Travel and Wine στη Μολδαβία!

[Grerena]

Travel and Wine στη Μολδαβία!
Στην παρούσα ιστορία θα περιγράψω ένα τραβελστορίτικο ταξίδι που έγινε με τραβελστορίτικη παρέα στη Μολδαβία!
Το όλο «σχήμα» αποτέλεσε ένα σημαντικό κίνητρο όχι μόνο για να συμμετέχω σε αυτό το ταξίδι αλλά και να γράψω για αυτό!
Ύστερα από πολύ καιρό συγγραφικής απραξίας όλα δείχνουν ότι θα τα καταφέρω! Ίσως επειδή αυτό το ταξίδι ήταν μικρό (και θα βρω λίγο χρόνο), ίσως γιατί ήταν απρόσμενα καλό (και θέλω να το μεταφέρω) και ίσως γιατί είμαι πεπεισμένη ότι θα υπάρξουν και κάποιοι ... αναγνώστες (και δεν θα το γράψω στο βρόντο)! Έχω βάσιμες υποψίες ότι τουλάχιστον τα μέλη της παρέας που συμμετείχαν σε αυτό (που είναι συμφορουμίτες) θα τη διαβάσουν και μάλιστα μπορούν και να συμπληρώσουν και τις δικές τους εντυπώσεις και εμπειρίες αν θέλουν! Χα,χα!
Τους προδίδω αμέσως τώρα. @alvadi, @vanda, @STKF. Μαζί με μας την παρέα εμπλούτισαν η μικρή της παρέας η Al και ο Mr Grerena. Έξι άτομα το σύνολο.

Η ιδέα
Το ταξίδι προέκυψε έτσι στα ξαφνικά και χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε.
Ένα βραδάκι βγήκαμε για ένα ποτήρι κρασί στο κέντρο της Αθήνας. Οι συζητήσεις μας συνήθως περιστρέφονται γύρω από το ... πρωτότυπο θέμα των ταξιδιών.
Και εκεί που συζητάγαμε για Londra, Παρίσι, New York, Βουδαπέστη, Βιέννη ... κάποιος ανέφερε το Κισινάου.
Ήταν να μην το πει κάποιος.
«Γιατί δεν πάμε Κισινάου ένα βραδάκι να πιούμε ένα κρασάκι;»
«Ε! ναι! όλο Αθήνα και Αθήνα»
«Κοντά είναι το Κισινάου»
«Έχει πτήσεις και η Aegean και η Wizzair»
«Και δεν πάμε;»
Λες και η λέξη: ‘Κισινάου’ ήταν κάτι σαν σύνθημα, για να βρει τελικά διέξοδο μια σκέψη που υπέβοσκε σε όλους μας.
Έτσι απλά, γρήγορα και χωρίς δεύτερη σκέψη προχώρησε η ιδέα!
Ούτε: «Να πάμε που;», «Kiss me... now;», «Που είναι αυτό;», «Πως σου ήρθε;», «Χάθηκαν τα μέρη», «Δεν είναι επικίνδυνα εκεί;», εκφράσεις standard, που συνήθως ακούω από φίλους (εκτός forum) όταν κάνω τέτοιου είδους προτάσεις.
Εδώ υπήρξε η τέλεια συνεννόηση!

Την άλλη μέρα κλείσαμε τα αεροπορικά. Λίγο αργότερα κλείσαμε και το ξενοδοχείο. Κλείσαμε ένα χοτέλ, έτσι “για να υπάρχει” με σκοπό να το ψάχναμε λίγο καλύτερα αργότερα. Είχαμε χρόνο και να ψάξουμε για ξενοδοχείο και να ψάξουμε για το Κισινάου και για να φτιάχναμε ένα στοιχειώδες πρόγραμμα τριημέρου. Τελικά ποτέ δεν το κάναμε... το πρόγραμμα.

Δεν κατάφερα ποτέ να μελετήσω και να καταστρώσω πρόγραμμα όπως συνηθίζω. Λίγο του ότι πνιγόμουν στις υποχρεώσεις και δεν είχα χρόνο, λίγο του ότι μπήκε στη μέση άλλο ταξίδι 10ήμερο, που ήταν όλο πάνω μου, λίγο του ότι ένιωθα ότι θα πήγαινα με ταξιδιάρικη παρέα που θα το «έπαιρνε εκείνη πάνω της» τελικά έφτασε η ώρα του ταξιδιού και εγώ ήμουν τελείως αδιάβαστη. Έφτασα στο σημείο να διαβάσω πληροφορίες για το Κισινάου και τη Μολδαβία μέσα στην πτήση του πηγαιμού! Αν είναι ποτέ δυνατόν.

Ξενοδοχείο τελικά πήγαμε σε εκείνο που κλείσαμε, στο «έτσι για να υπάρχει».
Και όσον αφορά το πρόγραμμα; Ο ένας το είχε αφήσει στον άλλον. Το σίγουρο ήταν ότι με το “κάτι” που είχε στο μυαλό του ο ένας και το “κάτι” που είχε ο άλλος, όλο και κάτι βγήκε σε πρόγραμμα τριημέρου. Δεν ήταν βέβαια και επιτακτική η ανάγκη του προγράμματος, αφού κατά βάθος εγώ τουλάχιστον πίστευα: «τι να έχει το Κισινάου;» Σίγουρα λίγα πράγματα. Εμένα μου αρκούσε που θα βρισκόμασταν με την παρέα για ένα κρασάκι σε ένα διαφορετικό περιβάλλον (που όλως τυχαίως θα ήταν και μια νέα πινέζα στο χάρτη ) και από κει και πέρα ότι άλλο χωρούσε μέσα στο τριήμερο εννοείται ότι θα ήταν καλοδεχούμενο.
Θα ήταν ένα μίνι ταξίδι χωρίς το άγχος του “τρεξίματος”. Θα ήταν χαλαρό τριήμερο με «Άρωμα Μολδαβίας».

Άγχος τρεξίματος δεν υπήρχε, αλλά τρέξιμο όμως υπήρχε τελικά. Μέσα σε 2μιση ημέρες γνωρίσαμε το Κισινάου και κάναμε 2 βόλτες (δεν μπορώ να τις πω ημερήσιες εκδρομές) στις δύο αυτόνομες περιοχές που βρίσκονται σε έδαφος Μολδαβίας, Gagauzia και Transistria. Το αυτοκίνητο που νοικιάσαμε μας βοήθησε πολύ στο να τα προλάβουμε όλα αυτά αν και μας στέρησε την εμπειρία του ταξιδιού με την περιβόητη marshrutka.
Τουλάχιστον την ... είδα.

Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Ας είναι. Η marshrutka αναβάλλεται για ... την άλλη φορά.

Το ταξίδι στη Μολδαβία, τη λιγότερο τουριστική χώρα της Ευρώπης, έγινε 13 με 16 Νοέμβρίου 2025. Οι πτήσεις μας ήταν με Aegean και ο καιρός μας έκανε μεγάλη χάρη. 12 με 16 βαθμούς, χωρίς βροχή το λες και ... ήπιο, ωραίο Ελληνικό Χειμώνα.

Άφιξη και πρώτη γνωριμία
Προσγειωθήκαμε στο Διεθνές αεροδρόμιο του Chisinau γύρω μετά τις 6:00 το απόγευμα.
Άντε να βρεις την Justret. Είναι μια τοπική εταιρεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων, που για να είναι φθηνή δεν έχει γραφείο στο αεροδρόμιο. Αλλά “ρωτώντας πας στην πόλη”. H @vanda μας, πήρε το θέμα πάνω της και λίγο ρωτώντας άλλα γραφεία, λίγο ανταλλάσσοντας κάτι μηνύματα τελικά το έφερε εις πέρας το θέμα. Σε 15’ θα ερχόταν κάποιο όχημα να μας πάρει και να μας πάει στο γραφείο της εταιρείας, που βρισκόταν κανένα τέταρτο απόσταση από το αεροδρόμιο, σε κατεύθυνση προς την πόλη.
Ήρθε λοιπόν μια Mercedes 8θέσια και ... ευρύχωρη και πήρε και εμάς και τα σακίδιά μας με άνεση.

Τις «Πύλες του Chisinau» νύχτα τις περάσαμε. Τις είδα αλλά δεν πρόλαβα το ... κλικ.
Νάτες ...

φωτο internet

Το βράδυ είναι πιο εντυπωσιακές αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω (χωρίς φωτο)
Αυτό το εμβληματικό ορόσημο της πόλης δεν είναι άλλο από ένα ζευγάρι εντυπωσιακών 24όροφων κτιρίων χτισμένα από τη δεκαετία του ’70, συμμετρικά δεξιά και αριστερά της boulevard Dacia.
Δεν τις ξαναείδαμε ούτε μέρα ούτε νύχτα.

Φτάσαμε στα γραφεία της justrent, στα οποία «φάγαμε» κανένα μισάωρο με τα διαδικαστικά του αυτοκινήτου. Είχαμε μια ελπίδα μήπως και μας έδιναν την Mercendes αλλά που; Με ένα Dacia 7θέσιο συνεχίσαμε, το οποίο ήταν απλά ...εντάξει.
Κατά τις 8:00μ.μ. η ώρα είμαστε στο Familion hotel κάνοντας check in.

Μια χαρά ήταν το ξενοδοχειάκι.
Μικρό ξενοδοχείο αλλά με ευρύχωρα ζεστά δωμάτια και με ωραίο πλήρως εξοπλισμένο μπάνιο. Είχε και πρωινό.

Τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτιά μας, όπως κάνουν και τα group χα,χα! Σαν group είμαστε!
Συναντηθήκαμε μισή ώρα αργότερα με σκοπό να πάμε για ... φαγητό. Η @vanda ειδική επί του θέματος βρήκε μια μπιραρία “Taproom by Litra” στα 10’ περπάτημα από το ξενοδοχείο μας.

Εξαιρετική ... και η μπιραρία και η μπίρα ...

Η συνέχεια είχε μια πρώτη, βραδινή επαφή με την πόλη.
Πολλά πάρκα έχει το Chisinau, τα δύο από αυτά είναι στο κέντρο-κέντρο. Το πάρκο του Καθεδρικού ναού και του Στεφάνου του Μεγάλου, που χωρίζονται από την ομώνυμη τεράστια Λεωφόρο Στέφανου του Μέγα.
Δεν απομακρυνθήκαμε πολύ. Περπατήσαμε για λίγο στη Λεωφόρο, όπου είδαμε το Εθνικό Θέατρο, το Ταχυδρομείο, το Δημαρχείο...

Είχαμε και συνάντηση-έκπληξη, αλά New York!

Για δέκατα του δευτερολέπτου μπερδεύτηκα. Που είμαι: Βλέποντας τους spiderman ν;oμιζα ότι ήμουν στη Ν. Υόρκη! Χα,χα!
Όχι ... δεν την πείραξα τη φωτο ... Spiderman είναι εις πενταπλούν!

Μέχρι το πάρκο του Καθεδρικού φτάσαμε. Τι όμορφο πάρκο!
Έχει την αψίδα του, τον καθεδρικό του, το καμπαναριό του και όμορφο κήπο με ολάνθιστα παρτέρια (Νοέμβρη μήνα) και όλα αυτά όμορφα φωτισμένα.

Κάναμε μια όμορφη βόλτα και λίγο μετά τις 11:00 γυρίσαμε πίσω στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.
Την επόμενη άρχιζε στην ουσία η εκδρομή μας.

........................................................................... post ....................................................................................

 

[psilos3]

Άντε, ωραία, την περίμενα εδώ και καιρό αυτή την ιστορία!

 

[Smaragda53]

Ωραίο ταξειδακι! Εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο Ψηλός!

 

[Ilias Katsoulis]

Ωραία! Περιμένω τη συνέχεια. Με ενδιαφέρουν τα "όχι δημοφιλή" μέρη

 

[Grerena]

Άντε, ωραία, την περίμενα εδώ και καιρό αυτή την ιστορία!

Και εγώ αδημονούσα να βρω λίγο χρόνο για να τη γράψω. Μη νομίζεις όμως ότι θα διαβάσεις κάτι που δεν είδες στο δικό σου tour. Ούτε τα μισά δεν είδα και έκανα απ’ ότι εσύ στο δικό σου ταξίδι, με εξαίρεση βέβαια το οινοποιείο (sorry αν ξύνω πληγές! ). Ζήλεψα πολύ τη διανυκτέρευση που έκανες στην Υπερδνειστερία.

Ωραίο ταξειδακι! Εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο Ψηλός!

Ας είναι καλά ο ψηλός που εμπνέει και «οδηγεί».

Ωραία! Περιμένω τη συνέχεια. Με ενδιαφέρουν τα "όχι δημοφιλή" μέρη

Και μένα με ενδιαφέρουν πολύ τα «όχι δημοφιλή» μέρη. Η Μολδαβία όμως δεν ξέρω για πόσο χρόνο θα είναι «μη δημοφιλής προορισμός» Είναι ένας όμορφος τόπος με ιστορία, ασφαλής και οικονομικός προορισμός. Χαίρομαι που πρόλαβα να τη δω λίγο πριν γίνει «δημοφιλής».

 

[Grerena]

Ημέρα Chisinau
Είναι λίγο ‘σχήμα οξύμωρο’ να λέω: «ημέρα Chisinau» σε μια σχεδόν διήμερη εκδρομή. Δηλαδή υπάρχει χρόνος και για κάτι άλλο, που δεν είναι Κισινάου; Αν μπλέξεις με τραβελστορίτες, η απάντηση είναι: Ναι, υπάρχει!
Για να ακριβολογώ λοιπόν όταν λέω ‘ημέρα Κισινάου’ εννοώ «ένα πρωινό στο Κισινάου», γιατί το απόγευμα άλλο μας επιφυλάσσει το ψιλο-απρογραμμάτιστο ταξίδι μας.

Δεν ξυπνήσαμε πολύ καλά. Δηλαδή όχι όλοι, αλλά ο οδηγός μας. Ο Mr Grerena ξύπνησε με μία ψύξη και πόνους στη μέση. Η voltaren που είχα στο νεσεσέρ-φαρμακείο που σέρνω στα τελευταία ταξίδια δεν έδειχνε να τον ‘πιάνει’. Θα πρέπει που και που να ανανεώνω την φαρμακαποθήκη μου (ληγμένα πρέπει να ήταν ).
Οπότε μετά το πρωινό που φάγαμε στο απέναντι “Gasthous” (προσφορά του ξενοδοχείου) με πήραν οι δρόμοι να ψάχνω φαρμακείο και έμπλαστρο.
Μια απέραντη αγορά ήταν το κέντρο της πόλης. Κλειστές αγορές, ανοιχτές, κιόσκια, περίπτερα, πλανόδιοι και πραμάτειες σε δρόμους και πεζοδρόμια.

Δεν είχα internet και με το δορυφόρο κυκλοφόρησα έχοντας προσημειώσει στο χάρτη μου ως saved-αστεράκια 2-3 φαρμακεία στην περιοχή κοντά στο ξενοδοχείο μας. Είχα βέβαια και τη λέξη “έμπλαστρο” μεταφρασμένη σε τρεις γλώσσες: Αγγλικά, Ρωσικά και Ρουμάνικα ελπίζοντας ότι κάτι απ’ όλα αυτά θα ήξερε ο φαρμακοποιός.
Το πρώτο φαρμακείο δεν ... είχε έμπλαστρο. Αν είναι δυνατόν! Ψάξε, ψάξε και θα το βρεις! Βρήκα στο δεύτερο. Ψιλοχάθηκα στο γυρισμό. Δεν λειτουργούσε καλά ο δορυφόρος. Με έστελνε να στρίψω σε ένα στενό που δεν υπήρχε και να κόψω δρόμο μέσα από αυλή σπιτιού.
Όταν τελικά γύρισα πίσω, κάναμε τα γιατροσόφια μας με έμπλαστρα, αλοιφές και χάπια με αποτέλεσμα κάτι απ’ όλα αυτά να λειτουργήσει. Αισθάνθηκε λίγο καλύτερα ευτυχώς και έτσι ξεκινήσαμε την βόλτα μας με τα πόδια στο Κισινάου.

Το χάζεμα στην αγορά θα μπορούσε να μας φάει πολλές ώρες. Χωριστήκαμε για λίγο. Η Vanda & ο STKF προτίμησαν ένα εμπορικό κέντρο και οι υπόλοιποι μπήκαμε μέσα στην πιο παραδοσιακή αγορά της ‘Piata Centrala’ του Κισινάου.

Χωθήκαμε και ... χαθήκαμε για τα καλά μέσα στις υπαίθριες αλλά και στεγασμένες αγορές της.
Ρούχα, παπούτσια, αντίκες, second hand, τρόφιμα και γενικά ότι μπορεί να φανταστεί κανείς είχε παντού. Χαοτική αγορά που δεν ξεχώριζες που ξεκινούσε και που σταματούσε.
Στην λαϊκή αγορά με τα τρόφιμα ήταν πιο ωραία, αφού δοκιμάσαμε το κατιτίς μας. Μανιτάρια τουρσί έχετε φάει; Εγώ πρώτη φορά. Και μάλιστα είχε και τεράστια ποικιλία. Μπορεί να είχε και 10 διαφορετικά είδη μανιταριών.

Έψαξα για ώρα να βρω την πολύ χαρακτηριστική κλειστή αγορά των τυριών (ας πούμε σαν τη Βαρβάκειο τη δική μας), αλλά όλο μια αντίστοιχη κρεάτων πετύχαινα.

Αν πάντως βρεθείτε προς τα εκεί να ξέρετε ότι δύο είναι τα ζόρια. Η ‘ευωδιαστή’ κρεατίλα από τη μία και η δυσκολία της λήψης φωτογραφιών, αφού ... απαγορευόταν οι φωτογραφίες. Εγώ έβγαλα πάντως αλλά δεν έφυγα α-παρατήρητη!

Θα μπορούσαμε με φαγητό και ψώνια να περνούσαμε όλο το πρωινό εδώ στην κεντρική αγορά άνετα. Εμείς όμως έπρεπε να δούμε το Κισινάου σε αυτό το πρωινό και φύγαμε σχετικά γρήγορα.
Είχε έρθει η ώρα να πάρω μια κάρτα sim, που πολύ την άργησα. Σε δυο μαγαζιά μπήκα μέσα και έκανα πάρα, μα πάρα πολύ ώρα μέχρι να εξυπηρετηθώ. Είναι πολύ χαλαροί οι ρυθμοί τους. Δεν βοήθησε και πολύ και η γλώσσα επικοινωνίας που δεν ... υπήρχε. Έκανα λάθος που δεν προμηθεύτηκα sim από το αεροδρόμιο, όπως έκανε και η Vanda.
Με internet πια στο κινητό τώρα ξεκινούσε η βόλτα στο Chisinau για μένα.

Η πόλη έχει αρκετά στοιχεία του Σοβιετικού παρελθόντος με φαρδιές λεωφόρους, πάρκα, τεράστια κτίρια και ορθόδοξες εκκλησίες με χρυσούς τρούλους.

Τα σημαντικότερα αξιοθέατα τα συναντάς πάνω και γύρω από την κεντρική Λεωφόρο του Στέφανου του Μέγα (“Bd. Ștefan cel Mare și Sfânt”). Το πάρκο «Stefan cel Mare», τo Εθνικό ιστορικό μουσείο, το μουσείο Τέχνης, το Εθνικό Θέατρο, η όπερα, το Προεδρικό Μέγαρο, το Κοινοβούλιο, το Δημαρχείο, η αψίδα του θριάμβου, ο καθεδρικός ναός της γέννησης του Χριστού, ο πεζόδρομος «Eugen Doga» βρίσκονται στην εντυπωσιακή λεωφόρο Stefan cel Mare, μήκους περίπου 3,5κμ., η οποία διασχίζει όλο το κέντρο της πόλης!

Ελεγκτικό Συνέδριο, Εισαγγελία, Υπουργείο Εσωτερικών και Εθνικό Θέατρο είναι μερικά από τα πρώτα εντυπωσιακά κτίρια που συναντήσαμε στο δρόμο μας...

Μια χαριτωμένη πλατεία αφιερωμένη στον Εθνικό ποιητή της Ρουμανίας, που γεννήθηκε στη Μολδαβία Mihail Eminesku.

Η κυρία στο παγκάκι είναι η μούσα και σύντροφος του Eminesku, επίσης ποιήτρια Veronica Micle.
Το όμορφο σκηνικό το συμπληρώνουν το καφέ “Bonjour” (που θα συναντήσουμε πολλές φορές ακόμα) και το κτίριο στο φόντο που είναι είναι το εκπληκτικό “Organ Hall”.
Πρόκειται για πρώην Τράπεζα και νυν αίθουσα Συναυλιών. Έχει μέσα ένα τεράστιο όργανο, που κατασκευάστηκε στην Τσεχία (γνωστή οργανοπαραγωγός χώρα), το οποίο είναι ηλεκτρομηχανικό με 4.000 σωλήνες. Η πρώτη συναυλία πραγματοποιήθηκε μόλις το 1978. Το δε κτίριο έχει μια μοναδική ομορφιά. Είναι κλασικό με πολλά ρομαντικά στοιχεία τέχνης.
Ένα εισιτήριο των 20 λέι δώσαμε και οι τέσσερις μαζί και μπήκαμε μέσα.

Μόλις μπήκαμε ... ω! Τι έκπληξη. Συναντήσαμε και τους υπόλοιπους δύο της παρέας. Δεν ήταν τυχαίο. Ραντεβού είχαμε δώσει. Συμβαίνουν αυτά όταν είσαι με group σε city break.

Βγαίνοντας από το Organ Hall είδαμε και το Δημαρχείο της πόλης. Είναι ένα αναγεννησιακού ρυθμού κτίριο του 1901...

Που είναι εκείνα τα τεράστια και άσχημα κτίρια σοβιετικού τύπου; Στη Μολδαβία είμαστε! Θα “έπρεπε” να είναι γεμάτο με τέτοια κτίρια. Μέχρι στιγμής τα κτίρια που έχουμε δει είναι ένας συνδυασμός σοβιετικής, παλιάς και μοντέρνας αρχιτεκτονικής αλλά και όμορφα αναπαλαιωμένα κτίρια, όπως αυτό που θα πηγαίναμε στη συνέχεια, που δεν ήταν άλλο από το Art museum.
Μόνο που δεν πήγαμε όλοι. Ο ‘πονεμένος’ μας προτίμησε να αράξει κάπου για καφεδάκι, αλά Ελληνικά. Θα τον συναντούσαμε αργότερα σε κάποιο καφέ. Χωρίσαμε πάλι δηλαδή.

Το μουσείο Καλών Τεχνών είναι ένα πανέμορφο κτίριο απ’ έξω...

Αλλά και από μέσα ...

Κυρίαρχο χρώμα το λευκό έως το εκτυφλωτικό ... λευκό.

Υπάρχει μια μικρή και ωραία συλλογή ζωγραφικής και αγαλμάτων, η οποία δίνει μια καλή αίσθηση της ιστορίας της τέχνης της Μολδαβίας και κατανόησης του, πως οι Μολδαβοί αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους κατά τη διάρκεια των τελευταίων 6 αιώνων.

Το πλέον όμως αξιοσημείωτο είναι το ίδιο το κτίριο που αποτελεί ένα σπουδαίο αρχιτεκτονικό μνημείο.
Χτισμένο στα μέσα του 19ου αιώνα, αυτό το ιστορικό κτίριο, έχει επιβιώσει με επιτυχία από μια σειρά φυσικών και ανθρώπινων προσπαθειών καταστροφής του. Με τα χρόνια, στέγασε σχολείο, γυμνάσιο, νοσοκομείο και αποθήκη, πριν γίνει η έδρα συλλογών καλών τεχνών, με τη βοήθεια της Ρουμάνικης Κυβέρνησης.

Βγαίνοντας από το μουσείο έγινε και άλλο split δηλ. ξαναχωρίσαμε. Οι 3 πήγαν να συναντήσουν τον πονεμένο οδηγό μας, που είχε αράξει σε ένα “Bonjour” της πλατείας του Καθεδρικού.
Εδώ να σημειώσω ότι το “Bonjour” είναι μια αλυσίδα καφέ, που συναντήσαμε πολλές φορές μέσα στην πόλη, η οποία συνήθως βρίσκεται σε πλατείες με τη μορφή ξύλινου περιπτέρου, η οποία έχει τα πάντα από καφέ, σνακ, πρωινό, ποτό. Είναι γραφικότατο, με γαλλικά τραπεζάκια ανάμεσα σε παρτέρια με λουλούδια υπό γαλλική μουσική υπόκρουση. Πιο γαλλικό από τα γαλλικά καφέ! Ωραίος καφές και ατμοσφαιρικό. Υπήρχε δε σε όποια πλατεία ή πάρκο και αν συναντήσαμε στο δρόμο μας. Ειδικά εμάς που μας αρέσει ο καφές και οι συχνές ... στάσεις για χαλάρωμα ήταν ευτύχημα που συναντούσαμε το "Bonjour" ανά πάσα στιγμή.

Η Al, η μικρή της παρέας ήθελε να πιει έναν πιο ψαγμένο καφέ από το Monkey και είπα να τη συνοδεύσω...

Πήραμε τη σπεσιαλιτέ του “Monkey” που ήταν ένας αρωματικός καφές φίλτρου, του οποίου η προετοιμασία ήταν και λίγο ιεροτελεστία. Ήταν εξαιρετικός και ο καφές και το τιραμισού που πήρα. Αλλά και το μοντέρνο-μίνιμαλ περιβάλλον επίσης μου άρεσε πολύ.

Φεύγοντας απ’ το καφέ μου τράβηξε το μάτι ο Ρουμάνικος Ορθόδοξος Καθεδρικός ναός της Αγίας Θεοδώρας της Σίχλα. Έχετε ξαναδεί μπλε ηλεκτρίκ στέγη και τρούλο; Εγώ όχι!

Προσπεράσαμε το κτίριο της Κυβέρνησης ...

Εντάξει, αυτό δεν είναι πολύ όμορφο κτίριο. Είναι από εκείνα τα τεράστια σοβιετικού τύπου κτίρια αλλά με τα πατίνια μπροστά του μου φάνταξε πιο όμορφο. Έχει μια ... αντίθεση η εικόνα. Έτσι δεν είναι;

Μπήκαμε μέσα στο πάρκο του Καθεδρικού …

Εκτός από τον Καθεδρικό εδώ βρίσκεται και η αψίδα του θριάμβου. Κατασκευάστηκε το 1840 για να γιορτάσουν τις νίκες των Μολδαβών ενάντια στους Οθωμανούς.

Γρήγορα φτάσαμε μέχρι το “Bonjour” της πλατείας...

και ω! Τι έκπληξη. Συναντήσαμε και τους υπόλοιπους τέσσερις της παρέας. Δεν ήταν τυχαίο. Ραντεβού είχαμε δώσει.

Κατεβήκαμε τον πεζόδρομο strada Eugen Doga. Είναι ένας πολύ όμορφος πεζόδρομος με πολλά καφέ και εστιατόρια που φαντάζομαι ότι το καλοκαίρι θα έχει και την ανάλογη περαντζάδα του. Έχει και πολλά τιπς όμως ο πεζόδρομος. Το πιο χαριτωμένο είναι το "Monumentul Îndrăgostiților" (μνημείο των ερωτευμένων).

Είδαμε και το tree of life, το φωτοβολταϊκό δέντρο της «Ειρήνης και της Ζωής», αλλά και το παραδοσιακό χαλί της Μολδαβίας στρωμένο στο ... πάτωμα. Τα πλακάκια έχουν τοποθετηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να σχηματίζουν το σχέδιο του παραδοσιακού χαλιού της Μολδαβίας.
Ο πεζόδρομος τελειώνει με το μνημείο των «Ηρώων της Λενιστικής Κομσομόλ», που είναι αφιερωμένο στους νέους που έχασαν τη ζωή τους στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ψάξαμε για ταξί για να πάμε γρήγορα στο χοτέλ για εξοικονόμηση χρόνου. Δεν ήταν και τόσο εύκολο και τελικά αποφασίσαμε να το πάρουμε με το πόδι. Κοντά ήταν τελικά. Σβέλτα ετοιμαστήκαμε. Πήραμε το αυτοκίνητο και σε 20 λεπτάκια φτάσαμε στην πόλη Milestii Mici, με στόχο μια επίσκεψη στο διάσημο οινοποιείο του.
........................................................................... post ........................................................................

 

[psilos3]

εξαίρεση βέβαια το οινοποιείο (sorry αν ξύνω πληγές! )

Εμ γι' αυτό τα λέω, ξέρω τι έχω να προσδοκώ από την ιστορία.

Ζήλεψα πολύ τη διανυκτέρευση που έκανες στην Υπερδνειστερία.

Αυτό όντως άξιζε, ήταν από τα καλύτερα μέρη του ταξιδιού.

 

[Grerena]

Η εμπειρία του Milesti Mici
Η Μολδαβία αν και μικρή χώρα έχει μεγάλη παραγωγή κρασιού. Πολλά είναι τα οινοποιεία της, δύο εκ των οποίων φιλοξενούν τα δύο μεγαλύτερα υπόγεια κελάρια στον κόσμο.
Είχαμε ένα δίλλημα για το που θα πάμε. Τελικά αποφασίσαμε με βάση τις διαθέσιμες … θέσεις.
Πριν καιρό η @vanda είχε προνοήσει να κλείσει θέσεις ευτυχώς, γιατί σε αυτά τα οινοποιεία αν δεν κλείσεις εγκαίρως δεν βρίσκεις θέση και θα ήταν κρίμα γιατί πράγματι είναι κάτι ιδιαίτερο και αξίζει.
Cricova και Milestii Mici είναι τα δύο οινοποιεία. Το πρώτο είχε θέσεις πολύ νωρίς το πρωί και το δεύτερο το μεσημέρι. Έτσι κέρδισε το δεύτερο, λόγω ... ώρας.

Κατά τις 3 παρά είμαστε εκεί...

Η είσοδος ήταν πολλά υποσχόμενη...

Πολλά ήταν τα τρενάκια της υποδοχής, αφού τα υπόγεια κελάρια του οινοποιείου είναι τεράστια και η επίσκεψη σε αυτά γίνεται με τρενάκι.
Το δικό μας τρενάκι ήταν αγγλόφωνο, (δηλ. η ξενάγηση) και μας περίμενε πρώτο πρώτο στη σειρά.
Γέμισε γρήγορα και στις 3:00 η ώρα (ώρα που είχαμε κλείσει) το τουρ άρχισε ...

Η ξεναγός μας, η Ντομίνικα μιλούσε Αγγλικά με ρωσική προφορά, τα οποία ευτυχώς καταλάβαινα παρά το έντονο αξάν! .
Κάναμε δυο στάσεις σε δυο σημεία ενδιαφέροντος, τα οποία για να είμαι ειλικρινής δεν πολυθυμάμαι αφού πιο πολύ με απορρόφησε η βόλτα με το τρενάκι στις σήραγγες ... ιδού ...

Πρέπει βέβαια να είσαι καλά ντυμένoς/η για το απολαύσεις γιατί το κρύο καλά “κρατούσε”. Τον σκούφο τον προσέξατε; Είναι από τα πρωινά ψώνια του Mr Grerena, ο οποίος σκούφος τα είχε βγάλει ήδη τα λεφτά του.

Διασχίσαμε μια υπόγεια πόλη, όπου οι δρόμοι έχουν πάρει το όνομά τους από ποικιλίες κρασιού όπως «Οδός Καμπερνέ» ή «Οδός Μερλό» κ.α. Προσπεράσαμε δρύινα βαρέλια, δεξαμενές από ανοξείδωτο χάλυβα και φιάλες, ώσπου κάποια στιγμή μετά από κάποια χιλιομετράκια φτάσαμε ΣΤΗΝ ΚΑΒΑ!

Μπουκάλια με κρασιά παντού, δεξιά και αριστερά και όπου έφτανε το μάτι ... Και έφτανε πολύ μακριά!

Οι ποικιλίες κρασιού που συλλέγονται στο Milestii παράγονται από τοπικά σταφύλια.
Το οινοποιείο παράγει και φιλοξενεί ποικιλίες από κόκκινα, λευκά, ροζέ, αφρώδη και γλυκά κρασιά. Η γενική κατανομή των κρασιών στα κελάρια του είναι περίπου 70% κόκκινα κρασιά, 20% λευκά κρασιά και 10% κρασιά επιδορπίου. Σημαντικό ποσοστό αποτελούν και οι σπάνιες παλαιωμένες φιάλες. Το οινοποιείο «Milestii Mici» κατέχει μία θέση στα ρεκόρ Guinness, αφού διαθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή κρασιών παγκοσμίως με 2.000.000 φιάλες, εκ των οποίων οι 1,5 εκατομμύρια φιάλες είναι συλλεκτικές μέσα στα 200 χλμ. υπόγεια κελάρια του.

Να και το πιστοποιητικό ...

Μετά από αρκετά μέτρα περπάτημα μέσα στις στοές φτάσαμε στην κάβα της «Χρυσής συλλογής».

Η Χρυσή Συλλογή (Golden Collection) είναι η ελίτ συλλογή σπάνιων κρασιών του οινοποιείου. Αυτά τα κρασιά περνούν από διπλή ωρίμανση (πρώτα σε δρύινα βαρέλια και μετά σε μπουκάλια μέσα στο κελάρι για τουλάχιστον 3 χρόνια). Κάθε μπουκάλι σφραγίζεται με κερί και έχει τον δικό του μοναδικό αριθμό.

Εδώ είναι και τα Vintage κρασιά (παλαιωμένα), δηλ. κρασιά υψηλής ποιότητας, που έχουν ωριμάσει σε δρύινα βαρέλια από έξι μήνες έως αρκετά χρόνια.

Η ξεναγός μας αφού μας εξήγησε όλα αυτά τα συναρπαστικά χαρακτηριστικά του οινοποιείου μας είχε στο τέλος και μια έκπληξη, που δεν ήταν αυτό που νομίζαμε όλοι, δηλ. το να πιούμε κρασάκι. Αυτό μάλλον δεν θα ήταν και πολύ έκπληξη εδώ που τα λέμε. Εξυπακουόταν!

Στο τέλος μιας αδιέξοδης στοάς υπήρχε ένα κρυφό δωμάτιο-κελάρι.
Το μυστικό κελάρι δημιουργήθηκε προκειμένου να σωθούν οι πιο σπάνιες και πολύτιμες φιάλες κρασιού από την καταστροφή.
Η ιστορία λέει ότι η Σοβιετική Ένωση εφάρμοσε ποτοαπαγόρευση. Η πιο γνωστή και εκτεταμένη ήταν η αντι-αλκοολική εκστρατεία του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ (1985-1988) Ήταν μια αυστηρή σοβιετική καμπάνια κατά του αλκοολισμού. Μείωσε δραστικά την παραγωγή αλκοόλ, έκλεισε μαζικά καταστήματα, οδήγησε σε άνθηση της μαύρης αγοράς και αύξηση της παράνομης απόσταξης.
Η κυβέρνηση διέταξε να καταστραφούν τεράστιες ποσότητες αλκοόλ, καθώς και οι ιστορικοί αμπελώνες.
Οι εργαζόμενοι στο Milestii Mici αρνήθηκαν να πετάξουν την ιστορία τους. Έτσι, έχτισαν κρυφά έναν τοίχο, μια έξυπνη κρυψώνα και δημιούργησαν ένα μυστικό δωμάτιο μέσα στο οποίο έκρυψαν τα πιο ακριβά και σπάνια κρασιά τους.
Στη συνέχεια ... ήρθε ο Γέλτσιν, που ως γνωστόν δεν ήταν τόσο αυστηρός με το θέμα - αλκοόλ!
Εντυπωσιακό! Χάρη σε αυτό το κόλπο, τα κρασιά επέζησαν και αποτελούν σήμερα το καμάρι της συλλογής.

Θα προσπαθήσω να δείξω τον κυλιόμενο τοίχο, που ουσιαστικά ήταν σαν μια κρυφή συρόμενη πόρτα από μπετόν, που μπορούσε να κινηθεί πάνω σε ράουλα, υποχωρώντας προς τα πίσω αποκαλύπτοντας το κρυφό δωμάτιο.

Ελπίζω να είναι ευκρινές ...

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο και από το μέγεθός των κελαριών ακόμα ήταν αυτός ο μυστικός θάλαμος και η ιστορία του.

Τέλος το tour. Αυτό ήταν. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής προς το lobby του κελαριού.

Φανταζόμουν ότι τώρα πια είχε έρθει η ώρα να δοκιμάσουμε ένα από τα κρασιά του Milestii Mici.
Εκεί που περιμέναμε χαζεύοντας τα βραβεία, το χάρτη των υπόγειων κελαριών, το εστιατόριο και τους οργανοπαίκτες περιμένοντας ένα ποτηράκι κρασί κέρασμα ...

... ακούμε την ξεναγό μας να φωνάζει:
“Vanda’s team? Where is Vanda’s team?”
«Εμάς φωνάζει;»
Ναι, εμάς φώναζε, αλλά όχι για ένα ποτηράκι. Αντ’ αυτού μας κέρασαν από ένα μπουκάλι σαμπανιζέ κρασί στον καθένα. Έξι μπουκάλια στο σύνολο!
Ουπς! Αυτό δεν το είχαμε υπολογίσει. Αυτά τα μπουκάλια δεν κουβαλιούνται Ελλάδα. Θα έπρεπε να τα πιούμε επί τόπου. Σε συνδυασμό με οδήγηση και με άλλα πιώματα που ήταν στο πρόγραμμα μάλλον θα ήταν δύσκολο. Θα δούμε...

Τέλος με το highlight οινοποιείο.
Το πρόγραμμα για τη συνέχεια δεν είχε διαμορφωθεί. Για αύριο είχαμε αποφασίσει ημερήσια στο Τιρασπόλ στριμώχνοντας και το πάρκο Morilor, που δεν είχαμε δει σήμερα αλλά για σήμερα για τη συνέχεια είχαμε κάτι στο μυαλό μας όλοι αλλά όχι και αποφασισμένο.
Για όλα φταίει ο @STKF που είχε «πετάξει» την ιδέα της Gagauzia. Εμένα τουλάχιστον μου φαινόταν αρκετά συναρπαστικό να πάμε μια βόλτα ως την ημιαυτόνομη περιοχή της Gagauzia. Τι λέω; Η ιδέα μου είχε καρφωθεί για τα καλά.
Η Γκαγκαουζία θεωρητικά δεν έβγαινε στο πρόγραμμα αλλά μπορεί και να ... έβγαινε τελικά!
Από το Milestii Mici που είμαστε δεν ήταν μακριά. Μόλις μία ώρα απόσταση. Το σενάριο έλεγε να πάμε να δούμε την περίφημη ταμπέλα της εισόδου, να δούμε λίγο την μικρή «πρωτεύουσα» Κομράτ και να φάμε (γιατί όχι; ) το βραδινό μας φαγητό, αντί να το φάμε στο Κισινάου. Υπήρξε όμως δίλημμα λόγω του προχωρημένου της ώρας, αφού νύχτα θα φτάναμε και νύχτα θα την βλέπαμε.
Τη λύση την έδωσε η προτροπή της @alvadi.
«Αν το αποφασίσετε, εγώ είμαι μέσα», είπε.
Αυτό για μένα ήταν υπέρ-αρκετό. Και για τον Mr Grerena!
Δεν ψηθήκαμε όλοι για αυτή τη μίνι εκδρομή. Ο εμπνευστής μας ο STKF προτίμησε κάτι πιο χαλαρό μαζί με τη Vanda, οπότε για την υπόλοιπη μέρα (ή μάλλον ... νύχτα) ξανα-χώρισε το group. Vanda & STKF θα έπιναν ένα κρασάκι στο wine bar του Milestii Mici ...

... και θα αφιέρωναν το υπόλοιπο βράδυ στο Κισινάου, στο οποίο θα επέστρεφαν με ταξί και εμείς οι υπόλοιποι τέσσερις, μαζί με την Al, θα φεύγαμε για Γκαγκαουζία.

........................................................................... post .................................................................

 

[Sassenach77]

Ωπ, τι βλέπω; Ιστορία απο τα χεράκια σου;

Πολύ χαίρομαι!!!

 

[psilos3]

Υπέροχο το Milestii Mici.
Στην επόμενη επίσκεψη μου στη χώρα θα προνοήσω κι εγώ.

 

[STKF]

Υπέροχο το Milestii Mici.
Στην επόμενη επίσκεψη μου στη χώρα θα προνοήσω κι εγώ.

Εδώ θελω να κάνω μια μικρή παρέμβαση απευθυνόμενος κυρίως στους οινόφιλους του φόρουμ.. Ενώ η επίσκεψη στις στοές του οινοποιείου ήταν όντως πολύ εντυπωσιακή, η εμπειρία στο wine bar με απογοήτευσε. Αναφέρομαι στο wine bar του οινοποιείου.
Ο λόγος ήταν ότι δεν είχε ένα σοβαρό κρασί στην κάβα του. Έστω κάτι κάτι αξιόλογο η κάτι απλώς συμπαθητικό. Λίγη ώρα πριν στις στοές βλέπαμε αποθηκευμένες φιάλες που θα θέλαμε να τις ανοίξουμε και να τις πιούμε επί τόπου, τρόπος του λέγειν, έξω στο wine bar είχαν κρασί της σειράς. Κρίμα. Λες και τους είπαμε ότι δεν θα πληρώναμε περισσότερο από δύο ευρώ το ποτήρι.

 

[Grerena]

Φύγαμε για Γκαγκαουζία!
Στις αρχές του 1990, καθώς η ΕΣΣΔ άρχισε να καταρρέει με τη Μολδαβία να κινείται προς την ανεξαρτησία της, δυο ομάδες Μολδαβών άρχισαν να διεκδικούν τη δική τους ανεξαρτησία. Η πιο ακραία από τις δύο περιπτώσεις, η Υπερδνειστερία κήρυξε τον πόλεμο στη μητρική της χώρα, τη Μολδαβία το 1990, με μια σύγκρουση που διήρκησε 2 χρόνια με αποτέλεσμα χίλιους θανάτους και μια εκεχειρία (το 1992).
Η Γκαγκαουζία ακολούθησε μια πιο ήπια προσέγγιση.
Αποτελείται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου από Γκαγκαούζους, μια ομάδα τουρκόφωνων Χριστιανών μυστηριώδους καταγωγής. Το πιθανότερο να πρόκειται για νομαδικές φυλές Ογούζων & Βουλγάρων, που υιοθέτησαν την τουρκική γλώσσα κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό κατά τον 9ο αι.. Μιλούν κυρίως ρωσικά ή Γκαγκαούζους.
Σε αντίθεση με την Υπερδνειστερία η ύπαρξη της Γκαγκαουζίας ανακοινώθηκε όχι με όπλα αλλά με δημοψήφισμα. Μέχρι το 1994 το κοινοβούλιο της Μολδαβίας είχε δώσει στην Γκαγκαουζία ένα ειδικό νομικό καθεστώς. Δεν την χαρακτήρισε χώρα, αλλά της έδωσε το δικαίωμα σε κάποια αυτοδιάθεση.
Το Κοινοβούλιο της Γκαγκαουζίας έχει νομοθετικές εξουσίες σε ζητήματα που αφορούν την εκπαίδευση, τον πολιτισμό, την τοπική ανάπτυξη, τη φορολογία, την κοινωνική ασφάλιση και ζητήματα επαρχιακής διοίκησης. Ανώτατος αξιωματούχος είναι ο Κυβερνήτης της Γκαγκαουζίας, ο οποίος ηγείται της εκτελεστικής εξουσίας και εκλέγεται με λαϊκή ψηφοφορία με τετραετή θητεία. Είναι επίσης μέλος της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Μολδαβίας!

Η Γκαγκαουζία αποτελείται από τέσσερις γεωγραφικά ασύνδετους θύλακες, όλοι τους εντός Μολδαβίας και έχει τρεις πόλεις.
Είναι κάπως έτσι ...

Μέσα σε αυτούς τους θύλακες ζουν περίπου 135.000 κάτοικοι, στην πλειοψηφία τους Γκαγκαούζοι.

Ξεκινήσαμε για την ημιαυτόνομη περιοχή της Γκαγκαουζίας στις 4:25 ακριβώς.
Κάναμε μια νορμάλ διαδρομή με λίγα σαμαράκια έως τα μισά της και μια καλύτερη, με καλό οδόστρωμα (που είχε ενίοτε και νησίδα) τα υπόλοιπα μισά. Ξεκινήσαμε σούρουπο και φτάσαμε βράδυ.

Εμείς σκοπό είχαμε να πάμε στην πρώτη πόλη μετά τα σύνορά της, το Komrat.
Τα δε «σύνορα» εύκολα τα καταλαβαίνεις από την πολύ εμβληματική πινακίδα, που στέκει στην είσοδό τους, η οποία σε καλωσορίζει στη μικροσκοπική αυτόνομη «χώρα».
Την πινακίδα / αξιοθέατο νύχτα την είδαμε.

Τώρα όταν λέμε την είδαμε ... είναι ένα σχήμα λόγου. Ήταν σκοτεινά και δεν υπήρχε φωτισμός. Γιατί να έχει φωτισμό; Για τέσσερις παλαβούς τουρίστες που θα ερχόταν νυχτιάτικα στην Γκαγκαουζία;
Η χαρά που είχαμε που βρισκόμασταν σε αυτό το σημείο του χάρτη, σε μια «χώρα» που υπάρχει και ... δεν υπάρχει και μάλιστα τέτοια ώρα είχε σαν αποτέλεσμα η πρώτη μας selfie να μην είναι και τόσο ... πετυχημένη ...

Μισή, θολή και κουνημένη. Ήταν όμως συγχρόνως και αναμνηστική του ενθουσιασμού που είχαμε πιστεύω όλοι εκείνη τη στιγμή.
Είμαι υπερβολική; Μπορεί. Δεν μπορώ όμως να μην εκφράσω το συναίσθημά μου για εκείνη τη στιγμή. Εγώ τουλάχιστον δεν «έβλεπα» την πινακίδα απλά σαν ένα καλωσόρισμα, αλλά σαν πέρασμα σε έναν κόσμο ελάχιστα γνωστό και αυτό ακριβώς με γέμιζε ενθουσιασμό.

Με τη βοήθεια των προβολέων του αυτοκινήτου όμως καταφέραμε και βγάλαμε και δυο πλάνα της προκοπής ...

Καθαρή με το σωστά χρώματα. "Gagauziya: Komrat dolayi" δηλ. "Γκαγκαουζία: Περιφέρεια του Κομράτ". Και ο θυρεός φαίνεται καθαρά. Στη λευκή κορδέλα μέσα στο θυρεό αναγράφεται η φράση “GAGAUZ YERI”, που σημαίνει «η γη των Γκαγκαούζων» στα γκαγκαουζιανά.
Η σημαία μόνο δεν φαινόταν, αλλά δεν πειράζει γιατί θα τη βλέπαμε αργότερα στο Κομράτ, πολλάκις.

Φύγαμε από σημείο της πινακίδας, αφού είχαμε εξαντλήσει ίσως τον χρόνο που της αναλογούσε και μετά από 15’ και 17χλμ. φτάσαμε στο Κομράτ (ώρα άφιξης 5:45’) και παρκάραμε μπροστά στην πινακίδα “Kmrat”.

Τα άλογα στην πινακίδα (αλλά και του επίσημου εμβλήματος της πόλης), έχουν τη σημασία τους!
Η λέξη Κομράτ προέρχεται από τη γκαγκαουζική (και τουρκική) φράση «Kömür at», που σημαίνει «μαύρο άλογο σαν κάρβουνο». Το άλογο είναι παραδοσιακό σύμβολο των νομαδικών τουρκικών φύλων, από τις οποίες κατάγονται ιστορικά οι Γκαγκαούζοι και η παρουσία τους στο επίσημο έμβλημα της πόλης συμβολίζει την ελευθερία και τη δύναμη.

Μικρή πόλη είναι το Κομράτ αλλά έχει την “boulevard” της. Εμπορικά κέντρα και μικρομάγαζα, super market, πλατείες και μνημεία βρίσκονται όλα κατά μήκος της κεντρικής ‘Strada Lenin’.

Σε ένα μικρομάγαζο μπήκαμε μέσα περισσότερο διερευνητικά. Τελικά αποδείχτηκε σαν αυτά τα μπακάλικα που έχουμε στα πολύ-πολύ χωριά μας, που δεν σου γεμίζουν το μάτι αλλά τελικά έχουν μέσα και του πουλιού το γάλα. Εμείς βολευτήκαμε με καφεδάκι, τσάι, τσιγάρα και λίγη ...συναναστροφή.

Είμαστε στο φτωχότερο θεωρητικά μέρος της λιγότερο τουριστικής και επισκέψιμης χώρας της Ευρώπης στο οποίο συναντήσαμε φιλικούς και ευγενέστατους ανθρώπους που χωρίς να έχουμε καμιά κοινή γλώσσα επικοινωνίας ήταν πρόθυμοι να μας εξυπηρετήσουν, βοηθήσουν και χωρίς όμως να έχουν ίχνος περιέργειας για το ποιοι είμαστε, πως βρεθήκαμε στα μέρη τους και τι ήρθαμε να κάνουμε εδώ.

Είδαμε το Κυβερνητικό Μέγαρο (Κοινοβούλιο και Εκτελεστική Επιτροπή της Γκαγκαουζίας).
Θυμάστε που έλεγα νωρίτερα ότι θα δούμε τη σημαία της Γκαγκαουζίας πολλάκις;
Ιδού:

Είδαμε τo Πολιτιστικό Κέντρο ...

Και τον ... Λένιν φυσικά να στέκει ανάμεσα από τα δύο κτίρια υπό το φόντο πολλών χρωμάτων ...

Το κόκκινο όμως του πήγαινε πιο πολύ ...

Δεν συμφωνείτε;

Για το συγκεκριμένο άγαλμα όλοι συμφωνούν ότι έχει ένα μοναδικό στυλ και ότι διαφέρει από τα υπόλοιπα σωζόμενα των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Παριστάνει τον Λένιν να φοράει ένα καπέλο εργάτη και να κρατάει ένα βιβλίο στο δεξί του χέρι. Είναι ντυμένος σαν εργάτης ή φοιτητής, το οποίο αυτό από μόνο του το καθιστά ένα πολύ ενδιαφέρον μνημείο του πρώην σοβιετικού ηγέτη.
Λίγο αν προχωρούσαμε ακόμα θα βλέπαμε και τον Αττατούρκ. Απέναντι από το άγαλμα του Λένιν, στην αυλή της Βιβλιοθήκης “Moustafa Kemal Attatourk” στέκει και η λιγότερο επιβλητική προτομή του Αττατούρκ, πάνω στη Strada Lenin. Δεν πήγαμε όμως. Αδιάβαστη ήμουν τελείως!

Μετά το είδα αυτό ...

Φωτο internet

Το σημαντικότερο σημείο αναφοράς της πόλης είναι η κεντρική πλατεία της πόλης, που στην ουσία πρόκειται για ένα υπέροχο πάρκο, στο κέντρο του οποίου δεσπόζει ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Εδώ συναντιέται η σοβιετική κληρονομιά με τη σύγχρονη κουλτούρα της περιοχής.
Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωάννη είναι ένας μικρός, πολύ φωτεινός και κατακίτρινος ναός με χρυσούς θόλους και με την εικόνα "της κεφαλής επί πίνακι" του Αγίου Ιωάννη, πάνω από την κεντρική είσοδό του.

Λίγα μέτρα πίσω του βρίσκεται το καμπαναριό του, σε αντίστοιχα εντυπωσιακά χρώματα.
Το όλο σύμπλεγμα περιβάλλεται από ένα πολύ περιποιημένο πάρκο.

... το οποίο όμως θα το χαιρόμασταν αργότερα γιατί είχε έρθει η ώρα του φαγητού. Βέβαια 6:30 η ώρα το απόγευμα, δεν τη λες και ”ώρα φαγητού” αλλά έλα που πεινούσαμε. Βλέπαμε μπροστά μας, μέσα στο πάρκο το εστιατόριο “Boulevard”, το οποίο ευτυχώς είχε και εξαιρετικές κριτικές.
Και δικαίως!
Τα πιάτα ήταν και παραδοσιακά αλλά και γκουρμεδιάρικα, τα οποία αργήσαν λίγο να έρθουν αλλά χαλάλι τους αφού ήταν πολύ ωραία. Το περιβάλλον ήταν εξαιρετικό και η ... μπίρα κρύα.

Ναι! Παρεκκλίναμε λίγο από το “travel and Wine” προς το “travel and Beer” αλλά για λίγο. Αργότερα μέσα στη βραδιά το 'διορθώσαμε' σε ... wine πάλι!

Άλλη μια βόλτα στο πάρκο επιβαλλόταν μετά το ωραίο δείπνο. Η αλήθεια είναι ότι τώρα ως χορτασμένη που ήμουν, μου φαινόταν πιο όμορφο απ’ ότι πριν. Πρόκειται για ένα μοντέρνα αναπλασμένο χώρο όμορφα διακοσμημένο, με ξύλινα παγκάκια και πέργκολες, γλυπτά και σιντριβάνια εναρμονισμένα με τα φροντισμένα φυτά και δέντρα, έργο ίσως μιας σύγχρονης μελέτης αρχιτεκτονικής τοπίου.

Τώρα πρόσεξα πως ως και τα παγκάκια ήταν ταιριασμένα με τον ... ;Aη Γιάννη. Και το κίτρινο τους ... πάει πολύ!

Ένα μόνο ‘ξέφυγε’, το οποίο ήταν ροζ!

Ο λόγος είναι καθαρά στυλιστικός και όχι επειδή τους τελείωσε το κίτρινο. Ήταν που το ροζ παγκάκι ταιριάζει πολύ με τα άνθη της κερασιάς, της Ιαπωνικής κερασιάς. Κοιτάξτε πως είναι το πάρκο όταν ανθίζουν οι κερασιές του ...

Φωτο internet

Αλλά που να το δούμε αυτό Νοέμβρη μήνα;

Κάναμε την τελευταία μας βόλτα στη ‘Strada Lenin’ έως το αυτοκίνητο ...

Πολύ μου άρεσε αυτή η βόλτα στο Κομράτ. Ήταν άνω των προσδοκιών μου. Δεν ξέρω βέβαια τι περίμενα ακριβώς! Δεν είχα προλάβει να το σκεφτώ. Ήμουν επηρεασμένη από το ότι θα επισκεφτόμουν ένα από τα πιο φτωχά μέρη της Ευρώπης ... και ίσως να είχα πολύ χαμηλά τον πήχη;

Φύγαμε γύρω στις 9:00. Δεν ήταν πολύ αργά. Η επιστροφή μας δεν είχε κίνηση. Μια ωρίτσα κάναμε και κάτι, την οποία δεν την πολυκαταλάβαμε έχοντας μουσική υπόκρουση τα άπαντα του Ελληνικού πενταγράμμου. Ας είναι καλά το spotify της μικρής της παρέας.
Φτάσαμε Κισινάου κατά τις 10:30 το βράδυ. Ήταν νωρίς για να αποσυρθούμε, για τα Ελληνικά ... δεδομένα. Δεν είχαμε και όρεξη να πάμε για ύπνο από τώρα. Δούλεψαν για τα καλά trip advisor και gps...

... και με τα πολλά η Al βρήκε ένα μπαράκι που έδειχνε να κλείνει αργά.

Παρκάραμε σε παράπλευρο δρομάκι δίπλα στην όπερα προκειμένου να πάμε στο μπαράκι “Piana Vyshnia”, το οποίο βρίσκεται πάνω στη γνωστή Boulevard. Μια χαρά ήταν το μαγαζί αλλά το έμπειρο μάτι μας είχε ‘πιάσει’ από μακριά ένα άλλο, που φαινόταν πιο γουστόζικο. Στρίψαμε προς το δρομάκι ‘Stradela teatrului’ και φτάσαμε στο “Plincuvin Wine Shop”.
Οινική λέσχη έλεγε το internet ότι ήταν, που θα έκλεινε όπου να ’ναι. Δεν έκλεισε όμως!
Πως να κλείσει; Το μαγαζί ήταν γεμάτο και μέσα και έξω. Είχε εξαιρετική κάβα, περιβάλλον και ατμόσφαιρα. Σημειώστε το!

Στείλαμε μήνυμα στην υπόλοιπη παρέα να έρθει να τα πιούμε τώρα που βρήκαμε αυτό το φοβερό wine bar, αλλά δυστυχώς την είχε πέσει για ύπνο.
Κάτι μου έλεγε όμως ότι το συγκεκριμένο μαγαζάκι θα γινόταν στέκι μας και θα ξαναρχόμασταν για χάρη των υπολοίπων που δεν ήρθαν αλλά και για ... χάρη μας.

Γύρω στις 12:00 φύγαμε και πήγαμε πια για ύπνο. Επιβαλλόταν η ξεκούραση γιατί ... σαν πολλά είχαμε αφήσει να κάνουμε για την επόμενη ημέρα και έπρεπε να γεμίσουμε ενέργεια.

........................................................................... post .................................................................