travelbreak
Member
- Μηνύματα
- 2.117
- Likes
- 19.148
- Επόμενο Ταξίδι
- ???
- Ταξίδι-Όνειρο
- Υπερσιβηρικός
-
Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε για τις καλύτερες Ταξιδιωτικές Ιστορίες από Μάρτιο - Αύγουστο 2022 !
Ελλάδα 1984 Γαμήλιο ταξίδι 20 ημερών στη Κρήτη με μηχανή και σκηνή.
- Thread starter Sam-chal
- Ημερομηνία δημιουργίας
Sam-chal
Member
- Μηνύματα
- 1.379
- Likes
- 3.998
- Επόμενο Ταξίδι
- Απρογραμμάτιστο
- Ταξίδι-Όνειρο
- Περού, Χιλή, Βολιβία
Ήταν να μην αρχίσω!
Sam-chal
Member
- Μηνύματα
- 1.379
- Likes
- 3.998
- Επόμενο Ταξίδι
- Απρογραμμάτιστο
- Ταξίδι-Όνειρο
- Περού, Χιλή, Βολιβία
Ο νεανικός ενθουσιασμός, η άγνοια και ο μη σωστός προγραμματισμός… αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή τα πράγματα.
-------------------
Να σημειώσω ότι υπήρξαν διάφορα απρόοπτα σε αυτό το ταξίδι που παρ’ όλα αυτά περάσαμε πολύ όμορφα και μας άφησε μια γλυκιά ανάμνηση. Έχει αρκετή συγγραφική δουλειά αυτή η ιστορία, δεν είμαι πολύ καλός και γρήγορος στο γράψιμο αλλά κάνετε υπομονή γιατί πρέπει να δουλέψει και ο τυμβωρύχος του μυαλού και να ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα απορρίπτοντας κάποια που έχει φτιάξει το μυαλό από μόνο του γιατί έτσι γουστάρει η πραγματική νοημοσύνη.
Επίσης όσον αφορά φωτογραφίες βρήκα το άλμπουμ αλλά η συντριπτική πλειοψηφία είναι με τις νεανικές μούρες μας μέσα τις οποίες δεν θέλω να εκθέσω για να μην γίνονται συγκρίσεις τότε και τώρα! Θα σκαναριστούν και η ΑΙ θα φροντίσει να μας εξαφανίσει!
----------------------
Πάμε λοιπόν…
Πρωινό ξύπνημα φορέσαμε άνετα αθλητικά παπούτσια και με εφόδια νερό και κάτι μπισκοτάκια καβαλάμε τη μηχανή και βουρ. Φτάνουμε στον Ομαλό μετά από μια διαδρομή ανάβασης και παρκάρουμε σχεδόν δίπλα από την είσοδο για το Ξυλόσκαλο (είσοδος και πρώτο τμήμα καθόδου στο φαράγγι).
Βγάζουμε τα εισιτήρια εισόδου, νομίζω δωρεάν ήταν, και αρχίζουμε την απότομη κατάβαση θαυμάζοντας τη δουλειά που είχαν κάνει για την κατασκευή του ξυλόσκαλου.
Τελειώνοντας την απότομη κατάβαση συνεχίσαμε κατηφορίζοντας με μικρά ελαφρά ανηφορικά κομμάτια για να παρακάμψουμε κάποια δύσκολα σημεία ενώ θαυμάζαμε τα τοπία και μεγαλείου της φύσης ακολουθώντας την ρεματιά.
Περάσαμε τον Χριστό που δεν θυμάμαι αν ήταν από τότε χώρος ανάπαυσης, δεν σταματήσαμε, προχωρήσαμε προς τις Πόρτες, στο πιο εντυπωσιακό και πιο στενό σημείο του φαραγγιού. Νερό κυλούσε πολύ λίγο και έτσι δεν χρειάστηκε να βρέξουμε τα πόδια μας αφού πατούσαμε από πέτρα σε πέτρα. Σε όλη τη διαδρομή σταματούσαμε μόνο για φωτογραφίες. Συνεχίσαμε και φτάσαμε στην Αγία Ρουμέλη!
Μάλιστα! Τώρα;;; Η μηχανή επάνω. Το πλοίο πάει Σφακιά, εμείς θέλουμε Χανιά, σωστά;
Έλα μωρέ πάμε πίσω δεν είναι τίποτα… Θα ανέβουμε Ομαλό και θα πάρουμε τη μηχανή να κατέβουμε Χανιά.
Ξεκινήσαμε την ανάβαση, μια χαρά! Όσο όμως πιάναμε τις ανηφοριές άρχιζαν τα δύσκολα. Δεν είχαμε άλλη επιλογή… Κάτω το κεφάλι και ανάβαση. Κατάκοποι φτάσαμε στη βάση του Ξυλόσκαλου και εκεί άρχισε το μαρτύριο. Εγώ είχα λίγο περισσότερες δυνάμεις και έδινα κουράγιο στην σύζυγο. Κάναμε 10 σκαλιά, σταματούσαμε… ρίχναμε το βλέμμα προς τα επάνω και τα σκαλιά ήταν σχεδόν κατακόρυφα και ατελείωτα!
- Δεν αντέχω άλλο, άσε με, θα αφήσω τα κοκαλάκια μου εδώ!
- Κάνε κουράγιο 15 σκαλιά ακόμα είναι (ούτε ήξερα πόσα ακόμα…)
Και πιασμένοι χέρι χέρι ανεβαίναμε σιγά με την ίδια επαναλαμβανόμενη στιχομυθία.
Η κούραση ήταν απίστευτη. Τα πόδια με το ζόρι ανέβαιναν τα σκαλιά.
Φτάσαμε να ανεβαίνουμε 2-3 σκαλιά και να σταματάμε.
Με τα πολλά λίγο πριν σκοτεινιάσει, τελείως εξαντλημένοι και καταϊδρωμένοι φτάσαμε στην πολυπόθητη είσοδο (έξοδο για εμάς).
Πήραμε το χαρτάκι εξόδου (κάπου τα έχω κρατήσει αυτά τα χαρτάκια, αν τα βρω θα τα ποστάρω) από έκπληκτα μάτια του φύλακα όταν του εξηγήσαμε ότι κατεβήκαμε και ανεβήκαμε αυθημερόν το φαράγγι.
Το φαράγγι έχει μήκος 17,7 χιλιόμετρα, επί δύο μας κάνει 35,4 χιλιόμετρα.
Το κρύο επάνω δεν ήταν υποφερτό παρά τα λεπτά αντιανεμικά που φορέσαμε.
Στο κατέβασμα για τα Χανιά με την μηχανή δυσκολεύτηκα γιατί κρύωνα τόσο από το κρύο όσο και από την εξάντληση.
Φτάνοντας στο κάμπινγκ κάναμε ένα μπάνιο και ξαπλώσαμε στη σκηνή να ξεκουραστούμε καμια ώρα και να παμε για φαγητό.
Σηκωθήκαμε με τα χίλια ζόρια με τα πόδια να πονάνε αφόρητα. Ειδικά οι τετρακέφαλοι σχεδόν αρνούνταν να λειτουργήσουν! Πόνους τους οποίους μας τους κληρονόμησαν και για τις 2-3 επόμενες ημέρες πιο ήπιους βέβεια. Ευτυχώς στο εστιατόριο πήγαμε εποχούμενοι και εποχούμενοι γυρίσαμε για να πέσουμε σε βαθύ λήθαργο μέχρι αργά το πρωί.
Τέτοια κούραση δεν έχω ξαναπεράσει παρότι έχω υπηρετήσει στους Πεζοναύτες με πορείες 80 χιλιομέτρων, ασκήσεις κ.ά…
(καιη περιπέτεια το γαμήλιο ταξίδι συνεχίζεται, συντονιστείτε!)
-------------------
Να σημειώσω ότι υπήρξαν διάφορα απρόοπτα σε αυτό το ταξίδι που παρ’ όλα αυτά περάσαμε πολύ όμορφα και μας άφησε μια γλυκιά ανάμνηση. Έχει αρκετή συγγραφική δουλειά αυτή η ιστορία, δεν είμαι πολύ καλός και γρήγορος στο γράψιμο αλλά κάνετε υπομονή γιατί πρέπει να δουλέψει και ο τυμβωρύχος του μυαλού και να ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα απορρίπτοντας κάποια που έχει φτιάξει το μυαλό από μόνο του γιατί έτσι γουστάρει η πραγματική νοημοσύνη.
Επίσης όσον αφορά φωτογραφίες βρήκα το άλμπουμ αλλά η συντριπτική πλειοψηφία είναι με τις νεανικές μούρες μας μέσα τις οποίες δεν θέλω να εκθέσω για να μην γίνονται συγκρίσεις τότε και τώρα! Θα σκαναριστούν και η ΑΙ θα φροντίσει να μας εξαφανίσει!
----------------------
Πάμε λοιπόν…
Πρωινό ξύπνημα φορέσαμε άνετα αθλητικά παπούτσια και με εφόδια νερό και κάτι μπισκοτάκια καβαλάμε τη μηχανή και βουρ. Φτάνουμε στον Ομαλό μετά από μια διαδρομή ανάβασης και παρκάρουμε σχεδόν δίπλα από την είσοδο για το Ξυλόσκαλο (είσοδος και πρώτο τμήμα καθόδου στο φαράγγι).
Βγάζουμε τα εισιτήρια εισόδου, νομίζω δωρεάν ήταν, και αρχίζουμε την απότομη κατάβαση θαυμάζοντας τη δουλειά που είχαν κάνει για την κατασκευή του ξυλόσκαλου.
Τελειώνοντας την απότομη κατάβαση συνεχίσαμε κατηφορίζοντας με μικρά ελαφρά ανηφορικά κομμάτια για να παρακάμψουμε κάποια δύσκολα σημεία ενώ θαυμάζαμε τα τοπία και μεγαλείου της φύσης ακολουθώντας την ρεματιά.
Περάσαμε τον Χριστό που δεν θυμάμαι αν ήταν από τότε χώρος ανάπαυσης, δεν σταματήσαμε, προχωρήσαμε προς τις Πόρτες, στο πιο εντυπωσιακό και πιο στενό σημείο του φαραγγιού. Νερό κυλούσε πολύ λίγο και έτσι δεν χρειάστηκε να βρέξουμε τα πόδια μας αφού πατούσαμε από πέτρα σε πέτρα. Σε όλη τη διαδρομή σταματούσαμε μόνο για φωτογραφίες. Συνεχίσαμε και φτάσαμε στην Αγία Ρουμέλη!
Μάλιστα! Τώρα;;; Η μηχανή επάνω. Το πλοίο πάει Σφακιά, εμείς θέλουμε Χανιά, σωστά;
Έλα μωρέ πάμε πίσω δεν είναι τίποτα… Θα ανέβουμε Ομαλό και θα πάρουμε τη μηχανή να κατέβουμε Χανιά.
Ξεκινήσαμε την ανάβαση, μια χαρά! Όσο όμως πιάναμε τις ανηφοριές άρχιζαν τα δύσκολα. Δεν είχαμε άλλη επιλογή… Κάτω το κεφάλι και ανάβαση. Κατάκοποι φτάσαμε στη βάση του Ξυλόσκαλου και εκεί άρχισε το μαρτύριο. Εγώ είχα λίγο περισσότερες δυνάμεις και έδινα κουράγιο στην σύζυγο. Κάναμε 10 σκαλιά, σταματούσαμε… ρίχναμε το βλέμμα προς τα επάνω και τα σκαλιά ήταν σχεδόν κατακόρυφα και ατελείωτα!
- Δεν αντέχω άλλο, άσε με, θα αφήσω τα κοκαλάκια μου εδώ!
- Κάνε κουράγιο 15 σκαλιά ακόμα είναι (ούτε ήξερα πόσα ακόμα…)
Και πιασμένοι χέρι χέρι ανεβαίναμε σιγά με την ίδια επαναλαμβανόμενη στιχομυθία.
Η κούραση ήταν απίστευτη. Τα πόδια με το ζόρι ανέβαιναν τα σκαλιά.
Φτάσαμε να ανεβαίνουμε 2-3 σκαλιά και να σταματάμε.
Με τα πολλά λίγο πριν σκοτεινιάσει, τελείως εξαντλημένοι και καταϊδρωμένοι φτάσαμε στην πολυπόθητη είσοδο (έξοδο για εμάς).
Πήραμε το χαρτάκι εξόδου (κάπου τα έχω κρατήσει αυτά τα χαρτάκια, αν τα βρω θα τα ποστάρω) από έκπληκτα μάτια του φύλακα όταν του εξηγήσαμε ότι κατεβήκαμε και ανεβήκαμε αυθημερόν το φαράγγι.
Το φαράγγι έχει μήκος 17,7 χιλιόμετρα, επί δύο μας κάνει 35,4 χιλιόμετρα.
Το κρύο επάνω δεν ήταν υποφερτό παρά τα λεπτά αντιανεμικά που φορέσαμε.
Στο κατέβασμα για τα Χανιά με την μηχανή δυσκολεύτηκα γιατί κρύωνα τόσο από το κρύο όσο και από την εξάντληση.
Φτάνοντας στο κάμπινγκ κάναμε ένα μπάνιο και ξαπλώσαμε στη σκηνή να ξεκουραστούμε καμια ώρα και να παμε για φαγητό.
Σηκωθήκαμε με τα χίλια ζόρια με τα πόδια να πονάνε αφόρητα. Ειδικά οι τετρακέφαλοι σχεδόν αρνούνταν να λειτουργήσουν! Πόνους τους οποίους μας τους κληρονόμησαν και για τις 2-3 επόμενες ημέρες πιο ήπιους βέβεια. Ευτυχώς στο εστιατόριο πήγαμε εποχούμενοι και εποχούμενοι γυρίσαμε για να πέσουμε σε βαθύ λήθαργο μέχρι αργά το πρωί.
Τέτοια κούραση δεν έχω ξαναπεράσει παρότι έχω υπηρετήσει στους Πεζοναύτες με πορείες 80 χιλιομέτρων, ασκήσεις κ.ά…
(και
Last edited:
varioAthens
Member
- Μηνύματα
- 7.208
- Likes
- 17.155
Εγω τωρα γιατι στο μυαλο μου ολο αυτο το βρισκω αλληγορικο με τον γαμο που κι αυτος δεν εχει παντα στρωτες διαδρομες αλλα και ανηφοριες που ο ενας πρεπει να δινει κουραγιο στον αλλον και να περπατατε χερι-χερι? Συγκινηθηκα....
panpan
Member
- Μηνύματα
- 7.341
- Likes
- 31.411
ΤΟ 84 που είχα πάει Χανιά , είχα πάει με το Κύδων, αλλά μετά αν θυμάμαι καλά επέστρεψα
με το Λήδα. Μπορεί όμως και να μην θυμάμαι καλά.
Αγαπάμε ιστορίες από το παρελθόν. Αν θέλεις μην πειράζεις τις φωτογραφίες. Εκτός αν έχεις
του λόγους σου.
evaT
Member
- Μηνύματα
- 2.264
- Likes
- 19.880
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
Εγώ πάντως που πήγα Κρήτη για 10 μέρες με τον μελλοντικό μου σύζυγο το 89, τις μισές είμασταν μαλωμένοι. Ατυχώς τότε, δεν το αξιολόγησα ως ανησυχητικό σημάδι και προχώρησα με τα περαιτέρω... 
evaT
Member
- Μηνύματα
- 2.264
- Likes
- 19.880
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κάθε φορά, το επόμενο
Υπέροχο γαμήλιο!
Εκπομπές Travelstories
Τελευταίες δημοσιεύσεις
-
-
Aegean Airlines Πρόγραμμα τακτικών επιβατών Miles + Bonus- Τελ. μήνυμα: Kostas ser
-
-
-
-
-
