Ιαπωνία Tokyo to Hiroshima with Mt Fuji in between

[Maria L.]

Hiroshima - Day 3

Πρωινοί πρωινοί και έχοντας κοιμηθεί περισσότερο, σήμερα αποφασίσαμε να πάμε Hiroshima.
Κλείσαμε εισιτήρια για το τρένο στις 7:20 και ξεκινήσαμε για το σταθμό.

Φτάνοντας ακολουθήσαμε την σήμανση για το Shinkansen

Και πριν πάμε στην πλατφόρμα, πήγαμε να αγοράσουμε σνακ για τη διαδρομή.
Στα περισσότερα καταστήματα είχε και ένα καταπράσινο section: matcha everything
κανένα όμως που να μπορώ να πάρω αλλά ήταν τόσο όμορφα να τα βλέπω…

Φτάσαμε στην πλατφόρμα και περιμέναμε στο σημείο που θα σταματούσε το βαγόνι μας

Ευκαιρία να δούμε και το τρένο να έρχεται, μιας και όταν πηγαίναμε στο Kyoto ούτε που θυμάμαι τίποτα από τη νύστα που είχα…

Ο Δημήτρης πήρε ένα bento box και εγώ ένα cookie με γεύση πεπόνι, τώρα για τα υλικά δεν ορκίζομαι πως ξέρω απόλυτα τι ήταν αλλά I crossed my fingers και το έφαγα

Και μιας και όταν περιμένεις στο σταθμό δεν γίνεται να δεις το τρένο σε full speed, το βιώσαμε εν κινήσει

Μετά από 1 ώρα και 40 λεπτά φτάσαμε στον προορισμό μας

Και από το σταθμό της Hiroshima, πήραμε το τοπικό τρένο για το Peace memorial park.

H επίσκεψη στη Hiroshima είναι από μόνη της ιδιαίτερη και συγκινητική και το αισθάνεσαι στην ατμόσφαιρα από την ώρα που φτάνεις στο Peace Memorial Park, και αντικρύζεις το κτίριο ή καλύτερα ότι έχει απομείνει απο το κτίριο που πλέον λέγεται A - bomb Dome.

Το ίδιο το πάρκο βρίσκεται στο σημείο που ήταν το πιο ζωντανό μέρος της πόλης πριν ισοπεδωθεί από την πυρηνική βόμβα.

Το μουσείο στο βάθος και η φλόγα της ειρήνης

Το κενοτάφιο σε πλήρη ευθυγράμμιση με το A-bomb Dome κτίριο και την peace flame

Ένα σχολείο με μικρούς μαθητές με τα άσπρα καπελάκια τους, που ήταν μια ευχάριστη νότα στο πάρκο

Πήγαμε στο Peace memorial Hall

Ακούσαμε και διαβάσαμε ιστορίες ανθρώπων τόσο σκληρές και γραμμένες με τόσο πόνο που το μυαλό μου ακόμη δυσκολεύεται να επεξεργαστεί τις καταστροφικές επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων που βιώσαν το βομβαρδισμό. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να ευχηθώ να μην τις ζήσει κανένας άλλος…

στην κεντρική αίθουσα έχει ένα ρολόι που δείχνει 8:15’am, την ώρα που σταμάτησε ο χρόνος με το βομβαρδισμό της πόλης στις 6 Αυγούστου το 1945

Επισκεφθήκαμε και το μουσείο στη συνέχεια που είναι περιττό να περιγράψω πόσο έντονα συναισθήματα μου προκάλεσε και καμία φωτογραφία δε νομίζω να μπορεί να μεταφέρει το feeling...

Μετά την είσοδο μας στο χώρο μας πλησίασε ένας πολύ ευγενής κύριος μεγάλης ηλικίας που ήταν εθελοντής στο μουσείο και γνωρίζοντας αγγλικά προσφέρθηκε να μας δώσει λίγες παραπάνω πληροφορίες. Δεν μπορώ να πω ότι μας είπε κάτι περισσότερο από όσα διαβάζαμε στις επιγραφές αλλά ήταν διαφορετικά να σου τα λέει κάποιος ντόπιος.

Και κάπου εκεί πρόσεξα πως αυτό το σχολείο με τα παιδάκια που είχαμε δει έξω βρίσκονταν στο χώρο μαζί μας.
Δεν κρύβω πως έκανα τη σκέψη: λίγη φασαρία μάλλον θα την έχουμε με τόσα παιδιά…
Το γκρουπ λοιπόν από αυτά τα παιδάκια μου δημιουργήσαν μια από τις πιο έντονες εικόνες που απέκτησα από το ταξίδι.

Χωρίς καμία υπερβολή, όταν ήρθαν κοντά μας όχι μόνο δεν ενόχλησαν αλλά κυριολεκτικά δεν ακουγόταν ούτε η αναπνοή τους!
Είχαν από ένα τετράδιο στο χέρι και κρατούσαν σημειώσεις από όσα βλέπανε.
Στη συνέχεια που ήρθαν στην αίθουσα με την προβολή βίντεο, φρόντισαν να καθίσουν σε καρέκλες που δεν θα ενοχλούσαν όσους από εμάς βρισκόμασταν ήδη στο χώρο και παρακολουθούσαμε.
Άφωνη από την άψογη συμπεριφορά τους!

Εξαιρετικά διακριτικά, προσεκτικά και με απόλυτο σεβασμό τόσο στο χώρο όσο και σε όλους τους επισκέπτες πραγματικά αποτέλεσαν την πιο όμορφη εικόνα και ανάμνηση που κράτησα από το peace memorial park και εξισορρόπησαν κατά κάποιο τρόπο τη βαριά ατμόσφαιρα.


Με το τελείωμα της επίσκεψης στο μουσείο θα αλλάζαμε τελείως σκηνικό στη μέρα μας με την επίσκεψη στο Itsukushima Shinto Shrine, στο ομώνυμο νησί.

Υπάρχουν δυο επιλογές μετάβασης στο νησί, με τρένο και μετά με το ferry περνάς απέναντι ή με απευθείας καραβάκι από το Peace memorial park.
Επιλέξαμε τη δεύτερη για να κερδίσουμε χρόνο από τη μετακίνηση μιας και το βράδυ θα επιστρέφαμε στο Kyoto.

Πήγαμε στο σημείο αναχώρησης για εισιτήρια

Επιβιβαστήκαμε και μετά από 45’ φτάσαμε στον προορισμό μας

στο λιμάνι του νησιού Miyajima, και με 10’ περπάτημα βρεθήκαμε στο πολυπόθητο Itsukushima shrine.

Το συγκεκριμένο shrine θεωρείται από τα πιο εμβληματικά και όμορφα της Ιαπωνίας και είναι από τα πιο πολυφωτογραφημένα κυρίως χάρη στο floating Torii.
Η ιδιαιτερότητα του εν λόγω torii είναι πως είναι χτισμένο σε σημείο που ανάλογα με τη στάθμη του νερού όταν έχει άμπωτη να μπορείς να περπατήσεις μέχρι το torii ή όταν έχει παλίρροια να μπορείς να το πλησιάσεις μόνο με βάρκα.
Πάνω κάτω κάθε 6 ώρες γίνεται η εναλλαγή στο νερό, άρα αν έχεις χρόνο μπορεί να το δεις και στις δυο περιπτώσεις.

Από όποια πλευρά και να το κοιτάξεις, είτε από τη στεριά με τον ωκεανό ως background είτε επό το νερό με το υπέροχο βουνό πίσω του η εικόνα είναι εξίσου όμορφη!

Το shrine αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco και είναι μέρος ενός συγκροτήματος 20 κτιρίων.
Εμείς το πετύχαμε σε παλίρροια και το χαρήκαμε να “επιπλέει”

Όσες βάρκες πηγαίνουν ή φεύγουν από το ναό πρέπει να περάσουν κάτω από το torii.

Ο ίδιος ο ναός βρίσκεται χτισμένος στη μέση ενός κόλπου και μπορεί κανείς να τον δει και από τις δυο πλευρές του περπατώντας περιμετρικά.
Αν τώρα θέλεις να βρεθείς στο κέντρο του ή να δεις και τα υπόλοιπα κτίρια χρειάζεται εισιτήριο για την είσοδο στο χώρο.

Μετά το πέρασμα της κεντρικής εισόδου σε όλα τα σημεία που πηγαίνεις δεν είσαι σε στεριά αλλά περπατάς πάνω σε ξύλινες γέφυρες και πατώματα και όντως η αίσθηση που θέλαν να πετύχουν να αισθάνεσαι πως επιπλέεις, ισχύει!

Ομολογουμένως πολύ όμορφα χτισμένα όλα και σε απόλυτη αρμονία με το περιβάλλον σου δίνουν την εντύπωση ότι ήταν πάντα εκεί…

Περιμέναμε και εμείς σαν τουριστάκια στην ουρά για να βγάλουμε φωτό με φόντο το torii gate

Στη συνέχεια κάναμε μια ωραία βόλτα στην παράλια και στα γύρω τριγύρω μαγαζάκια

Συναντήσαμε τα ελαφάκια του νησιού

Δοκιμάσαμε τις local μπίρες

Και αφού αποχαιρετήσαμε το torri που είχε αρχίσει να φαίνεται περισσότερο με τη στάθμη του νερού να κατεβαίνει, πήγαμε να πάρουμε το καραβάκι της επιστροφής για Hiroshima.

Το πλάνο ήταν να φάμε στο εστιατόριο Nagataya που ήταν ακριβώς εκεί που θα αποβιβαζόμασταν στο peace memorial park.
Είχε πολύ καλές κριτικές για το φημισμένο Okonomiyaki (ή όπως καμιά φορά λέγεται η Japanese pizza) που αποτελεί σπεσιαλιτέ της πόλης, και υπήρχε και σε vegan version.

Αυτό ήταν το σχέδιο που όμως δεν υλοποιήθηκε γιατί όταν φτάσαμε αφενός η ουρά έξω από το μαγαζί ήταν τεράστια και αφετέρου είχε αρχίσει να φυσάει και να κάνει κρύο για να περιμένουμε τουλάχιστον 30’…
Πήγαμε λοιπόν προς το σταθμό για να πάρουμε το τρένο για Kyoto.

Αρχικά ήπιαμε από μια μπίρα στη διαδρομή

Και πήραμε κάτι για φαγητό από τον Kyoto station πριν πάμε στο ξενοδοχείο, γιατί η ώρα είχε περάσει και όλα τα εστιατόρια κλείναν.

Ένα bento box ο Δημήτρης και εγώ για να μην έχω φωτό μάλλον με κανένα onigiri λογικά θα την έβγαλα…

Και με την επιστροφή στο ξενοδοχείο θα κλείναμε τη μέρα μας.

Η Hiroshima δεν είναι πλέον απλά ένα μέρος στο χάρτη και στο μυαλό μου.
Ναι σίγουρα με γέμισε με όμορφες και δυνατές εικόνες, αλλά πιο έντονο ήταν το συναίσθημα που μου δημιούργησε να κάνω ένα βήμα πίσω για περισυλλογή των όσων είδα από κοντά…

 

[Maria L.]

Osaka - Day 4

Τη σημερινή μας μέρα αποφασίσαμε να την αφιερώσουμε στην Osaka που βρίσκεται μόλις 30 λεπτά από το Kyoto.

Ξεκινήσαμε λοιπόν για το σταθμό, το μέρος από το οποίο ξεκινούσε ουσιαστικά η κάθε μας μέρα.
Στη διαδρομή έβγαλα μια φωτό (που ήθελα από την πρώτη στιγμή που τα είδα) τα αυτοκίνητα που μου έκαναν εντύπωση λόγω μεγέθους.
Είναι τετραγωνισμένα και σχετικά στενά για να μπορούν να χωράνε στις μικρές αυλές των σπιτιών τους και όχι τόσο για τα υπαίθρια πάρκινγκ όπως αυτό τις φωτό. Από σεβασμό δεν έβγαλα κανένα που ήταν σε αυλή σπιτιού και ξεκάθαρα φαινόταν η ανάγκη για μικρό αυτοκίνητο.

Σίγουρα με τα μεγέθη που έχω συνηθίσει εδώ που είμαστε, όλα τα αυτοκίνητα μικρά μου φαίνονται αλλά τούτα δω παραήταν μικρά αλλά τόσο χαριτωμένα.
Και αν μέχρι τώρα έλεγα πως οι Σκανδιναβοί, βλέπε IKEA, είναι πρακτικοί και εκμεταλλεύονται κάθε ίντσα χώρου, οι Ιάπωνες μου έβαλαν τα γυαλιά.

Στο δρόμο που περνούσαμε κάθε μέρα για το σταθμό ήταν ένα εστιατόριο που είτε 6 το πρωί είτε απόγευμα ή βράδυ είχε πάντοτε ουρά απ’ έξω και το σχολιάζαμε συνεχώς.

Σήμερα προς μεγάλη μας έκπληξη δεν είχε κανένα και το θεωρήσαμε σημάδι πως έπρεπε να πάμε!
Δεν είχαμε κλείσει εισιτήρια για Osaka, άρα δεν υπήρχε καμία βιασύνη και έτσι να ‘μαστε έξω από το Honke Daiichi Asahi, ramen restaurant.

Είχαμε κάνει την αναζήτησή μας τις προηγούμενες μέρες και είχαμε δει πως πρόκειται για μαγαζί που είναι ανοιχτό από το 1947, άρα με λειτουργία περίπου 80 χρόνια κάτι καλό θα κάνει.
Φυσικά εξειδικεύεται σε ένα μόνο broth που εννοείται πως δεν είναι vegan, αλλά είναι από τις αντιπροσωπευτικές ιαπωνικές επιχειρήσεις που στόχο τους έχουν την ποιότητα με την εξειδίκευση σε ένα προϊον στον κατάλογο και όχι την πληθώρα επιλογών.
Μικρός χώρος με περιορισμένο αριθμό θέσεων που φυσικά για να μπείς σημαίνει πρέπει να παραγγείλεις φαγητό και όχι απλά να καταλαμβάνεις μια θέση.
Γνωρίζοντας λοιπόν πως μαγαζί με παρόμοια ιστορία στην Ιαπωνία για όσους έχουν διατροφικές προτιμήσεις δεν υπήρχε για να δοκιμάσω, ήταν μονόδρομος, έπρεπε να παραγγείλω για να μπορώ να μπω

Με την είσοδο στο χώρο έχει το μηχάνημα που παραγγέλνεις και στη συνέχεια περιμένεις έξω να σε φωνάξουν όταν έχει αδειάσει θέση.
Σε λίγο ήρθε η σειρά μας και μπήκαμε στο ζεστό και ήσυχο από φωνές χώρο, που κυρίως είχε ντόπιους που έτρωγαν το πρωινό τους ramen πριν πάνε για δουλειά.

Λειτουργικότατος χώρος και για να μην ενοχλούν τα αντικείμενα στο τραπέζι ήταν έξυπνα τοποθετημένα σε συρτάρια και μικρά ραφάκια στον τοίχο

Ήρθε και το φαγητό μας, εγώ παρήγγειλα το μικρό μπολ χωρίς κρέας (ότι καλύτερο μπορούσα να κάνω) και ο Δημήτρης το μεγάλο μέγεθος με κρέας

Λίγο πιο πάνω ανέφερα πως το μαγαζί ήταν ήσυχο από φωνές και πραγματικά ήταν, το μόνο που ακουγόταν ήταν το ρούφηγμα του ζωμού

Στην Ιαπωνία για να δείξεις πως απολαμβάνεις το ramen ρουφάς την κάθε κουταλιά σου.
Δεν είναι από τους ήχους που ακούω ευχάριστα αλλά είπαμε όταν είσαι επισκέπτης οφείλεις να ανεχτείς και να ακολουθήσεις τα ήθη και έθιμα της κάθε χώρας.
Είχαμε κάνει λίγο εξάσκηση και εμείς στο slurping για να κάνουμε το απαραίτητο blend in
Αν τώρα βέβαια πάσχεις από μισοφωνία, καλύτερα να αποφύγεις τα παραδοσιακά εστιατόρια που συχνάζουν ντόπιοι…

Μετά από αυτή τη στάση σε λίγα λεπτά είμασταν στο σταθμό τον αρχικό μας προορισμό.

Σε αυτή τη διαδρομή δεν πήραμε το Shinkansen που κάνει 15’ αλλά επιλέξαμε γραμμή τρένου που πήγαινε στο κάστρο στην Osaka που θα ήταν και η πρώτη μας επίσκεψη.

Στο τρένο είχε και αυτή την ωραία θέση για όποιον χρειάζεται λίγο περισσότερο χώρο

Φτάσαμε λοιπόν και στο κάστρο που αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά και εμβληματικά κτίσματα της Ιαπωνίας.
Χτισμένο πάνω σε υπερυψωμένες πλατφόρμες και περιτριγυρισμένο από νερό η εικόνα του είναι ιδιαίτερα καθηλωτική.

Από έξω φαίνεται και είναι κτίριο με πέντε ορόφους, αλλά το εσωτερικό του είναι στην πραγματικότητα οκτώ.
Πρόκειται για μουσείο με εκθέματα στους πρώτους επτά ορόφους και ο όγδοος είναι το observation deck.
Είναι αρκετά στενός χώρος και όταν έχει κόσμο, δηλαδή πάντα, είναι δύσκολο να μπορέσεις να σταθείς μπροστά σε ένα έκθεμα με την ησυχία σου. Ιδιαίτερα όταν έχει και μεγάλα γκρουπ που θέλουν να είναι όλοι μαζί τα πράγματα χειροτερεύουν.
Ειλικρινά θυμάμαι μόνο τις στολές samurai και τίποτα άλλο από όσα είδαμε.
Ο τελευταίος όροφος όμως σε αποζημιώνει με τη θέα της πόλης!

Λατρεύω να βλέπω στις πόλεις την αρμονική συνύπαρξη των παλιών κτιρίων με τα νέα.

Μια ευγενική κυρία που της απαντήσαμε σε κάποια της ερώτηση θέλησε να μας ευχαριστήσει με το να μας βγάλει την αναμνηστική φωτό στο κάστρο.

Κάναμε μια βόλτα στον όμορφο κήπο / πάρκο του κάστρου

Και από εκεί συνεχίσαμε πιο κάτω προς το Sinsekai, business park

Να και κάτι που δεν είχα ξαναδεί, αυτόματο μηχάνημα για παγωτά και μάλιστα vegan!!
Δεν δοκίμασα γιατί δεν είχα όρεξη για παγωτό εκείνη την ώρα αλλά τη σκέψη/κριτική την έκανα: όλο παραπονιέμαι πως δεν έχει vegan επιλογές και τώρα που βρήκα το προσπερνάω, αλλά τι να πεις, περί ορέξεως…

Με τη βόλτα μας να συνεχίζει τώρα πιο πάνω με κατεύθυνση την τοποθεσία Dotonbori.

Στην ουσία πρόκειται για μαγαζιά και επιχειρήσεις που βρίσκονται εκατέρωθεν του ομώνυμου Dotonbori καναλιού.
Αποτελεί το πιο τουριστικό μέρος τόσο για τα εστιατόρια όσο και για τη νυχτερινή ζωή με τεράστια billboards και φωτεινές επιγραφές.
Εκεί είναι και το γνωστό τουριστικό αξιοθέατο, ο Glico man.

Ο δρομέας που τερματίζει έγινε σύμβολο δύναμης και ενέργειας, που στην ουσία ήταν η διαφήμιση της εταιρείας Glico, που πουλούσε καραμέλες. Τώρα γιατί έγινε σύμβολο ενέργειας??? Ακόμη το ψάχνω…
Και μιλώντας για τόσα γλυκά, είχε έρθει η ώρα για φαγητό!

Η Osaka είναι γνωστή ως Nation’s kitchen, παλαιότερα για το εμπόριο ρυζιού αλλά στις μέρες μας αυτός ο χαρακτηρισμός έχει να κάνει με τη συνύπαρξη και εξέλιξη όλων των ιαπωνικών παραδόσεων φαγητού.
Hooray!! μέσα σε όλα αυτά τα μαγαζιά και το τόσο φαγητό υπήρχαν και για μένα επιλογές!

Στο Pivot base cafe & bar, δοκίμασα το takoyaki, σπεσιαλιτέ της πόλης, που στην original εκδοχή του είναι κεφτεδάκια από χταπόδι.

Και για επιδόρπιο ένα παγωτό matcha, yummy yummy

Ο Δημήτρης κάτι θα πήρε κατά τη διάρκεια της βόλτας να δοκιμάσει αλλά δεν θυμάμαι τι ήταν…
Πολύ με στενοχωρεί που σε αυτό το ταξίδι δεν θυμάμαι τι φάγαμε κάποιες φορές, γιατί αν κάποιος με γνωρίζει, ξέρει πως για μένα όλα είναι συνδεδεμένα με φαγητό!
Anyway…

Συνεχίσαμε τη βόλτα στην περιοχή και περάσαμε και εμείς, όπως κάθε τουρίστας, από το Don Quijote, γνωστό και ως Donki, με σήμα τον μπλε πιγκουίνο.

Πρόκειται για αλυσίδα εκπτωτικού πολυκαταστήματος που βρίσκεις κυριολεκτικά ότι μπορείς να σκεφτείς.
Αναφέρεται παντού πως είναι από τα πράγματα που πρέπει να δεις όταν είσαι στην Ιαπωνία και περίμενα να είναι αποκλειστικά γεμάτο από τουρίστες. Ακριβώς το αντίθετο, περισσότερο ντόπιους πρόσεξα να έχει.
Έχει μια γενική φασαρία, γιατί σε κάθε όροφο μην πω σε κάθε διάδρομο, έχει αυτές τις ενοχλητικές διαφημίσεις να ακούγονται από παντού. Ενοχλητικές για εμένα γιατί παίζουν δυνατά αλλά και γιατί δεν καταλαβαίνω τι λένε. Αν λοιπόν είσαι fun όλου αυτού τότε θα εντυπωσιαστείς αν πάλι είσαι σαν εμένα μάλλον πονοκέφαλος θα σε πιάσει και θα είσαι όπου φύγει φύγει
Θα βρεις αξιόλογα πράγματα αλλά και όλα αυτά τα χαμηλής ποιότητας τύπου Jumbo (αν τα Jumbo είναι ακόμη όπως τα θυμάμαι, αλλιώς συγχωρέστε με για το σχόλιο).

Πολύ χρώμα, πολύς θόρυβος, πολύς κόσμος όλα σε υπερθετικό βαθμό!
Οκ το είδαμε και αυτό, πάμε τώρα έξω να ηρεμήσουμε!!

Περιπλανηθήκαμε στους δρόμους της πόλης αρκετά έτσι για να πάρουμε τη γεύση της Osaka και εκεί σε ένα μικρό δρόμο βρήκαμε ένα τόσο γλυκό μέρος για καφεδάκι και γλυκάκι, το Naki vegan sweets

Τόσο προσεγμένα όλα στη λεπτομέρεια και πεντανόστιμα!

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ και πήρα διάφορα cookies.
Τώρα που βρήκα γλυκάκια σκέφτηκα, ευκαιρία είναι

Την ώρα που τα έπερνα από το ράφι σκέφτηκα πως ήταν κρίμα που χαλούσα το display

Και η γλυκύτατη υπάλληλος μάλλον διάβασε τη σκέψη μου και αφού επέστρεψα στο τραπέζι να συνεχίσω το matcha latte μου, πήγε και συμπλήρωσε στο κάθε καλαθάκι ότι πήρα.

Η συνέχεια της βόλτας θα μας πήγαινε βόρεια, στην Umeda, επιχειρηματική περιοχή της πόλης. Βρίσκεται γύρω από το βασικό σταθμό, Osaka station, και εκτός από γραφεία είναι γεμάτη με εστιατόρια και εμπορικά καταστήματα.
Πιο μοντέρνο και upscale κομμάτι της πόλης με χαρακτηριστικό της το Umeda sky building που θα ήταν η επόμενή μας στάση.

Το Umeda sky building αποτελείται από δύο κτίρια ύψους 40 ορόφων, το αρχικό πλάνο ήταν για τέσσερα αλλά οικονομικοί λόγοι οδήγησαν στην κατασκευή μόνο των δυο, που ενώνονται στους δυο πιο ψηλούς ορόφους με γυάλινες γέφυρες και κυλιόμενες σκάλες.
Το ίδιο το κτίριο είναι εντυπωσιακό αλλά ο κύριος λόγος επίσκεψης των περισσοτέρων είναι το Floating garden observatory με πανοραμική θέα της πόλης, που θα πηγαίναμε και εμείς.
Το αφήσαμε για το τέλος, αφενός γιατί ήταν δίπλα στο σταθμό για να επιστρέψουμε Kyoto και αφετέρου για να ανεβούμε στη δύση του ηλίου.

Περίοδος Χριστουγέννων και παρόλο που δεν γιορτάζεται από τους ίδιους τους Ιάπωνες, έχουν και εκεί πλέον φουλ χριστουγιεννάτικο ντεκόρ για να εναρμονιστούν με τους τουρίστες.

Ανεβήκαμε από τους floating escalators, τις κυλιόμενες σκάλες που ενώνουν τα δύο κτίρια και πραγματικά είναι σαν να αιωρούνται

όπως προχωρούσαμε μέσα στο χώρο είχε εκατέρωθεν στους τοίχους κτίρια από όλο τον κόσμο και να και ο δικός μας Παρθενώνας

Έχοντας λίγο χρόνο ακόμη μέχρι τη δύση του ηλίου καθήσαμε στο Cafe sky 40 για την απαραίτητη μπίρα

Οι κυλιόμενες σκάλες βλέποντας τες από πάνω

τα όμορφα χρώματα της δύσης του ηλίου

Με το κρύο να είναι υποφερτό καθήσαμε λίγη ώρα χαζεύοντας τη φωτισμένη πόλη.

Στη συνέχεια κατηφορίσαμε και βρεθήκαμε στο αίθριο μεταξύ των δύο κτιρίων, στο φωτισμένο πλέον δέντρο και με τις κυλιόμενες σκάλες αυτή τη φορά να τις βλέπουμε από κάτω

Και από εκεί κατευθυνθήκαμε για το σταθμό να επιστρέψουμε στο Kyoto

Φτάνοντας Kyoto κάναμε την αγαπημένη στάση του Δημήτρη για bento box, που ομολογουμένως είναι τόσο όμορφα που δεν μπορείς να αντισταθείς.

Πήρε το σολομό του και πήραμε το δρόμο για το ξενοδοχείο.

Κάποιος έφαγε, κάποιος χαλάρωσε αλλά πριν ξαπλώσουμε χρειαζόμασταν λίγο χρόνο να ετοιμάσουμε τα πράγματα γιατί αύριο θα αφήναμε το όμορφο Kyoto για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας στο Tokyo.

 

[Maria L.]

Nara / back to Tokyo - Day 5

Η μέρα μας σήμερα θα ξεκινούσε κάνοντας check out από το ξενοδοχείο που νομίζω δεν ήμουν έτοιμη να αφήσω. Εκτός από ότι είμασταν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με το ίδιο το δωμάτιο και τις ανέσεις του, το προσωπικό ήταν αυτό που έκανε ξεχωριστή τη διαμονή μας.
Τα πρωινά μας έδιναν hand warmers για τη βόλτα μας, μας ρωτούσαν τι χρειαζόμασταν από αναλώσιμα στο δωμάτιο, μας ενημέρωναν πότε χρειαζόταν να πάνε στο δωμάτιο για το treatment του cedar bath και κάθε βράδυ που επιστρέφαμε είχαμε κρεμασμένο στο χερούλι της πόρτας ένα σακουλάκι με μικρά γλυκάκια και καραμελίτσες για να μας ευχαριστήσουν που δεν θέλαμε να μας καθαρίζουν το δωμάτιο και βοηθούσαμε στο να παραμένουν eco friendly.
Δεν είναι τόσο οι παροχές αλλά η γλυκιά γεύση και ανάμνηση που μου άφησαν με την εξαιρετική τους συμπεριφορά και αντιμετώπιση που θεώρησα πως έπρεπε να κάνω μια μίνι αναφορά.

Αποχαιρετήσαμε το δωμάτιο αλλά όχι ακόμη το ryokan μιας και θα επιστρέφαμε να πάρουμε τις βαλίτσες μας με την επιστροφή από Nara για να συνεχίσουμε στον επόμενο προορισμό μας, το Tokyo.

Σήμερα το πρόγραμμα ήταν Kyoto - Nara και μετά Nara - Kyoto - Tokyo.

Η Νara στο παρελθόν ήταν πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, πριν από το Kyoto. Το μέρος με την ύπαρξη σημαντικών ιστορικών τέμπλων και ναών ανήκει στη λίστα της Unesco των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς.
Βρίσκεται μόνο 30’ από το Kyoto και εκτός των μνημείων το πιο γνωστό για την πόλη είναι ο μεγάλος πληθυσμός ελαφιών που ζουν στην περιοχή, στο πάρκο και κατ’επέκταση στους χώρους έξω από τους ναούς.
Εκεί λοιπόν θα περνούσαμε το πρωινό μας παρέα με τα ελαφάκια

Πήγαμε στο γνώριμο πλέον Kyoto station και μετά από μισή ωρίτσα βρισκόμασταν στη Nara

Και σε λίγα λεπτά από τον εκεί σταθμό στο πάρκο με τα ελαφάκια

Τα ελάφια θεωρούνται ιερά (αγγελιοφόροι των θεών), ζουν ελεύθερα στην περιοχή και θεωρούνται εθνικός θησαυρός.
Είναι χαριτωμένα να τα βλέπεις και μάλιστα τόσο κοντά σου με το πιο αστείο να είναι πως όντας τόσο εξοικειωμένα με τον κόσμο έχουν μάθει ακόμη και να υποκλίνονται όπως οι Ιάπωνες όταν τα ταΐζεις.
Το φαγητό τώρα που επιτρέπεται να τους δώσεις είναι κάποια crackers που μπορείς να αγοράσεις από τους μικροπωλητές που βρίσκονται γύρω τριγύρω.
Παρά την τόσο κοντινή και καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους δεν παύουν να είναι άγρια ζώα άρα και απρόβλεπτα.
Γι’ αυτό λοιπόν καλό είναι να ακολουθούμε τα όσα αναφέρονται σε επιγραφές για την ασφάλεια όλων.

Εγώ δεν ένιωσα και πολύ ασφαλής να τα έχω γύρω μου για να τα ταΐσω και προτίμησα να κρατήσω τις αποστάσεις μου…
Ο Δημήτρης θέλησε να τα ταΐσει και η κυρία που αγόρασε τα crackers τον συμβούλεψε να τα κρύψει κάτω από το χέρι του μέχρι να είναι έτοιμος να τους τα δώσει γιατί αλλιώς θα ορμούσαν να τα φάνε.

κάποιες ακόμη γραπτές οδηγίες

Και επι το έργον, που του έδωσαν κάνα δυο κουτουλιές τα αξιαγάπητα ελαφάκια

Συνεχίσαμε στο πάρκο με προορισμό το Todai-ji Buddist temple, που αποτελεί εθνικό θησαυρό της χώρας και είναι ένα από τα μεγαλύτερα ξύλινα κτίσματα στον κόσμο.

Φτάσαμε στη Νότια είσοδο

Που έχει δύο τεράστια ξύλινα αγάλματα στους δύο βασικούς πυλώνες

Συνεχίσαμε με κατεύθυνση την Great Buddha Hall, που επίσης αποτελεί εθνική κληρονομιά και ήταν το μέρος στη Nara που ήθελα περισσότερο να επισκεφτώ

Φυσικά με το μπαίνεις το επιβλητικό μπρούτζινο άγαλμα του Buddha είναι αυτό που δεσπόζει στο χώρο.
Με ύψος 15 μέτρα και βάρος 500 τόνους νομίζω δικαίως έχει την ονομασία Great Buddha

Στην αίθουσα βρίσκονται και διάφορα άλλα αγάλματα της βουδιστικής θρησκείας/παράδοσης, αλλά κανένα των διαστάσεων του Great Buddha Vairocana, που στα σανσκριτικά σημαίνει η ενσάρκωση του φωτός.

Συνεχίζοντας στο χώρο πίσω από το άγαλμα του Βούδα στη βάση μιας ξύλινης κολώνας υπάρχει μια μικρή τρύπα με διαστάσεις 30x37 εκατοστά που είναι στην ουσία οι διαστάσεις από το ρουθούνι του αγάλματος του Great Buddha και λέγεται πως αν την περάσεις θα έχεις τύχη και υγεία.

Συνήθως έχει ουρά από παιδιά, κυρίως σχολεία, αλλά και από ενήλικες, όπως η αφεντιά μου, που θέλουν να δοκιμάσουν την τύχη τους…
Αφού λοιπόν το πήρα απόφαση πως θα το προσπαθήσω, περίμενα τη σειρά μου πίσω από τα παιδάκια που όσο τα έβλεπα πόσο εύκολα περνούσαν αναρωτήθηκα προς στιγμή αν θα τα καταφέρω...

δεν άλλαξα γνώμη και... δικαιώθηκα

Με λίγο γύρισμα στο πλάι, λίγο σύρσιμο και λίγο τράβηγμα από το Δημήτρη τα κατάφερα!!

- YouTube

Και όπως φεύγαμε από την αίθουσα, στο σημείο που έχει να αγοράσεις αναμνηστικά το μάτι έπεσε σε ένα βιβλιαράκι που surprise surprise είναι για να κάνεις συλλογή από σφραγίδες!!

Εντάξει, ήταν τέλειο να μπορώ και εκεί να μαζέψω οργανωμένα σφραγίδες όπως με τα National Parks που είναι το αγαπημένο μου χόμπυ στα ταξίδια.

Βέβαια στην πορεία του ταξιδιού προσέξαμε πως έχουν και οι Ιάπωνες αγάπη με τις σφραγίδες γιατί έχουν σε κάθε σταθμό τρένου, μουσεία, observation deck και δεν ξέρω και εγώ που αλλού. Μέχρι εκείνη την ώρα είχα πάρει μερικές από Hiroshima αλλά ήταν π.χ. πάνω στο φυλλάδιο του μουσείου και όχι σε επίσημο βιβλιαράκι.
Βιβλιαράκι το οποίο είναι τόσο όμορφο και ανοίγει σαν ακορντεόν.
Υπάρχει η σημείωση όταν το αγοράζεις πως είναι για σφραγίδες (Goshuin) μόνο από ναούς και τέμπλα αλλά εγώ έκανα παρασπονδία και έβαλα και άλλες…
γιατί για να είμαι ειλικρινής ένα πράγμα που δεν μου άρεσε είναι πως σε κάποιους ναούς για να πάρεις τη σφραγίδα χρειάζεται να πληρώσεις. Και δεν είναι τόσο για το ποσό αλλά γενικά με ενοχλεί αυτή η προσπάθεια συλλογής χρημάτων από εκκλησίες και ναούς.
Εύχομαι με αυτή την παράβαση να μην χάλασα την τύχη που κέρδισα με το πέρασμα από το ρουθούνι του Βούδα…

Αυτή η συλλογή από σφραγίδες πάντως είναι ακόμη ένας λόγος που πρέπει να ξαναπάμε Ιαπωνία γιατί τώρα έχω και challenge!

Βγαίνοντας από την αίθουσα είπα να ολοκληρώσω τη βουδιστική τελετουργία και να πλύνω τα χέρια μου, (αν και νομίζω πως έπρεπε να το είχα κάνει κατά την είσοδο, που το έμαθα αργότερα…) τουλάχιστον τα έπλυνα με τη σωστή σειρά

- YouTube

Μια ακόμη φωτό πριν φύγουμε από τη μεγάλη αίθουσα

στην πορεία περάσαμε από τη μεσαία είσοδο, εξίσου επιβλητική.
Που αν και αυτή σε βγάζει κατευθείαν στην αίθουσα του Βούδα είναι κλειστή για το κοινό γιατί πρέπει πρώτα να περάσουμε από το γκισέ για να βγάλουμε εισιτήριο

Βγαίνοντας από τον ναό είδαμε πως είχε πλέον περισσότερο κόσμο και μαζί με πολλούς από αυτούς συνεχίσαμε για τον επόμενο ναό

Αφού πήγαμε σε βουδιστικό τέμπλο έπρεπε τώρα να κάνουμε και την απαραίτητη επίσκεψη σε shinto shrine. Το γνωστό της περιοχής είναι το Kasugataisha Shrine και πήραμε το δρόμο για εκεί

Στη διαδρομή φυσικά ήταν παντού ελαφάκια, άλλα πιο φιλικά και κάποια έτοιμα να σου επιτεθούν, όπως αυτό που είχε και μεγάλα κέρατα, που δεν πτόησαν καθόλου την τουρίστρια δίπλα μου και παρόλο που ήταν εμφανές ότι δεν είχε καλή διάθεση και εγώ έκανα πίσω, αυτή συνέχισε να το φωτογραφίζει από πολύ κοντά.

Η διαδρομή στο δάσος ήταν πολύ όμορφη και φαντάζομαι πόσο ακόμη πιο εντυπωσιακό θα είναι να περπατάς εκεί όταν έχουν ανάμενες όλες αυτές τις πέτρινες λάμπες

Η είσοδος

Και να και το μέρος για να πάρεις τη σφραγίδα επί πληρωμή, που προσπέρασα.

Η διαδρομή και μόνο στο δάσος ήταν αρκετή και δε νομίζω μπαίνοντας στο χώρο του ναού να βλέπαμε και τίποτα διαφορετικό από ότι είχαμε δει ως τώρα σε όλους τους άλλους, έτσι πήραμε το δρόμο για το σταθμό για να επιστρέψουμε Kyoto.

Να ’μαστε και μια τελευταία φορά λοιπόν στο Kyoto και πριν πάμε να πάρουμε τις βαλίτσες μας από το ξενοδοχείο είπαμε να φάμε μεσημεριανό κάπου εκεί κοντά.
Βρήκαμε ένα εστιατόριο, το Mercy vegan factory εκεί τριγύρω και ξεκινήσαμε.

Μια τρύπα στο ισόγειο/υπόγειο ξενοδοχείου αλλά είχε καλές κριτικές

Και όντως ήταν πολύ καλό για κάτι μικρό και σχετικά γρήγορο.

Πήραμε gimpa, που είναι η κορεάτικη εκδοχή του sushi αλλά με japanese touch,
¨egg” sandwich και σαλάτα

Για επιδόρπιο matcha pudding και αυτά που είναι σαν churros μας τα κέρασε το μαγαζί (ομολογώ πως δεν μας συνέβει άλλη φορά να μας κεράσουν σε μαγαζί γλυκό)

Από εκεί πήγαμε στο ξενοδοχείο για τις βαλίτσες και ξανά πίσω στο σταθμό για να πάρουμε το Shinkansen για Tokyo.

Έτοιμοι με το εισιτήριο για επιβίβαση

Για σνακ στη διαδρομή, εγώ είχα φροντίσει να πάρω πακέτο από το εστιατόριο που φάγαμε νωρίτερα και ο Δημήτρης πήρε ένα bento box απο το σταθμό

Strawberry sandwich για εμένα

Και αυτό το τρισχαριτωμένο τρενάκι για το αγοράκι μου

έκανε και video unboxing (κλαίω )

Οι θέσεις μας ήταν από την αριστερή πλευρά για να μπορέσουμε να δούμε το mount Fuji, όπως και έγινε.

Οι τρεις ώρες πέρασαν πολύ ευχάριστα μιας και αυτή τη φορά η διαδρομή ήταν μέρα και μπορούσαμε να χαζεύουμε έξω αλλά και γιατί φυσικά τα ίδια τα τρένα είναι άνετα και καθαρά που βοηθάνε στο να κάνουν ευχάριστο το ταξίδι σου.

Και να ’μαστε ξανά στο Tokyo που μετά την αποβίβαση στο Tokyo station πήραμε το μετρό για να μας πάει στο Shinjuku station, που βρισκόταν και το ξενοδοχείο που θα μέναμε.

Το ξενοδοχείο JR Blossom Shinjuku, το διαλέξαμε για την προσβασιμότητα στο σταθμό, 2’ με τα πόδια, που θα μας γλύτωνε χρόνο σε αποστάσεις και πραγματικά στην πορεία εκτιμήθηκε ιδιαίτερα η τοποθεσία του.
Πριν πάμε όμως στο ξενοδοχείο λίγα πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε για το Shinjuku station

1. Είναι ο πιο πολυσύχναστος σταθμός τρένων στον κόσμο
2. Καθημερινά εξυπηρετεί 3.5 εκατομμύρια κόσμο
3. Έχει 200 εξόδους
4. Έχει 50 πλατφόρμες
5. Παρά το μέγεθος του και το πλήθος κόσμου δεν έχει shinkansen τρένα
6. κατά κοινή ομολογία αλλά και προσωπική εμπειρία είναι μακράν πιο εύκολο να μεταβείς από το ένα τρένο στο άλλο όντας μέσα στον σταθμό παρά να βρεις μια από τις εξόδους που θα σε πάνε σε κάποιο μαγαζί/εστιατόριο εκτός σταθμού
7. Λαβύρινθος πραγματικός αλλά έτσι δικαιολογείται το μέγεθος και η πολυκοσμία

Δεν είναι δύσκολο να περιηγηθείς αλλά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μπερδευτείς γι’αυτό καλό είναι όταν κάνουμε το πλάνο μας να δίνουμε λίγο παραπάνω χρόνο μήπως και χρειαστεί για να βρούμε το σωστό δρόμο, κατεύθυνση, έξοδο.

Το να βρεθείς στο Shinjuku είναι μια εμπειρία από μόνη της, όταν λοιπόν βρέθηκα και εγώ ανάμεσα σε αυτά τα εκατομμύρια κόσμου που πηγαίνουν προς κάθε κατεύθυνση στον προορισμό τους, συνειδητοποίησα τι σημαίνει ουσιαστικά να περνάει κόσμος από κάθε σημείο που μπορεί να πιάσει η άκρη του ματιού σου.
Δεν μπορείς, αλλά αν γινόταν θα ήθελα να σταθώ ακίνητη εκεί στη μέση και να παρατηρώ τον κόσμο πως κινείται…
Είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια μόνιμη διαδήλωση αλλά το εντυπωσιακό είναι πως είναι οργανωμένη!
Ειλικρινά καμία μα καμία φορά, χωρίς υπερβολή, δεν με ακούμπησε κανένας ούτε έπεσε πάνω μου. Φαίνεται πως είναι ένα χάος αλλά μέσα σε αυτό το χάος υπάρχει τάξη και δεν ενοχλεί κανείς κανέναν.
Ότι φωτογραφίες ή βίντεο και να δει κανείς μόνο αν βρεθεί εκεί μέσα καταλαβαίνει τι θα πει Shinjuku station!

Πάμε τώρα ξανά πίσω στο σταθμό της ιστορίας και από εκεί στο ξενοδοχείο

Βρήκαμε την έξοδο, ευτυχώς όχι αυτή που μας έδινε το google maps, γιατί όπως είδαμε στην πορεία εκείνη που πρότεινε ήταν χωρίς κυλιομένες για μεγάλο κομμάτι και θα ήταν δύσκολο με τις βαλίτσες…

Φτάσαμε και στο ξενοδοχείο που ήταν τόσο διακριτική η επιγραφή του που σχεδόν μπορεί και να το προσπεράσεις

κάναμε check in και ανεβήκαμε στο δωμάτιο.

Το δωμάτιο σαφώς πιο μικρό από αυτό του Kyoto αλλά λειτουργικός χώρος και μια χαρά βολευτήκαμε.
Σαν τους άγριους όμως σε αυτό το δωμάτιο έπρεπε να ανάβουμε το φως στην τουαλέτα και να σηκώνουμε το καπάκι μόνοι μας κι όχι όπως στο Kyoto που εκεί η toto ήταν στον αυτόματο…

Αφού τακτοποιηθήκαμε, κατεβήκαμε για την πρώτη μας βόλτα στην πόλη και θα ξεκινούσαμε με φαγητό!

Εκεί δίπλα και συγκεκριμένα στο Lumine mall, που είναι συνδεδεμένο και είναι σαν επέκταση του σταθμού είχε το Afuri ramen εστιατόριο με καλά σχόλια και χωρίς δεύτερη σκέψη σε λίγα λεπτά είμασταν εκεί.

Περιμέναμε για λίγο στην ουρά μέχρι να έρθει η σειρά μας για να παραγγείλουμε. Με το συνηθισμένο τρόπο επιλέξαμε στο μηχάνημα το φαγητό μας και όταν άδειασε θέση και ήταν η σειρά μας, καθίσαμε και κατευθείαν ήρθαν τα πιάτα μας.

Μας πρόσφεραν και ποδιά για να μη λερωθούμε, που εκ του αποτελέσματος φάνηκε να βοήθησε

Το δικό μου vegan ramen

και του Δημήτρη

Πολύ νόστιμα και τα δύο!

Ευχαριστημένοι με την επιλογή μας, τελειώσαμε το φαγητό μας και αδειάσαμε τη θέση για τους επόμενους.

Βγήκαμε έξω στο βραδινό και φωτισμένο Tokyo που σε κάθε περίπτωση είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό και συνεχίσαμε προς το Omoide Yokocho, γνωστό ως Memory lane.

Πρόκειται για ένα μίνι δίκτυο από σοκάκια που έχει παραδοσιακά μικρά μαγαζάκια για ποτό και φαγητό. Το κάθε ένα είναι μόνο για μετρημένους στα δάχτυλα πελάτες και καμιά φορά στα δάχτυλα της μια μόνο παλάμης.
Είναι κατά βάσει τουριστικό μέρος και πιο όμορφο είναι να το επισκεφτείς βράδυ, γιατί τότε είναι όλα φωτισμένα και ανοιχτά.

Να και ο χάρτης με τα μαγαζιά, χαμός!

Κάναμε μια βόλτα πάνω κάτω, δεξιά αριστερά για να πάρουμε μια μυρωδιά και είπαμε να πιούμε ένα ποτάκι στο Albatros bar που είδαμε πως είχε δυο διαθέσιμες θέσεις.

Στα περισσότερα μαγαζιά πρέπει να πληρώσεις με το λογαριασμό στο τέλος και ένα ποσό που δεν είναι κρυφό, αναγράφεται στην είσοδο ως cover charge.
Είναι για όλους τους πελάτες, τουρίστες και μη, και θεωρητικά σου δίνουν και ένα μικρό μεζεδάκι, εμάς δεν μας έδωσαν κάτι, γιατί νομίζω είναι για τα izakayas και όχι για τα αμιγώς μπαρ που δεν έχουν καθόλου φαγητό.

Το μπαρ, ιδιαίτερος χώρος με χαρτονομίσματα στους τοίχους, ταριχευμένο κεφάλι ελαφιού, άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, ένα συνονθύλευμα αντικειμένων.

Οι bar women ήταν και αυτές ενδυματολογικά εναρμονισμένες με το χώρο και μας έκαναν ωραία κοκτειλ!
το μόνο που με ενόχλησε ήταν πως κάπνιζαν στο μαγαζί…

Παραδοσιακό Ιαπωνικό δεν ήταν το μαγαζί αλλά ξεχωριστό σίγουρα.

Η ώρα είχε περάσει και πήραμε το δρόμο για το ξενοδοχείο χαζεύοντας τα πάντα γύρω μας και με εμένα να προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά όλες τις σημερινές εικόνες στο μυαλό μου και την ίδια στιγμή έχοντας μια απίστευτη ανυπομονησία για την αυριανή ημέρα που ήταν ότι περίμενα περισσότερο στο ταξίδι.