Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα Νότια Αφρική Ώρα για Αφρική: Καταρράκτες, Ελέφαντες και Πιγκουίνοι εκεί στον νότο

[tripdreamer1975]

Θενκς για τα like για τις φωτογραφίες (που 90% είναι screenshots από βίντεο).
Βρέχεσαι αρκετά αυτή την περίοδο στους καταρράκτες, αλλά είναι ευχάριστο και στεγνώνεις σχετικά γρήγορα. Δεν είναι απαραίτητο το αδιάβροχο που προσπαθούν να σου νοικιάσουν στην είσοδο, αντίθετα, μπορεί να μουσκέψεις από τον ιδρώτα περισσότερο.

 

[tripdreamer1975]

CAPE TOWN

Η άφιξη στο Cape Town ξεκινά με εκείνη τη γνώριμη ταξιδιωτική ανυπομονησία. Βγαίνοντας από το αεροδρόμιο, ο αέρας είναι καθαρός και δροσερός, και στο βάθος υψώνονται τα Table Mountain και Lionhead σαν φυσική πύλη καλωσορίσματος. Η διαδρομή προς το κέντρο είναι σύντομη· η πόλη απλώνεται μπροστά σου με φόντο βουνό και θάλασσα, και από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις ότι εδώ το τοπίο πρωταγωνιστεί.

Το ίδιο απόγευμα, μια βόλτα στο V&A Waterfront είναι ο ιδανικός τρόπος να μπούμε στο κλίμα. Περπατάμε δίπλα στη μαρίνα με τα διαφόρων ειδών σκάφη, ακούγοντας μουσικούς του δρόμου, χαζεύοντας τα μαγαζιά και τις μικρές αγορές με τοπικά προϊόντα. Δεν ξέρω αν είναι λόγω των ημερών (Χριστούγεννα) αλλά δείχνει ότι η καρδιά της πόλης χτυπάει εδώ. Ο ήλιος δύει πίσω από την Table Mountain και βάφει τον ουρανό ροζ και πορτοκαλί. Κάθεσαι για φαγητό με θέα το νερό και νιώθεις ότι η πόλη σου συστήνεται με τον πιο όμορφο τρόπο — χαλαρά, κοσμοπολίτικα, με θαλασσινή αύρα.

Η επόμενη μέρα είναι αφιερωμένη στη μεγάλη διαδρομή της Χερσονήσου. Ξεκινάμε με το τελεφερίκ για το Table Mountain. Η άνοδος είναι εντυπωσιακή και από την κορυφή η θέα είναι πανοραμική — πόλη, ωκεανός, παραλίες, όλα απλωμένα κάτω από τα πόδια σου. Παίρνεις πραγματικά την αίσθηση του “σχήματος” της πόλης, με τις παραλίες της, το κέντρο, το επιβλητικό Lionhead και τα απλωμένα “προάστια” townships των ντόπιων με τις τενεκεδένιες παράγκες.

Αρκετή βόλτα στα μονοπάτια της κορυφής, φωτογραφίες και εκείνη η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα από τα ωραιότερα φυσικά μπαλκόνια του κόσμου. Πολύ φωτογενής πόλη το Cape Town, αυτό είναι σίγουρο.

Κατεβαίνοντας, περνάμε για λίγο από το πολύχρωμο Bo-Kaap, με τα χαμηλά σπίτια σε έντονες αποχρώσεις και τα λιθόστρωτα σοκάκια. Πρόκειται για την ινδονησιακή/μαλαισιανή συνοικία της πόλης που μόλις τους δόθηκε το δικαίωμα να βάψουν τα σπίτια τους όπως αυτοί νομίζουν, του έδωσαν και κατάλαβαν σε χρώμα. Και πολύ καλά έκαναν! Η στάση για βόλτα και φωτογραφίες αποδεικνύεται δυστυχώς σύντομη, αφού έπρεπε να ξεκινήσουμε για τις παραλίες.

Πρώτη στάση η Muizenberg με με τις χαρακτηριστικές πολύχρωμες καλύβες και τους σέρφερς που περιμένουν το κύμα. Με πάρα πολύ κόσμο να απολαμβάνει τη μέρα του στην παραλία, βουτήξαμε και εμείς για λίγο, να πάρουμε μια “παγωμένη” γεύση νότιου ατλαντικού. Το στρίμωγμα στα στενά δρομάκια του Muizenberg όμως δεν μας βγήκε σε καλό, καθώς σκίσαμε τελείως το λάστιχο του εκδρομικού βαν, φυσικά και ο ντόπιος οδηγός δεν είχε τον κατάλληλο γρύλο κλπ και μέχρι να βρεθεί λύση ανταλλάξαμε την στάση στο Simon’s Town για το τοπικό βουλκανιζατέρ… Γκαντεμιά, γιατί από ότι είδαμε περνώντας, το παραλιακό Simon’s Town έδειχνε υπέροχο, με μια βικτωριανή αισθητική στα κτίρια και ωραία εστιατόρια.

Το σημαντικό βέβαια είναι πως δεν χάσαμε τους πιγκουίνους του Boulder’s Beach, ένα από τα highlights για μένα του Cape Town. Πρόκειται για μια αποικία αφρικανικών πιγκουίνων, μικρόσωμων και χαριτωμένων που απλώνεται σε 2-3 πραγματικά ειδυλιακές (και προστατευόμενες) παραλίες με λευκή άμμο. Γλυκύτατοι, σου πέρνει λίγη ώρα να συνηθίσεις την ψαρίλα αλλά μετά θα μπορούσες να τους παρατηρείς για ώρες, με ένα χαμόγελο μόνιμα κολημμένο στο στόμα.

Οι επόμενες στάσεις, μετά από μια διαδρομή μέσα σε εθνικό πάρκο με πλήθος άγριας ζωής (μπαμπουίνοι, μαϊμούδες διάφορες, άγριες στρουθοκάμηλοι κλπ) είναι το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας (χαμηλά) για την απαραίτητη φωτογραφία και το Cape Point. Στο Ακρωτήριο, άνεμος δυνατός, κύματα που σπάνε στους βράχους, φώκιες, και ένας ορίζοντας που μοιάζει ατελείωτος.

Στο Cape Point ανεβαίνεις προς τον χαρακτηριστικό φάρο είτε με μια σύντομη 15λεπτη ανάβαση (ο junior) είτε με ένα μικρό “τραμ” (οι seniors…). O σχεδόν πάντα σε εκείνο το σημείο κλειστός καιρός δεν μας επέτρεψε να απολαύσουμε τη θέα προς την συμβολή Ατλαντικού-Ινδικού, άλλωστε αυτή μάθαμε πως είναι κάποια χιλιόμετρα ανατολικότερα, στο Cape Aguillas. Και μόνο όμως η αίσθηση πως βρίσκεσαι σε μία από τις “άκρες” του κόσμου, σε γεμίζει.

Κατηφορίσαμε, και αφού περάσαμε από τους χαρακτηριστικούς σταυρούς των πορτογάλων εξερευνητών, λευκό για τον Vasco da Gama (ολοκλήρωσε το ταξίδι) και ασπρόμαυρο για τον Bartolomeo Diaz (“έμεινε” στο σημείο) οδεύσαμε ξανά προς τις παραλίες.

Αμέσως, ο καιρός ξαναέγινε ανοιξιάτικος και ο απογευματινός ουρανός μας περίμενε με τα εντυπωσιακά του χρώματα να αναδείξει ακόμη περισσότερο την περιοχή. Ακολουθήσαμε λοιπόν το Chapman’s Peak Drive, τον εντυπωσιακό παραλιακό δρόμο. Ο περιβόητος δρόμος, αφήνει πίσω την περιοχή Noordhoek και λαξεμένος πάνω στον απόκρημνο βράχο σε πολλά σημεία, με στροφές που αποκαλύπτουν μία τον ωκεανό και μία τον κόλπο Hout Bay, δεν σε αφήνει να πάρεις τα μάτια σου από την θέα. Από τη μία λες να οδηγούσα ο ίδιος ώστε να σταματάω διαρκώς και να βγάλω χίλιες φωτογραφίες, από την άλλη χαίρεσαι ότι την οδήγηση την έχει αναλάβει άλλος και εσύ απλώς απολαμβάνεις.

Προσπερνώντας το Hout Bay, συνεχίζουμε παραλιακά μέσα από τις πραγματικά πολύ posh συνοικίες Llandudno και Camp’s Bay, με τον κόσμο όλο στις παραλίες και τις πανάκριβες επαύλεις να φωτίζονται στα χρώματα του ηλιοβασιλέματος. Αλήθεια, πόσο χτυπητές οι διαφορές και οι κοινωνικές ανισότητες σε λίγα μόλις χιλιόμετρα (ή και μέτρα)…

Την επόμενη μέρα αλλάζει ο ρυθμός. Κατευθυνόμαστε προς το Stellenbosch, ανάμεσα σε αμπελώνες και βουνά. Το τοπίο θυμίζε πλέον πιο μεσογειακό, ίσως και Τοσκάνη, στο πιο αχανές του όμως.
Πρώτη στάση στο Fairview, για γευσιγνωσία κρασιών και τοπικών τυριών, με θέα τα αμπέλια να απλώνονται στον ορίζοντα. Παραδοσικό “ολλανδικού” τύπου κτίσμα, με τεράστιους χώρους και μεγάλη ποικιλία σε τυροκομικά, αλλαντικά και ψωμιά. Έτσι λοιπόν, ως Έλληνες δεν χάσαμε την ευκαιρία να συμπληρώσουμε τα μικρά δείγματα τυριών που συνόδευαν την οινοποσία με πλήθος “μεζέδων¨για να την κάνουμε πιο χορταστική και απολαυστική, ανοίγοντας τα μάτια - και την όρεξη - και των υπολοίπων του μικρού μας γκρουπ. Η εμπειρία εγινε έτσι πιο φιλική και τα κρασιά που δοκιμάζαμε, με αρώματα και γεύσεις που θυμίζουν τον ήλιο της περιοχής πιο εύπεπτα. Πολύ καλή εντύπωση μας έκανε η τοπική φέτα και οι παραλλαγές της με chili & σκόρδο ή με μαύρο πιπέρι. Όλα αυτά, συνδυάστηκαν υπέροχα με τα κρασιά του κτήματος. Φυσικά, σε αυτές τις περιοχές “βασιλιάδες” είναι το Chenin και το Pinotage τους.

Στη συνέχεια, το Marianne Wine Estate προσφέρει μια πιο ήρεμη, κομψή εμπειρία. Με φόντο τα βουνά Simonsberg, δοκιμάζεις κρασιά με γαλλική επιρροή, και έχοντας γίνει πλέον περισσότερο παρέα, ακούγοντας ιστορίες για τις ποικιλίες και το terroir. Η γευστική δοκιμή εδώ είναι είτε με διάφορα είδη τοπικών Biltong (αποξηραμένων αλλαντικών από κάθε λογής αντιλοποειδές) είτε με σοκολάτες (ως πιο γαλλική επιρροή). Ο χρόνος κυλά πιο αργά, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και θέα προς τους αμπελώνες που σε κάνει να μη βιάζεσαι να πας πουθενά.

Επόμενη (και τελευταία δυστυχώς) στάση, η επαρχιακή πόλη του Stellenbosch. Εδώ, αρχιτεκτονικά νομίζεις πως μεταφέρεσαι σε κάποιο σημείο της ολλανδίας, με ήλιο όμως, ξέγνοιαστη ζωή και ασφάλεια. Πρόκειτα για μια αρκετά πλούσια φοιτητούπολη, με γραφικό κέντρο, όμορφη αγορά που ξεχειλίζει από τέχνη και εξαιρετικό vibe. Θα της άξιζε σίγουρα μία διανυκτέρευση.

Και κάπως έτσι, το Cape Town ξεδιπλώθηκε μπροστά μας σε τρεις διαφορετικές εικόνες: θάλασσα και λιμάνι, άγρια ακρωτήρια και βουνά, αμπελώνες και γαλήνη. Το 3ήμερο αποδεικνύεται σίγουρα πολύ λίγο. Είναι μια πόλη προορισμός που συνδυάζει τα πάντα — φύση, πολιτισμό, γεύσεις και έντονα τοπία και έχει πολλά να προσφέρει. Δεν ψηφίζεται άλλωστε άδικα σχεδόν κάθε χρόνο ως κορυφαίος ταξιδιωτικός προορισμός παγκοσμίως, παρ' όλες τις "θεματάρες" που έχει με την ασφάλεια.

Φεύγοντας από εκεί, ξέρεις ότι κάτι μένει πάντα ανοιχτό: μια πεζοπορία που δεν έκανες, μια παραλία που δεν πρόλαβες, ένα ηλιοβασίλεμα ακόμα. Και ίσως αυτό είναι το ωραιότερο με το Cape Town — σου αφήνει πάντα έναν λόγο να επιστρέψεις.

Συνεχίζεται...

 

[tripdreamer1975]

KRUGER NATIONAL PARK

Η άφιξή μας κοντά στο Πάρκο είχε εκείνη τη γλυκιά προσμονή που νιώθεις πριν από κάτι μεγάλο. Μόλις προσγειωθήκαμε και αφήσαμε πίσω μας το αεροδρόμιο, εμείς χρησιμοποιήσαμε το Hoedspruit/Eastgate, ο δρόμος άρχισε να μας οδηγεί προς το lodge που θα γινόταν το σπίτι μας για τις επόμενες ημέρες. Το τοπίο άλλαζε σταδιακά· η βλάστηση γινόταν πιο άγρια, ο ορίζοντας πιο ανοιχτός. Και πριν καν το συνειδητοποιήσουμε, τα πρώτα ζώα έκαναν την εμφάνισή τους δίπλα στον δρόμο. Δεν υπήρχε εισαγωγή — η φύση μάς υποδέχτηκε αμέσως.

Το lodge, κοντά στο Hoedspruit, ήταν εντυπωσιακό μέσα στην απλότητά του. Φυσικά υλικά, ανοιχτοί χώροι, μια μικρή πισίνα και ήσυχες γωνιές για ξεκούραση μετά από μια γεμάτη μέρα. Η φιλοξενία ήταν ζεστή και αυθεντική, και το φαγητό —με μια διακριτική γαλλική επιρροή, λόγω των ιδιοκτητών— έκανε τα βράδια μας ακόμη πιο απολαυστικά. Πολύ όμορφο ήταν και το περιβόητο Βrai (τοπικό μπάρμπεκιου) για το “ρεβεγιόν” των Χριστουγέννων. Το lodge βρίσκεται μέσα σε ένα κτεράστιο λειστό κομμάτι γης (private estate) με ελεγχόμενη πρόσβαση, εξοχικές ή μόνιμες κατοικίες (gated community). Ένα δικό του “πάρκο” δίπλα στο κυρίως πάρκο. Γύρω μας, η σαβάνα απλωνόταν χωρίς ιδιαίτερους φράχτες, χωρίς ιδιαίτερα όρια, τουλάχιστον ορατά από εμάς. Νιώθαμε πως ήμασταν φιλοξενούμενοι σε έναν ζωντανό, αναπνέοντα κόσμο.

Μετά την απαραίτητη χααλλααρρή ημέρα των Χριστουγέννων, ανεβήκαμε σε ηλεκτρικά ποδήλατα και κινηθήκαμε πιο βαθιά μέσα στο estate. Η εμπειρία ήταν διαφορετική από το αυτοκίνητο — πιο άμεση, πιο σιωπηλή. Σε ένα σημείο περάσαμε από ένα πρόσφατα χρησιμοποιημένο “killing zone”, μια υπενθύμιση ότι πίσω από την ομορφιά της αφρικανικής φύσης κρύβεται και η ωμή πραγματικότητα της επιβίωσης. Και όμως, λίγα μέτρα παρακάτω, καμηλοπαρδάλεις στέκονταν ήρεμες και επιβλητικές. Μας κοιτούσαν σχεδόν αδιάφορα, σαν να ήμασταν απλώς ένα ακόμα περαστικό στοιχείο στο τοπίο τους. Τις παρακολουθήσαμε για ώρα — λεπτές, αρχοντικές, σχεδόν γλυπτά μέσα στο χρυσαφένιο φως του απογεύματος.

Το επόμενο πρωινό ξεκίνησε πριν ακόμη χαράξει καλά. Στην αφρικανική φύση, οι πρώτες ώρες της ημέρας είναι οι πιο δραστήριες. Και πράγματι, ζήσαμε μία από τις πιο σπάνιες στιγμές του ταξιδιού: μια μεγάλη αγέλη άγριων σκύλων (wild dogs) “δραπέτευε” από κάποια μάντρα και πέρασε τρέχοντας μπροστά από το όχημά μας. Συντονισμένοι, γρήγοροι, σχεδόν αόρατοι μέσα στη σκόνη.

Λίγο αργότερα, καθώς ο ήλιος ακόμη ανέβαινε, εμφανίστηκαν ρινόκεροι — δυνατοί, επιβλητικοί, σπάνιο να είναι ακόμη με τα κέρατά τους άθικτα. Σε μια χώρα όπου η λαθροθηρία αποτελεί διαρκή απειλή, αυτή η εικόνα είχε ιδιαίτερη βαρύτητα.
Και όλα αυτά πριν ακόμη περάσουμε την είσοδο και μπούμε στο κύριο Kruger National Park.

Το Κρούγκερ είναι κάτι περισσότερο από εθνικό πάρκο. Με έκταση περίπου 20.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια άγριας ζωής στην Αφρική. Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του είναι ότι μπορείς να το εξερευνήσεις και με το δικό σου όχημα. Οι δρόμοι είναι καλοδιατηρημένοι και ασφαλτοστρωμένοι, υπάρχουν rest camps με βασικές παροχές, καφέ, μικρά καταστήματα ακόμη και κρεοπωλεία ώστε να ψωνίσεις και να πας κατευθείαν για brai. Στους πίνακες ανακοινώσεων —όπως στο Satara που πήγαμε εμείς— ενημερώνεσαι για τις πρόσφατες θεάσεις, ειδικά των σπανιότερων ζώων.

Το ολοήμερο game drive μας γέμισε εικόνες που δύσκολα ξεχνιούνται. Ελέφαντες εμφανίζονταν πρώτα στον ορίζοντα και μετά ξαφνικά δίπλα μας. Αγέλες βουβαλιών κινούνταν βαριά μέσα στη σκόνη. Ζέβρες, wilderbeasts, kudu, ιμπάλα κλπ διέσχιζαν τον δρόμο αδιάφορες για την παρουσία μας. Σε μια στροφή, δύο μεγάλα λιοντάρια ξεκουράζονταν δίπλα στο οδόστρωμα, δημιουργώντας το χαρακτηριστικό «κυκλοφοριακό» του πάρκου — οχήματα σταματημένα με σεβασμό, κανείς βιαστικός, γιατί εδώ ο βασιλιάς της σαβάνας έχει πάντα προτεραιότητα.

Ακολουθήσαμε ξερά ποτάμια, σταματήσαμε σε σημεία θέας, ψάξαμε με υπομονή για τη λεοπάρδαλη. Εκείνη την ημέρα παρέμεινε κρυμμένη, θυμίζοντάς μας ότι το σαφάρι δεν είναι παράσταση αλλά αναζήτηση. Το ίδιο και τα υπόλοιπα game drives που ακολούθησαν.

Παρ’ όλα αυτά, το περίφημο Big Five ολοκληρώθηκε αργότερα, χάρη και στην επίσκεψή μας σε ένα τοπικό conservation centre. Εκεί μάθαμε περισσότερα για τις προσπάθειες προστασίας των απειλούμενων ειδών και είδαμε από κοντά τσιτάχ και λεοπαρδάλεις — πιο ντροπαλές, αλλά εξίσου εντυπωσιακές.

PANORAMA ROUTE

Μετά από 5 ημέρες γεμάτες άγρια ζωή, καλό φαγητό, βόλτες στην διπλανή “πόλη” Hoedspruit αλλά και αρκετή χαλάρωση (που τη χρειαζόμασταν) η διαδρομή μας άλλαξε χαρακτήρα. Αφήσαμε τη σαβάνα και ακολουθήσαμε το φημισμένο Panorama Route, μια από τις πιο όμορφες ορεινές διαδρομές της Νότιας Αφρικής.

Πρώτη στάση, το επιβλητικό Blyde River Canyon. Το φαράγγι απλωνόταν μπροστά μας τεράστιο, καταπράσινο, σχεδόν θεατρικό. Απέναντί μας υψώνονταν τα εμβληματικά Three Rondavels, τρεις βραχώδεις σχηματισμοί που μοιάζουν με παραδοσιακές αφρικανικές καλύβες.

Η διαδρομή συνεχίστηκε προς τους καταρράκτες Berlin Falls, όμορφοι αλλά “λίγοι” μετά τους Βικτώρια…
Έπειτα στα εντυπωσιακά Bourke’s Luck Potholes, όπου αιώνες νερού έχουν σμιλέψει τον κόκκινο βράχο σε κυκλικούς, σχεδόν γλυπτικούς σχηματισμούς. Περπατώντας πάνω από τις γέφυρες παρατήρησης, ακούς το νερό να κυλά και νιώθεις τη δύναμη του χρόνου.

Στην διαδρομή αυτή, η οποία για εμάς ήταν παράκαμψη στον δρόμο προς το Γιοχάνεσμπουργκ, υπάρχουν και άλλες εντυπωσιακές στάσεις, σπήλαια με βραχογραφίες, περισσότεροι καταρράκτες και μικρές ορεινές πόλεις. Εμείς δεν είχαμε τον χρόνο για όλα αυτά, απολαύσαμε όμως και με το παραπάνω τις εναλλαγές του τοπίου, από σαβάνα σε ορεινό, έως και αλπικό, μετά σε “μεσογειακό” και στο τέλος σε απέραντο κάμπο με καλλιέργειες. Πράγματι, η Νότια Αφρική είναι μια τρομερά πλούσια χώρα σε φύση, τοπία αλλά και φυσικούς πόρους. Σαν μια ολόκληρη ήπειρος από μόνη της.

Τελευταία στάση της διαδρομής μας, το God’s Window. Το όνομα δεν είναι υπερβολή. Η θέα ανοίγεται μπροστά σου μέχρι τον ορίζοντα, αποκαλύπτοντας πεδιάδες που μοιάζουν ατελείωτες. Στεκόμασταν εκεί σιωπηλοί, απορροφώντας τις τελευταίες εικόνες και τις συζητούσαμε ακόμη στη συνέχεια της διαδρομής προς το Γιοχάνεσμπουργκ το οποίο προτιμήσαμε να παρακάμψουμε (για ευνόητους λόγους) προς το αεροδρόμιο.

Το ταξίδι στο Κρούγκερ και την ευρύτερη περιοχή των επαρχιών Mpumalanga /Limpopo δεν ήταν απλώς μια εκδρομή για σαφάρι. Ήταν μια εμπειρία ισορροπίας: ανάμεσα στην ένταση της αναζήτησης και στη γαλήνη του τοπίου, ανάμεσα στη δύναμη της φύσης και στην ταπεινότητα του επισκέπτη. Και καθώς αποχαιρετούσαμε τη Νότια Αφρική, ξέραμε ότι κάτι από εκείνη τη σαβάνα —τον ήχο, το φως, την αίσθηση ελευθερίας— θα έμενε για πάντα μαζί μας.

Συνεχίζεται...

 

[varioAthens]

Εναλλακτικος τιτλος ιστοριας: " εμείς γι' αλλού κινήσαμε γι' αλλού κι αλλού η ζωή μας πάει "
Επισης, οι φωτογραφιες παρα πολυ ωραιες!!