Μολδαβία Chișinău - Тирасполь - Бендеры, Τρεις πόλεις, "δύο" χώρες, μία αντίθεση

[Hayate]

Τουριστικός οδηγός είναι η Ταξιδιωτική Ιστορία...Εκπληκτική...

 

[YiannisTS]

Τουριστικός οδηγός είναι η Ταξιδιωτική Ιστορία...Εκπληκτική...

Και τα δύο; Γράφω ανάλογα με τη διάθεση αλλά τελικά βγαίνει λίγο μεγαλύτερο. Κάτι από δω, κάτι από κει, δεν ξέρω τι να αφήσω έξω.

 

[Sassenach77]

Και τα δύο; Γράφω ανάλογα με τη διάθεση αλλά τελικά βγαίνει λίγο μεγαλύτερο. Κάτι από δω, κάτι από κει, δεν ξέρω τι να αφήσω έξω.

Γιατί να αφήσεις κάτι. Τίποτα να μην αφήσεις απο αυτά που θέλεις να πεις!

 

[YiannisTS]

Bender, μια μεγάλη βόλτα

Η επιβίβαση στο τρόλεϊ αριθμός 19Α είναι σίγουρα μια επιβίβαση σε ένα όχημα που έρχεται από το παρελθόν. Σοβιετικής κατασκευής και γνώριμο σε όσους έχουν μεγαλώσει στην Αθήνα και τον Πειραιά αφού τα τελευταία που κυκλοφόρησαν στη χώρα μας αποσύρθηκαν το 2003. Ακόμη θυμάμαι τον οδηγό να αλλάζει το όνομα της διαδρομής κυλώντας τον ιμάντα με τις διαφορετικές διαδρομές πάνω από το κεφάλι του, στο γυάλινο ορθογώνιο "παραθυράκι". Εδώ, εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να παρέχουν τις υπηρεσίες τους. Αλλά ο ιμάντας των διαδρομών έχει αντικατασταθεί με μία ηλεκτρονική πινακίδα με το ανάλογο νούμερο, ενώ το σύγχρονο ηλεκτρονικό ακυρωτικό μηχάνημα φαίνεται ως εκλεπτυσμένη "παραφωνία" σε σχέση με την υπόλοιπη βαριά σιδερένια κατασκευή.

Όπως γράφτηκε σε προηγούμενο κεφάλαιο δεν είχαμε σύνδεση με το διαδίκτυο όταν είμαστε στο δρόμο, οπότε κατέγραψα όλες τις στάσεις στον ήδη κατεβασμένο χάρτη για να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων.

Το τρόλεϊ πήγαινε σχετικά αργά με πολύ κοντινές στάσεις. Αφήνουμε το Tiraspol και τα σπίτια του ενώ χωράφια εμφανίζονται και στις δύο πλευρές του δρόμου. Και φυσικά εμφανίζονται και οι "σερίφηδες", ένας σερίφης-βενζινάδικο και ένας σερίφης-σούπερ μάρκετ. Αλλά πριν εμφανιστούν οι σερίφηδες έκανε αισθητή την παρουσία της ένα περιποιημένο κτήριο του ρώσικου στρατού που παραμένει στην Υπερδνειστερία μετά τις μάχες για την ανεξαρτησία. Σε μία στάση το μάτι μας έπεσε σε μια αναμνηστική επιγραφή σαν ανοιχτό βιβλίο, κάποιου που απεβίωσε, μαζί με το αυτοκίνητό του.

Λίγο πριν κατέβουμε μια "απροσδιόριστη" εικόνα μου κίνησε το ενδιαφέρον. Πλησιάζαμε το Bender και το σημείο που θα κατεβαίναμε. Στην πόλη αυτή είχαν διεξαχθεί αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε εθνοτικές ομάδες οι οποίες για πολλά χρόνια ζούσαν μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Το "μικρόβιο" του εθνικισμού έκανε τους φίλους να γίνουν εχθροί και τους γείτονες να πάψουν να θέλουν να λέγονται γείτονες. Μια ανάλογη εικόνα είχαμε συναντήσει στο πρόσφατο ταξίδι μας στο Αζερμπαϊτζάν, όταν διασχίζαμε το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Πρόχειρα μνήματα και πολλές σημαίες χαράχτηκαν στη μνήμη μας, ως απομεινάρια πολύνεκρων μαχών. Λίγο η απόσταση, λίγο τα πολλά χρώματα, λίγο η εκκλησία και τα χώματα από λάκκους λειτούργησαν συνειρμικά στο σήμερα παραλληλίζοντας δύο εικόνες από δύο διαφορετικούς τόπους. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης πυροδότησε πολλές συγκρούσεις στις πρώην δημοκρατίες της την ίδια περίπου χρονική περίοδο.

Τελικά φτάσαμε στη στάση αποβιβασμού και ξεκινήσαμε μια πραγματικά μεγάλη πορεία αρκετών χιλιομέτρων στη δεύτερη πόλη της Υπερδνειστερίας.

Κατεβήκαμε πολύ πριν τη γέφυρα που περνάει πάνω από τον ποταμό Δνείστερο με στόχο να φωτογραφήσουμε το μνημείο που είναι αφιερωμένο στους Φύλακες της Ειρήνης. Λίγο πιο πέρα αντικρίσαμε στα δεξιά μας ένα παλιό σοβιετικό πολυβολείο από την περίοδο του Β'ΠΠ. Να και η δεύτερη γέφυρα, η μεγάλη μεταλλική σιδηροδρομική γέφυρα με δύο σημαίες να κυματίζουν, της Ρωσίας και της Υπερδνειστερίας.

Ο ποταμός Δνείστερος ήρεμος και ατάραχος συνεχίζει την πορεία του στα όρια της πόλης του Μπέντερ.

Μια μεγάλη κατασκευή καλωσορίσματος βρίσκεται στην είσοδο της πόλης λίγο μετά την γέφυρα.

Η σιδηροδρομική γραμμή που ενώνει το Bender με το Tiraspol.

Το ρωσικό φυλάκιο που επιβλέπει το πέρασμα από και προς τη γέφυρα, χωρίς να σταματάει τα αυτοκίνητα ή τους πεζούς για κάποιο έλεγχο.

Δύο μακρινές φωτογραφίες του Φρουρίου και της Εκκλησίας του στα οποία θα βρισκόμασταν λίγα λεπτά αργότερα.

Για να πάμε προς το φρούριο περάσαμε τη σιδηροδρομική γραμμή, ανεβήκαμε ένα μικρό ανάχωμα και βρεθήκαμε σε μία μικρή τριγωνική πλατεία λίγο πριν την εξωτερική είσοδο, χωρίς να ακολουθήσουμε τις οδηγίες του χάρτη που ήθελαν να μας κάνουν ένα μεγαλύτερο κύκλο. Κινούμενοι παράλληλα με την ανατολική οχύρωση φτάσαμε στην επόμενη, εσωτερική είσοδο. Περιττό να πω ότι εντυπωσιαστήκαμε από την άρτια συντήρηση όλων των χώρων, υπαίθριων ή στεγασμένων!

Περνώντας την εσωτερική είσοδο (με εισιτήριο) πέσαμε πάνω σε ένα πολύ ενδιαφέρον χάρτη όπου είναι σημειωμένα όλα τα φυλάκια και τα φρούρια της Μαύρης Θάλασσας, της Αζοφικής Θάλασσας και της ευρύτερης περιοχής. Βούλγαροι, Λιθουανοί, Οθωμανοί, Ρώσοι, Βυζαντινοί, Μολδαβοί, Πολωνοί, Τάταροι και Τεύτονες πέρασαν από εδώ στα τέλη του 18ου αιώνα.

Αυτός είναι ο εσωτερικός ανοικτός χώρος του φρουρίου.

Το μικρό Ιστορικό Μουσείο έχει μερικά πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα.

Αλλά τα πιο "ενδιαφέροντα" εκθέματα βρίσκονται στο Μουσείο Βασανιστηρίων κάτω από τον βορειοανατολικό πύργο του φρουρίου. Ανατριχιαστικά εργαλεία όπου το ένα συναγωνίζεται το άλλο στην πρόκληση πόνου και φρίκης. Η Καρέκλα του Ιούδα, το Αχλάδι της Οδύνης, το Ξύλινο Άλογο, ένας κρεμασμένος σκελετός και ο Τροχός είναι μόνο μερικές από τις πιο ανατριχιαστικές συσκευές βασανισμού και απόσπασης μαρτυριών, μέχρι θανάτου πολλές φορές, που θα δείτε εδώ. Εάν δεν το αντέχετε απλά μη μπείτε!

Από τον πύργο πάνω από την είσοδο μπορεί κάποιος να ανέβει μέχρι εκεί που αντέχει, 28 μέτρα ψηλά, και να θαυμάσει τη γύρω περιοχή. Στο κέντρο του πίνακα βρίσκεται το σημείο θέασης ενώ η τοποθέτηση των φωτογραφιών ακολουθεί τα σημεία του ορίζοντα.

Στις δύο φωτογραφίες κάτω, αριστερά και στο κέντρο, φαίνεται το μακρόστενο κτήριο του Πολεμικού Μουσείου. Γράφοντας αυτή την ιστορία συνειδητοποίησα ότι απλά δεν πήγαμε, όχι γιατί δεν θέλαμε αλλά γιατί δεν το είχαμε δει. Η ιστορία του @psilos3 ...έσωσε την κατάσταση, έστω και έμμεσα.

Περπατήσαμε πάνω στο άδειο πάρκο ανάμεσα στην εξωτερική και εσωτερική είσοδο και σταθήκαμε στην Ρώσικη Ορθόδοξη Εκκλησία του Alexander Nevsky. Την εποχή που επισκεφτήκαμε το φρούριο δεν πρέπει να είμαστε πάνω από δέκα τουρίστες και ταξιδιώτες σε όλη την έκτασή του.

Ξεκινήσαμε για το κέντρο της πόλης βαδίζοντας πάνω σε ένα από τους κεντρικούς δρόμους, την οδό Kotovsky (Strada Cotovschi). Στη πορεία μας συναντήσαμε το σύνθετο Μνημείο Μνήμης και Θρήνου το οποίο αποτελείται από:

Ένα σοβιετικό άρμα σε ανάμνηση των μαχών που έγιναν στη πόλη το 1992 με ένα βωμό από φλόγα που διατηρείται πάντα αναμένει.

Ένα περίτεχνο ανοιχτό παρεκκλήσι με σταυρό στην κορυφή του και μια καμπάνα να κρέμεται στο εσωτερικό του.

Ένα ανδριάντα του αντιστράτηγου Alexandr Lebed (Александр Лебедь), διοικητή της 14ης Στρατιάς της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ο οποίος διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στις συνομιλίες για την επίτευξη ειρήνης.

Ένα μνημείο που μοιάζει με φλόγα ή ανοιχτή παλάμη χεριού, πάνω στο οποίο είναι γραμμένα τα ονόματα όσων σκοτώθηκαν για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της Υπερδνειστερίας απέναντι στα στρατό της Μολδαβίας, την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1992.

Από την άλλη μεριά του δρόμου ακόμη ένα μνημείο για το Bender μπροστά από το φυλάκιο του τροχονόμου.

Ένα κατάστημα ρούχων δεν αποτελεί, σίγουρα, ένα αξιοθέατο που θα πρέπει κάποιος να επισκεφτεί. Αλλά για το συγκεκριμένο της φωτογραφίας κάναμε μια εξαίρεση από ...τύχη! Από την προηγούμενη ημέρα είχα αναζητήσει όλα τα πιθανά σημεία του Bender που θα μπορούσαμε να δούμε και να φωτογραφήσουμε σοβιετικά ψηφιδωτά. Ένα από αυτά ήταν το κτήριο του Σταθμού Λεωφορείων. Φτάσαμε μέχρι εδώ, λεωφορεία υπήρχαν αλλά κτήριο δεν βλέπαμε. Το μοναδικό κτήριο ήταν αυτό της φωτογραφίας. Αφού κάναμε δύο φορές τον κύκλο του χωρίς να εντοπίσουμε καμία τοιχογραφία, όπως είμαστε απογοητευμένοι και έτοιμοι να φύγουμε, βγαίνει μια πωλήτρια από το μαγαζί και μας καλεί να μπούμε μέσα. Προσπαθήσαμε να αποφύγουμε να αγοράσουμε ρούχα αλλά η επιμονή της μας έπεισε τελικά να μπούμε αφού μιλώντας στα ρώσικα έδειχνε τη φωτογραφική μας μηχανή. Η έκπληξη ήταν αναμενόμενη αφού το μαγαζί ρούχων, το οποίο στεγάζεται στο πρώην κτήριο του Σταθμού Λεωφορείων έχει διατηρήσει τα υπέροχα ψηφιδωτά, τα έχει συντηρήσει και τα έχει αναδείξει. Θαυμάστε τα!

Ο μεγάλος δρόμος μπροστά από το μαγαζί μας οδηγεί στην κεντρική αγορά της πόλης. Συνεχίζουμε στρίβοντας δεξιά προς την οδό Lazo. Χαμηλά σπίτια και πολλά παλιά Lada συνθέτουν τις εικόνες που βλέπουμε. Μετά από λίγα μέτρα ένα μεγάλο πάρκο μας δίνει την ευκαιρία να πάρουμε μια ανάσα. Το διασχίζουμε διαγώνια για να συναντήσουμε την οδό Lenin.

Ακόμη ένα άγαλμα του Lenin βρίσκεται εδώ, στο Πάρκο Νεολαίας.

Στο τελείωμα του δρόμου βρίσκονται μερικά αξιόλογα αξιοθέατα.

Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Bender, ο παλαιότερος από όλους της πόλης, αφημένος στην τύχη του, παραμένει ένα αρχιτεκτονικό μνημείο της τσαρικής αυτοκρατορίας. Τα τρένα δεν περνούν πλέον από εδώ, τα τρένα έχουν πάψει προ πολλού να σφυρίζουν...

Μια πελώρια ατμομηχανή SU-206 στέκεται εδώ για να θυμίζει και να τιμάει τους σιδηροδρομικούς του Bender, ενός από τους πιο στρατηγικούς σιδηροδρομικούς κόμβους.

Τρεις μεγάλοι ανδριάντες σιδηροδρομικών, τεχνοτροπίας σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Στο βάθος το μνημείο του Μαύρου Φράκτη. Το πρωί της 7ης Φεβρουαρίου 1918, ρουμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την πόλη και πυροβόλησαν 150 άτομα στο φράκτη που χωρίζει την πόλη από τις σιδηροδρομικές γραμμές.

Επιστρέφοντας από τον ίδιο δρόμο, λίγο πιο κάτω από τον κινηματογράφο Gorky, ακόμη ένα μεγάλο όμορφο σοβιετικό ψηφιδωτό μας σταματάει. Το θέμα προέρχεται από τη μολδαβική λαογραφία. Ο ήρωας Fat-Frumos, πολεμώντας έναν κακό δράκο, απελευθερώνει τον ήλιο ο οποίος ήταν κρυμμένος σε ένα μπουντρούμι.

Η ώρα του φαγητού είχε έρθει. Όπως κάθε τουρίστας που "σέβεται" τον εαυτό του, έτσι κι εμείς, επισκεφτήκαμε τη Σοβιετική Καντίνα "CCCP" η οποία είναι διακοσμημένη με πολλές κόκκινες σοβιετικές σημαίες, φωτογραφίες Lenin και Stalin και ταπετσαρία με εφημερίδες κομματικών και κρατικών οργάνων. Οι εργαζόμενες πίσω από τη βιτρίνα με τα φαγητά πολύ ευγενικές και πρόσχαρες, φωνάζουν τη συνάδελφο που μιλάει αγγλικά η οποία μας τα εξηγεί. Τυπικά απλά σοβιετικά πιάτα, πολύ εύγευστα. Η τοπική μπύρα συμπληρώνει το γεύμα. Αν θυμάμαι καλά δεν πρέπει να δώσαμε πάνω από 10-12 ευρώ και οι δύο.

Στάση για καφέ και γλυκό στο La Vida επί της οδού Lenin και συνέχιση της βόλτας μας προς το Παλάτι της Κουλτούρας δια μέσου μιας πλατείας με παιδιά να παίζουν, ενός σιντριβανιού που ξεκουράζονταν και πολλών δέντρων και παρτεριών. Το άγαλμα του Ρουμάνου επαναστάτη Pavel Tkachenko στέκεται στην άκρη της πλατείας. Δύο υπέροχα ψηφιδωτά με θέματα από τη βιομηχανική και αγροτική ζωή του Bender, αντιπροσωπευτικά του κινήματος ενάντια στις υπερβολές στη σοβιετική αρχιτεκτονική, στα μέσα της δεκαετίας του '60. Εκ των υστέρων διάβασα ότι εντός του κτηρίου, στην είσοδο του, βρίσκεται ακόμη ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό. Ο επόμενος τραβελστόρης ταξιδιώτης ας μην την αγνοήσει!

Πλησιάζουμε σιγά-σιγά προς το Δνείστερο. Αρκετά μνημεία συναντάμε κι εδώ.

Το μνημείο του σοβιετικού Στρατηγού Vasily Margelov (Васи́лий Марге́лов), το μνημείο του ολοκαυτώματος των Εβραίων του Bender και το εγκαταλελειμμένο κτήριο της διοίκησης του λιμανιού, είναι εδώ, δίπλα στο ποτάμι. Από το κτήριο έχει απομείνει ο σκελετός του και ένα μεγάλο μεταλλικό ανάγλυφο που απεικονίζει ένα αρχαίο πλοίο με κουπιά και πανιά.

Μετά το εγκαταλελειμμένο κτήριο ένα μακρύ καταπράσινο πάρκο ξεκινάει, δίπλα στην όχθη του ποταμού, και συνεχίζει σχεδόν μέχρι τη γέφυρα που είχαμε διασχίσει ερχόμενοι προς την πόλη. Τα περισσότερα δέντρα είναι γυμνά ακόμη αλλά δεν θα αργήσουν να ντυθούν την καταπράσινη στολή τους για να υποδέχονται τους επισκέπτες και περιπατητές του μεγάλου πεζόδρομου. Ένα ακόμη σοβιετικό μνημείο θυμίζει την εξέγερση του Bender ενάντια στη Ρουμανική κατοχή της πόλης, το μακρινό πλέον 1919. Μια σύγχρονη συστοιχία κατοικιών δίπλα στο ποτάμι δηλώνει τη νέα αρχιτεκτονική τάση.

Η μεγάλη βόλτα στο Bender φτάνει στο τέλος της. Ένα σύγχρονο τρόλεϊ μας πάει πίσω στο Tiraspol.

Θα κατέβουμε κοντά στο Πάρκο της Νίκης για να το περπατήσουμε και αυτό αλλά οι δυνάμεις μας πλέον μας εγκαταλείπουν. Το πράσινο χνούδι της γης, τα γυμνά δέντρα, οι πεζόδρομοι, τα αγάλματα και τα πολύχρωμα πολυκαιρισμένα παιδικά παιχνίδια μας καλωσορίζουν και ταυτόχρονα μας αποχαιρετούν καθώς φεύγουμε κατευθυνόμενοι προς το διαμέρισμα.

Αργότερα το βράδυ θα ξαναβγούμε για μια σύντομη νυχτερινή βόλτα και μερικές τελευταίες φωτογραφίες.

Η τελευταία μας νύχτα στην Υπερδνειστερία και τη Μολδαβία ξεκινάει...

 

[Kyriakao]

Ενδιάμεσα της ανάγνωση της ιστοριας σου, πρόλαβα και πηγα! Οπότε απο εδω και περα βλεπω προσφατες και δικες μου εικόνες! Η εμπειρία με το τραμ απο το Μπεντερ για Τιρασπολ ήταν απο τις καλύτερες!!

 

[YiannisTS]

Ενδιάμεσα της ανάγνωση της ιστοριας σου, πρόλαβα και πηγα! Οπότε απο εδω και περα βλεπω προσφατες και δικες μου εικόνες! Η εμπειρία με το τραμ απο το Μπεντερ για Τιρασπολ ήταν απο τις καλύτερες!!

... και όχι μόνο!

 

[YiannisTS]

Λίγο Tiraspol ακόμη και επιστροφή

Ξημέρωσε η τελευταία ημέρα της παραμονής μας στις "δύο" φιλόξενες χώρες. Η πτήση της επιστροφής είναι αργά το απόγευμα οπότε εκμεταλλευόμαστε το πρωινό για να υπόλοιπα του Tiraspol που είχαν απομείνει. Τρεις στάσεις μετρούσαμε μέχρι το μεσημέρι.

Πρώτη στάση ο Καθεδρικός Ναός της Γέννησης του Χριστού (Кафедральный собор Рождества Христова), επί της οδού Karl Marx, τον οποίο αυτή τη φορά τον πετύχαμε ανοικτό. Η εκκλησία χτίστηκε σχετικά πρόσφατα, πριν τριάντα χρόνια, στα αρχιτεκτονικά πρότυπα των ρώσικων ορθόδοξων εκκλησιών. Προσανατολισμένη από Ανατολή σε Δύση, το φως έμπαινε πλούσιο από τα μακρόστενα ανατολικά παράθυρα δημιουργώντας μια έντονη ατμόσφαιρα "μυστικισμού" και ηρεμίας.

Δεύτερη στάση η Πράσινη Αγορά (Зеленый рынок), μία από τις μεγαλύτερες που έχω συναντήσει. Με ιστορία μεγαλύτερη από 220 χρόνια προσφέρει τα πάντα. Λαχανικά, ψάρια, κρέατα και βιομηχανικά προϊόντα.

Τις τελευταίες δύο ημέρες είδαμε πολλά σύμβολα, σημαίες, αγάλματα και κτήρια από το σοβιετικό παρελθόν της χώρας. Περπατήσαμε σε δρόμους επαναστατών και "μιλήσαμε" με κτήρια μιας άλλης εποχής. Η τρίτη στάση για σήμερα είναι το Παλαιοπωλείο Σοβιετικών Ειδών (Антикварная лавка) στο δρόμο που φέρει το όνομα του Γερμανού επαναστάτη Καρλ Λίμπκνεχτ (strada Karl Liebknecht). Αγοράσαμε κάτι λίγα σουβενίρ κι έτσι ολοκληρώθηκε το ταξίδι στην Υπερδνειστερία.

Γυρίσαμε γρήγορα και επιστρέψαμε το δωμάτιο. Ξεκινήσαμε για τον σταθμό των λεωφορείων μέσω της οδού Lenin. Θέλοντας να πάμε με τρόλεϊ ενημερωθήκαμε από τους περαστικούς ότι απλά δεν περνάει ποτέ ή περνάει πολύ σπάνια. Οπότε το κόψαμε ποδαράτο. Φτάσαμε, πήγαμε να βγάλουμε εισιτήρια, δεν μπορέσαμε γιατί η αξία τους ήταν μεγαλύτερη από τα ρούβλια που είχαν περισσέψει (87,60 ρούβλια το ένα), ο γιος έφυγε να βρει ανταλλακτήριο, επέστρεψε και φύγαμε με το πρώτο επόμενο. Στο δρόμο και μέχρι να περάσουμε το συνοριακό φυλάκιο ο οδηγός σταματούσε όπου υπήρχε κάποιος που ήθελε να ανέβει. Κάπως έτσι μάθαμε ότι δεν υπήρχε λόγος να τρέχουμε μέχρι τον Σταθμό Λεωφορείων αλλά να περιμένουμε κάπου στον κεντρικό δρόμο και να ανέβουμε.

Το πέρασμα από το συνοριακό έλεγχο έγινε πολύ γρήγορα. Μπήκε ένας αστυνομικός στο λεωφορείο, πήρα τα χαρτάκια με την άδεια εισόδου και φύγαμε.

Η διαδρομή του λεωφορείου περνάει μπροστά από το αεροδρόμιο όπου και κατεβήκαμε αφού είχαμε ενημερώσει τον οδηγό του λεωφορείου.

Μέχρι την αναχώρηση της πτήσης είχαμε αρκετή ώρα, το αεροδρόμιο είχε μόνο κρύο φαγητό και σχετικά ακριβούτσικο, οπότε πήραμε ένα ταξί και πήγαμε στο Lumen Craft Gastro για να τσιμπήσουμε κάτι και να πιούμε μια τελευταία μπύρα. Η επιλογή ήταν επιτυχής γιατί το μαγαζί έχει δικά του καζάνια ζύμωσης μπύρας. Δοκίμασα μια μαύρη η οποία είχε αρκετά ενδιαφέρουσα καραμελωτή γεύση. Και σε οικονομικές τιμές!

Η επιστροφή στο αεροδρόμιο έγινε με τρόλεϊ. Το αεροδρόμιο είναι μάλλον μικρό για αεροδρόμιο πρωτεύουσας, με εννιά πύλες αναχώρησης. Καθαρό και οργανωμένο, με μεγάλη ποικιλία κρασιών σε λογικές τιμές και πολλές προσφορές. Ο έλεγχος ήταν σύντομος και γρήγορα περάσαμε στην αίθουσα αναμονής στη πύλη εξόδου. Στο χώρο αυτό υπάρχει ένας μεγάλος ψύκτης με δωρεάν παροχή πόσιμου νερού.

Είχε αρχίσει να νυχτώνει. Η επιβίβαση έγινε με παρασκήνιο τα χρώματα του σούρουπου, κάπου στο βάθος μακριά μας!

Η πτήση ήταν ομαλή, χωρίς αναταράξεις. Η Αθήνα μας καλωσόρισε. Άλλο ένα ταξίδι έλαβε τέλος.

 

[YiannisTS]

Επίλογος

Το ταξίδι εξελίχθηκε σε τρεις πόλεις και δύο κράτη, ένα επίσημο κι ένα ανεπίσημο. Το αποτέλεσμα δικαίωσε πλήρως τον τίτλο της ιστορίας. Η αντίθεση υπαρκτή και εξελισσόμενη αποτελείται από πολλές επιμέρους, μικρές και μεγάλες.

Η Μολδαβία υπήρξε μία από τις δεκαπέντε Σοβιετικές Δημοκρατίες. Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της οδήγησε σε ένα αιματηρό πόλεμο ανάμεσα στο στρατό της χώρας και τις ένοπλες αυτονομιστικές ομάδες της περιοχής ανατολικά από τον ποταμό Δνείστερο, υποστηριζόμενες από τη Ρωσία. Η λήξη της πολεμικής σύγκρουσης οδήγησε στη δημιουργία ενός κράτους που δεν αναγνωρίζεται από κανένα άλλο κράτος, της Υπερδνειστερίας με πρωτεύουσα το Tiraspol.

Μολδαβία και Υπερδνειστερία συνυπάρχουν πάνω από 35 χρόνια ακολουθώντας παράλληλες πορείες με αποκλίνουσες κατευθύνσεις. Ας δούμε λίγο τις αντιθέσεις που ζήσαμε και έγιναν τίτλος της ιστορίας.

Ξεκινώντας από τη βασική διαπίστωση ότι οι δύο περιοχές εκτείνονται σε μία επίπεδη επιφάνεια γης χωρίς βουνά, οι τρεις πόλεις που επισκεφτήκαμε έχουν μια σημαντική διαφορά που της καθορίζει και της διαμορφώνει. Ο ποταμός Δνείστερος ρέει στα όρια των δύο πόλεων της Υπερδνειστερίας ενώ το Κισινάου στερείται μεγάλου πλωτού στοιχείου. Οι μεγάλοι διαμορφωμένοι πεζόδρομοι στις όχθες του ποταμού για περπάτημα και χαλάρωση, σε Tiraspol και Bender, συμβάλουν με το δικό τους ιδιαίτερο τρόπο στην ύπαρξη μιας πιο "καλοσυνάτης" ψυχολογίας των κατοίκων σε σχέση με τους κατοίκους του Κισινάου. Ακόμη και ο στρατιώτης στο κτήριο της κυβέρνησης υπήρξε αρκετά ευγενικός στην "απαγόρευσή" του για φωτογράφηση. Όπως επίσης καλοσυνάτοι ήταν όλοι οι άνθρωποι σε εστιατόρια, καφέ και μουσεία που ήρθαμε σε επαφή. Όχι ότι στο Κισινάου δεν αντιμετωπίσαμε παρόμοια ευγένεια, προθυμία και καλοσύνη, ιδίως από τους ηλικιωμένους των μουσείων που έκαναν την διαφορά. Αλλά είναι το "κάτι" που σε οδηγεί να κόψεις πρώτος το νήμα του τερματισμού!

Το παρελθόν στις τρεις πόλεις φτάνει στο σήμερα με εντελώς διαφορετικές ταχύτητες. Το Κισινάου έχει περιορίσει αισθητά την ύπαρξη συμβόλων και μνημείων της προηγούμενης ιστορικής περιόδου στα πλαίσια μιας πολιτικής πορείας ταύτισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και συντηρεί ένα σημαντικό μνημειακό χώρο με έντονο ιδεολογικό χρωματισμό. Από την άλλη το Τιρασπόλ και το Μπέντερ συνεχίζουν την πορεία τους με όλα τα σοβιετικά σύμβολα και μνημεία παρόντα δημιουργώντας μια ιδιαίτερη κατάσταση που έχει χαρακτηριστεί ως "χρονοκάψουλα". Περνώντας το συνοριακό φυλάκιο είσαι την ίδια στιγμή χρόνια πίσω, έστω συμβολικά!

Διαφορετικά είναι επίσης τα μεγέθη των πόλεων, σε μέγεθος και πληθυσμό. Το Κισινάου αποπνέει μια "αύρα" πρωτεύουσας ενώ το Tiraspol μια "αύρα" μεγάλης επαρχιακής πόλης. Από την άλλη έχω την αίσθηση ότι Tiraspol και Bender είναι πολύ περισσότερο πράσινες πόλεις σε σχέση με το Κισινάου.

Τα ΜΜΜ είναι ανεπτυγμένα με κυρίαρχα οχήματα τα τρόλει και τις μαρσρούτκες. Το Κισινάου έχει πιο σύγχρονο στόλο ενώ στις άλλες δύο πόλεις περισσότερα από τα μισά οχήματα είναι "παλιάς κοπής".

Τα κτήρια είναι πιο συντηρημένα και αναπαλαιωμένα στην πρωτεύουσα της Μολδαβίας ενώ η Υπερδνειστερία έχει ακόμη δρόμο μπροστά της.

Σήμερα που ένα ταξίδι σε χώρα της Δυτικής Ευρώπης απαιτεί εξωφρενικά ποσά η Μολδαβία είναι ένας πολύ όμορφος και οικονομικός προορισμός. Το συνολικό κόστος για τον καθένα μας κυμάνθηκε λίγο πιο πάνω από 400 ευρώ εκ των οποίων τα μισά ήταν τα αεροπορικά εισιτήρια και η διαμονή σε μεγάλα διαμερίσματα τύπου airbnb (πέντε διανυκτερεύσεις).

Ακόμη κι αν έχω ξεχάσει κάτι σας πω, αυτό που σίγουρα μπορώ να πω είναι ένα, τολμήστε το! Γιατί όπως λέει και το τραγούδι:

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
Μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι...
(Ν. Πορτοκάλογλου, Ταξίδι)
​

Ευχαριστώ όσους συμμετείχαν με σχόλια, παρατηρήσεις και συμβουλές. Πάντα ευπρόσδεκτα!

The End!

​

 

[psilos3]

Πολύ ωραίες παρουσιάσεις, κείμενα και φωτογραφικό υλικό.
Με το καλό και στα επόμενα!

 

[YiannisTS]

Πολύ ωραίες παρουσιάσεις, κείμενα και φωτογραφικό υλικό.
Με το καλό και στα επόμενα!

Ευχαριστώ! Θα συνεχίσω τη Γεωργία που έχει μείνει στην αναμονή...

 

[Klair]

Πολύ όμορφη και λεπτομερής διήγηση με πολλές χρήσιμες πληροφορίες. Ανυπομονώ για την επόμενη.

 

[Sassenach77]

Νομίζω οτι σου έχω πει/δείξει οτι μου αρέσουν οι ιστορίες σου, σωστά;