Γαλλία Ισπανία Η τσοπάνα των Πυρηναίων

mikrh tsopana

Member
Μηνύματα
1.466
Likes
5.934
Επόμενο Ταξίδι
Πορτογαλία
Ονειρεμένο Ταξίδι
θα το αποφασίσω αύριο
Δεσμεύομαι η ιστορια να τελειωσει πριν ξεμπερδεψουμε σα συμπαν οριστικα απο τον κορονοϊο. Μονο αυτο μπορω να πω για την ωρα.
 

mikrh tsopana

Member
Μηνύματα
1.466
Likes
5.934
Επόμενο Ταξίδι
Πορτογαλία
Ονειρεμένο Ταξίδι
θα το αποφασίσω αύριο
Τα 7 πατώματα της Κολάσεως, ανάποδα


Θα μου άρεσε πολύ να γράψω πως ο ύπνος ήταν γλυκός και αλαφρύς σα το χάδι ενός μωρού, πως ξυπνήσαμε το γλυκοχάραμα έτοιμοι να κατακτήσουμε τον κόσμο και πως ο σύντας ξύπνησε με ένα τεράστιο χαμόγελο κι ετοίμασε καφέ, την ώρα που μια υπέροχη μέρα ξημέρωνε. Θα μου άρεσε.

Νωρίς για τα δικά μας δεδομενα, γύρω στις 10 και μισή, το πάρκινγ Σανσανετ ήταν ήδη γιομάτο με αυτοκίνητα. Βρήκαμε μια θέση και δεν την αφήσαμε να πάει χαμένη. Εκεί ήταν που ανακάλυψα το νέο μου χόμπυ, να κοιτάω πινακίδες για να καταλάβω την εθνικότητα των επιβατών, φοβερή ενασχόληση! Κι ενώ ο σύντας έψαχνε μήπως βρει άλλη θέση για πάρκινγκ, γιατί δεν του άρεσε η τωρινή, έφυγα λίγο πιο κει να κοιτάξω την ταμπέλα που έγραφε αναλυτικά τις διαδρομές. Όταν γύρισα, είδα κάτι που δεν το πίστευα. Ο σύντας και δύο Γάλλοι, να χουν πιάσει ψιλή κουβέντα. Και δως του αυτοί να μιλάνε στα γαλλικά και δως του αυτός να ρωτάει στα ισπανικά με απόλυτη φυσικότητα σα να έχει καταλάβει πλήρως όλα όσα του λένε. Ο σύντας! Που του λες στα βαλενθιανά Bona nit και σε κοιτάει σα να του μιλάς στα σουαχίλι!

Πρέπει να ταν κατα τις 11 όταν ξεκινήσαμε και δεν κατάλαβα ποτέ αν κάναμε κάποιου είδους διαγωνισμό ποιός θα φτάσει πρώτος στο Ιμπον δε Εστανες, αλλά αν κάναμε σίγουρα τον κερδίσαμε, αφού πηγαίναμε σχεδόν τρέχοντας στην ανηφόρα χωρίς να δούμε τίποτα από το όμορφο δάσος το οποίο διασχίζαμε. Ποιός νοιάστηκε που η τσο έχει ήδη ξοφλήσει απ την πρώτη ώρα; Όχι ο συντας πάντως, που δεν μπορούσε να καταλάβει βρε παιδάκι μου γιατί δε μπορεί όλος ο κόσμος να τρέχει στα βουνά! Το τρέχει κυριολεκτικά.

Ελάχιστα πριν να φτάσουμε στο Ιμπον, κάναμε στάση για να απολαύσουμε τη θέα και να βγάλουμε και φωτογραφίες. Μια μαντεψιά για το ποιού το κινητό δεν είχε μπαταρία και ποιός της υποσχέθηκε ότι θα της στείλει τις φωτογραφίες! Αφού κάτσαμε και 40 δευτερόλεπτα είπαμε να συνεχίσουμε, μην κακομαθαίνουμε! Δεν είχε μείνει τίποτα και για πλάκα ήμασταν στο Ιμπόν. Δυστυχώς όπως φάνηκε από τα αυτοκίνητα στο πάρκινγκ, η λίμνη ήταν γεμάτη με κόσμο που έβγαζε φωτογραφίες και είχε πιάσει και τα καλά τα σποτάκια. Εκείνη την ώρα η Θεά του Ιμπόν λυπήθηκε την παγανίστια τσοπάνα που της θυσίασε μισή μπάρα δημητριακών κι έριξε μια καλοκαιρινή μπόρα. Α ναι! Ένας από τους λόγους που πήγαμε εκείνη τη μέρα στο Ιμπόν ήταν επειδή από το βραδάκι και την επόμενη μέρα έδινε βροχές σε όόόλα τα Πυρηναία. Παρ’όλα αυτά δέχομαι κι άλλη μαντεψιά για το ποιοί ήταν ΟΙ ΜΟΝΟΙ που δεν είχαν μαζί τους αδιάβροχο! Σωστά!

Παρ’όλη τη διάθεση αδιάβροχων από το γενικό πληθυσμό, ο κόσμος έσπασε σε λίγα λεπτά λόγω βροχής, αφήνοντας μας έτσι το πεδίο ελεύθερο να διαλέξουμε όποιο σποτάκι επιθυμούμε για αγνάντεμα και τα λοιπά μόλις θα τελείωνε η βροχή. Όπερ και έγινε. Η θέα της άδειας λίμνης ήταν μαγική και εκεί ήταν που αποφάσισα να χαραμίσω και τα 3% της μπαταρίας που μου είχαν απομείνει για να βγάλω και δύο ολόκληρες φωτογραφίες με αυτή τη μοναδική ποιότητα και την αλάνθαστη καλλιτεχνική οπτική που μόνο εγώ κατέχω.

P_20210720_122503.jpg


P_20210720_124342_PN.jpg


Και τώρα ας μαζευτούμε όλοι γύρω από τη φωτιά για να μας διηγηθεί η γρια τσοπάνα μια ιστορία που μας διδάσκει πως η κάθε επιλογή έχει το τίμημά της και πως καλό είναι να επεξεργαζόμαστε όλες τις πληροφορίες και να αποφασίζουμε με βάση τη λογική και όχι την παρόρμηση. Α! Και πως το να εκφραζόμαστε δε βλάπτει!

Όσο ξεκίνησε ο κόσμος να προφτάνει και πάλι, ο σύντας έβγαλε τις ακουαρέλες του για μια ζωγραφιά. Εγώ ως άνθρωπος με ποιότητα, αναλώθηκα στο να προσπαθώ να κάνω το καλώδιο του κινητού μου να συνδεθεί για να φορτίσει έστω και λίγο και να κοιτάω με καμάρι μια πατημασιά αρκούδας που βρήκα όταν το κατάφερα. Αφού τελειώσαμε και τις προσπάθειες και την ακουαρέλα, του ήρθε του σύντα μια κα-τα-πλη-κτι-κή ιδέα.

--Πάμε, μου λέει, αντί για τους καταρράκτες να πάρουμε αυτό το βουνό να δούμε αν θα μας βγάλει στην ψηλότερη κορυφή με θέα το Ιμπόν;

(θερμοκρασία τσοπάνας 36.7ο-Για να καταλάβω, έχουμε περάσει ένα μαύρο μήνα, έχουμε διαβάσει Ο,ΤΙ και όταν λέω ό,τι, εννοώ Ο,ΤΙ πληροφορία υπάρχει στο διαδίκτυο, έχουμε ρωτήσει μέχρι και τον τριτοξάδερφο της Μαρίκας της ξαδέρφης της Λιλίκας για πληροφορίες, έχουμε μαυρίσει το Είναι μας για να καταλήξουμε σε 3 υποτυπώδη μέρη που θα επισκεφτούμε σίγουρα, και μου λες ότι επειδή σου τα σκασε, θα αφήσουμε το ένα από αυτά για να πάρουμε το άκυρο βουνό ώστε να δεις ότι δεν έκανες λάθος και όντως καταλήγει στην ψηλότερη κορυφή της περιοχής;;;;;;;;;-θερμοκρασία τσοπάνας 36700ο )

-Τέλεια ιδέα! Τι καλύτερο έχουμε να κάνουμε;

Και κάπως έτσι, η μέρα των δύο φίλων μας πήρε μια διαφορετική τροπή.

Επιπεδα 1 και 2

Το βουνό ή μάλλον ΤΟ βουνό ξεκίνησε λίγο χάρντκορ, με κάτι ανάμεσα σε πολύ πολύ ελαφριά αναρρίχηση και ανάβαση σε μεγάλες πέτρες και φυσικά μεγάλη κλίση. Ένα ζευγάρι μπροστά μας-η Θεά μας φύλαγε-πήγαινε με σχετικά αργό ρυθμό και δεν έκανε στην άκρη παρόλο που τους κολλούσαμε (ναι ήμασταν απ’αυτούς γενικά) κι έτσι μάρκαραν το ρυθμό και κάπως αναπτερώθηκαν οι ελπίδες μου να μην καταρρεύσω και πληρώσω κανα χιλιάρικο στο ελικόπτερο της πυροσβεστικής για να με διασώσει από ΤΟ βουνό. Αφού τελείωσε το πρώτο λέβελ πήγαμε στη δεύτερη πίστα, όμοια με την πρώτη αλλά με μικρότερη κλίση αλλά γκρεμούρι παραδίπλα για να φτάσουμε στην τρίτη πίστα, η οποία σαφώς πιο ομαλή και μαγική έκανε τη βουκολική καρδιά μου να φτερουγίσει και πάλι (τον μπαγάσα τον σύντα, με κέρδισε!).

Επιπεδο 3

Ήμασταν σε μια κοιλάδα περιτριγυρισμένη από Ψηλά Βουνά, στο βάθος ένα κοπάδι από αγελάδες χωρίς ηγέτη έβοσκαν. Φαινομενικά ήταν απλά ένα όμορφο μέρος, όπου μπορούσες να θαυμάσεις τους τεράστιους όγκους γύρω σου ή να πάθεις κλειστοφοβία, ανάλογα τα κέφια. Όμως αυτό το μέρος είχε κάτι, τη σιωπή. Έχετε υπάρξει ποτέ σε κάποιο μέρος που να μην ακούγεται ούτε ο παραμικρός ήχος, που να φοβάσαι μην είσαι εσύ αυτή ή αυτός που θα ταράξει την Τάξη των πραγμάτων; Η αίσθηση αυτή με τρέλαινε και με τραβούσε ταυτόχρονα, ένιωσα μαγνητισμένη και ταυτόχρονα ξεκίνησα να φρικάρω. Το κρύο στο συγκεκριμένο σημείο έδινε μια ακόμη πιο απόκοσμη νότα σε αυτό το είδη αλλόκοτο συναίσθημα που βιώνα(με).

P_20210720_143243.jpg


P_20210720_143306_PN.jpg


P_20210720_143857.jpg


Επιπεδο 4

Αφού ξεπεράσαμε τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, συνεχίσαμε για τον ιερό σκοπό μας με τον σύντα οδηγό κι εμένα σα προσκοπάκι να ακολουθώ. Η τέταρτη πίστα έμοιαζε κάπως με την πρώτη, ανηφορική, με πέτρες αλλά πιο βατή γενικά. Ενώ εμείς ανεβαίναμε, κάποιοι από τα ηλικιωμένα προσκοπάκια της Γαλλίας κατέβαιναν. Μας είπαν να κοιτάξουμε στα αριστερά μας γιατί έχει μαρμότες (που ποτέ δεν κατάλαβα πώς και αν λέγονται αλλιώς στα ελληνικά), τις οποίες φυσικά ο σύντας είδε με την πρώτη, εγώ που είμαι καλή και στην παρατηρητικότητα άργσα λιγάκι. Αλλά ήταν πολλές και ζωηρές και μην πω ψέματα, αυτά τα μικρά πλασματάκια στο 4ο λεβελ μου έφτιαξαν τη διάθεση.

Επιπεδο 5

Σαν το μικρό σπίτι στο λιβάδι, χωρίς το μικρό σπίτι. Μόνο λιβάδι. Περπατούσαμε και περπατούσαμε, απορημένοι αν βρισκόμαστε σε έδαφος Γαλλίας ή σε Ισπανίας. Υπήρχαν δύο μονοπάτια, ένα κόκκινο κίτρινο κι ένα άσπρο κόκκινο. Έβγαλα το συμπέρασμα ότι το κόκκινο-κίτρινο άνηκε σε ισπανικό μονοπάτι λόγω σημαίας και το άλλο σε γαλλικό κι ο σύντας θαύμασε με απίστευτη ειλικρίνια την εξυπνάδα μου. Τελικά έλεγα μπούρδες. Και κάπου ανάμεσα στην αδιαμφισβήτητη εξυπνάδα μου και στο μαγικό τοπίο βγάλαμε το πεσκέσι με την κινόα και την ξεσκίσαμε, γιατί κόντευε πέντε το απόγευμα και είχαμε πεινάσει.

P_20210720_152716.jpg


Επιπεδο 6


Ήλπιζα ότι ο σύντας θα με λυπόταν και θα αφήναμε την έκτη πίστα για να γυρίσουμε πίσω και πως δεν πειράζει, καλό ήταν κι αυτό που κάναμε. Αυτός όμως αμείλικτος. Εντάξει ξεπέρασα κλειστοφοβία, φρικοφοβία, υπερέβην εαυτήν εν ολίγοις, αυτό όμως δε γινόταν να το προσπεράσω. Η έκτη πίστα ήταν φτιαγμένη για πολύ δυνατούς γκέημερς! Εντάξει, 90 μοίρες δεν ήταν, κάτω από 70 όμως δεν έπεφτε. Και φυσικά αυτό δεν ήταν το πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν τα άπειρα μικρά χαλικάκια που προφανώς δεν ήταν καθόλου σταθερά, με απειροελάχιστα βραχάκια διάσπαρτα, σα Σάρα αλλά χειρότερη δηλαδή. Δεν ήταν πολύ ψηλό, αλλά ήταν αρκετά έντονο και κάπου στα μισά (που κι αυτά τα μισά τα έκανα σπάζοντας τα νεύρα του σύντα) αποφάσισα να κάνω δύο βήματα κάτω και να τον περιμένω γατζωμένη κυριολεκτικά από έναν απ’τους λίγους βράχους. Όση ώρα περίμενα, που δεν ήταν πολλή αλλά φάνταζε τέτοια, χάζευα ενα κοπάδι ελαφιών ,που συναντήσαμε καμπόσες φορές μες στη μέρα, να τρέχει. Έμαθα ότι στο τέλος της πίστας όντως έβλεπες το Ιμπον αν και δεν ήταν σίγουρα αυτό το ψηλότερο βουνό. Έμαθα επίσης ότι η κορυφή της πίστας ήταν ιλιγγιώδης και πήρα και κάποιες υποσχέσεις ότι θα δω φωτογραφία απ’αυτό το ρημαδομέρος που παραλίγο να με στείλει στον τόπο.

Σιγά σιγά και με περισσή υπομονή από μεριάς του συντα κατεβήκαμε το κακό βουνό και κάναμε πάλι στάση για να βγάλει ο σύντας φωτογραφίες (που θα έπαιρνα). Κι εκεί αρχίζει το καλό... Ο συντας μου κάνει νόημα να κοιτάξω το κακό βουνό. Ομίχλη ξεκίνησε να ξερνιέται από την κορυφή προς την πλαγιά, σα το ξεχειλίζον νερό σε καζάνι που βράζει. Η πρώτη μου σκέψη ήταν «ευτυχώς που αυτό δε συνέβη όσο ήμουν εκεί γιατί τότε στ’αλήθεια θα ερχόταν η πυροσβεστική». Η πρώτη του σύντα ήταν να βγάλει μια φωτογραφία!

Κι εκεί που περίμενα σχετικά χαλαρή τον σύντα να τελειώσει το σουτινγκ, η φασούλα έγινε γαμάουα! Η ίδια ομίχλη που μας πλησίαζε από το βουνό τώρα μας προσέγγιζε και από την άλλη, σα τη νύφη από τη μία και το γαμπρό από την άλλη που ετοιμάζονται να ενώσουν πρώτα τις γλώσσες και μετά τις ζωές τους, μας στρίμωξε εν ολίγοις. Εντάξει δε χρειάζεται να επεκταθώ, ξεκίνησα να κάνω μαύρες σκέψεις όσο ο σύντας, ενθουσιασμένος και μαγεμένος από το τοπίο βυθιζόταν σε έναν φωτογραφικό παροξυσμό. Όχι το έβδομο επίπεδο δεν ήταν ανηφορικό, ήταν μια βουτιά θανάτου!

Επιπεδο 7 (And dance with the Devil)

Ήθελε δεν ήθελε έπρεπε να αφήσει τις φωτογραφίες για να φύγουμε άρον-άρον. Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις συμφώνησε, αν και σταματούσε στη διαδρομή για να βγάλει φωτογραφίες το ατμοσφαιρικό τοπίο. Σε λίγα λεπτά η ομίχλη ενώθηκε και σε λίγα περισσότερα λεπτά πύκνωσε τόσο πολύ που δεν έβλεπα πέρα από τα παππούτσια μου. Φυσικά δε θα έμενε εκεί το πραμα, ε; Ένα κοπάδι αγελάδων, ίσως αυτό που είχαμε δει στο επίπεδο 3, σαστισμένο και πιθανόν αγχωμένο από την έλλειψη ορατότητας αλλά και βοσκού, ξεκίνησε να μας ακολουθεί. Δεν τιμάω όμως το όνομά μου κι έτσι αντί να γίνω η προστάτης του έλεγα στον σύντα να πάμε πιο γρήγορα και πιο γρήγορα, καθώς δεν μπορούσαμε να δούμε ούτε καν πού είναι, μονάχα ακούγαμε μουγκρίσματα και κουδούνια που ακουγόταν όλο και πιο κοντινά.

Αφού καταφέραμε να ξεφύγουμε από το κοπάδι, ξεκίνησε να αραιώνει ελαφρώς και η ομίχλη. Τώρα βλέπαμε τα παπούτσια μας και τα παπούτσια ο ένας του άλλου αλλά μεχρις εκεί. Και φυσικά είχαμε και άλλο δωράκι! Αυτή τη φορά ένα κοπάδι πρόβατα, το κάρμα! Μόλις μας είδαν ξεκίνησαν να τρέχουν προς το μέρος μας. Έχετε δει πρόβατα να τρέχουν προς το μέρος σου; Δε θέλεις να το δεις αυτό! Ο συντας πήρε κάποιες πέτρες και με κάποια βουκολικά επιφωνήματα τις έριξε προς το μέρος τους ώστε να τρομάξουν και να σταματήσουν. Με είχε μαγέψει το πρωί με τα γαλλικά, με μάγεψε και το απόγευμα με τα χωριάτικα σκιλς! Για-μπορεί και 5 λεπτά-ηρεμήσαμε κι εμείς και η ομίχλη, μέχρι να ξεκινήσει καταρρακτώδης βροχή. Ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Πιο πριν απορούσα πώς θα κατέβω την κατηφόρα με καταρρίχηση, μετά απορούσα πώς θα το κάνω με την ομίχλη και τελικά ήρθε και η βροχή. Κυριολεκτικά τρέχαμε πατώντας στις πέτρες και η Θεά το κανε το θαύμα της γιατί δε γλίστρησα ούτε μία φορά κι ακόμη απορώ. Η αλήθεια είναι βέβαια πως ήμουν τόσο συγκεντρωμένη σε αυτό, που είχα από τις Πανελλήνιες να συγκεντρωθώ τόσο πολύ σε κάτι.

Μόλις φτάσαμε και πάλι στο Ιμπόν η βροχή ξεκίνησε να ηρεμεί και μόλις το περάσαμε, ο σύντας ξεκίνησε τα παράπονα ότι δεν πρόλαβε να το βγάλει φωτογραφία με τη βροχή και ότι δεν τον άφησα να κάνει καλλιτεχνικές λήψεις. Η αλήθεια είναι ότι δε με ένοιαζε όχι μόνο επειδή είχα χεστεί πάνω μου αλλά επειδή ήξερα ότι δε θα τις πάρω ποτέ αυτές τις φωτογραφίες. Η υπόλοιπη κατάβαση έγινε χωρίς βροχη αλλά στη λασπούρα.

Όταν φτάσαμε στο πάρκινγκ η ώρα ήταν 9 και κάτι. Ήμασταν από τα ελάχιστα αυτοκίνητα που είχαν μείνει. Ήμουν τόσο εξαντλημένη, μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο και με φοβερό κρύο. Δεν μπορούσα ούτε να βγάλω τα παπούτσια μου. Ο σύντας, προφανώς σε καλύτερη κατάσταση, με βοήθησε κι έπειτα κινήσαμε για το Kανφράνκ, όπου φάγαμε μία από τις χειρότερες πίτσες της ζωής μας.



Και όπως λέει και μια ψυχή, έπεσε το ρεβύθι και τέλειωσε το παραμύθι.
 

Εκπομπές Travelstories

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Ενεργά Μέλη

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
32.302
Μηνύματα
810.552
Μέλη
37.011
Νεότερο μέλος
Thanos89010

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom