Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα Νότια Αφρική Ώρα για Αφρική: Καταρράκτες, Ελέφαντες και Πιγκουίνοι εκεί στον νότο

[tripdreamer1975]

Προγραμματισμός

Το έναυσμα δόθηκε αρκετά νωρίς την άνοιξη, όταν ξεκίνησε το καθιερωμένο οικογενειακό συμβούλιο για τις διακοπές. Και όχι φυσικά τις καλοκαιρινές. Έχουμε πάντα πολλές παραμέτρους να λάβουμε υπόψη, τα χρονικά περιθώρια κάθε χρόνο και στενεύουν, oi σχολικές διακοπές αλλά και oi ανάγκες του junior που πλέον έχει τη δική του άποψη και τα θέλω.

Το shortlist των προτάσεων για φέτος είχαμε Ιαπωνία, Αργεντινή και Αφρική. Η Ιαπωνία αναβάλλεται γιατί αρκετή Ασία έχει πέσει πρόσφατα, η Αργεντινή γιατί όπως τη θέλαμε θα υπερκάλυπτε τις διαθέσιμες ημέρες μας (αλλά και το budget) επομένως το σύνθημα ήταν Αφρική για Σαφάρι! Τανζανία λοιπόν για Σερενγκέτι και λίγη χαλάρωση στην Ζανζιβάρη ή αντίστοιχα Κένυα και ίσως Μομπάσα. Το σύνθημα εξακολουθούσε να ηχεί, Σαφάρι, Σαφάρι…

Τα στοιχεία όμως στην άσκηση επί χάρτου (και επί πληκτρολογίου) δεν μου κολλούσαν καλά. Βλέπετε έχω το μικρόβιο να τα οργανώνω όλα μόνος και χωρίς να συμβιβάζομαι με κονσέρβες. 1-2 ενδεικτικές προσφορές από τοπικά γραφεία δεν μου έδωσαν και πολύ ευελιξία ή ενδείξεις τρελού επαγγελματισμού. Τα δε σαφάρι που εμείς θα θέλαμε, στα πάρκα που εμείς θα θέλαμε και χωρίς μεγάλα χασομέρια στις μετακινήσεις δεν έβγαιναν ή ήταν over-budget. Νέα έρευνα, λοιπόν, νέες αναγνώσεις του φόρουμ και βίντεο του youtube μέχρι που η μαγική λέξη Kruger εμφανίστηκε δίπλα στην λέξη σαφάρι. Αυτός ήταν λοιπόν ο νέος στόχος, τουλάχιστον γεωγραφικά. Budget check. Κατάλυμα check. Τί πτήσεις παίζουν λοιπόν προς τα εκεί ώστε να βρούμε όμορφο συνδυασμό? Ωχ, μέσω Γιοχάνεσμπουργκ. Γκουχ γκουχ, δε περνάει εύκολα τα τέστ ασφαλείας, αλλά και ενδιαφέροντος. ΟΚ, είπαμε ταξιδεμένη η οικογένεια αλλά έχει και κάποια όρια. Νέες ώρες στον υπολογιστή λοιπόν για εναλλακτικούς τρόπους προσέγγισης και στάσης (τραβάτε με και ας κλαίω, αφού το γουστάρω τρελά το ψάξιμο). Όλα έδεσαν μέχρι να σκάσει μύτη μια διαφήμιση της Ethiopian για πτήση προς τους καταρράκτες της Βικτόρια. Αχά! Βγήκε και ο ενδιάμεσος. Και τί ενδιάμεσος! Με ένα μοναδικό φυσικό τοπίο αλλά και σχεδόν σε σταυροδρόμι 3 (ή και 4 κατά άλλους) χωρών. Ζιμπάμπουε, Ζάμπια, Μποτσουάνα, ίσως και στο “χερούλι” της Ναμίμπια.

Ψάξε, ψάξε και θα το βρεις και όντως λοιπόν το πρόγραμμα διαμορφώθηκε μεταξύ Victoria Falls & Kruger., με μία μέρα στην Αντίς Αμπέμπα. Μια ακύρωση της αρχικής πτήσης από το πρόγραμμα της Ethiopian όμως μας “κέρασε” 2 επιπλέον μέρες στο σύνολο. O μέν junior κέρδισε 2 παραπάνω μέρες εκτός σχολείου, ο δε senior τις αξιοποίησα με την σφήνα του Cape Town στο πρόγραμμα. Και πολύ μας άρεσε!

Τελικό πρόγραμμα λοιπόν και πραγματοποιηθέν: 4 διανυκτερεύσεις Victoria Falls, 3 διανυκτερεύσεις Cape Town και 5 διανυκτερεύσεις Kruger, μαζί με 2 stopover σε Addis & Abu Dhabi (δυστυχώς μόνο νυχτερινά όμως).

Disclaimer:

Μετά από τις πρόσφατες και περιεκτικότατες ιστορίες των @Yorgos & @psilos3 , η αφήγηση μου θα είναι δύσκολη. Θα προσπαθήσω όμως να την εμπλουτίσω με φωτό και κυρίως βίντεο για να προσθέσω και εγώ έμπνευση για κάθε ταξιδιώτη (και οικογένειες πρωτίστως) που σκέφτεται να επισκεφτεί αυτές τις μαγικές γωνιές της Αφρικής.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

 

[psilos3]

Πολύ ωραία πράγματα, ανυπομονώ να διαβάσω τη δική σου άποψη για τα μαγικά αυτά μέρη!

 

[tripdreamer1975]

Victoria Falls Town

Δίπλα στους καταρράκτες Βικτόρια υπάρχει η ομώνυμη πόλη από την πλευρά της Ζιμπάμπουε. Υπάρχει και το Livingstone από την πλευρά της Ζάμπια αλλά γενικά βρήκαμε την πρώτη πιο προσιτή σε επιλογές και τιμές καταλυμμάτων. Οπότε την επιλέξαμε.

Μετά την “κερασμένη” από την Ethiopian διανυκτέρευση στη Αντίς Αμπέμπα, το αεροπλάνο μας προσγειώνεται στο μικρό αεροδρόμιο της πόλης. Γρήγορη η διαδικασία υγειονομικού ελέγχου (κίτρινα βιβλιαράκια για το εμβόλιο του κίτρινου πυρετού, μας έλεγξαν όλους) και περνάμε στα διαβατήρια. Εμείς από νωρίς είχαμε επιλέξει την KAZA Visa για πολλαπλές εισόδους/εξόδους σε Ζιμπάμουε και Ζάμπια και είχαμε ολοκληρώσει την εγγραφή online. Οπότε και αυτό το βήμα τελείωσε νωρίς για να μας καλωσορίσουν στην έξοδο ένα γκρουπ χορευτών με παραδοσιακές στολές και τραγούδια για να μας βάλουν κατευθείαν στο κλίμα. Το βανάκι από το lodge μας περίμενε ήδη και είκοσι λεπτά μετά, βρισκόμασταν στο πρώτο μας κατάλυμα. Το πρώτο απόγευμα πέρασε με αναγνωριστική βόλτα στην γειτονιά, βουτιές στην πισίνα και δείπνο σχετικά νωρίς. Η “πόλη” Victoria Falls δεν έχει κάτι το αξιοσημείωτο, πλην ενός μικρού “κέντρου” με κάποια καταστήματα τουριστικού ενδιαφέροντος. Γενικά φαίνεται πως δημιουργήθηκε μόνο για τις ανάγκες του τουρισμού καθώς είναι διάσπαρτη από κάθε είδος καταλύμματα. Στην άκρη της, μετά τις γραμμές του τρένου που τη διασχίζουν θα συναντήσετε και εκατοντάδες νταλίκες που περιμένουν να περάσουν τα σύνορα (την γέφυρα) προς την Ζάμπια. Σε εκείνο το σημείο μπορεί ίσως να συναντήσετε μια ενόχληση από επίμονους πωλητές ή “ξεναγούς”, γενικά όμως η αίσθηση ασφάλειας είναι ΟΚ. Σημειώστε βέβαια εδώ ότι η σύσταση είναι μετά την δύση του ηλίου απαγορεύεται να κυκλοφορήσεις πεζός, αλλά μόνο με όχημα. Κυρίως όμως για τον φόβο των άγριων ζώων που κυκλοφορούν ακόμη και μέσα στο κέντρο της πόλης (από τη δική μας εμπειρία ελέφαντες, μπαμπουίνοι κλπ).

Οι υπέροχες στιγμές όμως, θα ξεκινούσαν το επόμενο πρωί με τους θορυβώδεις, υγρούς αλλά μαγικούς καταρράκτες Βικτόρια. Το εισιτήριο τσουχτερό ($50) αλλά μιλάμε για ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία του πλανήτη. Οι Καταρράκτες Βικτώρια δεν είναι οι ψηλότεροι ούτε αυτοί με τη μεγαλύτερη παροχή νερού, αλλά θεωρούνται συχνά οι μεγαλύτεροι καταρράκτες της Γης ως ενιαίο σύνολο. Εκεί όπου ο ποταμός Ζαμβέζης πέφτει με τεράστια δύναμη σε ένα βαθύ φαράγγι, στα σύνορα Ζιμπάμπουε και Ζάμπια.

Με πλάτος σχεδόν δύο χιλιομέτρων και νερά που καταρρέουν σαν αδιάκοπο πέπλο, δημιουργούν εκκωφαντικό ήχο και σύννεφα υδρατμών που φαίνονται από χιλιόμετρα μακριά — γι’ αυτό και οι ντόπιοι τους αποκαλούν «Mosi-oa-Tunya», ο καπνός που βροντά. Το τοπίο γύρω τους είναι άγριο και καταπράσινο, γεμάτο ζωή, κάνοντας την εμπειρία επιβλητική και σχεδόν πρωτόγονη.

Η επίσκεψη στους Καταρράκτες Βικτώρια από την πλευρά της Ζιμπάμπουε είναι μια εμπειρία γεμάτη δέος και ένταση. Τα καλά διαμορφωμένα μονοπάτια οδηγούν σε πανοραμικά σημεία θέας, όπου το νερό πέφτει με εκκωφαντικό ήχο μέσα στο φαράγγι, δημιουργώντας σύννεφα υδρατμών και μόνιμα ουράνια τόξα. Αργήσαμε να τα βρούμε (γιατί κοιτάζαμε ψηλά…) γι’ αυτό και κάναμε τουλάχιστον 3 φορές το μονοπάτι από άκρη σε άκρη. Και δεν το μετανοιώσαμε καθόλου, ίσα ίσα που λειτουργούν πάνω σου σαν μαγνήτης και σε τραβούν. Να σημειώσουμε εδώ ότι την περίοδο που πήγαμε (Δεκέμβριο), οι καταρράκτες δεν είχαν ακόμη τη μέγιστη ροή υδάτων! Η ζούγκλα γύρω σου είναι καταπράσινη, οι ήχοι των πουλιών και του rainforest καθηλωτικοί. Η αίσθηση της δύναμης της φύσης απόλυτη. Μέσα σε λίγες ώρες, βλέπεις ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά θαύματα του κόσμου — μια εικόνα που μένει χαραγμένη για πάντα.

Η μέρα κύλησε σχεδόν ολόκληρη στο πάρκο των καταρρακτών, στην γειτονική γέφυρα αλλά και στο κοντινό Lookout Cafe που βρίσκεται σε εντυπωσιακή θέση πάνω από τη συνέχεια του φαραγγιού. Το απόγευμα μας κύλησε ράθυμα στο lodge, γύρω από την πισίνα. Αύριο μας περίμενε ακόμη μία πρωτόγνωρη εμπειρία, το πρώτο μας σαφάρι!

Ζάμπια, Mosi-oa-Tunya National Park

Τους καταρράκτες, εμείς επιλέξαμε να μην τους επισκεφτούμε από την πλευρά της Ζάμπια. Έτσι κι αλλιώς, η “καλή” και φωτογενής τους πλευρά είναι από την Ζιμπάμπουε, απλά στην Ζάμπια έχει τα “νησάκια” πάνω από τους καταρράκτες που ενδείκνυνται για ινσταγκραμικές πόζες βλ. Devil’s Pool, τα οποία εμάς δεν μας κίνησαν το ενδιαφέρον. Τα βλέπαμε άλλωστε (και κυρίως τα ακούγαμε…) από απέναντι.

Στη Ζάμπια λοιπόν κινήσαμε να επισκεφτούμε το κοντινό Εθνικό Πάρκο, ομώνυμο με τους καταρράκτες, δίπλα στον Ζαμβέζη.

Αρκετά νωρίς το πρωί, περάσαμε πεζοί τα σύνορα πριν τη γέφυρα. Η διαδικασία εύκολη αν έχεις ήδη βίζα. Στην πλευρά της Ζάμπια μας περίμενε ο οδηγός μας με το τζιπάκι του, ευγενέστατος, πολύ ομιλητικός και με γνώση του πάρκου αλλά και της περιοχής. Δεν περιμέναμε κάποιος άλλους και το “πριβέ” σαφάρι ξεκίνησε. Αμέσως οι συνήθεις ύποπτοι εμφανίστηκαν, impala, kudu και όλες οι παραλλαγές “αντιλοποειδών”. Αφήνοντας πίσω μας το ποτάμι όμως, άρχισαν να μας υποδέχονται πλήθος από πανέμορφες ζέβρες και κυρίως οι αγαπημένες μας καμηλοπαρδάλεις. Κάποιοι μακρινοί ιπποπόταμοι φάνηκαν επιστρέφοντας στο ποτάμι, μαϊμούδες διαφόρων τύπων όχι όμως και κροκόδειλοι -ευτυχώς- εκεί που σταματήσαμε για διάλειμμα.

Στο συγκεκριμένο πάρκο, στο σαφάρι δεν συναντά κανείς τα “τρανταχτά” Big Five. Βγάζει όμως μια υπέροχη αίσθηση ηρεμίας και μέτρου, χωρίς πολλά οχήματα και επισκέπτες. Το highlight βέβαια εδώ είναι άλλο: Οι λευκοί ρινόκεροι, οι μοναδικοί της Ζάμπιας που ζουν εκεί αυστηρά προστατευμένοι. Αποβιβαζόμαστε λοιπόν από το όχημα και πεζοί, με τη συνοδεία ένοπλου ranger κατευθυνόμαστε βαθύτερα. Πρώτα ακούς την βωή της ανάσας τους, μετά τα βαριά τους βήματα και έπειτα τους βλέπεις. Δέος, ανατριχίλα, μαγεία! Αλλά και ένα μικρό άγχος. Τόσο που προσπαθώντας να ρουφήξεις τις στιγμές ξεχνάς πλάνα, φωτογραφίες και πραγματικά μένεις άφωνος.

Στο σημείο αυτό, να σημειώσουμε την πληροφορία πως δεν πρόκειται για κυριολεκτικά “λευκούς” ρινόκερους, αλλά για κακή χρήση της λέξης wide, από το φαρδύ στόμα που τους βοηθάει να μασουλούν χόρτα και ρίζες με διαρκώς το κεφάλι σκυμμένο. Διαισθανόμενοι την παρουσία των ανθρώπων δε, παραμένουν κουλουριασμένοι όλοι μαζί σαν οικογένεια, με μόνο τον θεόρατο πατέρα να επιβλέπει αφ'υψηλού τον χώρο τους. Τον οποίο και φυσικά σεβαστήκαμε.

Εντυπωσιασμένοι από τον πρωτόγνωρη εμπειρία, αφήνουμε πίσω μας το εθνικό πάρκο, και ξεκινάμε την επιστροφή μας προς τα σύνορα. Ένα σύντομο πέρασμα από το Livingstone (μάλλον αδιάφορο) και αποβίβαση στα σύνορα για τις απαραίτητες διατυπώσεις. Από εκεί, μας δίνεται η ευκαιρία να περπατήσουμε την διάσημη γέφυρα που ενώνει τις δυο χώρες πάνω από το απόκρημνο φαράγγι του ποταμού και να θαυμάσουμε για μία ακόμη φορά το άγριο τοπίο, τους ήχους και τον “καπνό” των θρυλικών καταρρακτών.

Ζαμβέζης

Νωρίς το απόγευμα (και εν μέσω βροχής) κατευθυνόμαστε προς την όχθη του Ζαμβέζη για να απολαύσουμε το τοπίο αυτή τη φορά από το νερό. Γεφυρώνοντας το τερπνόν μετά του ωφελίμου, θα κάνουμε την τουριστική κρουαζιέρα στα νερά του Ζαμβέζη μαζί με δείπνο. Αφού επιβιβαστούμε στο αρκετά πολυτελές ποταμόπλοιο και σερβιριστούμε τα απαραίτητα ποτά (τα οποία σημειωτέον έρρευσαν άφθονα κατά την πλεύση) ξεκινάμε βγαίνοντας από ένα στενό κανάλι προς το κύριο σώμα του ποταμού. Ξεκίνησε όμως μαζί και η βροχή βέβαια, οπότε αποχαιρέτα το ξακουστό ηλιοβασίλεμα της Αφρικής…

Μέχρι να πέσει τελείως το σκοτάδι, τα ποταμόπλοια διαπλέουν τον Ζαμβέζη ανάμεσα στα πολλά τροπικά νησάκια του γαλήνια. Την γαλήνη διακόπτουν επιφωνήματα όταν κάποιοι ιπποπόταμοι αναδύονται δίπλα μας ή όταν πλησιάζουμε προς την όχθη για να δούμε τεράστιους κροκόδειλους. Πλήθος εντυπωσιακών πουλιών στις όχθες και στον ουρανό που κάποια στιγμή ψιλοκαθάρισε και μας χάρισε κάποιες λίγες εικόνες της δύσης και της απεραντοσύνης του σημείου. Το βράδυ έπεσε, το φαγητό εύγευστο, το ποτό πολύ και το πλήρωμα μας τραγούδησε και μερικά τοπικά τραγούδια για να μας ευχαριστήσει. Πραγματικά μου αρέσουν πολύ αυτά τα αφρικάνικα πολυφωνικά τραγούδια.

Ώρα για ξεκούραση όμως, γιατί την επομένη, μας περιμένει ακόμη μια καινούρια χώρα.

Συνεχίζεται...