Ρωσία Αρκτικός Κύκλος, Σιβηρία, Ταταρστάν, Βόλγας, Καύκασος κι άλλα κομμάτια της μητέρας Ρωσίας

Yorgos

Member
Μηνύματα
7.486
Likes
38.483
Επόμενο Ταξίδι
Σαουδική Αραβία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού τότε, τώρα, πάντα
H θέα από το μπαλκόνι μου.
20210415_062647.jpg


Το χωριό από χαμηλά.
20210415_080935.jpg


Ξεκινάμε με το τελεφερίκ.
20210415_081919.jpg


Φτάνοντας στο Ολυμπιακό Χωριό.
20210415_082606.jpg
20210415_082847.jpg


Κι ανεβαίνουμε πάλι.
20210415_083454.jpg
20210415_084712.jpg
20210415_085434.jpg


Φτάσαμε στο Roza Peak.
20210415_085702.jpg

20210415_090139.jpg


Αρχίσανε οι κιτσαρίες.
20210415_090208.jpg


Και συνεχίζονται, προφανώς,
20210415_090416.jpg

Η κατάβαση ήταν πιο εντυπωσιακή.
20210415_092541.jpg
20210415_092715.jpg

Δεν είναι άσχημο το χωριό.
20210415_111559.jpg


Είμαστε Ρώσοι, τηρούμε όλα τα μέτρα.
20210415_115312.jpg


Ωραίοι δρόμοι.
20210415_132808.jpg


Φτάσαμε στη ντάτσα.
20210415_133658.jpg


Ανατρίχιασα.
20210415_134139.jpg


Περιμένοντας τη Λίλι, ίδιο με το σπίτι του Χέμινγουεϊ είναι, ίδιας εποχής πάνω-κάτω άλλωστε.
20210415_135453.jpg


Ο σύντροφος ήταν μουσικόφιλος.
20210415_142216.jpg


Και σκακιστής.
20210415_142316.jpg


Για την εποχή της δεν ήταν άσχημη η πισίνα.
20210415_142441.jpg


Το ξύλο σε τοίχους και σκάλες εξαιρετικό.
20210415_142643.jpg


Και δάσος και θάλασσα, κρίμα που ήταν μουντός ο καιρός.
20210415_143035.jpg


Σεμνή και η τραπεζαρία.
20210415_143348.jpg


Οικογενειακές φωτογραφίες.
20210415_144255.jpg


Και το γραφείο του πατερούλη.
20210415_144343.jpg


Πάντως πολύ πλαταράς δεν ήταν.
20210415_144453.jpg


Ένα μπιλιαρδάκι το έπαιζα.
20210415_144706.jpg


Άλλη πόλη το Σότσι.
20210415_192104.jpg
20210415_193029.jpg
20210415_193532.jpg
20210415_193812.jpg
 

Attachments

Last edited:

fotast

Member
Μηνύματα
7.088
Likes
9.053
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23
Roza Khutor & Sochi:

για παράδειγμα είναι γνωστό ότι ένα από τα χόμπι του ήταν να καίει τα δάχτυλα του γραμματέα του με χαρτάκια που έβαζε ανάμεσά τους και στα οποία έβαζε φωτιά.
Πυροφάνι ο σύντροφος Στάλιν ; :haha:

Πυροφάνι = καψόνι στον στρατό.Χαρτί τουαλέτας ανάμεσα στα δάκτυλα των ποδιών και φωτιά.΄Οταν κοιμάσαι βέβαια.
 

alma

Member
Μηνύματα
3.292
Likes
12.494

εμένα μου αρέσουν κιόλας τα βουνά, ποια θέα θάλασσα και κουραφέξαλα, χώρα χωρίς βουνά χάνει αμέσως πόντους ποικιλοτρόπως.
:eek: Πάω να ψάξω τι βαθμό έβαλες σε χώρες που είναι αρκετά επίπεδες όπως οι Βαλτικές....Αν τις έβαλες στον πάτο της βαθμολογίας....

Για αυτό δεν έχεις πάει Μαλδίβες.....Θα βαριόσουν τη ζωή σου μάλλον...

Σοβαρά τώρα κι εμένα μου αρέσουν τα βουνά, αλλά και η θάλασσα. Αν μια χώρα τα έχει και τα 2, είναι εξαιρετικός συνδυασμός.
 

Yorgos

Member
Μηνύματα
7.486
Likes
38.483
Επόμενο Ταξίδι
Σαουδική Αραβία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού τότε, τώρα, πάντα
:eek: Πάω να ψάξω τι βαθμό έβαλες σε χώρες που είναι αρκετά επίπεδες όπως οι Βαλτικές....Αν τις έβαλες στον πάτο της βαθμολογίας....

Για αυτό δεν έχεις πάει Μαλδίβες.....Θα βαριόσουν τη ζωή σου μάλλον...

Σοβαρά τώρα κι εμένα μου αρέσουν τα βουνά, αλλά και η θάλασσα. Αν μια χώρα τα έχει και τα 2, είναι εξαιρετικός συνδυασμός.
Το θεμα με τα βουνα δεν ειναι αισθητικο για μένα. Είναι ότι δημιουργούν κοινότητες απομονωμένες και για αιώνες αυτό οδηγούσε σε μικροκλιματα, μικροκουλτουρες και μικροπολιτισμους, ενώ όπου το τερέν είναι φλατ υπήρξε άμεσα ομογενοιοποιηση αφού η γεωμορφολογια δεν ευνοούσε πολιτιστική απομόνωση.

Πέραν αυτού υπάρχουν και τα προσωπικά γούστα θάλασσα ή βουνό κλπ, αλλά αναφερόμουν στην πολιτιστική διάσταση του βουνού.
 

turms

Member
Μηνύματα
1.669
Likes
1.534
Επόμενο Ταξίδι
ΔΝΤ;;;
Ονειρεμένο Ταξίδι
Σκι στην Παταγονια
:eek: Πάω να ψάξω τι βαθμό έβαλες σε χώρες που είναι αρκετά επίπεδες όπως οι Βαλτικές....Αν τις έβαλες στον πάτο της βαθμολογίας....

Για αυτό δεν έχεις πάει Μαλδίβες.....Θα βαριόσουν τη ζωή σου μάλλον...

Σοβαρά τώρα κι εμένα μου αρέσουν τα βουνά, αλλά και η θάλασσα. Αν μια χώρα τα έχει και τα 2, είναι εξαιρετικός συνδυασμός.
ελα δικος μας ο Yorgos...
το ειχα ψιλοκαταλαβει αλλα επισημη δηλωση δεν ειχα πετυχει ως τωρα...


PS ηθελα να κανω παραθεση το μηνζμα του Yorgos....τελος παντων...
 

Yorgos

Member
Μηνύματα
7.486
Likes
38.483
Επόμενο Ταξίδι
Σαουδική Αραβία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού τότε, τώρα, πάντα
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23
Elista: Ρωσικές παγόδες, γενοκτονίες και η Alexandra η μογγολοβουδίστρια

Κοιμήθηκα μια χαρά στο δωμάτιο, κι ας μην είχε παράθυρο. Έφυγα νωρίς πάντως, που απεδείχθη σωτήριο διότι με την κίνηση που έχει το Σότσι έκανα σχεδόν μιάμιση ώρα να φτάσω στο αεροδρόμιο, που είναι σοβαρό αεροδρόμιο παρεμπιπτόντως.

Η πτήση μου, με κόστος 15 ευρώ, είχε ως προορισμό το Mineralno Voda, ένα μέρος την ύπαρξη του οποίου αγνοούσα, η έγινε δε με ένα μικροσκοπικό αεροπλάνο της Utair, αλλά η θέα της Μαύρης Θάλασσας ήταν απογοητευτική (λασπουριά κι από ψηλά), παρά τον άψογο καιρό. Φτάσαμε με καθυστέρηση πάντως, οπότε έτρεξα να κάνω μετεπιβίβαση στην πτήση για την Elista, παίρνοντας το σάκο μου από τον ιμάντα, παρότι είχε tag για τον τελικό προορισμό. Όταν λέμε μετεπιβίβαση, εννοούμε ότι έπρεπε να βγω από ένα κτίριο και να κάνω σπριντ για το διπλανό κτίριο. Ήμουν ενθουσιασμένος που θα πήγαινα στην Elista, μια πόλη 100.000 κατοίκων περίπου, πρωτεύουσα της Kalmykia που μου τράβηξε την προσοχή από την πρώτη στιγμή ως ένα -πολιτιστικά τουλάχιστον- κομμάτι της Μογγολίας κοντά στις όχθες της Κασπίας, με βουδιστικό πληθυσμό ασιατικών χαρακτηριστικών κι ένα μαύρο παρελθόν.

Στο λεωφορείο της επιβίβασης στο αεροπλάνο με πλησίασε μια νεαρή επιβάτης με ασιατικά χαρακτηριστικά και με ρώτησε αν ταξιδεύω στην Ελίστα μόνος μου. Μου συστήθηκε ως Alexandra, 27 χρονών, χημικός, που μιλάει πολύ καλά Αγγλικά, έχει ταξιδέψει σε πάνω από είκοσι χώρες (ανάμεσά τους η Ελλάδα και η Σερβία) και που τα κανόνισε με τους υπόλοιπους επιβάτες ώστε να κάτσει δίπλα μου για να πιάσουμε την κουβέντα για την Kalmykia. “Όλοι εκεί μισούμε τον Πούτιν. Αν έχει πολλούς Βουδιστές; Καλέ όλοι Βουδιστές είμαστε εκεί!”, είπε περήφανα. Έμαθα πως επέστρεφε στην πόλη της μετά από 12 ημέρες στο Σότσι και την Αμπχαζία, πως λατρεύει την Ουκρανία “επειδή είναι όλοι ξανθοί, όχι όπως στον Καύκασο”, ενώ τα είχε με ένα Γερμανό αλλά κι έναν Έλληνα στο πρόσφατο παρελθόν με τον οποίο πήγαν και στο Σούνιο (εγώ δεν έχω πάει ποτέ!). Μάλιστα την παραξένεψε που ο Έλληνας της είπε -ειλικρινώς- ότι δεν τον ενδιέφερε κάποια σοβαρή σχέση γιατί ήταν μόλις 27 χρονών. “Μα 27 χρονών και να μη θέλει να παντρευτεί;”, απόρησε η Alexandra κι εγώ απόρησα που απόρησε.

Όσο παρατηρούσα τις ατελείωτες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, η Alexandra μου πρότεινε να με πάει η μαμά της με το αυτοκίνητο στο ξενοδοχείο μου, αφού έτσι κι αλλιώς θα ερχόταν να την παραλάβει από το αεροδρόμιο. “Δυστυχώς εργάζομαι μέχρι τις 8, αλλά αν θες αργότερα μπορούμε να βρεθούμε. Επίσης σου προτείνω να περπατήσεις όσο περισσότερο μπορείς σήμερα διότι αύριο ο καιρός θα είναι χάλια”, ήταν η συμβουλή της, που αποδείχθηκε εξαιρετική.

Στην προσγείωση συνειδητοποίησα πως ήμουν ο μοναδικός άνθρωπος στο αεροδρόμιο χωρίς ασιατικά χαρακτηριστικά, ενώ με το που παρέλαβα το σάκο μου είδα τη μαμά της Alexandra να με περιμένει χαμογελαστή. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και πήραμε το χωραφόδρομο για την πόλη. Δεν έχασα την ευκαιρία να ζητήσω από την Alexandra να ρωτήσει τη μαμά της για την κομουνιστική εποχή. Η Alexandra της μετέφρασε την ερώτηση κι εκείνη γύρισε, με κοίταξε σχεδόν με νοσταλγία και είπε “Εμένα μου άρεσε”. Στην ερώτηση τι ακριβώς αναπολεί η απάντηση ήταν “τους ανθρώπους. Σήμερα έχουμε περισσότερες ευακιρίες, αλλά τότε οι άνθρωποι ήταν αλλιώς. Ήταν καλύτεροι”, είπε με ένα τόνο θλίψης.

Τις ευχαρίστησα για το ride, με άφησαν στο ξενοδοχείο μου, όπου και κατάφερα να συνεννοηθώ και με την ξανθιά και με τη Μογγόλα ρεσεψιονίστ, ζητώντας registration “αλλιώς η polis θα μου κόψει το λαιμό”. Άφησα το σάκο μου στο δωμάτιο και ξεχύθηκα αμέσως, να εκμεταλλευτώ όσο το δυνατόν καλύτερα τις ώρες που είχα μπροστά μου. Ο συνδυασμός εργατικών κατοικιών σοβιετικού τύπου και βουδιστικών ναών και μνημείων συν τα αποκλειστικά μογγολικά πρόσωπα ήταν πιο σουρεάλ κι από το Kyzyl. Θεώρησα πως η πρώτη παγόδα που είδα ήταν η κεντρική, η δεύτερη δέσποζε δίπλα σε ένα άγαλμα του Λένιν, δίπλα από τον οποίο περνούσε μια ηλικιωμένη κυρία παραδοσιακά – και βουδιστικά- ντυμένη κι απόρησα από τι είδους event να ερχόταν.

Πείνασα και πήγα στο Chippolino, ένα μικροσκοπικό εστιατόριο που μου σύστησε η Alexandra και παρήγγειλα το mix menu που μου πρότεινε, δηλαδή ένα ποτ πουρί της κουζίνας της Kalmykia, από τα οποία θυμάμαι τη βραστή κατσίκα με noodles, ένα είδος dumpling και μπόλικες σουπίτσες, από τις οποίες η κορυφαία ήταν μια που έμοιαζε πάρα πολύ στη μαγειρίτσα, οπότε και ζήτησα και δεύτερη. Στο τέλος πλάκωσα κι ένα σούσι, ήρθαν και τα γλυκά και μάλλον το παράκανα, αλλά ο καιρός ήταν θεϊκός οπότε βγήκα να περπατήσω να τα κάψω.

Συνέχισα να επισκέπτομαι βουδιστικά μνημεία, αλλά εκεί που έπαθα πλάκα ήταν στη Μεγάλη Παγόδα, γουάου, τύφλα να έχει το Θιβέτ, στα ξεκούδουνα πετάχτηκε μπροστά μου ένας πελώριος ναός που έπιανε ένα οικοδομικό τετράγωνο ολόκληρο, και μάλιστα από τα μεγάλα, τα σοβιετικά. Μπήκα στην περίμετρο του ναού κι αρχικά νόμισα πως είναι κλειστός, αλλά μετά που υπέδειξαν πως η είσοδος είναι από τη (μη κεντρική) οδό Λένινα, οπότε μπήκα. Οι φωτογραφίες απαγορεύονταν, αλλά έβγαλα στα κλεφτά μια του τεράστιου αγάλματος του Βούδα, πριν κάνω μια γύρα το εσωτερικό του ναού για να θαυμάσω τη διακόσμηση όσο έμπαινε μέσα κόσμος και προσευχόταν με ευλάβεια. Καταπληκτικό μέρος, πολύ ατμοσφαιρικό.

Συνέχισα τη βόλτα μου στην πόλη, περπάτησα χιλιόμετρα από εργατικές πολυκατοικίες, κάποιες εκ των οποίων είχαν γκραφίτι κάποιων ντόπιων ηρώων, περπάτησα δίπλα σε παράταιρα δέντρα κι εν τέλει έφτασα κατά το σούρουπο στο Μνημείο Εξόδου κι Επιστροφής σε ένα περίεργο λοφίσκο. Το μνημείο αναφέρεται στο δράμα -επαναλαμβανόμενο κιόλας- των Kalmykians, που είναι μια ιστορία συνεχούς ξεριζωμού. Πρόκειται για τους απογόνους των Oirats, ενός μογγολικού φύλου που διέσχισε χιλιάδες χιλιόμετρα σε μια απίθανη μαζική μετανάστευση προς αναζήτηση καλλιεργήσιμης γης, για να καταλήξουν στις όχθες του Βόλγα στα τέλη του 17ου αιώνα . Αργότερα δέχθηκαν πιέσεις από Γεμρανούς και Ρώσους που διεκδίκησαν κομμάτι της γης τους και αποφάσισαν να κάνουν ταξίδι επιστροφής στη Μογγολία, με 20.000 από τις οικογένειες να μένουν πίσω λόγω του ότι ο Βόλγας δεν είχε παγώσει αρκετά ώστε να μπορέσουν να διαφύγουν όσοι έμεναν στη δυτική όχθη, ενώ τα 2/3 των 160.000 οικογενειών που αποπειράθηκε να ολοκληρώσει το ταξίδι δολοφονήθηκε κατά τη διάρκειά του από εχθρικά φύλα. Οι εναπομείναντες έμειναν σε αυτό το ξεχασμένο κομμάτι της Ρωσίας χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, μέχρι που ήρθαν οι μπολσεβίκοι για να καταστρέψουν τους βουδιστικούς ναούς, να συλλάβουν τους μοναχούς και να εθνικοποιήσουν τη γη τους, με αποτέλεσμα δυο δεκαετίες αργότερα οι “καμένοι” από τον κομουνισμό Kalmykians να στηρίξουν τα στρατεύματα του Χίτλερ στην εισβολή των Γερμανών το 1942, πράγμα που πλήρωσαν ακριβά με τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου: οι Σοβιετικοί τους έβαλαν όλους σε τραίνα σε άθλιες συνθήκες και τους έστειλαν -όσους επιβίωσαν τουλάχιστον- στη Σιβηρία, όπου εργάστηκαν μέχρι εξόντωσης στα γκουλάγκ. Χρειάστηκε να αναλάβει ο Χρουστσόφ για να τους επιτραπεί να επιστρέψουν στην περιοχή όπου βρισκόμουν, με λιγότερους από τους μισούς να τα καταφέρνουν και με κάθε οικογένεια να έχει ζήσει ιστορίες τρόμου και θανάτου από την εποχή της Σιβηρίας και τη μεταφορά προς και από αυτήν.

Ο λοφίσκος ήταν ατμοσφαιρικός με τη δύση του ηλίου, αλλά το μνημείο ήταν λίγο αινιγματικό. Χρειάστηκε να το πλησιάσω πολύ για να καταλάβω πως απεικόνιζε ένα λαό ποδοπατημένο από εισβολείς, τραίνα και τανκς. Κοιτώντας τα σοβιέτ κτίρια απέναντι αναλογίστηκα πόσα πέρασαν μαζικά αυτοί οι άνθρωποι, όταν στο λόφο έφτασαν μερικά παιδάκια κι άρχισαν να παίζουν βόλεϊ και δύο από αυτά να χορεύουν με φόντο το ηλιοβασίλεμα, που μου φάνηκε ωραίος συμβολισμός για το καλύτερο μέλλον που έρχεται. Χειρότερο από το παρελθόν μια φορά δεν μπορεί να είναι.

Κατέβηκα το λόφο και συνέχισα το περπάτημα. Τα πάρκα ήταν γεμάτα από παιδάκια, άλλωστε ήταν Παρασκευή, ενώ κατέληξα σε ένα πεζόδρομο με μικρά μαγαζάκια που πωλούσαν κινέζικα παιχνιδάκια, παγωτά και ζαχαρωτά. Στο βάθος υπήρχε μια μικρή παγόδα κι από πίσω μια απέραντη στέππα, αφού εκεί τελείωνε ξαφνικά η πόλη, σα να είχε τραβήξει κάποιος μια αόρατη γραμμή.

Αποφάσισα να περπατήσω μέχρι την Chess City ( ε ρε χιλιόμετρα που έκανα σήμερα, πολύ πάνω από 20 νομίζω), για την οποία διάβασα πως ήταν το πνευματικό παιδί του Ιλιομζίνοφ, του ηγέτη της επαρχίας που οραματίστηκε ένα προάστιο αφιερωμένο στο σκάκι, ενώ κατάφερε να διοργανώσει και τη Σκακιστική Ολυμπιάδα του 1998. Διάβασα πως το μέρος πλέον είναι παρατημένο κι όντως το μουσείο έχει εγκαταληφθεί, αλλά η γειτονιά εξακολουθεί να είναι ενδιαφέρουσα με διάφορες σκακιστικές αναφορές.

Ήμουν πτώμα από το πολύ περπάτημα κι έπρεπε να φτάσω και στην ώρα μου για τη συνάντηση με την Alexandra, οπότε κάλεσα ένα yandex. O οδηγός ήταν ένας τεράστιος -και φυσικά μογγολικής καταγωγής- ωραίος τύπος που ήξερε Αγγλικά κι είχε όρεξη για κουβεντούλα, άλλωστε εδώ στη νότια Ρωσία είναι πολύ πιο ομιλητικοί μου φαίνεται. “Έζησα 4 χρόνια στη Μόσχα, δεν είναι για μένα, τώρα πια είμαι προγραμματιστής και περιστασιακά εργάζομαι και με το yandex. H οικονομία εδώ και 10 χρόνια είναι κακή, δεν είναι ο κορωνοϊός το πρόβλημα, ο Πούτιν είναι, στην αρχή ήταν καλός τώρα είναι πνιγμένος στη διαφθορά, δεν καταλαβαίνει τίποτε από οικονομία. Η Chess City; Μπα, ούτε τουρνουά δεν κάνουν πια. Απορώ που ήρθες μέχρι εδώ, εδώ μας έχει ξεχάσει και ο Θεός ο ίδιος. Εγώ θέλω να φύγω, να πάω στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά πώς να βγάλω βίζα; Την Ευρώπη; Να σου πω δεν το σκέφτηκα ποτέ ως επιλογή, ίσως πρέπει να αρχίσω να το κοιτάω”. Του ζήτησα να κάνει μια στάση να βγάλω μια φωτογραφία τη μικρότερη παγόδα που ήταν όμορφα φωτισμένη, πριν γυρίσω να κάνω ένα ντους στα πεταχτά και να αγοράσω εισιτήριο για το Στάλινγκραντ, οπότε και έλαβα το μήνυμα της Alexandra για να συναντηθούμε, παρότι ήταν προχωρημένη η ώρα

Βρεθήκαμε στο Cippolino και τα είπαμε με τις ώρες, πάνω από 4 smoothies. H Alexandra εργάζεται στη Danone ως χημικός, ψάχνεται κι αυτή για δουλειά στο εξωτερικό, για 27χρονη έχει εντυπωσιακό βιογραφικό με πολύ μεγάλη εργασιακή εμπειρία (εργάζεται από δευτεροετής, αυτά που λέγαμε για τους νεαρούς Ρώσους) και άπειρα σεμινάρια, ενώ πέρα από τις καλύτερες εργασιακές συνθήκες, θέλει να φύγει από την Elista γιατί δεν τη χωράει ο τόπος. “Θέλω να ταξιδέψω, να δω τον κόσμο. Νιώθω πιο πολύ Ρωσίδα απ' ό,τι Kalmykian, αν και το έχω μέσα μου: είμαι βουδίστρια και μεγάλωσα με τις ιστορίες της γιαγιάς μου, που έχασε τη μητέρα της στο τραίνο για τη Σιβηρία και η αδελφή της έχασε τα πόδια της από το κρύο. Έχω στείλει βιογραφικά στη Βιέννη, περιμένω απαντήσεις πώς και πώς, άλλωστε μόλις πήρα και το πτυχίο μου στα Γερμανικά, ενώ έκανα και μια πρακτική εκεί για 3 μήνες. Ναι, σε 2-3 χρόνια θα ήθελα να κάνω και παιδιά, πιστεύω πως οι άνθρωποι θα πρέπει να γίνονται γονείς νωρίς, οι Ρώσοι ωριμάζουμε γρήγορα. Θέλω να γυρίσω τον κόσμο, να κάνω καριέρα, να είμαι μια πετυχημένη μητέρα, πιστεύω πως γίνονται όλα, αρκεί να είσαι συγκεντρωμένος στο στόχο σου”. Μιλήσαμε για ταξίδια, για τον Πούτιν, για μουσική, πέρασε πολύ ευχάριστα η ώρα. Το βράδυ με γύρισε στο ξενοδοχείο μου με το αυτοκίνητο, κάνοντάς μου κι ένα τουρ. Γεμάτη μέρα η σημερινή, από όλες τις απόψεις. Το καταλαβαίνεις ότι πέρασες καλά όταν έχεις τόσο food for thought που πέφτεις για ύπνο χαμένος στις σκέψεις.
 

Yorgos

Member
Μηνύματα
7.486
Likes
38.483
Επόμενο Ταξίδι
Σαουδική Αραβία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού τότε, τώρα, πάντα
To αεροδρόμιο της Ελίστα.
20210416_145336.jpg


Η Alexandra και η μαμά της.
20210416_150212.jpg


Η πόλη είναι μια μίξη βουδιστικών και σοβιετικών στοιχείων, σε βαθμό που σε μπερδεύει.
20210416_161059.jpg


Παιδάκια παντού.
20210416_161344.jpg


Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι είσαι στη ΝΑ Ασία.
20210416_161449.jpg
20210416_161625.jpg
20210416_161936.jpg
20210416_162116.jpg
20210416_162147.jpg


Και μετά σου πετάγεται ένας Λένιν δίπλα σε κάποια παγόδα.
20210416_162301.jpg


Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης με μογγολικά χαρακτηριστικά.
20210416_162540.jpg


Όλα τα λεφτά ήταν η μαγειρίτσα.
20210416_165224.jpg


Η Μεγάλη Παγόδα.
20210416_172125.jpg


Από μπροστά φαινόταν κλειστή.
20210416_172315.jpg


Το μέγεθος είναι... είναι.
20210416_172624.jpg


Nα και τα Prayer Wheels.
20210416_172732.jpg


Στα κλεφτά κι ο Βούδας μέσα.
20210416_173134.jpg
20210416_173147.jpg


Ιδού και η είσοδος.
20210416_173753.jpg


Με ευλάβεια η είσοδος αλλά και η έξοδος.
20210416_173828.jpg


H σοβιετίλα πάει σύννεφο, με διακόσμηση από ήρωες στους τοίχους.
20210416_175244.jpg
20210416_175757.jpg
20210416_180323.jpg
20210416_180949.jpg
20210416_181413.jpg


Το μνημείο Εξόδου κι Επιστροφής.
20210416_182331.jpg
20210416_182435.jpg
20210416_182628.jpg
20210416_182747.jpg


Ο πεζόδρομος με τα κινέζικα μαγαζάκια και στο βάθος κήπος... εε παγόδα και η στέππα.
20210416_183236.jpg


Κάθε πολυκατοικία και ήρωας-ηρωίδα.
20210416_184820.jpg


Και η Chess City.
20210416_185524.jpg
20210416_185703.jpg
20210416_185813.jpg
20210416_190114.jpg


Δυστυχώς το μουσείο της "πόλης" ήταν κλειστό.
20210416_190309.jpg


Ενδιαφέρον -κι όχι αναμενόμενο- ότι στις διαφημίσεις έβλεπες να επικρατούν πρόσωπα που μοιάζουν με τους κατοίκους.
20210416_205054.jpg


Το Cippolino.
20210416_205338.jpg


Αγαπάμε Elista.
20210416_215856.jpg
 
Last edited:

alma

Member
Μηνύματα
3.292
Likes
12.494
“Μα 27 χρονών και να μη θέλει να παντρευτεί;”, απόρησε​
Ε, για τα ρώσικα δεδομένα δεν είναι και μικρός.
Μάλιστα σε άλλες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ παντρεύονται ακόμα μικρότεροι.

Είχα συζήτηση με έναν Ουζμπέκο κι έναν Κιργίσιο.

"Ξέρεις εγώ παντρεύτηκα μικρός", μου λέει ο ένας. "22 ήμουν"

"Ε, όχι ρε και μικρός 22 ετών άντρας" του λέει ο άλλος. "Πρόσφατα παντρεύτηκε ο 17χρονος ανιψιός μου. Εσύ στα 22, ήσουν και μεγάλος μη σου πω"

"Μα, εννοώ για τα δεδομένα της Ευρώπης από όπου είναι η κοπέλα", λέει δείχνοντας με.
"Αυτοί παντρεύονται μεγάλοι".

Να σημειώσω εδώ πως και τα 2 παιδιά, με τα οποία μιλούσα, είναι ανώτατης μόρφωσης, με διδακτορικό ο ένας, ο άλλος με μεταπτυχιακό και επιχειρηματίας επιτυχημένος.
 
Μηνύματα
6
Likes
8
Σε περίεργες ερημιές μας ταξιδεύει ο Yorgos. Σχεδόν όλα τα διάβασα πριν γίνω μέλος και ήταν ενας λόγος ο χρήστης για να γίνω μέλος εδώ,
Τέσπα πολύ ενδιαφέρουσα η όλη ταξιδιωτική εκστρατεία μάλιστα εξεπλάγην ευχάριστα που σχετικά φτηνά μπορεί να ταξιδέψει κανείς αεροπορικώς εντός Ρωσία αν και έχω κάποιες αμφιβολίες για την ασφάλεια κάποιων Ρωσικών εταιριών.
Η Ρωσία μαζί με την Λευκορωσία και την Ισλανδία(+Αζερμπαϊζάν) είναι απο τις ελάχιστες Ευρωπαϊκές χώρες που δεν έχω ταξιδέψει. Τα αίτια που με αποθαρρύνουν να ταξιδέψω εκεί είναι η περίεργη και ακριβή βίζα αλλά και η ασφάλεια. Εχω ενδοιασμούς αν είναι φιλική ως προς τον ξένο ταξιδιώτη αυτή η αχανής χώρα.
Τώρα και με την πανδημία δυσκολεύει για μένα να πάρω την απόφαση για εκεί μια και δεν περιορίζουν καθόλου τα κρούσματα κορωνοιού.
Πάντως κάπου θυμάμαι οτι αναφέρθηκε για κάποιες βαθμολογίς που βάζεις σε κάποιες χώρες. Που βρίσκονται συγκεντρωμένα αυτά.
Και την Ρωσία που την τοποθετείς σαν ταξιδιωτικό προορισμό?
Ελπίζω να προλάβω να ταξιδέψω εκεί.
 

Εκπομπές Travelstories

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
31.944
Μηνύματα
791.010
Μέλη
36.535
Νεότερο μέλος
Mersin

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom