Travel and Wine στη Μολδαβία!

[Grerena]

Εντυπωσιακό! Αυτές οι εκπλήξεις που κρύβονται στο εσωτερικό των ναών και γενικά των κτιρίων που εξωτερικά δεν σου λένε τίποτα, πολύ μου αρέσουν...

Και εμένα μου αρέσουν ... αν μου τύχουν! Συνήθως όμως πάω προετοιμασμένη και διαβασμένη, οπότε δεν είναι και πολύ εκπλήξεις για μένα.
Άμα σκεφτείς ότι για να δω αυτήν την τοιχογραφία ξεκίνησα από τις 7:00 το πρωί και ήμουν διατεθειμένη να πάω και μόνη για να τη δω ...

 

[Sassenach77]

αν μου τύχουν!

Δεν εννοούσα οτι είναι εκπλήξεις για εμάς που οργανώνουμε ένα ταξίδι, αλλά τι κρύβει πχ μία εκκλησία που εξωτερικά δεν σου λέει τίποτα και δεν σου πάει το μυαλό τι θα δεις μέσα αν δεν το έχεις ψάξει.

Επειδή και εγώ οργανώνω τα ταξίδια μου, οπότε ψάχνω για αξιοθέατα, ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντας μου "άλλο να το βλέπεις ζωντανά και άλλο να το βλέπεις απο φώτο"...

Σοβαρά τώρα, δεν θεωρώ οτι μειώνεται η απόλαυση της επίσκεψης σε ένα αξιοθέατο επειδή ξέρω τι θα δω. Αν δεν το είχα ψάξει μπορεί και να μην το έβλεπα καθόλου και να το έχανα ή να έβλεπα κάτι που τελικά δεν θα ήθελα να δω και να έχανα κάτι άλλο...

 

[Grerena]

Φύγαμε για Υπερδνειστερία
Η Υπερδνειστερία είναι ένα κράτος που υπάρχει μεν αλλά δεν είναι αναγνωρισμένο δε!
Καταλαμβάνει μια λεπτή λωρίδα γης μήκους περίπου 450 χλμ., στην ανατολική Μολδαβία ανάμεσα στον ποταμό Δνείστερο έως τα σύνορα της Ουκρανίας. Έχει έκταση 4.000τ.χλμ. (σαν να λέμε μέγεθος Εύβοιας) και πληθυσμό που δεν ξεπερνά το μισό εκατομμύριο. Πρωτεύουσα της είναι η Τιρασπόλ, με 160.000 κατοίκους. Ρώσοι, Μολδαβοί και Ουκρανοί είναι οι κύριες εθνοτικές ομάδες που την κατοικούν.
Η Υπερδνειστερία έχει δικό της νόμισμα, Κυβέρνηση, στρατό και Πρόεδρο. Η γλώσσα που κυριαρχεί είναι η Ρωσική.

Εύκολη και γρήγορη ήταν η διαδρομή μας. Στο δρόμο είδαμε και τα τεράστια άσχημα κτίρια σοβιετικού τύπου. Θυμάστε στην αρχή που «ανησυχούσα» που δεν τα έβλεπα; Τελικά ... υπάρχουν! Η αλήθεια είναι ότι είναι γεμάτο όλο το Κισινάου και όσο απομακρυνόμασταν από το κέντρο τα βλέπαμε όλο και περισσότερο.
Είδαμε όμως και κάτι στάσεις λεωφορείων, σοβιετικές μεν, αριστούργημα δε. Τσιμεντένια περίπτερα στη μέση του δρόμου, χτισμένα μεταξύ 1960 και 1980, διακοσμημένα εξ’ ολοκλήρου με ψηφιδωτά. Λαογραφία και φύση σε φουτουριστικά μοτίβα, κατασκευασμένα από σμάλτο και κεραμικά δημιουργούν μια τέχνη του δρόμου made by Soviet! Εικόνα αρκετά πρωτόγνωρη για μένα τουλάχιστον.

Φτάσαμε στα σύνορα ύστερα από μια ωρίτσα διαδρομή.
Δεν με άφησε η παρέα να βγάλω φωτογραφία των συνόρων, γιατί απαγορεύεται λέει.
«Γιατί; Ο @psilos3 πως έβγαλε;» Δεν έπαθε κάτι.

Μόνο αυτή κατάφερα ... , που δεν φαίνεται και τίποτα.

Στο βάθος πίσω από το βυτιοφόρο και δίπλα στην πινακίδα ΠΜΡ είναι τα ... σύνορα.

Συναντήσαμε ουρά. Μισή ώρα κάναμε να την ξεπεράσουμε και να περάσουμε στη χώρα. Ύστερα από διατυπώσεις, έλεγχο διαβατηρίων (και μιας ταυτότητας νέου τύπου), έκδοση πράσινης κάρτας και 6 visas μπήκαμε πια στην Υπερδνειστερία ή αλλιώς «Πριντνεστρόβια» όπως την αποκαλούν οι κάτοικοι, που σημαίνει «γη δίπλα στον ποταμό Δνείστερο».

Η πόλη Τιγκίνα (που μετονομάστηκε από τους Τούρκους σε Μπεντέρ) αν και δυτικά του Δνείστερου ανήκει στην Υπερδνειστερία και σε αυτήν θα ήταν η πρώτη μας στάση.
Για να ακριβολογώ την πόλη δεν την είδαμε. Το κάστρο της και μόνο είχαμε στο μυαλό μας να δούμε. Έχουμε μια αδυναμία στα κάστρα και πόσο μάλλον στα κάστρα που βρίσκονται σε χώρες που δεν υπάρχουν. Έτσι δεν είναι STKF;

Στην είσοδο του χώρου που περιβάλει το κάστρο υπάρχει μία εκκλησία αφιερωμένη στον Αλεξάντερ Νιέφσκι. Είναι άγιος για τη Ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία. Εδώ βρίσκεται είναι και η προτομή του.

Το φρούριο Μπέντερ είναι ένα πρώην στρατόπεδο με πολυτάραχο παρελθόν. Χτισμένο το 15ο αι. από πρίγκιπες της Μολδαβίας, καταλήφθηκε από Οθωμανούς και τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή το 1538 και αργότερα πέρασε στα χέρια των Ρώσων (το 1770) κατά τη διάρκεια των Ρωσοτουρκικών πολέμων. Η ιστορία του από μόνη της είναι συναρπαστική αλλά στα δικά μου μάτια «ανέβηκε» πιο πολύ όταν κατάλαβα (διάβασα αργότερα) ότι στην ανακατασκευή του έβαλε το χεράκι του ο Μιμάρ Σινάν. Ο διάσημος Οθωμανός αρχιτέκτονας Μιμάρ Σινάν το εξόπλισε με ισχυρά προχώματα, βαθιά τάφρο και προηγμένη οχύρωση, καθιστώντας το ένα από τα ισχυρότερα φρούρια της περιοχής.

Στην είσοδο του κάστρου υπάρχει ένας τεράστιος χάρτης που σε κατατοπίζει αρκετά δείχνοντας όλες τις οχυρωμένες τοποθεσίες της περιοχής κατά μήκος του ποταμού Δνείστερου, με τα ονόματα των οχυρών και των πόλεων να αναγράφονται στα ρωσικά και στα Αγγλικά. Διακρίνονται σημαίες της Αγγλίας, της Οθωμανικής αλλά και της Ρωσικής αυτοκρατορίας.

Η θέση του Bender είναι στρατηγική. Κατέχει κομβική γεωγραφική θέση, αφού είναι κτισμένο στη δυτική (δεξιά) όχθη του ποταμού Δνείστερου, ελέγχοντας χερσαίο και ποτάμιο πέρασμα, εποπτεύοντας έτσι ολόκληρη την ευρύτερη πεδινή περιοχή. Βρίσκεται σε ένα σημείο διάβασης, το οποίο παραδοσιακά διευκόλυνε το εμπόριο αλλά και τις στρατιωτικές μετακινήσεις.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Σουλεϊμάν μετονόμασε το οχυρό σε Bender, που σημαίνει «λιμάνι» ή «πέρασμα».

Δεν χρειάστηκε να κάνουμε συνάλλαγμα. Η Υπερδνειστερία έχει δικό της νόμισμα αλλά παντού περνούσαν τα Μολδαβικά ‘λέου’ αλλά και τα ευρώ. Τριάντα Μολδαβικά λέου έδωσα και πήρα ένα όμορφο ξύλινο μαγνητάκι του οχυρού Bender.
Έχω δει αρκετά κάστρα. Τα περισσότερα είναι τύπου σαν καστροπολιτεία ή οχυρωμένη εγκατάσταση σε ύψωμα ή οχυρωμένη πόλη με διπλά ή τριπλά τείχη με πύργους και προμαχώνες.
Είναι πρώτη φορά που βλέπω οχυρωμένο χώρο με σκοπό τη στρατιωτική άμυνα της περιοχής.

Μπαίνοντας μέσα το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στον ... Αστερίξ. Έμοιαζε τόσο πολύ με τα ρωμαϊκά στρατόπεδα που έχω δει στο συγκεκριμένο κόμιξ. Το γαλατικό χωριό και τα αγριογούρουνα έλειπαν...

Είναι ένα εξαιρετικά διατηρημένο μεσαιωνικό οχυρό. Περιηγηθήκαμε περιμετρικά τα τείχη του, μπήκαμε στους επιβλητικούς προμαχώνες του και επισκεφθήκαμε και ένα από τα μουσεία που φιλοξενεί στο χώρο του.

Ωριαία ήταν η επίσκεψη. Δεν μας "έπαιρνε" περισσότερο να μείνουμε παρόλο που το άξιζε το οχυρό αλλά έπρεπε να προλάβουμε το Τιρασπόλ και λίγο με το φως της ημέρας.

Περάσαμε τη γέφυρα προκειμένου να πάμε στην ανατολική όχθη του Δνείστερου και στην Τιρασπόλ. Ένα τέταρτο αργότερα μπήκαμε στην Τιρασπόλ, την πρωτεύουσα και διοικητικό κέντρο του μη αναγνωρισμένου κράτους της Transistria.
Η ονομασία της Τιρασπόλ προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό όνομα του ποταμού Δνείστερου (Τύρας) και τη λέξη -πόλ (πόλη), που σημαίνει κυριολεκτικά «η πόλη του Δνείστερου».

Η είσοδος στην πόλη σηματοδοτείται από το γήπεδο της ομάδας Sherifh, από το εμβληματικό Colonnade Belvederes που λειτουργεί ως πύλη εισόδου της Τιρασπόλ (δύο δίδυμες νεοκλασικές κιονοστοιχίες), που εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 2020, για να σηματοδοτήσει την 30ή επέτειο από την ίδρυση Transistria και την πινακίδα καλωσορίσματος: «Καλώς ήρθατε στην πρωτεύουσα της Υπερδνειστεριακής Μολδαβικής Δημοκρατίας (PMR), την πόλη της Τιρασπόλ», με τα σφυροδρέπανά της, με τις σημαίες τις, με τα όλα της.

Οι πρώτες εικόνες ήταν πρωτόγνωρες. Ένα παλαιολιθικό τρόλεϋ και μια πινακίδα стοπ, που υποψιάζομαι ότι εννοεί stop.

Περάσαμε και έξω από το αποστακτήριο – οινοποιείο “kvit”. Σίγουρα δεν είχαμε χρόνο να επισκεφτούμε το αποστακτήριο αλλά έλπιζα ότι θα είχαμε χρόνο αργότερα να δοκιμάσουμε το ντόπιο κονιάκ με τα 120 χρόνια ιστορίας.

Παρκάραμε στη διασταύρωση 25ης Οκτώβρη και Λένιν γωνία. Πάνω στην 25ης Οκτώβρη βρίσκονταν όλα τα σημεία ενδιαφέροντος που τουλάχιστον εγώ είχα σημειώσει στο χάρτη μου. Βέβαια εδώ δεν πολυ-έπιαναν τα γκίγα που είχα οπότε για την περίπτωση που χανόμασταν με την παρέα καλού κακού δώσαμε ένα ραντεβού στο αυτοκίνητο για τις 6:30 το απόγευμα.

Στην αρχή το ξεκινήσαμε παρέα αλλά στη συνέχεια έχοντας διαφορετικούς ρυθμούς χωριστήκαμε.

Το Δημαρχείο της πόλης ήταν το πρώτο «αξιοθέατο» που είδαμε...

Το Δημαρχείο της Τιρασπόλ (γνωστό και ως House of Soviets) είναι ένα επιβλητικό κτίριο του 1953 κατασκευασμένο σε σοβιετικό νεοκλασικό στιλ, διατηρεί ανέπαφα τα σοβιετικά σύμβολα, συμπεριλαμβανομένου του σφυροδρέπανου και του αστεριού διατηρώντας την ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής.
Χαρακτηριστικά του είναι η μεγαλόπρεπη πρόσοψη με τους τεράστιους κίονες διακοσμημένους με τα χρώματα της σημαίας της χώρας και της εμβληματικής προτομής του Λένιν που «στέκεται» ακριβώς μπροστά του.
Εδώ ο Λένιν "ξέμεινε" από την περίοδο της Σοβιετικής εποχής. Σε αντίθεση με άλλες χώρες που προσπάθησαν να ξεχάσουν το σοβιετικό παρελθόν τους, η Τρανζίστρια θέλει και διατηρεί τη μνήμη, γιατί όπως λένε οι σύγχρονοι ηγέτες της «η ιστορία δεν είναι για να την πολεμάμε αλλά για να την προστατεύουμε». Έτσι δεν έχουν καταστρέψει τα μνημεία του παρελθόντος.

Την όπερα (Κρατικό θέατρο) την είδα από μακριά. ...

Εδώ στις 2 Σεπτεμβρίου του 1990 αυτο-ανακυρήχθηκε ως αυτόνομο κράτος η Πριντνεστρόβια, με το όνομα Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μολδαβίας.

Αλλά την τοιχογραφία του Γκαγκάριν από κοντά ...

Ο διάσημος κοσμοναύτης, που ήταν ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο διάστημα, μπορεί να μην ήταν από εδώ αλλά τον τιμούσαν με κάθε τρόπο σε όλη την πρώην Σοβιετική Ένωση.
Η εντυπωσιακή αυτή τοιχογραφία κατασκευάστηκε τον Απρίλιο του 2021, στο πλαίσιο του εορτασμού της 60ής επετείου από την ιστορική πρώτη επανδρωμένη πτήση στο διάστημα (12 Απριλίου 1961).
Κάπου εδώ κοντά είναι και η προτομή του «ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης», όπως αποκαλούνταν, η οποία δημιουργήθηκε το 1977, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου.

Αν θέλαμε να δούμε τα υπόλοιπα must με το φως της ημέρας έπρεπε να τρέξουμε και εγώ αποφάσισα να μην ... τρέξω.

Χαλαρά λοιπόν έκανα περαντζάδα στην boulevard 25ης Οκτώβρη μαζί με τους μισούς των μισών που πότε συναντούσα και πότε έχανα...

Σε λίγο συνάντησα τον λεγόμενο «τοίχο της τιμής». Κάθε χρόνο αλλάζουν τα πρόσωπα στις φωτογραφίες και μπαίνουν σημαντικές προσωπικότητες της χώρας. Δικηγόροι, γιατροί, πολιτικοί, στρατιωτικοί, αθλητές. Το ποιοι θα καταλάβουν τη θέση το επιλέγουν οι πολίτες με ψηφοφορία!

Συνάντησα και μια τράπεζα με τις σημαίες της, μία Ρωσική και μία της Υπερδνειστερίας (απλοποιημένη έκδοση- χωρίς δηλ. το σφυροδρέπανα)...

Όταν έπεσε η Σοβιετική Ένωση και η Μολδαβία έγινε ανεξάρτητο κράτος πήρε τη σημαία της Ρουμανίας, την οποία εμπλούτισε με το εθνόσημο της στο κέντρο. Έτσι, η Υπερδνειστερία πήρε αυτήν της πάλαι ποτέ σοβιετικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας της Μολδαβίας, έβαλε πάνω της το σφυροδρέπανο και το κόκκινο αστέρι και την κράτησε για σημαία της (για χρήση από την Κυβέρνηση και μόνο).

Έως το σουβενιράδικο έφτασα με τους δύο της παρέας. Δεδομένου ότι άλλο σουβενιράδικο δεν είχαμε συναντήσει έως τώρα και το διήμερο τελείωνε, αυτή μάλλον ήταν η τελευταία μου ευκαιρία.

Το σουβενιράδικο “ΜΑΚ” ήταν αρκετά πλούσιο σε προϊόντα. Είχα να ... διαλέξω! Αν ήταν τουριστικό το μέρος τι θα είχε εδώ μέσα δηλαδή;
Μέχρι να βρω τα ζητούμενα πέρασε η ώρα. Έτσι μέρα μπήκαμε μέσα και νύχτα βγήκαμε.

Λίγος χρόνος αφιερώθηκε και τον Δνείστερο. Νύχτα τον είδαμε ή μάλλον νύχτα είδαμε τη γέφυρα του. Είναι η μεγαλύτερη γέφυρα που συνδέει τις δυο όχθες του ποταμού.

Είναι Η «Tiraspol Bridge over Dnestr» και είναι στα χρώματα της σημαίας ...

Αν έφτανα ως τη γέφυρα και την προσπερνούσα για λίγο θα έβλεπα το Κοινοβούλιο της χώρας. Είναι ένα κτίριο ανάλογο σαν αυτό του Δημαρχείου, το οποίο και αυτό συνοδεύεται από τον Λένιν, με ένα κόκκινο γρανιτένιο αδριάντα αυτή τη φορά και όχι με προτομή όπως του Δημαρχείου. Εκεί κοντά είναι και το Catherine's Park, προς τιμή της Αικατερίνης της Μεγάλης, ιδρύτρια της πόλης καθώς και το "Memorial of Glory" για τη μνήμη των νεκρών των Πολέμων της Υπερδνειστερίας.

φώτος από internet

Δεν τα είδα από κοντά, αλλά τα είδε η μισή παρέα, οπότε ήταν σαν να τα είδα. Χα, χα! Αυτά είναι τα καλά όταν είσαι με τραβελστορίτικη παρέα. Τα βλέπεις όλα, προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις.

Ώρα φαγητού. Δεν είχα κάνει έρευνα σχετική και δεδομένου ότι η expert (vanda) ήταν μακριά μας και το internet δεν λειτουργούσε, η υπόθεση ήταν μονόδρομος. Θα πηγαίναμε στο μοναδικό αστεράκι του χάρτη μου, που αφορούσε ‘φαγητό’ που δεν ήταν άλλο από το γνωστό “Back in USSR”.
Για να το ξέρω εγώ η “αδιάβαστη” σημαίνει ότι το μαγαζί είναι τουριστικό αλλά τι πειράζει; Εμένα μου αρέσουν και τα τουριστικά.
Άλλωστε πόσο τουριστικό μπορεί να είναι ένα μαγαζί σε μια καθόλου τουριστική χώρα;

Φτάσαμε κατά τις 5:30μ.μ....

Αποκτήσαμε wifi και έτσι επικοινωνήσαμε και με την υπόλοιπη παρέα, που μόλις είχε αποκτήσει και εκείνη wifi και έτσι καταφέραμε και επικοινωνήσαμε και έτσι σμίξαμε ξανά.

Το "СНОВА В СССР" διαθέτει μουσειακό χαρακτήρα και είναι διάσημο για την αυθεντική σοβιετική του ατμόσφαιρα, τη ρετρό διακόσμηση και την παραδοσιακή κουζίνα της περιοχής. Θεωρείται δημοφιλής στάση για ταξιδιώτες που κάνουν ημερήσιες εκδρομές από το Κισινάου. Και εμείς από αυτούς είμαστε. Όλα τα παραπάνω τα «άκουσα». Ένιωσα τη σοβιετική ατμόσφαιρα, είδα τη ρετρό διακόσμηση και γεύτηκα και την παραδοσιακή κουζίνα. Εντάξει, με την παραδοσιακή κουζίνα μάλλον δεν τα πήγα πολύ καλά. Φοβήθηκα να παραγγείλω Μπορς αλλά και το safe κοτόπουλο αλά κρεμ δεν μου χάλασε τη soviet ατμόσφαιρα.

Αυθεντικά σοβιετικά αντικείμενα, πολλά από αυτά συλλεκτικά, προπαγανδιστικές αφίσες, τηλέφωνα με καντράν, αγάλματα του Λένιν, σφυροδρέπανα, σημαίες, έπιπλα εποχής. Ως και η τουαλέτα δεν σε «άφηνε» να ξεχάσεις ότι είσαι σε (πρώην) CCCP.

Ακόμα και οι θαμώνες κάθε άλλο παρά για τουρίστες μου έμοιαζαν. Όλες οι φυσιογνωμίες που έβλεπα γύρω μου μου θύμιζαν «Ρώσους πράκτορες» έτσι όπως τους "έχω γνωρίσει" από ταινίες με φόντο την εποχή του Ψυχρού πολέμου, ταινίες σαν το “CitizenX” και το “Έγκλημα στο Γκόρκι Παρκ”.

Και επειδή όλοι αυτοί γύρω μου δεν ήταν ... Ρώσοι πράκτορες, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ... το ίδιο το μαγαζί ήταν πολύ μα πολύ υποβλητικό!

Πολύ ωραία φάγαμε και ήπιαμε. Όχι όμως και ο οδηγός μας, ο Mr Grerena. Αυτόν τον “φυλάγαμε” για να μην πιεί. Ευτυχώς δεν είναι και πολύ φαν. Οι υπόλοιποι όμως χτυπήσαμε έως και κονιακάκια.

Λίγα, μην φανταστείτε ...

Για τουριστικούς λόγους. Είναι βλέπετε ντόπια παραγωγή της Transistia... Αφού δεν είχαμε κάνει επίσκεψη και στο οινοποιείο, βγάλαμε τα σπασμένα εδώ.

Για φινάλε είχαμε και το γλυκό μας (made by CCCP) και ο λογαριασμός ήταν μέσα στη Μπάμπουσκα.

Και σοβιετικό και υποβλητικό και ... τουριστικό!
Εμένα σίγουρα μου άρεσε πολύ το όλο σκηνικό!

Έως τις 8:00μ.μ. μείναμε στην πόλη.

Μπορεί να μην διανυκτερεύσαμε αλλά είδαμε την πόλη και λίγο και βράδυ...

Ήταν ένα μικρό ταξίδι πίσω στο χρόνο στην εποχή της Σοβιετικής ένωσης του ’80 και του '90, σε μια περιοχή με πολύ έντονες εικόνες της τότε εποχής.

Τα σύνορα στο γυρισμό τα περάσαμε με μηδενική σχεδόν καθυστέρηση και η συνέχεια το ταξίδι ως το Κισινάου κύλησε ομαλά με τα γνωστά ρεπερτόρια, που ακούσαμε και την προηγούμενη, αλλά με συνοδεία αυτή τη φορά ενός μπουκαλιού κρασί Milestii Mici. Στον οδηγό μόνο μια τζουρίτσα δώσαμε έτσι για τη μυρωδιά.

Δεν πήγαμε χοτέλ. Πήγαμε κατ’ ευθείαν στο “Plincuvin Wine Shop”, στο χθεσινό Wine bar.
Πολύ ωραίο μαγαζί και έπρεπε να ξαναπάμε και οι έξι αυτή τη φορά.

Έτσι αποχαιρετήσαμε το Κισινάου...

Δεν κάναμε κάτι άλλο. Πήγαμε για ύπνο. Αποσυρθήκαμε στα διαμερίσματά μας γύρω στις 12:00 το βράδυ εκμεταλλευόμενοι μέχρι τελευταίας στιγμής όλο το χρόνο μας «παραγωγικά», τουριστικά και παρεϊστικα.

........................................................................... post ......................συνεχίζεται...........................

 

[alvadi]

Μα τι όμορφα που τα έγραψες @Grerena μας!!

Ηταν ενα διαφορετικο υπέροχο ταξίδι κ σε ευχαριστουμε που το αποτύπωσες για να το θυμόμαστε !

 

[psilos3]

Φτάσαμε στα σύνορα ύστερα από μια ωρίτσα διαδρομή.
Δεν με άφησε η παρέα να βγάλω φωτογραφία των συνόρων, γιατί απαγορεύεται λέει.
«Γιατί; Ο @psilos3 πως έβγαλε;» Δεν έπαθε κάτι.

Τύποις απαγορεύεται, ωστόσο δεν υπήρχε περίπτωση να μην έχω τέτοια φωτογραφία, άσε που έβγαζαν όλοι. Απαγορεύονται οι απαγορεύσεις.

Το σουβενιράδικο “ΜΑΚ” ήταν αρκετά πλούσιο σε προϊόντα. Είχα να ... διαλέξω! Αν ήταν τουριστικό το μέρος τι θα είχε εδώ μέσα δηλαδή;

Είχε πολύ ωραία πραγματάκια και να σου πω την αλήθεια δεν είδα κάτι άλλο με αναμνηστικά πέρα από ένα περίπτερο στο Bender βγαίνοντας από το κάστρο. Είναι πολύ πιθανό να ήταν το μοναδικό.

Δεν τα είδα από κοντά, αλλά τα είδε η μισή παρέα, οπότε ήταν σαν να τα είδα.

Αυτό δε το περίμενα από σένα που στις ιστορίες σου έχεις αλωνίσει το κάθε απίθανο μέρος, σφάλμα!

Το "СНОВА В СССР" διαθέτει μουσειακό χαρακτήρα και είναι διάσημο για την αυθεντική σοβιετική του ατμόσφαιρα, τη ρετρό διακόσμηση και την παραδοσιακή κουζίνα της περιοχής. Θεωρείται δημοφιλής στάση για ταξιδιώτες που κάνουν ημερήσιες εκδρομές από το Κισινάου.

Τουριστικό αλλά εξαιρετικό σε όλα του, αν και υπάρχουν άλλα 3-4 τέτοια σημεία, δε γίνεται να μη περάσεις από εκεί επισκεπτόμενος το Τιρασπόλ, πολύ καλά κάνατε.

 

[Grerena]

Μα τι όμορφα που τα έγραψες @Grerena μας!!

Ηταν ενα διαφορετικο υπέροχο ταξίδι κ σε ευχαριστουμε που το αποτύπωσες για να το θυμόμαστε !

Ευχαριστώ πολύ!
Ήταν πράγματι μια διαφορετική ταξιδιωτική εμπειρία.
Χάρηκα πολύ που ανακαλύψαμε μαζί έναν τόσο ιδιαίτερο προορισμό και που περάσαμε πραγματικά όμορφα και τώρα πια (ύστερα από την ιστορία) και ... αξέχαστα!

ωστόσο δεν υπήρχε περίπτωση να μην έχω τέτοια φωτογραφία, άσε που έβγαζαν όλοι. Απαγορεύονται οι απαγορεύσεις.

Πάλι καλά που έχουμε και σένα!

Αυτό δε το περίμενα από σένα που στις ιστορίες σου έχεις αλωνίσει το κάθε απίθανο μέρος, σφάλμα!

Παραδέχομαι ότι ήταν φάουλ!
Παραλίγο όμως να περάσει απαρατήρητο. Σε ευχαριστώ που το έκανες τόσο μεγάλο θέμα!

 

[Grerena]

Επιστροφή και Επίλογος
Ξυπνήσαμε νωρίς το πρωί και φύγαμε χωρίς να προλάβουμε να φάμε πρωινό, ένεκα της αρκετά πρωινής πτήσης. Πήραμε το αυτοκίνητο και φτάσαμε στα γραφείο της just rent.
Εκεί μας ... νευρίασαν λίγο. Όχι ότι έγινε κάτι φοβερό αλλά κάτι που μας έστησαν περί το μισάωρο κάτι που μας κράτησαν χρήματα από την εγγύηση για το πλύσιμο του αυτοκινήτου, το οποίο να σημειωθεί ότι ήταν θεο-βρώμικο όταν το πήραμε, όσο να 'ναι μας «χάλασαν» λίγο.
Γενικά η εταιρία ήταν ευγενέστατη όταν πήραμε το αμάξι και αγενέστατη όταν το παραδώσαμε. Ήξεραν Αγγλικά όταν το πήραμε και τα ξέχασαν όταν το παραδώσαμε. Με Mercedes 8θέσια μας είχαν παραλάβει από το αεροδρόμιο και τώρα με το Dacia, στριμωγμένοι (7 άτομα μαζί με τον οδηγό), με τον έναν πάνω στον άλλο, μαζί με τα 6 σακίδια μας, μας γύρισαν πίσω ‘όπως όπως’. Όλα αυτά ήταν το «τίμημα» για τα 50€ της ενοικίασης του αυτοκινήτου την ημέρα.
Τέλος καλό, όλα καλά. Φτάσαμε στο αεροδρόμιο.

Το Διεθνές αεροδρόμιο του Κισινάου είναι μικρό αεροδρόμιο. Γρήγορα περάσαμε τους ελέγχους και μας περίσσεψε χρόνος και για πρωινό αλλά και καφεδάκι.
Τέλος!

Το ταξίδι στη Μολδαβία ήταν άνω των προσδοκιών μου. Μπορεί επειδή ήμουν απροετοίμαστη για το τι ακριβώς θα έβλεπα ή μπορεί επειδή ήταν πολύ καλός και ιδιαίτερος προορισμός ή μπορεί επειδή η παρέα ήταν το ίδιο ενθουσιώδης και με καλή διάθεση όπως και εγώ ή μπορεί όλα αυτά μαζί να έκαναν το ταξίδι αυτό από τις πιο όμορφες ταξιδιωτικές αναμνήσεις μου.
Πάντως σίγουρα ήταν ένα ταξίδι που με ξεκούνησε λίγο συγγραφικά, αφού ύστερα από πολύ καιρό ξεκίνησα και τελείωσα ταξιδιωτική ιστορία. Ήθελα πολύ να αποτυπώσω το τριήμερο αυτό.

Η Μολδαβία είναι μια άγνωστη σε πολλούς από εμάς χώρα, στην οποία ξεδιπλώνονται και εναλλάσσονται παραστάσεις της σύγχρονης εποχής μαζί με ένα μείγμα σοβιετικού και ανατολικό-ευρωπαϊκού σκηνικού, με μια ποικιλομορφία εθνοτικών ομάδων και παραδόσεων, μοναδικά οινοποιεία, και ιστορικές τοποθεσίες.
Είναι ένας κοντινός προορισμός, αρκετά άγνωστος, ιδιαίτερος και ασφαλής.

Πως γίνεται κατά την αποτίμηση κάθε ταξιδιού να λέω ότι «χρειαζόμουν λίγο χρόνο παραπάνω». Ποτέ δεν φτάνει ο χρόνος. Το ίδιο θα πω και για αυτό.

Το Κισινάου είχε πολλά να “μας δώσει” και σίγουρα μια διανυκτέρευση στην Υπερδνειστερία έπρεπε, μα έπρεπε να μπει στο πρόγραμμα. Χάρηκα όμως πολύ που πάτησα το πόδι μου στην Γκαγκαουζία. Δεδομένου βέβαια του λίγου χρόνου και της μικρής ημέρας (ήταν Νοέμβριος μήνας, που νύχτωνε νωρίς) καλά τα πήγαμε, αφού «εκμεταλλευτήκαμε» και τις νύχτες. Ας είναι καλά το αυτοκίνητο.

Η ιστορία μου δεν ξέρω αν είχε πολλές πληροφορίες. Είχε σίγουρα πολλές όμορφες ταξιδιωτικές στιγμές.
Αν κάποιος θέλει να μάθει περισσότερα για τη χώρα σίγουρα θα πρέπει να πάρει πληροφορίες από άλλες ιστορίες του φόρουμ, όπως αυτές του psilos3 (πλας η νυχτερινή ζωή) και του YiannisTS (πλήρης οδηγός), την οποία δυστυχώς πήρα χαμπάρι μετά το ταξίδι μας.
Διαβάζοντας τις παραπάνω ιστορίες κατάλαβα ότι μάλλον είδα λίγα πράγματα από τη χώρα αλλά υπάρχουν και φορές, που δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Είμαι πάρα μα πάρα πολύ ευχαριστημένη αφού πέρασα πολύ όμορφα.

Πιστεύω πάντως ότι έδωσα και κάποια χρηστικά στοιχεία που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον επόμενο ταξιδιώτη. Απλά, αυτά τα στοιχεία είναι λίγο κρυμμένα που για να τα βρει κάποιος θα πρέπει να τη διαβάσει όλη την ιστορία. Επίτηδες τα έκρυψα.

Μερικά οικονομικά στοιχεία όμως θα τα ξεχωρίσω από το κύριο σώμα για να διευκολύνω.
Έτσι:
Το αυτοκίνητο στοίχισε 150€ για τρεις μέρες, με πλήρη ασφάλεια, που μπορούσαμε και να μην τη βάλουμε. Η εγγύηση που μας κράτησαν (και μας επέστρεψαν) ήταν300€. Χωρίς ασφάλεια θα κόστιζε μόλις 99€ με άγνωστο το πόσο που θα ανέβαινε η εγγύηση.
Δυστυχώς ειδικά στις τοπικές εταιρίες αυτές τις πληροφορίες δεν μπορείς να τις πάρεις προκαταβολικά από το ίντερνετ και ίσως και όχι και δια ζώσης αφού οριακά συνεννοηθήκαμε με τα Αγγλικά.
Στην ερώτηση αν το αυτοκίνητο είναι απαραίτητο θα πω ότι για την Gagauzia είναι οπωσδήποτε. Και για το οινοποιείο ίσως. Το Τιρασπόλ και το κάστρο Bender μπορεί κάποιος να τα επισκεφτεί με τα ΜΜΜ. Σίγουρα όμως με αυτοκίνητο μπορείς όλα αυτά να τα δεις σε 2,5 ημέρες όπως αποδείχτηκε.

Το ξενοδοχείο κόστισε 57€ το δίκλινο το βράδυ μαζί με πρωινό, το οποίο θα το χαρακτήριζα μάλλον οικονομικό. Γι' αυτό άλλωστε «συμβιβάστηκα» με ξενοδοχείο (και όχι διαμέρισμα). Μια ματιά που έριξα μεταγενέστερα του ταξιδιού είδα ότι η τιμή του ανέβηκε. Προτείνω να βιαστείτε. Να το βάλετε στο πρόγραμμα. Κάτι μου λέει ότι ανεβαίνει γενικότερα σαν προορισμός και θα πρέπει να ... προλάβετε.
Δεν ισχύει ότι τα μετρητά ‘κυριαρχούν’ σαν μέσο συναλλαγής στη χώρα. Παντού υπήρχε δυνατότητα για συναλλαγή με κάρτα. Μετρητά, όπως παντού στον κόσμο, χρειάζονται για πλανόδιους και μικροαγορές. Στην Υπερδνειστερία δεν δοκιμάσαμε να χρησιμοποιήσουμε κάρτα. Στο “Back in USSR” πληρώσαμε με τα περισσευούμενα Μολδαβικά λέου που είχαμε για να 'φύγουν' από πάνω μας.

Συνολικό κόστος της τριήμερης εκδρομής στη Μολδαβία, για μένα και τον Mr Grerena (χωρίς τα ψώνια απ’ το outlet) ήταν 560€, όλα μέσα.

Επειδή αυτή η εικόνα για κάποιο λόγο μου άρεσε πολύ ...

θα ... κλείσω με αυτήν!

Το ταξίδι στη Μολδαβία ήταν ένα δυνατό ταξίδι και ήταν ...
γέννημα – θρέμμα του travelstories!

........................................................................... The end post .............................................................

 

[psilos3]

Ωραία ιστορία, υπέροχη παρέα, και στα επόμενα με υγεία!