Αχ δίκιο έχεις ήταν να μην μου βγει το όνομα, τώρα πια ότι και να κάνω δεν τις πείθω για τα χρηστά ήθη και έθιμα μου.
coccobill για τα μάλλινα αύριο λέω, τι ώρα μπορείς;
:xmas_redface::xmas_redface::xmas_redface:
δεν δεν ήταν όλα τα μοναστήρια των κόκκινων μοναχών είχαν και άλλα χρώματα, τα μαθήματα του Σταύρου στράφι πήγαν;.
Βατράχια! Αδελφια, ο τόπος βρίθει απο αμφίβια. Αδελφια, πάμε να φύγουμε, αδελφια δεν βαστώ, αδελφια με έχει πιάσει τρόμος, αδελφια, δείχτε οίκτο.
Τρια πράγματα αντιπαθεί η αγαπητή Dim. Βατράχια, κότες και ακρίδες.
χιπς χιπς
αν συνεχίζει να του διαλέγει τέτοια ταξίδια δεν ξέρω κατά πόσο θα τον έχει ακόμα τον πρίγκηπα της, καλό είναι να έχει και έναν για γκαβάτζα. Έχει και μια αδυναμία στα συγκεκριμένα αμφίβια...
Ωραία μια και φτάσατε αισίως (λέμε τώρα) στην Καμπότζη και λόγω ημερών θα ήθελα να σου κάνω ένα δωράκι....
αν τον φιλήσεις μπορεί και να γίνει πρίγκηπας.
Φτάσαμε στο Sangding Monastery μετά από μια διαδρομή 20 περίπου χλμ μέσα από καλλιεργημένες πεδιάδες και μικρά χωριά. Το μοναστήρι ήταν χτισμένο πάνω σε έναν μικρούλη λόφο. Είχε ένα μεγάλο προαύλιο περιτριγυρισμένο από κτίρια, η κουζίνα ήταν μόνη της σε μια άκρη, μετά ξεκινούσαν τα κελιά των...
Θα συμφωνήσω με την αγαπητή Έρση, και ερωτώ γιατί μου προσάπτεται ότι μου προσάπτεται; Δεν είχαμε εμείς πενία που τρώγαμε κάθε τρίτη μέρα; δεν είχαμε προσευχή που κάθε φορά που μπαίναμε σε όχημα προσευχόμασταν να καταφέρουμε να ξαναβγούμε ζωντανοί;
Κοριτσάρα μου είσαι καλά; και δεύτερη συνέχεια της ιστορίας σου σε χρονικό διάστημα λιγότερο του ενός μήνα; Τι να υποθέσω; να ανησυχήσω; ασπιρίνη να πάρεις, ξάπλωσε και αύριο θα έρθω να σου κάνω και μια εντριβή.
Ήρθα και εγώ λοιπόν αν και ποτέ ως τώρα δεν είχα ενδιαφερθεί για ιστορίες από την ΝΥ, ωραία η βόλτα μας ως τώρα, και η ξαδερφούλα συμπαθέστατη. Άντε τώρα δεν πάμε σιγά σιγά Rockefeller, Times Square, Central Park κ.α.;
Εκ των παραπάνω λοιπόν προκύπτει ότι δεν χρειάζεται να χαπακωθείς εκτός εάν επισκεφτείς τοποθεσίες που προηγουμένως είχε περάσει η dym. Στο φόρουμ την λέμε και Κατρίνα.
Εμένα πάλι με βλέπω σε κανένα συμβατικό χοτέλι παρέα με την Έρση. Εκεί τουλάχιστον θα μπορώ να περιφέρομαι φορώντας το βλέμμα της αγελάδας με την ησυχία μου