Ιαπωνία Tokyo to Hiroshima with Mt Fuji in between

[Maria L.]

Ένα ταξίδι στην Ιαπωνία ήταν πάντοτε αρκετά ψηλά στη λίστα μας ως ένας ιδιαίτερος και μακρινός προορισμός. Πολλά μέρη έχουν υπάρξει με αυτά τα χαρακτηριστικά στα σχέδια μας, η Japan όμως έχει κάτι που την διαχώριζε από τα υπόλοιπα, μια μυστηριώδη και συνάμα εξωτική αίσθηση.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή (που πάντοτε ονειρευόμουν να ταξιδεύω) ήταν από τα μέρη που θεωρούσα πως δεν θα μπορούσα ποτέ να δω λόγω της απόστασης, χωρίς να έχω πραγματική αντίληψη της απόστασης, ήταν απλά κάτι που φάνταζε απραγματοποίητο.

Ότι παραστάσεις και γνώσεις είχα για τη χώρα ήταν από βιβλία, ταινίες και σειρές που όσο περνούσαν τα χρόνια εμπλουτιζόταν και σταδιακά πέρασε από την ονειρική διάσταση στην ρεαλιστική.

Η εικόνα που είχα για τη χώρα αυτή ενισχύθηκε σημαντικά όταν μετακομίσαμε Αμερική, που αν και οι μεγαλύτερες Ιαπωνικές κοινότητες είναι στη Δυτική ακτή εδώ στο DC, υπάρχει ιδιαίτερη σχέση με την Ιαπωνία.
Παρόλο που οι δυο χώρες στο παρελθόν είχαν εχθρικές σχέσεις κατά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, στην πορεία κατάφεραν να αντιστρέψουν αυτό το κλίμα.
Το 1912 μάλιστα η First Lady της Japan έστειλε ως δώρο φιλίας 3000 ιαπωνικές κερασιές που φυτεύτηκαν στο Tidal Basin και έκτοτε αποτελούν εμβληματική εικόνα της πόλης.
Το ετήσιο cherry blossoms festival κάθε άνοιξη έχει καθιερωθεί ως ιδιαίτερα αγαπημένος προορισμός των Αμερικανών και όχι μόνο με την πόλη να γεμίζει με τουρίστες.
Είναι από τις πιο όμορφες εικόνες που έχω τη χαρά να απολαμβάνω κάθε χρόνο και να μνημονεύω την Ιαπωνία για αυτό.
Επιπλέον η γνωριμία με άτομα Ιαπωνικής καταγωγής μέσα από τα οποία έμαθα για τη χώρα και την κουλτούρα τους ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την επιθυμία μου να πάμε.

Όταν μάλιστα είδα τη Japanese φίλη μου να διαβάζει ιαπωνικό κείμενο κάθετα από πάνω προς τα κάτω και από δεξιά προς τα αριστερά ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό.
Με πολλά μικρά και μεγαλύτερα πράγματα που κάθε τόσο μάθαινα και με κέρδιζαν το έβλεπα πως ερχόταν όλο και πιο κοντά το ταξίδι.

Η Ιαπωνία διακριτικά (όπως διακριτικοί είναι και οι Ιάπωνες) περίμενε να έρθει η σειρά της να την επισκεφθούμε και να την κάνουμε check στη λίστα μας, και να που ήρθε λοιπόν η ώρα αρχές Δεκεμβρίου για να κάνουμε αυτό το ταξίδι!
Πολλές φορές συζητήθηκε κυρίως ως συνδυαστικός προορισμός (π.χ. με Hawaii) αλλά αυτή τη φορά ήταν πιο solid η αναφορά και έτσι απλά ένα πρωί κλείσαμε τα εισητήρια.
Είμασταν super excited, που λένε και εδώ στο χωριό μας , και σιγά σιγά αρχίσαμε να κάνουμε το πλάνο των ημερών.

Λίγο το γενικό trend που υπάρχει για τη Japan, λίγο η υπερπληροφόρηση και όλα αυτά τα πρέπει της πρώτης επίσκεψης (που αν και δεν έχω και δεν ασχολούμαι με social media) με επηρέασαν και εμένα.

Στην αρχή ένιωσα overwhelmed και άρχισα να προβληματίζομαι πως οι μέρες είναι λίγες και δεν θα καταφέρουμε να δούμε και να κάνουμε πολλά πράγματα, πως δεν θα κάνω καλό προγραμματισμό και όλα αυτά τα γνωστά first world problems…
(λες και σε κάθε ταξίδι δεν υπάρχουν αυτά τα ερωτηματικά)

Χρειαζόταν να ακούσω το Δημήτρη να μου λέει: “Μαρία, δε χρειάζεται άγχος, πάμε να περάσουμε καλά και ότι προλάβουμε! Τα υπόλοιπα όταν ξαναπάμε”.
Έτσι και έγινε, κάναμε ένα γενικό πλάνο που θελουμε να πάμε και τι θέλουμε να επισκεφθούμε, κλείσαμε ξενοδοχεία και 2-3 πράγματα για τις δυο πρώτες μέρες και όλα τα υπόλοιπα θα τα αποφασίζαμε εκεί αναλόγως καιρού, διαθεσιμότητας και διάθεσης.

Η Japan είναι χώρα που έχει ζήσει και ζει σε πολλά επίπεδα.
Αυτοκρατορίες, shoguns, πόλεις που κάηκαν και ξαναχτίστηκαν, συνήθειες που διατηρήθηκαν στο χρόνο, temples δίπλα στις γραμμές των τρένων...
Ταξιδεύοντας στην Ιαπωνία είναι σαν ταξίδι μέσα στο χρόνο όπου το παρελθόν έχει διατηρηθεί και κάποιες φορές ενσωματωθεί ή συνυπάρχει αρμονικά με το νέο και μοντέρνο κόσμο.
Αυτή τη Japan ήθελα να γνωρίσουμε και να απολαύσουμε!
Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω όσο καλύτερα μπορώ τα πολλαπλά επίπεδα συναισθημάτων που μου δημιούργησε!

Η Ιαπωνική εθιμοτυπία (το γνωστό etiquette) δίνει μεγάλη βαρύτητα στο σεβασμό, αλληλοσεβασμό και στην καθαριότητα.
Καλό είναι για να μην πω πως κατά τη γνώμη μου επιβάλλεται, όλοι εμείς που επισκεπτόμαστε ξένες χώρες και γνωρίζουμε νέες κουλτούρες και συνήθειες, να τηρούμε και να σεβόμαστε τους κανόνες/συνήθειες της εκάστοτε χώρας. Στη δε Ιαπωνία ένας λόγος παραπάνω μιας και είναι κατεξοχήν λαός όπου στην καθημερινότητα εφαρμόζει όλα τα στοιχεία της καλής συμπεριφοράς με τα οποία ανατράφηκε, όπως ορίζονται αυτά από αρχαιοτάτων χρόνων.

Τα πιο hot κατ’εμε tips:

1. Υπόκλιση για χαιρετισμό ή έκφραση ευχαριστίας
2. Ησυχία στα μέσα μαζικής μεταφοράς (δεν μιλάμε δυνατά και πόσο μάλλον σε κινητό)
3. Όπου ορίζεται, βγάζουμε τα παπούτσια για να μπούμε μέσα σε σπίτι, επιχείρηση, ναό
4. Καλό είναι να έχουμε μια μικρή πετσέτα για τα χέρια μαζί μας γιατί κυρίως σε δημόσιες τουαλέτες σε σταθμούς, ναούς κτλ δεν έχει τίποτα για να στεγνώσεις τα χέρια σου (σε μια εξ αυτών των τουαλετών μια local κυρία είδε πως είχα και εγώ πετσετούλα όπως και οι υπόλοιπες κυρίες και μου έδωσε τα εύσημα)
5. Δεν τρώμε όταν περπατάμε, σε πολλά μάλιστα μαγαζιά που έχουν φαγητό για το χέρι υπάρχει επιγραφή που σε παρακαλούν να φας εκεί στο χώρο.
6. Έχουμε μαζί μας μια σακούλα για τα σκουπίδια μας μιας και δεν υπάρχουν καλάθια απορριμμάτων στους δρόμους
7. Στεκόμαστε neatly στις ουρές σε τρένα, λεωφορεία, μαγαζιά και όπου χρειάζεται

Προφανώς υπάρχουν και πολλά ακόμη αλλά βρήκα πως για αρχή, αυτά με βοήθησαν!

Πρώτη επίσκεψη στη Japan και φυσικά θα κάναμε όπως επιβάλλεται το Golden route ( Tokyo - Kyoto - Osaka) και θα προσθέταμε Nara, Hiroshima και Mt Fuji.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!

 

[KIKI]

Πολυ χαίρομαι που πραγματοποίησες το ταξίδι που ήθελες απο μικρή!
Περιμένω την συνέχεια με την ωραία γραφή σου.

 

[varioAthens]

Και μολις ΧΤΕΣ σκεφτομουν «Μα καλα μια ιστορια απο Ιαπωνια δεν θα γραψει κανεις;» μιας και εχω αρχισει και παθαινω στερητικο 6 μηνες σχεδον απο την επιστροφη μου…

 

[ANASTAPAP]

Πολύ μου άρεσε ο πρόλογός σου Μαρία,ανυπομονώ για τη συνέχεια...

 

[Maria L.]

Πολυ χαίρομαι που πραγματοποίησες το ταξίδι που ήθελες απο μικρή!
Περιμένω την συνέχεια με την ωραία γραφή σου.

Σε ευχαριστώ πολύ για ακόμη μια φορά για τα όμορφα σου λόγια!!

 

[Maria L.]

Και μολις ΧΤΕΣ σκεφτομουν «Μα καλα μια ιστορια απο Ιαπωνια δεν θα γραψει κανεις;» μιας και εχω αρχισει και παθαινω στερητικο 6 μηνες σχεδον απο την επιστροφη μου…

Χαχαχα έτσι εύκολα πιάνουν οι σκέψεις σου??
Εύχομαι να σε ταξιδέψω λίγο με τη δική μου ιστορία όπως πολύ όμορφα με είχες ταξιδέψει εσύ με τη δική σου!

 

[Maria L.]

Πολύ μου άρεσε ο πρόλογός σου Μαρία,ανυπομονώ για τη συνέχεια...

Σε ευχαριστώ πολύ!

 

[Maria L.]

On the way to Japan

Το ταξίδι μας θα ήταν 11 μέρες (και γράφοντας το συνειδητοποιώ πως τα περισσότερα μας ταξίδια έχουν αυτή τη διάρκεια ) 4-16 Δεκεμβρίου και ελπίζαμε σε ωραίο χειμερινό καιρό με λιγότερους τουρίστες.
Η εταιρεία που διαλέξαμε ήταν η Ιαπωνική ANA (All Nippon Airways) και η πτήση ήταν απευθείας από IAD Washington DC σε HND Tokyo.

Η διαδρομή μας ήταν πάνω από την αγαπημένη μου Alaska και όχι όπως την εμφανίζει το Google Maps

Η διάρκεια της πτήσης 14 ώρες και η διαφορά ώρας επίσης 14 ώρες, φουλ του 14.
Αρχικά σκεφτόμουν πως θα περνούσαν βασανιστικά οι ώρες στο αεροπλάνο μιας και ήταν η μεγαλύτερη πτήση που θα κάναμε ως τώρα, αλλά που να σκεφτώ πως θα έπρεπε να με προβληματίζει η διαφορά ώρας περισσότερο και το jet lag… μέχρι τώρα θεωρούσα τις 7 ώρες διαφορά με την Ελλάδα πολλές αλλά δεν ήξερα πόσο πολύ θα με επηρέαζαν οι 14, ιδίως στην επιστροφή.
Γενικά αντιμετωπίζω δύσκολα τις αλλαγές ώρας αλλά τούτη εδώ τολμώ να πω πως ήταν brutal!

Anyway, πίσω στο ταξίδι και στην πτήση…

Οφείλω να αναφερθώ στην εμπειρία με την ANA, η οποία ήταν εξαιρετική και τώρα ξέρω πως είναι να πετάς με αεροπορική εταιρεία 5 αστέρων.

Από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν όλα ρυθμισμένα για να έχουμε την καλύτερη εξυπηρέτηση.

Αν έχει τύχει να δείτε σε βίντεο με πόση προσοχή ανεβάζουν και κατεβάζουν τις βαλίτσες από αεροπλάνα οι Ιάπωνες, είναι πέρα για πέρα αληθινό.
Τους είδαμε να φορτώνουν το αεροπλάνο μας, πραγματικά δεν έχω λόγια…

Πριν την απογείωση με εντυπωσίασε επίσης πως οι αεροσυνοδοί έλεγξαν κυριολεκτικά μια μια τη ζώνη του κάθε επιβάτη αν είναι δεμένη και πίεζαν το κάθε ντουλάπι για να επιβεβαιώσουν ότι είναι κλειστό πριν δώσουν το οκ να ξεκινήσουμε.

Στο βίντεο που έχουν οι αεροπορικές για να μας δίνουν πληροφορίες ασφάλειας, η ΑΝΑ έχει κάνει συνεργασία με την εταιρεία Pokémon και ο Pikachu (μόνο αυτό το όνομα ξέρω… ) μαζί με άλλα anime το έχει κάνει πολύ ευχάριστο να το παρακολουθήσεις.
Αν θέλει κάποιος να το δει εδώ είναι το link :

Επιπρόσθετα, μετά το τέλος του βίντεο μας τόνισαν πως ενώ επιτρέπεται η φωτογράφηση κατά τη διάρκεια της πτήσης, δεν επιτρέπεται η φωτογράφηση ατόμων που δεν έχουν δώσει την συγκατάθεση τους και πόσο μάλλον η φωτογράφηση των αεροσυνοδών!
Δεν είχα ξανά ακούσει κάτι αντίστοιχο και μου άρεσε πολύ η υπενθύμιση προς γνώση και συμμόρφωση όλων μας.

Κατά τη διάρκεια της πτήσης οι αεροσυνοδοί σαν τις μελισσούλες, ήταν σε συνεχή κίνηση και μάλιστα καθαρίζαν τις τουαλέτες όλη την ώρα.
Διακριτικές, χαμογελαστές και πάντα διαθέσιμες να σε εξυπηρετήσουν.
Πραγματικά έκαναν τόσο εύκολη και ευχάριστη την πτήση που οι ώρες πέρασαν καλύτερα από ότι περίμενα.
Και να μην ξεχάσω ίσως το πιο βασικό πως ο χώρος που έχει η κάθε θέση είναι πολύ περισσότερος π.χ. από την united. Η economy έχει τον χώρο που δίνει η United στην premium economy. Μεγάλη βαρύτητα στην εμπειρία του πελάτη!

Μετά από την πολύωρη πτήση προσγειωθήκαμε στο Tokyo και η smooth εμπειρία συνεχίστηκε και στο αεροδρόμιο.
Ο έλεγχος δεν καθυστέρησε καθόλου και η παραλαβή των αποσκευών ήταν επίσης ιδιαίτερη, ένας υπάλληλος φρόντιζε να μη χτυπήσουν οι βαλίτσες καθώς έπεφταν στον ιμάντα και τις γύριζε με το χερούλι ορατό για παραλαβή από τον κάτοχο της.
Είχαμε φροντίσει να έχουμε τις e-sims και τις IC cards ήδη έτοιμες στα κινητά μας, βγάλαμε μετρητά από ATM και αφού είχαμε τελειώσει με όλα τα διαδικαστικά, βγήκαμε στον κυρίως χώρο έτοιμοι να απολαύσουμε τη Japan!

Θα ξεκινούσαμε το ταξίδι μας πηγαίνοντας στο Kyoto για τις πρώτες 5 μέρες. Από το αεροδρόμιο πήραμε το τρένο που θα μας πήγαινε στο Shinagawa station και από εκεί θα πέρναμε το Shinkansen για το Kyoto station.
Παρόλο που γίνονται εργασίες στο σταθμό, κινηθήκαμε εύκολα στο χώρο με τις σημάνσεις να είναι στα αγγλικά και με βελάκια να βοηθάνε δείχνοντας την κατεύθυνση.
Στο τρένο από Shinagawa γνωριστήκαμε και με ένα κύριο που αποδείχτηκε πως είμασταν στην ίδια πτήση από Αμερική και πήγαινε και αυτός στο Kyoto.
Παρέα λοιπόν μαζί του πήραμε εισητήρια για Kyoto, αγοράσαμε σνακς και ξεκινήσαμε. Ενδιαφέρον τύπος, καθηγητής που έκανε διάφορες κοινωνικές μελέτες, και είχε πολύ διάθεση να μιλήσει και και να μοιραστεί πράγματα, ελάχιστα κατάφερα να συγκρατήσω μιας και ήμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου… ευτυχώς που ο Δημήτρης είχε περισσότερες αντοχές στο να συζητήσει και δεν φανήκαμε αγενείς…

Είχα την αίσθηση πως όλα έγιναν στον αυτόματο σαν όνειρο τα θυμάμαι…
Δυόμισυ ώρες αργότερα φτάσαμε στο Kyoto, τον τελικό προορισμό μας.
Νομίζω η κούραση ήταν δικαιολογημένη μιας και είχαμε ξεκινήσει το ταξίδι Πέμπτη πρωί και ήταν Παρασκευή βράδυ όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο.

Το ξενοδοχείο το είχαμε κλείσει για 5 μέρες. Θα το είχαμε ως βάση για να κάνουμε τις ημερήσιες εκδρομές στις άλλες πόλεις.
Δεν θέλαμε να αλλάζουμε συνεχώς ξενοδοχεία σε αυτό το ταξίδι και επιπλέον θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε για όλες μας τις μετακινήσεις τα τρένα που τόσο μας αρέσουν και χαρακτηρίζουν την Ιαπωνία.
Το Kyoto είναι από τις πιο παλιές πόλεις της χώρας και θεωρείται η πολιτιστική της πρωτεύουσα, θέλοντας λοιπόν να είμαστε σε αρμονία με το μέρος, επιλέξαμε να μείνουμε σε ryokan, τα ιαπωνικά παραδοσιακά ξενοδοχεία.

Θεωρήσαμε καλή επιλογή το Takasegawa Bettei που βρισκόταν μόνο 13’ με τα πόδια από τον κεντρικό σταθμό του Kyoto και δεν πέσαμε έξω.

Ωραία είσοδος

Οι υπάλληλοι, ντυμένες με την παραδοσιακή στολή, μας υποδέχτηκαν με χαμόγελο και υποκλίσεις δίνοντας μας τις παντόφλες που θα φορούσαμε στο ξενοδοχείο.
Ομολογουμένως πρώτη φορά βγάζω παπούτσια στην είσοδο ξενοδοχείου.

Με το που μπαίνεις έχει ντουλαπάκια, ένα για κάθε δωμάτιο, για να αφήνεις τα παπούτσια σου και αντίστοιχα τις παντόφλες όταν βγαίνεις.

Το δωμάτιο ήταν ένας συνδυασμός με παραδοσιακά στοιχεία: tatami floor, kimonos, cedar bath, και όλες τις μοντέρνες ανέσεις σε πλήρη αρμονία.
Τακτοποιηθήκαμε στα γρήγορα και πριν μας εγκαταλείψουν τελείως οι δυνάμεις μας βγήκαμε την πρώτη μας βόλτα στο Kyoto.

Η ώρα ήταν περασμένες 9 και μια πείνα την αισθανθήκαμε είναι η αλήθεια, τα περισσότερα όμως μαγαζιά ήταν κλειστά ή θα κλείναν σε λίγο την κουζίνα τους και οι επιλογές ήταν ελάχιστες… Ευτυχώς στο δρόμο συναντήσαμε το Yamato, που για καλή μας τύχη ήταν ανοιχτό και δοκιμάσαμε το πρώτο μας ramen. Δεν ξετρελάθηκα αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια…

Φάγαμε, αφήσαμε το προσωπικό να κλείσει μιας και είμασταν οι τελευταίοι πελάτες και συνεχίσαμε για λίγο ακόμη τη βόλτα μας.

Το βράδυ ήταν κρύο αλλά με καθαρό ουρανό και γεμάτο φεγγάρι (είχε πανσέληνο την προηγούμενη μέρα) που έκανε την ατμόσφαιρα τόσο όμορφη…

Και να και η πολυφωτογραφημένη Yasaka Pagoda

Η ξύλινη εμβληματική Pagoda, είναι από τις πιο αντιπροσωπευτικές εικόνες του Kyoto, με τους πέντε ορόφους της να τη βοηθούν να ξεχωρίζει μέσα στα χαμηλά σπίτια και κτίρια της περιοχής.

Είναι ότι έχει απομείνει από το Hokan-Ji Buddist Temple και όσο την πλησιάζεις τόσο αντιλαμβάνεσαι και το μέγεθος της.

Bonus της βραδυάς: οι άδειοι δρόμοι!!
Mόνοι μας είμασταν την περισσότερη ώρα σχεδόν παντού, μακάρι να είχαμε δυνάμεις για περισσότερη περιπλάνηση…

Δεν θα συνεχίζαμε πολύ ακόμη όμως γιατί χρειαζόμασταν άμεσα ξεκούραση!
Πήραμε το δρόμο για το ξενοδοχείο μέσα από τα ήρεμα και ήσυχα δρομάκια…

 

[psilos3]

Και να μην ξεχάσω ίσως το πιο βασικό πως ο χώρος που έχει η κάθε θέση είναι πολύ περισσότερος π.χ. από την united. Η economy έχει τον χώρο που δίνει η United στην premium economy. Μεγάλη βαρύτητα στην εμπειρία του πελάτη!

Όλες οι αεροπορικές δίνουν στην οικονομική κατηγορία θέσεις «για Ιάπωνες» ,και η Ιαπωνική εταιρεία κάνει το αντίθετο. Φοβερό!

Άλλη μία υπέροχη ιστορία σου έχει ξεκινήσει, συντονίζομαι και παρακολουθώ.

 

[Maria L.]

Όλες οι αεροπορικές δίνουν στην οικονομική κατηγορία θέσεις «για Ιάπωνες» ,και η Ιαπωνική εταιρεία κάνει το αντίθετο. Φοβερό!

Άλλη μία υπέροχη ιστορία σου έχει ξεκινήσει, συντονίζομαι και παρακολουθώ.

Πραγματικά έτσι ακριβώς είναι, όπως τα λες!!
Όπως πάντα με τον καλό το λόγο! Σε ευχαριστώ πολύ!

 

[Maria L.]

Kyoto - Day 1

Επισήμως η πρώτη μας μέρα ξημέρωσε και με το jet lag να είναι στα καλύτερα του, που στην προκειμένη περίπτωση ήταν υπέρ μας για να έχουμε από πολύ πρωί τη μέρα δική μας, περιμέναμε να περάσει η ώρα για να ξεκινήσουμε, μιας και είμασταν ξύπνιοι από τις 2am
Θα μέναμε Kyoto σήμερα και όση ώρα χαλαρώναμε με καφεδάκι στο δωμάτιο βγάλαμε πάνω κάτω και το πλάνο της μέρας.
Αρχίσαμε τη βόλτα μας με την επίσκεψη στο ίδιο μέρος με το προηγούμενο βράδυ, στην Higashiyama district, αυτή τη φορά υπό το φως της μέρας και με κόσμο να μας περιτριγυρίζει…

Δεν θα μέναμε πάρα πολύ ώρα στην περιοχή μιας και θα επιστρέφαμε αργότερα για το tea ceremony που είχαμε κλείσει.
Για ένα πρωινό γεια περάσαμε

Πήραμε το δρόμο για το Kiyomizu - dera Buddhist temple, εμείς και πολύς κόσμος ακόμη μαζί μας.

Τα τέμπλα και οι ναοί είναι από τις εικόνες που έχουμε οι περισσότεροι από την Ιαπωνία και μιας και θα κάνω αναφορά σε διάφορους που θα επισκεφθούμε, ας πούμε ένα δύο πραγματάκια περί θρησκείας στη χώρα.

Η Ιαπωνία έχει δυο βασικές θρησκείες που συνυπάρχουν αρμονικά από αρχαιοτάτων και είναι οι: Shinto και Buddism.

Η Shinto είναι η ντόπια/εγχώρια θρησκεία της χώρας που εστιάζει στον κόσμο που ζούμε και τη φύση και γι’αυτό είναι συνδεδεμένη με γάμους και βαφτίσεις. Όντας η παλαιότερη θρησκεία εξηγείθηκε στο μυαλό μου γιατί τα Shrines είναι χτισμένα στα πιο όμορφα και καλύτερα σημεία…

Ο βουδισμός είναι θρησκεία εισαγόμενη από Κίνα και Κορέα, που εστιάζει στη μετά θάνατο ζωή και γι’ αυτό είναι συνδεδεμένη με κηδείες.

Στη σημερινή εποχή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού πιστεύει σε ένα συνδυασμό και των δυο θρησκειών και έτσι πηγαίνει σε Shinto shrines για γάμους και βαφτίσεις και σε Buddist temples για κηδείες.

Μετά τη μικρή αυτή αναφορά πάμε πίσω στο δρόμο για το ναό που βρίσκεται στη λίστα της Unesco ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.
Πρόκειται για μια έκταση που περιλαμβάνει 30 κτίσματα, ναούς και κτίρια που ανάμεσα σε όλα ξεχωρίζει η κεντρική αίθουσα του ναού, η παγόδα με τους τρεις ορόφους και ο Otowa καταρράκτης.

Η κεντρική αίθουσα του ναού είναι χτισμένη με την παραδοσιακή ιαπωνική αρχιτεκτονική με αξιοσημείωτο το γεγονός πως στην όλη κατασκευή δεν έχει χρησιμοποιηθεί ούτε ένα καρφί!

Ο όμορφος χειμερινός ήλιος τόνιζε τόσο πολύ το χρώμα του, σαν ψεύτικος φαινόταν.

Μπήκαμε από την κεντρική είσοδο

και αγοράσαμε εισιτήριο για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε πιο μέσα στο χώρο.

Δοκίμασα και την τύχη μου αγοράζοντας ένα omikuji (το χαρτάκι της τύχης), που το παίρνεις αφού κουνήσεις ένα κύλινδρο που έχει μέσα αριθμημένα ξυλάκια.
Όποιο αριθμημένο ξυλάκι βγει από την μικρή τρύπα τότε παίρνεις από τα συρταράκια το χαρτάκι τύχης που αντιστοιχεί σε αυτό τον αριθμό.
Με βάσει τη μετάφραση καλότυχο ήταν και το πήρα μαζί μου όπως λένε οι οδηγίες, γιατί αν ήταν κακότυχο έπρεπε να το δέσω εκεί σε ένα δέντρο για να μη πάρω την κακή τύχη μαζί μου.
Τώρα αν χάθηκε κάτι στη μετάφραση και ήταν κακότυχο και κατα λάθος το πήρα, θα δείξει…

Να και ο χάρτης με όλα τα κτίσματα

Κάναμε βόλτα στο μεγαλύτερο κομμάτι

Ο καθαρός ουρανός μας βοήθησε να δούμε το Kyoto

Παρακολουθήσαμε τον κόσμο να πίνει νερό από τις κουτάλες στον καταρράκτη Otowa

Είδαμε και θαυμάσαμε την κεντρική αίθουσα που πραγματικά σε εντυπωσιάζει πως στέκεται τόσα χρόνια με τα ξύλα να μην έχουν κανένα καρφί…

Πόσο όμορφα τα χρώματα στον ήλιο…
Φαντάζομαι πως θα είναι σε άλλες εποχές με peak bloom και fall foliage

Ει, κάπου το ξέρω αυτό λέω από μέσα μου, γιατί λίγο πιο κάτω βλέπω μια πέτρινη παγόδα που μου είναι πολύ οικεία γιατί έχουμε μια αντίστοιχη στο DC στο tidal basin…

Η παγόδα στο Kyoto

Η δική μας στο DC με τα cherry blossoms

Ολοκληρώσαμε τη βόλτα μας εκεί και συνεχίσαμε προς το κέντρο για καφεδάκι και γενική περιπλάνηση.

Τέμπλα συναντούσαμε σχεδόν παντού

Πλησίαζε lunch hour και ξεκινήσαμε σιγά σιγά να πάμε προς το μαγαζί που είχαμε στο πλάνο για μεσημεριανό.
Κάπου εδώ νομίζω πως ήρθε η ώρα να πω τον πόνο μου για την εμπειρία μου με το φαγητό…


Οι αναμνήσεις μου από ότι ταξίδια έχω κάνει πάντα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι συνδεδεμένες με φαγητό.
Νέες γεύσεις, νέα υλικά, διαφορετικές συνταγές και πολλές μυρωδιές.
Δυστυχώς δεν μπορώ να το πω για το συγκεκριμένο ταξίδι…

Το διάβασα αφού γυρίσαμε πως η Japan is the least vegan friendly country και ναι το επιβεβαιώνω.
Για να μην είμαι άδικη τα αμιγώς vegan places ήταν εξαιρετικά, σε όλα τα υπόλοιπα που είχαν έστω και μια επιλογή ήταν decent αλλά τουλάχιστον υπήρχε η επιλογή.
Για τα υπαίθρια μαγαζάκια ούτε λόγος να υπάρχει κάτι…

Δεν βοήθησε καθόλου και το γεγονός πως η γνώση αγγλικών που έχουν είναι ελάχιστη. Αυτό το ήξερα πριν πάμε αλλά ότι δεν θα μπορούσα να συνεννοηθώ όταν ήθελα διευκρίνιση για το μενού δεν το περίμενα.
Εννοείται πως βασιζόμουν στη μετάφραση από το κινητό αλλά αν δεν υπήρχε καλό δίκτυο ή αν είχε τόσο κόσμο που το σταμάτημα μου στη μέση του διαδρόμου θα τον μπλόκαρε ή θα καθυστερούσε τους υπόλοιπους στην ουρά από πίσω μου προφανώς και απέφευγα να ρωτήσω.
Στην ερώτηση μου αν μιλάνε αγγλικά η απάντηση ήταν θετική και ήταν πραγματικά πολύ πρόθυμοι να συνεχίσουν την κουβέντα.
Όταν ρωτούσα για διευκρίνηση αν υπήρχε κρέας, ψάρι ή γαλακτοκομικό στο πιάτο ή σε κάποιο προϊόν που ήθελα να φάω θα έπερνα απάντηση αλλά ήταν στα japanese…

Λογικά γνωρίζουν basic αγγλικά για στοιχειώδη επικοινωνία αλλά μέχρι εκεί.

Και πήγαμε σε τουριστικά μέρη αν δηλαδή πάμε σε πιο rural την επόμενη φορά εγώ μάλλον θα πεινάσω…

Κατανοώ και συνάμα θαυμάζω την προσπάθεια τους για τελειοποίηση μιας συνταγής π.χ. κάποιοι σε βάθος χρόνων και όταν λέω χρόνων εννοώ 20 και 30 χρόνια τελειοποιούν ένα broth για ramen και φυσικά δεν θα κάνουν κανένα modification για εμάς που έχουμε άλλες διατροφικές επιλογές, δεν αναφέρομαι σε αυτή την κατηγορία μαγαζιών αλλά στα υπόλοιπα που δεν είδα μεγάλη ποικιλία και ευελιξία.

Anyway, για να μην το τραβήξω άλλο, απλά το αναφέρω γιατί ήταν καταλυτικό για το ταξίδι μας μιας και έπρεπε να φάμε στα μαγαζιά που είχα ήδη σώσει στο google maps και να φτιάξουμε το πρόγραμμα μας γύρω από αυτά.
Δεν ήταν κάτι τραγικό και δεν ήταν η πρώτη φορά που θα συνέβαινε σε ταξίδι μας αλλά εδώ ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα…
Κάποιες φορές που σαν τουρίστες θέλαμε να κάνουμε περισσότερο exploring σε μια περιοχή και να είμαστε πιο spontaneous έπρεπε να έχουμε στο νου μας να μην απομακρυνθούμε από εκεί που ήταν το μαγαζί για φαγητό.
Εννοείται πως στα convenience stores υπήρχε πάντοτε η εκδοχή του onigiri with plum αλλά δεν ήρθα τόσα miles away για να φάω μόνο ρύζι…

Ηθικό δίδαγμα που έμαθα από την αρχή:
Aν είσαι vegan και δεν γνωρίζεις japanese δεν είναι καλός συνδυασμός για τη Japan…

Μετά το παραλήρημα μου για το φαγητό πίσω στο εξαιρετικό Gion Soy Milk Ramen Uno Yokiko για ένα υπέροχο γεύμα!

Μικρούλι όπως αναμενόταν

Με οδηγίες χρήσης των καρυκευμάτων για καλύτερη απόλαυση

Τα πιάτα μας που μοιάζαν στην εμφάνιση με τόση προσοχή στη λεπτομέρεια και την παρουσίαση!
10'!!

Και λίγα λεπτά μετά το σερβίρισμα

Πεντανόστιμα!!
Χορτασμένοι πήραμε το δρόμο πίσω για την περιοχή που ξεκινήσαμε τη μέρα μας, εκεί στην παγόδα, γιατί είχαμε κλείσει να πάμε σε tea ceremony.

Μπήκαμε σε διάφορα μαγαζάκια και καφέ της περιοχής και πολλά είχαν ένα μικρό κήπο στην πίσω πλευρά

Είχε φτάσει η ώρα της κράτησης μας και πήγαμε στο Tea ceremony Camelia Flower.
Ως matcha lover ήθελα να παρακολουθήσω από κοντά την παραδοσιακή τελετουργία (παραδοσιακή όσο γίνεται σε τουριστικό μέρος).

Η tea master που είχαμε ήταν νέα και είχε άγχος, όπως μας είπε η δασκάλα της, αλλά ήταν πολύ καλή και είμαι σίγουρη πως ακολούθούσε κατα γράμμα ότι έμαθε στη σχολή που πήγε για την εκπαιδευσή της.
Στο ceremony η tea master ετοιμάζει το matcha και στην ουσία παρακολουθούμε όλη την τελετουργία με το πως χρησιμοποιεί, καθαρίζει τα σκεύη και σερβίρει το τσάι. Στη συνέχεια μας δίνονται τα υλικά για να κάνουμε ο καθένας το δικό του.

Καθόμουν κοντά της και το τσάι που ετοίμασε το σέρβιρε σε έμενα
Οι φωτογραφίες επιτρεπόταν (ακόμα και των εργαζομένων) και μπόρεσα να τη βγάλω

Εγώ η προνομιούχα με δύο μπολάκια τσάι

Αφού απολαύσαμε το matcha μας και μάθαμε το σωστό τρόπο να το κάνουμε σπίτι, αφήσαμε πίσω το ήρεμο tatami room και ξεκινήσαμε για την επόμενη επίσκεψη της ημέρας, το Fushimi Inari Taisha Shrine.

Για να πάμε στο Kyoto Station είπαμε να πάρουμε το λεωφορείο (να μπούμε και σε ένα) και από εκεί το τρένο για το ναό.
Φτάνοντας στη στάση και με τόσο κόσμο στο πεζοδρόμιο ήταν πολύ βοηθητικό που υπήρχε ένας υπάλληλος με μια επιγραφή που σου έδειχνε που έπρεπε να σταθείς στην ουρά. Γιατί με όλο αυτό τον κόσμο κατα λάθος μπορεί να μπεις μπροστά από κάποιον που περιμένει ήδη στη σειρά του για να μπει στο λεωφορείο.
Ωραία οργάνωση!

Στη συνέχεια πήραμε το τρένο και κατεβαίνοντας ακριβώς απέναντι ήταν ο ναός.

Βρίσκεται στη βάση του ομώνυμου βουνού Inari και το χαρακτηριστικό του είναι τα περίπου 1000 torri (αυτές οι μεγάλες πόρτες/gates) που είναι τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο ώστε όπως ανεβαίνεις το βουνό και περνάς από κάτω τους έχεις την αίσθηση πως είσαι μέσα σε τούνελ.

Πολύ δημοφιλές και τουριστικό μέρος, κυρίως χαμηλά στο ξεκίνημα της ανάβασης συναντάς πολλούς επισκέπτες. Όσο ανηφορίζεις τόσο λιγότερος είναι ο κόσμος και έχεις την ευκαιρία για ανεμπόδιστες φωτογραφίες…

Ανεβήκαμε μέχρι ένα καλό σημείο και η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να πάμε και ακόμη πιο πάνω αλλά έπρεπε να κρατήσουμε λίγες δυνάμεις ακόμη για αργότερα…
Έτσι σιγά σιγά κατηφορίσαμε και πήραμε ξανά το τρένο για Kyoto Station.

Την προσοχή μου τράβηξε το βαγόνι αποκλειστικά για γυναίκες, η προηγούμενη φορά που είχα δει αντίστοιχο ήταν στο Mexico City

Φτάσαμε και στο σταθμό που όπως και σε όλους τους μεγάλους σταθμούς της χώρας ο ίδιος ο σταθμός αποτελεί κομμάτι ενός mall με καταστήματα και εστιατόρια.
Νιώσαμε να μας καλεί το Craft beer market που είχαμε δει νωρίτερα και φάνηκε ενδιαφέρον

Ήπιαμε τις μπυρίτσες μας και από εκεί πήραμε το δρόμο για το ξενοδοχείο, για ένα φρεσκάρισμα πριν την τελευταία επίσκεψη της ημέρας.

Θα κλείναμε την πρώτη μας full μέρα με το TeamLabs μουσείο που είχε ανοίξει 2 μήνες νωρίτερα στο Kyoto και βρισκόταν 13΄ με τα πόδια από το ξενοδοχείο μας.
Το θεώρησα εξαιρετική τύχη που ήταν τόσο κοντά μας και σίγουρα επιλέξαμε να πάμε και σε περίπτωση που μας βόλευε με το πρόγραμμα ίσως βλέπαμε και τα άλλα δυο TeamLabs στο Tokyo.
Αυτά λοιπόν τα εισιτήρια τα είχα κλείσει πριν φύγουμε για σιγουριά!
Επέλεξα το τελευταίο time slot της μέρας το 7pm - 7:30pm που θα μας επέτρεπε να μείνουμε ως το κλείσιμο του μουσείου στις 9pm.

Να ’μαστε λοιπόν έτοιμοι να μπούμε

Τα TeamLabs museums είναι γνωστά και αγαπητά για τη διαδραστικότητα που προσφέρουν στους επισκέπτες με τα ίδια τα έργα τέχνης.
Δεν τα συγκρίνω σε καμία περίπτωση αλλά το πιο κοντινό (χωρίς να μοιάζει με τα TeamLabs) σε αντίστοιχη εμπειρία ήταν κάτι παρεμφερές που είχαμε συναντήσει στο Board στο Los Angeles και πιο πρόσφατα στην Van Gogh Immersive experience.

Το μουσείο είναι το απόλυτο contrast, η εκδοχή του μοντέρνου και προχωρημένου, σε ότι παραδοσιακό ναό και τέμπλο είδαμε σήμερα.
Είχα μια εικόνα τι θα συναντούσαμε πάνω κάτω αλλά η πραγματικότητα ήταν πολύ καλύτερη!

Μπορείς να ακολουθήσεις με πλάνο όλες τις αίθουσες ή απλά να γυρίσεις το χώρο ακολουθώντας τις αισθήσεις σου.
Η δεύτερη επιλογή ήταν η καλύτερη και απολαύσαμε μέχρι το κλείσιμο όλες τις αίθουσες και τα εκθέματα σαν μικρά παιδιά…

Είχε παντού άτομα να βοηθήσουν αν είχες ερωτήσεις και σε κάθε αίθουσα στην είσοδο είχε πάντοτε κάποιον με ένα έντυπο (γραμμένο σε αγγλικά και ιαπωνικά) που σου έδινε οδηγίες για το τι θα δεις π.χ. αν το έδαφος ήταν ανισόπεδο, αν γύριζαν εικόνες γύρω σου κτλ για να ξέρεις τι θα συναντήσεις ή αν χρειάζεται να το αποφύγεις αν έχεις οποιαδήποτε ευαισθησία.
Για παράδειγμα αν υποφέρεις από ιλίγγους σίγουρα πρέπει να αποφύγεις κάποιες αίθουσες.

Από τόσα που είδαμε ξεχώρισα τα παρακάτω:

- Massless Amorphous sculpture

Στην ουσία είναι η αίθουσα με τον αφρό που μετακινείται όπου τον πας. Στην είσοδο σου δίνεται μάσκα και αν θες νοικιάζεις και αδιάβροχο γιατί αν μείνεις αρκετή ώρα σίγουρα γίνεσαι μούσκεμα από τη σαπουνάδα
Ένα νεαρό ζευγάρι φαινόταν να το απολαμβάνει ιδιαίτερα μιας και ήταν μούσκεμα κυριολεκτικά τα ρούχα τους, δεν ξέρω πόση ώρα ήταν εκεί…
Υπάρχει και άτομο μέσα που ανοίγει δρόμους για τους επισκέπτες πιέζοντας τον αφρό προς την κατεύθυνση που χρειάζεται κάθε φορά.
Χωρίς ήχο το βίντεο γιατί το μόνο που ακούγεται είναι εγώ να γελάω

Βγαίνοντας από την αίθουσα σε καθαρίζαν από τους αφρούς

- Traces of life

Αυτό το αφήσαμε για το τέλος (και ευτυχώς) γιατί είχε ουρά συνέχεια και όταν πήγαμε στο τέλος είμασταν μόνοι μας στην αίθουσα!
Το έδαφος ήταν ανισόπεδο και γινόσουν ένα με την κίνηση στο δωμάτιο

Αγαπημένη αίθουσα με λουλούδια, που τα παρακολουθείς να μεγαλώνουν και ανθίζουν

- Resonating microcosms - Solidified lights

- Massless sun and surface of the sky

Σε όσα πήραμε μέρος δεν έχουμε φωτό αλλά χοροπηδήσαμε σε πλανήτες, σε μπάλες, ακολουθήσαμε φάλαινες, περπατήσαμε σε νερό (εδώ με παπούτσια και όχι ξυπόλυτοι όπως είναι στο Tokyo)
Δύο ώρες αφεθήκαμε πραγματικά, χαλαρώσαμε και απολαύσαμε όλα τα εκθέματα.
Και κάπου εκεί είχε έρθει η ώρα να κλείσει το μουσείο και εμείς πήραμε το δρόμο για το ξενοδοχείο.

Πολλές όμορφες εικόνες γεμάτες αντιθέσεις, εικόνες από άλλη εποχή και εικόνες σύγχρονες, όλες γέμισαν τη μέρα μας και τις αναμνήσεις μας.

 

[Maria L.]

Kyoto - Day 2

Η μέρα μας ξεκίνησε πάλι αξημέρωτα, χάρη στο jet lag, και όπως χθες απολαύσαμε χαλαρά καφεδάκι στο δωμάτιο και περιμέναμε να ξεκινήσουμε μια λίγο πιο λογική ώρα…
Τη σημερινή μέρα θα την περνούσαμε στην Arashiyama district που είναι περίπου 45’ με το τρένο από το κέντρο.
Πρόκειται για ιδιαίτερα όμορφο μέρος άρα ταυτόχρονα και τουριστικό, κυρίως την άνοιξη στα cherry blossoms, και όχι μόνο μιας και τα: Tenryu-ji temple, bamboo forest είναι σε όλων τη λίστα τουλάχιστον στην πρώτη επίσκεψη στο Kyoto.
Φυσικά ήταν και στη δική μας και πάμε να τα γνωρίσουμε.

Η στάση του τρένου είναι δίπλα στα σημεία ενδιαφέροντος και με λίγο περπάτημα βρεθήκαμε ανάμεσα στα πανύψηλα bamboo.

Δεν ήταν το γνωστό δασάκι αυτό αλλά εκεί στην ευρύτερη περιοχή είναι γεμάτο bamboo.
Για να είμαι πιο ακριβής το bamboo forest είναι ένα μικρό περιφραγμένο και ιδιαίτερα περιποιημένο loop απο δέντρα bamboo.
Όταν φτάσαμε ήταν κλειστό ακόμη και έτσι κάναμε μια ωραία βόλτα τριγύρω.

Τα σπίτια είναι τόσο όμορφα και διαφορετικά από τις εικόνες που έχουμε οι περισσότεροι και γεμάτα με ζωάκια.
Είναι στην κουλτούρα τους να έχουν κουκλάκια στις τσάντες και πλαστικά / κεραμικά ζωάκια στους κήπους

Περάσαμε έξω από ένα μουσείο, το Richo που έχει ωραία είσοδο

Είμασταν με βάσει τη σήμανση στο Kyoto trail στο νούμερο 12, trail 132km, που θα είναι σούπερ να μπορέσουμε κάποια στιγμή να κάνουμε τη διαδρομή μιας και είναι από τα πολύ όμορφα που έχει να προσφέρει η χώρα..

Παρόλο που ήταν αρχές Δεκεμβρίου συναντούσαμε και όμορφα χρώματα σε όσα φύλλα δέντρων δεν είχαν πέσει ακόμη…

Ελάχιστο κόσμο συναντήσαμε σε αυτή τη βόλτα, κυρίως ντόπιους, μάλλον όλοι οι τουρίστες ήταν στα hot spots..
Όπου και εμείς κατευθυνθήκαμε σιγά σιγά.
Χωρίς να το έχουμε προγραμματίσει φτάσαμε την ώρα που άνοιγαν την πόρτα στο bamboo forest και είχε πολυ λίγο κόσμο.

Είδαμε και αυτά τα jinrikisha, που στην ουσία είναι οχήματα που μεταφέρουν κόσμο και η ιπποδύναμη τους είναι ο άνθρωπος που κουβαλάει όλο το βάρος.
Παλιά ήταν μέσο μαζικής μεταφοράς αλλά στις μέρες μας είναι τουριστική δραστηριότητα.
Κατανοώ τα άτομα με περιορισμένη κινητική δυνατότητα να τα χρησιμοποιούν αλλά γενικά δε νομίζω πως ένιωσα όμορφα βλέποντας έναν άνθρωπο να κάνει όλη αυτή την υπερπροσπάθεια (τουλάχιστον έτσι φαίνεται στα δικά μου μάτια) για να βγάλουν κάποιοι τουρίστες φωτογραφίες…

Έξω από το bamboo forest ήταν παρκαρισμένο και έτοιμο να υποδεχθεί πελάτες.

Επόμενο στη λίστα ήταν το Tenryu-Ji temple και πήραμε το δρόμο προς τα εκεί.

Στη διαδρομή βρήκα και εγώ σε ένα υπαίθριο μαγαζάκι να πάρω και εγώ ένα σνακ, το μοναδικό σε όλο το ταξίδι, χωρίς να το έχω σημειωμένο

Purple sweet potatoes chips!

Το αστείο είναι πως όταν πλησίασα για να τα αγοράσω, είδα ένα σαν αυτό που κρατάω να βρίσκεται στη βιτρίνα και το πήρα πλησιάζοντας στο ταμείο.

Ένιωσα κάποιον να με ακουμπάει στον ώμο, γύρισα και ήταν ένας αστυνομικός που προσπαθούσε, με νοήματα και μιλώντας μου japanese, να μου εξηγήσει πως αυτό ήταν πλαστικό έκθεμα και όχι το πραγματικό

Είναι γενικά κάτι που κάνουν σε πάρα πολλά μαγαζιά, έχουν σε πλαστικά display τα φαγητά που πουλάνε και είναι ακριβής απομίμηση του πραγματικού.
Και σκεφτείτε πως τα είχαμε ήδη προσέξει και σχολιάσει όταν τα πρωτοείδαμε χθες αλλά ήταν τόσο αληθινά που με ξεγέλασαν.

Ένα humble ποτηράκι με πατατάκια βρήκα και εγώ να πάρω και είχα police interaction…
Πάντως ήταν πολύ τραγανά και νόστιμα!

Φτάσαμε και στην είσοδο του τέμπλου, που και αυτό είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco

Αλλά δεν θα μπαίναμε ακόμη γιατί είχαμε κλείσει μεσημεριανό στο εστιατόριο του τέμπλου αργότερα και είπαμε πρώτα να περπατήσουμε στην περιοχή και να συνδυάσουμε την επίσκεψη με το φαγητό.

Συνεχίσαμε περνώντας τη γέφυρα Togetsukyo που είναι δημοφιλής για φωτό

Είχε και άτομα ντυμένα παραδοσιακά που πουλούσαν εισητήρια για boat tour

Και όπως περπατούσαμε είδαμε πως ήταν εκεί κοντά και το monkey park.
Χρόνο είχαμε, θα κάναμε μια ωραία 15’ ανάβαση στο βουνό και αφού τσεκάραμε πως οι μαϊμουδίτσες δεν ήταν σε κλουβιά αλλά ελεύθερες αποφασίσαμε να πάμε.

Καθ’ οδόν είδαμε και ορισμένα αγγλικά κείμενα με οδηγίες και πληροφορίες, γιατί η κυρία στο γκισέ εισιτηρίων δεν ήξερε αγγλικά…

Πλάκα είχε να τις βλέπεις ελεύθερες να τρέχουν κοντά σου και να ζουν την καθημερινότητα τους, με ξεψείρισμα

Κάποια στιγμή οι εργαζόμενοι άρχισαν να χτυπάνε τις οροφές από τα κτίρια και όλες άρχισαν να τρέχουν σαν τρελές προς μια κατεύθυνση.
Μια εργαζόμενη μας είπε να τις ακολουθήσουμε γιατί ήταν ώρα φαγητού.
Διασκεδάσαμε όλοι στο γεύμα τους

Αισθάνθηκα σαν να τις ενοχλούμε αλλά μάλλον μόνο εγώ το ένιωσα γιατί οι ίδιες σημασία δεν μας δώσαν, είχαν το φαγητό τους να διεκδικήσουν.

Ωραία θέα είχε από εκεί ψηλά

Αφού φάγανε τα μαϊμουδάκια, άρχισε να πλησιάζει και η δική μας ώρα φαγητού και πήραμε το δρόμο για κάτω…
Να ’μαστε πίσω στο Tenryu - Ji έτοιμοι για το μεσημεριανό μας

Η κράτηση στο Shigetsu εστιατόριο ήταν η τρίτη (μετά το tea ceremony και το TeamLabs) και τελευταία που είχα κάνει πριν το ταξίδι και ήταν αυτή που ήμουν ενθουσιασμένη περισσότερο για τους παρακάτω λόγους:

• ας αρχίσουμε από τα βασικά, έχει παραδοσιακό Buddhist vegan menu με εποχικά υλικά
• βρίσκεται στον κήπο του Unesco world Heritage Tenryu - Ji Buddhist temple
• είναι αναγνωρισμένο από το Michelin Guide και είναι στη λίστα ως Bib Gourmand

Πραγματικά νομίζω είναι η πιο ιδιαίτερη κράτηση για φαγητό που έχω κάνει ως τώρα!

Φτάσαμε στην ώρα μας

Μπήκαμε, βγάλαμε τα παπούτσια μας, κάναμε check in και εφόσον είχαμε ήδη επιλέξει στην κράτηση το μενού που θέλαμε μας οδήγησαν στο τραπέζι μας σε ένα απο τα tatami rooms.

Το φαγητό μας ήρθε σε λίγα λεπτά και ήταν τόσο όμορφα όλα τα πιατάκια που δεν ήθελα να τα χαλάσω…

Έβγαλα τα καπάκια για να δω το πλήρες μενού όχι ότι κατάλαβα όλα τα υλικά τι ακριβώς ήταν… πάντως ήταν πεντανόστιμα!!

Απολαύσαμε στο zen περιβάλλον το φαγητό μας

Και βγήκαμε στο κήπο του τέμπλου να συνεχίσουμε τη βόλτα μας στο zen garden

Στο Sogen pond

Απολαύσαμε για λίγο ακόμη το μέρος και από εκεί θα συνεχίζαμε για την επόμενη επίσκεψη μας που ήταν και πάλι ένα τέμπλο. Ούτε θρησκευτική εκδρομή να κάναμε…
Το Kinkaku - ji, είναι το γνωστό χρυσό τέμπλο και το όνομα του το πήρε γιατί είναι πράγματι καλυμμενο με χρυσό.
Και αυτό ανήκει στη λίστα της Unesco ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.

Πρόκειται για τριώροφο τέμπλο που ο κάθε του όροφος είναι διαφορετικής αρχιτεκτονικής με τους δυο εκ των τριών να είναι επιχρυσωμένοι, ως δείγμα δύναμης και οικονομικής υπεροχής.
Και όταν έχει και ήλιο είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό!

Reflection στη λίμνη

Και ορισμένες φωτογραφίες από άλλες πλευρές

Στο εσωτερικό δεν επιτρέπεται η είσοδος αλλά ο κήπος και το μέρος που βρίσκεται είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά!
Παρόλο που είχε κόσμο, η zen ατμόσφαιρα επικρατούσε κατά βάσει, αν εξαιρέσεις το σημείο που έχει την καλύτερη εικόνα για φωτογραφία του τέμπλου και γίνεται λίγο ένας χαμούλης…
Σε κάθε περίπτωση απολαύσαμε την βόλτα μας!

Νομίζω πως για σήμερα κλείσαμε με ναούς και τέμπλα , λεωφορείο πίσω για το Kyoto Station.

Το ίδιο το κτίριο του σταθμού, που είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στη χώρα, είναι ένα ολόκληρο σύμπλεγμα από πλατφόρμες, εστιατόρια, μαγαζιά, ξενοδοχεία κ.α.

Η είσοδος βρίσκεται απέναντι από το Kyoto tower

Είναι ένα κτίριο 15 ορόφων, με μια εντυπωσιακότατη σκάλα που στην κορυφή έχει observation deck και κήπο.
Στη σκάλα προβάλλονται διάφορα θέματα (ένεκα χριστουγιεννιάτικης περιόδου είχε αντίστοιχη προβολή).

Το βράδυ λογικά είναι ακόμη πιο όμορφα αλλά δεν καταφέραμε να το δούμε

Η θέα στο Kyoto από το deck δεν αξίζει αλλά βλέποντας από ψηλά το εσωτερικό του σταθμού είναι μακράν πιο ενδιαφέρον.

Με την επιστροφή στο ξενοδοχείο, ότι σχέδια είχαμε για βραδινή βόλτα ακυρώθηκαν γιατί νιώσαμε τις δυνάμεις μας να μας εγκαταλείπουν.
Είναι αυτό που το πνεύμα θέλει αλλά το σώμα δεν μπορεί να ακολουθήσει…
Well deserved ξεκούραση λοιπόν για να συνεχίσουμε αύριο.