- Μηνύματα
- 358
- Likes
- 196
- Επόμενο Ταξίδι
- Who knows????
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ο γύρος του κόσμου!!!!!
24/4/26
Παρασκευή μεσημέρι.Η ωρα 2.Δύο μέρες πριν, τα παιδιά είχαν φύγει εκδρομή με το σχολείο στην Ελλάδα κι εγώ με τον σύζυγο περιμέναμε το Uber που θα μας πήγαινε στο αεροδρόμιο.
Ο ενθουσιασμός μεγάλος καθώς είχαμε πολλάαααα χρόνια να παμε κάπου μόνοι.
Η ευκαιρία ήρθε όταν η μικρή μας εφηβούλα μας ανακοίνωσε ότι θα ήθελε να πάει με τον αδερφό της στην Ελλάδα (μένουμε στη Γερμανία) και να λάβει μέρος σε μια παράσταση που παρουσίαζε το σχολείο στο πλαίσιο μιας δράσης στη θέση ενός παιδιού που είχε αποφοιτήσει και δεν μπορούσε να πάει.
Fast Forward ένα μήνα πριν...
Εγώ χαλαρωνοντας στον καναπέ.
-Αγάπη; Τώρα που θα λείπουν τα παιδιά, δεν πάμε κάπου κι εμείς το σκ; Να πάρω και μια άδεια τη Δευτέρα να είμαστε άνετοι.
-Μμμμ (αδιάφορα κοιτώντας τα κινητό του) που λες;
-Ξέρω 'γω; κάνουμε ένα μίνι roadtrip Ντιναντ, Μπρυζ, Οστάνδη ή μέχρι το μαύρο δάσος να δούμε και το υπόλοιπο;
Μπορούμε να πεταχτούμε και μέχρι την Πράγα.
-Και γιατί να μην πάμε ένα Λονδίνο.(συνεχίζοντας να κοιτάει το κινητό)
-..........
-Από μικρός ήθελα να παω και μ'αυτά και με 'κείνα δεν ευκαιρήσαμε.(πλέον με κοιτάει. Απολαμβάνει την εκκωφαντική σιωπή από το σοκ)
-........
-Οκ λοιπόν.Κανόνισε το θα πάμε Παρασκευή και θα γυρίσουμε Δευτέρα...
Το ταξίδι για 'μένα ξεκίνησε....
Έτσι λοιπόν εκείνη την Παρασκευή να 'μαστε σαν νιοπαντρα ξανά, στο αεροδρόμιο του Ντίσελντορφ με 2 μπακπακ στις πλάτες να περιμένουμε το αεροπλάνο μας.
Αναχωρηση 4 και μισή.
Φτάσαμε στο Γκάτγουικ 4 και τέταρτο.
Από το αεροδρόμιο πήραμε το τρένο και σε τρία τέταρτα είμαστε στο ξενοδοχείο μας.
Είχα κλείσει ένα βασικό ξενοδοχείο(μας ενδιέφερε μονο ενας υπνος σε καθαρο δωμάτιο)στην περιοχή Κένινγκτον σχεδόν έξω από το σταθμό Oval με στάσεις λεωφορείου για παντού κυριολεκτικά.
Το ξενοδοχείο παλιακό χωρίς πρωινό με ένα μικρό δωμάτιο, αλλά καθαρό.
The Maiden oval hotel.
Αφήνουμε τα πράγματα στο δωμάτιο και μετά από τις οδηγίες του GPS περιμένουμε το 159 λεωφορείο για Picadilly Circus.Η διαδρομή με το κόκκινο διπλό λεωφορείο ήταν απόλαυση και μάλιστα σε όλο το ταξίδι κινούμαστε σχεδόν αποκλειστικά με αυτο το μέσο. Το μετρό τους είναι εκτός από παμπάλαιο (δεν με ένοιαξε αυτό) τόσο βρώμικο που σιχαινοσουν όχι να καθίσεις αλλά και να ακουμπήσεις (φώτο παρακάτω).Επίσης βλέπαμε το Λονδίνο πραγματικά, χωρίς κούραση.
15 λεπτά ή διαδρομή μέχρι τη γέφυρα του Westminster με τον ήλιο να δύει και την ευκαιρία για υπέροχες φωτογραφίες. Φυσικά εμείς και ένα εκατομμύριο ακόμη τουρίστες.
Λίγο ποιο πάνω το γνωστό ινσταγκραμικό σημείο Κ2 με τον κόκκινο θάλαμο με φόντο το Big ben. Ουρά; Ουρά; χιλιομέτρου.
Δεν κάτσαμε φυσικά. Λίγο ποιό πίσω ο θάλαμος Κ6. Καλύτερο σημείο (ο συζυγος φωτογραφικο μάτι)και μια μικρή ουρα.Καθησαμε λοιπόν εκεί βγάλαμε τις καθιερωμένες φώτο και συνεχίσαμε.
Με τα πόδια ανεβήκαμε και περάσαμε από τα δωματια πολεμου του Τσόρτσιλ, Dowding Str., Royal horse guard(τα αλογάκια δεν ήταν εκεί. Είναι από τις 10 το πρωί έως τις 4 το απόγευμα)
Trafalgar square.Συνεχισαμε από τη αριστερή πλευρά, περάσαμε από το θέατρο του βασιλιά (έπαιζε το φάντασμα της όπερας) με προορισμό Picadilly Circus.
Αρχίσαμε να πεινάμε όμως και κάπου στα δεξιά μας βλέπουμε το Steak and Co.
Λέω στο σύζυγο κατσε να ρωτήσω αν πρέπει να κλείσουμε τραπέζι. Αλλιώς κάνουμε λίγο υπομονή και τρώμε Chinatown.
Ρωτάω λοιπόν την κοπέλα με τα άπταιστα (αλλά με ελληνική προφορά την κοπέλα στην υποδοχή)αγγλικά μου.
Δεν χρειάζεται καλέ θα σας βολέψω. (Μας λέει η κοπέλα με τα άπταιστα ΕΛΛΗΝΙΚΑ με προφορά Κατερίνης από ότι μας είπε μετά) η αγαπημένη Ελένη.
Είχε νυχτώσει και μας είπε να κάνουμε βόλτα με την ησυχία μας στην Picadilly να δούμε τις οθόνες και όταν γυρίσουμε θα μας περιμένει έτοιμο το τραπέζι.
Έτσι και έγινε.Πηγαμε και μια γρήγορη βόλτα μέχρι την Leicester Square μέσα από την Chinatown.
Μετά το φαγητό πήραμε το δρόμο πίσω μέχρι τη γέφυρα (ή στάση του λεωφορείου μας ήταν ακριβώς έξω από το μαγαζί αλλά προτιμήσαμε να δούμε και βράδυ όσα περάσαμε πριν λίγο) εννοείται με νυχτερινές φώτο και από εκεί πήραμε πάλι το 159 μας(πολύ αγαπημένο λεωφορείο) και γυρίσαμε για ξεκούραση στο ξενοδοχείο.
25/4/26
Συνηθισμένοι να ξυπναμε νωρίς, ήδη από τις 6μιση ήμασταν στο πόδι.
7μιση πήραμε το γνωστό λεωφορείο.Θελαμε να δούμε νωρίς το Westminster χωρίς κόσμο (Ίσως) πριν πάμε στο Βρετανικό Μουσείο.
Πραγματι τοσο νωρις το πρωί δεν υπηρχε ψυχη ζώσα απο τουριστες. Ετσι λοιπον απολαύσαμε το Μπιγκ Μπεν χωρίς το χαμό και ανηφορισαμε και προς το Αββαείο, μιλησαμε με εναν αστυνομικο γιατι γινόταν την Κυριακη ο μαραθωνιος και θελαμε να αποφυγουνε οσο το δυνατον τα μερη που θα γινοταν χαμος. Εκείνη την ημέρα στις 10 θα γινόταν η απονομή στεφάνου από την Πριγκίπισσα Κέιτ Μιντλετον στο κενοτάφειο.Ετσι άρχισαν να έχουν κλείσει κάτι δρόμους και φύγαμε άρον-άρον με το underground για το Βρετανικό.
Είχα κλείσει από το επίσημο σαιτ συγκεκριμένη ώρα. ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!Το κλείσιμο εισιτηρίου δεν σας απαλλάσσει από την ουρά.Ολοι μπαίνουν ανεξαιρέτως στις 10. Σας απαλλάσσει όμως από τη δυσάρεστη έκπληξη να μην σας επιτρέψουν την είσοδο χωρίς εισιτηρίο(το φώναζαν όσο είμαστε στην ουρά).
Τι να πω για το Βρετανικό μουσείο!!!! Είδαμε μόνο την Ελληνική συλλογή.
Οχι όμως την Καρυάτιδα καθώς μέχρι τέλος Ιουνίου κάνουν συντήρηση.
Τι να πω!!! Το μόνο που θα πω ήταν ότι άκουσα κάποιον δίπλα μου μπροστά στη ζοφώρο να ρωτάει τον εαυτό του. Why they are here? Και να πιάνω τον εαυτό μου να του απαντάει δακρυζοντας με την καρδιά μου έξω από το στήθος "Επειδή τα έκλεψαν". Αυτό ήταν αφορμή για μια μικρή συζήτηση με τον κύριο ο οποίος είχε πάει στην Ακρόπολη και συγκινήθηκε τόσο πολύ.
Όμως τα μάρμαρα είναι εκεί που είναι και λυπήθηκα γιατί ήθελα να δω την Καρυάτιδα να της πω να κάνει υπομονή όπως κάνουμε κι εμείς. Και οι δυο ξενιτεμένες και οι δυο μακριά από την πατρίδα μας.Μπορει να μην μπορεί εκείνη να γυρίσει αλλά οι Έλληνες δεν την αφήνουμε μόνη. Πάμε εμείς σε εκείνη.Ποτέ μόνη....μέχρι να γυρίσει...
Παρασκευή μεσημέρι.Η ωρα 2.Δύο μέρες πριν, τα παιδιά είχαν φύγει εκδρομή με το σχολείο στην Ελλάδα κι εγώ με τον σύζυγο περιμέναμε το Uber που θα μας πήγαινε στο αεροδρόμιο.
Ο ενθουσιασμός μεγάλος καθώς είχαμε πολλάαααα χρόνια να παμε κάπου μόνοι.
Η ευκαιρία ήρθε όταν η μικρή μας εφηβούλα μας ανακοίνωσε ότι θα ήθελε να πάει με τον αδερφό της στην Ελλάδα (μένουμε στη Γερμανία) και να λάβει μέρος σε μια παράσταση που παρουσίαζε το σχολείο στο πλαίσιο μιας δράσης στη θέση ενός παιδιού που είχε αποφοιτήσει και δεν μπορούσε να πάει.
Fast Forward ένα μήνα πριν...
Εγώ χαλαρωνοντας στον καναπέ.
-Αγάπη; Τώρα που θα λείπουν τα παιδιά, δεν πάμε κάπου κι εμείς το σκ; Να πάρω και μια άδεια τη Δευτέρα να είμαστε άνετοι.
-Μμμμ (αδιάφορα κοιτώντας τα κινητό του) που λες;
-Ξέρω 'γω; κάνουμε ένα μίνι roadtrip Ντιναντ, Μπρυζ, Οστάνδη ή μέχρι το μαύρο δάσος να δούμε και το υπόλοιπο;
Μπορούμε να πεταχτούμε και μέχρι την Πράγα.
-Και γιατί να μην πάμε ένα Λονδίνο.(συνεχίζοντας να κοιτάει το κινητό)
-..........
-Από μικρός ήθελα να παω και μ'αυτά και με 'κείνα δεν ευκαιρήσαμε.(πλέον με κοιτάει. Απολαμβάνει την εκκωφαντική σιωπή από το σοκ)
-........
-Οκ λοιπόν.Κανόνισε το θα πάμε Παρασκευή και θα γυρίσουμε Δευτέρα...
Το ταξίδι για 'μένα ξεκίνησε....
Έτσι λοιπόν εκείνη την Παρασκευή να 'μαστε σαν νιοπαντρα ξανά, στο αεροδρόμιο του Ντίσελντορφ με 2 μπακπακ στις πλάτες να περιμένουμε το αεροπλάνο μας.
Αναχωρηση 4 και μισή.
Φτάσαμε στο Γκάτγουικ 4 και τέταρτο.
Από το αεροδρόμιο πήραμε το τρένο και σε τρία τέταρτα είμαστε στο ξενοδοχείο μας.
Είχα κλείσει ένα βασικό ξενοδοχείο(μας ενδιέφερε μονο ενας υπνος σε καθαρο δωμάτιο)στην περιοχή Κένινγκτον σχεδόν έξω από το σταθμό Oval με στάσεις λεωφορείου για παντού κυριολεκτικά.
Το ξενοδοχείο παλιακό χωρίς πρωινό με ένα μικρό δωμάτιο, αλλά καθαρό.
The Maiden oval hotel.
Αφήνουμε τα πράγματα στο δωμάτιο και μετά από τις οδηγίες του GPS περιμένουμε το 159 λεωφορείο για Picadilly Circus.Η διαδρομή με το κόκκινο διπλό λεωφορείο ήταν απόλαυση και μάλιστα σε όλο το ταξίδι κινούμαστε σχεδόν αποκλειστικά με αυτο το μέσο. Το μετρό τους είναι εκτός από παμπάλαιο (δεν με ένοιαξε αυτό) τόσο βρώμικο που σιχαινοσουν όχι να καθίσεις αλλά και να ακουμπήσεις (φώτο παρακάτω).Επίσης βλέπαμε το Λονδίνο πραγματικά, χωρίς κούραση.
15 λεπτά ή διαδρομή μέχρι τη γέφυρα του Westminster με τον ήλιο να δύει και την ευκαιρία για υπέροχες φωτογραφίες. Φυσικά εμείς και ένα εκατομμύριο ακόμη τουρίστες.
Λίγο ποιο πάνω το γνωστό ινσταγκραμικό σημείο Κ2 με τον κόκκινο θάλαμο με φόντο το Big ben. Ουρά; Ουρά; χιλιομέτρου.
Δεν κάτσαμε φυσικά. Λίγο ποιό πίσω ο θάλαμος Κ6. Καλύτερο σημείο (ο συζυγος φωτογραφικο μάτι)και μια μικρή ουρα.Καθησαμε λοιπόν εκεί βγάλαμε τις καθιερωμένες φώτο και συνεχίσαμε.
Με τα πόδια ανεβήκαμε και περάσαμε από τα δωματια πολεμου του Τσόρτσιλ, Dowding Str., Royal horse guard(τα αλογάκια δεν ήταν εκεί. Είναι από τις 10 το πρωί έως τις 4 το απόγευμα)
Trafalgar square.Συνεχισαμε από τη αριστερή πλευρά, περάσαμε από το θέατρο του βασιλιά (έπαιζε το φάντασμα της όπερας) με προορισμό Picadilly Circus.
Αρχίσαμε να πεινάμε όμως και κάπου στα δεξιά μας βλέπουμε το Steak and Co.
Λέω στο σύζυγο κατσε να ρωτήσω αν πρέπει να κλείσουμε τραπέζι. Αλλιώς κάνουμε λίγο υπομονή και τρώμε Chinatown.
Ρωτάω λοιπόν την κοπέλα με τα άπταιστα (αλλά με ελληνική προφορά την κοπέλα στην υποδοχή)αγγλικά μου.
Δεν χρειάζεται καλέ θα σας βολέψω. (Μας λέει η κοπέλα με τα άπταιστα ΕΛΛΗΝΙΚΑ με προφορά Κατερίνης από ότι μας είπε μετά) η αγαπημένη Ελένη.
Είχε νυχτώσει και μας είπε να κάνουμε βόλτα με την ησυχία μας στην Picadilly να δούμε τις οθόνες και όταν γυρίσουμε θα μας περιμένει έτοιμο το τραπέζι.
Έτσι και έγινε.Πηγαμε και μια γρήγορη βόλτα μέχρι την Leicester Square μέσα από την Chinatown.
Μετά το φαγητό πήραμε το δρόμο πίσω μέχρι τη γέφυρα (ή στάση του λεωφορείου μας ήταν ακριβώς έξω από το μαγαζί αλλά προτιμήσαμε να δούμε και βράδυ όσα περάσαμε πριν λίγο) εννοείται με νυχτερινές φώτο και από εκεί πήραμε πάλι το 159 μας(πολύ αγαπημένο λεωφορείο) και γυρίσαμε για ξεκούραση στο ξενοδοχείο.
25/4/26
Συνηθισμένοι να ξυπναμε νωρίς, ήδη από τις 6μιση ήμασταν στο πόδι.
7μιση πήραμε το γνωστό λεωφορείο.Θελαμε να δούμε νωρίς το Westminster χωρίς κόσμο (Ίσως) πριν πάμε στο Βρετανικό Μουσείο.
Πραγματι τοσο νωρις το πρωί δεν υπηρχε ψυχη ζώσα απο τουριστες. Ετσι λοιπον απολαύσαμε το Μπιγκ Μπεν χωρίς το χαμό και ανηφορισαμε και προς το Αββαείο, μιλησαμε με εναν αστυνομικο γιατι γινόταν την Κυριακη ο μαραθωνιος και θελαμε να αποφυγουνε οσο το δυνατον τα μερη που θα γινοταν χαμος. Εκείνη την ημέρα στις 10 θα γινόταν η απονομή στεφάνου από την Πριγκίπισσα Κέιτ Μιντλετον στο κενοτάφειο.Ετσι άρχισαν να έχουν κλείσει κάτι δρόμους και φύγαμε άρον-άρον με το underground για το Βρετανικό.
Είχα κλείσει από το επίσημο σαιτ συγκεκριμένη ώρα. ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!Το κλείσιμο εισιτηρίου δεν σας απαλλάσσει από την ουρά.Ολοι μπαίνουν ανεξαιρέτως στις 10. Σας απαλλάσσει όμως από τη δυσάρεστη έκπληξη να μην σας επιτρέψουν την είσοδο χωρίς εισιτηρίο(το φώναζαν όσο είμαστε στην ουρά).
Τι να πω για το Βρετανικό μουσείο!!!! Είδαμε μόνο την Ελληνική συλλογή.
Οχι όμως την Καρυάτιδα καθώς μέχρι τέλος Ιουνίου κάνουν συντήρηση.
Τι να πω!!! Το μόνο που θα πω ήταν ότι άκουσα κάποιον δίπλα μου μπροστά στη ζοφώρο να ρωτάει τον εαυτό του. Why they are here? Και να πιάνω τον εαυτό μου να του απαντάει δακρυζοντας με την καρδιά μου έξω από το στήθος "Επειδή τα έκλεψαν". Αυτό ήταν αφορμή για μια μικρή συζήτηση με τον κύριο ο οποίος είχε πάει στην Ακρόπολη και συγκινήθηκε τόσο πολύ.
Όμως τα μάρμαρα είναι εκεί που είναι και λυπήθηκα γιατί ήθελα να δω την Καρυάτιδα να της πω να κάνει υπομονή όπως κάνουμε κι εμείς. Και οι δυο ξενιτεμένες και οι δυο μακριά από την πατρίδα μας.Μπορει να μην μπορεί εκείνη να γυρίσει αλλά οι Έλληνες δεν την αφήνουμε μόνη. Πάμε εμείς σε εκείνη.Ποτέ μόνη....μέχρι να γυρίσει...
Last edited:
