- Μηνύματα
- 179
- Likes
- 699
- Επόμενο Ταξίδι
- Αγ. Πετρούπολη & Πολωνία
- Ταξίδι-Όνειρο
- Τόκιο & Route 66
Απαντώ μια απάντηση σε παρόμοιο ύφος:
Ήθελε να πεθάνει κι αυτός μετά που πέθανε αυτή, αλλά λίγο μετά άλλαξε γνώμη.
Γιατί;
Κακό είναι;
Mapouna in Paris.
- Thread starter mapouna protopao
- Ημερομηνία δημιουργίας
Ήθελε να πεθάνει κι αυτός μετά που πέθανε αυτή, αλλά λίγο μετά άλλαξε γνώμη.
Γιατί;
Κακό είναι;
- Μηνύματα
- 1.351
- Likes
- 3.224
- Επόμενο Ταξίδι
- αχ, μακάρι νάξερα!
- Ταξίδι-Όνειρο
- Πολυνησία
Πολύ ενδιαφέρον!
Εγώ πιστεύω ότι απλά ηθελε να τον θάψουνε μαζί της και προετοίμασε τον τάφο για οποτε πεθάνει. Σίγουρα βέβαια τα πρώτα χρόνια σου έρχεται να πέσεις στις γραμμές του τρενου, μετά σιγά σιγά ηρεμεις κι αυτός νέος άνθρωπος ακόμα, μακάρι να ξαναφτιάξει τη ζωή του, ο τάφος δε φεύγει.Απαντώ μια απάντηση σε παρόμοιο ύφος:
Ήθελε να πεθάνει κι αυτός μετά που πέθανε αυτή, αλλά λίγο μετά άλλαξε γνώμη.
Γιατί;
Κακό είναι;
- Μηνύματα
- 86
- Likes
- 1.688
Τρίτη μέρα , είπα να πιάσω την περίφημη Μονμάρτρη.
Κατέβηκα στον κοντινό σταθμό, αλλά η μέρα δεν μας τα έλεγε καλά.
Αλύπητο λιοπύρι. Φυσικά ούτε λόγος για σκάλες, πήρα το τελεφερίκ .
Στην Sacre Coeur ορδές οχλαγωγούντων τουριστών από όλες τις ηπείρους, συνωστίζονταν στην ουρά για να μπουν στην εκκλησία.
Κάτι ελληνικότατα αμμοσταυρίδια εκτόνωσης, εκτοξεύτηκαν είναι αλήθεια.
Ιερή καρδιά νάχουμε.
Έκανα μια δυο γύρες, εντάξει δεν τρελάθηκα.
Η Πλάκα των Παρισιων. Η αλήθεια ότι και στην Πλάκα έχω να πατήσω καμιά εικοσαριά χρόνια, ώστε φαντάζομαι και εκεί η ίδια πήχτρα θα είναι.
Η αποπνικτική ζέστη , η πολυκοσμία, και το ανέβα κατέβα δρόμους και σκαλοπάτια, με ώθησαν να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια για μεσημβρινή κατάκλιση και να επανέλθω αργά το απόγευμα ελπίζοντας σε καλύτερες συνθήκες.
Πράγματι στην βραδινή επίσκεψη, αυτοί που περίμεναν στην ουρά, είχαν γυρίσει την πλάτη στην εκκλησία και καθόταν στα σκαλιά ρεμβάζοντας στην πανοραμική θέα .
Η πλατεία Tertre με τους ζωγράφους, παρέμενε ασφυκτικά γεμάτη βέβαια.
Σεργιάνισα καμιά ωρiτσα και κατηφόρισα από την πλευρά του νεκροταφείου της Μονμάρτρης.
Κι αυτό έχει ενδιαφέροντες ενοίκους π.χ, Δαλιδά, Δουμάς, Ζολά, Σταντάλ, Ντεγκά, Μπερλιόζ κλπ. κλπ . αλλά ήταν κλειστό.
Και κάπου μπάστα. Να μπορούσαν να μου έδιναν καμία συνέντευξη τουλάχιστον .
Έκανα και μια παρέλαση στην λεωφόρο Clichy όπου κατοικοεδρεύει το περίφημο Moulin Rouge αλλά και αρκετές ακόμη επιχειρήσεις τέρψης οφθαλμών .
Λίγο πιο κάτω από την Place Pigalle σε ένα πλάτωμα,βρήκα ακριβώς αυτό που έψαχνα . Μπυραρία γεμάτη με ενθουσιώδεις Άγγλους και κουλ Νορβηγούς να παρακολουθούν τον προημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Στο τέλος οι Άγγλοι άφριζαν πιο πολύ από τις μπίρες.
Ήδη είχα συνειδητοποιήσει ότι το Παρίσι είναι ανεξάντλητο σε εικόνες και εμπειρίες και αναφορές.
Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες εποχές, αλλά το θερινό του vibe , μου ταίριαξε. Ένιωσα σαν το ψάρι στο νερό.
Έχοντας απαλλαχτεί από το «πρέπει », να δω όλα τα σημαντικά σ’αυτό το ταξίδι -αφού αποφάσισα ότι θα επανέλθω σε πρώτη ευκαιρία- έβγαλα από το πρόγραμμα όλα τα μουσεία, εκτός από το Λούβρο, όπου βρήκα μια καλή ώρα την τελευταία μου μέρα στο Παρίσι .
Οι μέρες κύλησαν με βόλτες στις κλασικές γειτονιές του κεντρικού Παρισιού, Cartier Latin, Montparnass, Le Marais, Chaillot, Saint Germain de Pres, Saint Denis. Και στην ευρύτερη γειτονιά μου γύρω από το δάσος της Boulogne-Billancourt.
Port de Versailles, Saint Cloud , La Défense.
Γνωρίζω ασφαλώς ότι στα προάστια είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα, αλλά τα άφησα για άλλη φορά.
Jardins de Luxembourg
Notre Dame
Notre Dame
Odeon
La Defense. Η απόλυτη αντίθεση στο κλασικό Παρίσι. Μου άρεσε μεν αλλά δεν υπηρχε ψυχή , ίσως λόγω καύσωνα.
Μπορείς όμως να φωτογραφίσεις την Αψίδα του Θριάμβου από 3 χιλιόμετρα απόσταση.
Place des Vosges . Είσοδος.
Place des Vosges . Ηλιοθεραπεία.
Centre Pompidou. Κλειστόν λόγω συντήρησης.
Στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα , στο ύψος του Βοτανικού,υπάρχουν πίστες για χορό με αόρατους DJ. Η Μουσική παίζει από από ασύρματα μεγάλα ηχεία. Αν κατέχεις λίγο από latin η tango, χτυπάς άνετα μοναχικό τουριστριάκι απο 15 ως 65 χρονών, αναλόγως την κλάση σου. Δεν είχα καμία τύχη βέβαια , αφού και παλαμάκια σε ζειμπέκικο να χτυπήσω , θα μου πουν σταμάτα.
Pantheon by night.
Αθλητικές διαδρομές σήμερα. Γήπεδο Parc de Prince, Ιππόδρομος Longchamp, Rolland Garros courts and boutique.
Au bord de l'eauτσαρκα στις όχθες του Σηκουάνα.
Grand Palais des Champs Elysees
Μέγαρο Απομάχων. Εχουμε ακόμα δρόμο.
Το πάρτυ της 13 Ιουλίου.
14 Ιουλίου. Εθνική εορτή μετα παρελάσεως. Παρότι είχα κρατημένη θέση δίπλα στον Μητσοτάκη, ηταν αδύνατον να προσεγγίσεις την Champs Elysées χωρίς πασο με QR.
Λαός και Κολωνάκι δηλαδή. Έτσι το μόνο που είδα τελικά, ήταν τα οπίσθια της ίλης ιππικού που έκλεινε την παρέλαση. Φάααρτ!!
Madeleine . Μέσα-έξω.
Εν αναμονή του ημιτελικού Γαλλία-Ισπανία. Μπαπ κεμπαπ ο Μπαπέ, τίποτα .
Η Ισπανία στον τελικό. Χάσαμε και τα κεράσματα που μου είχαν τάξει για να υποστηρίζω Γαλλία.
Τρείς- τέσσερις μέρες πριν την αναχώρηση, η σπιτονοικοκυρά, μου έστειλε μήνυμα να μείνω τρεις μέρες ακόμα αν θέλω. Καλοπερνούσαν κι αυτοί φαίνεται, και έχω και καλό όνομα σαν ποτιστής λουλουδιών . Είχα τις γλάστρες της στην πένα.
Είχα όμως ήδη προγραμματίσει τα επόμενα βήματα του ταξιδιού.
Δεν στενοχωρήθηκα , γιατί ούτε 103 δεν μου έφταναν.
Στενοχωρήθηκα όμως, γιατί το Λουβρο έκλεισε λόγω καύσωνα 2 ώρες πριν την ώρα εισόδου μου , οπότε έμεινα τελείως απολίτιστος σ΄ αυτήν την επίσκεψη.
Δεν βαριέσαι , ένας λόγος ακόμα να μην πούμε adieu αλλά Au revoir.
9 γεμάτες μέρες , είδα πολλά και θαυμαστά , δεν είδα πολλά περισσότερα,αλλά κατα βάθος έχω την αίσθηση, ότι η ψυχή του Παρισιού είναι τα αναρίθμητα μπιστρό και μπρασσερι με τις βαθυκόκκινες η βαθυπράσινες τέντες , τις καρέκλες μπαμπού και τα στρογγυλά τραπεζάκια.
Δεν θεωρώ τυχαίο ότι ένα τεράστιο μέρος της παγκόσμιας διανόησης και των καλών τεχνών, εδώ και αιώνες αμπελοφιλοσοφεί στα μέρη αυτά ,μεταξύ ροκφόρ και αχλαδιού , κρασιού και φουα γκρα , αυγών ποσε και φιλε μπουργκινιόν.
Πως το είπε ο Περικλής?
Φιλοκαλούμεν τε μετ΄ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας.
Κατέβηκα στον κοντινό σταθμό, αλλά η μέρα δεν μας τα έλεγε καλά.
Αλύπητο λιοπύρι. Φυσικά ούτε λόγος για σκάλες, πήρα το τελεφερίκ .
Στην Sacre Coeur ορδές οχλαγωγούντων τουριστών από όλες τις ηπείρους, συνωστίζονταν στην ουρά για να μπουν στην εκκλησία.
Κάτι ελληνικότατα αμμοσταυρίδια εκτόνωσης, εκτοξεύτηκαν είναι αλήθεια.
Ιερή καρδιά νάχουμε.
Έκανα μια δυο γύρες, εντάξει δεν τρελάθηκα.
Η Πλάκα των Παρισιων. Η αλήθεια ότι και στην Πλάκα έχω να πατήσω καμιά εικοσαριά χρόνια, ώστε φαντάζομαι και εκεί η ίδια πήχτρα θα είναι.
Η αποπνικτική ζέστη , η πολυκοσμία, και το ανέβα κατέβα δρόμους και σκαλοπάτια, με ώθησαν να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια για μεσημβρινή κατάκλιση και να επανέλθω αργά το απόγευμα ελπίζοντας σε καλύτερες συνθήκες.
Πράγματι στην βραδινή επίσκεψη, αυτοί που περίμεναν στην ουρά, είχαν γυρίσει την πλάτη στην εκκλησία και καθόταν στα σκαλιά ρεμβάζοντας στην πανοραμική θέα .
Η πλατεία Tertre με τους ζωγράφους, παρέμενε ασφυκτικά γεμάτη βέβαια.
Σεργιάνισα καμιά ωρiτσα και κατηφόρισα από την πλευρά του νεκροταφείου της Μονμάρτρης.
Κι αυτό έχει ενδιαφέροντες ενοίκους π.χ, Δαλιδά, Δουμάς, Ζολά, Σταντάλ, Ντεγκά, Μπερλιόζ κλπ. κλπ . αλλά ήταν κλειστό.
Και κάπου μπάστα. Να μπορούσαν να μου έδιναν καμία συνέντευξη τουλάχιστον .
Έκανα και μια παρέλαση στην λεωφόρο Clichy όπου κατοικοεδρεύει το περίφημο Moulin Rouge αλλά και αρκετές ακόμη επιχειρήσεις τέρψης οφθαλμών .
Λίγο πιο κάτω από την Place Pigalle σε ένα πλάτωμα,βρήκα ακριβώς αυτό που έψαχνα . Μπυραρία γεμάτη με ενθουσιώδεις Άγγλους και κουλ Νορβηγούς να παρακολουθούν τον προημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Στο τέλος οι Άγγλοι άφριζαν πιο πολύ από τις μπίρες.
Ήδη είχα συνειδητοποιήσει ότι το Παρίσι είναι ανεξάντλητο σε εικόνες και εμπειρίες και αναφορές.
Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες εποχές, αλλά το θερινό του vibe , μου ταίριαξε. Ένιωσα σαν το ψάρι στο νερό.
Έχοντας απαλλαχτεί από το «πρέπει », να δω όλα τα σημαντικά σ’αυτό το ταξίδι -αφού αποφάσισα ότι θα επανέλθω σε πρώτη ευκαιρία- έβγαλα από το πρόγραμμα όλα τα μουσεία, εκτός από το Λούβρο, όπου βρήκα μια καλή ώρα την τελευταία μου μέρα στο Παρίσι .
Οι μέρες κύλησαν με βόλτες στις κλασικές γειτονιές του κεντρικού Παρισιού, Cartier Latin, Montparnass, Le Marais, Chaillot, Saint Germain de Pres, Saint Denis. Και στην ευρύτερη γειτονιά μου γύρω από το δάσος της Boulogne-Billancourt.
Port de Versailles, Saint Cloud , La Défense.
Γνωρίζω ασφαλώς ότι στα προάστια είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα, αλλά τα άφησα για άλλη φορά.
Jardins de Luxembourg
Notre Dame
Notre Dame
Odeon
La Defense. Η απόλυτη αντίθεση στο κλασικό Παρίσι. Μου άρεσε μεν αλλά δεν υπηρχε ψυχή , ίσως λόγω καύσωνα.
Μπορείς όμως να φωτογραφίσεις την Αψίδα του Θριάμβου από 3 χιλιόμετρα απόσταση.
Place des Vosges . Είσοδος.
Place des Vosges . Ηλιοθεραπεία.
Centre Pompidou. Κλειστόν λόγω συντήρησης.
Στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα , στο ύψος του Βοτανικού,υπάρχουν πίστες για χορό με αόρατους DJ. Η Μουσική παίζει από από ασύρματα μεγάλα ηχεία. Αν κατέχεις λίγο από latin η tango, χτυπάς άνετα μοναχικό τουριστριάκι απο 15 ως 65 χρονών, αναλόγως την κλάση σου. Δεν είχα καμία τύχη βέβαια , αφού και παλαμάκια σε ζειμπέκικο να χτυπήσω , θα μου πουν σταμάτα.
Pantheon by night.
Αθλητικές διαδρομές σήμερα. Γήπεδο Parc de Prince, Ιππόδρομος Longchamp, Rolland Garros courts and boutique.
Au bord de l'eauτσαρκα στις όχθες του Σηκουάνα.
Grand Palais des Champs Elysees
Μέγαρο Απομάχων. Εχουμε ακόμα δρόμο.
Το πάρτυ της 13 Ιουλίου.
14 Ιουλίου. Εθνική εορτή μετα παρελάσεως. Παρότι είχα κρατημένη θέση δίπλα στον Μητσοτάκη, ηταν αδύνατον να προσεγγίσεις την Champs Elysées χωρίς πασο με QR.
Λαός και Κολωνάκι δηλαδή. Έτσι το μόνο που είδα τελικά, ήταν τα οπίσθια της ίλης ιππικού που έκλεινε την παρέλαση. Φάααρτ!!
Madeleine . Μέσα-έξω.
Εν αναμονή του ημιτελικού Γαλλία-Ισπανία. Μπαπ κεμπαπ ο Μπαπέ, τίποτα .
Η Ισπανία στον τελικό. Χάσαμε και τα κεράσματα που μου είχαν τάξει για να υποστηρίζω Γαλλία.
Τρείς- τέσσερις μέρες πριν την αναχώρηση, η σπιτονοικοκυρά, μου έστειλε μήνυμα να μείνω τρεις μέρες ακόμα αν θέλω. Καλοπερνούσαν κι αυτοί φαίνεται, και έχω και καλό όνομα σαν ποτιστής λουλουδιών . Είχα τις γλάστρες της στην πένα.
Είχα όμως ήδη προγραμματίσει τα επόμενα βήματα του ταξιδιού.
Δεν στενοχωρήθηκα , γιατί ούτε 103 δεν μου έφταναν.
Στενοχωρήθηκα όμως, γιατί το Λουβρο έκλεισε λόγω καύσωνα 2 ώρες πριν την ώρα εισόδου μου , οπότε έμεινα τελείως απολίτιστος σ΄ αυτήν την επίσκεψη.
Δεν βαριέσαι , ένας λόγος ακόμα να μην πούμε adieu αλλά Au revoir.
9 γεμάτες μέρες , είδα πολλά και θαυμαστά , δεν είδα πολλά περισσότερα,αλλά κατα βάθος έχω την αίσθηση, ότι η ψυχή του Παρισιού είναι τα αναρίθμητα μπιστρό και μπρασσερι με τις βαθυκόκκινες η βαθυπράσινες τέντες , τις καρέκλες μπαμπού και τα στρογγυλά τραπεζάκια.
Δεν θεωρώ τυχαίο ότι ένα τεράστιο μέρος της παγκόσμιας διανόησης και των καλών τεχνών, εδώ και αιώνες αμπελοφιλοσοφεί στα μέρη αυτά ,μεταξύ ροκφόρ και αχλαδιού , κρασιού και φουα γκρα , αυγών ποσε και φιλε μπουργκινιόν.
Πως το είπε ο Περικλής?
Φιλοκαλούμεν τε μετ΄ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας.
Attachments
- Μηνύματα
- 86
- Likes
- 1.688
Merci beaucoup.Περιγραφή απολαυστική διανθισμένη με εξαιρετικό χιούμορ. Ακόμη και Παρισιάνος θα διάβαζε με ενδιαφέρον αυτά που γράφεις!
- Μηνύματα
- 86
- Likes
- 1.688
Ήρθα που ήρθα μέχρι εδώ, είχα σκεφτεί να εκμεταλλευτώ τις πέντε ακόμη ημέρες που είχα στην διάθεση μου, για να μπαλώσω κάποιες τρύπες στον ταξιδιωτικό μου χάρτη.
Οπότε είχα κλείσει από καιρό το FlixBus που με μετέφερε στην Gent( Γάνδη) του Βελγίου.
Παρότι το τοπίο δεν άλλαξε σημαντικά σε σχέση με την γαλλική επαρχία, και μόνο η αλλαγή της γλώσσας στις πάσης φύσεως επιγραφές, καθιστά την Φλάνδρα ένα εξωτικό μέρος.
Στην πόλη επικρατούσε εργασιακός πυρετός. Εργοτάξια , περιφράξεις κλπ.
Έτσι εξηγήθηκε γιατί δεν μπόρεσα να βρω διαμονή σε λογικές τιμές στην πόλη και αναγκάστηκα να κλείσω χόστελ στην κοντινή και σαφώς δημοφιλέστερη Μπρυζ, ενώ είχα σκοπό να κάνω το αντίθετο.
Την επόμενη ξεκινούσε το Gentse Feesten, δεκαήμερο πανηγύρι- φεστιβάλ, όπως θες πέστο.
Ωραίο το ιστορικό κέντρο, μέ 4 εκκλησίες με ψηλά καμπαναριά ή μια δίπλα στην άλλη. Όμορφο και το ποτάμι αν και οι όχθες στο κεντρικότερο σημείο είχαν καταληφθεί από μπαρ με βαρέλια μπίρας για το επερχόμενο πανηγύρι.
Έκανα μια ωραία βαρκάδα στο ποτάμι και στα κανάλια του , παράγγειλα και μια μερίδα από τις διάσημες βελγικές τηγανητές πατάτες , στις οποίες δεν εντόπισα και καμία φοβερή διαφορά από αυτές ενός μέσου γυραδικου της Κ. Τούμπας.
Ήπια και μια μπίρα, χάζεψα την ζωντάνια της φοιτητούπολης και πήρα το τρένο για την Μπρυζ.
Εντάξει, είναι ζωγραφιά ή Μπρυζ, καρτποσταλικη , ινσταγκραμικη κλπ κλπ.
Με τα κανάλια της,τις γέφυρες της, τα όμορφα δρομάκια της, τα περιποιημένα λουλούδια της.
Ίσως γι΄ αυτό οι Φλαμανδοί βγάζουν ζωγράφους με το τσουβάλι.
Η μεγάλη διάρκεια της ημέρας βοήθησε στο να γυρίσω τη μισή σχεδόν πόλη σε δύο τρεις ώρες.
Το κακό ήταν ότι ξεχάστηκα και την ώρα που θεώρησα ότι ήταν κατάλληλη για απογευματινό καφέ, είχαν ήδη κλείσει οι κουζίνες των εστιατορίων και κόντεψα να μείνω νηστικός.
Με έσωσε Αλβανός ελληνομαθής σερβιτόρος, που έβαλε μέσον να μου ψήσουν μια πίτσα, σε ένα από τα ρεστοράν της κεντρικής πλατείας.
Οι εκατοντάδες τουρίστες που πλημμύριζαν την πλατεία και τους γύρω δρόμους μέχρι πριν δύο ώρες, είχαν εξαφανιστεί, λες και τοὺς είχαν ψεκάσει με φλιτ.
Όλη η πόλη φαινόταν σαν έχει φορέσει πυτζαμες από τις 11 και το πιο ζωηρό μέρος αποδείχθηκε το συμπαθέστατο χόστελ που έμεινα , το οποίο διέθετε μεγάλη εσωτερική αυλή, αξιοπρεπέστατο μπαρ και το κυριότερο ξενύχτηδες και ξενύχτισσες.
( Που λέει ο λόγος. Δεν το ξημερώσαμε κι όλας. )
Το πρωί νοίκιασα ποδήλατο, και κατόπιν σύστασης της ρεσεψιόν, κατευθύνθηκα προς το χωριουδάκι Damme, 6-7 χιλιόμετρα έξω από την Μπρυζ.
Υπέροχη διαδρομή δίπλα σε κανάλι, όμορφα σπίτια , λουλούδια, ποταμόπλοιο-καφετέρια.
Ωραίο και το χωριουδάκι, σου έδινε την αίσθηση απομακρυσμένου χωριού ενώ στην ουσία εiναι πέντε λεπτά από την πόλη.
Μπήκα και σε ένα πανέμορφο μπακαλικάκι , όπου λιγουρεύτηκα ότι είχε και δεν είχε από τυριά και αλλαντικά, αλλά τα ταμπελάκια με τις τιμές, μου έκοψαν απότομα την λιγούρα.
Έκοβε φέτες πάντως και έτσι εμπλουτίστηκαν τα υπέροχα κρουασάν που τσίμπησα.
Η περιοχή είναι ποδηλατικός παράδεισος. Είτε κατά μόνας , είτε ομαδικά, εκατοντάδες ποδηλάτες κάνουν τις βόλτες τους, όλοι με τις στολές τους , τα κράνη τους και τα αξεσουάρ τους.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν παππούδες και γιαγιάδες, που όταν τους έβλεπες πεζούς, έλεγες πως λίγα είναι τα κρουασάν τους, πως είναι ώρα με τον χάρο να γίνουν φίλοι .
Επάνω στα ποδήλατα όμως, μεταμορφώνονταν σε καμικάζι του χωματόδρομου, δεν τους έπιανες με τίποτα.
Επιστροφή στην Μπρυζ , εντάξει , με το ποδήλατο είναι παιχνιδάκι, νομίζω δεν άφησα δρομάκι και γεφυράκι να μην περάσω.
Οι τεμπελοτουρίστες βέβαια , έκαναν βόλτες στα κανάλια με τουριστικά σκάφη.
Τελευταία στάση, αφού το χούι δεν κόβεται, επίσκεψη στο γήπεδο Jan Breidel.
Αυτό ήταν χάλια, αρχαίο, οριακά συγκρίσιμο με το Χαριλάου.
Τουλάχιστον στο δικό μας έχει και φαγητό γύρω γύρω.
Ίσως το έχουν παρατημένο για να μη τους ματιάσουν την πόλη.
Καλά έκανε ο Τζόλης και πήγε στην Άρσεναλ.
Ήταν προφανές ότι δεν θα άντεχα και άλλο βράδυ στην νυσταλέα Μπρυζ, οπότε πήρα το τρενάκι και ξαναγύρισα στην πανηγυρίζουσα Γάνδη, η οποία σε σχέση με το χτεσινό πέρασμα, ήταν η μέρα με τη νύχτα.
Μέσα σε ελάχιστες ώρες είχαν στηθεί τουλάχιστον πέντε stages με λαιβ μουσική από διάφορα συγκροτήματα.
Η μπίρα έρεε καταρρακτωδώς, η αναλογία μπιροκανουλες / δημόσια προκάτ ουρητήρια, ήταν 3/1 , τους έβγαλα το καπέλο, η συχνουρία δεν αποτέλεσε πρόβλημα.
Κοσμοπλημμύρα απίστευτη, στην Ελλάδα θα λέγαμε κατέβηκαν όλα τα χωριά.
Αυτό δεν ισχύει στις Κατω Χώρες βέβαια, δεν έχει από που να κατέβεις, η Φλάνδρα είναι τελείως φλατ.
Κάποια στιγμή σε ένα stage άκουσα ‘’Ne na na na na” και “Hay hay hay Puerto Rico” και ένα δάκρυ κύλησε.
Ζουν ακόμα οι “Vaya con dios “ σκέφτηκα για το πιο γνωστό στο εξωτερικό βελγικό συγκρότημα; Τελικά ήτανε ένα tribute από νεότερους καλλιτέχνες.
Παρόλα αυτά έμαθα ότι ναι , η Dani Klein είναι 73 και το γκρουπ υπάρχει ακόμα.
Παραδόξως, άκουσα και εδώ αρκετές παρέες-νεανικές κυρίως- να μιλάνε ελληνικά.
Stage με κλαρίνα πάντως δεν εντόπισα.
Δεν εντόπισα επίσης τον διασημότερο οσονούπω άνθρωπο που έχει γεννηθεί στη Γάνδη , τον νεαρό ομογενή ποδοσφαιριστή Καρέτσα, που λίγες μέρες αργότερα μετακόμισε στο Ντορτμουντ.
Γύρισα Μπρυζ με το τελευταίο τρένο και βυθίστηκα σε βαριές σκέψεις
Καλά πήγαμε μέχρι εδώ. Ταξιδάκι by the book με όλες τις μετακινήσεις και διαμονές κλεισμένες από καιρό.
Δεν λέω , ωραία πέρασα, το καταευχαριστήθηκα.
Αλλά πως να το κάνουμε; Ταξίδι χωρίς λίγο αυτοσχεδιασμό , λίγο περιπέτεια , λίγο ταλαιπωρία, είναι κάπως ανάλατο.
Ιδίως αν πάσχεις από το σύνδρομο Mapouna_Protopao, τα πράγματα δυσκολεύουν.
Έβαλα κάτω Google maps, και δρομολόγια ΜΜΜ , που να πάω , που να πάω, τοφερα από δω, τοφερα από κει και τελικά αποφάνθηκα με απόλυτη σιγουριά και αποφασιστικότητα.
Ας ξημερώσει και βλέπουμε.
Οπότε είχα κλείσει από καιρό το FlixBus που με μετέφερε στην Gent( Γάνδη) του Βελγίου.
Παρότι το τοπίο δεν άλλαξε σημαντικά σε σχέση με την γαλλική επαρχία, και μόνο η αλλαγή της γλώσσας στις πάσης φύσεως επιγραφές, καθιστά την Φλάνδρα ένα εξωτικό μέρος.
Στην πόλη επικρατούσε εργασιακός πυρετός. Εργοτάξια , περιφράξεις κλπ.
Έτσι εξηγήθηκε γιατί δεν μπόρεσα να βρω διαμονή σε λογικές τιμές στην πόλη και αναγκάστηκα να κλείσω χόστελ στην κοντινή και σαφώς δημοφιλέστερη Μπρυζ, ενώ είχα σκοπό να κάνω το αντίθετο.
Την επόμενη ξεκινούσε το Gentse Feesten, δεκαήμερο πανηγύρι- φεστιβάλ, όπως θες πέστο.
Ωραίο το ιστορικό κέντρο, μέ 4 εκκλησίες με ψηλά καμπαναριά ή μια δίπλα στην άλλη. Όμορφο και το ποτάμι αν και οι όχθες στο κεντρικότερο σημείο είχαν καταληφθεί από μπαρ με βαρέλια μπίρας για το επερχόμενο πανηγύρι.
Έκανα μια ωραία βαρκάδα στο ποτάμι και στα κανάλια του , παράγγειλα και μια μερίδα από τις διάσημες βελγικές τηγανητές πατάτες , στις οποίες δεν εντόπισα και καμία φοβερή διαφορά από αυτές ενός μέσου γυραδικου της Κ. Τούμπας.
Ήπια και μια μπίρα, χάζεψα την ζωντάνια της φοιτητούπολης και πήρα το τρένο για την Μπρυζ.
Εντάξει, είναι ζωγραφιά ή Μπρυζ, καρτποσταλικη , ινσταγκραμικη κλπ κλπ.
Με τα κανάλια της,τις γέφυρες της, τα όμορφα δρομάκια της, τα περιποιημένα λουλούδια της.
Ίσως γι΄ αυτό οι Φλαμανδοί βγάζουν ζωγράφους με το τσουβάλι.
Η μεγάλη διάρκεια της ημέρας βοήθησε στο να γυρίσω τη μισή σχεδόν πόλη σε δύο τρεις ώρες.
Το κακό ήταν ότι ξεχάστηκα και την ώρα που θεώρησα ότι ήταν κατάλληλη για απογευματινό καφέ, είχαν ήδη κλείσει οι κουζίνες των εστιατορίων και κόντεψα να μείνω νηστικός.
Με έσωσε Αλβανός ελληνομαθής σερβιτόρος, που έβαλε μέσον να μου ψήσουν μια πίτσα, σε ένα από τα ρεστοράν της κεντρικής πλατείας.
Οι εκατοντάδες τουρίστες που πλημμύριζαν την πλατεία και τους γύρω δρόμους μέχρι πριν δύο ώρες, είχαν εξαφανιστεί, λες και τοὺς είχαν ψεκάσει με φλιτ.
Όλη η πόλη φαινόταν σαν έχει φορέσει πυτζαμες από τις 11 και το πιο ζωηρό μέρος αποδείχθηκε το συμπαθέστατο χόστελ που έμεινα , το οποίο διέθετε μεγάλη εσωτερική αυλή, αξιοπρεπέστατο μπαρ και το κυριότερο ξενύχτηδες και ξενύχτισσες.
( Που λέει ο λόγος. Δεν το ξημερώσαμε κι όλας. )
Το πρωί νοίκιασα ποδήλατο, και κατόπιν σύστασης της ρεσεψιόν, κατευθύνθηκα προς το χωριουδάκι Damme, 6-7 χιλιόμετρα έξω από την Μπρυζ.
Υπέροχη διαδρομή δίπλα σε κανάλι, όμορφα σπίτια , λουλούδια, ποταμόπλοιο-καφετέρια.
Ωραίο και το χωριουδάκι, σου έδινε την αίσθηση απομακρυσμένου χωριού ενώ στην ουσία εiναι πέντε λεπτά από την πόλη.
Μπήκα και σε ένα πανέμορφο μπακαλικάκι , όπου λιγουρεύτηκα ότι είχε και δεν είχε από τυριά και αλλαντικά, αλλά τα ταμπελάκια με τις τιμές, μου έκοψαν απότομα την λιγούρα.
Έκοβε φέτες πάντως και έτσι εμπλουτίστηκαν τα υπέροχα κρουασάν που τσίμπησα.
Η περιοχή είναι ποδηλατικός παράδεισος. Είτε κατά μόνας , είτε ομαδικά, εκατοντάδες ποδηλάτες κάνουν τις βόλτες τους, όλοι με τις στολές τους , τα κράνη τους και τα αξεσουάρ τους.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν παππούδες και γιαγιάδες, που όταν τους έβλεπες πεζούς, έλεγες πως λίγα είναι τα κρουασάν τους, πως είναι ώρα με τον χάρο να γίνουν φίλοι .
Επάνω στα ποδήλατα όμως, μεταμορφώνονταν σε καμικάζι του χωματόδρομου, δεν τους έπιανες με τίποτα.
Επιστροφή στην Μπρυζ , εντάξει , με το ποδήλατο είναι παιχνιδάκι, νομίζω δεν άφησα δρομάκι και γεφυράκι να μην περάσω.
Οι τεμπελοτουρίστες βέβαια , έκαναν βόλτες στα κανάλια με τουριστικά σκάφη.
Τελευταία στάση, αφού το χούι δεν κόβεται, επίσκεψη στο γήπεδο Jan Breidel.
Αυτό ήταν χάλια, αρχαίο, οριακά συγκρίσιμο με το Χαριλάου.
Τουλάχιστον στο δικό μας έχει και φαγητό γύρω γύρω.
Ίσως το έχουν παρατημένο για να μη τους ματιάσουν την πόλη.
Καλά έκανε ο Τζόλης και πήγε στην Άρσεναλ.
Ήταν προφανές ότι δεν θα άντεχα και άλλο βράδυ στην νυσταλέα Μπρυζ, οπότε πήρα το τρενάκι και ξαναγύρισα στην πανηγυρίζουσα Γάνδη, η οποία σε σχέση με το χτεσινό πέρασμα, ήταν η μέρα με τη νύχτα.
Μέσα σε ελάχιστες ώρες είχαν στηθεί τουλάχιστον πέντε stages με λαιβ μουσική από διάφορα συγκροτήματα.
Η μπίρα έρεε καταρρακτωδώς, η αναλογία μπιροκανουλες / δημόσια προκάτ ουρητήρια, ήταν 3/1 , τους έβγαλα το καπέλο, η συχνουρία δεν αποτέλεσε πρόβλημα.
Κοσμοπλημμύρα απίστευτη, στην Ελλάδα θα λέγαμε κατέβηκαν όλα τα χωριά.
Αυτό δεν ισχύει στις Κατω Χώρες βέβαια, δεν έχει από που να κατέβεις, η Φλάνδρα είναι τελείως φλατ.
Κάποια στιγμή σε ένα stage άκουσα ‘’Ne na na na na” και “Hay hay hay Puerto Rico” και ένα δάκρυ κύλησε.
Ζουν ακόμα οι “Vaya con dios “ σκέφτηκα για το πιο γνωστό στο εξωτερικό βελγικό συγκρότημα; Τελικά ήτανε ένα tribute από νεότερους καλλιτέχνες.
Παρόλα αυτά έμαθα ότι ναι , η Dani Klein είναι 73 και το γκρουπ υπάρχει ακόμα.
Παραδόξως, άκουσα και εδώ αρκετές παρέες-νεανικές κυρίως- να μιλάνε ελληνικά.
Stage με κλαρίνα πάντως δεν εντόπισα.
Δεν εντόπισα επίσης τον διασημότερο οσονούπω άνθρωπο που έχει γεννηθεί στη Γάνδη , τον νεαρό ομογενή ποδοσφαιριστή Καρέτσα, που λίγες μέρες αργότερα μετακόμισε στο Ντορτμουντ.
Γύρισα Μπρυζ με το τελευταίο τρένο και βυθίστηκα σε βαριές σκέψεις
Καλά πήγαμε μέχρι εδώ. Ταξιδάκι by the book με όλες τις μετακινήσεις και διαμονές κλεισμένες από καιρό.
Δεν λέω , ωραία πέρασα, το καταευχαριστήθηκα.
Αλλά πως να το κάνουμε; Ταξίδι χωρίς λίγο αυτοσχεδιασμό , λίγο περιπέτεια , λίγο ταλαιπωρία, είναι κάπως ανάλατο.
Ιδίως αν πάσχεις από το σύνδρομο Mapouna_Protopao, τα πράγματα δυσκολεύουν.
Έβαλα κάτω Google maps, και δρομολόγια ΜΜΜ , που να πάω , που να πάω, τοφερα από δω, τοφερα από κει και τελικά αποφάνθηκα με απόλυτη σιγουριά και αποφασιστικότητα.
Ας ξημερώσει και βλέπουμε.
Attachments
- Μηνύματα
- 2.479
- Likes
- 21.827
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
Ε ναι....Γιατί στον πηγαιμό για την Ιθάκη σημασία έχει ο δρόμος και όχι ο προορισμός. Είναι και επίκαιρο
- Μηνύματα
- 1.552
- Likes
- 5.144
- Επόμενο Ταξίδι
- Απρογραμμάτιστο
- Ταξίδι-Όνειρο
- Περού, Χιλή, Βολιβία
Το ...φλιτ (DDT) που το θυμήθηκες; Υποθέτω οι νεότεροι δεν το γνωρίζουν καθόλου. Μικρός έχω εισπνεύσει αρκετό από δαύτο, φαίνεται έχω DNAκατσαρίδας για να έχω επιβιώσει.
...........
Πολύ ωραία η περιγραφή σου και όμορφες οι φωτογραφίες. Με έφερες στο '23 που είχα βρεθεί Μπρυζ και Γάνδη.
...........
Πολύ ωραία η περιγραφή σου και όμορφες οι φωτογραφίες. Με έφερες στο '23 που είχα βρεθεί Μπρυζ και Γάνδη.
- Μηνύματα
- 11.015
- Likes
- 15.186
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ν. Αμερική
Διαβάζω ανελλιπώς τις συνέχειες της ιστορίας σου και για το Παρίσι και για την καταπληκτική εξιστόρηση. Πολύ χάρηκα που το ταξίδι σου είχε και συνέχεια.
Μπορείς να γράψεις το όνομα του χοστελ στη Μπριζ;
Μπορείς να γράψεις το όνομα του χοστελ στη Μπριζ;
- Μηνύματα
- 86
- Likes
- 1.688
Ευχαριστώ
. SNUFFEL HOSTEL
- Μηνύματα
- 11.015
- Likes
- 15.186
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ν. Αμερική
Ευχαριστώ!Ευχαριστώ
Εκπομπές Travelstories
