Ιαπωνία Tokyo to Hiroshima with Mt Fuji in between

[Maria L.]

Hiroshima - Day 3

Πρωινοί πρωινοί και έχοντας κοιμηθεί περισσότερο, σήμερα αποφασίσαμε να πάμε Hiroshima.
Κλείσαμε εισιτήρια για το τρένο στις 7:20 και ξεκινήσαμε για το σταθμό.

Φτάνοντας ακολουθήσαμε την σήμανση για το Shinkansen

Και πριν πάμε στην πλατφόρμα, πήγαμε να αγοράσουμε σνακ για τη διαδρομή.
Στα περισσότερα καταστήματα είχε και ένα καταπράσινο section: matcha everything
κανένα όμως που να μπορώ να πάρω αλλά ήταν τόσο όμορφα να τα βλέπω…

Φτάσαμε στην πλατφόρμα και περιμέναμε στο σημείο που θα σταματούσε το βαγόνι μας

Ευκαιρία να δούμε και το τρένο να έρχεται, μιας και όταν πηγαίναμε στο Kyoto ούτε που θυμάμαι τίποτα από τη νύστα που είχα…

Ο Δημήτρης πήρε ένα bento box και εγώ ένα cookie με γεύση πεπόνι, τώρα για τα υλικά δεν ορκίζομαι πως ξέρω απόλυτα τι ήταν αλλά I crossed my fingers και το έφαγα

Και μιας και όταν περιμένεις στο σταθμό δεν γίνεται να δεις το τρένο σε full speed, το βιώσαμε εν κινήσει

Μετά από 1 ώρα και 40 λεπτά φτάσαμε στον προορισμό μας

Και από το σταθμό της Hiroshima, πήραμε το τοπικό τρένο για το Peace memorial park.

H επίσκεψη στη Hiroshima είναι από μόνη της ιδιαίτερη και συγκινητική και το αισθάνεσαι στην ατμόσφαιρα από την ώρα που φτάνεις στο Peace Memorial Park, και αντικρύζεις το κτίριο ή καλύτερα ότι έχει απομείνει απο το κτίριο που πλέον λέγεται A - bomb Dome.

Το ίδιο το πάρκο βρίσκεται στο σημείο που ήταν το πιο ζωντανό μέρος της πόλης πριν ισοπεδωθεί από την πυρηνική βόμβα.

Το μουσείο στο βάθος και η φλόγα της ειρήνης

Το κενοτάφιο σε πλήρη ευθυγράμμιση με το A-bomb Dome κτίριο και την peace flame

Ένα σχολείο με μικρούς μαθητές με τα άσπρα καπελάκια τους, που ήταν μια ευχάριστη νότα στο πάρκο

Πήγαμε στο Peace memorial Hall

Ακούσαμε και διαβάσαμε ιστορίες ανθρώπων τόσο σκληρές και γραμμένες με τόσο πόνο που το μυαλό μου ακόμη δυσκολεύεται να επεξεργαστεί τις καταστροφικές επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων που βιώσαν το βομβαρδισμό. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να ευχηθώ να μην τις ζήσει κανένας άλλος…

στην κεντρική αίθουσα έχει ένα ρολόι που δείχνει 8:15’am, την ώρα που σταμάτησε ο χρόνος με το βομβαρδισμό της πόλης στις 6 Αυγούστου το 1945

Επισκεφθήκαμε και το μουσείο στη συνέχεια που είναι περιττό να περιγράψω πόσο έντονα συναισθήματα μου προκάλεσε και καμία φωτογραφία δε νομίζω να μπορεί να μεταφέρει το feeling...

Μετά την είσοδο μας στο χώρο μας πλησίασε ένας πολύ ευγενής κύριος μεγάλης ηλικίας που ήταν εθελοντής στο μουσείο και γνωρίζοντας αγγλικά προσφέρθηκε να μας δώσει λίγες παραπάνω πληροφορίες. Δεν μπορώ να πω ότι μας είπε κάτι περισσότερο από όσα διαβάζαμε στις επιγραφές αλλά ήταν διαφορετικά να σου τα λέει κάποιος ντόπιος.

Και κάπου εκεί πρόσεξα πως αυτό το σχολείο με τα παιδάκια που είχαμε δει έξω βρίσκονταν στο χώρο μαζί μας.
Δεν κρύβω πως έκανα τη σκέψη: λίγη φασαρία μάλλον θα την έχουμε με τόσα παιδιά…
Το γκρουπ λοιπόν από αυτά τα παιδάκια μου δημιουργήσαν μια από τις πιο έντονες εικόνες που απέκτησα από το ταξίδι.

Χωρίς καμία υπερβολή, όταν ήρθαν κοντά μας όχι μόνο δεν ενόχλησαν αλλά κυριολεκτικά δεν ακουγόταν ούτε η αναπνοή τους!
Είχαν από ένα τετράδιο στο χέρι και κρατούσαν σημειώσεις από όσα βλέπανε.
Στη συνέχεια που ήρθαν στην αίθουσα με την προβολή βίντεο, φρόντισαν να καθίσουν σε καρέκλες που δεν θα ενοχλούσαν όσους από εμάς βρισκόμασταν ήδη στο χώρο και παρακολουθούσαμε.
Άφωνη από την άψογη συμπεριφορά τους!

Εξαιρετικά διακριτικά, προσεκτικά και με απόλυτο σεβασμό τόσο στο χώρο όσο και σε όλους τους επισκέπτες πραγματικά αποτέλεσαν την πιο όμορφη εικόνα και ανάμνηση που κράτησα από το peace memorial park και εξισορρόπησαν κατά κάποιο τρόπο τη βαριά ατμόσφαιρα.


Με το τελείωμα της επίσκεψης στο μουσείο θα αλλάζαμε τελείως σκηνικό στη μέρα μας με την επίσκεψη στο Itsukushima Shinto Shrine, στο ομώνυμο νησί.

Υπάρχουν δυο επιλογές μετάβασης στο νησί, με τρένο και μετά με το ferry περνάς απέναντι ή με απευθείας καραβάκι από το Peace memorial park.
Επιλέξαμε τη δεύτερη για να κερδίσουμε χρόνο από τη μετακίνηση μιας και το βράδυ θα επιστρέφαμε στο Kyoto.

Πήγαμε στο σημείο αναχώρησης για εισιτήρια

Επιβιβαστήκαμε και μετά από 45’ φτάσαμε στον προορισμό μας

στο λιμάνι του νησιού Miyajima, και με 10’ περπάτημα βρεθήκαμε στο πολυπόθητο Itsukushima shrine.

Το συγκεκριμένο shrine θεωρείται από τα πιο εμβληματικά και όμορφα της Ιαπωνίας και είναι από τα πιο πολυφωτογραφημένα κυρίως χάρη στο floating Torii.
Η ιδιαιτερότητα του εν λόγω torii είναι πως είναι χτισμένο σε σημείο που ανάλογα με τη στάθμη του νερού όταν έχει άμπωτη να μπορείς να περπατήσεις μέχρι το torii ή όταν έχει παλίρροια να μπορείς να το πλησιάσεις μόνο με βάρκα.
Πάνω κάτω κάθε 6 ώρες γίνεται η εναλλαγή στο νερό, άρα αν έχεις χρόνο μπορεί να το δεις και στις δυο περιπτώσεις.

Από όποια πλευρά και να το κοιτάξεις, είτε από τη στεριά με τον ωκεανό ως background είτε επό το νερό με το υπέροχο βουνό πίσω του η εικόνα είναι εξίσου όμορφη!

Το shrine αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco και είναι μέρος ενός συγκροτήματος 20 κτιρίων.
Εμείς το πετύχαμε σε παλίρροια και το χαρήκαμε να “επιπλέει”

Όσες βάρκες πηγαίνουν ή φεύγουν από το ναό πρέπει να περάσουν κάτω από το torii.

Ο ίδιος ο ναός βρίσκεται χτισμένος στη μέση ενός κόλπου και μπορεί κανείς να τον δει και από τις δυο πλευρές του περπατώντας περιμετρικά.
Αν τώρα θέλεις να βρεθείς στο κέντρο του ή να δεις και τα υπόλοιπα κτίρια χρειάζεται εισιτήριο για την είσοδο στο χώρο.

Μετά το πέρασμα της κεντρικής εισόδου σε όλα τα σημεία που πηγαίνεις δεν είσαι σε στεριά αλλά περπατάς πάνω σε ξύλινες γέφυρες και πατώματα και όντως η αίσθηση που θέλαν να πετύχουν να αισθάνεσαι πως επιπλέεις, ισχύει!

Ομολογουμένως πολύ όμορφα χτισμένα όλα και σε απόλυτη αρμονία με το περιβάλλον σου δίνουν την εντύπωση ότι ήταν πάντα εκεί…

Περιμέναμε και εμείς σαν τουριστάκια στην ουρά για να βγάλουμε φωτό με φόντο το torii gate

Στη συνέχεια κάναμε μια ωραία βόλτα στην παράλια και στα γύρω τριγύρω μαγαζάκια

Συναντήσαμε τα ελαφάκια του νησιού

Δοκιμάσαμε τις local μπίρες

Και αφού αποχαιρετήσαμε το torri που είχε αρχίσει να φαίνεται περισσότερο με τη στάθμη του νερού να κατεβαίνει, πήγαμε να πάρουμε το καραβάκι της επιστροφής για Hiroshima.

Το πλάνο ήταν να φάμε στο εστιατόριο Nagataya που ήταν ακριβώς εκεί που θα αποβιβαζόμασταν στο peace memorial park.
Είχε πολύ καλές κριτικές για το φημισμένο Okonomiyaki (ή όπως καμιά φορά λέγεται η Japanese pizza) που αποτελεί σπεσιαλιτέ της πόλης, και υπήρχε και σε vegan version.

Αυτό ήταν το σχέδιο που όμως δεν υλοποιήθηκε γιατί όταν φτάσαμε αφενός η ουρά έξω από το μαγαζί ήταν τεράστια και αφετέρου είχε αρχίσει να φυσάει και να κάνει κρύο για να περιμένουμε τουλάχιστον 30’…
Πήγαμε λοιπόν προς το σταθμό για να πάρουμε το τρένο για Kyoto.

Αρχικά ήπιαμε από μια μπίρα στη διαδρομή

Και πήραμε κάτι για φαγητό από τον Kyoto station πριν πάμε στο ξενοδοχείο, γιατί η ώρα είχε περάσει και όλα τα εστιατόρια κλείναν.

Ένα bento box ο Δημήτρης και εγώ για να μην έχω φωτό μάλλον με κανένα onigiri λογικά θα την έβγαλα…

Και με την επιστροφή στο ξενοδοχείο θα κλείναμε τη μέρα μας.

Η Hiroshima δεν είναι πλέον απλά ένα μέρος στο χάρτη και στο μυαλό μου.
Ναι σίγουρα με γέμισε με όμορφες και δυνατές εικόνες, αλλά πιο έντονο ήταν το συναίσθημα που μου δημιούργησε να κάνω ένα βήμα πίσω για περισυλλογή των όσων είδα από κοντά…

 

[Maria L.]

Osaka - Day 4

Τη σημερινή μας μέρα αποφασίσαμε να την αφιερώσουμε στην Osaka που βρίσκεται μόλις 30 λεπτά από το Kyoto.

Ξεκινήσαμε λοιπόν για το σταθμό, το μέρος από το οποίο ξεκινούσε ουσιαστικά η κάθε μας μέρα.
Στη διαδρομή έβγαλα μια φωτό (που ήθελα από την πρώτη στιγμή που τα είδα) τα αυτοκίνητα που μου έκαναν εντύπωση λόγω μεγέθους.
Είναι τετραγωνισμένα και σχετικά στενά για να μπορούν να χωράνε στις μικρές αυλές των σπιτιών τους και όχι τόσο για τα υπαίθρια πάρκινγκ όπως αυτό τις φωτό. Από σεβασμό δεν έβγαλα κανένα που ήταν σε αυλή σπιτιού και ξεκάθαρα φαινόταν η ανάγκη για μικρό αυτοκίνητο.

Σίγουρα με τα μεγέθη που έχω συνηθίσει εδώ που είμαστε, όλα τα αυτοκίνητα μικρά μου φαίνονται αλλά τούτα δω παραήταν μικρά αλλά τόσο χαριτωμένα.
Και αν μέχρι τώρα έλεγα πως οι Σκανδιναβοί, βλέπε IKEA, είναι πρακτικοί και εκμεταλλεύονται κάθε ίντσα χώρου, οι Ιάπωνες μου έβαλαν τα γυαλιά.

Στο δρόμο που περνούσαμε κάθε μέρα για το σταθμό ήταν ένα εστιατόριο που είτε 6 το πρωί είτε απόγευμα ή βράδυ είχε πάντοτε ουρά απ’ έξω και το σχολιάζαμε συνεχώς.

Σήμερα προς μεγάλη μας έκπληξη δεν είχε κανένα και το θεωρήσαμε σημάδι πως έπρεπε να πάμε!
Δεν είχαμε κλείσει εισιτήρια για Osaka, άρα δεν υπήρχε καμία βιασύνη και έτσι να ‘μαστε έξω από το Honke Daiichi Asahi, ramen restaurant.

Είχαμε κάνει την αναζήτησή μας τις προηγούμενες μέρες και είχαμε δει πως πρόκειται για μαγαζί που είναι ανοιχτό από το 1947, άρα με λειτουργία περίπου 80 χρόνια κάτι καλό θα κάνει.
Φυσικά εξειδικεύεται σε ένα μόνο broth που εννοείται πως δεν είναι vegan, αλλά είναι από τις αντιπροσωπευτικές ιαπωνικές επιχειρήσεις που στόχο τους έχουν την ποιότητα με την εξειδίκευση σε ένα προϊον στον κατάλογο και όχι την πληθώρα επιλογών.
Μικρός χώρος με περιορισμένο αριθμό θέσεων που φυσικά για να μπείς σημαίνει πρέπει να παραγγείλεις φαγητό και όχι απλά να καταλαμβάνεις μια θέση.
Γνωρίζοντας λοιπόν πως μαγαζί με παρόμοια ιστορία στην Ιαπωνία για όσους έχουν διατροφικές προτιμήσεις δεν υπήρχε για να δοκιμάσω, ήταν μονόδρομος, έπρεπε να παραγγείλω για να μπορώ να μπω

Με την είσοδο στο χώρο έχει το μηχάνημα που παραγγέλνεις και στη συνέχεια περιμένεις έξω να σε φωνάξουν όταν έχει αδειάσει θέση.
Σε λίγο ήρθε η σειρά μας και μπήκαμε στο ζεστό και ήσυχο από φωνές χώρο, που κυρίως είχε ντόπιους που έτρωγαν το πρωινό τους ramen πριν πάνε για δουλειά.

Λειτουργικότατος χώρος και για να μην ενοχλούν τα αντικείμενα στο τραπέζι ήταν έξυπνα τοποθετημένα σε συρτάρια και μικρά ραφάκια στον τοίχο

Ήρθε και το φαγητό μας, εγώ παρήγγειλα το μικρό μπολ χωρίς κρέας (ότι καλύτερο μπορούσα να κάνω) και ο Δημήτρης το μεγάλο μέγεθος με κρέας

Λίγο πιο πάνω ανέφερα πως το μαγαζί ήταν ήσυχο από φωνές και πραγματικά ήταν, το μόνο που ακουγόταν ήταν το ρούφηγμα του ζωμού

Στην Ιαπωνία για να δείξεις πως απολαμβάνεις το ramen ρουφάς την κάθε κουταλιά σου.
Δεν είναι από τους ήχους που ακούω ευχάριστα αλλά είπαμε όταν είσαι επισκέπτης οφείλεις να ανεχτείς και να ακολουθήσεις τα ήθη και έθιμα της κάθε χώρας.
Είχαμε κάνει λίγο εξάσκηση και εμείς στο slurping για να κάνουμε το απαραίτητο blend in
Αν τώρα βέβαια πάσχεις από μισοφωνία, καλύτερα να αποφύγεις τα παραδοσιακά εστιατόρια που συχνάζουν ντόπιοι…

Μετά από αυτή τη στάση σε λίγα λεπτά είμασταν στο σταθμό τον αρχικό μας προορισμό.

Σε αυτή τη διαδρομή δεν πήραμε το Shinkansen που κάνει 15’ αλλά επιλέξαμε γραμμή τρένου που πήγαινε στο κάστρο στην Osaka που θα ήταν και η πρώτη μας επίσκεψη.

Στο τρένο είχε και αυτή την ωραία θέση για όποιον χρειάζεται λίγο περισσότερο χώρο

Φτάσαμε λοιπόν και στο κάστρο που αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά και εμβληματικά κτίσματα της Ιαπωνίας.
Χτισμένο πάνω σε υπερυψωμένες πλατφόρμες και περιτριγυρισμένο από νερό η εικόνα του είναι ιδιαίτερα καθηλωτική.

Από έξω φαίνεται και είναι κτίριο με πέντε ορόφους, αλλά το εσωτερικό του είναι στην πραγματικότητα οκτώ.
Πρόκειται για μουσείο με εκθέματα στους πρώτους επτά ορόφους και ο όγδοος είναι το observation deck.
Είναι αρκετά στενός χώρος και όταν έχει κόσμο, δηλαδή πάντα, είναι δύσκολο να μπορέσεις να σταθείς μπροστά σε ένα έκθεμα με την ησυχία σου. Ιδιαίτερα όταν έχει και μεγάλα γκρουπ που θέλουν να είναι όλοι μαζί τα πράγματα χειροτερεύουν.
Ειλικρινά θυμάμαι μόνο τις στολές samurai και τίποτα άλλο από όσα είδαμε.
Ο τελευταίος όροφος όμως σε αποζημιώνει με τη θέα της πόλης!

Λατρεύω να βλέπω στις πόλεις την αρμονική συνύπαρξη των παλιών κτιρίων με τα νέα.

Μια ευγενική κυρία που της απαντήσαμε σε κάποια της ερώτηση θέλησε να μας ευχαριστήσει με το να μας βγάλει την αναμνηστική φωτό στο κάστρο.

Κάναμε μια βόλτα στον όμορφο κήπο / πάρκο του κάστρου

Και από εκεί συνεχίσαμε πιο κάτω προς το Sinsekai, business park

Να και κάτι που δεν είχα ξαναδεί, αυτόματο μηχάνημα για παγωτά και μάλιστα vegan!!
Δεν δοκίμασα γιατί δεν είχα όρεξη για παγωτό εκείνη την ώρα αλλά τη σκέψη/κριτική την έκανα: όλο παραπονιέμαι πως δεν έχει vegan επιλογές και τώρα που βρήκα το προσπερνάω, αλλά τι να πεις, περί ορέξεως…

Με τη βόλτα μας να συνεχίζει τώρα πιο πάνω με κατεύθυνση την τοποθεσία Dotonbori.

Στην ουσία πρόκειται για μαγαζιά και επιχειρήσεις που βρίσκονται εκατέρωθεν του ομώνυμου Dotonbori καναλιού.
Αποτελεί το πιο τουριστικό μέρος τόσο για τα εστιατόρια όσο και για τη νυχτερινή ζωή με τεράστια billboards και φωτεινές επιγραφές.
Εκεί είναι και το γνωστό τουριστικό αξιοθέατο, ο Glico man.

Ο δρομέας που τερματίζει έγινε σύμβολο δύναμης και ενέργειας, που στην ουσία ήταν η διαφήμιση της εταιρείας Glico, που πουλούσε καραμέλες. Τώρα γιατί έγινε σύμβολο ενέργειας??? Ακόμη το ψάχνω…
Και μιλώντας για τόσα γλυκά, είχε έρθει η ώρα για φαγητό!

Η Osaka είναι γνωστή ως Nation’s kitchen, παλαιότερα για το εμπόριο ρυζιού αλλά στις μέρες μας αυτός ο χαρακτηρισμός έχει να κάνει με τη συνύπαρξη και εξέλιξη όλων των ιαπωνικών παραδόσεων φαγητού.
Hooray!! μέσα σε όλα αυτά τα μαγαζιά και το τόσο φαγητό υπήρχαν και για μένα επιλογές!

Στο Pivot base cafe & bar, δοκίμασα το takoyaki, σπεσιαλιτέ της πόλης, που στην original εκδοχή του είναι κεφτεδάκια από χταπόδι.

Και για επιδόρπιο ένα παγωτό matcha, yummy yummy

Ο Δημήτρης κάτι θα πήρε κατά τη διάρκεια της βόλτας να δοκιμάσει αλλά δεν θυμάμαι τι ήταν…
Πολύ με στενοχωρεί που σε αυτό το ταξίδι δεν θυμάμαι τι φάγαμε κάποιες φορές, γιατί αν κάποιος με γνωρίζει, ξέρει πως για μένα όλα είναι συνδεδεμένα με φαγητό!
Anyway…

Συνεχίσαμε τη βόλτα στην περιοχή και περάσαμε και εμείς, όπως κάθε τουρίστας, από το Don Quijote, γνωστό και ως Donki, με σήμα τον μπλε πιγκουίνο.

Πρόκειται για αλυσίδα εκπτωτικού πολυκαταστήματος που βρίσκεις κυριολεκτικά ότι μπορείς να σκεφτείς.
Αναφέρεται παντού πως είναι από τα πράγματα που πρέπει να δεις όταν είσαι στην Ιαπωνία και περίμενα να είναι αποκλειστικά γεμάτο από τουρίστες. Ακριβώς το αντίθετο, περισσότερο ντόπιους πρόσεξα να έχει.
Έχει μια γενική φασαρία, γιατί σε κάθε όροφο μην πω σε κάθε διάδρομο, έχει αυτές τις ενοχλητικές διαφημίσεις να ακούγονται από παντού. Ενοχλητικές για εμένα γιατί παίζουν δυνατά αλλά και γιατί δεν καταλαβαίνω τι λένε. Αν λοιπόν είσαι fun όλου αυτού τότε θα εντυπωσιαστείς αν πάλι είσαι σαν εμένα μάλλον πονοκέφαλος θα σε πιάσει και θα είσαι όπου φύγει φύγει
Θα βρεις αξιόλογα πράγματα αλλά και όλα αυτά τα χαμηλής ποιότητας τύπου Jumbo (αν τα Jumbo είναι ακόμη όπως τα θυμάμαι, αλλιώς συγχωρέστε με για το σχόλιο).

Πολύ χρώμα, πολύς θόρυβος, πολύς κόσμος όλα σε υπερθετικό βαθμό!
Οκ το είδαμε και αυτό, πάμε τώρα έξω να ηρεμήσουμε!!

Περιπλανηθήκαμε στους δρόμους της πόλης αρκετά έτσι για να πάρουμε τη γεύση της Osaka και εκεί σε ένα μικρό δρόμο βρήκαμε ένα τόσο γλυκό μέρος για καφεδάκι και γλυκάκι, το Naki vegan sweets

Τόσο προσεγμένα όλα στη λεπτομέρεια και πεντανόστιμα!

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ και πήρα διάφορα cookies.
Τώρα που βρήκα γλυκάκια σκέφτηκα, ευκαιρία είναι

Την ώρα που τα έπερνα από το ράφι σκέφτηκα πως ήταν κρίμα που χαλούσα το display

Και η γλυκύτατη υπάλληλος μάλλον διάβασε τη σκέψη μου και αφού επέστρεψα στο τραπέζι να συνεχίσω το matcha latte μου, πήγε και συμπλήρωσε στο κάθε καλαθάκι ότι πήρα.

Η συνέχεια της βόλτας θα μας πήγαινε βόρεια, στην Umeda, επιχειρηματική περιοχή της πόλης. Βρίσκεται γύρω από το βασικό σταθμό, Osaka station, και εκτός από γραφεία είναι γεμάτη με εστιατόρια και εμπορικά καταστήματα.
Πιο μοντέρνο και upscale κομμάτι της πόλης με χαρακτηριστικό της το Umeda sky building που θα ήταν η επόμενή μας στάση.

Το Umeda sky building αποτελείται από δύο κτίρια ύψους 40 ορόφων, το αρχικό πλάνο ήταν για τέσσερα αλλά οικονομικοί λόγοι οδήγησαν στην κατασκευή μόνο των δυο, που ενώνονται στους δυο πιο ψηλούς ορόφους με γυάλινες γέφυρες και κυλιόμενες σκάλες.
Το ίδιο το κτίριο είναι εντυπωσιακό αλλά ο κύριος λόγος επίσκεψης των περισσοτέρων είναι το Floating garden observatory με πανοραμική θέα της πόλης, που θα πηγαίναμε και εμείς.
Το αφήσαμε για το τέλος, αφενός γιατί ήταν δίπλα στο σταθμό για να επιστρέψουμε Kyoto και αφετέρου για να ανεβούμε στη δύση του ηλίου.

Περίοδος Χριστουγέννων και παρόλο που δεν γιορτάζεται από τους ίδιους τους Ιάπωνες, έχουν και εκεί πλέον φουλ χριστουγιεννάτικο ντεκόρ για να εναρμονιστούν με τους τουρίστες.

Ανεβήκαμε από τους floating escalators, τις κυλιόμενες σκάλες που ενώνουν τα δύο κτίρια και πραγματικά είναι σαν να αιωρούνται

όπως προχωρούσαμε μέσα στο χώρο είχε εκατέρωθεν στους τοίχους κτίρια από όλο τον κόσμο και να και ο δικός μας Παρθενώνας

Έχοντας λίγο χρόνο ακόμη μέχρι τη δύση του ηλίου καθήσαμε στο Cafe sky 40 για την απαραίτητη μπίρα

Οι κυλιόμενες σκάλες βλέποντας τες από πάνω

τα όμορφα χρώματα της δύσης του ηλίου

Με το κρύο να είναι υποφερτό καθήσαμε λίγη ώρα χαζεύοντας τη φωτισμένη πόλη.

Στη συνέχεια κατηφορίσαμε και βρεθήκαμε στο αίθριο μεταξύ των δύο κτιρίων, στο φωτισμένο πλέον δέντρο και με τις κυλιόμενες σκάλες αυτή τη φορά να τις βλέπουμε από κάτω

Και από εκεί κατευθυνθήκαμε για το σταθμό να επιστρέψουμε στο Kyoto

Φτάνοντας Kyoto κάναμε την αγαπημένη στάση του Δημήτρη για bento box, που ομολογουμένως είναι τόσο όμορφα που δεν μπορείς να αντισταθείς.

Πήρε το σολομό του και πήραμε το δρόμο για το ξενοδοχείο.

Κάποιος έφαγε, κάποιος χαλάρωσε αλλά πριν ξαπλώσουμε χρειαζόμασταν λίγο χρόνο να ετοιμάσουμε τα πράγματα γιατί αύριο θα αφήναμε το όμορφο Kyoto για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας στο Tokyo.

 

[Maria L.]

Nara / back to Tokyo - Day 5

Η μέρα μας σήμερα θα ξεκινούσε κάνοντας check out από το ξενοδοχείο που νομίζω δεν ήμουν έτοιμη να αφήσω. Εκτός από ότι είμασταν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με το ίδιο το δωμάτιο και τις ανέσεις του, το προσωπικό ήταν αυτό που έκανε ξεχωριστή τη διαμονή μας.
Τα πρωινά μας έδιναν hand warmers για τη βόλτα μας, μας ρωτούσαν τι χρειαζόμασταν από αναλώσιμα στο δωμάτιο, μας ενημέρωναν πότε χρειαζόταν να πάνε στο δωμάτιο για το treatment του cedar bath και κάθε βράδυ που επιστρέφαμε είχαμε κρεμασμένο στο χερούλι της πόρτας ένα σακουλάκι με μικρά γλυκάκια και καραμελίτσες για να μας ευχαριστήσουν που δεν θέλαμε να μας καθαρίζουν το δωμάτιο και βοηθούσαμε στο να παραμένουν eco friendly.
Δεν είναι τόσο οι παροχές αλλά η γλυκιά γεύση και ανάμνηση που μου άφησαν με την εξαιρετική τους συμπεριφορά και αντιμετώπιση που θεώρησα πως έπρεπε να κάνω μια μίνι αναφορά.

Αποχαιρετήσαμε το δωμάτιο αλλά όχι ακόμη το ryokan μιας και θα επιστρέφαμε να πάρουμε τις βαλίτσες μας με την επιστροφή από Nara για να συνεχίσουμε στον επόμενο προορισμό μας, το Tokyo.

Σήμερα το πρόγραμμα ήταν Kyoto - Nara και μετά Nara - Kyoto - Tokyo.

Η Νara στο παρελθόν ήταν πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, πριν από το Kyoto. Το μέρος με την ύπαρξη σημαντικών ιστορικών τέμπλων και ναών ανήκει στη λίστα της Unesco των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς.
Βρίσκεται μόνο 30’ από το Kyoto και εκτός των μνημείων το πιο γνωστό για την πόλη είναι ο μεγάλος πληθυσμός ελαφιών που ζουν στην περιοχή, στο πάρκο και κατ’επέκταση στους χώρους έξω από τους ναούς.
Εκεί λοιπόν θα περνούσαμε το πρωινό μας παρέα με τα ελαφάκια

Πήγαμε στο γνώριμο πλέον Kyoto station και μετά από μισή ωρίτσα βρισκόμασταν στη Nara

Και σε λίγα λεπτά από τον εκεί σταθμό στο πάρκο με τα ελαφάκια

Τα ελάφια θεωρούνται ιερά (αγγελιοφόροι των θεών), ζουν ελεύθερα στην περιοχή και θεωρούνται εθνικός θησαυρός.
Είναι χαριτωμένα να τα βλέπεις και μάλιστα τόσο κοντά σου με το πιο αστείο να είναι πως όντας τόσο εξοικειωμένα με τον κόσμο έχουν μάθει ακόμη και να υποκλίνονται όπως οι Ιάπωνες όταν τα ταΐζεις.
Το φαγητό τώρα που επιτρέπεται να τους δώσεις είναι κάποια crackers που μπορείς να αγοράσεις από τους μικροπωλητές που βρίσκονται γύρω τριγύρω.
Παρά την τόσο κοντινή και καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους δεν παύουν να είναι άγρια ζώα άρα και απρόβλεπτα.
Γι’ αυτό λοιπόν καλό είναι να ακολουθούμε τα όσα αναφέρονται σε επιγραφές για την ασφάλεια όλων.

Εγώ δεν ένιωσα και πολύ ασφαλής να τα έχω γύρω μου για να τα ταΐσω και προτίμησα να κρατήσω τις αποστάσεις μου…
Ο Δημήτρης θέλησε να τα ταΐσει και η κυρία που αγόρασε τα crackers τον συμβούλεψε να τα κρύψει κάτω από το χέρι του μέχρι να είναι έτοιμος να τους τα δώσει γιατί αλλιώς θα ορμούσαν να τα φάνε.

κάποιες ακόμη γραπτές οδηγίες

Και επι το έργον, που του έδωσαν κάνα δυο κουτουλιές τα αξιαγάπητα ελαφάκια

Συνεχίσαμε στο πάρκο με προορισμό το Todai-ji Buddist temple, που αποτελεί εθνικό θησαυρό της χώρας και είναι ένα από τα μεγαλύτερα ξύλινα κτίσματα στον κόσμο.

Φτάσαμε στη Νότια είσοδο

Που έχει δύο τεράστια ξύλινα αγάλματα στους δύο βασικούς πυλώνες

Συνεχίσαμε με κατεύθυνση την Great Buddha Hall, που επίσης αποτελεί εθνική κληρονομιά και ήταν το μέρος στη Nara που ήθελα περισσότερο να επισκεφτώ

Φυσικά με το μπαίνεις το επιβλητικό μπρούτζινο άγαλμα του Buddha είναι αυτό που δεσπόζει στο χώρο.
Με ύψος 15 μέτρα και βάρος 500 τόνους νομίζω δικαίως έχει την ονομασία Great Buddha

Στην αίθουσα βρίσκονται και διάφορα άλλα αγάλματα της βουδιστικής θρησκείας/παράδοσης, αλλά κανένα των διαστάσεων του Great Buddha Vairocana, που στα σανσκριτικά σημαίνει η ενσάρκωση του φωτός.

Συνεχίζοντας στο χώρο πίσω από το άγαλμα του Βούδα στη βάση μιας ξύλινης κολώνας υπάρχει μια μικρή τρύπα με διαστάσεις 30x37 εκατοστά που είναι στην ουσία οι διαστάσεις από το ρουθούνι του αγάλματος του Great Buddha και λέγεται πως αν την περάσεις θα έχεις τύχη και υγεία.

Συνήθως έχει ουρά από παιδιά, κυρίως σχολεία, αλλά και από ενήλικες, όπως η αφεντιά μου, που θέλουν να δοκιμάσουν την τύχη τους…
Αφού λοιπόν το πήρα απόφαση πως θα το προσπαθήσω, περίμενα τη σειρά μου πίσω από τα παιδάκια που όσο τα έβλεπα πόσο εύκολα περνούσαν αναρωτήθηκα προς στιγμή αν θα τα καταφέρω...

δεν άλλαξα γνώμη και... δικαιώθηκα

Με λίγο γύρισμα στο πλάι, λίγο σύρσιμο και λίγο τράβηγμα από το Δημήτρη τα κατάφερα!!

- YouTube

Και όπως φεύγαμε από την αίθουσα, στο σημείο που έχει να αγοράσεις αναμνηστικά το μάτι έπεσε σε ένα βιβλιαράκι που surprise surprise είναι για να κάνεις συλλογή από σφραγίδες!!

Εντάξει, ήταν τέλειο να μπορώ και εκεί να μαζέψω οργανωμένα σφραγίδες όπως με τα National Parks που είναι το αγαπημένο μου χόμπυ στα ταξίδια.

Βέβαια στην πορεία του ταξιδιού προσέξαμε πως έχουν και οι Ιάπωνες αγάπη με τις σφραγίδες γιατί έχουν σε κάθε σταθμό τρένου, μουσεία, observation deck και δεν ξέρω και εγώ που αλλού. Μέχρι εκείνη την ώρα είχα πάρει μερικές από Hiroshima αλλά ήταν π.χ. πάνω στο φυλλάδιο του μουσείου και όχι σε επίσημο βιβλιαράκι.
Βιβλιαράκι το οποίο είναι τόσο όμορφο και ανοίγει σαν ακορντεόν.
Υπάρχει η σημείωση όταν το αγοράζεις πως είναι για σφραγίδες (Goshuin) μόνο από ναούς και τέμπλα αλλά εγώ έκανα παρασπονδία και έβαλα και άλλες…
γιατί για να είμαι ειλικρινής ένα πράγμα που δεν μου άρεσε είναι πως σε κάποιους ναούς για να πάρεις τη σφραγίδα χρειάζεται να πληρώσεις. Και δεν είναι τόσο για το ποσό αλλά γενικά με ενοχλεί αυτή η προσπάθεια συλλογής χρημάτων από εκκλησίες και ναούς.
Εύχομαι με αυτή την παράβαση να μην χάλασα την τύχη που κέρδισα με το πέρασμα από το ρουθούνι του Βούδα…

Αυτή η συλλογή από σφραγίδες πάντως είναι ακόμη ένας λόγος που πρέπει να ξαναπάμε Ιαπωνία γιατί τώρα έχω και challenge!

Βγαίνοντας από την αίθουσα είπα να ολοκληρώσω τη βουδιστική τελετουργία και να πλύνω τα χέρια μου, (αν και νομίζω πως έπρεπε να το είχα κάνει κατά την είσοδο, που το έμαθα αργότερα…) τουλάχιστον τα έπλυνα με τη σωστή σειρά

- YouTube

Μια ακόμη φωτό πριν φύγουμε από τη μεγάλη αίθουσα

στην πορεία περάσαμε από τη μεσαία είσοδο, εξίσου επιβλητική.
Που αν και αυτή σε βγάζει κατευθείαν στην αίθουσα του Βούδα είναι κλειστή για το κοινό γιατί πρέπει πρώτα να περάσουμε από το γκισέ για να βγάλουμε εισιτήριο

Βγαίνοντας από τον ναό είδαμε πως είχε πλέον περισσότερο κόσμο και μαζί με πολλούς από αυτούς συνεχίσαμε για τον επόμενο ναό

Αφού πήγαμε σε βουδιστικό τέμπλο έπρεπε τώρα να κάνουμε και την απαραίτητη επίσκεψη σε shinto shrine. Το γνωστό της περιοχής είναι το Kasugataisha Shrine και πήραμε το δρόμο για εκεί

Στη διαδρομή φυσικά ήταν παντού ελαφάκια, άλλα πιο φιλικά και κάποια έτοιμα να σου επιτεθούν, όπως αυτό που είχε και μεγάλα κέρατα, που δεν πτόησαν καθόλου την τουρίστρια δίπλα μου και παρόλο που ήταν εμφανές ότι δεν είχε καλή διάθεση και εγώ έκανα πίσω, αυτή συνέχισε να το φωτογραφίζει από πολύ κοντά.

Η διαδρομή στο δάσος ήταν πολύ όμορφη και φαντάζομαι πόσο ακόμη πιο εντυπωσιακό θα είναι να περπατάς εκεί όταν έχουν ανάμενες όλες αυτές τις πέτρινες λάμπες

Η είσοδος

Και να και το μέρος για να πάρεις τη σφραγίδα επί πληρωμή, που προσπέρασα.

Η διαδρομή και μόνο στο δάσος ήταν αρκετή και δε νομίζω μπαίνοντας στο χώρο του ναού να βλέπαμε και τίποτα διαφορετικό από ότι είχαμε δει ως τώρα σε όλους τους άλλους, έτσι πήραμε το δρόμο για το σταθμό για να επιστρέψουμε Kyoto.

Να ’μαστε και μια τελευταία φορά λοιπόν στο Kyoto και πριν πάμε να πάρουμε τις βαλίτσες μας από το ξενοδοχείο είπαμε να φάμε μεσημεριανό κάπου εκεί κοντά.
Βρήκαμε ένα εστιατόριο, το Mercy vegan factory εκεί τριγύρω και ξεκινήσαμε.

Μια τρύπα στο ισόγειο/υπόγειο ξενοδοχείου αλλά είχε καλές κριτικές

Και όντως ήταν πολύ καλό για κάτι μικρό και σχετικά γρήγορο.

Πήραμε gimpa, που είναι η κορεάτικη εκδοχή του sushi αλλά με japanese touch,
¨egg” sandwich και σαλάτα

Για επιδόρπιο matcha pudding και αυτά που είναι σαν churros μας τα κέρασε το μαγαζί (ομολογώ πως δεν μας συνέβει άλλη φορά να μας κεράσουν σε μαγαζί γλυκό)

Από εκεί πήγαμε στο ξενοδοχείο για τις βαλίτσες και ξανά πίσω στο σταθμό για να πάρουμε το Shinkansen για Tokyo.

Έτοιμοι με το εισιτήριο για επιβίβαση

Για σνακ στη διαδρομή, εγώ είχα φροντίσει να πάρω πακέτο από το εστιατόριο που φάγαμε νωρίτερα και ο Δημήτρης πήρε ένα bento box απο το σταθμό

Strawberry sandwich για εμένα

Και αυτό το τρισχαριτωμένο τρενάκι για το αγοράκι μου

έκανε και video unboxing (κλαίω )

Οι θέσεις μας ήταν από την αριστερή πλευρά για να μπορέσουμε να δούμε το mount Fuji, όπως και έγινε.

Οι τρεις ώρες πέρασαν πολύ ευχάριστα μιας και αυτή τη φορά η διαδρομή ήταν μέρα και μπορούσαμε να χαζεύουμε έξω αλλά και γιατί φυσικά τα ίδια τα τρένα είναι άνετα και καθαρά που βοηθάνε στο να κάνουν ευχάριστο το ταξίδι σου.

Και να ’μαστε ξανά στο Tokyo που μετά την αποβίβαση στο Tokyo station πήραμε το μετρό για να μας πάει στο Shinjuku station, που βρισκόταν και το ξενοδοχείο που θα μέναμε.

Το ξενοδοχείο JR Blossom Shinjuku, το διαλέξαμε για την προσβασιμότητα στο σταθμό, 2’ με τα πόδια, που θα μας γλύτωνε χρόνο σε αποστάσεις και πραγματικά στην πορεία εκτιμήθηκε ιδιαίτερα η τοποθεσία του.
Πριν πάμε όμως στο ξενοδοχείο λίγα πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε για το Shinjuku station

1. Είναι ο πιο πολυσύχναστος σταθμός τρένων στον κόσμο
2. Καθημερινά εξυπηρετεί 3.5 εκατομμύρια κόσμο
3. Έχει 200 εξόδους
4. Έχει 50 πλατφόρμες
5. Παρά το μέγεθος του και το πλήθος κόσμου δεν έχει shinkansen τρένα
6. κατά κοινή ομολογία αλλά και προσωπική εμπειρία είναι μακράν πιο εύκολο να μεταβείς από το ένα τρένο στο άλλο όντας μέσα στον σταθμό παρά να βρεις μια από τις εξόδους που θα σε πάνε σε κάποιο μαγαζί/εστιατόριο εκτός σταθμού
7. Λαβύρινθος πραγματικός αλλά έτσι δικαιολογείται το μέγεθος και η πολυκοσμία

Δεν είναι δύσκολο να περιηγηθείς αλλά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μπερδευτείς γι’αυτό καλό είναι όταν κάνουμε το πλάνο μας να δίνουμε λίγο παραπάνω χρόνο μήπως και χρειαστεί για να βρούμε το σωστό δρόμο, κατεύθυνση, έξοδο.

Το να βρεθείς στο Shinjuku είναι μια εμπειρία από μόνη της, όταν λοιπόν βρέθηκα και εγώ ανάμεσα σε αυτά τα εκατομμύρια κόσμου που πηγαίνουν προς κάθε κατεύθυνση στον προορισμό τους, συνειδητοποίησα τι σημαίνει ουσιαστικά να περνάει κόσμος από κάθε σημείο που μπορεί να πιάσει η άκρη του ματιού σου.
Δεν μπορείς, αλλά αν γινόταν θα ήθελα να σταθώ ακίνητη εκεί στη μέση και να παρατηρώ τον κόσμο πως κινείται…
Είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια μόνιμη διαδήλωση αλλά το εντυπωσιακό είναι πως είναι οργανωμένη!
Ειλικρινά καμία μα καμία φορά, χωρίς υπερβολή, δεν με ακούμπησε κανένας ούτε έπεσε πάνω μου. Φαίνεται πως είναι ένα χάος αλλά μέσα σε αυτό το χάος υπάρχει τάξη και δεν ενοχλεί κανείς κανέναν.
Ότι φωτογραφίες ή βίντεο και να δει κανείς μόνο αν βρεθεί εκεί μέσα καταλαβαίνει τι θα πει Shinjuku station!

Πάμε τώρα ξανά πίσω στο σταθμό της ιστορίας και από εκεί στο ξενοδοχείο

Βρήκαμε την έξοδο, ευτυχώς όχι αυτή που μας έδινε το google maps, γιατί όπως είδαμε στην πορεία εκείνη που πρότεινε ήταν χωρίς κυλιομένες για μεγάλο κομμάτι και θα ήταν δύσκολο με τις βαλίτσες…

Φτάσαμε και στο ξενοδοχείο που ήταν τόσο διακριτική η επιγραφή του που σχεδόν μπορεί και να το προσπεράσεις

κάναμε check in και ανεβήκαμε στο δωμάτιο.

Το δωμάτιο σαφώς πιο μικρό από αυτό του Kyoto αλλά λειτουργικός χώρος και μια χαρά βολευτήκαμε.
Σαν τους άγριους όμως σε αυτό το δωμάτιο έπρεπε να ανάβουμε το φως στην τουαλέτα και να σηκώνουμε το καπάκι μόνοι μας κι όχι όπως στο Kyoto που εκεί η toto ήταν στον αυτόματο…

Αφού τακτοποιηθήκαμε, κατεβήκαμε για την πρώτη μας βόλτα στην πόλη και θα ξεκινούσαμε με φαγητό!

Εκεί δίπλα και συγκεκριμένα στο Lumine mall, που είναι συνδεδεμένο και είναι σαν επέκταση του σταθμού είχε το Afuri ramen εστιατόριο με καλά σχόλια και χωρίς δεύτερη σκέψη σε λίγα λεπτά είμασταν εκεί.

Περιμέναμε για λίγο στην ουρά μέχρι να έρθει η σειρά μας για να παραγγείλουμε. Με το συνηθισμένο τρόπο επιλέξαμε στο μηχάνημα το φαγητό μας και όταν άδειασε θέση και ήταν η σειρά μας, καθίσαμε και κατευθείαν ήρθαν τα πιάτα μας.

Μας πρόσφεραν και ποδιά για να μη λερωθούμε, που εκ του αποτελέσματος φάνηκε να βοήθησε

Το δικό μου vegan ramen

και του Δημήτρη

Πολύ νόστιμα και τα δύο!

Ευχαριστημένοι με την επιλογή μας, τελειώσαμε το φαγητό μας και αδειάσαμε τη θέση για τους επόμενους.

Βγήκαμε έξω στο βραδινό και φωτισμένο Tokyo που σε κάθε περίπτωση είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό και συνεχίσαμε προς το Omoide Yokocho, γνωστό ως Memory lane.

Πρόκειται για ένα μίνι δίκτυο από σοκάκια που έχει παραδοσιακά μικρά μαγαζάκια για ποτό και φαγητό. Το κάθε ένα είναι μόνο για μετρημένους στα δάχτυλα πελάτες και καμιά φορά στα δάχτυλα της μια μόνο παλάμης.
Είναι κατά βάσει τουριστικό μέρος και πιο όμορφο είναι να το επισκεφτείς βράδυ, γιατί τότε είναι όλα φωτισμένα και ανοιχτά.

Να και ο χάρτης με τα μαγαζιά, χαμός!

Κάναμε μια βόλτα πάνω κάτω, δεξιά αριστερά για να πάρουμε μια μυρωδιά και είπαμε να πιούμε ένα ποτάκι στο Albatros bar που είδαμε πως είχε δυο διαθέσιμες θέσεις.

Στα περισσότερα μαγαζιά πρέπει να πληρώσεις με το λογαριασμό στο τέλος και ένα ποσό που δεν είναι κρυφό, αναγράφεται στην είσοδο ως cover charge.
Είναι για όλους τους πελάτες, τουρίστες και μη, και θεωρητικά σου δίνουν και ένα μικρό μεζεδάκι, εμάς δεν μας έδωσαν κάτι, γιατί νομίζω είναι για τα izakayas και όχι για τα αμιγώς μπαρ που δεν έχουν καθόλου φαγητό.

Το μπαρ, ιδιαίτερος χώρος με χαρτονομίσματα στους τοίχους, ταριχευμένο κεφάλι ελαφιού, άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, ένα συνονθύλευμα αντικειμένων.

Οι bar women ήταν και αυτές ενδυματολογικά εναρμονισμένες με το χώρο και μας έκαναν ωραία κοκτειλ!
το μόνο που με ενόχλησε ήταν πως κάπνιζαν στο μαγαζί…

Παραδοσιακό Ιαπωνικό δεν ήταν το μαγαζί αλλά ξεχωριστό σίγουρα.

Η ώρα είχε περάσει και πήραμε το δρόμο για το ξενοδοχείο χαζεύοντας τα πάντα γύρω μας και με εμένα να προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά όλες τις σημερινές εικόνες στο μυαλό μου και την ίδια στιγμή έχοντας μια απίστευτη ανυπομονησία για την αυριανή ημέρα που ήταν ότι περίμενα περισσότερο στο ταξίδι.

 

[Maria L.]

Mount Fuji - Day 6

Επιτέλους είχε φτάσει η μέρα που θα πηγαίναμε να δούμε από κοντά το Mount Fuji
Η χαρά μου ήταν τέτοια που παρά το γεγονός πως δεν μπορέσαμε να έχουμε την κράτηση που θέλαμε, δεν επέτρεψα σε τίποτα να μου χαλάσει τη διάθεση, και ας εξηγήσω τι εννοώ.

Η μετάβαση από το Tokyo στο Mt Fuji μπορεί να γίνει με λεωφορείο ή αυτοκίνητο αλλά η κίνηση είναι μεγάλο ρίσκο ιδίως αν, όπως εμείς, κάνεις την εκδρομή αυθημερόν.

Ο πιο δημοφιλής και προτεινόμενος τρόπος είναι φυσικά με τρένο.
Εδώ οι επιλογές είναι οι εξής:

1. Χρησιμοποιώντας τοπικά τρένα που στη διάρκεια θα χρειαστεί να αλλάξεις κάνα δυο φορές τρένο γεγονός που κάνει τη διαδρομή πιο χρονοβόρα αλλά και συνάμα πιο οικονομική. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι απαγορευτική επιλογή.
2. Πηγαίνοντας με το Limited Express Fuji Excursion, τρένο που σε πηγαίνει κατευθείαν στον προορισμό σου.

Παράγοντας σημαντικός για εμάς ήταν φυσικά να μπορέσουμε να πετύχουμε ημέρα με καθαρό ουρανό για να είναι ορατό το Fuji. Γενικά η περίοδος του ταξιδιού μας ήταν η ευνοϊκότερη για ορατότητα αλλά επειδή με τον καιρό δεν μπορείς να τα βάλεις, είχα αρχίσει να παρακολουθώ μέρες πριν μέσω του isfujivisible.com που δίνει πρόβλεψη μιας εβδομάδας και με πολύ αναλυτικές πληροφορίες.
Και για να είμαι πιο σωστή το κοιτούσα όλη την ώρα!

Άρα με αυτό υπόψη δεν μπορούσα να ρισκάρω να κλείσω εισιτήρια από νωρίς χωρίς να ξέρω τον καιρό, που σημαίνει πως θα αποφασίζαμε πότε θα πάμε τις ημέρες που θα πλησιάζαμε να είμαστε στο Tokyo.

Όσο λοιπόν είμασταν στο Kyoto και είχαμε βγάλει πάνω κάτω ένα πλάνο για τις επόμενες μέρες, ελέγξαμε τον καιρό και κλείσαμε εισιτήρια με το Limited Express Fuji Excursion για τις 11/12 λαμβάνοντας confirmation της κράτησης, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως είχαμε εισιτηρία.

Το είχαμε σχεδόν σίγουρο για να είμαι ειλικρινής πως θα είναι οκ τα εισιτήρια αλλά έλα που δεν ήταν…
Μας ήρθε email πως δεν υπήρχε διαθεσιμότητα και κατα συνέπεια ακυρώθηκε η κράτηση και έγινε επιστροφή του ποσού.
Παρά το γεγονός πως ήθελα να έχουμε την κράτηση για εκείνη την ημέρα και ώρα, αφού δεν ήταν εφικτό, κράτησα ως μόνο θετικό το ότι θα βλέπαμε το Fuji και ο τρόπος μετάβασης δεν θα μου το χαλούσε με τίποτα!

Έτσι πρωινοί πρωινοί ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο για το σταθμό.
Στο γκισέ η υπάλληλος μας είπε πως οι επιλογές μας ήταν οι ακόλουθες:

1. Με τα τοπικά τρένα και μας έδειξε όλη τη διαδρομή
2. Ή να πάμε με το Limited express fuji excursion αλλά όρθιοι

Επιλέξαμε να πάμε όρθιοι (νομίζω πρώτη φορά κλείνω εισιτήριο όρθια για κάπου)

Η απόσταση ήταν μιάμιση ώρα, αφού πρώτα θα κάναμε μια στάση πριν πάμε στο Fuji, άρα δεν ήταν δύσκολο να είμαστε όρθιοι.

Το πλάνο της ημέρας ήταν το εξής:

Shinjuku station Shimoyoshida station (1:40’)
Shimoyoshida station Kawaguchiko station (15’)
Kawagutsiko station Shinjuku station (2ώρες)

Με το εισιτήριο έτοιμο πήγαμε στην πλατφόρμα για να ξεκινήσουμε!
Όπως ήταν αναμενόμενο στο τρένο υπήρχαν αρκετοί όρθιοι σαν εμάς και για αρχή σταθήκαμε στο χώρο που έχει στην είσοδο του βαγονιού πριν ξεκινήσουν οι σειρές με τις θέσεις.

Εκεί πρόσεξα πως πάνω από τις θέσεις είχε φωτάκια που δεν είχαν όλα το ίδιο χρώμα, τα περισσότερα ήταν πράσινα αλλά είχε κάποια κόκκινα και κίτρινα.

Αναρωτηθήκαμε τι να σημαίνει και εκείνη την ώρα ακούστηκε η ανακοίνωση πως ξεκινάμε και εκτός από τις πληροφορίες για την ώρα άφιξης και λοιπές οδηγίες, δόθηκε και διευκρίνιση για τα χρώματα που είχαν τα φωτάκια.

-Τα πράσινα ήταν για τις θέσεις που ήταν κλεισμένες με επιβάτη από την αρχή της διαδρομής
-Τα κίτρινα ήταν για θέσεις που ήταν κλεισμένες αλλά ο επιβάτης θα ανέβαινε από άλλη στάση στην πορεία και φυσικά έπρεπε να βρει τη θέση του διαθέσιμη
-Τα κόκκινα ήταν ελεύθερες θέσεις

Έτσι πήγαμε και καθήσαμε σε μια κόκκινη και μια κίτρινη θέση. Εγώ κάθησα για το μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής και σηκώθηκα όταν ανέβηκε ο κύριος που είχε κλείσει αυτή τη θέση και ο Δημήτρης στο μεγαλύτερο μέρος ήταν όρθιος γιατί παραχώρησε τη θέση του σε μια κυρία.

Σε κάθε περίπτωση μπορείς να βολευτείς…

Όταν κάθεσαι έχει και την αντίστοιχες πληροφορίες αλλά όταν είσαι όρθιος ο μόνος τρόπος να ενημερωθείς είναι από τις εκάστοτε ανακοινώσεις.

Πόσο χαίρομαι που στην Ιαπωνία επικρατεί ησυχία και μπορέσαμε να ακούσουμε, γιατί ως γνωστόν κάθε φορά σε κάθε μέσο μεταφοράς όταν κάνουν μια ανακοίνωση πάντα μα πάντα υπάρχει κάποιος που θα κάνει φασαρία και δεν θα μπορείς να ακούσεις…

Και μετά από μια ομολογουμένως εύκολη διαδρομή για όρθιους επιβάτες φτάσαμε στην πρώτη μας στάση.

Με χαριτωμένα τρένα να περνάν

Και με το που γύρισα το βλέμμα μου στην άλλη πλευρά να σου και το Fuji που στη συνέχεια θα ήταν ορατό από κάθε σημείο που θα βρισκόμασταν

Τη στάση στο Shimoyoshida την κάναμε για να πάμε στην Chureito Pagoda που βρίσκεται 10’ με τα πόδια από το σταθμό.

Η κόκκινη παγόδα με τους 5 ορόφους βρίσκεται στο Arakurayama Sengen Park και αποτελεί πόλο έλξης τουριστών μιας και μπορείς να δεις το Mount Fuji την παγόδα και την κατάλληλη εποχή τα Cherry blossoms σε ένα σημείο ή καλύτερα σε μία φωτογραφία

Ξεκινήσαμε από το σταθμό για την παγόδα

Να και ο χάρτης του πάρκου

ανεβαίνοντας τα 398 σκαλοπάτια, σε κάποιο σημείο χωρίζετε ο δρόμος και αν θες κάνεις skip τα σκαλοπάτια

και περπατάς σε ανηφορικό δρόμο

και όπως σε κάθε βουνό που σέβεται τον εαυτό του να και η προειδοποίηση για αρκούδες…

φτάσαμε και στην πολυφωτογραφημένη παγόδα (δεν είναι αυτή η γνωστή της φωτό )

Αλλά αυτή εδώ από την πάνω πλευρά, με φόντο το μαγευτικό βουνό

To Fuji, το ψηλότερο βουνό της χώρας είναι ενεργό ηφαίστειο.
Αποτελεί σύμβολο της Ιαπωνίας και ανήκει στη λίστα της Unesco με τα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς.
Η εικόνα του είναι απόλυτα συνυφασμένη με την Ιαπωνία και ανήκει στα τρία ιερά βουνά της χώρας.

Η ανάβαση στο βουνό επιτρέπεται μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες (Ιούλιο - Σεπτέμβριο) και πρέπει να κλείσεις θέση και να πληρώσεις ένα αντίτιμο. Η πληρωμή εισιτηρίου ισχύει τα τελευταία χρόνια σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί ο υπέρ τουρισμός.

Ανάλογα την εποχή που θα είσαι εκεί θα έχεις διαφορετικές επιλογές:

- Το καλοκαίρι μπορείς να ανέβεις στο βουνό και συνάμα να δεις τη βουνοκορφή του όμορφα χιονισμένη
- Την άνοιξη μπορείς να απολαύσεις τα cherry blossoms
- Το χειμώνα είναι πιο σίγουρο από κάθε άλλη εποχή να έχεις ορατότητα του Fuji ακόμη και από το Tokyo
όποτε και να βρεθείς εκεί, το μόνο σίγουρο είναι πως είναι υπέροχα!

Αναγκαστικά το επόμενο ταξίδι στη Japan θα πρέπει να είναι καλοκαίρι για να μπορέσουμε να ανεβούμε στο Fuji, τώρα πως θα αντιμετωπίσω τη ζέστη και τον κόσμο αυτό είναι πρόβλημα του τότε ταξιδιού…

Για την ώρα το κοιτούσα με δέος!

Ευτυχώς δεν είχε πάρα πολύ κόσμο και είχε χώρο για όλους με άνεση.

Η ξύλινη εξέδρα που έχουν χτίσει βοηθάει πολύ να έχεις το απαραίτητο ύψος να απολαύσεις το μέρος.

Και εγώ μέσα στην τρελή χαρά, νομίζω έβγαλα παραπάνω φωτογραφίες από ότι συνηθίζω, έτσι για να έχω οπτική από κάθε πιθανό σημείο που μπορούσα να έχω εικόνα του βουνού!

Με σιγουριά μπορώ να πω πως είναι η πιο ευτυχισμένη μου στιγμή στο ταξίδι, το ένιωσα έντονα και ήξερα πως δεν υπήρχε περίπτωση να αλλάξει αυτό τις επόμενες μέρες.

Ωραία είμασταν εκεί πάνω αλλά έπρεπε να αρχίσουμε να κατηφορίζουμε, είχαμε και συνέχεια

Στην επιστροφή λοιπόν είχε σήμανση για αγριογούρουνα και μαϊμούδες

Φτάνοντας χαμηλά και στο δρόμο για το σταθμό είχε μικροπωλητές που πουλούσαν αναμνηστικά, σουβενίρ και…μήλα Fuji!
Μήλα που ήταν τεράστια σε σχέση με τα fuji apples που αγοράζουμε εδώ.

Τα πλένουν και τα κόβουν επί τόπου αν θέλεις και εμείς τα απολαύσαμε υπό το βλέμμα του Fuji.
Τόσο νόστιμα, ακόμη τα γεύομαι!

Μετά το δροσιστικό μήλο φτάσαμε στο σταθμό για να πάρουμε το τρένο για το Kawaguchiko station

Το ίδιο το τρένο ήταν χαριτωμένο και πάντα βέβαια με υπέροχο φόντο

Όμορφη στάση στη διαδρομή

Και μετά από λίγα λεπτά φτάσαμε στον προορισμό μας και πριν βγούμε από το σταθμό το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να κλείσουμε την ώρα της επιστροφής στο γκισέ για να είμαστε σίγουροι πως θα έχουμε δική μας θέση αυτή τη φορά…

Και αυτή είναι η εικόνα που σε καλωσορίζει μόλις βγεις από το σταθμό

με λίγα λεπτά περπάτημα φτάσαμε και στην ομώνυμη λίμνη Kawaguchiko για τη δραστηριότητα που είχαμε στο πλάνο μας

Θέλαμε να κάνουμε βόλτα με καραβάκι στη λίμνη και να ανεβούμε με το τελεφερίκ για πανοραμική θέα της λίμνης και του βουνού.

Δυστυχώς το ropeway (τελεφερικ) ήταν κλειστό για συντήρηση και θα κάναμε μόνο το καραβάκι.

Πριν πάμε όμως κάναμε μια στάση στο Cafe Ku εκεί μπροστά στη λίμνη, για matcha και καφέ

στον τρίτο όροφο του μαγαζιού είχε πολύ ωραία θεά και χαζέψαμε το καραβάκι που θα περνάμε και εμείς σε λίγα λεπτά

Ξεκινήσαμε τη μίνι βαρκάδα μας, (20’ διάρκεια) με αυτή την εικόνα και πεντακάθαρο ουρανό

Στο βίντεο φαίνεται πάνω στην κορυφή να υπάρχει δραστηριότητα με τα σύννεφα

Μετά από 7’ λεπτά βλέπαμε αυτό

Και στο τέλος πριν κατεβούμε από το καραβάκι η εικόνα ήταν αυτή

Αυτό το σύννεφο που ξεκίνησε να δημιουργείται και πήρε σε λίγα λεπτά μορφή, ονομάζεται cap cloud, γιατί μοιάζει με καπέλο πάνω στην κορυφή και είναι σήμα κατατεθέν του βουνού.

Αυτό που είδαμε εμείς είναι το detached cap cloud και σε όποια μορφή και να δημιουργείται είναι αποτέλεσμα της υγρασίας και της κατεύθυνσης του ανέμου.

Ευγενικότατο το Fuji έβαλε το καπελάκι του για το απολαύσουμε!

Δώσαμε τη σκυτάλη στους επόμενους επιβάτες που θα έβλεπαν μια διαφορετική εικόνα στην κορυφή του βουνού από τη δική μας

Λίγα λεπτά αργότερα το καπελάκι στην κορυφή μεγάλωνε και είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο άλλαξε το μέγεθος του σύννεφου μέσα σε λίγα μόνο λεπτά

Η εικόνα του βουνού από το Lawson, που είναι από τα must που πρέπει να δεις και να φωτογραφήσεις όταν είσαι εκεί!
Μόνο στη Japan θα βρεις ως must ένα convenience store

Αφού λοιπόν κάναμε check και το Lawson, ξεκινήσαμε για το σταθμό για να επιστρέψουμε Tokyo

Τώρα που είχαμε σίγουρη θέση πήραμε και καναδυό χαζομαρούλες για να τσιμπολογήσουμε στη διαδρομή

Πόσο μου αρέσουν τα χαρούμενα τρένα

Και μια τελευταία φωτό μέσα από το τρένο του αγαπημένου Fuji με το καπέλο του να είναι ακόμη μεγαλύτερο

Δύο ώρες μετά φτάσαμε πίσω στο Shinjuku station και είχε ήδη σκοτεινιάσει.
Ώρα για βραδινή βόλτα στο φωτισμένο Tokyo

Πήγαμε ξανά στο Memory lane, που μας άρεσε το vibe

Αυτή τη φορά να φάμε κάτι, και πήγαμε στο Nogatoya που είχε και για εμένα κατιτις

Ο χώρος όλος και όλος χωρούσε 7-8 άτομα. Είχε δυο θέσεις πίσω πίσω και για να καθήσουμε έπρεπε να σηκωθεί όλη η οικογένεια με 3 μικρά παιδιά που καθόταν στην αρχή του μπαρ.

Πρόθυμη και ευγενέστατη οικογένεια Ολλανδών (ίσως ήταν και ο μοναδικός που συναντήσαμε σε όλο το ταξίδι που μιλούσε καλά Αγγλικά) δεν είχαν κανένα θέμα να σηκωθούν και όταν πήγαμε και όταν φύγαμε.

Δε μπορώ να πω πως ήταν ιδιαίτερα ευγενική η κυρία του μαγαζιού…
Φώναζε συνέχεια και είναι αυτό το αίσθημα πως αν δεν κάνεις ότι λέει θα σε δείρει
Παρόλο που δεν καταλαβαίνεις τι λέει το παίρνεις το μήνυμα…

Τα πιατάκια όμως ήταν πολύ νόστιμα!
Οι πράσινες πιπεριές είναι οι πιο γευστικές που έχω φάει!

Φάγαμε ήπιαμε και συνεχίσαμε τη βόλτα μας για το Metropolitan Government Building.

Στη διαδρομή περάσαμε και από το γνωστό Love sculpture του Robert Indiana, που το συναντάμε σε πάνω από 50 σημεία ανά τον κόσμο.
Δεδομένης της ώρας αλλά και του κρύου δεν είχε τις γνωστές ουρές για φωτογραφίες…

Ο δρόμος μας έβγαλε μέσα από το Neon walk, που τι άλλο θα είχε? Φώτα και πάλι φώτα

Και από εκεί καταλήγει στο Government building που θέλαμε να πάμε.
Φυσικά όχι για να μπούμε μέσα τέτοια ώρα αλλά για να δούμε και εμείς από κοντά, όπως οι περισσότεροι τουρίστες, το light show.

Το κτίριο είναι εντυπωσιακό με 48 ορόφους που στον 33ο χωρίζεται σε δύο κομμάτια και αποτελεί το ψηλότερο δημαρχείο του κόσμου.
Αλλά αυτό που το έχει κάνει γνωστό δεν είναι η αρχιτεκτονική του αλλά το light show που σε καθημερινή βάση έχει δωρεάν προβολές.
Οργανωμένα πράγματα με αναρτημένο πρόγραμμα προβολών για να ξέρεις τι θα δεις!

Το κρύο ήταν τσουχτερό και πραγματικά απορώ πως άντεξα να κρατάω το κινητό 15’ για όλη τη διάρκεια της προβολής που πετύχαμε
Άξιζε δε λέω αλλά δεν ένιωθα τα δάχτυλα μου μετά παρόλο που φορούσα γάντια…

Μετά από εκεί είχε έρθει η ώρα για ξεκούραση και τα 12’ περπάτημα μέχρι το ξενοδοχείο μου φάνηκαν βουνό μέχρι να φτάσουμε και να μπορέσω να ζεσταθώ.

Στο μυαλό μου γύριζαν όλες οι εικόνες της μέρας που γέμισαν όχι τόσο το κινητό μου όσο τις αναμνήσεις μου!
Η αλληλεπίδραση με τη φύση έχει αυτή τη μοναδική επιρροή πάνω μου και όταν πρόκειται για τόσο όμορφα μακρινά μέρη που έχω την τύχη να δω είναι added bonus!

Good night Fuji, until next time…

 

[Maria L.]

Tokyo - Day 7

Αυτή θα ήταν η πρώτη μέρα που ουσιαστικά θα περνούσαμε στο Tokyo, όπως και όλες οι επόμενες μέχρι το τέλος του ταξιδιού και ήμουνα πολύ περίεργη να το γνωρίσω.

Το Tokyo είναι η πρωτεύουσα, η πιο μεγάλη και πυκνοκατοικημένη πόλη της χώρας με πληθυσμό 37 εκατομμύρια (ίσως και περισσότερα)
Αρχικά ήταν ένα μικρό ψαροχώρι με την ονομασία Edo που με την πάροδο των χρόνων μεταμορφώθηκε σε mega city, μετονομάστηκε σε Tokyo και έγινε η πρωτεύουσα.
Σε παγκόσμια κλίμακα μέχρι πρότεινως (2024) ήταν πρώτη αλλά τα δυο τελευταία χρόνια στη λίστα των Ηνωμένων Εθνών εμφανίζεται στην τρίτη θέση μετά τη Jakarta και τη Dhaka.
Σε κάθε περίπτωση σε όποια θέση και να βρίσκεται, γιατί δεν είναι εύκολο να μετρηθεί πάντοτε ο πληθυσμός στο ακέραιο, το νούμερο είναι εξωφρενικά μεγάλο.

Σε mega city πριν το Tokyo έχουμε πάει στο Mexico City όπου ειλικρινά οι δυο αυτές πόλεις είναι τα δυο άκρα αντίθετα.
Με την εμπειρία από το Mexico City, που σε καμία περίπτωση δεν ήταν αρνητική αλλά κατά κάποιο τρόπο χαοτική, ήμουν προετοιμασμένη να νιώσω άβολα απο την πολυκοσμία που πιθανότατα να επηρέαζε και το πως θα περνούσαμε.
Προς μεγάλη μου έκπληξη έγινε ακριβώς το αντίθετο και κάθε μέρα που περνούσαμε εκεί ένιωθα όλο και πιο άνετα.
Το πιο εντυπωσιακό από όλα ήταν πως ενώ γενικά έχω ένα θέμα προσανατολισμού, εκεί αν το πιστεύει κανείς, βγαίναμε από σταθμούς και ήξερα την κατεύθυνση που θα ακολουθούσαμε. Δεν μου έχει ξανασυμβεί και τείνω να συμφωνήσω με τη γνώμη μιας φίλης μου πως μάλλον το μυαλό μου λειτουργεί καλύτερα όταν υπάρχουν κανόνες και τάξη.
Νομίζω βέβαια πως βοήθησε και το ότι είχαμε ξεπεράσει το jet lag και είχαμε ήδη πάρει την πρώτη εικόνα και αίσθηση του πως λειτουργούν τα πράγματα στη χώρα άρα δεν ήταν τόσο overwhelming.
Όποιος και να ήταν ο λόγος πάντως εγώ έχω να πω πως το Tokyo ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μου μέρα - μέρα και παρόλο που είναι τόσο έντονο και ξυπνάει κατευθείαν όλες τις αισθήσεις, το ένιωσα να μου παρουσιάζεται με έναν τρόπο που με βοήθησε να συντονιστώ στους ρυθμούς του.

Το Tokyo όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται αποτελείται από “cities within a city”, έχει 23 περιφέρειες που λειτουργούν αυτόνομα η καθεμία με το δικό της δήμαρχο αλλά ουσιαστικά ανήκουν στην κυβέρνηση του Tokyo.
Ορισμένες από αυτές θα τις γνωρίζαμε κατά την παραμονή μας, όπως: Shinjuku, Shibuya, Akihabara, κ.α.

Όλες μας οι μέρες στο Tokyo περιελάμβαναν ένα δυο αξιοθέατα ή μέρη που θέλαμε να δούμε και το υπόλοιπο πρόγραμμα το αποφασίζαμε on the spot.

Ξεκινήσαμε λοιπόν την πρώτη μας μέρα από που αλλού?
Από το Shinjuku station με κατεύθυνση την περιοχή/γειτονιά Asakusa που βρίσκεται το Senso-Ji temple που ήταν η πρώτη επίσκεψη της ημέρας.

Το Senso-Ji είναι το χαρακτηριστικό κτίσμα της εν λόγω περιοχής και από τα πιο σημαντικά τέμπλα της Ιαπωνίας. Όπως συνέβει σε πολλά κτίσματα της χώρας έχει και αυτό καταστραφεί και ξαναχτιστεί.
Το μέρος που βρίσκεται είναι στην ουσία η παλιά πόλη του Tokyo με χαμηλά κτίσματα, το καθένα με την ιστορία του, που πλέον συνυπάρχουν αρμονικά με τα μοντέρνα κτίρια.
Ο ίδιος ο ναός συνυπάρχει αρμονικά με τον γειτονικό Asakusa Shinto Shrine, και για ακόμη μια φορά με εντυπωσίασε το πόσο κοντά, χωροταξικά, είναι δυο ναοί διαφορετικών θρησκειών.

Με το που φτάνεις σε υποδέχεται η εντυπωσιακή είσοδος με το τεράστιο φανάρι

που αν και 9 το πρωί είχε μια σεβαστή ουρά να περιμένεις για φωτογραφία.
(πήγα στο πλάι έβγαλα μια και συνεχίσαμε)

Με το πέρασμα της εισόδου ουσιαστικά βρίσκεσαι σε ένα μακρύ διάδρομο/δρόμο γνωστό ως Nakamise - dori, με σκεπασμένα μαγαζιά εκατέρωθεν.

Ήταν όλα κλειστά νωρίς το πρωί αλλά γενικά το μέρος σφύζει από ζωντάνια και κόσμο.
Περπατώντας αυτό το δρόμο φτάνεις ακριβώς μπροστά στον κυρίως ναό

στην είσοδο του έχει άλλο ένα τεράστιο φανάρι

Το ίδιο το τέμπλο είναι ιδιαίτερα όμορφο και περίτεχνο σε κάθε του σημείο

κάναμε μια καλή βόλτα να το δούμε και αναζήτησα την τύχη μου κουνώντας τον κύλινδρο με τα ξυλάκια και αυτή τη φορά το νούμερο 100 που έτυχα ήταν bad luck…

Έτσι είναι αυτά, δεν μπορείς να είσαι πάντα τυχερός…

Κοιτάζοντας στη μία πλευρά του ναού είναι η παγόδα

Και στην άλλη στο βάθος είναι το Skytree (που ήταν ο επόμενος προορισμός)

Όσο περνούσε η ώρα γέμιζε περισσότερο από κόσμο το μέρος και ήταν σημάδι να φεύγουμε σιγά σιγά, όχι ότι αν δεν είχε κόσμο θα μέναμε παραπάνω, αλλά να μας έδωσε μια ώθηση η πολυκοσμία.

Αφήσαμε πίσω το ναό και περπατήσαμε λίγα λεπτά μέχρι το Skytree.

Η απόσταση είναι στην ουσία μια γέφυρα που πρέπει να περάσεις και καθώς την περνούσαμε είδαμε και ένα panda car, που μου έκανε για σχολικό έτσι χαριτωμένο και γεμάτο κουκλάκια μέσα.
Βέβαια θα μου πεις τα κουκλάκια εκεί δεν είναι για μικρά παιδιά μόνο άρα ίσως να ήταν και κάποιο shuttle εταιρείας

Παίρνοντας το βλέμμα από το αυτοκίνητο και κοιτάζοντας μπροστά μου έβλεπα το Skytree όλο και να μεγαλώνει όσο το πλησιάζαμε

Και σε ακόμη μεγαλύτερη διάσταση όντας από κάτω, έτοιμοι να μπούμε μέσα

O Skytree είναι observation tower και είναι ο πιο ψηλός πύργος στον κόσμο.

Κτίρια φυσικά υπάρχουν πιο ψηλά αλλά στην κατηγορία πύργος (δηλαδή δεν κατοικείται) είναι ο ψηλότερος με ύψος 634 μέτρα.

Διαθέτει δυο observation decks που μπορείς να ανέβεις, ένα στα 350 (Tembo deck) και ένα στα 450 μέτρα (Tembo Galleria). Υπάρχουν επιλογές στα εισιτήρια, εμείς αποφασίσαμε να πάμε και στα δύο επίπεδα και πήραμε το combo εισιτήριο.
Με την είσοδο στο κτίριο και πηγαίνοντας στους αυτόματους πωλητές εισιτηρίων για την αγορά, είδαμε μεγάλες ουρές για τα ασανσέρ…
Ο λόγος? Εκείνη την ημέρα φυσούσε πάρα πολύ και για λόγους ασφαλείας δεν λειτουργούσαν όλα τα ασανσέρ με αποτέλεσμα να περιμένουμε περίπου 45’ για να ανεβούμε και άλλα τόσα για να κατεβούμε αργότερα.

Για να είμαι ειλικρινής το είχα ξεχάσει τελείως, η φωτογραφία μου το θύμισε

Κουραστική η αναμονή δε λέω αλλά τουλάχιστον σε αποζημιώνει στο ακέραιο η θέα, και ιδίως όταν ο ουρανός είναι πεντακάθαρος έχεις την καλύτερη δυνατή ορατότητα.

Μπορεί ο αέρας να ήταν η αιτία της ταλαιπωρίας στα ασανσέρ αλλά βοήθησε στο να έχουμε εξαιρετική θέα, silver lining

Ορίστε και ο πίνακας που δείχνει τι μπορούμε να δούμε, μέχρι 106 χιλιόμετρα μακρυά το αγαπημένο Mt Fuji!

Κάναμε μερικούς γύρους στο deck να δούμε 360º το Tokyo και καταλήξαμε στο gift shop έξω από το οποίο είχε το ταχυδρομείο του Skytree που μπορούσες να στείλεις το γράμμα ή την κάρτα σου. (αγοράζεις γραμματόσημο εκεί αν δεν έχεις)
Πόσο μου αρέσουν αυτά τα χαριτωμένα σημεία και εκτός αυτού πόσο βολικό είναι για όσους έχουμε την συνήθεια να στέλνουμε κάρτες σε αγαπημένα πρόσωπα όταν ταξιδεύουμε.

Συνέχεια είχε να ανέβουμε στο επόμενο deck, 100 μέτρα παραπάνω.
Στα ασανσέρ αυτή τη φορά είμασταν εμείς και άλλα δυο άτομα, καμία σχέση με την προηγούμενη αναμονή…

Το Tembo Galleria λοιπόν είναι ένας ιδιαίτερα όμορφος γυάλινος διάδρομος που παρέχει την ίδια θέα από πιο ψηλά.

Για να είμαι ειλικρινής μεγάλη διαφορά στη θέα δεν είδαμε, ναι οκ είσαι πιο ψηλά, έχει ξεκάθαρα λιγότερο κόσμο και ίσως έχεις πιο πολλές ευκαιρίες να απολαύσεις τη θέα και να βγάλεις φωτογραφίες χωρίς εμπόδια.

Βέβαια αυτό δε σημαίνει πως οι ενοχλητικοί δεν μπορεί να υπάρξουν και ανάμεσα σε ελάχιστα άτομα. Όπως ένας τύπος που πετύχαμε να μην ξεκολλάει πραγματικά μπροστά από αυτή την κολώνα με την ένδειξη του ύψους.

Αναρωτιέμαι πόσες διαφορετικές φωτογραφίες μπορείς να βγάλεις μια στατική εικόνα και πόσες ακόμη με την αφεντιά σου μπροστά.
Περίμενε κόσμος αλλά δεν ίδρωνε το αυτί του να μετακινηθεί, ήταν ο μόνος ενοχλητικός που συναντήσαμε σε όλο το ταξίδι αλλά ακόμη τον θυμάμαι.
Καταφέραμε στα κλεφτά να βγάλουμε μια το σημείο και συνεχίσαμε παρακάτω.

Μια υπάλληλος που ήταν εκεί μόλις φύγαμε μας πλησίασε και σαν ένδειξη συγνώμης για λογαριασμό του ενοχλητικού τουρίστα, θέλησε να μας βγάλει φωτογραφία με θέα το Fuji και μας έδωσε και κάτι χαριτωμένα αυτοκόλλητα.
Τέτοιες μικρές κινήσεις ευγένειας είναι από τις πιο όμορφες αναμνήσεις που πάντοτε μένουν στο μυαλό μου, και αποτελούν την ιστορία πίσω από τη φωτογραφία.

Σαν θερμοκήπιο ήταν ο χώρος με τον ήλιο αλλά αγαπιόταν πολύ με το κρύο και τον αέρα που είχε έξω. Και μιλώντας για αέρα σκεφτήκαμε πως πάλι θα συναντήσουμε πολύ κόσμο που θα θέλει να κατέβει και πήγαμε προς τα ασανσέρ για να περιμένουμε στο επόμενο επίπεδο ξανά στην ουρά για να κατεβούμε.
Νομίζω πως η κάθοδος ήταν χειρότερη από την άνοδο… αλλά δεν είχαμε και άλλη επιλογή όσο περνούσε η ώρα τόσο αυξανόταν ο κόσμος.
Και μετά από 45’ με 60’ αναμονής, τα οποία εκμεταλλευτήκαμε να αναζητήσουμε κοντινά εστιατόρια, κατεβήκαμε και πήραμε το δρόμο για ένα που βρήκαμε με vegan options, το Gyumon Halal Ramen.

Ήταν σε όροφο και δεν ήταν ευδιάκριτο να το βρούμε, μπήκαμε σε λάθος μαγαζί και ο υπάλληλος για να μας εξηγήσει που να είναι, βγήκε έξω και ήρθε μαζί μας για να μας δείξει που να πάμε.

Νόστιμα πιάτα αλλά δεν πετάξαμε και τη σκούφια μας.
Τα πήραμε και οι δύο extra spicy και είχαν πολύ καλό kick που μας ανάγκασε να εφαρμόσουμε το ρούφηγμα για τα καλά!
Ευτυχώς ζητήσαμε και ποδιές για να μη γίνουμε χάλια και εννοείται πως βοήθησαν!

Αφού ζεσταθήκαμε και χορτάσαμε βγήκαμε έξω με κατεύθυνση ξανά προς το Senso Ji τέμπλο.

Εκεί στα μαγαζάκια έξω από το ναό, που πλέον είχαν ανοίξει, είχε ένα που το είχα σημειώσει με vegan fruit sandwiches και έπρεπε να πάμε.

Πολύ χώρο δεν είχα αφήσει για γλυκό αλλά αυτά ήταν πολύ όμορφα για να τα προσπεράσω. Πήρα δυο ένα με φράουλα και ένα με πορτοκάλι και δεν ξέρω πως τα κατάφερα αλλά τα έφαγα και τα δυο επί τόπου!
Επιτέλους να φάω και εγώ κάτι στο δρόμο

Φαγητό
Γλυκό
Τώρα ήταν ώρα για καφεδάκι

Είπαμε να πάμε προς Ginza να πιούμε τον καφέ μας σε ένα Starbucks reserve.
Η upscale περιοχή Ginza, είναι η ακριβή αγορά με μαγαζιά και μάρκες από όλο τον κόσμο. Δεν είχαμε σκοπό σήμερα να την γυρίσουμε, απλά στάση για καφέ θα κάναμε.

Φτάσαμε στο Starbucks, όπου δεν είχε μεγάλη αναμονή και μας πήγαν στο τραπέζι σχετικά άμεσα. Μας το είχε πει και η κοπέλα όσο περιμέναμε πως το maximum που θα μπορούσαμε να καθήσουμε ήταν μια ώρα αλλά είχε και χαρτάκι στο κάθε τραπέζι που το ανέφερε.
Δεν χρειαζόμασταν και περισσότερο χρόνο έτσι ήπιαμε τον καφέ μας, που μας έδωσε ένα ωραίο boost για να συνεχίσουμε.

Από εκεί θέλαμε να πάμε στο Imperial Palace που ήταν 20’ με τα πόδια μακρυά.
Η αλήθεια είναι πως φτάσαμε μέχρι εκεί αλλά είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει, έκανε κρύο και δεν μας έκανε αίσθηση να συνεχίσουμε τη βόλτα.
Αντί αυτού επιλέξαμε να πάμε για μπίρα!
Άλλωστε αναλόγως διάθεσης έβγαινε το πλάνο μέσα στη μέρα και γιατί να ήταν διαφορετικά τώρα?
Δεν φεύγει το παλάτι από εκεί, την επόμενη φορά θα το δούμε!

Tokyo Aleworks ήταν το μέρος που επιλέξαμε και πήραμε το απαραίτητο flight.

Δίπλα μας ήταν μια παρέα με ντόπιες κυρίες αρκετά μεγάλης ηλικίας που περνούσαν όμορφα και ίσως να είχαν πιει και λίγο παραπάνω…
Ωραία η ατμόσφαιρα στο μαγαζί αν και δεν ήταν πολύ γεμάτο.
Να και κάτι που από την αρχή του ταξιδιού με είχε εντυπωσιάσει.

Αυτό το καλαθάκι που έχουν σχεδόν όλα τα μαγαζιά κάτω από τις καρέκλες ή δίπλα στο τραπέζι για να μπορείς να βάζεις την τσάντα σου και τα προσωπικά σου αντικείμενα.
Δεν ενοχλείς με τα πράγματα σου κανένα και δε σε ενοχλεί και κανένας.
Πόσο πρακτικό και λειτουργικό!

Ωραία τα πίναμε αλλά οι δυνάμεις σιγά σιγά αρχίσαν να μειώνονται και έπρεπε να ξεκινήσουμε για το ξενοδοχείο.
Βρισκόμασταν στην ευρύτερη περιοχή της Ginza, εκεί απέναντι από το γνωστό Waco store

μπήκαμε στο εμπορικό Mitsukoshi, με στόχο το food court.

Σκεφτήκαμε πως αν σε πιο απλά food courts τα φαγητά και γλυκά ήταν όμορφα σε αυτο που είναι πιο upscale πως θα ήταν?
Ε ναι δεν πέσαμε έξω, σαν ψεύτικα ήταν όλα!
Και για καλή μου τύχη είχε και το Vegan Marshmellooow που φυσικά έπρεπε να δοκιμάσω.
Πόσα γλυκά θα φάω σήμερα??

Δεν καθυστερήσαμε πολύ γιατί σε 10’ έκλεινε το εμπορικό και επικρατούσε μια αναστάτωση. Πήραμε πακέτο δυο τρισχαριτωμένα γλυκά και πήγαμε στο σταθμό.

Έξω από το ξενοδοχείο είδα αυτή την εικόνα που με εντυπωσίασε!

Δίνω πολύ μεγάλη βαρύτητα στο κομμάτι της καθαριότητας και είναι τρόπος που αξιολογώ τους ανθρώπους και κατά συνέπεια τις κοινωνίες παρατηρώντας πως εφαρμόζονται οι κανόνες σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Προφανώς η επόμενη ήταν μέρα περισυλλογής ανακύκλωσης και οι ντόπιοι έχουν βγάλει τα κουτιά με τέτοια προσοχή και τάξη που για ακόμη μια φορά σκέφτηκα πως είναι τόσο απλό να δείξεις πως σέβεσαι τους γύρω σου, τους ανθρώπους που μαζεύουν την ανακύκλωση, το περιβάλλον.
Είμαι σίγουρη πως υπάρχει και πρόστιμο αν δεν ακολουθήσεις τις οδηγίες περισυλλογής σκουπιδιών και ανακύκλωσης, αλλά όπως και να έχει η εικόνα ήταν ακόμη ένα δείγμα της κουλτούρας τους.

Δεν σκέφτηκα όμως περισσότερο εκείνη την ώρα το θέμα γιατί στο μυαλό μου ήταν το γλυκό που κρατούσα στο κουτάκι. Κουτάκι που μου θύμισε εκείνα τα μικρά βαλιτσάκια που περνάμε στο νηπιαγωγείο με το φαγητό μας. (τουλάχιστον έτσι ήταν στα πολύ παλιά χρόνια που πήγα εγώ )

Ανοίγοντας το κουτί είδα πόσο περιποιημένα ήταν, τοποθετημένα με διαχωριστικά και τρόπο που δεν θα κουνηθούν στην μετακίνηση, με κουταλάκια και μικρή παγοκύστη για τη διατήρηση της θερμοκρασίας. Next level περιποίησης!
Και για να κλείσω τη μέρα γλυκά, όπως άλλωστε γλυκά κύλισε και η περισσότερη με τόσα που έφαγα , τίμησα δεόντως ένα εκ των δύο!

 

[KIKI]

Πολύ ωραίο κεφάλαιο! Και ωραία γλυκά!

 

[Maria L.]

Tokyo - Day 8

Όλες οι μέρες στο Tokyo ήταν χαλαρές και μιας και δεν είχαμε κάποια δραστηριότητα κλεισμένη για πρωινές ώρες, παρόλο που ξυπνούσαμε αρκετά νωρίς, χωρίς καμία βιασύνη παιρναμε το χρόνο μας.
Να λοιπόν ένας ακόμη λόγος που απόλαυσα τις μέρες μας εκεί, κανένα άγχος σε μια πόλη που τη χαρακτηρίζουν οι τόσο γρήγοροι ρυθμοί.

Η σημερινή μέρα αποφασίσαμε να ξεκινήσει με επίσκεψη στη γειτονιά Akihabara που είναι γνωστή και ως Electric town.
Αρχικά ήταν ένα μέρος με μαγαζιά που πουλούσαν ηλεκτρικές συσκευές, ραδιόφωνα και στη συνέχεια άλλαξε χαρακτήρα ακολουθώντας τα νεότερα trends και πλέον αποτελεί τον παράδεισο για τους λάτρεις των anime, manga, και κάθε είδους παιχνιδιών.
Να σημειώσω πως οι γνώσεις μου είναι ανύπαρκτες για το συγκεκριμένο αντικείμενο/χώρο και ότι έβλεπα μου έκανε περίεργο, ιδιαίτερο, εκκεντρικό και όλα αυτά μαζί.

Με το που κατεβαίνεις από το σταθμό και αρχίζεις να περπατάς στους δρόμους και να κοιτάς τριγύρω δεσπόζουν παντού εικόνες και neon signs με anime.

Είναι μια εμπειρία από μόνη της η βόλτα στην περιοχή.

Επιλέξαμε να μπούμε στο Radio Kaikan που βάσει μιας μινι αναζήτησης είναι από τα εμβληματικά μαγαζιά τόσο της περιοχής όσο και του αντικειμένου.

Πρόκειται για ένα μεγάλο πολυκατάστημα που ο κάθε όροφος είναι γεμάτος με παιχνίδια κάθε είδους για όλα τα ενδιαφέροντα.

Σε μια βιτρίνα εντοπίσαμε και τα γνωστά Labubu. Γενικά δεν μπορούσα να καταλάβω την τρέλα που επικρατεί με τα εν λόγω κουκλάκια, αλλά βρισκόμενη στη χώρα που γενικά λατρεύουν τα κουκλάκια τόσο πολύ και βλέποντας τα παντού, υπέκυψα και μπήκα και εγώ στο club των Labubu fans
Μου χαμογέλασε με τα 9 δοντάκια του το ροζ/μωβ και το πήρα μαζί μου!

Ανεξαιρέτως θέματος παιχνιδιών σε κάθε όροφο έβρισκες τους αυτόματους πωλητές με τι άλλο? Κουκλάκια και παιχνίδια!!

Επίσης προσέξαμε πως σε κάθε σκάλα είχε αυτή την προειδοποίηση για όσες κυρίες φοράνε φούστα…

Μετά από μια μικρή βόλτα σε διάφορους ορόφους, βγήκαμε ξανά έξω που για να είμαι ειλικρινής είτε μέσα σε μαγαζί είτε έξω, η αίσθηση και οι εικόνες είναι σχεδόν ίδιες.

Μπήκαμε και στο Book Off, είναι από τα πιο γνωστά second hand μαγαζιά για βιβλία, videogames και manga.

Δεν είχε πουθενά καμία επιγραφή στα αγγλικά και πραγματικά δεν καταλάβαινα τι βλέπαμε…
Όχι αν θα είχε θα ήξερα καλύτερα, αλλά λέμε τώρα…

Είδαμε και τις κοπέλες που εργάζονται στα maid cafes και είναι ανάλογα ντυμένες

Τα Maid cafes, ξεκίνησαν από αυτή την περιοχή και μετά την επιτυχία τους εξαπλώθηκαν και σε άλλα μέρη. Στην ουσία οι σερβιτόρες είναι κορίτσια 18-20 χρόνων και συμπεριφέρονται στους πελάτες σαν να είναι αφεντικά τους, μιμούμενες τα anime που τόσο αγαπάνε και είναι μέρος της κουλτούρας τους. Προφανώς οι περισσότεροι από τις δυτικές χώρες να μην μπορούμε να κατανοήσουμε τη σημασία τους και να είμαστε επικριτικοί για το σεξιστικό χαρακτήρα τους (συμπεριλαμβανομένης και της αφεντιάς μου) αλλά εκτός από το καθαρά εμπορικό κομμάτι είναι απόλυτα συνυφασμένα με τα anime και ίσως οι λάτρεις του να μπορούν με κάποιο τρόπο να βιώσουν στην πραγματική τους ζωή όσα διαβάζουν...
Who knows?
Δεν επισκεφθήκαμε κάποιο αλλά στο δρόμο είδαμε αρκετά κοριτσάκια ντυμένα ανάλογα.

Μ'αυτά και μ'αυτά σημέριασε και ήταν ώρα για φαγητό. Πήγαμε εκεί στην περιοχή για ramen στο Kyushu Jangara.

Παραδοσιακό, μικρό, χαριτωμένο με νόστιμο φαγητό!
Ο κόσμος που περιμένει βοηθάει να το εντοπίσεις γιατί αλλιώς μπορεί και να το προσπεράσεις.

Περιμένοντας στην ουρά έρχεται ο σερβιτόρος να παραγγείλεις και όταν αδειάσει θέση σε φωνάζουν να πας μέσα.
Οργανωμένα και γρήγορα! Japanese way!

Βλέποντας την ώρα που βγήκαν οι φωτογραφίες συνειδητοποίησα πως φάγαμε μέσα σε 20΄, και μπορώ να πω με σιγουριά πως είμασταν πλέον απόλυτα εναρμονισμένοι με την ταχύτητα των ντόπιων!
Γρήγορα μεν αλλά πολύ νόστιμα, από τα καλύτερα ramen του ταξιδιού.

Τελειώσαμε το φαγητό μας και συνεχίσαμε με μια στάση στην Ginza. Ήταν Σάββατο και κάθε Σαββατοκύριακο, ο κεντρικός δρόμος με τα μαγαζιά είναι κλειστός για τα αυτοκίνητα και μπορείς άνετα να απολαύσεις ψώνια και βόλτα.

Το εκμεταλλευτήκαμε περπατώντας με την ησυχία μας και μπήκαμε για μια γρήγορη ματιά στο Uniqlo, έχει πολλά στο Tokyo, το συγκεκριμενο είναι το flagship.
Δεν ήταν μέρα για ψώνια αλλά μιας και ήταν στο δρόμο μας ήταν ευκαιρία να το δούμε.

Uniqlo Ginza

Δεν είναι διαφορετικό όσον αφορά τα προϊόντα από τα άλλα απλά είναι μεγαλύτερο.

Ε, αφού μπήκαμε είπαμε να δοκιμάσουμε και κάτι. Τα δοκιμαστήρια, όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν πεντακάθαρα και είχαν σήμανση να βγάλεις τα παπούτσια σου πριν μπεις…

Καταλήξαμε να αγοράσουμε ένα παντελόνι που χρειαζόταν κόντεμα και μας ενημέρωσαν πως θα το είχαν έτοιμο σε 1 ώρα!
Αυτό είναι εξυπηρέτηση!
Δεν θα περιμέναμε να το πάρουμε (περάσαμε την επομένη) αλλά σε κάθε περίπτωση η ταχύτητα ήταν εντυπωσιακή.

Πήγαμε απέναντι στο Ginza Six, luxury εμπορικό που μπορείς να ανέβεις στην ταράτσα του για να δεις τη Ginza απο ψηλά, ωραίο bonus για δωρεάν θέα!

Ορατοί και δυο πύργοι: Tokyo Skytree και Tokyo tower

Να και το Uniqlo μεσοτοιχία με το Tiffany’s

Και για να μην ξεχνιόμαστε είχε και ένα shinto shrine εκεί στον κήπο της ταράτσας

Ωραία τα είδαμε από ψηλά πάμε τώρα ξανά κάτω και συνέχεια στη μέρα μας με επίσκεψη στο Meiji Shrine.

Το Meiji Jingu shrine βρίσκεται στην περιοχή Shibuya και είναι χτισμένο μέσα σε δάσος ακριβώς δίπλα στο Yoyogi Park.
Ένας μεγάλος καταπράσινος χώρος στο κέντρο του Tokyo, που είναι γεμάτος από τουρίστες αλλά και ντόπιους.
Μπαίνοντας στο χώρο περνάς στο την τεράστια torii gate ύψους 12 μέτρων και αμέσως αισθάνεσαι την αλλαγή της ατμόσφαιρας. Από την πολύβουη πόλη μεταφέρεσαι σε ένα ήρεμο και γαλήνιο περιβάλλον περπατώντας ανάμεσα στα δέντρα.

Ο ναός

Πετύχαμε και ένα γάμο εκείνη την ώρα. Λογικά οι εμπλεκόμενοι γνωρίζουν πως εκτός από την ιδιωτική τελετή που έχουν μέσα στο ναό όλο το υπόλοιπο κομμάτι του γάμου στον εξωτερικό χώρο είναι σίγουρο πως θα φωτογραφηθεί/βιντεοσκοπηθεί από εκατοντάδες τουρίστες.

Μου έκανε εντύπωση πως παρόλο που ήταν γεμάτο κόσμο το μέρος, όταν βγήκε το ζευγάρι στον προαύλιο χώρο και ξεκίνησε την πορεία με όλους τους καλεσμένους από πίσω, επικρατούσε απίστευτη ησυχία.

Αφήσαμε το γάμο πίσω μας και συνεχίσαμε συναντώντας τα βαρέλια με sake, που είναι δωρεές από τοπικές μπυραρίες

Αλλά και βαρέλια με κρασί δωρεά από την Βουργουνδία

Αν και Δεκέμβριος που και που βλέπαμε ακόμα ωραία φθινοπωρινά χρώματα

Βγαίνοντας από το δάσος και το χώρο του ναού βρισκόμασταν στην περιοχή Harajuku που είναι η απόλυτη αντίθεση από εκεί που είμασταν. Από την ηρεμία και την ησυχία μεταφέρεσαι σε ένα πολύ ζωντανό και έντονο περιβάλλον.

Η Harajuku είναι επίκεντρο της μόδας των νέων και κυρίως της εκκεντρικής μόδας.
Ο δρόμος είναι ασφυκτικά γεμάτος με νεαρά άτομα με κάθε λογής εμφάνιση και αισθητική.

Όπως και σε όλο το Tokyo, είχε παντού αυτόματους πωλητές με κουκλάκια που δεν είναι απλά μέσα σε κάποιο μαγαζί ή στο δρόμο αλλά έχουν το δικό τους χώρο

Σε ένα από αυτά, το Capsule Lab, είπα να πάρω και εγώ κάτι για να συμπληρώσω το απόλυτο blend in με τα κουκλάκια σήμερα. Σε μια αναγνωριστική βόλτα τριγύρω εντοπίσαμε το αγαπημενό μου panda με γιαπωνέζικη πινελιά, ένα τρισχαριτωμένο onigiri panda

Capsule Lab

Αφού πήρα το κουκλάκι συνεχίσαμε την βόλτα μας με μια στάση σε ένα από τα καταστήματα κρέπας όπου ο Δημήτρης δοκίμασε μια με φράουλα. Νόστιμη την περιέγραψε αλλά όχι και καλύτερη από αυτές που θυμάται να τρώει στη Θεσσαλονίκη…

Στο δρόμο περάσαμε μπροστά από πάρα πολλά pet cafes που το καθένα είχε και διαφορετικά ζωάκια. Μπορείς να κάνεις παρέα με σκυλιά (μεγάλη ποικιλία στις ράτσες), γάτες, σκατζόχοιρους, γουρουνάκια, κουκουβάγιες, αλεπούδες, κουνάβια και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο…

Άλλος ένας δρόμος με ιδιαίτερο χαρακτήρα!


Μετά από τόση νεολαία τριγύρω μας, νιώσαμε πως έπρεπε να κάνουμε κάτι πιο adult και είπαμε να πιούμε μπίρα στο Tokyo beer lab.

Είναι μια μικρή μπυραρία και τι άλλο θα μπορούσε να είναι από ιδιαίτερη!

Δύο καινούργια πράγματα που προστέθηκαν στις αναμνήσεις μας:

1.Δεν έχω ξαναπάει σε μπυραρία που να έχει dj’s να παίζουν ηλεκτρονική μουσική που μεταδίδετε και live στο YouTube.
Ο νεαρός dj προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ και μου έφτιαξε τη διάθεση!

2. Δεν έχω ξαναπιεί μπύρα με glitter

Μπίρες, ατμόσφαιρα, εξυπηρέτηση, μουσική και το όλο concept 10/10!!
Πραγματική εμπειρία!
Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτή η μουσική δεν είναι της αρεσκείας μου, αλλά πολλές φορές έκτοτε έχω ακούσει μουσική από το κανάλι τους στο YouTube: Tokyo beer lab.

Αφού δοκιμάσαμε όλες τις μπύρες, δεν ήταν και παρά πολλές , και συνεχίσαμε τη βόλτα μας στο Χριστουγεννιάτικα στολισμένο Tokyo.

Για να καταλήξουμε στο Shibuya Blue Cave, ένα δρόμο φωτισμένο σε μπλε χρώμα, όπως άλλωστε το λέει και το όνομα του.

Περπατήσαμε κάτω από τα μπλε φώτα μέχρι το τέλος του δρόμου και είπαμε πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο να πιούμε και ένα ποτάκι.

Είδαμε ένα starbucks reserve σχετικά κοντά με βολική διαδρομή λεοφωρείου και ξεκινήσαμε για εκεί.

Διαλέξαμε ένα espresso martini και ενα old fashioned και δεν μας απογοήτευσαν.

Και μετά από εδώ είχε έρθει επισήμως η ώρα για ξεκούραση.

Στο τρένο για το ξενοδοχείο άλλη μια ωραία λεπτομέρεια που πρόσεξα ήταν πως οι χειρολαβές ήταν σε διάφορα ύψη για να μπορούν με ευκολία όλοι οι επιβάτες να τις κρατήσουν.

Γεμάτο το Tokyo με μικρές αλλά σημαντικές πινελιές παντού όπου και να κοιτάξεις, αρκεί να δώσεις προσοχή.

 

[Maria L.]

Tokyo - Day 9

Η σημερινή μέρα θα ήταν η μόνη συννεφιασμένη και λίγο βροχερή στο ταξίδι και την είχαμε από την αρχή προγραμματίσει ως μέρα για ψώνια.
Με πιο νωχελική και ιδιαιτέρως χαλαρή διάθεση θα επισκεπτόμασταν τα κοντινά μας εμπορικά, όλα πάνω κάτω σε μια απόσταση 10’ με τα πόδια.
Μας βοήθησε πολύ που ήταν κοντά το ξενοδοχείο σε όλα τα μαγαζιά που θα πηγαίναμε γιατί αφήναμε ότι αγοράζαμε χωρίς να έχουμε βάρος μαζί μας.

Και μιας και ανέφερα το ξενοδοχείο αυτές είναι κάποιες παροχές/ευκολίες που δεν τις έχω συναντήσει σε ξενοδοχεία άλλων χωρών.

-Δεν αναφέρομαι στον ψύκτη νερού αλλά στην πρέσα παντελονιών από κάτω! Εμάς δεν μας χρειάστηκε αλλά φαντάζομαι θα έχει και αυτή το κοινό της

- Ζυγαριά για βαλίτσες στο lobby, που όλες τις μέρες όλο και κάποιος από τους πελάτες του ξενοδοχείου ζύγιζε και μετέφερε πράγματα από τη μια βαλίτσα στην άλλη.
Δεν τη χρειαστήκαμε γιατί υποθέτω όπως οι περισσότεροι, έχουμε αυτές τις μικρές ζυγαριές ταξιδίου εδώ και πολλά χρόνια, αλλά όπως είδα σε αρκετό κόσμο φάνηκε χρήσιμη.

- Σε όλους τους χώρους μπαίνοντας έχει τις γνωστές σακούλες για να βάζεις τη βρεγμένη σου ομπρέλα. Δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, απλά αυτό μου άρεσε γιατί στεγνώνει την ομπρέλα με 2-3 κινήσεις χωρίς να χρειάζεσαι πλαστική σακούλα.
Και σε άλλα μέρη το συναντήσαμε απλά εδώ έβγαλα τη φωτογραφία…

Κλείνω την παρένθεση για το ξενοδοχείο και πάμε στα μαγαζιά.

Ξεκινήσαμε από το πολυκατάστημα Hands ακριβώς εκεί στο Shinjuku station. Όπως σε όλα τα αντίστοιχα πολυκαταστήματα μπορείς να βρεις τα πάντα, από ότι μικρό και χαζό αναμνηστικό μέχρι ακριβά μαχαίρια. Το καλό είναι πως ενώ έχει κόσμο δε δυσκολεύεσαι να κινηθείς στο χώρο.
Πήγαμε σε μερικούς από τους 7 ορόφους του αλλά την περισσότερη ώρα την περάσαμε στον όροφο με τα χαρτικά. Οι Ιάπωνες είναι γνωστοί για την αγάπη τους στα χαρτικά και μπορείς να βρεις ότι περνάει από το μυαλό σου και ότι δεν έχεις καν σκεφτεί ότι υπάρχει ή ότι το χρειάζεσαι.
Σε μια εποχή που έχουμε ξεχάσει πως είναι να πιάνεις στύλο και να γράφεις, είναι τόσο όμορφο να βλέπεις τόσο όμορφα και καινοτόμα πράγματα για το γραφείο, ημερολόγια, φακέλους, στύλο, σφραγίδες και τόσα μα τόσα πολλά ακόμη στα ράφια!
Δεν μπορείς να αντισταθείς, σίγουρα θα πάρεις κάτι, κάναμε τις επιλογές μας και συνεχίσαμε γιατί σίγουρα μπορείς να περάσεις πολύ χρόνο εκεί.

Πήρα τα απαραίτητα σύνεργα για matcha made in japan και όχι από το amazon και κράτησα τις οδηγίες προετοιμασίας

Τελειώσαμε και βγήκαμε έξω με τη βροχή να είναι λίγο πιο δυνατή αλλά όχι απαγορευτική για βόλτα.

Επόμενο ήταν το κατάστημα της αγαπημένης αλυσίδας Muji που μπαίνουμε σε όποια χώρα τα πετύχουμε και δεν θα μπορούσαμε να μην πάμε στην original χώρα.
Όταν πρόκειται για αλυσίδα δεν είναι πως περιμένεις κάτι διαφορετικό από αυτά που ξέρεις, αλλά σίγουρα κάτι μοναδικό ή λίγο ξεχωριστό θα βρεις.

Παρεμπιπτόντως το δίδαγμα που αποκομίσαμε τόσο από το Muji όσο και από το Uniqlo στην Ιαπωνία είναι πως τα ρούχα τους είναι φτιαγμένα για τις διαστάσεις των ντόπιων και όχι του υπόλοιπου κόσμου.
Να εξηγήσω τι εννοώ.
Και από τις δύο εταιρίες έχουμε ρούχα χρόνια τώρα και επίσης ψωνίζουμε πολύ συχνά ιδίως από το Uniqlo, συνεπώς δε δοκιμάσαμε ρούχα που τα ξέραμε, απλά πήραμε το μέγεθος μας και φύγαμε. Τι διαπιστώσαμε όταν επιστρέψαμε σπίτι μας? Τα μανίκια από πουκάμισα και μπλούζες είναι όλα πάνω από τον καρπό του χεριού
The Japanese way ή καλύτερα the Japanese size!
Τώρα θα το ξέρουμε για την επόμενη φορά

Συνεχίσαμε τη βόλτα και μιας και είμασταν στη χώρα παραγωγής τους είπαμε να αγοράσουμε από ένα ζευγάρι Onitsuka Tiger αθλητικά.
Η αλήθεια είναι πως τίποτα δεν χρειαζόταν να πάρουμε και όλα μπορούμε να τα προμηθευτούμε on line αλλά είναι άλλη η αίσθηση να αγοράζεις κάτι από την πηγή του και πόσο χαίρομαι που το κάναμε.

Στο πρώτο κατάστημα διαπίστωσαν πως δεν είχαν το νούμερο στο ζευγάρι που θέλαμε για το Δημήτρη και ο νεαρός έκανε την αναζήτησή του, το βρήκε και κάλεσε το πιο κοντινό κατάστημα που το είχε να το κρατήσουν στο όνομα μας.
Πρώτη καλή εντύπωση που συνεχίστηκε και στο επόμενο με το παραπάνω.

Δυο-τρια τετράγωνα πιο κάτω φτάσαμε, καθήσαμε και ο υπάλληλος μας έφερε τα παπούτσια να τα δοκιμάσουμε.
Έσκυψα να βγάλω τα παπούτσια μου και ο ίδιος γονάτισε και μου είπε πως θα με βοηθούσε.
Αυτό σήμαινε πως μου έβγαλε τα παπούτσια και μου φόρεσε τα καινούργια, έδεσε τα κορδόνια και συνέχισε το ίδιο και στο Δημήτρη!
Με ξάφνιασε και ένιωσα και λίγο περίεργα γιατί δεν είναι κάτι που μας έχει ξανασυμβεί. Εννοώ πως πρόκειται για ένα casual κατάστημα και όχι κάποιο high end που επιπρόσθετα εκείνη την ώρα ήταν και ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο. Ο υπάλληλος φάνηκε πως το έκανε με χαρά και ήταν κομμάτι της εξυπηρέτησης των πελατών γιατί κοιτάζοντας τριγύρω διαπίστωσα πως σε όλους το ίδιο έκαναν.
Μου θύμισε τον Al Bandy στο παντρεμένοι με παιδιά, σε αυτή τη σειρά είχα δει πρώτη φορά πωλητή σε κατάστημα παπουτσιών να βάζει ο ίδιος τα παπούτσια στους πελάτες!
Αλλά το κερασάκι στην τούρτα ήταν στο τέλος όταν πληρώσαμε που η υπάλληλος έβαλε τα παπούτσια στη χάρτινη σακούλα και από πάνω την κάλυψε με πλαστική για να την προστατέψει από τη βροχή, ε αυτό και αν ήταν κάτι που δεν έχω ξαναδεί!

Ειλικρινά πιο πολύ χάρηκα για όλη την εμπειρία, γιατί εμπειρία ήταν για μένα, και όχι για τα ίδια τα παπούτσια.
Εύγε! Πολύ διαφορετική και ιδιαίτερη εξυπηρέτηση.

Μετά από εκεί μπήκαμε σε ένα από τα Lumine εμπορικά της περιοχής και πήγαμε για ramen και gyoza στο Ippudo.

Ωραία φάγαμε και για να χωνέψουμε θα συνεχίζαμε τη βόλτα μας για να δούμε εκεί κοντά τη γνωστή 3D γατούλα που κάνει την εμφάνιση της στο billboard κάθε 15’.

Σίγουρα το πιο εύκολο είναι να δεις κάποιο βίντεο στο YouTube, αλλά έχει πλάκα να τη βλέπεις από κοντά και να προσπαθήσεις να τραβήξεις ένα βίντεο από μόνος σου. Και αυτό το λέω γιατί ότι βίντεο έχω έκανα το λάθος να κάνω zoom από την αρχή και το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου καλό…
Γενικά δεν πολύ κοιτάω τι τραβάω γιατί τα μάτια μου τα παίρνω από την οθόνη να βλέπω το πραγματικό θέμα και όχι μέσω οθόνης.
Πρόλαβα όμως να τραβήξω ένα μικρό χωρίς zoom όσο περιμέναμε να ανάψει το φανάρι καθώς φεύγαμε.

Μετά τη γατούλα πήγαμε στο Donki της γειτονιάς για να πάρουμε κάτι τελευταία πραγματάκια όπου συγκριτικά με αυτό που πήγαμε στην Osaka, εδώ σίγουρα συναντήσαμε περισσότερο κόσμο. Πήραμε όσο πιο γρήγορα μπορέσαμε μερικά μικρά αναμνηστικά και τα περίφημα Kit-Kat για συναδέλφους και όπου φύγει φύγει.
Δεν μου ταιριάζουν καθόλου οι χώροι με μια μόνιμη βοή και φασαρία, ποτέ δεν τους συμπαθούσα αλλά όσο μεγαλώνω έχω όλο και λιγότερες ανοχές.

Διαπιστώσαμε πως θα μπορούσαμε όλα να τα είχαμε πάρει και από άλλα μαγαζιά πχ το Hands που είμασταν νωρίτερα γιατί ήταν πιο ακριβά στο Donki. Το έμαθα το μάθημα μου για την επόμενη φορά!

Ουφ, τέλος με τα ψώνια και τα μαγαζιά…

Είχε περάσει αρκετά η ώρα και είχε σκοτεινιάσει για τα καλά. Παρόλο που δεν είχε και τον πιο καθαρό ουρανό θα πηγαίναμε στο Tokyo Tower όπως το είχαμε αποφασίσει.

Έξω από το μετρό εκεί στη γειτονιά μας το Southern Terrace σε Χριστουγεννιάτικο κλίμα.

Και από αυτό το φωτισμένο παρκάκι στον φωτισμένο Tokyo Tower που είναι εμπνευσμένος από τον Πύργο του Αιφελ.

Ο πιο ψηλός πύργος στη χώρα μέχρι που χτίστηκε ο Tokyo Skytree.

Και εδώ έχει δύο επίπεδα που μπορείς να ανέβεις, στο πρώτο επίπεδο στα 150 μέτρα και μετά πιο πάνω στα 250 μέτρα.
Αγοράσαμε το εισιτήριο και για τα δυο decks και πήγαμε στο ασανσέρ. Ελάχιστος κόσμος σε αυτό τον πύργο χωρίς καμία καθυστέρηση για να ανέβουμε.

Δεν ήταν άσχημα με τη συννεφιά όπως το είχαμε στο νου μας, μια χαρά θέα είχαμε. Αυτό που δεν ήταν πολύ ωραίο ήταν πως ο χώρος του deck είχε ένα πολύ ενοχλητικό κόκκινο φωτισμό που αφενός ενοχλούσε στις φωτό και αφετέρου την ίδια την θέα με τον αντικατοπτρισμό στο τζάμι ακόμη και να μην ήθελες να φωτογραφήσεις κάτι.

Κάναμε τη βόλτα γύρω γύρω και όταν πήγαμε για το επόμενο deck, είχε και ένα μικρό χώρο που μια υπάλληλος θα μας έλεγε ορισμένα ιστορικά στοιχεία για τον πύργο. Ξεκίνησε φυσικά στα Ιαπωνικά πρώτα και μιλούσε, μιλούσε και μιλούσε και όταν τελείωσε και ήρθε η δική μας σειρά να ακούσουμε στα αγγλικά, μας λέει, εσείς δείτε αυτό το βίντεο που θα παίξει!
Οκ ότι πεις!

Ειλικρινά μου φάνηκε τόσο αστείο έτσι πως το είπε που γελούσα μόνη μου και δε νομίζω πως θυμάμαι και τίποτα από το βίντεο…
Anyway, θα είχε σίγουρα το ενδιαφέρον του!

Μόλις βγήκαμε στον κύριο χώρο μας έδωσαν και ένα ποτό (ήταν στην τιμή του εισιτηρίου)
Και σε αυτό το επίπεδο μας ακολούθησε αυτός ο χαζός κόκκινος φωτισμός, αλλά μπορώ να πω πως ήταν λίγο καλύτερα.
Όπως και να έχει ότι εμπόδια και να έχεις, από ψηλά και μακρυά όλα τα πράγματα σε αυτή τη ζωή είναι όμορφα!

Το πιο αστείο ήταν πως είχε black light, που δεν είχαμε αντιληφθεί και κάποια στιγμή που κατεβάσαμε τις μάσκες να πιούμε νερό είδαμε τα δόντια μας να φωσφορίζουν!!

Με αυτές τις όμορφες εικόνες του Tokyo και με μια τελευταία του πύργου καθώς φεύγαμε, θα κλείναμε και τη σημερινή μας μέρα.

 

[Maria L.]

Tokyo - Day 10

Έφτασε και η τελευταία μας μέρα που θα ξεκινούσε με το να φτιάξουμε τις βαλίτσες για να είναι όλα έτοιμα για αύριο.
Το πρωινό πέρασε με τις ετοιμασίες, χαλαρό καφεδάκι και βόλτα εκεί τριγύρω στην περιοχή Shinjuku.

Το μοναδικό πλάνο της ημέρας ήταν το βράδυ που είχαμε κλείσει να πάμε στο τελευταίο observation deck του ταξιδιού, το Shibuya Sky.

Τα εισητήρια τα είχαμε κλείσει λίγες μέρες πριν μέσω klook, για να είμαστε σίγουροι πως θα έχει διαθεσιμότητα. Πολύ δημοφιλές το εν λόγω deck και κυρίως την ώρα της δύσης του ηλίου, που χρειάζεται πολύ έγκαιρα κράτηση. Στα άλλα δύο βγάλαμε εισητήριο επιτόπου στην είσοδο, αλλά σε τούτο δω ήθελε να είμαστε έτοιμοι. Και ευτυχώς που είχαμε βγάλει γιατί δεν υπήρχε διαθεσιμότητα αν πηγαίναμε να βγάλουμε εκείνη την ώρα που φτάσαμε.

Μιας και όλες τις μέρες στην Ιαπωνία οι μετακινήσεις από το ένα σημείο στο άλλο γινόταν αποκλειστικά με το τρένο, σκεφτήκαμε σήμερα για αλλάγη να περπατήσουμε από Shinjuku σε Shibuya που ήταν μόλις μια ώρα με τα πόδια.
Με αυτό σαν στόχο πριν ξεκινήσουμε, είχε ήδη πάει μεσημέρι, πήγαμε για ένα τελευταίο ramen ακόμη μια φορά στο Afuri.

Εκεί στο μηχάνημα που παραγγείλαμε ξεφορτωθήκαμε και ένα μεγάλο αριθμό από κέρματα. Ούτε θυμάμαι ποια ήταν η προηγούμενη φορά που είχαμε βρεθεί με τόσα κέρματα πάνω μας.

Εγώ πήρα ξανά το Rainbow vegan ramen

Και ο Δημήτρης δοκίμασε αυτή τη φορά Tsukemen ramen, που ο ζωμός και τα noodles σερβίρονται σε δυο ξεχωριστά πιάτα.
Είχαμε δει την προηγούμενη φορά εκεί locals να τα τρώνε και ήταν καλή ευκαιρία για δοκιμή.
Ενδιαφέρον και αρκετά spicy το χαρακτήρισε!

Ευχαριστημένοι με τις επιλογές μας και χορτασμένοι, είμασταν έτοιμοι για τη βόλτα μας.
Πριν βγούμε όμως στο δρόμο πήραμε και από ένα μικρό επιδόρπιο στο χέρι από ένα μαγαζί εκεί δίπλα που το είχαμε δει μέρες πριν.

Ένα δροσιστικό ζελεδάκι πορτοκάλι και ένα πιο σοκολατένιο γλυκάκι.

Κάποια στιγμή που είμασταν σε μια γέφυρα να περάσουμε το δρόμο είδαμε κάτω να περνάει ένα γκρουπ από street Go karts, που αποτελούν μια από τις δραστηριότητες των τουριστών.

Για κάποιο λόγο είναι νόμιμο να μοιράζονται το δρόμο με τα αυτοκίνητα…από τους ντόπιους υπάρχουν πολλές αντιδράσεις γιατί πρόκειται για άκρως επικίνδυνη δραστηριότητα και προσωπικά εντυπωσιάστηκα που έχει δοθεί έγκριση/άδεια για κάτι παρόμοιο από τους Ιάπωνες.
Τι να πεις…

Εκτός από τα karts εκεί ήταν και το Yoyogi National Stadium, που είχε φιλοφενήσει ορισμένους αγώνες στους Ολυμπιακούς του 1964!

Να και το τρένο που λογικά θα παίρναμε αν δεν είχαμε επιλέξει το περπάτημα

Ωραία αναζωογονητική βόλτα που μας οδήγησε Shibuya και βρεθήκαμε στο πιο γνωστό σημείο συνάντησης του Tokyo, το Hachiko statue.

Γιατί άγαλμα για το σκυλάκι?

Πρόκειται για σκύλο της γνωστής ιαπωνικής ράτσας Akita, που το χαρακτηριστικό τους είναι πόσο πιστά είναι. Το εν λόγω σκυλάκι με το όνομα Hachiko, σε αυτό το σημείο χαιρετούσε/υποδεχόταν το αφεντικό του καθημερινά μετά τη δουλειά.
Το αφεντικό πέθανε μια μέρα στη δουλειά και δεν εμφανίστηκε στο σημείο συνάντησης. Έκτοτε λέγεται πως ο σκύλος πήγαινε για 10 χρόνια κάθε μέρα σε αυτό το σημείο με την ελπίδα να συναντήσει το αφεντικό του.

Φυσικά έχει ουρά για να βγεις φωτογραφία μπροστά, βγάλαμε μια από το πλάι χωρίς αναμονή και συνεχίσαμε.

Το άγαλμα στην ουσία είναι στην ίδια πλατεία με τη γνωστή διασταύρωση Shibuya scramble crossing που δεν μπορείς να μην πας όταν είσαι στο Tokyo.
Διάβαση που είναι γνωστή ως η πιο πολυσύχναστη παγκοσμίως με τον αριθμό να έχει φτάσει έως και τις 3000 άτομα σε κάθε φανάρι!

Σε ταινίες ή σειρές που έχουν γυριστεί στο Tokyo, πάντα υπάρχει μέσα. Εγώ τη θυμάμαι από το Lost in Translation και από το videoclip του αγαπημένου μου τραγουδιού των Manic street preachers: motorcycle emptiness.

Αν το σκεφτεί κανείς μια απλή διάβαση είναι όταν την περνάς και δεν έχει τίποτα εντυπωσιακό, ενδιαφέρον υπάρχει όταν τη βλέπεις από ψηλά.
Και γενικά όσο πιο ψηλά τόσο πιο όμορφα…

Το καλό είναι πως δε χρειάζεται κάποιος αναγκαστικά να πληρώσει για να τη δει, γιατί έχει διάφορα σημεία που μπορείς να τη χαζέψεις.
Στην είσοδο/έξοδο μιας στάσης του μετρό είδαμε πως είναι πολύ εύκολο να έχεις μια καλή εικόνα

Έχοντας αρκετό χρόνο ακόμη μέχρι την ώρα που είχαμε εισιτήριο για το observation deck, ευκαρία ήταν για βόλτα στη βραδυνή γειτονιά Shibuya

Κάναμε μια στάση στο Muji για καφεδάκι, να μας τονώσει για τη συνέχεια

Όλοκληρώνοντας τη βόλτα επιστρέψαμε στο Scramble Square, τον πύργο που βρίσκεται το deck, για να φάμε εκεί βραδυνό σε κάποιο εστιατόριο.

Δεν είχαμε κάποιο υπόψη και όπως κοιτούσαμε τα μενού από το ένα στο άλλο, ένας υπάλληλος ήξερε λίγα Αγγλικά και μας είπε πως είχε και για μένα επιλογή!

Μας έβαλε και σε τραπέζι με καλή θέα δε λέω…

Πήραμε τα ποτάκια μας

Εγώ την πρόταση του σεφ και ουσιαστικά τη μόνη μου επιλογή, που ήταν νόστιμο πιάτο και ελαφρύ!

Ας δοκιμάσει και μια wagyu steak στην εκπνοή του ταξιδιού, το μη vegan μέλος της παρέας…
I will allow

Ευχαριστημένοι με το φαγητό, ξεκινήσαμε για τον επάνω όροφο που ήταν η είσοδος για το deck.
Μας σκάναραν τα εισιτήρια αλλά πριν βγούμε έξω είχε lockers για να αφήσεις υποχρεωτικά τα προσωπικά σου αντικείμενα (τσάντες, καπέλα και οτιδήποτε άλλο δεν αποτελεί κάτι που το φοράς) για να μην υπάρξει κίνδυνος να στο πάρει ο αέρας.

Και το μόνο που έχω να πω για αυτή τη βραδιά είναι πως έκανε απίστευτο κρύο και φυσούσε πάρα πολύ εκεί ψηλά! Άρχισα να μη νιώθω τα δάχτυλα μου από τα 2-3 πρώτα λεπτά.

Η θεά όμως ήταν εξαιρετική

Σε όποιο observation deck έχει εξωτερικό χώρο και μπορέσεις να είσαι σε βραδυνή ώρα είναι από μόνο του μια εμπειρία και νιώθεις πως είσαι κομμάτι της εικόνας που βλέπεις ολόγυρά σου. Η αλήθεια είναι σε όσα έχουμε πάει, σε κανένα δεν έχουν δημιουργήσει τέτοια ατμόσφαιρα με μουσική, ενώ οι δέσμες φωτός που φωτίζουν στον ουρανό έκαναν πιο μοναδικά όμορφη την εικόνα.

Μακάρι να μην έκανε τόσο κρύο και να είχα αντέξει να μέναμε περισσότερο έξω.
Πόσο όμορφα θα πρέπει να είναι με καλύτερη θερμοκρασία…

Τα παγωμένα όμως άκρα, χέρια και πόδια, έδωσαν το σήμα να περάσουμε στον μέσα χώρο επειγόντως.


Πολλά όμορφα σημεία για φωτογραφίες στον εσωτερικό χώρο, με μια γωνία να έχει περισσότερο κόσμο και σταθήκαμε και εμείς να βγάλουμε τις δικές μας.

Κοντά μας ήταν ένα νεαρό ζευγάρι Κινέζων που φαινόταν από μακρυά ότι δεν ήταν στην καλύτερη τους στιγμή. Πλησιάζοντας όχι ότι καταλάβαμε τι έλεγαν, ή μάλλον πιο σωστά τι έλεγε η κοπέλα μιας και μόνο αυτή μιλούσε, αλλά ήταν ξεκάθαρο πως ήταν θυμωμένη γιατί δεν πρέπει να την έβγαλε καλές φωτό…
Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί τέτοιο παραλήρημα, το αγόρι δεν έβγαλε λέξη!
Ο Δημήτρης είπε να αποσυμφορήσει λίγο την μεταξύ τους ένταση και ζήτησε να μας βγάλουν μια φωτογραφία! Τι κάνεις, του λέω, θα τα ακούσεις και εσύ!
Η κοπέλα για λίγο σταμάτησε γιατί μάλλον δεν περίμενε να την διακόψει κανείς στο μονόλογο της αλλά συμφώνησε να μας βγάλει φωτογραφία ενώ συνέχισε να του μιλάει

Δεν ξέρω αν τελικά βοηθήσαμε στην μείωση της έντασης ανάμεσα τους, πάντως εγώ θα έχω να τη θυμάμαι…
Αυτή είναι η ιστορία λοιπόν πίσω από αυτή τη φωτό

Και κάπου εκεί θα ολοκληρώναμε τη βραδιά μας πηγαίνοντας προς το μετρό να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο.

Το πρώτο και μοναδικό τρένο που θα μπαίναμε σήμερα και μας περίμενε μια έκπληξη.
Το τρένο δεν ήταν στην ώρα του, είχε καθυστέρηση 20 λεπτών…

Άκου να δεις που στην τελευταία διαδρομή του ταξιδιού με τρένο θα περιμέναμε στην πλατφόρμα τόση ώρα… μηχανικά προβλήματα προκύπτουν και στις πιο καλοκουρδισμένες κοινωνίες τελικά.

Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, πριν μπούμε μέσα, έριξα μια τελευταία ματιά στο βραδινό Tokyo και το ευχαρίστησα με μια υπόκλιση για τις τόσο όμορφες εικόνες και αναμνήσεις που με γέμισε!

 

[Maria L.]

On the way back home

Έφτασε και η μέρα της επιστροφής…
Τα πράγματα μας έτοιμα, κάναμε check out και πήγαμε στο Shinjuku station αλλά όχι για να πάρουμε τρένο αυτή τη φορά.
Είχαμε κλείσει εισιτήριο με το Airport Limousine Bus, που όταν το είχα πρωτοδιαβάσει η λέξη limousine λίγο με παραπλάνησε, αλλά πρόκειται για ένα λεωφορείο που σε πάει κατευθείαν στο αεροδρόμιο.

Εκτός από την ευκολία που μας πρόσφερε αυτή η επιλογή είναι καλό και για τους ντόπιους, όπως λένε και οι κανόνες καλής τους συμπεριφοράς, να μην τους ενοχλούμε με τις βαλίτσες σε ώρες αιχμής που μεταβαίνουν στις δουλειές τους. Σε κάθε περίπτωση το λεωφορείο είναι μια εξαιρετική επιλογή εάν βολέψει και μπορεί κάποιος να το χρησιμοποιήσει.
Μας βοήθησε που ξεκινούσε από Shinjuku, δυο βήματα από το ξενοδοχείο και δεν θα χρειαζόταν μετεπιβιβάσεις.

Πολύ καλά οργανωμένα, δεν περίμενα και κάτι διαφορετικό, άφηνες τις βαλίτσες σου πριν ανέβεις, σε ρωτούσαν σε ποιο terminal πηγαίνεις και τοποθετούσαν τις βαλίτσες αντίστοιχα με σειρά ώστε να βγουν εύκολα ανάλογα με τις στάσεις στα terminals.
Φτάσαμε στο αεροδρόμιο και πήγαμε να περάσουμε τον έλεγχο.

Εκεί στην ουρά να σου και ο Godzilla να μας κοιτάει από πιο ψηλά

Και μια τελευταία ευχάριστη έκπληξη πριν αποχωρίσουμε ήταν τα καλαθάκια με τις παντόφλες που υπάρχουν όταν πηγαίνεις να περάσεις τον έλεγχο, ένα πριν και ένα μετά.
Σε περίπτωση που φοράς παπούτσια που χρειάζεται να τα βγάλεις, πχ μποτάκια ή μπότες μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις παντόφλες που έχουν δίπλα στον ιμάντα που βάζεις τα πράγματα σου για έλεγχο και να τις επιστρέψεις στο αντίστοιχο καλαθάκι όταν πάρεις τα παπούτσια σου.

Αυτό και αν δεν είναι thoughtful touch!
Αχ αυτές οι λεπτομέρειες πόσο πολύ θα μου λείψουν…

Εύκολα και πολύ γρήγορα περάσαμε τον έλεγχο και μας είχε μείνει αρκετός χρόνος πριν την πτήση που τον περάσαμε στο lounge.

Δε συνηθίζω να αναφέρομαι στα lounges αλλά αυτό μου έκανε μέχρι στιγμής την καλύτερη εντύπωση από όσα έχουμε πάει.

Το ήξερα πως οι επιλογές για εμένα θα ήταν απειροελάχιστες με την εμπειρία από όλες τις μέρες του ταξιδιού αλλά για ακόμη μια φορά με εξέπληξαν ευχάριστα με την ποικιλία!
Γελάω γιατί σε πολλά από τα lounges στην Αμερική συνήθως αυτό που είναι στάνταρ διαθέσιμο για εμένα και με ξεκάθαρη επιγραφή “vegan” είναι το νερό!!!
Ξηρούς καρπούς ή φρούτα δεν θα δεις με επεξήγηση αλλά το νερό είναι σημαντικό να έχει αυτή τη διευκρίνιση.

Η σεφ που ήταν στο χώρο έκανε επί τόπου onigiri της επιλογής σου, φυσικά καμία τύχη εγώ…

Αλλά ότι μπόρεσα να φάω και το ρόφημα με matcha που μου ετοίμασαν ήταν απίθανα!

Και το πιο γλυκό κομμάτι από όλα ήταν τα τρισχαριτωμένα γλυκάκια που προς μεγάλη μου έκπληξη μπορούσα να φάω και είναι η τελευταία μου γεύση, κυριολεκτικά, από την Ιαπωνία.
Έκλεισαν τόσο γλυκά το ταξίδι μας…

Χαλαρά με ωραίο φαγητό και ροφήματα πέρασε η ώρα μας μέχρι να πάμε στο gate για την επιβίβαση.

Το αστείο με τις 14 ώρες διαφορά ήταν πως φεύγαμε στις 10 το πρωί από Tokyo και φτάναμε Washington DC στις 9 το πρωί της ίδιας μέρας. Σαν να σταματάει ο χρόνος…

Η τελευταία μου φωτό από το ταξίδι με φόντο την ουρά του αεροπλάνου της ANA, την αγαπημένη μου πλέον αεροπορική εταιρεία που ειλικρινά αν γινόταν θα χρησιμοποιούσα αποκλειστικά!

Είχαμε ξανά μια πολύ καλή, άνετη και ασφαλή πτήση.
Η πρώτη μου ερώτηση στο Δημήτρη όταν προσγειωθήκαμε ήταν: Και πότε είπαμε ότι είναι η επόμενη πτήση με ANA για Japan??

Until we meet again…

 

[psilos3]

Ευχαριστούμε για άλλη μια πολύ ωραία εξιστόριση που έδωσε ιδέες.
Πάντα τέτοια!

 

[Maria L.]

Επίλογος

Μετά από 6 μήνες που έχουμε επιστρέψει από το ταξίδι, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως οι όμορφες αναμνήσεις που έχω δεν είναι τόσο από τα τοπία ή τα κτίρια που είδαμε αλλά κυρίως από τη συμπεριφορά των ανθρώπων.

Δεν μειώνω σε καμία περίπτωση τα μέρη, άλλωστε η επίσκεψη στο Mt Fuji είναι το highlight του ταξιδιού, αλλά τα τόσα δείγματα καλής συμπεριφοράς που είδα και εισέπραξα βρισκόμενη εκεί είναι μακράν μεγαλύτερης βαρύτητας για εμένα.
Δεν είναι άλλωστε και ο λόγος που ταξιδεύουμε σε αυτή τη ζωή? Η αλληλεπίδραση με άλλους λαούς?

Το μόνο που σκέφτομαι είναι πως φεύγοντας από εκεί καλό θα ήταν με ότι υλικά αγαθά αγοράζουμε για να φέρουμε μαζί μας να μπορέσουμε να ενσωματώσουμε στην καθημερινότητα μας και κάτι από όσα είδαμε, πχ περισσότερη ευγένεια, σεβασμό και πάει λέγοντας…
Ξέρω ξέρω δεν είναι εύκολο κάποια να εφαρμοστούν στον μικρόκοσμο του καθενός μας αλλά μια προσπάθεια ίσως να βοηθήσει… ποτέ δεν ξέρεις…

Και φυσικά στην Ιαπωνία δεν είναι όλα ρόδινα, πχ. η θέση της γυναίκας, η γυναικεία επιχειρηματικότητα, που όπως μου είχε πει εκείνος ο καθηγητής που συναντήσαμε πηγαίνοντας για Kyoto, “είναι οξύμορο να μιλάμε για γυναικεία επιχειρηματικότητα στην Ιαπωνία”, οι ώρες εργασίας και η λίστα μακραίνει και άλλο.
Πουθενά δεν είναι όλα ισορροπημένα, αλλά όπως και να έχει πηγαίνοντας εκεί το πολιτισμικό σοκ, με την καλή την έννοια, το παθαίνεις.

Θα κλείσω την ιστορία μου με τα δικά μου fun facts/εντυπώσεις για την Ιαπωνία:

1. Χιλιοειπωμένο αλλά δεν μπορώ να μην το έχω πρώτο στη λίστα: η φυσική ευγένεια των κατοίκων είναι το α και το ω για τη δική μου εμπειρία
2. Η χρήση των τρένων είναι απαραίτητη για τις μετακινήσεις και έκανα το προσωπικό μου ρεκόρ σε αριθμό τρένων που ανέβηκα μέσα σε τόσες λίγες μέρες
3. Οι υποκλίσεις δεν είναι μόνο για τους βασιλιάδες, είναι για όλους μας και απλά δείχνουν σεβασμό όχι δουλοπρέπεια. Και δε χρειάζεται να σπάσουμε τη μέση μας για βαθιά υπόκλιση, ένα απλό νεύμα του κεφαλιού είναι αρκετό. Εγώ πάντως τις υιοθέτησα εκεί και έσπασα και πάλι το ρεκόρ μου!
4. Δεν έχω ξαναδεί σε δρόμους πόλης/χώρας τόσους μαθητές να γυρίζουν όλες τις ώρες της ημέρας και να έχουν και τόσα κουκλάκια κρεμασμένα στις τσάντες. Τα κουκλάκια τα είδα και σε πάρα πολλές ενήλικες τσάντες!
5. Στα τρένα όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας είναι στα κινητά τους, όχι για δουλειά οι ενήλικες όπως θα περίμενα, αλλά παίζοντας παιχνίδια.
6. Παρατήρησα πως άντρες και γυναίκες δεν χρησιμοποιούν backpacks αλλά κατά βάσει totes, και νομίζω πως γίνεται για να μην ενοχλούν τον κόσμο τόσο στο δρόμο αλλά κυρίως όταν είναι σε τρένο
7. Kyoto - Tokyo μοιράζονται τα ίδια γράμματα σε άλλη σειρά
8. Α, και να μην παραλείψω την εμπειρία μου με την ANA αφού επιστρέψαμε. Ας εξηγήσω τι εννοώ.

Με την άφιξη μας όταν παραλάβαμε τις βαλίτσες στο αεροδρόμιο, μου φάνηκε πως είδα κάτι σε μια από τις δύο σαν χτύπημα αλλά δεν έδωσα σημασία γιατί σκέφτηκα μάλλον φταίει ο φωτισμός του χώρου και η κούραση μου.
Την επομένη, με πιο καθαρή ματιά, πήγα να πάρω τις άδειες πλέον βαλίτσες να τις βάλω στη θέση τους και είδα πως όντως η μία ήταν σπασμένη σε μία γωνία.

Θύμωσα με τον εαυτό μου που δεν το σχολίασα στο αεροδρόμιο να πάμε κατευθείαν να το δηλώσουμε αλλά εφόσον δεν είχε νόημα να εκνευρίζομαι εκ των υστέρων, σκέφτηκα να καταχωρήσω ένα claim στην ANA και ότι γίνει.
Ήμουν σχεδόν σίγουρη πως το χτύπημα θα προκλήθηκε από υπάλληλο στο αεροδρόμιο στην Αμερική και όχι στην Ιαπωνία έχοντας δει με τα μάτια μου πως προσέχουν τις αποσκευές άρα ποιος ο λόγος να αναλάβουν την ευθύνη, σωστά?
Για να μην τα πολυλογώ, έκανα το αίτημα και σε δυο μέρες μου απάντησαν πως λυπούνται για την ταλαιπωρία μου και πως μετά από επικοινωνία με τα κεντρικά τους στο Tokyo κατέληξαν να μου δώσουν δυο επιλογές:

α) να καταθέσουν $80 σε λογαριασμό μου (στο αίτημα είχα αναφέρει πως είναι βαλίτσα 20 χρόνων έχει κάνει πολλά ταξίδια) ή
β) να την επισκευάσουν.

Επιλέξαμε την επισκευή άλλωστε το χειρότερο σενάριο θα ήταν να μη φτιαχτεί, άρα δεν είχαμε να χάσουμε κάτι. Ειλικρινά και μόνο που είχαν απαντήσει τόσο γρήγορα και μας δώσανε επιλογές ήταν ήδη πέραν των προσδοκιών μου.
Η διαδικασία ήταν πολύ smooth και φυσικά όλες οι μετακινήσεις με δικά τους έξοδα. Την παρέλαβαν, την έστειλαν στο Tokyo να επισκευαστεί και μας την επέστρεψαν σαν καινούργια!

Ούτε διακρίνεις ποια γωνία ήταν σπασμένη!
Και όταν την άνοιξα είχε και αυτό το γράμμα μέσα

Εκτός από το πόσο με εντυπωσίασαν με όλη την επικοινωνία και το αποτέλεσμα δεν σας κρύβω πως ένιωσα μια ζήλια για τη βαλίτσα που είχε πάει Japan δεύτερη φορά!
Είναι δυνατόν μετά από την εμπειρία που είχαμε στις πτήσεις αλλά και με την εξυπηρέτηση μετά από αυτές να μην την έχω τόσο ψηλά για τις παροχές της? Δε γίνεται!

Τι με δυσκόλεψε?
Όπως έχω ήδη αναφέρει, η δυσκολία στην επικοινωνία και ο περιορισμός που είχα στις vegan επιλογές.

Τι θα άλλαζα?
Σίγουρα δεν θα ανέβαινα στον Tokyo tower και θα επέλεγα εκτός από μέρα να ανέβω και νύχτα στον Tokyo Skytree.
Και σίγουρα θα ήθελα μια μέρα επιπλέον τουλάχιστον στο Kyoto, και μια στην περιοχή του Mt Fuji.

Τι σκέφτομαι για το επόμενο ταξίδι?
Πως θα καταφέρουμε να ανέβουμε στο Mt Fuji με τη ζέστη του καλοκαιριού και τον κόσμο… Μια ανακούφιση θα είναι πως σε καλοκαιρινή περίοδο η διαφορά θα είναι 13 ώρες και όχι 14 μιας και η Ιαπωνία δεν αλλάζει ώρα!

Overall, είμαι ευγνώμων που είχα την τύχη να επισκεφθώ αυτή την όμορφη χώρα με τους ακόμη πιο όμορφους κατοίκους της και γέμισα με τόσες εικόνες και αναμνήσεις!

Θα κλείσω με την εικόνα που μου έρχεται όποτε σκέφτομαι την Ιαπωνία.
That’s my Japan!!

Μέχρι το επόμενο ταξίδι και την επόμενη ιστορία, καλά ταξίδια σε όλους μας!