Αθηνα, ό,τι συμβαινει και μας ενδιαφερει!

[varioAthens]

Ειδα χτες στο Δημοτικο Θέατρο Πειραια την παρασταση «Ο Φονιας» και την συστηνω ανεπιφυλακτα. Το εργο βασιζεται σε μια υποθεση γυναικοκτονιας που συνεβη το 1959 στην ελληνικη επαρχια και θιγει θεματα οπως η πατριαρχια, η «αντρικη τιμη», η «κοινωνικη ηθικη», ο ασφυκτικος κοινωνικος κλοιος της ελληνικης επαρχιας, η αντικειμενοποιηση και η αορατοτητα της γυναικας κ.λ.π. Πολυ δυνατες ερμηνειες, ευχαριστη εκπληξη (για μενα που δεν ειχα ξαναδει δουλεια του) η σκηνοθεσια Δαδακαριδη, υπεροχο το σκηνικο… και φυσικα το ιδιο το Δημοτικο Θεατρο Πειραια ενα στολιδι .

 

[Smaragda53]

Είδα προχθές στο θέατρο Σταθμός το θεατρο-ντοκουμεντο σε ερευνα-σκηνοθεσια Κωνσταντίνου Ντελλα: Οι γριές που μαζεύουν τη τσουκνίδα ( μυστικές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλιας). Τους ρόλους των 3 γραιων έπαιζαν 3 νεαροί ηθοποιοί του Θεσσαλικου Θεάτρου που κυριολεκτικά πέταγαν! Μια παράσταση μεταξύ ονειρου και αρχαίας τραγωδίας με υπόκρουση ροκ μουσικής. Παραμυθένιο και ταυτόχρονα φοβερα ρεαλιστικό. Σ ένα σημείο του έργου που οι τρεις "γριές" στροβιλιζονται δημιουργώντας διαφορά σχήματα με τα μαύρα ρούχα που ανεμίζουν και τα σινια (ρηχα ταψια) στα χέρια να φεγγοβολανε, λες τι βλέπω τώρα? Χορό αρχαίας τραγωδίας, δερβισηδες, αναστεναρηδες? Μπράβο σε ολους τους συντελεστές! Κείμενο, σκηνοθεσία, χορογραφία, σκηνογραφία, μουσική, φωτισμοί και φυσικά οι 3 νεοι ηθοποιοί.
Το ελληνικό θέατρο φέτος φυσαει!!!
Παίζεται 3η χρόνια και είναι sold out μέχρι τον Απρίλιο. Εμείς βγάλαμε εισιτήρια 5/10 σε δυο ξεχωριστές θεσεις (δεν υπήρχαν διπλα-διπλα) και πήγαμε 15/12!
Και το ελληνικό θεατρικό κοινό φυσαει φετος τελικά!!!!

 

[paefstra]

Εχθες στο Μεγαρο Μουσικης η μεγαλη ορχηστρα Les Arts Florrisants με τον μαεστρο Paul Agnew στο Ορατοριο των Χριστουγεννων του Bach. Ηταν σαν γαργαρο νερο!
Η δευτερη φορα που παρακολουθω αυτη την ορχηστρα, η πρωτη ηταν με τον βασικο μαεστρο, William Christie πριν 2 χρονια. Παντως ηταν φισκα η μεγαλη αιθουσα, λεμε για καθημερινη παντα.
Για τη @varioAthens που ηθελε report.
Επομενη Claudio Monteverdi παλι στο Μεγαρο.

 

[varioAthens]

Εχθες στο Μεγαρο Μουσικης η μεγαλη ορχηστρα Les Arts Florrisants με τον μαεστρο Paul Agnew στο Ορατοριο των Χριστουγεννων του Bach. Ηταν σαν γαργαρο νερο!
Η δευτερη φορα που παρακολουθω αυτη την ορχηστρα, η πρωτη ηταν με τον βασικο μαεστρο, William Christie πριν 2 χρονια. Παντως ηταν φισκα η μεγαλη αιθουσα, λεμε για καθημερινη παντα.
Για τη @varioAthens που ηθελε report.
Επομενη Claudio Monteverdi παλι στο Μεγαρο.

Τι ομορφη παρομοιωση! Θενκς για το ραπορτο!

 

[paefstra]

Ειδα το "Τελος του Παιχνιδιου" του Μπεκετ. Περιμενα πολυ καιρο να δω αυτο το εργο, καθως δεν ανεβαινει συχνα. Καταπληκτικοι ηθοποιοι, ωραια σκηνοθεσια. Περιεργο αισθημα στο τελος γιατι δεν υπαρχει καθαρση.
Παρα παρα πολυ εκνευριστικο το οτι η αφισα γραφει "μαυρη κωμωδια" ενω ειναι κυριολεκτικα τραγικο εργο, δηλαδη ποσο γελας στο "Περιμενοντας τον Γκοντο", στο ιδιο κλιμα ειναι. Υπηρχε κοινο που ηρθε για να γελασει με αποτελεσμα να χαχανιζουν σαν γιδια σε ακυρα σημεια γιατι να βγαλει τα λεφτα του το εισιτηριο, σου λενε "εδω γελαμε παιδια". Το κατεστρεψε το κοινο. Η αφισα πρεπει να εξαφανιστει.

 

[underwater]

Αυτές τις μέρες είδα τις εξής δύο παραστάσεις:

"Η Δίκη" σε σκηνοθεσία Μπινιάρη στο θέατρο Αρκ. Πήγα αρκετά θετικά προδιατεθειμένη, αλλά γεγονός είναι ότι με κούρασε πολύ. Κλασικό στυλ Μπινιάρη, με έντονο το σωματικό στοιχείο και έναν πολύ καλοκουρδισμένο θίασο, αλλά θεώρησα ότι όλα έγιναν στην υπερβολή και εν τέλει χάθηκε το νόημα. Πολύ καλές ερμηνείες και από τον πρωταγωνιστή Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο και από τους υπόλοιπους ηθοποιούς, αλλά πολλή φασαρία και πολλά ηχητικά εφέ άνευ λόγου. Σε κάποια φάση τα εφέ με δυσκόλεψαν στην κατανόηση του λόγου, ενώ ως άτομο με μια σχετική αισθητηριακή ευαισθησία ζορίστηκα αρκετά με θόρυβο/φώτα κλπ. Παρ' όλα αυτά μεγάλο μέρος του κοινού γούσταρε πολύ.

"Linda" σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, στο αγαπημένο Επί Κολωνώ. Πολύ μου άρεσε. Καταπιάνεται με τη γυναίκα στην δεκαετία των 50, η οποία σε κάποιους τομείς αρχίζει να καθίσταται "αόρατη" και να νιώθει την απειλή από τις νεότερες γενιές, αλλά ασχολείται ακόμα με την στυγνότητα του επαγγελματικού στίβου στο καπιταλιστικό σύστημα, τον εσωτερικευμένο μισογυνισμό, τις οικογενειακές σχέσεις. Πολύ καλογραμμένο, συγκινητικό, αληθινό. Πολύ καλή η Μυρτώ Αλικάκη και γενικότερα ισορροπημένες οι ερμηνείες. Παρότι θεωρώ ότι τα πράγματα έχουν αρχίσει να αλλάζουν από το 2015 που γράφτηκε το έργο από την Βρετανίδα Penelope Skinner, παραμένει επίκαιρο.

Τέλος, αναφορικά με το (αριστουργηματικό καθώς λένε) έργο της Πειραματικής Σκηνής του Θεσσαλικού Θεάτρου "Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα" που αναφέρθηκε και από την @Smaragda53 , να πω ότι έχουν ανοίξει πάλι κάποια εισιτήρια και μπορείτε να βρείτε για τέλος Απριλίου και αρχές Μαΐου. Ελάχιστες θέσεις, κατάφερα και τσιμπησα ένα.

 

[STKF]

Για τα παιδιά