Madrid me mata - Ένας ισπανικός Βαλεντίνος

[Extra muros]

Εισαγωγή - προετοιμασία

Μετά από τόσες περιηγήσεις στο δυτικό άκρο της Ιβηρικής, γνωστότερο ως Πορτογαλία (Γαλικία ακόμα δεν έφτασε η χάρη μας), είχε φτάσει πια το πλήρωμα του χρόνου να εξερευνηθεί και το υπόλοιπο. Λάθος ρήμα στην πραγματικότητα, αφού δε μιλάμε για “εξερεύνηση”, αλλά για μια πρώτη γεύση. Είπα να μην πρωτοτυπήσω και να αρχίσω συμβατικά τη γνωριμία μου με την Ισπανία από την πρωτεύουσά της, με πλήρη συναίσθηση ότι 4 νύχτες και 5 μέρες απλά θα άγγιζαν την επιφάνεια, όχι μόνο της Μαδρίτης, αλλά φυσικά και της μεγάλης αυτής χώρας - μωσαϊκού πολιτισμών και εθνοτήτων, τότε και τώρα.
Η ευκαιρία δόθηκε με τις κλασικές προσφορές της Μελαίνης Παρασκευής της Αιγαίου που λατρεύουμε να μισούμε στα 170 ευρώ φλεξ κατ’άτομο. Το αρχικό σχέδιο ήταν για αρχές Μαρτίου, αλλά οι τιμές εκτοξεύονταν, ενώ το Φλεβάρη μόνο συγκεκριμένα σαββατοκύριακα ήταν διαθέσιμα, εκ των οποίων το βαλεντίνικο είχε την καλύτερη τιμή στο πηγαινέλα. Το ταίρι δυστυχώς άδεια δεν μπορούσε να πάρει για εκείνη την περίοδο, οπότε κάπως ανορθόδοξα η παγκόσμια ημέρα αρκουδακίων (sic) με βρήκε με τη συνήθη και συνονόματη ταξιδιωτική μου παρέα.

H διαμονή αποδείχτηκε ακόμα πιο δύσκολη εξίσωση, για την επίλυση της οποίας ξοδεύτηκαν αρκετές εργατοώρες. Εντέλει καταλήξαμε σε χόστελ με ιδιωτικό δωμάτιο και μπάνιο σε τιμή λίγο κάτω από τα 100 ευρώ. Αποδείχτηκε αρκετά τίμια επιλογή, κυρίως λόγω της άριστης τοποθεσίας και της αψεγάδιαστης καθαριότητας, είχε όμως δυο σημαντικά μειονεκτήματα, που ήταν το αδιανόητα μικροσκοπικό μπάνιο, και η ανύπαρκτη μόνωση εσωτερικά, κάτι που επέτρεπε να ακούγεται ακόμα και η δόνηση(!) του κινητού στο δίπλα δωμάτιο, το οποίο κατοικούσαν Έλληνες. Την τελευταία μέρα μάλιστα μερακλώσανε κι έβαλαν Βίσση στη διαπασών πρωί-πρωί, γιατί εξάγουμε πολιτισμό, δεν παίζουμε. Εντέλει την προηγουμένη της αναχώρησης πέσαμε και σε κάτι άλλους συμπατριώτες μας, εις εκ των οποίων κατά σύμπτωση καθόταν και στην ίδια σειρά με μας στην πτήση της επιστροφής, που είχε κλείσει φλεξ 130 ευρώ στην Travel Tuesday μέσω τρίτου παρόχου, 40 ευρώ λιγότερα από μας τα θύματα της Βλακ Φράιντει, καλά πήγε κι αυτό.

Η πτήση της αναχώρησης έφυγε με αδόκητη ακρίβεια, με αρκετές αναταράξεις είναι η αλήθεια και μια κάπως ζορισμένη προσγείωση λόγω αέρα. Εκ των υστέρων καταλάβαμε ότι οι άνεμοι ήταν τα απόνερα μιας πολύ πιο σοβαρής κακοκαιρίας ονόματι Οριάνα , που έπληττε εκείνες τις μέρες άλλες περιοχές της Ισπανίας, προκαλώντας πολλές καταστροφές και δυστυχώς τουλάχιστον ένα θύμα. Στη διάρκεια του ταξιδιού μας πάντως ο καιρός ήταν αρκετά καλός, με λίγες μόνο συννεφιές, ψυχρός στο μεγαλύτερο μέρος της μέρας- και νύχτας -, αλλά με μεσημέρια όπου ο ήλιος γινόταν έως εκτυφλωτικός, κάνοντάς με να μετανιώσω που δεν πήρα τα γυαλιά μου μαζί.

Αφού προσανατολιστήκαμε κάπως στο αχανές αεροδρόμιο, βγάλαμε εισιτήριο για το μετρό, το οποίο ομολογώ πως δεν κατάλαβα ποτέ πώς ακριβώς λειτουργεί και ίσως η πιο έξυπνη κίνηση θα ήταν να βγάλουμε τουριστικό 5 ημερών στα 32 ή 33 ευρώ περιλαμβανομένου αεροδρομίου. Εμείς καταλήξαμε να βγάλουμε ένα 10 διαδρομών για 2 άτομα, που τελικά μάλλον ήταν περισσότερο κάτι σαν 5 διαδρομές ανά άτομο, ενώ όπως κατάλαβα οι αλλαγές μέσου ή διαδρομής επέφεραν νέα χρέωση 1,50 ευρώ. Αν και μη απαγορευτική στο περπάτημα πόλη, θεωρώ ότι για κάποιες αποστάσεις και συνδυασμούς χωρικά άσχετων σημείων ενδιαφέροντος η χρήση μετρό και λεωφορείου μας κέρδισε πολύτιμο χρόνο.

Κάναμε το τσεκιν, φάγαμε σχετικά μέτρια σε ένα ταπάδικο (sic) της γειτονιάς, αποζημιωθήκαμε ωστόσο με έναν εξαιρετικό μπακλαβά σε παρακείμενο μαγαζάκι, που διαφημιζόταν ως αραβοτούρκικος, αλλά με υπάλληλο ή ίσως μέλος οικογενειακής επιχείρησης μια νεαρή κοπέλα από το Αφγανιστάν. Νομίζω ότι της είπα κάτι πολύ κριντζ πράγματα για την αφγανική κοινότητα στην Αθήνα (να τις πω για τους σκοτωμένους στη Χίο δε μου πήγε καρδιά) και πόσο στενοχωριέμαι για την κατάσταση στην πατρίδα της, η έρμη κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι της, ποιός ξέρει πόσες τέτοιες βλακείες έχει ξανακούσει.

Όπως και να 'χει, είχαμε πλέον ξαναφορτίσει μπαταρίες, έτοιμες για την πρώτη βόλτα... Vamos entonces!

Το σουβενιράδικο - καφέ έναντι του χόστελ μας, που ενέπνευσε τον τίτλο της ιστορίας. Αργότερα, έμαθα (γκούγκλαρα) ότι πρόκειται για τίτλο περιοδικού του αντεργκράουντ καλλιτεχνικού κινήματος Movida, που με επίκεντρο τη Μαδρίτη εξαπλώθηκε σε όλα τα αστικά κέντρα της Ισπανίας τη δεκαετία του '80. Στη χώρα μας και διεθνώς ο γνωστότερος εκπρόσωπος του κινήματος είναι το δίχως άλλος ο Πέδρο Αλμοδόβαρ.

 

[Sassenach77]

Είπα να μην πρωτοτυπήσω και να αρχίσω συμβατικά τη γνωριμία μου με την Ισπανία από την πρωτεύουσά της,

Οι περισσότεροι ξεκινούν την χώρα με τη Βαρκελώνη νομίζω, οπότε μάλλον πρωτοτύπησες

καταλήξαμε σε χόστελ με ιδιωτικό δωμάτιο και μπάνιο

Το ίδιο είχαμε κάνει και εμείς τότε και ήταν πολύ καλή επιλογή!

Αναμένω τη ματιά σου για μία πόλη που μου άρεσε αρκετά μπορώ να πω! Με την πρώτη ευκαιρία θέλω να ξανα πάω!

 

[Extra muros]

Οι περισσότεροι ξεκινούν την χώρα με τη Βαρκελώνη νομίζω, οπότε μάλλον πρωτοτύπησες

Δίκιο έχεις, απλά το εννοούσα ως το συνήθη ευρωπαϊκό κανόνα.

 

[psilos3]

Οι περισσότεροι ξεκινούν την χώρα με τη Βαρκελώνη νομίζω, οπότε μάλλον πρωτοτύπησες

Σωστά αλλά όχι πάντα, αναλόγως τι θα βρει καθένας. Είχα βρει προ τετραετίας πλέον παρόμοια τιμή με αυτή που αναγράφεται και ξεκίνησα κι εγώ από Μαδρίτη, την οποία, συμφωνώ, βρήκα πολύ ωραία αν και δε το περίμενα.
Βέβαια μετά από λιγοστή εξερεύνηση καταλαβαίνεις ότι τα ωραία της χώρας αυτής δεν είναι ούτε στη Μαδρίτη, ούτε στη Βαρκελώνη.

Το αρχικό σχέδιο ήταν για αρχές Μαρτίου, αλλά οι τιμές εκτοξεύονταν, ενώ το Φλεβάρη μόνο συγκεκριμένα σαββατοκύριακα ήταν διαθέσιμα, εκ των οποίων το βαλεντίνικο είχε την καλύτερη τιμή στο πηγαινέλα.

Είναι γεγονός πως ο Φεβρουάριος είναι ίσως ο καλύτερος μήνας γι' αυτά τα ταξίδια, τουλάχιστον από άποψης τιμών, αεροπορικών εισιτηρίων και διαμονής.

Ανυπομονώ να διαβάσω άλλη μια ιστορία σου που είμαι σίγουρος ότι θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον όπως πάντα. Έπαιξε και Τολέδο να φανταστώ;

 

[Extra muros]

Είναι γεγονός πως ο Φεβρουάριος είναι ίσως ο καλύτερος μήνας γι' αυτά τα ταξίδια, τουλάχιστον από άποψης τιμών, αεροπορικών εισιτηρίων και διαμονής.

Ανυπομονώ να διαβάσω άλλη μια ιστορία σου που είμαι σίγουρος ότι θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον όπως πάντα. Έπαιξε και Τολέδο να φανταστώ;

Ευχαριστώ για τα ενθαρρυντικά σου λόγια.

Το καλό με τη νότια Ευρώπη είναι ότι πέρα από τις χαμηλότερες τιμές αυτού του μήνα, είναι και πιο αυξημένες οι πιθανότητες για καλό ή έστω υποφερτό καιρό. Όποιος βέβαια είναι ανθεκτικοτερος στο κρύο, σίγουρα βρίσκει πολύ καλές ευκαιρίες στους περισσότερους προορισμούς τ βορείου ημισφαιρίου.

Δε θα μπορούσα να το αφήσω απέξω το Τολέδο, ήταν απωθημένο χρόνων, πριν μάλιστα με πιάσει έντονα ο "ιός" των ταξιδιών. Πιστεύω με διανυκτέρευση όπως το έκανες εσύ θα ήταν το ιδανικό, γιατί αν είναι μια φορά μαγικά το πρωί, το βράδυ με ησυχία κ φωτισμό θα είναι πολύ υποβλητική. Κι έτσι όμως το ευχαριστηθηκα, όπως θα περιγράψω στην ώρα του.

 

[patrizia]

Πάνω στην ώρα μια καινούρια ιστορία για Μαδρίτη την οποία θα επισκεφθώ τον Απρίλιο.
Περιμένω τη συνέχεια σύντομα αν έχεις χρόνο!!!

 

[paefstra]

Δε θα μπορούσα να το αφήσω απέξω το Τολέδο, ήταν απωθημένο χρόνων, πριν μάλιστα με πιάσει έντονα ο "ιός" των ταξιδιών. Πιστεύω με διανυκτέρευση όπως το έκανες εσύ θα ήταν το ιδανικό, γιατί αν είναι μια φορά μαγικά το πρωί, το βράδυ με ησυχία κ φωτισμό θα είναι πολύ υποβλητική. Κι έτσι όμως το ευχαριστηθηκα, όπως θα περιγράψω στην ώρα του.

Κι εγω εμεινα βραδυ, ναι αξιζει παρα πολυ.
Γενικα η Μαδριτη ειναι ιδανικη για γυρα σε διπλανες πολεις και γι αυτο βγαζει και πολυημερο ταξιδι οσο φθηνοτερο γιατι τα μουσεια βγαινουν δωρεαν σε σχεση με τη Βαρκελωνη που και στα δυο χωλαινει.

 

[Sassenach77]

Σωστά αλλά όχι πάντα, αναλόγως τι θα βρει καθένας.

Δεν ξεκινούν όλοι με τα ίδια κριτήρια, αλλά σημασία έχει ο καθένας όπως βολεύεται. Ξέρω άτομο που έχει πάει ήδη 4-5 φορές Βαρκελώνη και εξακολουθεί να θέλει να πηγαίνει γιατί του αρέσει γενικά η πόλη! Οι περισσότεροι που γνωρίζω και άλλοι τόσοι που βλέπω και εδώ στο φόρουμ, ξεκινούν με Βαρκελώνη και μεγάλο ρόλο παίζει οτι είναι ένας αρκετά προωθημένος προορισμός (και όχι μόνο στην Ελλάδα), που έχει να προσφέρει αρκετά πράγματα.

Η δική μου απόπειρα την πρώτη φορά στην Ισπανία ήταν η Σεβίλλη. Δεν πήγα γιατί δεν έβρισκα αεροπορικά τις ημέρες που με βόλευαν. Τότε δεν είχα καθόλου ευελιξία στην άδεια. Τελικά βόλεψε η Βαρκελώνη (γιατί στόχος ήταν η Ισπανία με κάποιες προτεραιότητες) και στο γυρισμό ψάχναμε ΑΤΜ στο αεροδρόμιο για να βγάλουμε όσα περισσότερα χρήματα μπορούσαμε, γιατί η Ελλάδα είχε εισέλθει σε capital control όσο λείπαμε ...

Γενικα η Μαδριτη ειναι ιδανικη για γυρα σε διπλανες πολεις και γι αυτο βγαζει και πολυημερο ταξιδι οσο φθηνοτερο γιατι τα μουσεια βγαινουν δωρεαν σε σχεση με τη Βαρκελωνη που και στα δυο χωλαινει.

Σε κανένα μουσείο δεν μπήκα δωρεάν στη Μαδρίτη, αλλά στη Βαρκελώνη όντως ξεπαραδιάστηκα και βγήκα εκτός προϋπολογισμού.

 

[Extra muros]

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Puerta del Sol

...κι όταν λέμε όλοι, εννοούμε τους έξι βασικούς οδικούς άξονες που διασχίζουν ακτινωτά τη χώρα και συναντιούνται στο σημείο μηδέν, το οποίο σπανίως θα βρεις απάτητο.

Πιστέψτε με, ήταν η πιο "άδεια" από κόσμο λήψη που κατάφερα να πετύχω

Στην Ελλάδα η πλατεία έγινε ειδησεογραφικά γνωστή από το κίνημα των Indignados, άμεσο πρότυπο και πρόδρομο των δικών μας Αγανακτισμένων. Πόρτα πλέον δεν υπάρχει, καθώς αυτή αναφερόταν σε πύλη των παλαιών τειχών της πόλης, ήλιος όμως ακόμα άφθονος, χάρη στον ανατολικό προσανατολισμό της πλατείας. Το ιστορικότερο κτίριο της πλατείας είναι η πρώην έδρα του βασιλικού Ταχυδρομείου, που ανάγεται στον 18ο αιώνα, κι απέκτησε θλιβερή φήμη στα χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο ως έδρα της Διεύθυνσης Ασφαλείας του καθεστώτος, όπου ανακρίνονταν αντιφρονούντες με μεθόδους που όλοι μπορούμε να φανταστούμε. Στο κτήριο υπάρχουν επίσης δυο αναμνηστικές πλάκες, μία για τα θύματα των ναπολεόντειων πολέμων στις αρχές του 19ου αιώνα και άλλη μια για τα θύματα του κόβιντ. Στη διάρκεια της παραμονής μας συναντήσαμε τουλάχιστον μία ακόμα πλακέτα για το ίδιο θέμα, κάνοντας μας να συνειδητοποιήσουμε ότι στη χώρα μας εκκρεμεί κάτι τέτοιο, ενδεχομένως λόγω του πολιτικού φόρτου του ζητήματος, κυρίως της αντιπαράθεσης γύρω από τους εκτός ΜΕΘ διασωληνωθέντες που κατέληξαν. Ακριβώς από μπροστά κοιτάει αγέρωχα ο έφιππος ανδριάντας του Καρόλου Γ', που ήταν εκπρόσωπος της "πεφωτισμένης μοναρχίας" στη χώρα, γραπώνοντας μεταξύ άλλων - πεφωτισμένα πάντα - το βασίλειο της Νάπολης και της Σικελίας για λογαριασμό του ισπανικού στέμματος.

Άγαλμα Καρόλου και το κτίριο των βασιλικών ταχυδρομείων, σήμερα έδρα της τοπικής κυβέρνησης της αυτόνομης κοινότητας Μαδρίτης

Τα αγάλματα δεν τελειώνουν εδώ, καθώς λίγο πιο πέρα υψώνεται ρέπλικα της "Mariblanca", γλυπτού της Αφροδίτης το οποίο κοσμούσε άλλοτε ένα συντριβάνι του 17ου αιώνα που χάθηκε στη διάρκεια των διαδοχικών αναμορφώσεων της πλατείας.

Mariblanca

Όλα αυτά υπό τη σκιά της διάσημης διαφημιστικής επιγραφής του ανδαλουσιανού Σέρυ Τίο Πέπε, που, μετά από περιπλανήσεις πέριξ της πλατείας, κατέληξε στην τωρινή του θέση, πάνω από το αλλοτινό Hotel Paris.

H νυχτερινή λήψη ήταν προφανώς καλύτερη, αλλά το κινητό, όπως και με αρκετές άλλες φωτογραφίες, αποφάσισε να κάνει τα δικά του και να τις διακορεύσει κυριολεκτικά (file corrupted)

Καλά όλα αυτά, αλλά για την αρκούδα δε μας είπες ακόμα τίποτα, και σίγουρα δεν ήρθαμε ως εδώ για το κυνήγι - κατά το παλιό ανέκδοτο. Εννοείται λοιπόν ότι σούπερσταρ της Puerta del Sol δεν είναι παρά το άγαλμα "El Oso y el Madroño", δηλ. άρκτος και φραουλιά, έμβλημα της Μαδρίτης από το 13ο αιώνα. Μια από τις πολλές και πολλούς ινφλουέντζες (Α, Β, Η1Ν1 κοκ) που έκαναν στη διάρκεια της παραμονής μας γυρίσματα μπροστά από το βάρος 20 τόνων χάλκινο αρκούδι, επέμενε ότι δεν ήταν "oso", αλλά "osa", αλλά διέκοψε τόσες πολλές φορές τη λήψη που τελικά βαρεθήκαμε και μείναμε με την απορία. Το ίντερνετ και ο Εϊάης δε μας διαφώτισαν ιδιαίτερα, καθώς φαίνεται πως οι απόψεις ιστορικά διϊστανται, ενώ ο γλύπτης Antonio Navarro Santafé άφησε ανατομικά ασαφές το συγκεκριμένο κομμάτι, κάτι σαν τις κούκλες της Mattel. Πού να το ήξερε κι αυτός το 1967, όταν κατ'ανάθεση του δημοτικού συμβουλίου της Μαδρίτης έφτιαχνε το έργο, ότι η αρκούδα θα κατέληγε κατά λάθος non binary, εν μέσω δικτατορίας και πολύ πριν η πόλη αναδειχτεί σε εξέχοντα φιλο-ΛΟΑΤΚΙ διεθνή προορισμό. Όπως και να 'χει, η αρκούδ@ πέφτει συνεχώς θύμα παρενόχλησης από τα εκατομμύρια των επισκεπτών που τη θωπεύουν, σε σημείο αποχρωματισμού ορισμένων μερών του γλυπτού. Ακόμα και στο καταφλέβαρο, τις περισσότερες ώρες της μέρας και της νύχτας γινόταν λαϊκό προσκύνημα γύρω από το άγαλμα. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι η Μαδρίτη (εικάζω κι άλλες ακόμα δημοφιλέστερες περιοχές της χώρας το ίδιο) δεν έχει ακριβώς χαμηλή σαιζόν, αλλά μια υψηλή περίοδο από τη μια και από την άλλη την κόλαση του Δάντη- όχι μόνο θερμοκρασιακά. Για μια καλή ημερήσια λήψη της μαδριλένικης μασκότ πάντως, επέστρεψα πουρνό-πουρνό το πρωί της τρίτης μέρας, με στόχο να πετύχω το σημείο σχεδόν άδειο, κάπως σαν το Θάνο Πλεύρη στην πλατεία Εξαρχείων προ ολίγων ετών - ναι, ό,τι θυμάμαι χαίρομαι.

Λαός, όχι αστεία...

Κροπ (κεφαλών) μέχρι να σβήσει ο ήλιος και να μείνει σκέτη η puerta...

 

[Viajero93]

Πάντα χαίρομαι να διαβάζω για τη Μαδρίτη γιατί έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Περίπου τέτοιες μέρες δέκα χρόνια πριν, το ταξίδι μου εκεί ήταν το πρώτο μου, όχι μόνο στην αγαπημένη μου αυτή χώρα, αλλά και το πρώτο μου στο εξωτερικό συνολικά. Θυμάμαι πόση εντύπωση μου είχαν κάνει η ζωντάνια, τα εντυπωσιακά κτήρια, το πράσινο, τα μουσεία και η αρχοντιά και ανοιχτωσιά της πόλης, το πόσο χαίρεσαι να την περπατάς. Από τότε την έχω επισκεφτεί ως πέρασμα για άλλους προορισμούς αλλά ανυπομονώ να πάω ξανά συνδυάζοντάς τη με κάποια από τις όμορφες κοντινές πόλεις. Το Τολέδο σίγουρα θα έχει άλλη μαγεία το βράδυ που αδειάζει, ακόμα και με ημερήσια ωστόσο με είχε εντυπωσιάσει και μένα.
Γράφεις πολύ ωραία, ανυπομονώ για τη συνέχεια!

 

[Extra muros]

Δεν έχω να σου δώσω παλάτια ισπανικά...

Λίγα μόλις τετράγωνα πιο πέρα βρίσκεται η πιο χαρακτηριστική ίσως πλατεία της Μαδρίτης, που δεν είναι άλλη από την Plaza Mayor, με τις δέκα εισόδους και τις εννέα πύλες της, κάθε μία από τις οποίες συνδέεται με κάποιο σημαντικό γεγονός ή γεωγραφική τοποθεσία. Συγκρίνοντάς την με παλιούς πίνακες, θα δει κανείς ότι η βασική αρχιτεκτονική διαμόρφωση της πλατείας παραμένει αρκετά σταθερή από το 17ο αιώνα, όταν και δημιουργήθηκε από τον βασιλιά Φίλιππο Γ’ ως κεντρική αγορά της πόλης, τότε με την ονομασία Plaza Arrabal. Ένα από τα σκοτεινότερα κεφάλαια της ισπανικής ιστορίας, εκείνο της Ιεράς Εξέτασης, συνδέεται με την πλατεία, καθώς σε αυτή στις 3 Ιούνη 1680 πραγματοποιήθηκε μια μαζική τελετή auto-da-fe, όπου καταδικάστηκαν 117 άνθρωποι, εκ των οποίων 21 σε θάνατο στην πυρά, κυρίως με την κατηγορία του κρυπτοεβραϊσμού. Ως γνωστόν, ένα πολύ μεγάλο μέρος της εβραϊκής κοινότητας είχε ήδη εκδιωχθεί από την εποχή του Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας, καταφτάνοντας μεταξύ άλλων και στην τότε οθωμανική Θεσσαλονίκη, αλλά και οι εναπομείναντες conversos, όπως ονόμαζαν τους “νεοφώτιστους” μεταστραφέντες στο χριστιανισμό, συνέχιζαν επί αιώνες να υφίστανται διακρίσεις και διώξεις.

Plaza Mayor

To πιο φωτογενές κτίριο της πλατείας είναι η Casa de la Panadería, που πήρε την ονομασία του από το γεγονός πως πράγματι ήταν ο κεντρικός φούρνος της Μαδρίτης κατά την περίοδο ίδρυσης της Plaza Mayor. H αρχική του μορφή καταστράφηκε, ενώ η σημερινή ανάγεται στο 1880. Πολλές αναμορφώσεις γνώρισε και ο ζωγραφικός διάκοσμος της πρόσοψης, με πιο πρόσφατο εκείνον που ολοκληρώθηκε από τον Carlos Franco το 1992 κι αποτελείται από μυθολογικές μορφές, όπως η Περσεφόνη, ο Διόνυσος και η Κυβέλη.

Casa de la Panadería, που σήμερα λειτουργεί ως έδρα τουριστικών υπηρεσιών της Μαδρίτης

Στο κέντρο της πλατείας υψώνεται ο χάλκινος ανδριάντας του Φιλίππου Γ’, αμφιλεγόμενου γιου του συνονόματου πατέρα του, ο οποίος έφτασε την επιρροή της ισπανικής αυτοκρατορίας στη μεγαλύτερη γεωγραφική επέκτασή της. Το έργο των Ιταλών Τζαμπολόνια και του μαθητή του Πιέτρο Τάκα έχει ενδιαφέρον κυρίως για τη λεπτομερή ανατομική απεικόνιση του αλόγου, που περιλαμβάνει και μια πολύ ρεαλιστική απόδοση των δίδυμων γενετικών αδένων του βασιλικού ίππου.

Πατέρα βάλε άλλα 100, ο νιός είναι λεβέντης...

Ακριβώς κάτω - από το γλυπτό, όχι τα αμελέτητα του αλόγου- μια κοπέλα έπαιζε φλογέρα, ενημερώνοντάς μας ότι παντρεύεται κι ο γάμος της βγαίνει ακριβός. Και πού να μάθει - το απευχόμεθα - πόσο πάει το διαζύγιο...

Η άπορη μελλόνυμφη κορασίς επί το έργον, φωτό δημοσιευμένη με τη συναίνεσή της.

Η βόλτα συνεχίστηκε με στόχο την αγορά του Σαν Μιγκέλ, τη διασημότερη και φυσικά τουριστικότερη της πόλης, που αυτή την περίοδο ωστόσο είναι κλειστή για ανακαίνιση. Μετά από τη στάση στο πρώτο μας σουβενιράδικο, συνεχίσαμε τον περίπατο περνώντας από την Casa de la Villa, για να βρεθούμε τελικά σε ένα σημείο με όμορφη πανοραμική θέα προς τα ανάκτορα και τον καθεδρικό της πόλης, χωρίς να το έχουμε μελετήσει εκ των προτέρων.

Η Plaza de la Villa, με το παλιό δημαρχείο της Μαδρίτης, το άγαλμα του ναυάρχου Álvaro de Bazán, υπό τις διαταγές του οποίου είχε πολεμήσει και ο Θερβάντες στη ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) και μερικές συστάδες διακοσμητικών κουνουπιδιών(, που είδαμε και σε άλλα σημεία της πόλης.

Αν και είμαι σίγουρη ότι όλο και κάπου θα φιγουράρει ονλάιν το ακριβές μέρος, ευτυχώς εκείνη την ώρα ήταν σχετικά λίγοι οι επισκέπτες, επιτρέποντας άνετες φωτογραφίες. Εννοείται φυσικά ότι δε συνέβαινε το ίδιο και στην πλατεία - Plaza de la Armerìa - μεταξύ ανακτόρου και καθεδρικού, που είχε αρκετό κόσμο. Ο καθεδρικός της Almudena ολοκληρώθηκε σε μόλις 110 χρόνια (1883-1993), και δεν το λέω ειρωνικά, γιατί σε πόλεις της Ευρώπης αντίστοιχοι ναοί συχνά έπαιρναν πολλούς αιώνες. Έτσι η μακραίωνη έλλειψη οποιουδήποτε καθεδρικού στη Μαδρίτη, κάτι που εν μέρει οφειλόταν στο ότι ως θρησκευτικό και διοικητικό κέντρο της ισπανικής καθολικής εκκλησίας παρέμενε η παλιά πρωτεύουσα Τολέδο, τι κι αν αυτή στο πολιτικό κομμάτι είχε μεταφερθεί στη Μαδρίτη ήδη από το 1561. Ο καθεδρικός ναός ήταν κλειστός την ώρα της άφιξής μας, κρίμα γιατί το μοντερνιστικό εσωτερικό της θεωρώ πως θα είχε αισθητικό ενδιαφέρον. Αν και αναμφίβολα εντυπωσιακός, εμένα ο ναός με το το μείγμα νεογοτθικού και νεομπαρόκ στιλ μου έβγαλε κάτι το κρύο και υπεραυστηρό.

Καθεδρικός ναός Almudena

Η πρόσοψή του σχεδιάστηκε ώστε να είναι κάπως “ασορτί” προς το βασιλικό παλάτι, που λέγεται κυριολεκτικά έτσι- Palácio Real-κι αποτελεί την επίσημη κατοικία της βασιλικής οικογένειας, η οποία συνήθως διαμένει στο ανάκτορο Zarzuela. Ο συμπατριώτης και συγχόστελος (sic) μας, που εισαγωγικά είχα αναφέρει ότι βρέθηκε και στην ίδια σειρά με μας στην πτήση της επιστροφής, μας έδειξε και βιντεάκι με μια από τις τελετές που πέτυχε στο προαύλιο του Palácio Real, τι ακριβώς δεν κατάλαβα. Αν και σαφέστατα υπάρχει μουσειακό και ιστορικό ενδιαφέρον στο εσωτερικό του ανακτόρου, κάτι που ο χρόνος πίεζε, κάτι που τα παλάτια εγώ πολύ τα αγαπώ, την εν ενεργεία μοναρχία πάλι όχι, και τόσο, μια πιο ενδελεχής επίσκεψη παραπέμφθηκε στις καλένδες.

H είσοδος του Palácio Real όπως φαίνεται από την Plaza de la Armería

Μετά από μια γρήγορη φωτό της θέας, κι αφού αποχαιρέτισα το όνειρο να δω τον αιγυπτιακό (νουβιακό) ναό του Debod, καθώς δεν ήμουν από των φρονίμων τα παιδιά εν προκειμένω , η προσθήκη βημάτων στο ανάλογο app συνεχίστηκε. Πληροφοριακά να πω ότι πρόσβαση στο ναό είναι δωρεάν, αλλά με εγγραφή σε ένα εξαιρετικά δύσχρηστο σάιτ -του δήμου νομίζω ή ίσως και της τοπικής κοινότητας Μαδρίτης -και εξασφάλιση των ελάχιστων επιτρεπόμενων θέσεων με κράτηση στις 15 του προηγούμενου μηνός για τον επόμενο, εννοείται ότι είχαν εξαντληθεί ήδη για όλο τον υπόλοιπο Φλεβάρη. Ο δρόμος μας έβγαλε στην πλατεία της Ισαβέλλας Β’, της μοναδικής γυναίκας που βασίλευσε μόνη της και μάλιστα για 35 χρόνια στον ισπανικό θρόνο σε μια ταραγμένη περίοδο για τη χώρα της και την ίδια, με αποτέλεσμα να (αυτο)εξοριστεί δυο φορές στη Γαλλία. Εκτός από το γλυπτό της Ισαβέλλας, στην πλατεία δεσπόζει και η πίσω πλευρά του Βασιλικού Θεάτρου, που είναι κατά βάση η όπερα της Μαδρίτης, που είχε εγκαινιάσει το 1850. Με όλο το σεβασμό προς τα σπουδαία έργα που έχουν ανέβει κατά καιρούς εκεί, εμένα η πιο σημαντική πληροφορία που μου έμεινε για αυτό το κτίριο, είναι ότι διεξήχθη σε αυτό η Eurovision του 1969 , η οποία είχε τέσσερις νικήτριες χώρες λόγω ισοψηφίας, διπλάσιες δηλαδή από τις νικήτριες του GNTM 2 το 2019 (όπου σημειώθηκε μια ιστορική αδικία κατά της οιονεί συντοπίτισσάς μου, Κέισι Μίζιου, αλλά ας μην το ανοίξω τώρα).

Πλατεία Ισαβέλλας Β'

Εντέλει καταλήξαμε στην Plaza del Callao, που πήρε το όνομά της από ναυμαχία του 1866 των Ισπανών κατά των Περουβιανών, ανεξάρτητων ήδη από το 1821, αλλά σιγά μην τους άφηνε η πρώην μητρόπολη έτσι εύκολα στην ησυχία τους. Από εκεί περπατήσαμε σε ένα κομμάτι της Gran Vía, της πιο διάσημης και πολυφωτογραφημένης λεωφόρου της Μαδρίτης, με έντονα στοιχεία αρ ντεκώ, εξπρεσιονισμού και εκλεκτικισμού.

To κτίριο Capitol ή Carrión (1933) στο κέντρο της Plaza del Callao και αριστερά το Cine Callao (1926)

Άλλοτε γνωστή ως ισπανικό Broadway, εκτός από θέατρα και κινηματογράφους σήμερα έχει και έντονα εμπορικό χαρακτήρα. Αντισταθήκαμε στον πειρασμό να μπούμε στο τεράστιο Primark, από όπου είμασταν ικανές να βγούμε στο κλείσιμο ελαφρυμένες από το συνολικό μπάτζετ του ταξιδιού πριν καν τελειώσει η πρώτη μέρα, και πήγαμε στοχοπροσηλωμένα αφενός σε ένα βιβλιοπωλείο, όπου εκτέλεσα παραγγελιά που μου είχε δοθεί μέσω SMS από Αθήνα, κι αφετέρου στη μπουτίκ της Ρεάλ, με το φιλόδοξο στόχο της φίλης μου να πάρει μπλούζα στον ανηψιό της, που προαλείφεται για επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Το σχέδιο ναυάγησε σύντομα, καθώς οι τιμές παρέπεμπαν στην πόρσε του Μάνθου Φουστάνου “τριάντα χιλιάρικα κάνει μόνο το μπαμπά μην τρέχεις”, ενώ η φανέλα που έψαχνε (του Μπαπέ νομίζω) κόστιζε 165 ευρώ, ποσό που δεν είμαι καν σίγουρη ότι έχω δώσει για οποιοδήποτε μεμονωμένο ρούχο στη ζωή μου, εκτός από του γάμου μου - να ζήσουμε να τον θυμόμαστε. Για την ιστορία, αφού περιπλανηθήκαμε σε διάφορα καταστήματα αθλητικών ειδών τις επόμενες μέρες, η φίλη μου τελικά αγόρασε μια ωραιότατη μαϊμού φανέλα από πλανόδιο στα 20 ευρώ και πολλά ήταν αν με ρωτάτε.

Το κτίριο La Adriatica (1926) στην Gran Vía 39, που κοσμείται από πύργο ο οποίος αρχικά προοριζόταν να γίνει φάρος, σχέδιο που δεν υλοποιήθηκε

Το σκοτάδι είχε πλέον πέσει, και φτάνοντας ξανά στην Puerta del Sol, το πλήθος, ερωτευμένων και μη, πύκνωνε σα διαδήλωση. Λογικό, αφού μιλάμε για Βαλεντίνο και Σαββατόβραδο. Υπό αυτές τις συνθήκες, η εξεύρεση θέσης σε μπαρ ήδη από τόσο νωρίς το βράδυ γινόταν περίπλοκη υπόθεση, οπότε μαζί με την κούραση που πλέον μας βάρυνε αρκετά, η διάθεση για κραιπάλες - γέλια κοινού - κρατήθηκε σε χαμηλά για την εποχή επίπεδα. Μετά λοιπόν από μια πρώτη γνωριμία με το φτηνό αλκοόλ της πόλης σε τυχαία cervecería της πλατείας Santa Ana, από την οποία δεν επιβίωσε φωτογραφία με τα αρχιτεκτονικά τοπόσημα και κυρίως το άγαλμα του λατρεμένου Φεδερίκο (ένας είναι ο Φεδερίκο) τα άγρια νιάτα έπεσαν για ύπνο, φορτίζοντας μπαταρίες για τη μέρα βαριάς κουλτούρας που επρόκειτο να ακολουθήσει στο Πράδο.

 

[Extra muros]

Όπου έμοιαζε με μια παλιά ελαιογραφία του Γκόγια...

Tο επόμενο πρωί πριν την επίσκεψη στο μουσείο είπαμε να πάρουμε ενέργεια σε ένα μπραντσάδικο με ευχάριστη ατμόσφαιρα και πολύ καλές κριτικές, τις οποίες άξιζε γευστικά, ωστόσο δεν μπορώ να το συστήσω, καθώς οι τιμές του ήταν πολύ ακριβότερες από το μέσο όρο του τουριστικού έτσι κι αλλιώς κέντρου.

H διαδρομή προς το Πράδο είχε κι αυτή το ενδιαφέρον της, κι όχι μόνο γιατί περάσαμε από την ομολογουμένως εντυπωσιακή κτιριακά έδρα της εκκλησίας της Σαϊεντολογίας:

Πώς να προφέρουν άραγε οι Ισπανοί σαϊεντολόγοι το όνομα του ιδρυτή τους, Ron Hubbard;

Μια σύντομη στάση επιβαλλόταν στην Plaza de las Cortes, για να πούμε ένα γεια στο άγαλμα του Θερβάντες, που υψώνεται επιβλητικά στο κέντρο της πλατείας, χωρίς να επισκιάζει ωστόσο το σημαντικότερο ίσως νεοκλασικό κτίριο της Μαδρίτης, εκείνο της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων (Congreso de los diputados), η οποία μαζί με τη Γερουσία αποτελούν το Κοινοβούλιο (Cortes) της Ισπανίας. H νεοκλασική πρόσοψη ανάγεται στο 1850, ενώ το υπόλοιπο συγκρότημα είναι αποτέλεσμα επεκτάσεων τον 20ο και 21ο αιώνα, με πιο πρόσφατη το 2006.

Plaza de las Cortes

Πολύ κοντά στο Πράδο βρίσκεται και το συντριβάνι του Ποσειδώνα, επίσης νεοκλασικής τεχνοτροπίας (1786), το οποίο δεν μπορεί να προσεγγίσει κανείς εύκολα, καθώς λειτουργεί ως κυκλικός κόμβος, χωρίς μέρος να σταθεί κανείς, κάτι που υποθέτω πως αποτελεί σχεδιαστική επιλογή, η οποία μάλιστα συναντάται και στο συντριβάνι της Κυβέλης που θα βλέπαμε άλλη μέρα. Για να διασχίσουμε το δρόμο ακριβώς μπροστά από το Πράδο, οι πεζοί περνάμε ένα από τα 72 σημεία της Μαδρίτης όπου από το 2017 έχουν τοποθετηθεί gay-friendly φανάρια, που απεικονίζουν ανθρωπάκια ίδιου φύλου στο κόκκινο και το πράσινο.

Συντριβάνι του Ποσειδώνα

Τα εισιτήρια είχαν κλειστεί περίπου ένα μήνα πριν και ήδη τα πρώτα slots ως τις 10.45 με ώρα ανοίγματος 10.00 π.μ είχαν εξαφανιστεί. Φτάνοντας βρήκαμε δυο τεράστιες ουρές, όπου μετά από ερωτήσεις στους φύλακες μάθαμε ότι η μεγαλύτερη ήταν εκείνη για όσους είχαν προαγορασμένα εισιτήρια, ενώ η άλλη αφορούσε όσους αγόραζαν εκείνη την ώρα και μετά πήγαιναν στη δεύτερη και μακρύτερη ουρά να περιμένουν το σκανάρισμα και τον αεροπορικού τύπου έλεγχο. Κάτι που με κάνει να θεωρώ ότι δε διατίθενται όλα τα εισιτήρια ονλάιν κι ότι μπορεί κανείς να βρει κι επί τόπου, με τίμημα μια λίγο μεγαλύτερη αναμονή σε δύο ουρές αντί μίας. Με αυτό τον τρόπο θα μπορούσα να κάνω χρήση και της δωρεάν εισόδου που δικαιούμαι στην Ισπανία, αλλά αφού δε γινόταν να την κλείσω ονλάιν, δεν ήθελα να ρισκάρω να φάω πόρτα. Όλα αυτά το Φλεβάρη και όχι στη δίωρη ζώνη δωρεάν εισόδου για όλους τα απογεύματα. Γνώριζα εξαρχής ότι το δίωρο δε θα έφτανε ούτε για ζήτω, εκείνο που δεν μπορούσα να φανταστώ είναι ότι και το 5ωρο σχεδόν χωρίς διάλειμμα θα αποδεικνυόταν λίγο. Πριν το 5ωρο ωστόσο, προηγήθηκε και η μισάωρη αναμονή για το σκανάρισμα του εισιτηρίου, όπου τελείως γαϊδουρινά άφησα τη φίλη μου να φυλάει το πόστο για να περιηγηθώ στα πέριξ και να τραβήξω μερικές φωτό. Το Πράδο ως κτήριο εξωτερικά είναι ένα ακόμα νεοκλασικό θηρίο, δε θα έλεγα ότι με συγκίνησε αρχιτεκτονικά.

Η λεγόμενη Puerta de Velázquez, που θεωρούνταν κύρια είσοδος προς το μουσείο, σήμερα ωστόσο η πρόσβαση γίνεται από την είσοδο Γκόγια

Aνδριάντας του Φρανθίσκο ντε Γκόγια από τον Mariano Benlliure (1902), που ξεχωρίζει για τα ανάγλυφα στο βάθρο, με μορφές από τους περίφημους "Μαύρους Πίνακες" και στη βάση ολόγλυφη απεικόνιση της "Γυμνής Μάγιας"(ή μάλλον "μάχας", όπως ονόμαζαν τότε γυναίκες - και άντρες - φτωχώτερων στρωμάτων ειδικά της Μαδρίτης, που σκανδάλιζαν με το ντύσιμο και τη συμπεριφορά τους την "καλή" μαδριλένικη κοινωνία). Η μάχα ως γνωστόν βγαίνει και σε ντυμένη έκδοση, που επίσης εκτίθεται στο Πράδο μαζί με τα προαναφερθέντα έργα.

Σύγχρονο γλυπτό σύμπλεγμα του Juan Muñoz, από τη σειρά "Θεατής και θεατές", που εκτίθεται αυτή την περίοδο εντός και εκτός μουσείου, πραγματευόμενο τη σχέση μεταξύ επισκέπτη και εκθεμάτων

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει ο ναός των Ιερωνυμιτών, μοναδικό απομεινάρι ολόκληρου μοναστικού συγκροτήματος του ομώνυμου τάγματος, κατεστραμμένου από το στρατό του Ναπολέοντα. Ακριβώς από δίπλα εκτείνεται η Ισπανική Βασιλική Ακαδημία Academia Real Española, η οποία, από το 1723 σε συνεργασία με τις άλλες εθνικές ακαδημίες των 22 ισπανόφωνων χωρών, φροντίζει για τη θέσπιση κατά το δυνατόν ενιαίων κανόνων της ισπανικής γλώσσας.

Ναός Ιερωνυμιτών

Ισπανική Βασιλική Ακαδημία

Για τα εκθέματα δεν έχει νόημα να πω πολλά ή να παραθέτω ατελείωτα ονόματα και πίνακες, εξάλλου η φωτογράφιση απαγορεύεται. Ναι μεν με τόσο κόσμο οι φύλακες είναι αδύνατον να αστυνομεύουν τους πάντες, αλλά αφενός στα διασημότερα έργα είναι όντως πιο “Κέρβεροι”, αφετέρου τα πλήθη είναι τόσο πυκνά, ειδικά τα γκρουπ κάθε γλώσσας - και ελληνικά - που ουσιαστικά δε γίνεται να βγει λήψη χωρίς κεφάλια κάθε πιθανής απόχρωσης μαλλιών και κουρέματος. Κάποια πράγματα εκ των πραγμάτων παραλείφθηκαν ή περάστηκαν στα πεταχτά, παρότι εξαντλήσαμε όλους τους ορόφους, πλην των αιθουσών που είναι κλειστές αυτή την περίοδο, με κάποια έργα του Γκόγκια- τα περισσότερα ευτυχώς εκτίθενται κανονικά. Υπό ιδανικές συνθήκες, για όποιον έχει άνεση χρόνου, συνίσταται να επιστρέψει κανείς τουλάχιστον άλλη μία μέρα, κάτι στο οποίο βοηθάει το δωρεάν δίωρο, για να περιηγηθεί με την ησυχία του. Θα μου πείτε, δεν αγαπούν όλοι τους πίνακες και είναι σεβαστό αυτό. Μπορώ να πω όμως πάντως ότι το Πράδο δεν είναι ένα απλό μουσείο, αλλά μια πραγματική πανδαισία τέχνης. Ακόμα και η φίλη μου που δεν είναι ιδιαίτερα της φάσης και πηγαίνει για καφέ ή ψώνια όταν περιηγούμαι σε συλλογές, όχι απλά ενθουσιάστηκε, αλλά μπορώ να πω ότι επέδειξε και μεγαλύτερα κουράγια στο να δούμε όσα περισσότερα γινόταν. Στο τέλος δε θα κρύψω ότι παρά τη μεγάλη χαρά μου για την εμπειρία, ένα sensory overload το έπαθα. Ένιωσα πάντως ιδιαίτερα τυχερή που κατάφερα να εντοπίσω και τους δύο Καραβάτζιο του Πράδο. Ο ένας πίνακας, “Δαυίδ με κεφαλή Γολιάθ” εκτίθεται από παλιά στο μουσείο, ενώ ο δεύτερος, “Ecce Homo”, αποτελεί πρόσφατο απόκτημα με αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία.

Ecce Homο (φωτό από διαδίκτυο, όπως και οι υπόλοιπες εικόνες πινάκων που ακολουθούν)

Πιο συγκεκριμένα, το 2021 σε δημοπρασία στη Μαδρίτη, εμφανίστηκε ο πίνακας ως έργο καλλιτέχνη από τον κύκλο του Ισπανού μπαρόκ ζωγράφου Ριμπέρα, με χαμηλή τιμή εκκίνησης, στα 1500 ευρώ μόλις. Ιστορικοί τέχνης όμως γρήγορα αντιλήφθηκαν τις ομοιότητες του έργου με το στιλ του “κακού παιδιού” του ιταλικού μπαρόκ, δεδομένου μάλιστα ότι από γραπτές πηγές είναι γνωστό ότι ο Καραβάτζιο είχε πράγματι φιλοτεχνήσει πίνακα σχετικής θεματολογίας (Ecce Homο= Ίδε ο άνθρωπος, η σκηνή όπου στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο ο Ιησούς παρουσιάζεται από τον Πιλάτο ενώπιον του πλήθους με ακάνθινο στεφάνι και πορφυρό ρωμαϊκό χιτώνα), ο οποίος χάθηκε στη συνέχεια. Αν και δε συμφωνούν ως σήμερα όλοι οι ειδικοί για την απόδοση του πίνακα στον Μικελάντζελο Μερίζι aka Καραβάτζιο, τα επιχειρήματα των υποστηρικτών της άποψης ήταν αρκετά ώστε να πείσουν το ισπανικό κράτος να παρέμβει για να σταματήσει η δημοπρασία, ανακηρύσσοντας τον πίνακα σε “αντικείμενο εθνικού ενδιαφέροντος”. Η υπόθεση απόκτησης του πίνακα παρουσιάζει παράξενες ομοιότητες με εκείνες της ανάδυσης των φωτογραφιών των 200 της Καισαριανής, που κατά σύμπτωση έγινε ακριβώς τη μέρα άφιξής μας στη Μαδρίτη (14.2.2026), και της μετέπειτα αγοράς τους από το ελληνικό δημόσιο. Υπό αυτό το πρίσμα, μου αποτυπώθηκαν ακόμα πιο έντονα δυο πίνακες εκτελέσεων, που, σε άλλα φυσικά ιστορικά συμφραζόμενα, αποτυπώνουν τη στυγνότητα των εκτελεστών και την τραγικότητα της θυσίας των εκτελεσμένων.

Οι εκτελέσεις της 3ης Μαϊου 1808 (1814), ένας από τους διασημότερους πίνακες του Γκόγια, ο οποίος απεικονίζει τα αντίποινα των στρατευμάτων του Ναπολέοντα κατά του πληθυσμού της Μαδρίτης που είχε εξεγερθεί ενάντια στη γαλλική εισβολή

"H εκτέλεση του Τορίχος και των συντρόφων του στην παραλία της Μάλαγας" (1888), έργο του Antonio Gisbert, το οποίο βρίσκεται σε ξεκάθαρη συνομιλία με το αντίστοιχο του Γκόγια. Αναφέρεται στην εκτέλεση του Χοσέ Μαρία Τορίχος και 48 συναγωνιστών του της φιλελεύθερης παράταξης στην Ισπανία, που εκτελέστηκαν χωρίς δίκη, μετά από προδοσία του κυβερνήτη της Μάλαγας και με ρητή προσωπικ΄εντολή του απολυταρχικού μονάρχη Φερδινάνδου Ζ'

Παραζαλισμένες ακόμα από τα οπτικά ερεθίσματα και τα συναισθήματα που αυτά γέννησαν, πήραμε το δρόμο για το κοντινό πάρκο Ρετίρο, που φιγουράρει σταθερά σε όλα τα bucket list για τη Μαδρίτη. Ο Φλεβάρης προφανώς δεν είναι η ιδανικότερη περίοδος από άποψης ανθοφορίας, χωρίς να σημαίνει ότι δεν αξίζει μια βόλτα όλο το χρόνο. Στην πραγματικότητα εμείς, ήδη κουρασμένες από το μαραθώνιο τέχνης, δεν κάναμε παρά ένα σχετικά σύντομο πέρασμα, δεδομένου μάλιστα ότι το Palacio de Cristal είναι τελείως κλειστό και καλυμμένο από σκαλωσιές λόγω έργων συντήρησης. Kανονικά προσβάσιμη είναι η διάσημη τεχνητή λίμνη του πάρκου, που φτιάχθηκε μεταξύ 1634 – 1636 από τον Cristobal de Aguilera (την Κριστίνα τι να την έχει άραγε), ως μέρος τότε των κήπων του ανακτόρου Buen Retiro, που δεν υπάρχει πια. Αντί για τη βασιλική οικογένεια, βαρκάδες στη λίμνη κάνουν πλέον κοινοί θνητοί, ντόπιοι και τουρίστες, ενώ άλλοι συνωστίζονται κάτω από το μνημείο του Αλφόνσου IB"(1902), ένα νεοκλασικίζον τουρτοειδές κατασκεύασμα, που δε με παρακίνησε ιδιαίτερα να το πλησιάσω.

Η λίμνη του πάρκου Buen Retiro και το μάλλον πομπώδες μνημείο του Αδόλφου IB'

Στο δρόμο της επιστροφής περάσαμε από την Plaza Canalejas, όπου πετύχαμε δυο ενδιαφέροντα δείγματα μνημειακού εκλεκτικισμού, την Casa Allende (αριστερά) και το κτίριο Meneses (αριστερά), με τους χαρακτηριστικούς πυργίσκους τους

Μετά από απαραίτητη ολιγόωρη ξεκούραση, πήραμε ξανά τους δρόμους για να πιούμε βερμούτ σε ένα μαγαζάκι που συνέστησε συνάδελφος της φίλης μου, του οποίου το όνομα ούτε που θυμάμαι και όπως προείπα το φωτογραφικό μου αρχείο με ψιλοπρόδωσε. Είχε πράγματι ωραία διακόσμηση, αλλά ήταν ασφυκτικά γεμάτο, όπως τα περισσότερα μαγαζάκια της περιοχής, οπότε καταλήξαμε τελικά σε άλλο μαγαζί, που επίσης δε συγκράτησα, τα βερμούτ πάντως ήταν μια χαρά και τα τιμήσαμε, λόγω και του χαμηλού κόστους, πώς δεν έχει η Ισπανία ποσοστά αλκοολισμού μεγαλύτερα κι από βαλτικές και Ρωσία είναι να απορείς. Πήραμε και διάφορα τάπας, καθότι μικροσκοπικά και πώς να χορτάσεις, ανάμεσά τους και carillada, χοιρινά μάγουλα δηλ., που θεωρείται τυπικός μαδριλένικος μεζές. Καλό ήταν, αλλά όχι κάτι αξέχαστο. Αντιθέτως εξαιρετική ήταν η tarta de queso (τσιζκέικ), που είδα πολλά μαγαζιά να σερβίρουν, χωρίς να ξέρω αν πρόκειται για κάποια μόδα ή για τυπικό επιδόρπιο της πόλης. Αρκετή ώρα ξοδέψαμε για να καταλάβουμε τι εννοούσαν στο μενού ως “chicharrones”, καθώς τα google images που δείχναμε δε συμφωνούσαν με την περιγραφή του σερβιτόρου, ο οποίος τελικά μας έφερε να δούμε ένα ανοιχτόχρωμο κρύο αλλαντικό, σε αντίθετα με το τηγανητό χοιρινό λίπος που βλέπαμε στις εικόνες. Σε όποια μορφή κι αν το πάρει κανείς πάντως, οι αρτηρίες του θα κατέβουν σε απεργία σύντομα.

Ένα εκ των βερμουτακίων (sic) μαζί με το πρώτο - και το μόνο δωρεάν - μεζεδάκι σε δεύτερο πλάνο.

Να πούμε εδώ ότι οι εργαζόμενοι σε εστιατόρια, μπαρ και ευρύτερα στον τουριστικό τομέα - όπου κατά 90% εργάζονται Λατινοαμερικανοί, κάπως σαν τους Βραζιλιάνους στην Πορτογαλία - μιλούν κάποια πολύ βασικά αγγλικά, οποιαδήποτε όμως συζήτηση κάποιας διάρκειας-πχ άνω το 65 δευτερολέπτων - διεκολύνεται αν υπάρχει κάποια γνώση ισπανικών. Όσο δε απομακρυνόμαστε από τουριστικό περιβάλλον, τα στερεότυπα περί της αγγλομάθειας των Ισπανόφωνων (της Ιβηρικής και μη) βρίσκουν πανηγυρική επιβεβαίωση. Συνήθως αναλάμβανε το τασκ η φίλη μου που ξέρει κάποια ισπανικά, εγώ που απλά καταλαβαίνω από σπόντα λόγω γνώσης άλλων λατινογενών γλωσσών, όπου χρειαζόταν παρενέβαινα με ένα μίγμα portunhol, ιταλικών και παντομίμας. Γενικά πάντως, όπως και πλείστοι όσοι συμφορουμίτες και 100 εκ. - κατά πλειονότητα αλλόγλωσσων - τουριστών ετησίως μπορούν να διαβεβαιώσου, η καλή διάθεση για συνεννόηση δε λείπει.

Καλά τα βερμουτάκια, αλλά η επομένη είχε πρωινό εγερτήριο, καθώς ήταν η σειρά του Τολέδο, που δεν κρύβω πως μαζί με τα δυο μουσεία ήταν και βασικός στόχος της εκδρομής. Η συνέχεια επί της οθόνης...

Η μέρα που μας περίμενε ήταν μεγάλη, αλλά ποιος μπορεί να πει όχι στη νυχτερινή φωτισμένη Gran Vía; Δεσπόζει αριστερά το κτίριο της Εταιρείας τηλεπικοινωνιών Telefónica (1930), που για μια περίπου δεκαετία υπήρξε το υψηλότερο στην Ευρώπη στα 89 μέτρα.