Πρώτον, το ότι μου αρέσει η Ρώμη δε σημαίνει ότι επικροτώ τη ζωή και τις πράξεις των αυτοκρατόρων της. Δεύτερον, δεν ήμουν εγώ στις Λιθουανίες πρόσφατα :bleh: Από κει και ο Καλλιγούλας...
Όχι μόνο δε χάνεις, αλλά αναδύεται μια μιζέρια από εκεί μέσα, ελεεινή και τρισάθλια....τη τελευταία φορά που μου είπαν για μπάτσελορ σε στριπτιζάδικο, πήγα από ευγένεια αλλά ορκίστηκα την επόμενη να μη πάω κι ας φανώ αγενής.
Στο θρυλικό Τέσσερα, υπήρχε κάποτε ένας μέγας κονφερασιέ, που σκορπούσε απίστευτο γέλιο. Πήγαινα μόνο και μόνο για αυτόν (αραιά και που, μη νομίζετε) και είχα πάει μια φορά θυμάμαι και με 2 κοπέλες-φίλες...το γέλιο και οι ατάκες του είναι θρυλικές...
Κατά τ'άλλα, δε μου αρέσουν καθόλου τα...
Μυθικός ο Ζαμβέζης, ο μέγας ποταμός των παιδικών μας χρόνων με τις ιστορίες του Ιούλιου Βέρν. Εμείς κάναμε τη βόλτα μας στις όχθες του με ελέφαντες και επιπλέον το ξενοδοχείο μας στη πλευρά της Ζάμπια ήταν ακριβώς πάνω στον ποτάμο, οπότε πίναμε τις μπυρίστες μας με μπαλκόνι το μεγαλείο του.
Όσο...
Τα παράπονά σας στον Βίλχελμ Ράιχ...έχει λύσει τα θέματα της ράτσας με τον κατάλληλο τρόπο :bleh: (βλέπε ανέραστοι, ανικανοποίητοι άνθρωποι)
Κατά βάθος όλοι μια γυναίκα θέλουν και να δεις πως θα στρώσουν (ή έναν άντρα, χατήρια δε χαλάμε).
Και χεστήκαμε κανονικότατα όμως.....αυτό είναι το πρόβλημά μας, πώς μας βλέπουν οι Ιταλοί, οι Γάλλοι, οι Νιγηριανοί κτλ....τώρα μάλιστα, περίμενα την επιβεβαίωσή τους ότι είμαι γνήσιος απόγονος του Θεμιστοκλή και του Μιλτιάδη. Πέφτω από τα σύννεφα...
Οι μόνοι που νοιάζονται νομίζω είναι κάτι...