- Μηνύματα
- 484
- Likes
- 2.736
- Επόμενο Ταξίδι
- Ψήνεται...
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κούβα
Κισινάου, δεύτερη ημέρα, μια μεγάλη βόλτα μετά το Μουσείο Εθνογραφίας
Το Μουσείο Εθνογραφίας μας άφησε θετικές εντυπώσεις από τα επιμέρους διαφορετικά εκθέματα και τις πληροφορίες που προσλάβαμε. Βέβαια το περιεχόμενό του μου φάνηκε κάπως ασύνδετο και εισέπραξα ένα αίσθημα "αγχωτικής" προσπάθειας να μας πείσει για το λόγο ύπαρξής του! Δικό μου, βέβαια, το συναίσθημα, το οποίο περιμένει να "διασταυρωθεί" με το συναίσθημα του επόμενου τραβελστορίδη επισκέπτη!
Για την επόμενη στάση μας είχαμε να κάνουμε μια μεγάλη πορεία πάνω σε μία μεγάλη ευθεία, την οδό
Strada Sfatul Țării. Ανοίγοντας μια μεγάλη παρένθεση να σημειώσω ότι strada σημαίνει οδός. Φαίνεται παράξενο να υπάρχει μια πρόταση με δύο ίδιες λέξεις στη σειρά, δηλαδή οδός και strada. Θα μπορούσα να αφαιρέσω την ρουμάνικη λέξη και να αφήσω μόνο το όνομα του δρόμου, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Είναι επιλογή να αφήνω το όνομα του δρόμου όπως εμφανίζεται στη γωνία ενός κτηρίου ή στους χάρτες του γκούγκλη. Πιστεύω ότι το "αισθητικό" αποτέλεσμα είναι καλύτερο.
Τα περισσότερα κτήρια από τα οποία περνάμε έχουν χαρακτηριστεί πολιτιστικά μνημεία. Κινούμαστε λίγο παράκεντρα αλλά η αρχιτεκτονική γύρω μας δεν διαφέρει από την αρχιτεκτονική των κτηρίων του κέντρου. Πριν ξανασυναντήσουμε το κοινοβούλιο της χώρας ένα όμορφο καφέ με το ευφάνταστο όνομα Proper Coffee μας "καλεί" να δοκιμάσουμε τη γεύση του. Παίρνουμε καφέδες από το παραθυράκι (κάτω αριστερή φωτογραφία) και καθόμαστε στα εξωτερικά καθίσματα αφού ο ήλιος σταμάτησε να κρύβεται και εμφανίστηκε όσο κράτησε η στάση μας.
Συνεχίζουμε την πορεία μας και την απεικόνιση των στιγμών. Το μοτίβο των παλιών κατοικιών περιπλέκεται με το μοτίβο των νέων φτιάχνοντας εικόνες βγαλμένες από κάποια ταινία.
Να και η επόμενη στάση μας, το σπίτι όπου έζησε για ένα μικρό χρονικό διάστημα τριών μηνών ξεκινώντας την τρίχρονη εξορία του ο Ρώσος ποιητής Alexander Pushkin (Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин).
Περνώντας την εξωτερική είσοδο μπαίνουμε σε μια εσωτερική αυλή όπου συνυπάρχουν δύο κτήρια. Στο ένα από αυτά, το μικρότερο, έζησε ο ποιητής.
Το μικρό σπίτι έχει δύο χώρους, στον ένα βρίσκεται ένα μακρύ κρεβάτι και στον άλλο ένα μικρό καθιστικό.
Το μεγαλύτερο σπίτι είναι του Ρώσου στρατηγού Ivan Inzov, κυβερνήτη της Βεσσαραβίας, το οποίο από το 1948 έχει μετατραπεί στο Μουσείο Pushkin, γεμάτο από αντικείμενα του ποιητή. Εκεί βρίσκεται και μια σημαία της επαναστατημένης Σάμου. Τα αρχικά ΗΛ. - ΗΘ σημαίνουν Ή ΛΕΥΤΕΡΙΑ - Ή ΘΑΝΑΤΟΣ.
Η επίσκεψη στο Μουσείο ήταν το κίνητρο για να τινάξω τη σκόνη από τα βιβλία που κάθονται στη βιβλιοθήκη και να αναζητήσω κάποιες πληροφορίες. Ποιος ήταν ο Πούσκιν; Τι σχέση είχε με την ελληνική επανάσταση; Γιατί ήταν εξόριστος στο Κισινάου;
Σύμφωνα με το τρίτομο συλλογικό έργο Ευρωπαϊκά Γράμματα, Ιστορία της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας, ο Πούσκιν γεννήθηκε σε μια αριστοκρατική οικογένεια της Μόσχας, που ήταν διαποτισμένη από το γαλλικό πολιτισμό του αιώνα του Διαφωτισμού. Ενώ παρακάτω αναφέρεται ότι μια σφοδρή εχθρότητα προς τον τσάρο Αλέξανδρο και το περιβάλλον του ωθεί τον Πούσκιν να γράψει επιγράμματα, επικινδύνως τολμηρά, που θα του στοιχίσουν μια μακρά εξορία στις νότιες επαρχίες από το 1820.
Εξόριστος, λοιπόν, του τσαρικού καθεστώτος καταφεύγει στο Κισινάου μετά από "ευνοϊκή" επίδραση του Αλέξανδρου Υψηλάντη και συστάσεις του προς τον στρατηγό μέσα από επιστολή του προς αυτόν όπου αναφέρει ότι ανάμεσα στις μεγαλύτερες ομορφιές της έμπνευσης και του ύφους (του Πούσκιν) υπάρχουν, στο ποίημα αυτό, επικίνδυνες αρχές αντλημένες από τον καιρό εκείνο, ή καλύτερα από το σύστημα της αναρχίας, που η κακή πίστη ονόμασε σύστημα των δικαιωμάτων του ανθρώπου, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας των λαών (Επανάσταση του '21, Δ. Φωτιάδης).
Λίγο αργότερα, αφού έρθει σε επαφή με τις ιδέες της Φιλικής Εταιρείας, θα γράψει φλογερούς στίχους εμψύχωσης των επαναστατημένων, όπως οι παρακάτω:
Εμπρός! Στηλώσου, Ελλάδα Επαναστάτισσα.
Βάστα γερά στα χέρια τ’ άρματά σου!
Οι θυσίες σου δεν ήταν μάταιες.
Μάταια δεν ξεσηκώθηκαν ο Όλυμπος, η Πίνδος, οι Θερμοπύλες, δόξασμά σου.
Στη δοξασμένη τους σκιά ξύπνησε τώρα η λευτεριά σου…
Αυτός και πολλά ακόμη ήταν ο Πούσκιν, ο οποίος αφού φόρεσε το ακάνθινο στεφάνι όλων των αγωνιστών της ελευθερίας έμεινε μέσα στην καρδιά του λαού του ο μέγιστος ποιητής του (σύμφωνα με τον Δ. Φωτιάδη).
Στο Μουσείο μας δόθηκε η ευκαιρία να ακούσουμε μελοποιημένα ποιήματά του. Απολαύστε ένα από αυτά.
Ταξιδέψαμε τις ημέρες που γιορτάζετε η επανάσταση του '21, ήρθαμε σε επαφή με τον Πούσκιν και τα ποιήματά του υπέρ της επανάστασης, ε, τι άλλο έμενε να συναντήσουμε; Μα ένα από τα στρατηγεία της Φιλικής Εταιρείας στη Μολδαβία. Πολύ κοντά λοιπόν στο Μουσείο Πούσκιν βρίσκεται το σπίτι του Μιχάλη Κάτσικα, ηπειρωτικής καταγωγής και μέλους της Φιλικής Εταιρείας. Τα δύο υπόγεια του σπιτιού φιλοξένησαν τη Μυστική Έδρα της Ανώτατης Αρχής των φιλικών η οποία καθοδήγησε την έναρξη της ελληνικής επανάστασης.
Σύμφωνα με πληροφορίες στον ελληνικό τύπο φαίνεται ότι το κτήριο έχει περιέλθει στην ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους, σχετικά πρόσφατα. Εμείς είδαμε να είναι έδρα της μολδαβικής τηλεόρασης και εργαζόμενοι να μπαινοβγαίνουν, όπως και αυτοκίνητα να είναι παραταγμένα έξω από το κτήριο.
Απέναντι από το κτήριο βρίσκεται ένα μικρό τριγωνικό παρκάκι με την προτομή του Mihail Orlov, Ρώσου στρατηγού και μέλους του κινήματος των Δεκεμβριστών.
Γεμάτοι εικόνες και έντονα συναισθήματα συνεχίσαμε την πορεία μας στο Κισινάου και στα αξιοθέατά του. Το επόμενο ήταν αρκετά μακριά από το σημείο που είμαστε οπότε μετακινηθήκαμε με ταξί (μέσω Bolt, πολύ οικονομικά).
Πάρκο Αιώνιας Μνήμης (Complexul Memorial "Eternitate") για τους σοβιετικούς στρατιώτες που σκοτώθηκαν στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο ενάντια στα ναζιστικά στρατεύματα. Πέντε κάνες όπλων στηριζόμενες η μία πάνω στην άλλη, μία για κάθε έτος πολέμου και μια φλόγα που δεν σβήνει ποτέ, συνθέτουν ένα απλοϊκό μνημείο. Ευτυχώς ο χώρος ανακαινίσθηκε σχετικά πρόσφατα και δεν αφέθηκε στην τύχη του ή στην εκδικητική μανία των εκδικητικών καταστροφών.
Μια στήλη με το αστέρι του κόκκινου στρατού και στήλες με τα ονόματα των επικεφαλής αξιωματικών. Υπερμεγέθης συνθέσεις με θέματα από τον Β'ΠΠ.
Στο χώρο βλέπουμε κι ένα μνημείο μνήμης για τον πόλεμο του 1992 που οδήγησε στην κήρυξη της ανεξαρτησίας της Υπερδνειστερίας. Λίγο πιο πέρα αναμνηστικοί ομαδικοί τάφοι πεσόντων στρατιωτών στις μάχες του Β'ΠΠ.
Περπατήσαμε αρκετά πάνω και κάτω σε όλη την έκταση του μνημείου. Αλλά κάποια στιγμή έπρεπε να συνεχίσουμε το δρόμο μας. "Πήραμε" τα πόδια μας που είχαν αρχίσει να βαραίνουν, ατσαλώσαμε τα δόντια μας και τραβήξαμε κατά μήκος του μεγάλου αυτοκινητόδρομου που περνάει μπροστά από το πάρκο. Εικόνες από τους κάθετους δρόμους μας έβγαλαν προσωρινά από την τουριστική "βιτρίνα".
Στο βάθος αριστερά, στα χρώματα της μολδαβικής σημαίας, υψώνεται το Hotel National (Hotelul Național) το οποίο πλέον δεν λειτουργεί ενώ έχει μετατραπεί σε ξενοδοχείο-φάντασμα, αφημένο στη τύχη του να θυμίζει τις ημέρες δόξας που έζησε στα χρόνια της σοβιετικής εποχής. Γιατί άραγε δεν θα μπορούσε να συνεχίζει την λειτουργία του; Πραγματικά δεν κατανοώ την τάση να απαξιώνονται κτήρια μιας προηγούμενης ιστορικής περιόδου;
Στα δεξιά της φωτογραφίας και της λεωφόρου βρίσκεται το όμορφο Ciuflea Monastery (Mănăstirea Ciuflea) με τον χαρακτηριστικό γαλάζιο χρωματισμό των τοίχων του και τους επίχρυσους τρούλους.
Μπαίνοντας στον χώρο της εκκλησίας βρήκαμε ένα χάρτη του Άγιου Όρους και τα μοναστήρια του, στα ελληνικά.
Η ώρα είχε αρχίσει να προχωράει αλλά είμαστε εντός προγράμματος. Η επόμενη και τελευταία στάση για σήμερα ήταν αρκετά μακριά, στα όρια της πόλης προς τα νότια. Η μετακίνηση έγινε ξανά με ταξί μέσω της γνωστής εφαρμογής. Αυτή τη φορά ο οδηγός ήταν αρκετά εύχαρος και γνώστης της αγγλικής. Μόλις κατάλαβε το ενδιαφέρον μας για φωτογράφηση τοιχογραφιών δρόμου μας ενημέρωνε για κάθε σημείο από το οποίο περνούσαμε. Να η πρώτη.
Να και μερικές ακόμη!
Μετά από ολιγόλεπτη διαδρομή φτάνουμε στο στόχο μας, την ξύλινη εκκλησία του 17ου αιώνα, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μοναδικό θέαμα. μοναδική κατασκευή, μοναδική στέγη και καμπαναριό. Είχαμε την τύχη να έρθουμε προς το τέλος ενός γάμου και να προλάβουμε την φωτογράφηση. Δύο κορίτσια, μάλλον Μολδαβές, επισκέπτριες στο χώρο όπως εμείς, έπεισαν τον παπά της εκκλησίας να μας αφήσει να δούμε την εκκλησία εσωτερικά, επικοινωνώντας μαζί μας στα αγγλικά.
Δυστυχώς ο συννεφιασμένος ουρανός δεν βοηθούσε στη φωτογράφηση της εκκλησίας αφού η μαύρη στέγη καταλάμβανε το μισό θέμα. Πειραματισμοί με το χρόνο έκθεσης και την ταχύτητα δεν οδήγησαν σε καλύτερο αποτέλεσμα.
Το εσωτερικό της εκκλησίας είναι ολοκληρωτικά ζωγραφισμένο με θέματα της θρησκείας. Γύρω από την εκκλησία υπάρχουν εκθέματα που λειτουργούν ως υπαίθριο μουσείο αναπαράστασης χωριού της Βεσσαραβίας των προηγούμενων αιώνων. Καθόλου άσχημα.
Η επιστροφή στην πόλη έγινε με τρόλεϊ. Περπατήσαμε μέχρι τη στάση και επιβιβαστήκαμε σε αυτό που θα μας πήγαινε στο κέντρο. Η συχνότητα των οχημάτων είναι πολύ ικανοποιητική. Η αγορά του εισιτηρίου γίνεται από τον εισπράκτορα που βρίσκεται στο εσωτερικό του οχήματος και πηγαίνει πάνω κάτω και σου δίνει το εισιτήριο αφού του δώσεις το εξωφρενικό ποσό των 6 MDL.
Είχαμε αποφασίσει να επισκεφτούμε τον υπόγειο χώρο του Wild Fox Bar & Grill αλλά διαπιστώσαμε ότι τις Κυριακές δεν λειτουργεί (σε πείσμα του γκούγκλη που επέμενε να το δείχνει ανοιχτό).
Μετά από ένα μικρό περπάτημα και ψάξιμο καταλήξαμε στο London's House Steak με τις μεγάλες αναπαυτικές πολυθρόνες, τα βαριά τραπέζια και τα μεγάλα παράθυρα που έβλεπαν σε ένα γήπεδο τένις. Burger, ψητά και τοπική μπύρα. Ωραίες γεύσεις και τιμές λίγο πιο κάτω από την Ελλάδα.
Να και η διακόσμηση του μαγαζιού. Η αφρικανική μάσκα (ίσως, δεν ξέρω) και οι δεκάδες πινακίδες αυτοκινήτων δημιουργούν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα.
Κάπου εδώ τελειώνει η περιγραφή του οδοιπορικού της γεμάτης δεύτερης ημέρας στο Κισινάου! Η αυριανή ημέρα θα μοιραστεί ανάμεσα σε δύο "διαφορετικές" κρατικές οντότητες!
Το Μουσείο Εθνογραφίας μας άφησε θετικές εντυπώσεις από τα επιμέρους διαφορετικά εκθέματα και τις πληροφορίες που προσλάβαμε. Βέβαια το περιεχόμενό του μου φάνηκε κάπως ασύνδετο και εισέπραξα ένα αίσθημα "αγχωτικής" προσπάθειας να μας πείσει για το λόγο ύπαρξής του! Δικό μου, βέβαια, το συναίσθημα, το οποίο περιμένει να "διασταυρωθεί" με το συναίσθημα του επόμενου τραβελστορίδη επισκέπτη!
Για την επόμενη στάση μας είχαμε να κάνουμε μια μεγάλη πορεία πάνω σε μία μεγάλη ευθεία, την οδό
Strada Sfatul Țării. Ανοίγοντας μια μεγάλη παρένθεση να σημειώσω ότι strada σημαίνει οδός. Φαίνεται παράξενο να υπάρχει μια πρόταση με δύο ίδιες λέξεις στη σειρά, δηλαδή οδός και strada. Θα μπορούσα να αφαιρέσω την ρουμάνικη λέξη και να αφήσω μόνο το όνομα του δρόμου, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Είναι επιλογή να αφήνω το όνομα του δρόμου όπως εμφανίζεται στη γωνία ενός κτηρίου ή στους χάρτες του γκούγκλη. Πιστεύω ότι το "αισθητικό" αποτέλεσμα είναι καλύτερο.
Τα περισσότερα κτήρια από τα οποία περνάμε έχουν χαρακτηριστεί πολιτιστικά μνημεία. Κινούμαστε λίγο παράκεντρα αλλά η αρχιτεκτονική γύρω μας δεν διαφέρει από την αρχιτεκτονική των κτηρίων του κέντρου. Πριν ξανασυναντήσουμε το κοινοβούλιο της χώρας ένα όμορφο καφέ με το ευφάνταστο όνομα Proper Coffee μας "καλεί" να δοκιμάσουμε τη γεύση του. Παίρνουμε καφέδες από το παραθυράκι (κάτω αριστερή φωτογραφία) και καθόμαστε στα εξωτερικά καθίσματα αφού ο ήλιος σταμάτησε να κρύβεται και εμφανίστηκε όσο κράτησε η στάση μας.
Συνεχίζουμε την πορεία μας και την απεικόνιση των στιγμών. Το μοτίβο των παλιών κατοικιών περιπλέκεται με το μοτίβο των νέων φτιάχνοντας εικόνες βγαλμένες από κάποια ταινία.
Να και η επόμενη στάση μας, το σπίτι όπου έζησε για ένα μικρό χρονικό διάστημα τριών μηνών ξεκινώντας την τρίχρονη εξορία του ο Ρώσος ποιητής Alexander Pushkin (Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин).
Περνώντας την εξωτερική είσοδο μπαίνουμε σε μια εσωτερική αυλή όπου συνυπάρχουν δύο κτήρια. Στο ένα από αυτά, το μικρότερο, έζησε ο ποιητής.
Το μικρό σπίτι έχει δύο χώρους, στον ένα βρίσκεται ένα μακρύ κρεβάτι και στον άλλο ένα μικρό καθιστικό.
Το μεγαλύτερο σπίτι είναι του Ρώσου στρατηγού Ivan Inzov, κυβερνήτη της Βεσσαραβίας, το οποίο από το 1948 έχει μετατραπεί στο Μουσείο Pushkin, γεμάτο από αντικείμενα του ποιητή. Εκεί βρίσκεται και μια σημαία της επαναστατημένης Σάμου. Τα αρχικά ΗΛ. - ΗΘ σημαίνουν Ή ΛΕΥΤΕΡΙΑ - Ή ΘΑΝΑΤΟΣ.
Η επίσκεψη στο Μουσείο ήταν το κίνητρο για να τινάξω τη σκόνη από τα βιβλία που κάθονται στη βιβλιοθήκη και να αναζητήσω κάποιες πληροφορίες. Ποιος ήταν ο Πούσκιν; Τι σχέση είχε με την ελληνική επανάσταση; Γιατί ήταν εξόριστος στο Κισινάου;
Σύμφωνα με το τρίτομο συλλογικό έργο Ευρωπαϊκά Γράμματα, Ιστορία της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας, ο Πούσκιν γεννήθηκε σε μια αριστοκρατική οικογένεια της Μόσχας, που ήταν διαποτισμένη από το γαλλικό πολιτισμό του αιώνα του Διαφωτισμού. Ενώ παρακάτω αναφέρεται ότι μια σφοδρή εχθρότητα προς τον τσάρο Αλέξανδρο και το περιβάλλον του ωθεί τον Πούσκιν να γράψει επιγράμματα, επικινδύνως τολμηρά, που θα του στοιχίσουν μια μακρά εξορία στις νότιες επαρχίες από το 1820.
Εξόριστος, λοιπόν, του τσαρικού καθεστώτος καταφεύγει στο Κισινάου μετά από "ευνοϊκή" επίδραση του Αλέξανδρου Υψηλάντη και συστάσεις του προς τον στρατηγό μέσα από επιστολή του προς αυτόν όπου αναφέρει ότι ανάμεσα στις μεγαλύτερες ομορφιές της έμπνευσης και του ύφους (του Πούσκιν) υπάρχουν, στο ποίημα αυτό, επικίνδυνες αρχές αντλημένες από τον καιρό εκείνο, ή καλύτερα από το σύστημα της αναρχίας, που η κακή πίστη ονόμασε σύστημα των δικαιωμάτων του ανθρώπου, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας των λαών (Επανάσταση του '21, Δ. Φωτιάδης).
Λίγο αργότερα, αφού έρθει σε επαφή με τις ιδέες της Φιλικής Εταιρείας, θα γράψει φλογερούς στίχους εμψύχωσης των επαναστατημένων, όπως οι παρακάτω:
Εμπρός! Στηλώσου, Ελλάδα Επαναστάτισσα.
Βάστα γερά στα χέρια τ’ άρματά σου!
Οι θυσίες σου δεν ήταν μάταιες.
Μάταια δεν ξεσηκώθηκαν ο Όλυμπος, η Πίνδος, οι Θερμοπύλες, δόξασμά σου.
Στη δοξασμένη τους σκιά ξύπνησε τώρα η λευτεριά σου…
Αυτός και πολλά ακόμη ήταν ο Πούσκιν, ο οποίος αφού φόρεσε το ακάνθινο στεφάνι όλων των αγωνιστών της ελευθερίας έμεινε μέσα στην καρδιά του λαού του ο μέγιστος ποιητής του (σύμφωνα με τον Δ. Φωτιάδη).
Στο Μουσείο μας δόθηκε η ευκαιρία να ακούσουμε μελοποιημένα ποιήματά του. Απολαύστε ένα από αυτά.
Ταξιδέψαμε τις ημέρες που γιορτάζετε η επανάσταση του '21, ήρθαμε σε επαφή με τον Πούσκιν και τα ποιήματά του υπέρ της επανάστασης, ε, τι άλλο έμενε να συναντήσουμε; Μα ένα από τα στρατηγεία της Φιλικής Εταιρείας στη Μολδαβία. Πολύ κοντά λοιπόν στο Μουσείο Πούσκιν βρίσκεται το σπίτι του Μιχάλη Κάτσικα, ηπειρωτικής καταγωγής και μέλους της Φιλικής Εταιρείας. Τα δύο υπόγεια του σπιτιού φιλοξένησαν τη Μυστική Έδρα της Ανώτατης Αρχής των φιλικών η οποία καθοδήγησε την έναρξη της ελληνικής επανάστασης.
Σύμφωνα με πληροφορίες στον ελληνικό τύπο φαίνεται ότι το κτήριο έχει περιέλθει στην ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους, σχετικά πρόσφατα. Εμείς είδαμε να είναι έδρα της μολδαβικής τηλεόρασης και εργαζόμενοι να μπαινοβγαίνουν, όπως και αυτοκίνητα να είναι παραταγμένα έξω από το κτήριο.
Απέναντι από το κτήριο βρίσκεται ένα μικρό τριγωνικό παρκάκι με την προτομή του Mihail Orlov, Ρώσου στρατηγού και μέλους του κινήματος των Δεκεμβριστών.
Γεμάτοι εικόνες και έντονα συναισθήματα συνεχίσαμε την πορεία μας στο Κισινάου και στα αξιοθέατά του. Το επόμενο ήταν αρκετά μακριά από το σημείο που είμαστε οπότε μετακινηθήκαμε με ταξί (μέσω Bolt, πολύ οικονομικά).
Πάρκο Αιώνιας Μνήμης (Complexul Memorial "Eternitate") για τους σοβιετικούς στρατιώτες που σκοτώθηκαν στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο ενάντια στα ναζιστικά στρατεύματα. Πέντε κάνες όπλων στηριζόμενες η μία πάνω στην άλλη, μία για κάθε έτος πολέμου και μια φλόγα που δεν σβήνει ποτέ, συνθέτουν ένα απλοϊκό μνημείο. Ευτυχώς ο χώρος ανακαινίσθηκε σχετικά πρόσφατα και δεν αφέθηκε στην τύχη του ή στην εκδικητική μανία των εκδικητικών καταστροφών.
Μια στήλη με το αστέρι του κόκκινου στρατού και στήλες με τα ονόματα των επικεφαλής αξιωματικών. Υπερμεγέθης συνθέσεις με θέματα από τον Β'ΠΠ.
Στο χώρο βλέπουμε κι ένα μνημείο μνήμης για τον πόλεμο του 1992 που οδήγησε στην κήρυξη της ανεξαρτησίας της Υπερδνειστερίας. Λίγο πιο πέρα αναμνηστικοί ομαδικοί τάφοι πεσόντων στρατιωτών στις μάχες του Β'ΠΠ.
Περπατήσαμε αρκετά πάνω και κάτω σε όλη την έκταση του μνημείου. Αλλά κάποια στιγμή έπρεπε να συνεχίσουμε το δρόμο μας. "Πήραμε" τα πόδια μας που είχαν αρχίσει να βαραίνουν, ατσαλώσαμε τα δόντια μας και τραβήξαμε κατά μήκος του μεγάλου αυτοκινητόδρομου που περνάει μπροστά από το πάρκο. Εικόνες από τους κάθετους δρόμους μας έβγαλαν προσωρινά από την τουριστική "βιτρίνα".
Στο βάθος αριστερά, στα χρώματα της μολδαβικής σημαίας, υψώνεται το Hotel National (Hotelul Național) το οποίο πλέον δεν λειτουργεί ενώ έχει μετατραπεί σε ξενοδοχείο-φάντασμα, αφημένο στη τύχη του να θυμίζει τις ημέρες δόξας που έζησε στα χρόνια της σοβιετικής εποχής. Γιατί άραγε δεν θα μπορούσε να συνεχίζει την λειτουργία του; Πραγματικά δεν κατανοώ την τάση να απαξιώνονται κτήρια μιας προηγούμενης ιστορικής περιόδου;
Στα δεξιά της φωτογραφίας και της λεωφόρου βρίσκεται το όμορφο Ciuflea Monastery (Mănăstirea Ciuflea) με τον χαρακτηριστικό γαλάζιο χρωματισμό των τοίχων του και τους επίχρυσους τρούλους.
Μπαίνοντας στον χώρο της εκκλησίας βρήκαμε ένα χάρτη του Άγιου Όρους και τα μοναστήρια του, στα ελληνικά.
Η ώρα είχε αρχίσει να προχωράει αλλά είμαστε εντός προγράμματος. Η επόμενη και τελευταία στάση για σήμερα ήταν αρκετά μακριά, στα όρια της πόλης προς τα νότια. Η μετακίνηση έγινε ξανά με ταξί μέσω της γνωστής εφαρμογής. Αυτή τη φορά ο οδηγός ήταν αρκετά εύχαρος και γνώστης της αγγλικής. Μόλις κατάλαβε το ενδιαφέρον μας για φωτογράφηση τοιχογραφιών δρόμου μας ενημέρωνε για κάθε σημείο από το οποίο περνούσαμε. Να η πρώτη.
Να και μερικές ακόμη!
Μετά από ολιγόλεπτη διαδρομή φτάνουμε στο στόχο μας, την ξύλινη εκκλησία του 17ου αιώνα, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μοναδικό θέαμα. μοναδική κατασκευή, μοναδική στέγη και καμπαναριό. Είχαμε την τύχη να έρθουμε προς το τέλος ενός γάμου και να προλάβουμε την φωτογράφηση. Δύο κορίτσια, μάλλον Μολδαβές, επισκέπτριες στο χώρο όπως εμείς, έπεισαν τον παπά της εκκλησίας να μας αφήσει να δούμε την εκκλησία εσωτερικά, επικοινωνώντας μαζί μας στα αγγλικά.
Δυστυχώς ο συννεφιασμένος ουρανός δεν βοηθούσε στη φωτογράφηση της εκκλησίας αφού η μαύρη στέγη καταλάμβανε το μισό θέμα. Πειραματισμοί με το χρόνο έκθεσης και την ταχύτητα δεν οδήγησαν σε καλύτερο αποτέλεσμα.
Το εσωτερικό της εκκλησίας είναι ολοκληρωτικά ζωγραφισμένο με θέματα της θρησκείας. Γύρω από την εκκλησία υπάρχουν εκθέματα που λειτουργούν ως υπαίθριο μουσείο αναπαράστασης χωριού της Βεσσαραβίας των προηγούμενων αιώνων. Καθόλου άσχημα.
Η επιστροφή στην πόλη έγινε με τρόλεϊ. Περπατήσαμε μέχρι τη στάση και επιβιβαστήκαμε σε αυτό που θα μας πήγαινε στο κέντρο. Η συχνότητα των οχημάτων είναι πολύ ικανοποιητική. Η αγορά του εισιτηρίου γίνεται από τον εισπράκτορα που βρίσκεται στο εσωτερικό του οχήματος και πηγαίνει πάνω κάτω και σου δίνει το εισιτήριο αφού του δώσεις το εξωφρενικό ποσό των 6 MDL.
Είχαμε αποφασίσει να επισκεφτούμε τον υπόγειο χώρο του Wild Fox Bar & Grill αλλά διαπιστώσαμε ότι τις Κυριακές δεν λειτουργεί (σε πείσμα του γκούγκλη που επέμενε να το δείχνει ανοιχτό).
Μετά από ένα μικρό περπάτημα και ψάξιμο καταλήξαμε στο London's House Steak με τις μεγάλες αναπαυτικές πολυθρόνες, τα βαριά τραπέζια και τα μεγάλα παράθυρα που έβλεπαν σε ένα γήπεδο τένις. Burger, ψητά και τοπική μπύρα. Ωραίες γεύσεις και τιμές λίγο πιο κάτω από την Ελλάδα.
Να και η διακόσμηση του μαγαζιού. Η αφρικανική μάσκα (ίσως, δεν ξέρω) και οι δεκάδες πινακίδες αυτοκινήτων δημιουργούν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα.
Κάπου εδώ τελειώνει η περιγραφή του οδοιπορικού της γεμάτης δεύτερης ημέρας στο Κισινάου! Η αυριανή ημέρα θα μοιραστεί ανάμεσα σε δύο "διαφορετικές" κρατικές οντότητες!
. Το ανακαλύψαμε μαζί με τη χώρα. Το δοκιμάσαμε κιόλας από την πρώτη ημέρα και το βρήκαμε γευστικότατο 
. Οπότε αυτό που έμενε ήταν να επισκεφτούμε ένα από τα πολλά οινοποιεία 
που υπάρχουν σε όλη τη χώρα αλλά και γύρω από την πρωτεύουσα.
