Madrid me mata - Ένας ισπανικός Βαλεντίνος

[Smaragda53]

Έχει γίνει πολύ τουριστικό το Φοδελε αλλά κρατάει την αγριάδα του στα ενδότερα. Να το βάλεις στο πρόγραμμα το Τολέδο, it lives up to the hype που λένε κ οι Φοδελιανοί (τουρίστες).

Ε να πάρει, δεν έχουν αφήσει μέρος για μέρος πια. Εμείς ειμασταν ολομοναχοι τότε, ωραία που ήταν!

 

[Extra muros]

Μαδριλένικοι περίπατοι κάτω από τον ήλιο του Φλεβάρη

Όπως προείπα η μέρα εκείνη δεν είχε προκαθορισμένο πρόγραμμα, γι’ αυτό είχαμε αποφασίσει τον καιρό να πει την τελευταία λέξη. Ο λαμπερός ήλιος που είχε προβάλει από νωρίς μας προσκαλούσε να βάλουμε τα δυνατά μας για πολλά χιλιόμετρα. Μετά από ένα χαλαρό πρωινό σε κοντινή καφετέρια ξεκινήσαμε για να δούμε το δημαρχείο της Μαδρίτης, που θεωρείται από τα ομορφότερα κτίρια της πόλης.

Σε σχέδια των Antonio Palacios και Joaquín Otamendi, το εκλεκτικιστικό αυτό μέγαρο, γνωστό και ως Palacio de Cibeles, εγκαινιάστηκε το 1919 ως έδρα των ταχυδρομικών, τηλεγραφικών και τηλεφωνικών υπηρεσιών της Μαδρίτης. Στις 14 Απρίλη 1931 υψήθηκε στην κορυφή του μεγάρου η τρικολόρ σημαία της Β’ Ισπανικής Δημοκρατίας, που ως γνωστόν την έφαγε η μαρμάγκα του Φράνκο. Κάποια ίχνη μάλιστα από ανταλλαγές πυρών στη διάρκεια του εμφυλίου που ακολούθησε υποτίθεται πως υπάρχουν ακόμα, αν κι εμείς δεν τα εντοπίσαμε. Από το 2007 άρχισε να μετατρέπεται σε δημαρχείο της Μαδρίτης, μετατροπή που ολοκληρώθηκε το 2011 με την πρώτη συνεδρίαση να λαμβάνει χώρα το 2011. Στο εσωτερικό του στεγάζεται επίσης το πολιτιστικό κέντρο CentroCentro. Η οροφή του κτιρίου, που έχει εισιτήριο, προσφέρει θέα, εμείς ωστόσο την πετύχαμε σε περίοδο ανακαίνισης - τι πρωτότυπο για Φλεβάρη - παρότι το υπόλοιπο εσωτερικό μοιάζει εν μέρει τουλάχιστον προσβάσιμο στο κοινό. Εμείς δεν είχαμε όμως indoor διαθέσεις, οπότε συνεχίσαμε τη βόλτα μας, αρχικά με τα κοντινά τοπόσημα.

Δημαρχείο Μαδρίτης

Ακριβώς μπροστά από το κτίριο βρίσκεται το νεοκλασικό συντριβάνι της Κυβέλης (1782), πάνω στην ομώνυμη κεντρικότατη πλατεία. Για άλλη μια φορά, όπως και στο συντριβάνι του Ποσειδώνα, μιλάμε ουσιαστικά για νησίδα ενός κυκλικού κόμβου, χωρίς δυνατότητα πεζής πρόσβασης. Όχι δηλαδή ότι συγκλονίστηκα κιόλας από τα συντριβάνια τους, ακόμα και μια ράντομ ιταλική κωμόπολη έχει πολύ πιο χαριτωμένες φοντάνες. Στους απανταχού φαν της Ρεάλ πιθανόν να είναι γνώριμη η εικόνα της πλατείας, έστω τηλεοπτικά, καθώς αποτελεί συνήθη τόπο πανηγυρισμών κατάκτησης τίτλων.

Κυβέλη, ψηλά τα χέρια και κάτω τα γκέμια...

Απέναντι, στη συμβολή της Calle de Alcalá και του Paseo del Prado, υψώνεται το γιγάντιο κτίριο της Τράπεζας της Ισπανίας, η οποία σε όλες τις διεθνείς συναλλαγές της κρατά τον ισπανικό τίτλο της “Banco de España”. Ως θεσμός υπάρχει ήδη από το 1782, ωστόσο τα εγκαίνια του παρόντος κτιρίου ανάγονται στο 1891, με τρεις επεκτάσεις στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Το εσωτερικό του είναι προσβάσιμο με δωρεάν ξεναγήσεις κατόπιν προκράτησης, εμείς λόγω περιορισμένου χρόνου δεν ασχοληθήκαμε περαιτέρω.

Banco de España

Στην άλλη πλευρά του δρόμου στεγάζεται από το 2006 το Ινστιτούτο Θερβάντες, παραρτήματα του οποίο ως γνωστόν φροντίζουν για τη διάδοση της ισπανικής γλώσσας σε όλο τον κόσμο. Το “Κτίριο των Καρυατιδών” ολοκληρώθηκε το 1918, ως έδρα τότε της Banco Español del Rio de da Plata, σε σχέδια του γνωστού από το πρώην Ταχυδρομικό Μέγαρο που προαναφέραμε Antonio Palacios και του Joaquín Otamendi. Οι 4 Καρυάτιδες βρίσκονται αριστερά στην κεντρική είσοδο κι αχνοφαίνονται εδώ πίσω από το δέντρο.

Ινστιτούτο Θερβάντες

To λευκό ποδήλατο στη μνήμη του Juanjo Cristόbal, που έχασε τη ζωή του σε θανάσιμη παράσυρση από φορτηγό στις 11.7.2017, ενώ οδηγούσε κανονικά σε ποδηλατόδρομο. Στα ισπανικά και τα βασκικά η αφιέρωση γράφει “Για πάντα μαζί μας”.

Λίγο παρακάτω βρίσκεται ένα από τα πιο χαρακτηριστικά, αν όχι το διασημότερο, σημείο της Μαδρίτης, στη συμβολή της Calle de Alcalá και της Gran Vía. Αριστερά το εμβληματικό κτίριο Metrópolis (1911) που σχεδιάστηκε σε στιλ Beux-Arts από το Γάλλο αρχιτέκτονα Ζυλ Φεβριέρ, για λογαριασμό της ασφαλιστικής εταιρείας La Uniόn y el Fénix. Ο τίτλος της εταιρείας εξηγεί και την αρχική παρουσία του γλυπτού του Φοίνικα στην κορυφή του τρούλου, ο οποίος διακοσμείται από 30.000 φύλλα χρυσού 24 καρατίων. Αργότερα το γλυπτό αντικαταστάθηκε από το γλυπτό της Νίκης που υπάρχει ακόμα. Από το 1975 εξαγοράστηκε από την επίσης ασφαλιστική εταιρεία “Metrópolis”.

Ένα τσικ πιο πίσω, ακριβώς στον αριθμό 1 της Gran Vía βλέπουμε το κτίριο Grassy (1917), από το όνομα του ακριβού κοσμηματοπωλείου που στεγάζει, μαζί με ένα μουσείο σπάνιων ρολογιών του 16ου-19ου αιώνα. Αν σας φέρνει λίγο στο γειτονικό Metrópolis, πράγματι δεν πρόκειται για σύμπτωση, αλλά για συνειδητή επιλογή του αρχιτέκτονα Eladio Laredo να προσαρμόσει το δημιούργημά του στο ήδη διάσημο γείτονά του. Στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο κολλητά κτίρια που ενώνονται με ένα διάδρομο κι ένα αίθριο. Η γωνιακή πρόσοψη ξεχωρίζει για τους δύο πυργίσκους στην κορυφή, που δίνουν μια κάπως τουρτοειδή εσάνς στο σύνολο, που όμως κρατείται σε σχετικά διακριτικά επίπεδα. Οι διαφημιστικές επιγραφές καταλαμβάνονται παραδοσιακά από κατασκευαστές ρολογιών του πανακρίβου, εδώ και κάμποσα χρόνια δεσπόζει το λόγκο της Rolex. Την περίοδο της επίσκεψής μας στο σημείο φαινόταν να γίνονται εργασίες.

Δεξιά διακρίνεται ο μπαρόκ ναός “Iglesia de las Calatravas”, με το χαρακτηριστικό ροζ χρώμα που μου θύμισε την εκκλησία των Φραγκισκανών στη Λιουμπλιάνα. Δεν την πετύχαμε ανοιχτή για να θαυμάσουμε το περίφημο τέμπλο της.

Κτίριο "Metrópolis", Κτίριο Grassy και Iglesia de las Calatravas

Επόμενη στάση μας ήταν η αναμορφωμένη το 2021 Plaza de España, που προσωπικά μου φάνηκε κάπως ψυχρή και αφιλόξενη. Στην εντύπωση αυτή πιθανόν συνεισέφερε η ύπαρξη των δύο ιστορικών ουρανοξυστών, του Edificio España και του Torre de Madrid. Όχι ότι έχω γενικά πρόβλημα με ψηλά κτίρια, που στο κέντρο της Μαδρίτης δεν είναι και λίγα έτσι κι αλλιώς, αλλά εδώ μοιάζουν περισσότερο να “εκβιάζουν” τον εντυπωσιασμό, παρά να καλοδέχονται τον επισκέπτη. Στην πλατεία υπάρχει και μια καφετέρια-θερμοκήπιο, κυριολεκτικά, αφού στο εσωτερικό της έχει πλούσια ποικιλία φυτών. Το καφέ Θερβάντες, όπως λέγεται, άνοιξε τις πύλες του πολύ πρόσφατα, στις 7 Ιανουαρίου, και υποτίθεται πως κόστισε ένα εκατομμύριο ευρώ, όσο σχεδόν κι η δικαστική αίθουσα των Τεμπών δηλαδή.

Tο καφέ Θερβάντες, από ντιζάιν φτυστό ο σταθμός μέτρο στην Puerta del sol

Στο κέντρο της πλατείας υψώνεται και το διάσημο μνημείο αφιερωμένο στο Θερβάντες, που εγκαινιάστηκε ημιτελές το 1929 και γνώρισε διάφορες προσθήκες ως και το 1960. Φωτογραφικά διασώθηκε η πίσω πλευρά του μνημείου, ενώ στη “χαμένη” πρόσοψη βρίσκονται ανδριάντες του Δον Κιχώτη και του Σάντσο Πάντσο. Τα υπόλοιπα γλυπτά είναι χαρακτήρες από έργα του συγγραφέα, αλληγορικές μορφές και στην κορυφή δεσπόζει η σφαίρα, εικάζω ως σύμβολο της παγκόσμιας εμβέλειας του Θερβάντες.

Μνημείο Θερβάντες (πίσω όψη)

Tο Edifício España σχεδιάστηκε από τον Julián Otamendi και εγκαινιάστηκε το 1953, με στόχο να δώσει μια εικόνα ευμάρειας της Ισπανίας, στα πλαίσια της προπαγάνδας του φρανκικού καθεστώτος. Τα τελευταία χρόνια το κτίριο έχει αγοραστεί από την αλυσίδα RIU Hotels και αρκετοί όροφοι φιλοξενούν το ξενοδοχείο. Στο ισόγειο υπάρχει επίσης το μεγαλύτερο κατάστημα Zara της Ισπανίας και ένα επίσης τεράστιο Stradivarius.

Ο πύργος της Μαδρίτης είναι επίσης έργο του Otamendi - δούλευε γερά η απευθείας ανάθεση φαίνεται - που εγκαινιάστηκε το 1960 και για μερικά χρόνια - ως το 1967-υπήρξε το υψηλότερο κτίριο της Ευρώπης, αν και σήμερα είναι μόλις το έβδομο ψηλότερο της Μαδρίτης. Στεγάζει ξενοδοχείο και ιδιωτικά διαμερίσματα.

Συνεχίζεται...

 

[Sam-chal]

Μαδρίτη 1998 με γκρουπ. Εκτός από τις επισκέψεις σε Πράδο, παλάτια κήπους κλπ. ένα βραδάκι ελεύθερο μαζί με ένα ζευγάρι από την Ρόδο (γνωριστήκαμε στο παλιό Ελληνικό όταν πήγαμε στα γραφεία της Ολυμπιακής για να φτάσουμε σχεδόν να πιαστούμε στα χέρια με τους προϊστάμενους για την αδικαιολόγητη καθυστέρηση της πτήσης - γνωστά τερτίπια συνδικαλιστών) ανακαλύψαμε ένα μαγαζί - πρώην φυλακές μπήκαμε σε ένα κελί και πατραγγείλαμε τάπας και κρασάκι. Απ, ότι θυμάμαι κατεβαίναμε από κάποια πλατεία με σκάλες στον δρόμο που ήταν το μαγαζί.
Αν το έχει εντοπίσει κάποιος ας αναφέρει το όνομα του μαγαζιού, φυσικά αν λειτουργεί ακόμη.