Acasă la Mama λέγεται το εστιατόριο που μας προτάθηκε, δηλαδή το Σπίτι της Μαμάς, πρέπει να είναι η μετάφραση. Παραδοσιακή διακόσμηση, βαριά μεγάλα τραπέζια, τοπική μουσική. Επιλέξαμε παραδοσιακά πιάτα ενώ το κρασί ήταν φανταστικό. Μια μεγάλη παρέα δίπλα μας δοκίμαζε πολλά διαφορετικά κρασιά και το θορυβώδες γέλιο έρεε άφθονο. Αλλά δεν μας πείραξε, το αντίθετο μάλιστα.

Μετά από κάμποση ώρα και αφού πλέον είχαμε ξεκουραστεί ξεκινήσαμε με τα πόδια μέχρι το μέρος της διαμονής μας. Συνεχίσαμε να περνάμε δίπλα από ενδιαφέροντα κτήρια. Η πρεσβεία του Καζακστάν, ένα ροζ κρατικό κτήριο, το Ανώτατο Δικαστήριο της Μολδαβίας, η Σχολή Οικονομικών Σπουδών.

Πλησιάζουμε το πάρκο όπου βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός της πόλης. Ένας πεζόδρομος με "πλήκτρα" πιάνου καταλήγει στα Αγάλματα των Εραστών (Monumentul Îndrăgostiților). Λίγο πιο πέρα ένας μουσικός δρόμου παίζει το σαξόφωνο του. Κοντοσταθήκαμε να τον ακούσουμε και με την άδεια του τον αποθανάτισα.

Λίγο αργότερα είμαστε μέσα στο διαμέρισμα. Αλλά όχι για πολύ. Μετά τις 10 το βράδυ ξαναβγαίνουμε για μια μπύρα. Η κίνηση των ανθρώπων έχει σχεδόν μηδενιστεί. Το ίδιο και τα αυτοκίνητα. Είναι Σάββατο βράδυ και νομίζουμε ότι είμαστε μόνοι μας στον δρόμο. Καταλήγουμε στο Brother's Pub, ένα συμπαθητικό μπαρ που είναι ανοικτό 23 ώρες από τις 24 που έχει μια ημέρα. Κλείνει μόνο από τις 7 το πρωί μέχρι τις 8. Παραγγέλλουμε δύο κόκκινες τοπικές μπύρες χαζεύοντας τους θαμώνες που πάνε κι έρχονται. Ένας λίγο μεθυσμένος πετάγεται συνέχεια από ενθουσιασμένο. Παρακολουθεί αγγλικό ποδόσφαιρο. Το παιδί πίσω από τη μπάρα προσπαθεί να τον ηρεμήσει αλλά μάλλον δεν τα καταφέρνει.

Γύρω στα μεσάνυχτα παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Οι δρόμοι είναι ακόμη πιο άδειοι τώρα! Δεν πτοούμαστε. Φτάνουμε στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου παρατηρούμε για πρώτη φορά την πινακίδα που υπάρχει εκεί. Εδώ έμεινε από το 1957 μέχρι το 1987 ο ποιητής Valentin Roșca.

Η πρώτη ημέρα στο Κισινάου τελείωσε. Περπατήσαμε πολύ, είδαμε πολλά, το απολαύσαμε!

 

[Hayate]

Φοβερή προσπαθεια...Η Μολδαβία είναι απο τις λιγες χώρες της Ευρώπης που δεν έχω πάει,ίσως το κάνω φέτος.Και πριν πάω θα ξαναδιαβάσω την ιστορία σου κάποιες φορές σίγουρα...

 

[YiannisTS]

Φοβερή προσπαθεια...Η Μολδαβία είναι απο τις λιγες χώρες της Ευρώπης που δεν έχω πάει,ίσως το κάνω φέτος.Και πριν πάω θα ξαναδιαβάσω την ιστορία σου κάποιες φορές σίγουρα...

Υπομονή! 3,5 ημέρες ακόμη! Αν πας να προτιμήσεις εποχή που τα πάρκα είναι πράσινα και ανθισμένα, δηλαδή από Μάη και μετά.

 

[IrisAthens]

Κισινάου, ο μεγάλος περίπατος της πρώτης ημέρας, μετά το Εθνικό Μουσείο

Φεύγοντας από το Εθνικό Μουσείο κινούμαστε προς τα δεξιά. Στη διασταύρωση 31 Αυγούστου 1989 (31 August 1989) και Αλέξανδρου Πούσκιν (strada Aleksandr Pușkin) ένα "μακρύ" κτήριο με αναγεννησιακά χαρακτηριστικά στεγάζει το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Μολδαβίας. Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε το δρόμο μας χωρίς να το επισκεφτούμε. Απέναντι από το μουσείο, στην άλλη πλευρά του δρόμου, ένα τετράγωνο συντριβάνι δείχνει να έχει αφεθεί στην τύχη του. Αλλάζουμε κατεύθυνση περπατώντας πάνω στο δρόμο του ποιητή. Μπροστά μας εμφανίζεται η ορθόδοξη εκκλησία της Αγίας Θεοδώρας της Σύχλα (Catedrala Ortodoxă Română "Sfânta Cuvioasă Teodora de la Sihla"), μάλλον νεοκλασικού βυζαντινού ρυθμού. Εντύπωση προκαλεί το έντονο μπλε χρώμα της σκεπής της, καθώς και το έντονο μπλε στις εσωτερικές τοιχογραφίες και αγιογραφίες. Η εκκλησία στεγάζεται σε ένα πρώην σχολικό παρεκκλήσι θηλέων από τα τέλη του 19ου αιώνα.

View attachment 531485

Στη διασταύρωση του δρόμου του ποιητή με την οδό Βουκουρεστίου (strada București) μία κόκκινη πόρτα "σημαδεύει" την είσοδο του Rockovoy Bar. Απέναντι από το bar ένα καφέ με το όνομα του τροπικού πουλιού Tucano μας καλεί να ξεκουραστούμε για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Νεανικό περιβάλλον, μοντέρνα σχεδίαση, δυνατός καφές. Το κρουασάν με γέμιση φιστίκι ήταν απλά "άπαιχτο".

View attachment 531486

Κατηφορίζουμε την οδό του ποιητή. Παλιές μονοκατοικίες και διώροφα κτήρια εναλλάσσονται, το ένα δίπλα στο άλλο. Τα περισσότερα από αυτά είναι "σημαδεμένα" με τον αριθμό καταχώρησης διατηρητέων μνημείων της Μολδαβίας. Το διώροφο κτήριο είναι η Σχολή των Γραμμάτων (φαντάζομαι η αντίστοιχη Σχολή Φιλολογίας).

View attachment 531487

Ο δρόμος του ποιητή ολοκληρώνει την πορεία του στη συνάντησή του με την οδό του Αλέξανδρου Ματεβίτσι (strada Alexei Mateevici). Ακόμη ένα μουσείο σε ένα πολύ όμορφο κτήριο, το Μουσείο Ρουμάνικης Λογοτεχνίας. Ο περίβολος έχει διάφορα ενδιαφέροντα έργα τέχνης. Αποφασίσαμε να δούμε τι γίνεται στο εσωτερικό του. Μια ευγενική κυρία που μάλλον είχε βαρεθεί να μην έχει επισκέπτες προσπαθεί να μας εξηγήσει στα αγγλικά και στα ρώσικα τα εκθέματα του χώρου. Η είσοδος απαιτούσε εισιτήριο αλλά επειδή όλα τα εκθέματα είναι στα ρουμάνια κάναμε στροφή 180 μοιρών και φύγαμε. Την επόμενη ίσως φορά που θα μάθουμε ρουμάνικα ή που θα βάλουν ταμπελάκια στα αγγλικά θα ξαναέρθουμε.

View attachment 531488

Δίπλα στο μουσείο υπάρχει ένα μικρό πάρκο με ένα μνημείο το οποίο φέρει την επιγραφή Δύο Δίδυμες Καρδιές ενώ είναι γνωστό ως "Ρέκβιεμ για την Αγάπη". Οι δύο φιγούρες αναπαριστούν την Ντοϊόνα και τον Ίωνα (Ion and Doina Aldea-Teodorovici), δύο μουσικούς που σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό ατύχημα.

View attachment 531512

Λίγο πιο κάτω από το πάρκο, στην άλλη πλευρά του δρόμου, υψώνεται ο Παλιός Πύργος Νερού (Fostul Turn de Apă). Κατασκευασμένος στα τέλη του 19ου αιώνα λειτούργησε αρχικά ως υδραγωγείο της πόλης ενώ στη συνέχεια σαν σταθμός πυροσβεστικής, μέχρι την οριστική του παύση. Σήμερα στεγάζεται το Ιστορικό Μουσείο της Πόλης του Κισινάου (Muzeul de Istorie a Orașului Chișinău). Στην κορυφή του κτηρίου είχαμε δει λίγα λεπτά νωρίτερα δύο κορίτσια τα οποία όταν φτάσαμε πιο κοντά μόλις είχαν κατέβει. Άρα υπάρχει πρόσβαση μέχρι πάνω. Άρα πρέπει να μπούμε και να φτάσουμε την κορυφή. Μια ευγενική γηραιά κυρία μας έδωσε εισιτήρια ενώ μας ζήτησε αντίτιμο και για την φωτογραφική μηχανή το οποίο αποφύγαμε αφού της υποσχεθήκαμε ότι δεν θα τη χρησιμοποιήσουμε (η χρήση της φωτογραφικής μηχανής του κινητού είναι δωρεάν). Η κορυφή βρίσκεται στον 7ο όροφο. Κάθε ενδιάμεσος όροφος έχει εκθέματα από την ιστορία της πόλης. Μια σπειροειδής μεταλλική σκάλα μας ανεβάζει προς τα πάνω. Ένα μικρό λαχάνιασμα, κάποια ενδιάμεσα διαλείμματα και νάμαστε στο στόχο. Αφήνουμε προς το παρών την έκθεση έργων ζωγραφικής και βγαίνουμε στον εξωτερικό χώρο. Είκοσι δύο μέτρα μας χωρίζουν από τη βάση του πύργου τα οποία παρέχουν μια μοναδική θέα προς όλα τα σημεία του ορίζοντα. Το κρύο είναι έντονο ενώ το ψιλόβροχο και ο αέρας "δυσκολεύουν" την παραμονή μας. Αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Η θέα είναι εκπληκτική, ακόμη και χωρίς ήλιο. Αναρωτιέμαι πως μπορώ να μεταφέρω τις εικόνες από τις διαφορετικές πλευρές του πύργου σε ένα ενιαίο σύνολο το οποίο να μεταβιβάζει στο μετέπειτα αναγνώστη αυτό που είδαν τα μάτια μας. Έβαλα λοιπόν αριθμούς σε κάθε πλευρά του κτηρίου που έγινε λήψη φωτογραφίας...

View attachment 531513

... και ιδού η σύνθεση. Θέα προς όλα τα σημεία του ορίζοντα. Ελπίζω να είναι κατατοπιστικό και πειστικό για τον επόμενο επισκέπτη έτσι ώστε να ανέβει μέχρι επάνω.

View attachment 531514

Με το κρύο να περονιάζει μπήκαμε τελικά μέσα στην αίθουσα με τα πολύ ενδιαφέροντα έργα ζωγραφικής. Θαυμάστε μερικά από αυτά. Διαλέγω το κορίτσι που κοιτάει προς το κτήριο του Δημαρχείου ενώ ένα ψάρι μάλλον μπέρδεψε τον μπλε ουρανό με θάλασσα. Εσείς τι διαλέγετε;

View attachment 531515

Κατεβαίνουμε από τον πύργο και διαμέσου του πάρκου που είχαμε επισκεφτεί νωρίτερα αρχίζουμε να κατεβαίνουμε τα σκαλιά προς τη λίμνη. Το πάρκο που βρίσκεται περιμετρικά της λίμνης, γνωστό ως Valea Morilor, δημιουργήθηκε το 1950 και αποτελεί σημείο αναφοράς της πόλης και σημαντικό κόμβο αναψυχής.

View attachment 531516

Περπατήσαμε δίπλα στη λίμνη, στη νότια πλευρά της.

View attachment 531517

Τα δέντρα ήταν ακόμη γυμνά. Η φύση δεν είχε ξυπνήσει. Οι άνθρωποι λιγοστοί. Ο ουρανός μουντός και συννεφιασμένος.

View attachment 531518

Στη δυτική πλευρά της λίμνης βρήκαμε ένα άνοιγμα της περίφραξης και διασχίζοντας ένα άλλο μικρότερο πάρκο βρεθήκαμε σε ένα μεγάλο μνημείο ξεχασμένο από το χρόνο. Από την αρχική του θέση στην Αψίδα του Θριάμβου μεταφέρθηκε στη νέα του θέση χωρίς να οδηγηθεί στην καταστροφή. Τρεις επαναστατικές μορφές του 19oυ και του 20ου αιώνα, ο Βούλγαρος πολιτικός Georgi Dimitrov, o Ρώσος πολιτικός και φιλόσοφος Vladimir Lenin και ο Γερμανός οικονομολόγος και φιλόσοφος Karl Marx παρακολουθούν ατάραχοι τους επισκέπτες που ξαφνιάζονται από την παρουσία τους, μοναδική σε όλη την πόλη.

View attachment 531523

Ξεκινήσαμε την πορεία της επιστροφής. Τα πόδια είχαν βαρύνει αλλά το παλεύαμε. Προχωρώντας στη βόρεια πλευρά της λίμνης φτάσαμε στη βάση μιας μεγάλης σειράς από σκαλοπάτια. Μια μπρούτζινη σύνθεση δύο μαθητών με skateboard και ενός μικρού σκύλου, αυτού που μοιάζει με λουκάνικο, είναι μια ευχάριστη νότα και στάση φωτογράφησης.

View attachment 531524

Ανεβαίνουμε σιγά σιγά τα σκαλιά προς τα πάνω. Υποθέτουμε ότι κάποια στιγμή αργότερα, όταν ζεστάνει ο καιρός, τα παρτέρια θα είναι γεμάτα ανθισμένα λουλούδια και στο κέντρο θα τρέχουν νερά από τα συντριβάνια.

View attachment 531525

Κάπου εδώ οι δυνάμεις μας εγκατέλειψαν. Καλέσαμε ταξί για να πάμε σχεδόν στην άλλη μεριά της πόλης σε ένα εστιατόριο που μας πρότεινε η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος που μέναμε. Παρακάτω είναι μερικές εικόνες από τις πολυκατοικίες που περνάγαμε, μάλλον σύγχρονες.

View attachment 531526

Acasă la Mama λέγεται το εστιατόριο που μας προτάθηκε, δηλαδή το Σπίτι της Μαμάς, πρέπει να είναι η μετάφραση. Παραδοσιακή διακόσμηση, βαριά μεγάλα τραπέζια, τοπική μουσική. Επιλέξαμε παραδοσιακά πιάτα ενώ το κρασί ήταν φανταστικό. Μια μεγάλη παρέα δίπλα μας δοκίμαζε πολλά διαφορετικά κρασιά και το θορυβώδες γέλιο έρεε άφθονο. Αλλά δεν μας πείραξε, το αντίθετο μάλιστα.

View attachment 531527

Μετά από κάμποση ώρα και αφού πλέον είχαμε ξεκουραστεί ξεκινήσαμε με τα πόδια μέχρι το μέρος της διαμονής μας. Συνεχίσαμε να περνάμε δίπλα από ενδιαφέροντα κτήρια. Η πρεσβεία του Καζακστάν, ένα ροζ κρατικό κτήριο, το Ανώτατο Δικαστήριο της Μολδαβίας, η Σχολή Οικονομικών Σπουδών.

View attachment 531528

Πλησιάζουμε το πάρκο όπου βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός της πόλης. Ένας πεζόδρομος με "πλήκτρα" πιάνου καταλήγει στα Αγάλματα των Εραστών (Monumentul Îndrăgostiților). Λίγο πιο πέρα ένας μουσικός δρόμου παίζει το σαξόφωνο του. Κοντοσταθήκαμε να τον ακούσουμε και με την άδεια του τον αποθανάτισα.

View attachment 531529

Λίγο αργότερα είμαστε μέσα στο διαμέρισμα. Αλλά όχι για πολύ. Μετά τις 10 το βράδυ ξαναβγαίνουμε για μια μπύρα. Η κίνηση των ανθρώπων έχει σχεδόν μηδενιστεί. Το ίδιο και τα αυτοκίνητα. Είναι Σάββατο βράδυ και νομίζουμε ότι είμαστε μόνοι μας στον δρόμο. Καταλήγουμε στο Brother's Pub, ένα συμπαθητικό μπαρ που είναι ανοικτό 23 ώρες από τις 24 που έχει μια ημέρα. Κλείνει μόνο από τις 7 το πρωί μέχρι τις 8. Παραγγέλλουμε δύο κόκκινες τοπικές μπύρες χαζεύοντας τους θαμώνες που πάνε κι έρχονται. Ένας λίγο μεθυσμένος πετάγεται συνέχεια από ενθουσιασμένο. Παρακολουθεί αγγλικό ποδόσφαιρο. Το παιδί πίσω από τη μπάρα προσπαθεί να τον ηρεμήσει αλλά μάλλον δεν τα καταφέρνει.

View attachment 531530

Γύρω στα μεσάνυχτα παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Οι δρόμοι είναι ακόμη πιο άδειοι τώρα! Δεν πτοούμαστε. Φτάνουμε στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου παρατηρούμε για πρώτη φορά την πινακίδα που υπάρχει εκεί. Εδώ έμεινε από το 1957 μέχρι το 1987 ο ποιητής Valentin Roșca.

View attachment 531531

Η πρώτη ημέρα στο Κισινάου τελείωσε. Περπατήσαμε πολύ, είδαμε πολλά, το απολαύσαμε!

Ποιητικό το Κισινάου! Μου αρέσει!

Σε πολλά βάζει τικ η Μολδαβία βλέπω
Καφές
Οινοποιεία
Μελαγχολικά πάρκα
Μνημεία άλλης εποχής..

Ωραίο ταξίδι και ακόμα μία εξαίρετη εξιστόρηση.

 

[YiannisTS]

Ποιητικό το Κισινάου! Μου αρέσει!

Το επόμενο κεφάλαιο έχει Πούσκιν. Θα αργήσει λίγο.

Καφές

Ο καφές ήταν πραγματικά πολύ καλός!

Οινοποιεία

Έχει και από αυτά. Πήγαμε σε ένα κάτω από τη γη, χιλιόμετρα στοών και εκατομμύρια μπουκαλιών. Υπομονή!

Μελαγχολικά πάρκα

Λόγω εποχής! Σε λίγο θα αρχίσουν να βγαίνουν από τη μελαγχολία τους.

Μνημεία άλλης εποχής

Δεν έχεις δει τίποτα ακόμη!

Ωραίο ταξίδι και ακόμα μία εξαίρετη εξιστόρηση.

Το ταξίδι ήταν πράγματι ωραίο. Για την εξιστόρηση δεν ξέρω... Για να το λες.

 

[alvadi]

Πολυ καλή η ιστορία σου! Έχοντας πάει κι εγώ στο Κισινάου, χαίρομαι που βλέπω μέρη που γνώρισα αλλά και κάποια που δεν πρόλαβα. Περιμένουμε τη συνέχεια!

 

[YiannisTS]

Πολυ καλή η ιστορία σου! Έχοντας πάει κι εγώ στο Κισινάου, χαίρομαι που βλέπω μέρη που γνώρισα αλλά και κάποια που δεν πρόλαβα. Περιμένουμε τη συνέχεια!

 

[paulie_walnuts]

Οκτώβρη με λιακάδα το πάρκο ήταν υπέροχο

 

[YiannisTS]

Οκτώβρη με λιακάδα το πάρκο ήταν υπέροχο

Το Μάρτη είχε τις μαύρες του!

 

[YiannisTS]

Κισινάου, δεύτερη ημέρα, μια μεγάλη βόλτα μέχρι το Μουσείο Εθνογραφίας

Η δεύτερη ημέρα στο Κισινάου ξεκίνησε με συννεφιασμένη διάθεση αλλά πολλή όρεξη για περπάτημα και περιπλάνηση στην πόλη και τα αξιοθέατα της. Ξεκινώντας από το κέντρο και τα "υπόλοιπα" της χθεσινής ημέρας, σχεδιάσαμε να κινηθούμε μέχρι τα όρια της πόλης, προς τα νοτιοανατολικά. Καταλήξαμε στην πορεία και τις στάσεις που θα κάναμε, φτιάχτηκε ο χάρτης και βγήκαμε στο δρόμο.

Περιμένοντας το γιο να ετοιμαστεί βρήκα την ευκαιρία να κάνω μια μικρή βόλτα στο πίσω μέρος της πολυκατοικίας που μέναμε. Μια παιδική χαρά, ένα γήπεδο αφημένο στην τύχη του, αποθήκες και δίπατα σπίτια διαμορφώνουν το σκηνικό που αντικρύζαμε κάθε πρωί όταν αναχωρούσαμε από το διαμέρισμα. Απέναντι στη μονότονα γκρίζα και "μπάσα" αισθητική των μακρόστενων πολυκατοικιών, έγχρωμες πινελιές έσπαγαν τη μονοτονία και δημιουργούσαν αλλιώτικες νότες "υψηλών" συχνοτήτων.

Βγήκαμε στο πεζοδρόμιο του γνωστού μας πλέον δρόμου, Bulevardul Ștefan cel Mare și Sfînt και προχωρήσαμε προς τα δύο μεγάλα πάρκα αναζητώντας καφέ και κάτι φαγώσιμο για να μασουλήσουμε. Αφήνοντας πίσω το κτήριο με τη σημαία και το κρατικό έμβλημα της χώρας δεν δυσκολευτήκαμε να σταματήσουμε σε κάποιο καφέ από τα πολλά που υπάρχουν στη διαδρομή μας. Ήταν Κυριακή πρωί αλλά τα πάντα ήταν ανοιχτά, εμπορικά καταστήματα, εστιατόρια, καφέ, ακόμη και η κεντρική αγορά που είχαμε επισκεφτεί την προηγούμεη ημέρα. Η επέλαση του καπιταλισμού στη χώρα "σάρωσε" ωράρια εργασίας κάνοντας κάθε ημέρα της εβδομάδας να είναι πανομοιότυπη με τη διπλανή της. Όσο διήρκησε η διαμονή μας στη πόλη δεν μας έλειψε ο γευστικός καφές. Με αναλογία ένα ευρώ για περίπου είκοσι λέι μολδαβίας η τιμή της "καφείνης" σε κάθε της παραλαγή είναι πάρα πολύ προσιτή για τον τουρίστα/ταξιδιώτη.

Γωνία Ștefan cel Mare și Sfînt Bulevardul και Strada Mitropolit Gavriil Bănulescu-Bodoni, εκεί που τέμνονται οι γωνίες των δύο πάρκων, του Parcul Catedralei και του Grădina Publică „Ștefan cel Mare și Sfânt”, οι μεγάλοι δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι από αυτοκίνητα.

Σε πολλές γωνίες σπιτιών βρίσκονται εντοιχισμένς αναμνηστικές πλάκες διαφόρων ιστορικών προσώπων της χώρας. Μπροστά από το μεγάλο πάρκο του Ștefan cel Mare βρίσκεται το ομώνυμο ολόσωμο άγαλμα του γαλαζοαίματου Στέφανου Γ΄της Μολδαβίας ο οποίος βασίλευσε στην περιοχή το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Το σπαθί στο δεξί χέρι και ο σταυρός στο αριστερό υποδηλώνουν, μάλλον, την υστεροφημία του, δηλαδή στρατιωτική και θρησκευτική δράση κατά την διάρκεια της εξουσίας του.

Κινηθήκαμε διαμέσου του πάρκου, διαγώνια και απολαύσαμε το σχεδιασμό του και την φροντίδα που του δίνεται. Τα περισσότερα δέντρα δεν είχαν βγάλει ακόμη τα φύλλα τους ενώ στα παρτέρια μόλις είχε αρχίσει η τοποθέτηση ανοιξιάτικων λουλουδιών. Το μεγάλο περίτεχνο συντριβάνι στο κέντρο του πάρκου "ξεχειμώνιαζε" υπομονετικά περιμένοντας την πραγματική έλευση της άνοιξης και τους επισκέπτες του πάρκου για να ενεργοποιήσει τους μηχανισμούς του.

Στη βόρεια γωνία του πάρκου στέκεται, σε πείσμα του χρόνου, το κτήριο που φέρει το όνομα Cafenea Guguță, εμφανώς μοντερνιστικής αρχιτεκτονικής σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Αν και σήμερα δεν βρίσκεται σε χρήση, φαίνεται οτι έχει δει ημέρες δόξας αλλά και κινήσεις διάσωσης του. Διαβάζουμε οτι το κτήριο που κατασκευάστηκε την δεκαετία του '70 του προηγούμενου αιώνα χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως εστιατόριο ενώ στη συνέχεια μετατράπηκε σε καφετέρια για παιδιά και νεολαία. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης έπεσε σε αχρηστία. Την τελευταία δεκαετία πωλήθηκε σε εταιρεία ιδιωτικών συμφερόντων η οποία σχεδίαζε να το κατεδαφίσει και να το αντικαταστήσει με κτήριο γραφείων. Η άμεση ενεργοποίηση του κινήματος OccupyGuguță απέτρεψε τα σχέδια αυτά.

Απέναντι από το πάρκο, από την άλλη πλευρά του δρόμου Strada Maria Cebotari συναντάμε το επιβλητικό κτήριο, σχήματος ανοιχτού βιβλίου, του Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας (Parlamentul Republicii Moldova). Κατασκευασμένο επί σοβιετικής περιόδου, την δεκαετία του '80 του προηγούμενου αιώνα, πρωτοχρησιμοποιήθηκε ως έδρα της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Μολδαβίας.

Το κτήριο απέναντι από το κοινοβούλιο το οποίο μοιάζει με παλάτι μοναρχίας του περσικού κόλπου στεγάζει το Προεδρικό Μέγαρο (Președinția Republicii Moldova) της χώρας. Κατασκευάστηκε την δεκαετία του '90 και χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του Ανώτατου Σοβιέτ της ΣΣΔ της Μολδαβίας. Μετά την ανεξαρτησία της χώρας εγκαταστάθηκε ο Πρόεδρος της. Εκτεταμένες εργασίες συντήρησης πραγματοποιήθηκαν σχετικά πρόσφατα με τη βοήθεια της Τουρκικής Κυβέρνησης.

Δίπλα στο προεδρικό μέγαρο βρίσκεται το κακοσυντηρημένο κτήριο του Εθνικού Θεάτρου Όπερας και Μπαλέτου "Μαρία Μπιέσου" (Teatrul Național de Operă şi Balet "Maria Bieșu") το οποίο κατασκευάστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '50, επί σοβιετικής περιόδου.

Το κλασσικό "I Love Chișinău" κάπου μέσα στο πάρκο μαζί με κάποεις μισοκατεστραμμένες κατασκευές παλιότερης περιόδου συνθέτουν και συμπληρώνουν την εικόνα μπροστά μας. Φεύγοντας από την περιοχή πέφτουμε πάνω σε δύο σκηνές, μπροστά στο προεδρικό μέγαρο, που πρέπει να φιλοξενούν κάποια ακτιβίστικη ενέργεια υπέρ της Ε.Ε.

Συνεχίζουμε πάντα στην κεντρική λεωφόρο. Στην αριστερή πλευρά του δρόμου ένα νεοκλασσικό κτήριο τραβάει την προσοχή μας. Είναι η κατοικία του έμπορου και δικηγόρου Moisei Kligman κατασκευασμένη στα τέλη του 19ου αιώνα και χαρακτηρισμένη ως εθνικό μνημείο. Μια αναμνηστική στήλη επιβεβαιώνει αυτό που θα μάθουμε από κοντά την επόμενη ημέρα, οτι η Μολδαβία έχει εκτεταμένη παραγωγή κρασιού.

Λίγο πιο κάτω, στη γωνία της λεωφόρου με την οδό Strada Mitropolit Dosoftei, πέφτουμε πάνω στην πολύ όμορφη Ορθόδοξη Εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα (Catedrala „Schimbarea la Față a Mântuitorului”). Κόσμος έμπαινε και έβγαινε για να παρακολουθήσει την κυριακάτικη λειτουργία στο εσωτερικό της.

Προχωράμε και καταγράφουμε εικόνες με τη φωτογραφική μηχανή και τα κινητά μας τηλέφωνα. Η είσοδος του Πολυτεχνείου της Μολδαβίας, μία ψηλή πολυκατοικία με κόκκινες πινελιές και ένα όμορφα διατηρημένο κτήριο με μπλε κεραμοσκεπή.

Η ρώσικη πρεσβεία στη γωνία και απέναντί της ακόμη μία Ορθόδοξη Εκκλησία, του Αγίου Νικολάου (Biserica Ortodoxă "Sfântul Ierarh Nicolae"). Περίτεχνη αρχιτεκτονική με ένα καταπράσινο και πανύψηλο τρούλο.

Αλλάζουμε κατεύθυνση στρίβοντας αριστερά προς την οδό Strada Alexandru Lăpuşneanu. Η ρυμοτομία της πόλης είναι πολύ βοηθητική στον περίπατό μας. Τα περισσότερα οικοδομικά τετράγωνα είναι ορθογώνια. Περνάμε από το κίτρινο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, μία εκκλησία της Ρουμάνικης Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Μολδαβία σε λευκό χρώμα και μια τυρκουάζ εκκλησία μέσα στον περίβολο ενός σχολείου.

Εικόνες από τον περίπατο μέχρι την επόμενη στάση μας.

Voilà, το Εθνικό Μουσείο Εθνογραφίας και Φυσικής Ιστορίας (Muzeul Național de Etnografie și Istorie Naturală), ένα μουσείο λίγο απ'όλα! Το κτήριο, το οποίο μάλλον χρειάζεται λίγο φρεσκάρισμα, κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα και είναι ένα πραγματικό στολίδι αρχιτεκτονικής. Αραβική αψίδα εισόδου, αραβικά χαρακτηριστικά διακόσμησης και παράθυρα παρόμοιας αρχιτεκτονικής συνθέτουν ένα όμορφο αισθητικό αποτέλεσμα. Το προσωπικό του μουσείου δεν μιλάει αγγλικά πέρα από την υπάλληλο του ταμείου.

Αν στην παρέα υπάρχουν μικρά παιδιά σίγουρα θα το χαρούν. Στις αίθουσες με τα βαλσαμωμένα ζώα με τον τίτλο "Μνημόσυνο της Φύσης" καταδεικνύονται οι βλαβερές συνέπειες της ανθρώπινης επέμβασης στη φύση που οδηγεί στην εξαφάνιση ζώων και φυτών.

Ο ολοκληρωμένος σκελετός, μοναδικός στην Ευρώπη, ενός Dinoterium Giganteum ο οποίος έζησε στη Μολδαβία πριν από επτά χιλιάδες χρόνια βρίσκεται σε μια αίθουσα του μουσείου, μόνος του, περιμένοντας τους επισκέπτες του.

Να και ένας παλιός χάρτης του 1541 μ.Χ. όπου μαθαίνουμε για την διαίρεση της Μολδαβίας σε Mol και Davia.

Παγανιστικές μάσκες της προχριστιανικής περιόδου, μέρος των παραδοσιακών δοξασιών και άλλων εθίμων της ευρύτερης περιοχής. Οι μάσκες αντιπροσωπεύουν διαφορετικές θεότητες της μυθολογίας.

Αναπαράσταση του εσωτερικού ενός παραδοσιακού σπιτιού της Μολδαβίας.

Δύο πολύ κατατοποιστικές και όμορφες συνθέσεις φωτογραφίας και ομοιωμάτων από μία χορευτική εκδήλωση στο χωριό και από ένα γάμο.

Αυτό που εντυπωσιάζει πραγματικά στο κτήριο είναι η γυάλινη οροφή του με τα περίτεχνα βιτρώ αλλά και η εσωτερική διακόσμηση της οροφής, η οποία είναι ξύλινη.

Το μουσείο εκτείνεται σε δύο ορόφους, ισόγειο και πρώτο όροφο. Στο ισόγειο βρήκαμε μια ενδαφέρουσα έκθεση ανατομίας πουλιών.

Μια πινακίδα στην είσοδο μας ενημερώνει για την παλαιότητα του μουσείου.