- Μηνύματα
- 202
- Likes
- 888
- Ταξίδι-Όνειρο
- Τόκιο, Route 66, Χιλή
Απαντώ μια απάντηση σε παρόμοιο ύφος:
Ήθελε να πεθάνει κι αυτός μετά που πέθανε αυτή, αλλά λίγο μετά άλλαξε γνώμη.
Γιατί;
Κακό είναι;
- Thread starter mapouna protopao
- Ημερομηνία δημιουργίας
Ήθελε να πεθάνει κι αυτός μετά που πέθανε αυτή, αλλά λίγο μετά άλλαξε γνώμη.
Γιατί;
Κακό είναι;
- Μηνύματα
- 1.358
- Likes
- 3.242
- Επόμενο Ταξίδι
- αχ, μακάρι νάξερα!
- Ταξίδι-Όνειρο
- Πολυνησία
Πολύ ενδιαφέρον!
Εγώ πιστεύω ότι απλά ηθελε να τον θάψουνε μαζί της και προετοίμασε τον τάφο για οποτε πεθάνει. Σίγουρα βέβαια τα πρώτα χρόνια σου έρχεται να πέσεις στις γραμμές του τρενου, μετά σιγά σιγά ηρεμεις κι αυτός νέος άνθρωπος ακόμα, μακάρι να ξαναφτιάξει τη ζωή του, ο τάφος δε φεύγει.Απαντώ μια απάντηση σε παρόμοιο ύφος:
Ήθελε να πεθάνει κι αυτός μετά που πέθανε αυτή, αλλά λίγο μετά άλλαξε γνώμη.
Γιατί;
Κακό είναι;
- Μηνύματα
- 93
- Likes
- 1.792
Τρίτη μέρα , είπα να πιάσω την περίφημη Μονμάρτρη.
Κατέβηκα στον κοντινό σταθμό, αλλά η μέρα δεν μας τα έλεγε καλά.
Αλύπητο λιοπύρι. Φυσικά ούτε λόγος για σκάλες, πήρα το τελεφερίκ .
Στην Sacre Coeur ορδές οχλαγωγούντων τουριστών από όλες τις ηπείρους, συνωστίζονταν στην ουρά για να μπουν στην εκκλησία.
Κάτι ελληνικότατα αμμοσταυρίδια εκτόνωσης, εκτοξεύτηκαν είναι αλήθεια.
Ιερή καρδιά νάχουμε.
Έκανα μια δυο γύρες, εντάξει δεν τρελάθηκα.
Η Πλάκα των Παρισιων. Η αλήθεια ότι και στην Πλάκα έχω να πατήσω καμιά εικοσαριά χρόνια, ώστε φαντάζομαι και εκεί η ίδια πήχτρα θα είναι.
Η αποπνικτική ζέστη , η πολυκοσμία, και το ανέβα κατέβα δρόμους και σκαλοπάτια, με ώθησαν να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια για μεσημβρινή κατάκλιση και να επανέλθω αργά το απόγευμα ελπίζοντας σε καλύτερες συνθήκες.
Πράγματι στην βραδινή επίσκεψη, αυτοί που περίμεναν στην ουρά, είχαν γυρίσει την πλάτη στην εκκλησία και καθόταν στα σκαλιά ρεμβάζοντας στην πανοραμική θέα .
Η πλατεία Tertre με τους ζωγράφους, παρέμενε ασφυκτικά γεμάτη βέβαια.
Σεργιάνισα καμιά ωρiτσα και κατηφόρισα από την πλευρά του νεκροταφείου της Μονμάρτρης.
Κι αυτό έχει ενδιαφέροντες ενοίκους π.χ, Δαλιδά, Δουμάς, Ζολά, Σταντάλ, Ντεγκά, Μπερλιόζ κλπ. κλπ . αλλά ήταν κλειστό.
Και κάπου μπάστα. Να μπορούσαν να μου έδιναν καμία συνέντευξη τουλάχιστον .
Έκανα και μια παρέλαση στην λεωφόρο Clichy όπου κατοικοεδρεύει το περίφημο Moulin Rouge αλλά και αρκετές ακόμη επιχειρήσεις τέρψης οφθαλμών .
Λίγο πιο κάτω από την Place Pigalle σε ένα πλάτωμα,βρήκα ακριβώς αυτό που έψαχνα . Μπυραρία γεμάτη με ενθουσιώδεις Άγγλους και κουλ Νορβηγούς να παρακολουθούν τον προημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Στο τέλος οι Άγγλοι άφριζαν πιο πολύ από τις μπίρες.
Ήδη είχα συνειδητοποιήσει ότι το Παρίσι είναι ανεξάντλητο σε εικόνες και εμπειρίες και αναφορές.
Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες εποχές, αλλά το θερινό του vibe , μου ταίριαξε. Ένιωσα σαν το ψάρι στο νερό.
Έχοντας απαλλαχτεί από το «πρέπει », να δω όλα τα σημαντικά σ’αυτό το ταξίδι -αφού αποφάσισα ότι θα επανέλθω σε πρώτη ευκαιρία- έβγαλα από το πρόγραμμα όλα τα μουσεία, εκτός από το Λούβρο, όπου βρήκα μια καλή ώρα την τελευταία μου μέρα στο Παρίσι .
Οι μέρες κύλησαν με βόλτες στις κλασικές γειτονιές του κεντρικού Παρισιού, Cartier Latin, Montparnass, Le Marais, Chaillot, Saint Germain de Pres, Saint Denis. Και στην ευρύτερη γειτονιά μου γύρω από το δάσος της Boulogne-Billancourt.
Port de Versailles, Saint Cloud , La Défense.
Γνωρίζω ασφαλώς ότι στα προάστια είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα, αλλά τα άφησα για άλλη φορά.
Jardins de Luxembourg
Notre Dame
Notre Dame
Odeon
La Defense. Η απόλυτη αντίθεση στο κλασικό Παρίσι. Μου άρεσε μεν αλλά δεν υπηρχε ψυχή , ίσως λόγω καύσωνα.
Μπορείς όμως να φωτογραφίσεις την Αψίδα του Θριάμβου από 3 χιλιόμετρα απόσταση.
Place des Vosges . Είσοδος.
Place des Vosges . Ηλιοθεραπεία.
Centre Pompidou. Κλειστόν λόγω συντήρησης.
Στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα , στο ύψος του Βοτανικού,υπάρχουν πίστες για χορό με αόρατους DJ. Η Μουσική παίζει από από ασύρματα μεγάλα ηχεία. Αν κατέχεις λίγο από latin η tango, χτυπάς άνετα μοναχικό τουριστριάκι απο 15 ως 65 χρονών, αναλόγως την κλάση σου. Δεν είχα καμία τύχη βέβαια , αφού και παλαμάκια σε ζειμπέκικο να χτυπήσω , θα μου πουν σταμάτα.
Pantheon by night.
Αθλητικές διαδρομές σήμερα. Γήπεδο Parc de Prince, Ιππόδρομος Longchamp, Rolland Garros courts and boutique.
Au bord de l'eauτσαρκα στις όχθες του Σηκουάνα.
Grand Palais des Champs Elysees
Μέγαρο Απομάχων. Εχουμε ακόμα δρόμο.
Το πάρτυ της 13 Ιουλίου.
14 Ιουλίου. Εθνική εορτή μετα παρελάσεως. Παρότι είχα κρατημένη θέση δίπλα στον Μητσοτάκη, ηταν αδύνατον να προσεγγίσεις την Champs Elysées χωρίς πασο με QR.
Λαός και Κολωνάκι δηλαδή. Έτσι το μόνο που είδα τελικά, ήταν τα οπίσθια της ίλης ιππικού που έκλεινε την παρέλαση. Φάααρτ!!
Madeleine . Μέσα-έξω.
Εν αναμονή του ημιτελικού Γαλλία-Ισπανία. Μπαπ κεμπαπ ο Μπαπέ, τίποτα .
Η Ισπανία στον τελικό. Χάσαμε και τα κεράσματα που μου είχαν τάξει για να υποστηρίζω Γαλλία.
Τρείς- τέσσερις μέρες πριν την αναχώρηση, η σπιτονοικοκυρά, μου έστειλε μήνυμα να μείνω τρεις μέρες ακόμα αν θέλω. Καλοπερνούσαν κι αυτοί φαίνεται, και έχω και καλό όνομα σαν ποτιστής λουλουδιών . Είχα τις γλάστρες της στην πένα.
Είχα όμως ήδη προγραμματίσει τα επόμενα βήματα του ταξιδιού.
Δεν στενοχωρήθηκα , γιατί ούτε 103 δεν μου έφταναν.
Στενοχωρήθηκα όμως, γιατί το Λουβρο έκλεισε λόγω καύσωνα 2 ώρες πριν την ώρα εισόδου μου , οπότε έμεινα τελείως απολίτιστος σ΄ αυτήν την επίσκεψη.
Δεν βαριέσαι , ένας λόγος ακόμα να μην πούμε adieu αλλά Au revoir.
9 γεμάτες μέρες , είδα πολλά και θαυμαστά , δεν είδα πολλά περισσότερα,αλλά κατα βάθος έχω την αίσθηση, ότι η ψυχή του Παρισιού είναι τα αναρίθμητα μπιστρό και μπρασσερι με τις βαθυκόκκινες η βαθυπράσινες τέντες , τις καρέκλες μπαμπού και τα στρογγυλά τραπεζάκια.
Δεν θεωρώ τυχαίο ότι ένα τεράστιο μέρος της παγκόσμιας διανόησης και των καλών τεχνών, εδώ και αιώνες αμπελοφιλοσοφεί στα μέρη αυτά ,μεταξύ ροκφόρ και αχλαδιού , κρασιού και φουα γκρα , αυγών ποσε και φιλε μπουργκινιόν.
Πως το είπε ο Περικλής?
Φιλοκαλούμεν τε μετ΄ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας.
Κατέβηκα στον κοντινό σταθμό, αλλά η μέρα δεν μας τα έλεγε καλά.
Αλύπητο λιοπύρι. Φυσικά ούτε λόγος για σκάλες, πήρα το τελεφερίκ .
Στην Sacre Coeur ορδές οχλαγωγούντων τουριστών από όλες τις ηπείρους, συνωστίζονταν στην ουρά για να μπουν στην εκκλησία.
Κάτι ελληνικότατα αμμοσταυρίδια εκτόνωσης, εκτοξεύτηκαν είναι αλήθεια.
Ιερή καρδιά νάχουμε.
Έκανα μια δυο γύρες, εντάξει δεν τρελάθηκα.
Η Πλάκα των Παρισιων. Η αλήθεια ότι και στην Πλάκα έχω να πατήσω καμιά εικοσαριά χρόνια, ώστε φαντάζομαι και εκεί η ίδια πήχτρα θα είναι.
Η αποπνικτική ζέστη , η πολυκοσμία, και το ανέβα κατέβα δρόμους και σκαλοπάτια, με ώθησαν να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια για μεσημβρινή κατάκλιση και να επανέλθω αργά το απόγευμα ελπίζοντας σε καλύτερες συνθήκες.
Πράγματι στην βραδινή επίσκεψη, αυτοί που περίμεναν στην ουρά, είχαν γυρίσει την πλάτη στην εκκλησία και καθόταν στα σκαλιά ρεμβάζοντας στην πανοραμική θέα .
Η πλατεία Tertre με τους ζωγράφους, παρέμενε ασφυκτικά γεμάτη βέβαια.
Σεργιάνισα καμιά ωρiτσα και κατηφόρισα από την πλευρά του νεκροταφείου της Μονμάρτρης.
Κι αυτό έχει ενδιαφέροντες ενοίκους π.χ, Δαλιδά, Δουμάς, Ζολά, Σταντάλ, Ντεγκά, Μπερλιόζ κλπ. κλπ . αλλά ήταν κλειστό.
Και κάπου μπάστα. Να μπορούσαν να μου έδιναν καμία συνέντευξη τουλάχιστον .
Έκανα και μια παρέλαση στην λεωφόρο Clichy όπου κατοικοεδρεύει το περίφημο Moulin Rouge αλλά και αρκετές ακόμη επιχειρήσεις τέρψης οφθαλμών .
Λίγο πιο κάτω από την Place Pigalle σε ένα πλάτωμα,βρήκα ακριβώς αυτό που έψαχνα . Μπυραρία γεμάτη με ενθουσιώδεις Άγγλους και κουλ Νορβηγούς να παρακολουθούν τον προημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Στο τέλος οι Άγγλοι άφριζαν πιο πολύ από τις μπίρες.
Ήδη είχα συνειδητοποιήσει ότι το Παρίσι είναι ανεξάντλητο σε εικόνες και εμπειρίες και αναφορές.
Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες εποχές, αλλά το θερινό του vibe , μου ταίριαξε. Ένιωσα σαν το ψάρι στο νερό.
Έχοντας απαλλαχτεί από το «πρέπει », να δω όλα τα σημαντικά σ’αυτό το ταξίδι -αφού αποφάσισα ότι θα επανέλθω σε πρώτη ευκαιρία- έβγαλα από το πρόγραμμα όλα τα μουσεία, εκτός από το Λούβρο, όπου βρήκα μια καλή ώρα την τελευταία μου μέρα στο Παρίσι .
Οι μέρες κύλησαν με βόλτες στις κλασικές γειτονιές του κεντρικού Παρισιού, Cartier Latin, Montparnass, Le Marais, Chaillot, Saint Germain de Pres, Saint Denis. Και στην ευρύτερη γειτονιά μου γύρω από το δάσος της Boulogne-Billancourt.
Port de Versailles, Saint Cloud , La Défense.
Γνωρίζω ασφαλώς ότι στα προάστια είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα, αλλά τα άφησα για άλλη φορά.
Jardins de Luxembourg
Notre Dame
Notre Dame
Odeon
La Defense. Η απόλυτη αντίθεση στο κλασικό Παρίσι. Μου άρεσε μεν αλλά δεν υπηρχε ψυχή , ίσως λόγω καύσωνα.
Μπορείς όμως να φωτογραφίσεις την Αψίδα του Θριάμβου από 3 χιλιόμετρα απόσταση.
Place des Vosges . Είσοδος.
Place des Vosges . Ηλιοθεραπεία.
Centre Pompidou. Κλειστόν λόγω συντήρησης.
Στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα , στο ύψος του Βοτανικού,υπάρχουν πίστες για χορό με αόρατους DJ. Η Μουσική παίζει από από ασύρματα μεγάλα ηχεία. Αν κατέχεις λίγο από latin η tango, χτυπάς άνετα μοναχικό τουριστριάκι απο 15 ως 65 χρονών, αναλόγως την κλάση σου. Δεν είχα καμία τύχη βέβαια , αφού και παλαμάκια σε ζειμπέκικο να χτυπήσω , θα μου πουν σταμάτα.
Pantheon by night.
Αθλητικές διαδρομές σήμερα. Γήπεδο Parc de Prince, Ιππόδρομος Longchamp, Rolland Garros courts and boutique.
Au bord de l'eauτσαρκα στις όχθες του Σηκουάνα.
Grand Palais des Champs Elysees
Μέγαρο Απομάχων. Εχουμε ακόμα δρόμο.
Το πάρτυ της 13 Ιουλίου.
14 Ιουλίου. Εθνική εορτή μετα παρελάσεως. Παρότι είχα κρατημένη θέση δίπλα στον Μητσοτάκη, ηταν αδύνατον να προσεγγίσεις την Champs Elysées χωρίς πασο με QR.
Λαός και Κολωνάκι δηλαδή. Έτσι το μόνο που είδα τελικά, ήταν τα οπίσθια της ίλης ιππικού που έκλεινε την παρέλαση. Φάααρτ!!
Madeleine . Μέσα-έξω.
Εν αναμονή του ημιτελικού Γαλλία-Ισπανία. Μπαπ κεμπαπ ο Μπαπέ, τίποτα .
Η Ισπανία στον τελικό. Χάσαμε και τα κεράσματα που μου είχαν τάξει για να υποστηρίζω Γαλλία.
Τρείς- τέσσερις μέρες πριν την αναχώρηση, η σπιτονοικοκυρά, μου έστειλε μήνυμα να μείνω τρεις μέρες ακόμα αν θέλω. Καλοπερνούσαν κι αυτοί φαίνεται, και έχω και καλό όνομα σαν ποτιστής λουλουδιών . Είχα τις γλάστρες της στην πένα.
Είχα όμως ήδη προγραμματίσει τα επόμενα βήματα του ταξιδιού.
Δεν στενοχωρήθηκα , γιατί ούτε 103 δεν μου έφταναν.
Στενοχωρήθηκα όμως, γιατί το Λουβρο έκλεισε λόγω καύσωνα 2 ώρες πριν την ώρα εισόδου μου , οπότε έμεινα τελείως απολίτιστος σ΄ αυτήν την επίσκεψη.
Δεν βαριέσαι , ένας λόγος ακόμα να μην πούμε adieu αλλά Au revoir.
9 γεμάτες μέρες , είδα πολλά και θαυμαστά , δεν είδα πολλά περισσότερα,αλλά κατα βάθος έχω την αίσθηση, ότι η ψυχή του Παρισιού είναι τα αναρίθμητα μπιστρό και μπρασσερι με τις βαθυκόκκινες η βαθυπράσινες τέντες , τις καρέκλες μπαμπού και τα στρογγυλά τραπεζάκια.
Δεν θεωρώ τυχαίο ότι ένα τεράστιο μέρος της παγκόσμιας διανόησης και των καλών τεχνών, εδώ και αιώνες αμπελοφιλοσοφεί στα μέρη αυτά ,μεταξύ ροκφόρ και αχλαδιού , κρασιού και φουα γκρα , αυγών ποσε και φιλε μπουργκινιόν.
Πως το είπε ο Περικλής?
Φιλοκαλούμεν τε μετ΄ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας.
Attachments
- Μηνύματα
- 93
- Likes
- 1.792
Merci beaucoup.Περιγραφή απολαυστική διανθισμένη με εξαιρετικό χιούμορ. Ακόμη και Παρισιάνος θα διάβαζε με ενδιαφέρον αυτά που γράφεις!
- Μηνύματα
- 93
- Likes
- 1.792
Ήρθα που ήρθα μέχρι εδώ, είχα σκεφτεί να εκμεταλλευτώ τις πέντε ακόμη ημέρες που είχα στην διάθεση μου, για να μπαλώσω κάποιες τρύπες στον ταξιδιωτικό μου χάρτη.
Οπότε είχα κλείσει από καιρό το FlixBus που με μετέφερε στην Gent( Γάνδη) του Βελγίου.
Παρότι το τοπίο δεν άλλαξε σημαντικά σε σχέση με την γαλλική επαρχία, και μόνο η αλλαγή της γλώσσας στις πάσης φύσεως επιγραφές, καθιστά την Φλάνδρα ένα εξωτικό μέρος.
Στην πόλη επικρατούσε εργασιακός πυρετός. Εργοτάξια , περιφράξεις κλπ.
Έτσι εξηγήθηκε γιατί δεν μπόρεσα να βρω διαμονή σε λογικές τιμές στην πόλη και αναγκάστηκα να κλείσω χόστελ στην κοντινή και σαφώς δημοφιλέστερη Μπρυζ, ενώ είχα σκοπό να κάνω το αντίθετο.
Την επόμενη ξεκινούσε το Gentse Feesten, δεκαήμερο πανηγύρι- φεστιβάλ, όπως θες πέστο.
Ωραίο το ιστορικό κέντρο, μέ 4 εκκλησίες με ψηλά καμπαναριά ή μια δίπλα στην άλλη. Όμορφο και το ποτάμι αν και οι όχθες στο κεντρικότερο σημείο είχαν καταληφθεί από μπαρ με βαρέλια μπίρας για το επερχόμενο πανηγύρι.
Έκανα μια ωραία βαρκάδα στο ποτάμι και στα κανάλια του , παράγγειλα και μια μερίδα από τις διάσημες βελγικές τηγανητές πατάτες , στις οποίες δεν εντόπισα και καμία φοβερή διαφορά από αυτές ενός μέσου γυραδικου της Κ. Τούμπας.
Ήπια και μια μπίρα, χάζεψα την ζωντάνια της φοιτητούπολης και πήρα το τρένο για την Μπρυζ.
Εντάξει, είναι ζωγραφιά ή Μπρυζ, καρτποσταλικη , ινσταγκραμικη κλπ κλπ.
Με τα κανάλια της,τις γέφυρες της, τα όμορφα δρομάκια της, τα περιποιημένα λουλούδια της.
Ίσως γι΄ αυτό οι Φλαμανδοί βγάζουν ζωγράφους με το τσουβάλι.
Η μεγάλη διάρκεια της ημέρας βοήθησε στο να γυρίσω τη μισή σχεδόν πόλη σε δύο τρεις ώρες.
Το κακό ήταν ότι ξεχάστηκα και την ώρα που θεώρησα ότι ήταν κατάλληλη για απογευματινό καφέ, είχαν ήδη κλείσει οι κουζίνες των εστιατορίων και κόντεψα να μείνω νηστικός.
Με έσωσε Αλβανός ελληνομαθής σερβιτόρος, που έβαλε μέσον να μου ψήσουν μια πίτσα, σε ένα από τα ρεστοράν της κεντρικής πλατείας.
Οι εκατοντάδες τουρίστες που πλημμύριζαν την πλατεία και τους γύρω δρόμους μέχρι πριν δύο ώρες, είχαν εξαφανιστεί, λες και τοὺς είχαν ψεκάσει με φλιτ.
Όλη η πόλη φαινόταν σαν έχει φορέσει πυτζαμες από τις 11 και το πιο ζωηρό μέρος αποδείχθηκε το συμπαθέστατο χόστελ που έμεινα , το οποίο διέθετε μεγάλη εσωτερική αυλή, αξιοπρεπέστατο μπαρ και το κυριότερο ξενύχτηδες και ξενύχτισσες.
( Που λέει ο λόγος. Δεν το ξημερώσαμε κι όλας. )
Το πρωί νοίκιασα ποδήλατο, και κατόπιν σύστασης της ρεσεψιόν, κατευθύνθηκα προς το χωριουδάκι Damme, 6-7 χιλιόμετρα έξω από την Μπρυζ.
Υπέροχη διαδρομή δίπλα σε κανάλι, όμορφα σπίτια , λουλούδια, ποταμόπλοιο-καφετέρια.
Ωραίο και το χωριουδάκι, σου έδινε την αίσθηση απομακρυσμένου χωριού ενώ στην ουσία εiναι πέντε λεπτά από την πόλη.
Μπήκα και σε ένα πανέμορφο μπακαλικάκι , όπου λιγουρεύτηκα ότι είχε και δεν είχε από τυριά και αλλαντικά, αλλά τα ταμπελάκια με τις τιμές, μου έκοψαν απότομα την λιγούρα.
Έκοβε φέτες πάντως και έτσι εμπλουτίστηκαν τα υπέροχα κρουασάν που τσίμπησα.
Η περιοχή είναι ποδηλατικός παράδεισος. Είτε κατά μόνας , είτε ομαδικά, εκατοντάδες ποδηλάτες κάνουν τις βόλτες τους, όλοι με τις στολές τους , τα κράνη τους και τα αξεσουάρ τους.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν παππούδες και γιαγιάδες, που όταν τους έβλεπες πεζούς, έλεγες πως λίγα είναι τα κρουασάν τους, πως είναι ώρα με τον χάρο να γίνουν φίλοι .
Επάνω στα ποδήλατα όμως, μεταμορφώνονταν σε καμικάζι του χωματόδρομου, δεν τους έπιανες με τίποτα.
Επιστροφή στην Μπρυζ , εντάξει , με το ποδήλατο είναι παιχνιδάκι, νομίζω δεν άφησα δρομάκι και γεφυράκι να μην περάσω.
Οι τεμπελοτουρίστες βέβαια , έκαναν βόλτες στα κανάλια με τουριστικά σκάφη.
Τελευταία στάση, αφού το χούι δεν κόβεται, επίσκεψη στο γήπεδο Jan Breidel.
Αυτό ήταν χάλια, αρχαίο, οριακά συγκρίσιμο με το Χαριλάου.
Τουλάχιστον στο δικό μας έχει και φαγητό γύρω γύρω.
Ίσως το έχουν παρατημένο για να μη τους ματιάσουν την πόλη.
Καλά έκανε ο Τζόλης και πήγε στην Άρσεναλ.
Ήταν προφανές ότι δεν θα άντεχα και άλλο βράδυ στην νυσταλέα Μπρυζ, οπότε πήρα το τρενάκι και ξαναγύρισα στην πανηγυρίζουσα Γάνδη, η οποία σε σχέση με το χτεσινό πέρασμα, ήταν η μέρα με τη νύχτα.
Μέσα σε ελάχιστες ώρες είχαν στηθεί τουλάχιστον πέντε stages με λαιβ μουσική από διάφορα συγκροτήματα.
Η μπίρα έρεε καταρρακτωδώς, η αναλογία μπιροκανουλες / δημόσια προκάτ ουρητήρια, ήταν 3/1 , τους έβγαλα το καπέλο, η συχνουρία δεν αποτέλεσε πρόβλημα.
Κοσμοπλημμύρα απίστευτη, στην Ελλάδα θα λέγαμε κατέβηκαν όλα τα χωριά.
Αυτό δεν ισχύει στις Κατω Χώρες βέβαια, δεν έχει από που να κατέβεις, η Φλάνδρα είναι τελείως φλατ.
Κάποια στιγμή σε ένα stage άκουσα ‘’Ne na na na na” και “Hay hay hay Puerto Rico” και ένα δάκρυ κύλησε.
Ζουν ακόμα οι “Vaya con dios “ σκέφτηκα για το πιο γνωστό στο εξωτερικό βελγικό συγκρότημα; Τελικά ήτανε ένα tribute από νεότερους καλλιτέχνες.
Παρόλα αυτά έμαθα ότι ναι , η Dani Klein είναι 73 και το γκρουπ υπάρχει ακόμα.
Παραδόξως, άκουσα και εδώ αρκετές παρέες-νεανικές κυρίως- να μιλάνε ελληνικά.
Stage με κλαρίνα πάντως δεν εντόπισα.
Δεν εντόπισα επίσης τον διασημότερο οσονούπω άνθρωπο που έχει γεννηθεί στη Γάνδη , τον νεαρό ομογενή ποδοσφαιριστή Καρέτσα, που λίγες μέρες αργότερα μετακόμισε στο Ντορτμουντ.
Γύρισα Μπρυζ με το τελευταίο τρένο και βυθίστηκα σε βαριές σκέψεις
Καλά πήγαμε μέχρι εδώ. Ταξιδάκι by the book με όλες τις μετακινήσεις και διαμονές κλεισμένες από καιρό.
Δεν λέω , ωραία πέρασα, το καταευχαριστήθηκα.
Αλλά πως να το κάνουμε; Ταξίδι χωρίς λίγο αυτοσχεδιασμό , λίγο περιπέτεια , λίγο ταλαιπωρία, είναι κάπως ανάλατο.
Ιδίως αν πάσχεις από το σύνδρομο Mapouna_Protopao, τα πράγματα δυσκολεύουν.
Έβαλα κάτω Google maps, και δρομολόγια ΜΜΜ , που να πάω , που να πάω, τοφερα από δω, τοφερα από κει και τελικά αποφάνθηκα με απόλυτη σιγουριά και αποφασιστικότητα.
Ας ξημερώσει και βλέπουμε.
Οπότε είχα κλείσει από καιρό το FlixBus που με μετέφερε στην Gent( Γάνδη) του Βελγίου.
Παρότι το τοπίο δεν άλλαξε σημαντικά σε σχέση με την γαλλική επαρχία, και μόνο η αλλαγή της γλώσσας στις πάσης φύσεως επιγραφές, καθιστά την Φλάνδρα ένα εξωτικό μέρος.
Στην πόλη επικρατούσε εργασιακός πυρετός. Εργοτάξια , περιφράξεις κλπ.
Έτσι εξηγήθηκε γιατί δεν μπόρεσα να βρω διαμονή σε λογικές τιμές στην πόλη και αναγκάστηκα να κλείσω χόστελ στην κοντινή και σαφώς δημοφιλέστερη Μπρυζ, ενώ είχα σκοπό να κάνω το αντίθετο.
Την επόμενη ξεκινούσε το Gentse Feesten, δεκαήμερο πανηγύρι- φεστιβάλ, όπως θες πέστο.
Ωραίο το ιστορικό κέντρο, μέ 4 εκκλησίες με ψηλά καμπαναριά ή μια δίπλα στην άλλη. Όμορφο και το ποτάμι αν και οι όχθες στο κεντρικότερο σημείο είχαν καταληφθεί από μπαρ με βαρέλια μπίρας για το επερχόμενο πανηγύρι.
Έκανα μια ωραία βαρκάδα στο ποτάμι και στα κανάλια του , παράγγειλα και μια μερίδα από τις διάσημες βελγικές τηγανητές πατάτες , στις οποίες δεν εντόπισα και καμία φοβερή διαφορά από αυτές ενός μέσου γυραδικου της Κ. Τούμπας.
Ήπια και μια μπίρα, χάζεψα την ζωντάνια της φοιτητούπολης και πήρα το τρένο για την Μπρυζ.
Εντάξει, είναι ζωγραφιά ή Μπρυζ, καρτποσταλικη , ινσταγκραμικη κλπ κλπ.
Με τα κανάλια της,τις γέφυρες της, τα όμορφα δρομάκια της, τα περιποιημένα λουλούδια της.
Ίσως γι΄ αυτό οι Φλαμανδοί βγάζουν ζωγράφους με το τσουβάλι.
Η μεγάλη διάρκεια της ημέρας βοήθησε στο να γυρίσω τη μισή σχεδόν πόλη σε δύο τρεις ώρες.
Το κακό ήταν ότι ξεχάστηκα και την ώρα που θεώρησα ότι ήταν κατάλληλη για απογευματινό καφέ, είχαν ήδη κλείσει οι κουζίνες των εστιατορίων και κόντεψα να μείνω νηστικός.
Με έσωσε Αλβανός ελληνομαθής σερβιτόρος, που έβαλε μέσον να μου ψήσουν μια πίτσα, σε ένα από τα ρεστοράν της κεντρικής πλατείας.
Οι εκατοντάδες τουρίστες που πλημμύριζαν την πλατεία και τους γύρω δρόμους μέχρι πριν δύο ώρες, είχαν εξαφανιστεί, λες και τοὺς είχαν ψεκάσει με φλιτ.
Όλη η πόλη φαινόταν σαν έχει φορέσει πυτζαμες από τις 11 και το πιο ζωηρό μέρος αποδείχθηκε το συμπαθέστατο χόστελ που έμεινα , το οποίο διέθετε μεγάλη εσωτερική αυλή, αξιοπρεπέστατο μπαρ και το κυριότερο ξενύχτηδες και ξενύχτισσες.
( Που λέει ο λόγος. Δεν το ξημερώσαμε κι όλας. )
Το πρωί νοίκιασα ποδήλατο, και κατόπιν σύστασης της ρεσεψιόν, κατευθύνθηκα προς το χωριουδάκι Damme, 6-7 χιλιόμετρα έξω από την Μπρυζ.
Υπέροχη διαδρομή δίπλα σε κανάλι, όμορφα σπίτια , λουλούδια, ποταμόπλοιο-καφετέρια.
Ωραίο και το χωριουδάκι, σου έδινε την αίσθηση απομακρυσμένου χωριού ενώ στην ουσία εiναι πέντε λεπτά από την πόλη.
Μπήκα και σε ένα πανέμορφο μπακαλικάκι , όπου λιγουρεύτηκα ότι είχε και δεν είχε από τυριά και αλλαντικά, αλλά τα ταμπελάκια με τις τιμές, μου έκοψαν απότομα την λιγούρα.
Έκοβε φέτες πάντως και έτσι εμπλουτίστηκαν τα υπέροχα κρουασάν που τσίμπησα.
Η περιοχή είναι ποδηλατικός παράδεισος. Είτε κατά μόνας , είτε ομαδικά, εκατοντάδες ποδηλάτες κάνουν τις βόλτες τους, όλοι με τις στολές τους , τα κράνη τους και τα αξεσουάρ τους.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν παππούδες και γιαγιάδες, που όταν τους έβλεπες πεζούς, έλεγες πως λίγα είναι τα κρουασάν τους, πως είναι ώρα με τον χάρο να γίνουν φίλοι .
Επάνω στα ποδήλατα όμως, μεταμορφώνονταν σε καμικάζι του χωματόδρομου, δεν τους έπιανες με τίποτα.
Επιστροφή στην Μπρυζ , εντάξει , με το ποδήλατο είναι παιχνιδάκι, νομίζω δεν άφησα δρομάκι και γεφυράκι να μην περάσω.
Οι τεμπελοτουρίστες βέβαια , έκαναν βόλτες στα κανάλια με τουριστικά σκάφη.
Τελευταία στάση, αφού το χούι δεν κόβεται, επίσκεψη στο γήπεδο Jan Breidel.
Αυτό ήταν χάλια, αρχαίο, οριακά συγκρίσιμο με το Χαριλάου.
Τουλάχιστον στο δικό μας έχει και φαγητό γύρω γύρω.
Ίσως το έχουν παρατημένο για να μη τους ματιάσουν την πόλη.
Καλά έκανε ο Τζόλης και πήγε στην Άρσεναλ.
Ήταν προφανές ότι δεν θα άντεχα και άλλο βράδυ στην νυσταλέα Μπρυζ, οπότε πήρα το τρενάκι και ξαναγύρισα στην πανηγυρίζουσα Γάνδη, η οποία σε σχέση με το χτεσινό πέρασμα, ήταν η μέρα με τη νύχτα.
Μέσα σε ελάχιστες ώρες είχαν στηθεί τουλάχιστον πέντε stages με λαιβ μουσική από διάφορα συγκροτήματα.
Η μπίρα έρεε καταρρακτωδώς, η αναλογία μπιροκανουλες / δημόσια προκάτ ουρητήρια, ήταν 3/1 , τους έβγαλα το καπέλο, η συχνουρία δεν αποτέλεσε πρόβλημα.
Κοσμοπλημμύρα απίστευτη, στην Ελλάδα θα λέγαμε κατέβηκαν όλα τα χωριά.
Αυτό δεν ισχύει στις Κατω Χώρες βέβαια, δεν έχει από που να κατέβεις, η Φλάνδρα είναι τελείως φλατ.
Κάποια στιγμή σε ένα stage άκουσα ‘’Ne na na na na” και “Hay hay hay Puerto Rico” και ένα δάκρυ κύλησε.
Ζουν ακόμα οι “Vaya con dios “ σκέφτηκα για το πιο γνωστό στο εξωτερικό βελγικό συγκρότημα; Τελικά ήτανε ένα tribute από νεότερους καλλιτέχνες.
Παρόλα αυτά έμαθα ότι ναι , η Dani Klein είναι 73 και το γκρουπ υπάρχει ακόμα.
Παραδόξως, άκουσα και εδώ αρκετές παρέες-νεανικές κυρίως- να μιλάνε ελληνικά.
Stage με κλαρίνα πάντως δεν εντόπισα.
Δεν εντόπισα επίσης τον διασημότερο οσονούπω άνθρωπο που έχει γεννηθεί στη Γάνδη , τον νεαρό ομογενή ποδοσφαιριστή Καρέτσα, που λίγες μέρες αργότερα μετακόμισε στο Ντορτμουντ.
Γύρισα Μπρυζ με το τελευταίο τρένο και βυθίστηκα σε βαριές σκέψεις
Καλά πήγαμε μέχρι εδώ. Ταξιδάκι by the book με όλες τις μετακινήσεις και διαμονές κλεισμένες από καιρό.
Δεν λέω , ωραία πέρασα, το καταευχαριστήθηκα.
Αλλά πως να το κάνουμε; Ταξίδι χωρίς λίγο αυτοσχεδιασμό , λίγο περιπέτεια , λίγο ταλαιπωρία, είναι κάπως ανάλατο.
Ιδίως αν πάσχεις από το σύνδρομο Mapouna_Protopao, τα πράγματα δυσκολεύουν.
Έβαλα κάτω Google maps, και δρομολόγια ΜΜΜ , που να πάω , που να πάω, τοφερα από δω, τοφερα από κει και τελικά αποφάνθηκα με απόλυτη σιγουριά και αποφασιστικότητα.
Ας ξημερώσει και βλέπουμε.
Attachments
- Μηνύματα
- 2.509
- Likes
- 22.058
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
Ε ναι....Γιατί στον πηγαιμό για την Ιθάκη σημασία έχει ο δρόμος και όχι ο προορισμός. Είναι και επίκαιρο
- Μηνύματα
- 1.577
- Likes
- 5.296
- Επόμενο Ταξίδι
- Απρογραμμάτιστο
- Ταξίδι-Όνειρο
- Περού, Χιλή, Βολιβία
Το ...φλιτ (DDT) που το θυμήθηκες; Υποθέτω οι νεότεροι δεν το γνωρίζουν καθόλου. Μικρός έχω εισπνεύσει αρκετό από δαύτο, φαίνεται έχω DNAκατσαρίδας για να έχω επιβιώσει.
...........
Πολύ ωραία η περιγραφή σου και όμορφες οι φωτογραφίες. Με έφερες στο '23 που είχα βρεθεί Μπρυζ και Γάνδη.
...........
Πολύ ωραία η περιγραφή σου και όμορφες οι φωτογραφίες. Με έφερες στο '23 που είχα βρεθεί Μπρυζ και Γάνδη.
- Μηνύματα
- 11.045
- Likes
- 15.252
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ν. Αμερική
Διαβάζω ανελλιπώς τις συνέχειες της ιστορίας σου και για το Παρίσι και για την καταπληκτική εξιστόρηση. Πολύ χάρηκα που το ταξίδι σου είχε και συνέχεια.
Μπορείς να γράψεις το όνομα του χοστελ στη Μπριζ;
Μπορείς να γράψεις το όνομα του χοστελ στη Μπριζ;
- Μηνύματα
- 93
- Likes
- 1.792
Ευχαριστώ
. SNUFFEL HOSTEL
- Μηνύματα
- 11.045
- Likes
- 15.252
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ν. Αμερική
Ευχαριστώ!Ευχαριστώ
- Μηνύματα
- 93
- Likes
- 1.792
Υγρές ονειρώξεις πλημμύρισαν τον ύπνο μου.
Ονειρεύτηκα λέει, ότι είμασταν μια παρέα, και είχαμε νοικιάσει ένα σκαφάκι από το Στρασβούργο και πηγαίναμε μέχρι την Αμβέρσα, μέσα από ποτάμια και κανάλια.
Και δέναμε τα βράδια όπου είχε πανηγύρι και φεστιβάλ και χορεύαμε και μπεκρουλιάζαμε.
Κάπως έτσι αποφάσισα να μην πάω στην κοντινή Αμβέρσα για να υπάρχει κίνητρο για την εκπλήρωση του ονείρου.
Στο Στρασβούργο θα πάω όμως, γιατί η πτήση επιστροφής είναι από το παραδιπλανό αεροδρόμιο Karlsruhe/Baden Baden.
Το αρχικό αρχικό αρχικό πλάνο, προέβλεπε να είμαι στο Στρασβούργο την Κυριακή του τελικού του παγκοσμίου κυπέλλου, για το πανηγυρτζίδικο του πράγματος, αφού η Γαλλία ήταν το μεγάλο φαβορί. Αφού αποκλείστηκε όμως, δεν υπήρχε λόγος για κάτι τέτοιο, οπότε είχα μεγαλύτερη ευελιξία.
Σκέφτηκα την διπλανή Οστάνδη, αλλά λίγο πιο πέρα είναι η Δουνκέρκη και μια γκαζιά ακόμα το Καλαί και πέντε απλωτές το Ντόβερ. (Με το κιάλι).
Ξεστράτιζα τελείως.
Ο οργανισμός μου είχε όρεξη για λίγο χωριό, λίγο βουνό, λίγο δάσος .
Έτσι είπα να πάρω μια ιδέα κι από την Βαλλονία , την γαλλόφωνη επαρχία του Βελγίου για να είμαι και στην κατεύθυνσή μου..
Σύνδεσα τις ορέξεις του οργανισμού μου με την τεχνητή νοημοσύνη και κατόπιν ολιγόλεπτης έρευνας , διάλεξα το Durbuy και το Dinant .
Δυστυχώς η συγκοινωνιακή έρευνα, έκανε πολύ βιαστική , αγχωτική και ρισκαδόρικη την επιλογή να τα κάνω και τα δύο σε μια μέρα , οπότε άφησα το Durbuy και είπα να κλείσω στο Dinant.
Ναι αλλά το Dinant είναι για αρχόντους φαίνεται, γιατί ούτε χόστελ βρήκα και ένα δωμάτιο σε ξενοδοχείο πήγαινε στα 250. Ε και μετά έκλεισα στην Namur, την πρωτεύουσα της Βαλλονιας ας πούμε , στον ξενώνα νεότητας , όπου θα έβρισκα και κόσμο της ηλικίας μου.
.
Ναι αλλά μετά σκέφτηκα ότι Σάββατο απόγευμα θα έχει πολυκοσμία στο πολύ τουριστικό Dinant και καλύτερα το αφήσω για το πρωί της Κυριακής και από κει να πάρω το τρένο και να πάω στο Λουξεμβούργο. Ναι αλλά μετά σκέφτηκα,τι να κάνω όλη μέρα στο Namur και μήπως προλαβαίνω να πάω στο Durbuy που το είχα βγάλει εκτός; Ναι αλλά το Durbuy δεν έχει σταθμό τρένου και πρέπει να περπατήσω κανένα μισάωρο και βάλε στο βουνό με το μπακπακ επ'ώμου.
Κι έτσι πήγα Βρυξέλλες.
Αυτό ακριβώς τίποτα άλλο.
Αυτοσχεδιασμό δεν ήθελες;
Για τις Βρυξέλλες σαν πόλη, πλανάται μια ξινίλα στις ταξιδιωτικές κοινότητες.
Ότι αν δεν τρως μύδια πεθαίνεις της πείνας, ότι είναι άχρωμη , άοσμη, πληκτική, άσχημη.
Εμείς βέβαια έχουμε στείλει κατά καιρούς ευρωβουλευτές κουκλάκια ζωγραφιστά για να την ομορφύνουν, αλλά τα φάγανε μπαμπέσικα από τη ζήλεια τους με ανυπόστατες προφάσεις.
Συν τον αυτιά για να καταπολεμήσει την πλήξη ξυπνώντας τους με κέφι.
Πήγα καρφί στην μεγάλη πλατεία των Βρυξελλών που είναι εντυπωσιακή - δεν λέω- αλλά μεγάλη δεν τη λες - μεγάλη με όρους μεσαίωνα μάλλον, την περίμενα μεγαλύτερη.
Γύρισα τρεις τέσσερις ώρες, κάτι παλάτια , ένα τεράστιο μουσείο που λογικά είναι δυνατό στη ζωγραφική, κάποια άλλα δημόσια κτήρια , κατέβηκα λίγο στην συνοικία Ixelles, βρήκα λαϊκή , και αφού αγόρασα μπανάνες , μετά μπήκα σε ένα Carrefour για κολατσιό, όπου τις ώριμες μπανάνες τις χαρίζανε.
Φοβερό timing.
Βασιλικά ανάκτορα.
Μουσείο
Τάισα κάτι πάπιες σε κάτι λιμνούλες και γύρισα προς τον σταθμό.
Στην επιστροφή πέρασα από τη γειτονιά Matonge, την μικρή Kinshasa.
Ποιος είπε άχρωμες τις Βρυξέλλες;
Αφρικανικές και Ινδικές ολοπάρδαλες μπουτίκ , πολύχρωμα μανάβικα καθώς και διακριτικοί και εχέμυθοι έμποροι ρίγανης και μελαχρινής σαρκός.
Εντάξει πολύ μικρή γεύση πήρα, δεν θα την κρίνω σε τρεις ώρες βόλτα.
Μια τυπική ευρωπαϊκή μεγαλούπολη χωρίς μεγάλο ποτάμι να την διασχίζει.
Αυτό μάλλον την κάνει να φαντάζει μέτρια σε σχέση με άλλες.
Ήδη η διγλωσσία στις επιγραφές είχε κάνει την εμφάνιση της οπότε επανήλθα στις ρυθμίσεις .
Αντίθετα η Namur ήταν ευχάριστη έκπληξη . Συμπαθητικό ιστορικό κέντρο , ένα μεγάλο κάστρο σε ένα λόφο, αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν ο ποταμός Meus που σε εκείνο το σημείο λόγω συμβολής με άλλο ποτάμι κάνει το Ρηνο και τον Δούναβη να φαίνονται ρυάκια μπροστά του..
Μαρίνες με σκαφάκια, ποταμόπλοια-εστιατόρια , πεζόδρομοι-ποδηλατόδρομοι, πάρκα κλπ.
Το αρνητικό ήταν ο δυσανάλογα μεγάλος για το μέγεθος της πόλης, αριθμός επαιτούντων χρηστών ναρκωτικών και μια εμφανής κινητικότητα εμπορίας που σε κάποια σημεία σου έδινε μια αίσθηση ανασφάλειας.
Το κάστρο το άφησα γιατί τα ψιλοβαριέμαι τελευταία και έχει και ένα παρόμοιο στο Dinant.
Για φαγητό πήγα σε παραποτάμια υπαίθρια καντίνα με barbecue.
Εξαιρετική ατμόσφαιρα, βρήκα και κάτι άλλους από το χόστελ για μπιρι μπιρι και παράγγειλα μια μοσχαρίσια.
Ήρθε γαρνιρισμένη με φυλλαράκια ρόκας.
Τα βάλανε μάλλον από πάνω, ως ηχομόνωση για τα μουγκανητά του μοσχαριού που έσταζε ακόμα αίμα.
Με βαριά καρδιά -αφού σκέφτηκα ότι το well done ψήσιμο , θα θεωρείται ύψιστη βλαχιά σ’ αυτά τα μέρη και θα με κοιτάνε σαν άξεστο χωριάτη αν το ζητήσω- άρχισα να τσιμπολογάω ανόρεχτα.
Και ω του θαύματος !!!
Μόλις αποδέχτηκα τη παράξενη υφή και μασούλησα με τρυφερότητα, το μοσχαράκι ανταπέδωσε όλους τους χυμούς του.
Τρελάθηκα. Πολύ καιρό είχα να απολαύσω τόσο πολύ , οτιδήποτε σε κρεατικό.
Πρέπει να το επανεξετάσω το ζήτημα.
Το πρωί έφτασα στο γραφικό Dinant πριν πλακώσει μεγάλος αριθμός τουριστών, οπότε περιηγήθηκα άνετα.
Η φίρμα της πόλης είναι ο εφευρέτης του σαξοφώνου Άντολφ Σαξ.
Υποτιμημένοι σε σχέση με τους μουσικούς οι κατασκευαστές οργάνων και το βρίσκω πολύ άδικο. Το σαξόφωνο από στρατιωτικές έως jazz μπάντες έδωσε αναμφίβολα άλλη διάσταση στην μουσική.
Εννοείται πως διοργανώνεται jazz festival κάθε καλοκαίρι εδώ αλλά θα ξεκινούσε την επόμενη. Υπάρχει ένα μικρό μουσειάκι πίσω από το άγαλμα του, με λίγο πληροφοριακό υλικό αλλά και το πρωτότυπο σαξόφωνο του 1846.
Κανονικά εδώ έπρεπε να βάλουν κλαρίνο.
Μπισκότα με το τετραγωνικό.
Το τελεφερίκ για το κάστρο ήταν υπό συντήρηση και η κλίση των σκαλοπατιών δεν ήταν και τόσο ενθαρρυντική, καθώς και η θερμοκρασία είχε αρχίσει να ανεβαίνει.
Σκέφτηκα πως αν ανέβαινα θα χρειαζόταν να πιω 2 λίτρα νερό και 2 λιτρα WD-40 για να συνεφέρω τα γόνατα.
Αντ’αυτού προτίμησα να αφήσω χώρο για άλλα υγρά, επισκεπτόμενος την άλλη μεγάλη φίρμα του Dinant, το μουσείο της μοναστηριακής μπίρας Leffe που την έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση.
Ωραίο το διαδραστικό μουσείο στο χώρο ενός παλιού μοναστηριού .
Το πληροφοριακό υλικό για την ιστορία, τις ιδιαιτερότητες , τα υλικά και τον τρόπο παρασκευής μπορεί να σου φάει και ώρες αν σταθείς να δεις όλα τα βιντεος.
Ακολούθησαν δοκιμές μπίρας σε μια δροσερή αυλή και ήταν τόσο ωραία και το περιβάλλον και οι μπίρες που δεν ήθελα να φύγω.
Κι επειδή δεν ήθελα να φύγω, έχασα το τρένο για Λουξεμβούργο κι αν έπαιρνα το επόμενο θα έχανα τον τελικό του Παγκοσμίου κυπέλλου. Έψαξα για καμιά εναλλακτική και βρήκα εισιτήριο FlixBus για Στρασβούργο από την Namur στις 11 το βράδυ, αμέσως μετά τη λήξη του τελικού.
Το έκλεισα με συνοπτικές διαδικασίες.
Ποιο Λουξεμβούργο τώρα. Σιγά το μέρος. Πιες ακόμα μια μπίρα.
Ωραίο το Dinant , άξιζε.
Επιστροφή απογευματάκι πια στην Namur με κινητό και power bank στα τελευταία τους.
Ρώτησα τους αστυνομικούς στο σταθμό, που μπορούσα να φορτίσω και μου έδειξαν ένα στατικό ποδήλατο με USB υποδοχές.
Ξεφορτίζεις εσύ δηλαδή κάνοντας πετάλι, για να φορτίσεις το κινητό.
Ζωή ποδήλατο.
Κατέφυγα σε αξιολογότατη Irish pub έναντι του σταθμού με οθόνες τηλεόρασης και κολασμένα μπέργκερ .
Φυσικά ο τελικός πήγε παράταση , έφυγα τρέχοντας να προλάβω το λεωφορείο και το νικητήριο γκολ το είδα μέσα στο λεωφορείο στο λάπτοπ του διπλανού .
Και το λεωφορείο χάθηκε μέσα στη νύχτα κάτω από το σκεπτικό βλέμμα του Λιο Μέσσι που ήξερε ότι ήταν το τελευταίο και άλλο δεν θα ξαναπεράσει.
Ονειρεύτηκα λέει, ότι είμασταν μια παρέα, και είχαμε νοικιάσει ένα σκαφάκι από το Στρασβούργο και πηγαίναμε μέχρι την Αμβέρσα, μέσα από ποτάμια και κανάλια.
Και δέναμε τα βράδια όπου είχε πανηγύρι και φεστιβάλ και χορεύαμε και μπεκρουλιάζαμε.
Κάπως έτσι αποφάσισα να μην πάω στην κοντινή Αμβέρσα για να υπάρχει κίνητρο για την εκπλήρωση του ονείρου.
Στο Στρασβούργο θα πάω όμως, γιατί η πτήση επιστροφής είναι από το παραδιπλανό αεροδρόμιο Karlsruhe/Baden Baden.
Το αρχικό αρχικό αρχικό πλάνο, προέβλεπε να είμαι στο Στρασβούργο την Κυριακή του τελικού του παγκοσμίου κυπέλλου, για το πανηγυρτζίδικο του πράγματος, αφού η Γαλλία ήταν το μεγάλο φαβορί. Αφού αποκλείστηκε όμως, δεν υπήρχε λόγος για κάτι τέτοιο, οπότε είχα μεγαλύτερη ευελιξία.
Σκέφτηκα την διπλανή Οστάνδη, αλλά λίγο πιο πέρα είναι η Δουνκέρκη και μια γκαζιά ακόμα το Καλαί και πέντε απλωτές το Ντόβερ. (Με το κιάλι).
Ξεστράτιζα τελείως.
Ο οργανισμός μου είχε όρεξη για λίγο χωριό, λίγο βουνό, λίγο δάσος .
Έτσι είπα να πάρω μια ιδέα κι από την Βαλλονία , την γαλλόφωνη επαρχία του Βελγίου για να είμαι και στην κατεύθυνσή μου..
Σύνδεσα τις ορέξεις του οργανισμού μου με την τεχνητή νοημοσύνη και κατόπιν ολιγόλεπτης έρευνας , διάλεξα το Durbuy και το Dinant .
Δυστυχώς η συγκοινωνιακή έρευνα, έκανε πολύ βιαστική , αγχωτική και ρισκαδόρικη την επιλογή να τα κάνω και τα δύο σε μια μέρα , οπότε άφησα το Durbuy και είπα να κλείσω στο Dinant.
Ναι αλλά το Dinant είναι για αρχόντους φαίνεται, γιατί ούτε χόστελ βρήκα και ένα δωμάτιο σε ξενοδοχείο πήγαινε στα 250. Ε και μετά έκλεισα στην Namur, την πρωτεύουσα της Βαλλονιας ας πούμε , στον ξενώνα νεότητας , όπου θα έβρισκα και κόσμο της ηλικίας μου.
Ναι αλλά μετά σκέφτηκα ότι Σάββατο απόγευμα θα έχει πολυκοσμία στο πολύ τουριστικό Dinant και καλύτερα το αφήσω για το πρωί της Κυριακής και από κει να πάρω το τρένο και να πάω στο Λουξεμβούργο. Ναι αλλά μετά σκέφτηκα,τι να κάνω όλη μέρα στο Namur και μήπως προλαβαίνω να πάω στο Durbuy που το είχα βγάλει εκτός; Ναι αλλά το Durbuy δεν έχει σταθμό τρένου και πρέπει να περπατήσω κανένα μισάωρο και βάλε στο βουνό με το μπακπακ επ'ώμου.
Κι έτσι πήγα Βρυξέλλες.
Αυτό ακριβώς τίποτα άλλο.
Αυτοσχεδιασμό δεν ήθελες;
Για τις Βρυξέλλες σαν πόλη, πλανάται μια ξινίλα στις ταξιδιωτικές κοινότητες.
Ότι αν δεν τρως μύδια πεθαίνεις της πείνας, ότι είναι άχρωμη , άοσμη, πληκτική, άσχημη.
Εμείς βέβαια έχουμε στείλει κατά καιρούς ευρωβουλευτές κουκλάκια ζωγραφιστά για να την ομορφύνουν, αλλά τα φάγανε μπαμπέσικα από τη ζήλεια τους με ανυπόστατες προφάσεις.
Συν τον αυτιά για να καταπολεμήσει την πλήξη ξυπνώντας τους με κέφι.
Πήγα καρφί στην μεγάλη πλατεία των Βρυξελλών που είναι εντυπωσιακή - δεν λέω- αλλά μεγάλη δεν τη λες - μεγάλη με όρους μεσαίωνα μάλλον, την περίμενα μεγαλύτερη.
Γύρισα τρεις τέσσερις ώρες, κάτι παλάτια , ένα τεράστιο μουσείο που λογικά είναι δυνατό στη ζωγραφική, κάποια άλλα δημόσια κτήρια , κατέβηκα λίγο στην συνοικία Ixelles, βρήκα λαϊκή , και αφού αγόρασα μπανάνες , μετά μπήκα σε ένα Carrefour για κολατσιό, όπου τις ώριμες μπανάνες τις χαρίζανε.
Φοβερό timing.
Βασιλικά ανάκτορα.
Μουσείο
Τάισα κάτι πάπιες σε κάτι λιμνούλες και γύρισα προς τον σταθμό.
Στην επιστροφή πέρασα από τη γειτονιά Matonge, την μικρή Kinshasa.
Ποιος είπε άχρωμες τις Βρυξέλλες;
Αφρικανικές και Ινδικές ολοπάρδαλες μπουτίκ , πολύχρωμα μανάβικα καθώς και διακριτικοί και εχέμυθοι έμποροι ρίγανης και μελαχρινής σαρκός.
Εντάξει πολύ μικρή γεύση πήρα, δεν θα την κρίνω σε τρεις ώρες βόλτα.
Μια τυπική ευρωπαϊκή μεγαλούπολη χωρίς μεγάλο ποτάμι να την διασχίζει.
Αυτό μάλλον την κάνει να φαντάζει μέτρια σε σχέση με άλλες.
Ήδη η διγλωσσία στις επιγραφές είχε κάνει την εμφάνιση της οπότε επανήλθα στις ρυθμίσεις .
Αντίθετα η Namur ήταν ευχάριστη έκπληξη . Συμπαθητικό ιστορικό κέντρο , ένα μεγάλο κάστρο σε ένα λόφο, αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν ο ποταμός Meus που σε εκείνο το σημείο λόγω συμβολής με άλλο ποτάμι κάνει το Ρηνο και τον Δούναβη να φαίνονται ρυάκια μπροστά του..
Μαρίνες με σκαφάκια, ποταμόπλοια-εστιατόρια , πεζόδρομοι-ποδηλατόδρομοι, πάρκα κλπ.
Το αρνητικό ήταν ο δυσανάλογα μεγάλος για το μέγεθος της πόλης, αριθμός επαιτούντων χρηστών ναρκωτικών και μια εμφανής κινητικότητα εμπορίας που σε κάποια σημεία σου έδινε μια αίσθηση ανασφάλειας.
Το κάστρο το άφησα γιατί τα ψιλοβαριέμαι τελευταία και έχει και ένα παρόμοιο στο Dinant.
Για φαγητό πήγα σε παραποτάμια υπαίθρια καντίνα με barbecue.
Εξαιρετική ατμόσφαιρα, βρήκα και κάτι άλλους από το χόστελ για μπιρι μπιρι και παράγγειλα μια μοσχαρίσια.
Ήρθε γαρνιρισμένη με φυλλαράκια ρόκας.
Τα βάλανε μάλλον από πάνω, ως ηχομόνωση για τα μουγκανητά του μοσχαριού που έσταζε ακόμα αίμα.
Με βαριά καρδιά -αφού σκέφτηκα ότι το well done ψήσιμο , θα θεωρείται ύψιστη βλαχιά σ’ αυτά τα μέρη και θα με κοιτάνε σαν άξεστο χωριάτη αν το ζητήσω- άρχισα να τσιμπολογάω ανόρεχτα.
Και ω του θαύματος !!!
Μόλις αποδέχτηκα τη παράξενη υφή και μασούλησα με τρυφερότητα, το μοσχαράκι ανταπέδωσε όλους τους χυμούς του.
Τρελάθηκα. Πολύ καιρό είχα να απολαύσω τόσο πολύ , οτιδήποτε σε κρεατικό.
Πρέπει να το επανεξετάσω το ζήτημα.
Το πρωί έφτασα στο γραφικό Dinant πριν πλακώσει μεγάλος αριθμός τουριστών, οπότε περιηγήθηκα άνετα.
Η φίρμα της πόλης είναι ο εφευρέτης του σαξοφώνου Άντολφ Σαξ.
Υποτιμημένοι σε σχέση με τους μουσικούς οι κατασκευαστές οργάνων και το βρίσκω πολύ άδικο. Το σαξόφωνο από στρατιωτικές έως jazz μπάντες έδωσε αναμφίβολα άλλη διάσταση στην μουσική.
Εννοείται πως διοργανώνεται jazz festival κάθε καλοκαίρι εδώ αλλά θα ξεκινούσε την επόμενη. Υπάρχει ένα μικρό μουσειάκι πίσω από το άγαλμα του, με λίγο πληροφοριακό υλικό αλλά και το πρωτότυπο σαξόφωνο του 1846.
Κανονικά εδώ έπρεπε να βάλουν κλαρίνο.
Μπισκότα με το τετραγωνικό.
Το τελεφερίκ για το κάστρο ήταν υπό συντήρηση και η κλίση των σκαλοπατιών δεν ήταν και τόσο ενθαρρυντική, καθώς και η θερμοκρασία είχε αρχίσει να ανεβαίνει.
Σκέφτηκα πως αν ανέβαινα θα χρειαζόταν να πιω 2 λίτρα νερό και 2 λιτρα WD-40 για να συνεφέρω τα γόνατα.
Αντ’αυτού προτίμησα να αφήσω χώρο για άλλα υγρά, επισκεπτόμενος την άλλη μεγάλη φίρμα του Dinant, το μουσείο της μοναστηριακής μπίρας Leffe που την έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση.
Ωραίο το διαδραστικό μουσείο στο χώρο ενός παλιού μοναστηριού .
Το πληροφοριακό υλικό για την ιστορία, τις ιδιαιτερότητες , τα υλικά και τον τρόπο παρασκευής μπορεί να σου φάει και ώρες αν σταθείς να δεις όλα τα βιντεος.
Ακολούθησαν δοκιμές μπίρας σε μια δροσερή αυλή και ήταν τόσο ωραία και το περιβάλλον και οι μπίρες που δεν ήθελα να φύγω.
Κι επειδή δεν ήθελα να φύγω, έχασα το τρένο για Λουξεμβούργο κι αν έπαιρνα το επόμενο θα έχανα τον τελικό του Παγκοσμίου κυπέλλου. Έψαξα για καμιά εναλλακτική και βρήκα εισιτήριο FlixBus για Στρασβούργο από την Namur στις 11 το βράδυ, αμέσως μετά τη λήξη του τελικού.
Το έκλεισα με συνοπτικές διαδικασίες.
Ποιο Λουξεμβούργο τώρα. Σιγά το μέρος. Πιες ακόμα μια μπίρα.
Ωραίο το Dinant , άξιζε.
Επιστροφή απογευματάκι πια στην Namur με κινητό και power bank στα τελευταία τους.
Ρώτησα τους αστυνομικούς στο σταθμό, που μπορούσα να φορτίσω και μου έδειξαν ένα στατικό ποδήλατο με USB υποδοχές.
Ξεφορτίζεις εσύ δηλαδή κάνοντας πετάλι, για να φορτίσεις το κινητό.
Ζωή ποδήλατο.
Κατέφυγα σε αξιολογότατη Irish pub έναντι του σταθμού με οθόνες τηλεόρασης και κολασμένα μπέργκερ .
Φυσικά ο τελικός πήγε παράταση , έφυγα τρέχοντας να προλάβω το λεωφορείο και το νικητήριο γκολ το είδα μέσα στο λεωφορείο στο λάπτοπ του διπλανού .
Και το λεωφορείο χάθηκε μέσα στη νύχτα κάτω από το σκεπτικό βλέμμα του Λιο Μέσσι που ήξερε ότι ήταν το τελευταίο και άλλο δεν θα ξαναπεράσει.
Attachments
Εκπομπές Travelstories
Τελευταίες δημοσιεύσεις
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Αυστραλία Σίδνεϊ - Νούσα - Μπρισμπέιν : Βγαίνοντας από το Μάρσιπο
- Τελ. μήνυμα: Sassenach77