Βιετνάμ Μαλαισία Σιγκαπούρη Βιετνάμ γιέ γιέ.

[varioAthens]

πολυ ομορφα δοσμένο...ασια χωρίς λόγια!!

Ρενατα!!! ... σαν τα χιονια!!!!

 

[renata]

Ρενατα!!! ... σαν τα χιονια!!!!

πρέπει να εισαι η μοναδικη απο τις παλιες αγάπες....χαιρετώ ταπεινα!! προσπαθω να επανασυνδεθω με το νεο λουκ του σάιτ.

 

[varioAthens]

πρέπει να εισαι η μοναδικη απο τις παλιες αγάπες....χαιρετώ ταπεινα!! προσπαθω να επανασυνδεθω με το νεο λουκ του σάιτ.

Οι παλιες αγαπες δεν ξεχνιουνται ... πολυ χαιρομαι για το come back σου....
Συγγνωμη @evaT που κανω καταχρηση της ιστοριας σου για χαιρετουρες!

 

[las]

Καλησπέρα! Φανταστική ιστορία! Θυμάσαι πως λεγόταν το ξενοδοχείο στην Kuala Lumpur?

 

[fantina]

Batu Caves? έχω πάει!

Η τελευταία μέρα του ταξιδιού και τα υπόλοιπα της Κουάλα Λουμπούρ

'Οταν σχεδίαζα το ταξίδι, έβαλα την τελευταία διανυκτέρευση στη Μαλαισία, όσο πιο κοντά στο αεροδρόμιο γινόταν, για να αποφύγουμε το έξτρα άγχος το πρωί της αναχώρησης, αφού το αεροδρόμιο απέχει αρκετά από την πόλη.
Τότε μου φάνηκε έξυπνη ιδέα, τώρα που ήμουν όμως εκεί, δεν είχα χορτάσει, δεν ήθελα να φύγω από εκείνο το σούπερ δωμάτιο, χρειαζόμουν άλλο ένα βράδι να πάμε σ ένα skybar για ποτό με θέα τους κατάφωτους ουρανοξύστες. Άει στο καλό.
Ήταν ο Τάσος που με επανάφερε, πάψε να αυτομαστιγώνεσαι μου είπε, τη σωστή απόφαση πήρες, αυτό είναι, αυτό θα κάνουμε.

Απρόθυμα κλείσαμε ξανά μανά τις βαλίτσες το πρωί, τις αφήσαμε για φύλαξη στη ρεσεψιόν και φύγαμε για τα Batu Caves.
Είχα διαβάσει ότι είναι καλύτερα να πας πρωί πρωί, για να αποφύγεις τη ζέστη και τον κόσμο.
Τώρα το πρωί έχει διαφορετική έννοια για κάθε άνθρωπο, εμείς πάντως ως τις 9.30 που είμασταν εκεί στην είσοδο, ήδη έλιωνες από τη ζέστη και ο κόσμος ήταν πολύς, πάρα πολύς.
Μπροστά μας απλωνόταν ένα ατελείωτο πολύχρωμο λεφούσι Ινδών-τουρίστα δε βλέπαμε πουθενά, όμως οι Ινδοί ήταν εκατοντάδες.

Δεν ξέρω αν αυτό συνέβαινε επειδή ήταν Σάββατο, ή ήταν κάποια ινδουιστική γιορτή, πάντως ήταν όλοι ντυμένοι παραδοσιακά και κουβαλούσαν με κατάνυξη τα τάματά τους, εμείς παρατηρούσαμε τα τελετουργικά τους, ήταν ξεχωριστή εμπειρία.

η εντυπωσιακή είσοδος
View attachment 455799

Το τεράστιο άγαλμα των 42 μέτρων του θεού Murugan και πίσω τα 277 πολύχρωμα σκαλιά που οδηγούν σε μια σειρά από σπήλαια ναούς.
Το Batu Caves είναι ο σπουδαιότερος ινδουιστικός χώρος λατρείας εκτός Ινδίας.
View attachment 455800

Υπήρχαν Ναοί και πριν ανέβεις. Αφήνουν σαγιονάρα απέξω και μπαίνουν ξυπόλητοι (όχι ότι έπαιζε μεγάλο ρόλο, πολλοί περπατούσαν ξυπόλητοι και στο δρόμο)
View attachment 455803
κρυφοκοιτάζοντας μέσα
View attachment 455804

Πήραμε βαθιές ανάσες να αρχίσουμε την ανάβαση.
Εγώ δεν πρόλαβα να ανέβω 10 σκαλιά κ έφαγα πόρτα.
Που πας με το μίνι κυρά μου;
Μου έδωσαν πασμίνα να τη δέσω στη μέση, ευτυχώς είχαμε κάποια ρίγκιτ σε μετρητά, 3 ευρώ κόστισε και το κρατάς. Problem solved.
Στο μεταξύ ήταν τόσο όμορφο, υπέροχη υφή και χρώματα, θα γίνει ένα ωραιότατο παρεό το καλοκαίρι για τις παραλίες.
View attachment 455805
Οι Ινδές με τα τάματα στο κεφάλι και το σκουπιδαριό. Όμως τι όμορφα μαλλιά που έχουν οι άτιμες! Μακριά και στιλπνά.
View attachment 455806
Η ανάβαση ήταν πακέτο.
Ζέστη και ατμόσφαιρα αποπνικτική, κάθε 10 σκαλιά σταματούσαμε για ανάσες. Οι Ινδοί με τις στάμνες στο κεφάλι ανέβαιναν ψέλνοντας κ αγκομαχώντας.
View attachment 455807

και βιντεάκι γιατί μπορεί ο κάπτεν να μας είχε αφήσει από μέρες, αλλά μας άφησε και το χούι του.
Βatu Caves

Μέχρι να πιάσουμε κορυφή μας είχε βγει η γλώσσα απέξω, πάλι καλά που ήταν νωρίς αλλιώς έπαιζαν λιποθυμίες. Μέχρι να το σκεφτώ, ένα κοριτσάκι 15-16 χρονών, Ινδούλα έχασε τις αισθήσεις της, ποιός ξέρει γιατί, κι έτρεχαν όλοι να το συνεφέρουν.

Ευτυχώς ο ιδρώτας έπιασε τόπο, το σπήλαιο με το ιερό ήταν πραγματικά εντυπωσιακό
View attachment 455809 View attachment 455810 View attachment 455811 View attachment 455812 View attachment 455813 View attachment 455814
Μαιμούδι
View attachment 455815

Στο κατέβα είχαν προλάβει να μαζευτούν και οι τουρίστες, γινόταν πια πανικός . Μέχρι την έξοδο δε, υπήρχαν δεκάδες καντίνες με ινδικό φαγητό, βαριές μυρωδιές, ήταν και νωρίς ακόμη, ανακατεύτηκα.

Περπατήσαμε ως το σταθμό του τρένου και από τους 35 βαθμούς μπήκαμε στους 15...Πολικό εξπρές.
Ενημερωμένη για τις παλαβές αποκλίσεις τους μέσα-έξω, είχα μαζί μου μπουφανάκι, βόλεψα και την πασμίνα στα πόδια και κουκουλώθηκα να γλυτώσω την ψύξη.

Κατεβήκαμε σε μια στάση όσο πιο κοντά γινόταν στην πλατεία Dataran και το πήραμε με το πόδι.
H πλατεία Ανεξαρτησίας της Μαλαισίας κοσμείται από ένα υπέροχο κυβερνητικό κτίριο το Sultan Abdul Samand κι ένα τεράστιο γήπεδο....κρίκετ! Αγγλική επιρροή γαρ...

Το γήπεδο το είχαν κλείσει με αυτά τα διαχωριστικά αλλά μπήκα μέσα για να τραβήξω αυτή τη φωτό
View attachment 455816
Βόλτα με ντάλα ήλιο δύσκολο, τα είδαμε γρήγορα και περνώντας από τα ποταμάκια, την κοπανήσαμε, βγήκαμε σ έναν πιο κεντρικό δρόμο να πάρουμε grab για να πάμε στον πύργο της τηλεόρασης KL.
View attachment 455817

To grab δεν μας την έκανε τη χάρη, γενικά δούλευε αρκετά πιο δύσκολα στη Μαλαισία, είχε πολύ λιγότερα διαθέσιμα αυτοκίνητα και ενώ σου έδειχνε ότι απέχει 11 λεπτά, τα 11 γινόντουσαν, 15, μετά 20, μέχρι που βαριόσουν να περιμένεις και το ακύρωνες.
Αυτό κάναμε και μεις. 3 χιλιόμετρα ήταν ως τον πύργο, σε κανονικές συνθήκες δεν είναι κάτι φοβερό, υπό τις παρούσες όμως ήθελε κουράγιο.
Βρήκα ένα starbacks και παρήγγειλα κάτι σαν φρέντο να δροσίζομαι στο δρόμο, αλλά μαζί με τα παγάκια βρήκα και το Δημαρχείο της πόλης που δεν το έψαχνα!
Τι λες τώρα; να μην πω ένα γκουντμόρνιγκ στους συναδέλφους στη Μαλαισία;
View attachment 455824
Σπάσε πλάκα να είναι γραφεία όλα αυτά!

Στην ευθεία πήγαινε καλά, αλλά έλα που στη βάση του πύργου μας περίμενε ανηφόρα. Και μετά κι άλλη ανηφόρα. Όλα τα είχε η μαριορή...Άλλά εκεί που φτάσαμε κ αυτό θα το κάναμε, ανεβήκαμε και αφού δεν είχαμε λιποθυμίσει ως εκεί το πήραμε ως καλό σημάδι σε σχέση με το καρδιοαναπνευστικό μας σύστημα. Τεστ κοπώσεως και τουρισμός δύο σε ένα.

Περάσαμε από το πάρκιγκ και πέσαμε πάνω σ αυτό το καθημερινό, λιτό λεωφορείο που μεταφέρει Ινδούς, δεν είναι σιγουράκι αλλά πόσο έξω να έπεσα;;
σας περισσεύει κανένα σεμεδάκι;
View attachment 455818

Στον πύργο είχαμε δύο οψιόν.
Η μία ήταν να ανέβουμε ως το observation deck με τιμή 12 ευρώ το άτομο και η δεύτερη στο μπαλκόνι γύρω γύρω όπου έχουν κ ένα σημείο με διάφανο πάτο, στέκεσαι εκεί κ από κάτω χάσκει το χάος
Ο Τάσος που είναι φήαρλες ψήθηκε να πάρει την κουρτίνα δύο, αλλά τον έσωσε που είχαν αναμονή και γλύτωσε το 20ρικο.

Ανεβήκαμε στο ντεκ και χαζέψαμε τη θέα της πόλης από ψηλά.
Μανχάταν;
View attachment 455819
View attachment 455820 View attachment 455821
Ο Merdeka 118

View attachment 455822
Φαίνονται και οι Πετρόνας
View attachment 455823

Η Κουάλα Λουμπούρ των 2 εκατ. κατοίκων, μητροπολιτικό και οικονομικό κέντρο της χώρας, με υψηλό ρυθμό ανάπτυξης και πλήθος πολιτιστικών και αθλητικών διοργανώσεων διεθνούς κύρους όπως το παγκόσμιο πρωτάθλημα φόρμουλα 1, το 2017 και άλλα πολλά.
Να θυμίσω ότι στη Θεσσαλονίκη ακόμα συζητάμε για το αν θα γίνει ο πρώτος ουρανοξύστης στο χώρο του παλιού Αλλατίνη;
Αλλά τι να συγκρίνω τώρα....ΘΛΙΨΗ και μόνο.

Τελευταία μας βόλτα ήταν η ημερήσια επίσκεψη στους Πετρόνας.
View attachment 455825

Είδαμε κάποιον να σφουγγαρίζει στον 1ο όροφο που είχαμε οπτική, δηλαδή να έρθεις να νοικιάσεις γραφείο στους Πετρόνας και να είσαι στον πρώτο όροφο; Κάποιος σε τρολλάρει...
View attachment 455826

Συμφωνήσαμε ότι τη μέρα είναι εντυπωσιακοί αλλά πραγματικά εκθαμβωτικοί είναι φωτισμένοι τη νύχτα.

Αποκαμωμένοι από το χιλιόμετρο και τη ζέστη, σφυρίξαμε τη λήξη της ξενάγησης και ξεχυθήκαμε στα εμπορικά για σβήσιμο της κάψας και της δίψας.
Μπαίνοντας μέσα στον παγετώνα του εμπορικού, λογικά εδώ μετράνε καθημερινά νεκρούς, εύστοχα παρατήρησε ο Τάσος, 35 έξω, 15 μέσα, τι διάολο δεν πλευριτώνονται; Τουλάχιστον! Από οικολογική συνείδηση πάντως σκίζουν....

Σάββατο μεσημέρι ο κόσμος ήταν ξαμολημένος. Οι δρόμοι φρακαρισμένοι, τα μαγαζιά φισκαρισμένα και γενικά ο πληθυσμός κυκλοφορούσε. Από τη μία τους λυπήθηκα που έχουν τέτοιες θερμοκρασίες και βράζουν μέσα στην πόλη. Αλλά δεν μπορώ να εκφέρω άποψη, δεν έχω ιδέα αν υπάρχει παραλία σε λογική απόσταση, ή αν δεν τους ενδιαφέρει καν επειδή το καλοκαίρι τους διαρκεί για πάντα.

Εγώ πάλι είχα φάει ένα σκάλωμα να δοκιμάσω το ντόπιο ρότι κανάι . Είχα διαβάσει ότι πέρσι το έβγαλαν 2ο καλύτερο πρωινό στον κόσμο. Με 4η τη μπουγάτσα! Πρώτο ήταν το pasteis de belem που έχω ήδη δοκιμάσει και 3ο κάτι από το Μεξικό που φιλοδοξώ να γευτώ σε επόμενο ταξίδι
Ρωτάω από δω, ρωτάω από κει, άλλοι δεν καταλάβαιναν τι θέλω, άλλοι μου έδειχναν προς μία κατεύθυνση, το προσπάθησα για λίγο, αλλά εκεί που με έστελναν δεν υπήρχε τίποτα και σύντομα εγκατέλειψα την προσπάθεια, θα ζήσω και χωρίς να το φάω, κάποια στιγμή έπρεπε να φεύγουμε.

Καλέσαμε ένα grab να μας πάει στο ξενοδοχείο να φορτώσουμε βαλίτσες και από κει στο διαμέρισμα που είχα κλείσει κάπου στη Sepang, ώστε να είμαστε κοντά στο αεροδρόμιο.
Τουλάχιστον αυτή ήταν η πρόθεση.
Στην πράξη πειραματίστηκα με την εφαρμογή να παραγγείλω τριγωνική διαδρομή, μόνο που αντί να βάλω το ξενοδοχείο της Κουάλα πρώτο, το έβαλα τελευταίο και το κατάλαβα όταν είμασταν ήδη σε αυτοκινητόδρομο και έβλεπα την πόλη πίσω μας. Μαντάρα τα έκανα

Θα μας πήγαινε δηλαδή στη Σέπαγκ και μετά θα μας γύριζε πίσω στην πόλη!
Το έσωσε ο ταρίφας, που ήταν ένας συνεσταλμένος πιτσιρικάς, συνεργάστηκε αμέσως, δεν ήταν πολύ εύκολο να το πάρει ανάποδα, αλλά το έκανε, ευτυχώς που είχαμε άπλα χρόνου και γλυτώσαμε τη φρίκη. Αν ήταν να φεύγει το αεροπλάνο να μας έβλεπα....

Από κει και μετά η μέρα πήρε δύσκολη τροπή.
Γυρίσαμε πίσω, πήραμε τις βαλίτσες και ξανά προς τη δόξα τραβά....Φτάσαμε σκασμένοι σ ένα τεράστιο κτίριο, από ότι καταλάβαμε είχε διαμερίσματα διαφόρων ιδιοκτησιών-κάποια από αυτά τα διέθεταν για μόνιμους ενοικιαστές και κάποια στους τουρίστες.

Το μόνο που ήθελα εκείνη την ώρα ήταν να αράξω για το υπόλοιπο στην τεράστια πισίνα που έβλεπα στην κράτησή μου, να πιώ μια παγωμένη μπύρα και να προετοιμαστώ ψυχολογικά για την αναχώρηση.

Αυτό που βρήκα όμως, ήταν μια άνευ λόγου και αιτίας ταλαιπωρία, όταν ο ρεσεψιονίστ μας ενημέρωσε ότι η κράτησή μας ήταν άκυρη. Σε κατάλυμα πληρωμένο!!
Ολόκληρο το ταξίδι βγήκε με απλές κρατήσεις δίχως να έχω προπληρώσει τίποτα και είχαν πάει όλα ρολόι.
Αυτό που είχε εξοφληθεί, μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει. Βρήκα την απόδειξη πληρωμής, τίποτα πάλι. Επικοινώνησαν με τον ιδιοκτήτη ο οποίος επέμενε ότι δεν έχει κράτηση και μας παρέπεμψε στην booking.
Ευτυχώς που είχα αγοράσει σιμ και μπορούσα να κάνω κλήσεις.
'Εμπλεξα σε μία ατελείωτη συνομιλία, να προσπαθώ να εξηγήσω σε υπάλλήλους της Booking αυτό που συνέβαινε, το έβλεπαν κ αυτοί ότι έχω πληρώσει, αλλά επέμεναν ότι τα πρωτόκολλά τους επιβάλλουν να επικοινωνούν πρώτα με τον ιδιοκτήτη.
Ο μάγκας προφανώς είχε δώσει το διαμέρισμα αλλού και έκανε την πάπια. Τώρα τι συνέπειες μπορεί να έχει από την πλατφόρμα δεν έχω ιδέα.

Εμείς πάντως επί ένα τρίωρο τρώγαμε ξύλο....
Μιλούσα ατελείωτα, έστελνα μέιλ και περίμενα να βγει άκρη.
Τελικά μου έστειλαν λινκ από ένα διαμέρισμα στο ίδιο κτίριο, πολύ μεγαλύτερο από όσο μπορεί να χρειαζόμασταν, με διαφορά τιμής που θα κάλυπτε η Booking. Πάτησα αποδοχή να ξεμπερδεύουμε και ξεθεωμένοι ανεβήκαμε, το σπίτι ήταν τεράστιο, πεντακάθαρο και γωνιακό με θέα ως εκεί που έφτανε το μάτι.
Αν ήμουν στα καλά μου θα το αγόραζα, σε κείνη τη φάση απλά διαλέξαμε από ένα δωμάτιο και κατεβαίνοντας στο μάρκετ του ισογείου να βρούμε κάτι για φαγητό, περάσαμε από την πισίνα που ήταν η φαντασίωση για το τελευταίο απόγευμα.
Κόντεψα να βάλω τα κλάματα όταν είδα τι χάσαμε, αλλά...ήταν αργά πια για δάκρυα, έτσι βολεύτηκα με ένα ωραιότατο ντουζ και απλώθηκα στεγνή από ενέργεια και άκεφη, διαγώνια, στο υπέρδιπλο στρώμα μου.

Το δωμάτιο είχε δύο κάθετες τζαμαρίες αντί για τοίχους, με θέα breathtaking που λένε στο χωριό μου, και ήταν η παρηγοριά μου το βράδι εκείνο, όταν ξάπλωσα στο σκοτεινό δωμάτιο, να βλέπω έξω τη γηπεδάρα με τα παιδιά να παίζουν αδιάκοπα ως αργά, χαρίζοντάς μου την όμορφη αυτή εικόνα. Την τελευταία της χώρας.

'Οσοι με ξέρουν καταλαβαίνουν.
View attachment 455827

Το πρωί χρειαστήκαμε περίπου 15 λεπτά μέχρι το αεροδρόμιο, είχα προνοήσει να έχουμε τουλάχιστον ένα 3ωρο "αέρα" πριν από την πτήση, ανησυχώντας για τις καθυστερήσεις στο τεράστιο αεροδρόμιο. Κυριακή πρωί με πολύ κόσμο, όλα κύλησαν όμως γρηγορότερα και δεν υπήρξαν άλλα απρόοπτα.
Ύστερα από τη 12ωρη πτήση μέχρι την Κωνσταντινούπολη, 5ωρη αναμονή στο Ατατούρκ και πτήση για Θεσσαλονίκη, φτάσαμε στα σπίτια μας, επιστροφή στο χειμώνα και την κανονικότητα.

Τέλος λοιπόν για το ταξίδι, που για μένα δεν τελείωσε στα τέλη του Γενάρη, αλλά συνέχισα να ταξιδεύω νοερά όσο τα περιέγραφα, όσο ξαναβουτούσα στις αναμνήσεις για να ανασύρω τα γεγονότα. Ταξίδευα ακόμη και η αυλαία θα πέσει με την τελευταία τελεία.

Μένει ένα κεφάλαιο ακόμη, closure, επίλογος με συμπεράσματα και με όσα πρακτικά μπορέσω να θυμηθώ για να βοηθήσω αυτούς που πρόκειται να ταξιδέψουν.

Ευχαριστώ όσους με ακολουθήσατε ως εδώ, φιλοδοξώ να σας πήρα και εσάς λιγάκι μαζί μας, μια όμορφη βόλτα στις περιπλανήσεις μας.

Εντάξει.... Δεν υπάρχεις! Έχω λιώσει στο γέλιο, καταπληκτική η αφήγησή σου, υπέροχο το ταξίδι. Σκέφτομαι να πάω solo Βιετνάμ κατά τον Μάρτη, Απρίλη γιατί δυστυχώς κανείς από τους φίλους μου δεν θέλει να κάνει τόσο μακρινό ταξίδι. Θεωρείς ότι ενδείκνυται για solo travellers? Ποιο μήνα θεωρείς καλύτερο? Έχω βρει αρκετά οικονομικά εισιτήρια με την Scoot.

 

[evaT]

Εντάξει.... Δεν υπάρχεις! Έχω λιώσει στο γέλιο, καταπληκτική η αφήγησή σου, υπέροχο το ταξίδι. Σκέφτομαι να πάω solo Βιετνάμ κατά τον Μάρτη, Απρίλη γιατί δυστυχώς κανείς από τους φίλους μου δεν θέλει να κάνει τόσο μακρινό ταξίδι. Θεωρείς ότι ενδείκνυται για solo travellers? Ποιο μήνα θεωρείς καλύτερο? Έχω βρει αρκετά

Ευχαριστώ πολύ!
Όντως ταξιδαρα
Σαφώς κ ενδύκνειται για σόλο κ ο Μάρτης είναι από τους καλύτερους μήνες για να ταξιδέψεις σ όλη τη χώρα χωρίς πολλές βροχές.
Αν θέλεις περισσότερες πληροφορίες κ τιπς στείλε μου πμ

 

[Leftris B]

καταπληκτική η ιστορία σου, οι αρχές που στην train street καναν τον κινεζο ηταν κορυφαια περιγραφή

 

[Triplover]

Τσίμπησα μια φοβερή βαλίτσα σιλικόνης σε βολική διάσταση και τιμή ξεφτίλα, μόλις 30 ευρώ και τακτοποίησα τα πράγματα μου προβληματισμένη. Είχα ήδη ψωνίσει 5 (!!) μπουφάν North Face δύο για μένα και τ άλλα για δώρα στα παιδιά μου και έπρεπε ν αρχίσω να πετάω ότι παλιό περίσσευε προκειμένου να βολέψω αυτά και όλα όσα ακόμη σκεφτόμουν ότι ήθελα να αγοράσω.

Τι τιμές βρήκατε; Επειδή πολλά αθλητικά είδη παράγονται στο Βιετνάμ είχα την απορία αν είναι αισθητά χαμηλότερες οι τιμές. Τι είδη ψωνίσατε;

 

[evaT]

Τι τιμές βρήκατε; Επειδή πολλά αθλητικά είδη παράγονται στο Βιετνάμ είχα την απορία αν είναι αισθητά χαμηλότερες οι τιμές. Τι είδη ψωνίσατε;

Τα μπουφάν με παζάρι στα 20 ευρώ και για τις βαλίτσες το γράφω. Δεν είχε τρομερή ποικιλία, όλοι πάνω κάτω τα ίδια πουλάνε.

 

[Katerina str]

Εισαγωγή

Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι
πυρπόλησαν το ρύζι.
Στη Σαϊγκόν δεν μπόραες να ζήσεις,
δε σου `φτανε ο αέρας για να ζήσεις.

Τώρα, κρυμμένος στο ποτάμι, ανασαίνεις,
Φο Μι Τσιν, ανασαίνεις
με καλάμι.

Γιε γιε γιε γιε….

Ο καιρός θα `ταν όμορφος στο δάσος
θα `ταν όμορφος στο δάσος
αν δεν κουφαίνονταν τα φύλλα απ’ τον κρότο,
αν δεν πάγωνε ο ήλιος απ’ το κρότο.
Τα παιδιά αν δεν τρώγανε σκουπίδια,
τα αεροπλάνα αν δεν καίγανε καλύβια,

Γιε γιε γιε γιε….

Φο Μι Τσιν, τι θα `κανες αλήθεια
τι θα `κανες αλήθεια,
τα παιδιά αν δεν τρώγανε σκουπίδια,
τα αεροπλάνα αν δεν καίγανε καλύβια;
Α! το κορίτσι σου θα `παιρνες για βόλτα
χέρι χέρι,
στο δάσος για βολτίτσα χέρι χέρι.

Γιε γιε γιε γιε….

....σιγοτραγουδούσαμε συχνά στο ταξίδι τους υπέροχους στίχους του Διονύση Σαββόπουλου και ήξερα ήδη μέσα μου πως δε θα μπορούσα να βρω καλύτερη εισαγωγή για την ιστορία μου.

Πετάω λοιπόν το γάντι της εκκίνησης κι ένα επικό ταξίδι ξεκινά...

Προετοιμασία Ταξιδιού.

Το Βιετνάμ ως ιδέα και ταξιδιωτικός προορισμός μπορώ να πω (και ντρέπομαι λίγο), πριν την ανακάλυψη του Travelstories, δεν υπήρχε καν στη σφαίρα της φαντασίας μου.

Από Ασία είχα γενικά μαύρα μεσάνυχτα, ούτε που είχα πατήσει το πόδι μου έως σήμερα, οπότε θα περίμενε κανείς πως η πρώτη επιλογή θα ήταν ίσως μια Ταϊλάνδη (μαζί με κάτι άλλο) σαν εύπεπτη εισαγωγή στην ασιατική κουλτούρα.

’Έλα όμως που η συστηματική ανάγνωση ιστοριών στο φόρουμ, και οι συνομιλίες με γνώστες, μου γέννησαν την επιθυμία να επισκεφτώ την πολύπαθη αυτή χώρα και να γνωρίσω καλύτερα την κουλτούρα της.
Επιπλέον, ως γνήσια σινεφίλ έχω δει περίπου τα πάντα όλα γύρω από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Τι Αποκάλυψη τώρα, τι Good Morning Vietnam, βάλε και λίγο από Platoon και Γενημμένος την 4η Ιουλίου, οι εμβληματικές ταινίες όπως και κάμποσα ντοκιμαντέρ, έπαιξαν ξανά για να φρεσκάρει η μνήμη και να προετοιμαστεί ο νους.

Μετά το άκρως πετυχημένο περσινό Μαρόκο, ο επόμενος ταξιδιωτικός στόχος είχε λοιπόν τεθεί, ανέμενα μονάχα την πολυπόθητη ελεύθερη πτώση των αεροπορικών ναύλων, πράγμα που δε συνέβη ποτέ.

Παρακολουθούσα στενά- αλλά απρόθυμα τις τιμές της Scoot, η οποία έμοιαζε όλο και περισσότερο με ακριβή μπουτίκ ξεπεσμένων επώνυμων παρά με εταιρεία lowcost. Με αποτέλεσμα να ξεμακραίνω κι άλλο από το στόχο μου και να πέφτει το ηθικό μου.

Γύρω στα τέλη Σεπτέμβρη όμως, γύρισαν επιτέλους οι πλανήτες όταν έπεσα πάνω σ ένα πολύ ενδιαφέρον ασιατικό itinerary της Turkish, πτήση από Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη-Σιγκαπούρη και επιστροφή από Κουάλα Λουμπούρ. Τιμή μέσω παρόχων στα 690 ευρώ, χωρίς να κουνηθώ από την πόλη μου, ΜΕ σέρβις, ΜΕ αποσκευές, με άλλα λόγια η Ασία με καλούσε πια απροκάλυπτα.

Επικοινώνησα με τα γνωστά ( από τις προηγούμενες ιστορίες ) ταξιδιωτικά μου ταίρια που τηρούσαν ευλαβικά στάση αναμονής και σε 24 ώρες είχαμε άπαντες εισιτήριο και περίσσιο ενθουσιασμό.

Η παρέα γνωστή και δοκιμασμένη. Ο Τάσος οδηγός των Roadtrip μας, έχοντας επαναφέρει τη μέση του μετά το βατερλώ του Μαρόκο, δήλωνε έτοιμος για crash test δίχως αύριο, ενώ ο Αντώνης ο σαλαμοκάσερος , μελετούσε ένα μεγαλόπνοο πλάνο να ξεχειμωνιάσει μόνος στην Ασία μετά το δικό μας ταξίδι.

Στην παρέα προστέθηκε και νέο μέλος. Ο κάπτεν της ιστιοπλοΐας του καλοκαιριού δήλωσε ηχηρά παρών με το άκουσμα του προορισμού. Τον δεχθήκαμε με χαρά στο γκρουπ και έτσι βρέθηκα να ταξιδεύω από 2 που ήταν ως τώρα, με 3 (!) άντρες. ‘Αντε και εις ανώτερα μου εύχομαι…όπως πάει την ομάδα μπάσκετ την έχουμε σιγουράκι.


Other than that….οι διαθέσιμες μέρες μας ήταν συνολικά ήταν 20. Και καθαρές εντός Βιετνάμ 15. Ούτε λίγες ούτε πολλές, μιλάμε όμως για μια τεράστια χώρα με μπόλικο ταξιδιωτικό ενδιαφέρον, διαφορετικές κλιματικές ζώνες, έτσι το πρόγραμμα μπήκε και βγήκε από το πλυντήριο πολλές φορές, στύφτηκε, ξεχείλωσε και συρρικνώθηκε και εφόσον εμπνευστής, δημιουργός, ενορχηστρωτής και τελικός εκτελεστής είμαι εγώ μόνη μου (θλιβερή η μοναξιά του αρχηγού) το αποφάσισα ως εξής και το υπέβαλα για τελική έγκριση. Η οποία φυσικά δε δόθηκε ποτέ και έτσι τ αποφάσισα μόνη μου.

• Σιγκαπούρη (24 ώρες) – με αρκετό τρέξιμο κάτι θα προλάβουμε, αν καταφέρουμε να κοιμηθούμε στην πτήση κάτι γίνεται, αν όχι κλάφτα Χαράλαμπε
• Ανόι 3,5 μέρες – Κάπως καλύτερα εδώ αλλά στην πορεία βρήκα μια καταπληκτική ημερήσια εκδρομή και «έφαγα» τη μια μέρα. Δεν πειράζει από περπάτημα αντέχουμε, με 15-20 χιλιομετράκια τη μέρα «το χουμε!»
• Χάλογκ Μπέι- διήμερη κρουαζιέρα χλιδάτη-όλα κ όλα μετά τόση κούραση μας αξίζει μια φαντασίωση σε τιμή all inclusive,που στην Ελλάδα δε φτάνει ούτε για το ρουμς του λετ.
• Χούε κεντρικό Βιετνάμ. Με ολονύκτιο τρένο άφιξη το πρωί, διανυκτέρευση κ αναχώρηση πολύ νωρίς την επόμενη. Μια χαρά, μας φτάνει
• Ολοήμερη εκδρομή στα Bana Hills, και άφιξη απόγευμα στη Hoi An μέσω του HighVanPass. Ευκολάκι.
• Διανυκτέρευση Hoi An, ολόκληρη η επόμενη μέρα διαθέσιμη για σβήσιμο και την επόμενη αναχώρηση ξανά. Τι, κουράστηκε κανείς;
• Πάμε το πρωί My Son μετά Marble Mountains και καταλήγουμε μεσημεροαπόγευμα Danang, από όπου μας κουνάει το μαντήλι ο κάπτεν λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.
• Μένουμε τρείς κι ο κούκος
• Πετάμε μεσημεράκι για το νότο. Hello Ho Chi Minh, γιούπι καλοκαιράκι!
• Δε χαλαρώνουμε όμως την επόμενη νωρίς ξεκινάμε για διήμερη περιπέτεια στο Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ, ποδηλατάδες, βαρκάδα, ανατολή στο ποτάμι και όλα τα κομφόρ.
• Επιστροφή στη Χο Τσι Μιν και ΤΩΡΑ μπορούμε να χαλαρώσουμε! Τι πισίνες, τι χλίδες, όλα τα κανόνισα για τ αγόρια μου (αν έχω βέβαια γλυτώσει το βρωμόξυλο στο μεταξύ)
• 2 μέρες χαλάρωση φτάνει δε φτάνει; Με πρωινές ξεναγήσεις μόνο και τ απογεύματα ελεύθερα μας κακομαθαίνετε κύριε πρέσβη μου..
• Αποχαιρετούμε και τον Αντωνάκη μας που μοιάζει λίγο με κείνον τον γραφικό τύπο τον...Κροκοδειλάκια , που ωστόσο νιώθει πανέτοιμος να αλωνίσει την υπόλοιπη Ασία , και γω με τον σενιόρ Τάσος αναχωρούμε για την εξωτική Κουάλα Λουμπούρ για άλλη μιάμισι μέρα προκειμένου να αποτελειώσουμε ( ή να αποτελειωθούμε οι ίδιοι) το ταξίδι μας.

Πως ακούγεται;
Εμένα προσωπικά με γέμιζε ανασφάλεια και τρόμο! Θ αντέξουμε αυτό το ρυθμό; Θα βγει το πρόγραμμα; Αν δε βγει τι να κάψω, τι ν αφήσω…
Σκέφτηκα όμως δε βαριέσαι, στο τέλος μόνο τα γένια του σπανού δε γίνονται και συνέχισα με τις υπόλοιπες κρατήσεις.
3 επιπλέον πτήσεις, 1 νυχτερινό τρένο, μερικά ιδιωτικά τράνσφερ με βανάκια και οδηγό και αναρίθμητα καταλύματα.

Αρχές Δεκέμβρη βγήκε και η πολυπόθητη βίζα, οι μέρες πλησίαζαν επικίνδυνα και φτάσαμε να αναρωτιόμαστε….όντως τώρα, θα πάμε εμείς σ όλα αυτά τα μέρη;

Πάνω που νιώθαμε ότι ναι, είναι αλήθεια, το ταξίδι πλησιάζει, ο κάπτεν κονόμησε ένα ξεγυρισμένο λουμπάγκο. Ούτε το σαλόνι κουζίνα μπορούσε να κάνει, όχι να πάει στην άλλη άκρη του κόσμου.
Κανά δυό μέρες μετά, στη διάρκεια μια ρουτινιάρικης ποδηλατάδας κατάφερα να χάσω την ισορροπία μου όταν πετάχτηκε απο το πουθενά ένα τζαναμπέτικο γατί....και τα 3 δευτερόλεπτα πριν την πτώση πρόλαβα να σκεφτώ 2 πράγματα, πρώτον ωχ πέφτω και μετά αμάν πάει το ταξίδι

Τελικά τη σκαπούλαρα με μια ελαφριά (νόμιζα) κάκωση και μπόλικο πόνο, ενώ περιέργως μέχρι την ημερομηνία του ταξιδιού ο κάπτεν κατάφερε να ξεμαγκώσει τη μέση του και την ίδια στιγμή το τραυματισμένο μου πόδι έδειχνε και πάλι πλήρως λειτουργικό.


Και ναι λοιπόν, η 9η Ιανουαρίου κάποτε ξημέρωσε, κυρίες και κύριοι, προσδεθείτε, απογειωνόμαστε...

Ο Αντωνάκης της παρέας μας περνάει φάση εσωστρέφειας και απέχει από τα σόσιαλ, έτσι αφού πρώτα φρόντισε να εμφανίζεται στις περισσότερες ομαδικές μας φωτογραφίες....εγώ λοιπόν, θα καλύπτω το πρόσωπό του με σκυλάκια, γατάκια και άλλα ακόμη γελοιότερα στίκερς που θα καταφέρω να ανασύρω.

Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη – Σιγκαπούρη κι έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας….


Η πρώτη πτήση ήταν πρωινή κ έτσι βρεθήκαμε χαράματα στο Μακεδονία να παραδώσουμε αποσκευές και να παραλάβουμε όλες τις boarding pass.

Ξεκινήσαμε light, ο στόχος ήταν καθοδόν να πετάξουμε κάποιες από τις παλιές αποσκευές και να εφοδιαστούμε με μερικές αυθεντικές μαϊμούδες, από αυτές που ευδοκιμούν στο Βιετνάμ.

Στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης ήδη μας ζήτησαν τις Singapore Arrival Cards που όπως με ενημέρωσαν, είναι καινούργιο φρούτο. Βεβαίως οι περισσότεροι τις συμπλήρωναν με την άφιξη στο Changi αλλά εγώ τις είχα έτοιμες (φυσικά).


Στην πτήση προς Κωνσταντινούπολη καθόμαστε με τον Τάσο σε τριπλέτα θέσεων με έναν πιτσιρικά, πιάσαμε το μπίρι μπίρι, για Τόκυο μεριά είχε ξεκινήσει εκείνος, καλεσμένος ενός γνωστότατου Ιάπωνα σεφ με τον οποίο εργάζεται σε πολυτελές ξενοδοχείο της Χαλκιδικής….τόσο θέλαμε και μεις να ξεσαλώσουμε, μία ώρα και κάτι γλώσσα δε βάλαμε μέσα.

Είχαμε σχεδόν 5ωρη αναμονή μεταξύ των πτήσεων στο αεροδρόμιο και τον πιτσιρικά… τον υιοθετήσαμε, μας έκοψε όλους μέσα στον χαβαλέ και δεν ξεκόλλησε από δίπλα μας μέχρι την ώρα της επιβίβασης Ακόμα δεν ξεκινήσαμε από 4 γίναμε 5….Όμορφα…

Πρώτη φορά για μένα στο Ατατούρκ και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Αχανές μεν, όμορφο δε. Και αρκετά λειτουργικό σε σχέση με άλλα χαώδη αεροδρόμια του κόσμου.

'Οτι πρέπει για στραβούλιακες!

Ακόμη δε, ενθουσιάστηκα όταν είδα ότι έχει και τέτοια…

Napzone; Οκ παντού κοιμόμαστε στην ανάγκη, όμως το ό,τι έφτιαξαν συγκεκριμένο spot για το λόγο αυτό είναι στα πολύ συν.

Πολλά πελατάκια του αεροδρομίου κυκλοφορούσαν όπως ο κύριος της φωτογραφίας. Πληροφορηθήκαμε έτσι ότι η Κωνσταντινούπολη διαθέτει πολύ συμφέρουσες τιμές στην εμφύτευση…μαλλιών! Το πόσοι τύποι κυκλοφορούσαν με κορδέλα και φύτρες στην καράφλα δε λέγεται…

Η μεγάλη πτήση ξεκινούσε απόγευμα. 11 ώρες και 45 λεπτά, ΟΛΕΕΕ, ούτε καν 12!

Το αεροπλάνο φίσκα, όμως μου έκατσε θέση παραθυράκι.

Σύντομα η Turkish μας παρηγόρησε για το στριμωξίδι με αυτά τα ύπουλα σουτζουκάκια.

Λίγο κρασάκι, ταινιούλα μπας και κλείσει το μάτι. Αμ δε.

‘Αρχισα τα…αεροπλανικά, ένα πόδι επάνω στο κάθισμα, το άλλο απλωμένο λίγο καταχρηστικά στο μπράτσο της θέσης του μπροστινού…το μάτι δεν έλεγε να κλείσει με τίποτα.


Εν τω μεταξύ αυτό το άτομο στην παραδιπλανή μου θέση ήταν σ αυτή την κατάσταση τις 9 ώρες από τις 12 της πτήσης!

Δεν σάλευε λέμε. Από πάνω της περνούσα για να πάω τουαλέτα, να ξεμουδιάσω, πάνω της ξανά για να επιστρέψω στη θέση μου-δε χαμπάριαζε τίποτα.


Εγώ εκεί βρυκόλακας. Τελικά κάπου κοντά στα χαράματα καταφέραμε και γω κι ο Τάσος να κλείσουμε το μάτι για κανένα δίωρο…άσχημα τα μαντάτα. Παρομοίως και ο κάπτεν στην παραπέρα γειτονιά, δήλωσε παντελώς άυπνος ενώ μόνο ο Αντωνάκης κατάφερε να κοιμηθεί και μας ήρθε φρεσκαδούρα.

10 το πρωί φτάναμε Σιγκαπούρη κ αυτή ήταν όλο κ όλο η μέρα που είχαμε για να τη δούμε. Με τι ενέργεια, ιδέα δεν είχα.


Λίγο πριν προσγειωθούμε μας σέρβιραν αυτό….

Καμιά ομελέτα για πρωινό περίμενα, ραβιόλια μας προέκυψαν. Μα ραβιόλια για πρωινό;
Τα έφαγα όμως, γιατί ποιός ξέρει τι ώρα θα βρισκόμουν ξανά κοντά σε φαγητό (που να τρώγεται)

Φτάσαμε ρε παιδιά!

Κατεβήκαμε στο Changi και με το που παραλάβαμε αποσκευές πέσαμε πάνω στο Jewel.

‘Ετσι καταλάβαμε νωρίς νωρίς ότι η βλάστηση στη Σιγκαπούρη ξεκινά από το αεροδρόμιο!

Μα δάσος με καταρράκτη μέσα σε αεροδρόμιο; Τι άλλο θα σκεφτούν οι σατανάδες.

Με το χάλι που είχα, καλύτερα που είναι σκοτεινή...

και βιντεάκι
Changi airport

Καλέσαμε Grab για να δούμε πως λειτουργεί η εφαρμογή και μας πήγε ντογρού στο ξενοδοχειάκι το οποίο το λες και ευκαιρία...Νεόδμητο σχεδόν δίπλα στην Arab street και σούπερ τιμή.
Στα 100 ευρώ το δίκλινο για Σιγκαπούρη, ούτε του παπά!
Στον τοίχο της ρεσεψιόν είχε φυτρώσει επίσης ένας κοτζάμ κήπος! Και δεν ήταν η εξαίρεση. Παρτέρια, πεζοδρόμια, τοίχοι, η βλάστηση ήταν απλά παντού.

Bάζω και λινκ γιατί του αξίζει

Μετά μια σύντομη ανασυγκρότηση, ξαμοληθήκαμε στις βόλτες. Αποφασίσαμε (ορθώς) να περπατήσουμε στις έθνικ συνοικίες μέχρι το μεσημέρι και να ασχοληθούμε με το κυρίως πιάτο της πόλης από το απόγευμα και μετά ώστε να είμαστε εκεί κοντά όταν πέσει η νύχτα και αρχίσουν τα σόου με τα φώτα.

Η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν φυσικά με το αηδιαστικό υπέροχο κλίμα της, ζέστη και υγρασία.
Ξεκινήσαμε από την Ινδική συνοικία και έσκασε μύτη αυτό το μοντελάκι

και συνεχίσαμε στην αράβικη συνοικία με τα όμορφα χρώματα

Κι αφού κοντέψαμε να πέσουμε λιπόθυμοι από την αυπνία και τη ζέστη, καθίσαμε σ αυτό τον πεζόδρομο να φάμε κάτι και να συνέλθουμε από το απότομο πολιτισμικό σοκ.

'Ηταν σχεδόν 4 όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο. Δώσαμε μιάμιση ώρα βαριά για ντουζ και λίγη απαραίτητη ξάπλα ώστε να έχουμε αρκετό χρόνο για το κυρίως πιάτο της απίθανης αυτής πόλης.

Με μία ώρα ξάπλα-είμασταν ήδη στο κλάφτα Χαράλαμπε, αλλά εκείνες τις ώρες ακόμα και αυτό το λίγο ήταν βάλσαμο στο ταλαιπωρημένο κορμί, καλέσαμε grab εν μέσω καταρρακτώδους βροχής για να κατηφορίσουμε προς τα ωραία-ωραία.
Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο έδαφος, η βροχή σταμάτησε.
Αποβιβαστήκαμε στο Merlion Park και απλώθηκε μπροστά στα μάτια μας αυτό....

και πανοραμικές....

καλό ε;

'Ηδη πασχίζαμε να μαζέψουμε τα κρεμασμένα μας σαγόνια κι ακόμα δεν είχαμε κορυφώσει..

Περπατήσαμε μέχρι το Marina Bay και μπήκαμε μέσα να δούμε το εμπορικό.

έχει ποταμάκι και μια γόνδολα

Μετά από αυτά τα περίεργα, τρεχάτε ποδαράκια μου, είχε πέσει το φως και κόντευε η ώρα για το σόου των φώτων.
Πριν από όλα έτρεξα (κυριολεκτικά όμως) να προλάβω να μπω στο Cloud Forest από όπου είχα ένα δωρεάν κουπόνι (από αυτά που στέλνει το booking και συνήθως τα πετάμε γιατί λήγουν).
'Αφησα τους άλλους να μπουν στο Supertree Grove όπου θα τους έβρισκα λίγο αργότερα.

Το Cloud Forest σε υποδεχόταν με ένα τεράστιο θόλο με ένα δάσος και καταρράκτη φυσικά

και κάτι απίστευτους κήπους με σπάνιες ορχιδέες και άλλα λελουδικά που δεν έχω ιδέα πως λέγονται

Τρέχοντας το είδα, κάποιοι θα αναρωτηθείτε ίσως αν αξίζει τελικά να βλέπεις πράγματα που θέλουν ώρες σε μερικά μόνο λεπτά....Δεν έχω καλή απάντηση, νομίζω είναι ξεκάθαρα προσωπικό το θέμα. Εγώ μπορώ να κρατήσω στο μυαλό μου και την απόλαυση του ενός μόνο λεπτού αν η στιγμή είναι γνήσια δυνατή. 'Άλλος θέλει ώρες. Τις ώρες δεν τις είχα, άρα για μένα ήταν μονόδρομος.
Ειλικρινά στην επιστροφή για να βρω τα αγόρια ένιωσα ότι καταρρέω. Δεν είχα δυνάμεις, δεν είχα καν ανάσες από την κόπωση και τη ζέστη.
Πιέστηκα και έσυρα τα πόδια μου μέχρι το σημείο που θα άρχιζε το σόου.

Σε λίγα λεπτά όμως που ξεκίνησε η πανδαισία, τα ξέχασα όλα.

Gardens by the bay Supertree

Και όλα αυτά δίχως να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, να τα λέμε κ αυτά...Τα σόου με τα φώτα ήταν παντελώς δωρεάν και πλήρωνες μόνο αν ήθελες να χαζέψεις από τα observatory. Ο περισσότερος κόσμος ήταν καθισμένος κάτω και απλά απολάμβανε. Αρκετοί μάλιστα είχαν οριζοντιωθεί στα τσιμέντα και είχαν μια πιο πανοραμική άποψη του θεάματος.


19:45 το είδαμε εμείς και στις 20:45 έχει επανάληψη (η βοήθεια στο μελλοντικό ταξιδιώτη)

20:00 και 21:00 γίνεται το Light Show μπροστά στο Marina Bay.

Είναι κανένα 20λεπτο χαλαρός ποδαρόδρομος ως εκεί, στρωθήκαμε στα ντεκ για να δούμε το σόου στις 9 και να πάρουμε μια ανάσα, να δώσουμε λίγο χώρο στις εικόνες να καθίσουν στο μυαλό και να υποδεχθούμε τις επόμενες.

'Εστελνα βιντεάκια στην κόρη μου (διότι είχε ΚΑΙ δωρεάν wifi γύρω από το Marina Bay και τους κήπους-είμαστε άπλες και δεν το κρύβουμε) και με ρωτούσε, αν είναι καμιά γιορτή εκεί; πανηγυρίζουν κάτι;
Τίποτα παιδί μου. Σε μια απλή καθημερινή Τετάρτη η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν με αυτά.


'Αρχισε και το Spectra Light Show και πλέον κορυφώσαμε...

Πως να μη σου πάρει τα μυαλά αυτή η πόλη;
Ακόμα και ο Αντωνάκης που είναι μαλωμένος με τη χαρά, δήλωνε τίγκα ενθουσιασμένος

'Ηταν τέτοια η ψυχική πλήρωση που κάλυπτε κάθε σωματική κούραση, λίγο πριν την τελική πτώση είχαμε πιάσει ζεν!

Απρόθυμα πήραμε το δρόμο για να βρούμε κάπου φαγητό χαζεύοντας τους κατάφωτους ουρανοξύστες.

και αυτό είναι το κατάστημα της Apple στη Σιγκαπούρη

Πείτε μου, πως....μα πως να πω αντίο σε τέτοιο θέαμα, πως!! πως!!

Αναλογίστηκα προβληματισμένη τα ογκώδη αντικείμενα που βλέπω κάτω από το μπαλκόνι μου το τελευταίο δίμηνο επειδή ο Δήμος Θεσσαλονίκης δηλώνει αδυναμία να τα μαζέψει και προσπάθησα να κάνω κάποιου είδους σύγκριση με την πόλη που βρισκόμουν....

Κράτησα την τελευταία εικόνα ανάγλυφη μέσα στο μυαλό μου και ακολούθησα τους άλλους προς την Chinatown που κατευθυνόμασταν προκειμένου να φάμε κάτι και να σβήσουμε την τεράστια αυτή μέρα.

@psilos3 όπως βλέπεις επέστρεψα στη συνηθισμένη μου πολυλογία.

Σιγκαπούρη - Ανόι και η Οδύσσεια μιας βίζας

Κοιμηθήκαμε φουλ 8ωρο και φρεσκαδούρες πια το πρωί, περπατήσαμε στην κοντογειτονιά προς αναζήτηση πρωινού.

Περιχαρής ανακοίνωσα στο γκρουπ μου πως όσα είχα τικαρισμένα στη λίστα μου για τη Σιγκαπούρη τα είχαμε ήδη καλύψει την προηγούμενη, η πτήση μας για Ανόι έφευγε το μεσημέρι, άρα είχαμε χρόνο να πάμε χαλαρά προς το αεροδρόμιο και να χαρούμε λίγο περισσότερο το χάζι στο Changi.

Αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε τα λεωφορεία αντί για το grab και αφού κάναμε μια ενδιάμεση αλλαγή φτάσαμε στο αεροδρόμιο ένα τρίωρο και βάλε πριν την πτήση .

Ευτυχώς.
Σκεφτήκαμε να παραδώσουμε τις αποσκευές στο κάουντερ ώστε να συνεχίσουμε τις βόλτες χωρίς βάρος.
Ευτυχώς ξανά.
Μόλις πλησιάσαμε στο άδειο από κόσμο την ώρα εκείνη γκισέ, μας ζήτησαν τις βίζες για έλεγχο.
Περνάει η δική μου, περνάει του Αντώνη και φτάνει στον Τάσο. 'Εχει λάθος μας λέει η υπάλληλος, είναι άκυρη.
Τι λάθος;
Λάθος στην ημερομηνία λήξης του διαβατηρίου
'Εξοχα...
Τι κάνουμε;
Φωνάζει την ανώτερή της, δείχνουμε το διαβατήριο, είναι λέει τυπικό το ζήτημα δεν μπορούμε να σας αφήσουμε να ταξιδέψετε.
Ορίστε;;;

"Πρέπει να βγάλετε καινούργια βίζα."
Υπάρχει υπηρεσία βίζα εξπρές, μπαίνετε λέει στο site, ψάχνετε ένα hotline που εξυπηρετεί επείγοντα περιστατικά και σας βγάζουν τη βίζα σε 3-5 ώρες!

Ποιές 3 ώρες κερά μου, εμείς πετάμε σε 2.30.
"Ε δεν πειράζει, αύριο τότε..."
Απανωτά τα εγκεφαλικά.

Μαζέψαμε όση ψυχραιμία διέθετε το κατάστημα και στρωθήκαμε να βγάλουμε άκρη απο τα κινητά.
Εγώ έψαχνα τα χοτλάιν μου μέσα, ο Τάσος έστελνε μέιλ από την ιστοσελίδα τους. Μέσα σ όλα έπρεπε να προσέξουμε να επιλέξουμε τον επίσημο φορέα και όχι τίποτα μεσάζοντες που χρέωναν τα τριπλάσια.
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

Σκάει ο Τάσος τα 120 δολάρια που ζητούσαν για την εξπρές (ας έκανε κ αλλιώς) και για καλή μας τύχη βρίσκω άνθρωπο στο χοτλάιν μέσω whatsapp (νάναι καλά το Changi με 3ωρο δωρεάν wifi), στέλνω το απόκομμα της πληρωμής και μου λένε πως σε μισή ωρίτσα θα έχουμε τη βίζα ώστε ο φίλος μας να ταξιδέψει κανονικά.
'Ερχεται όσο να πεις η ψυχούλα μας στη θέση της και λέμε άντε μικρό το κακό, παίρνουμε δυό ανάσες και περιμένουμε το μέιλ με την βίζα.

Σε άλλα νέα, ο κάπτεν μας σε αυτό το ταξίδι, ανακάλυψε τα κρυφά του ταλέντα. Βγήκε ο οπερατέρ από μέσα του λέμε.
Βιντεοσκοπούσε αδιάκοπα και σχολίαζε το κάθε τι, φανερά και μη. Πότε έβγαζε κινητό, πότε τραβούσε, χαμπάρι δεν παίρναμε. Και την πατούσαμε κάθε φορά. Στο τέλος νιώθαμε κάτι μεταξύ Big Brother και Truman Show, έχω άπειρο υλικό, αλλά τα περισσότερα είναι ό,τι νάναι. Κάποια από αυτά που είναι όμως δημοσιοποιήσιμα θα σας τα δείξω.

'Ετσι, ενώ μερικοί είχαν πέσει με τα μούτρα να λύσουν το πρόβλημα, κάποιοι άλλοι το διασκέδαζαν ξεδιάντροπα.
Να κι οι αποδείξεις!

Να τέτοια μας έκανε το τέρας.

Νομίσατε τελειώσαμε με το θέμα βίζα;; Αμ δε!
Η φρέσκια ήρθε σε λιγότερο από μισάωρο και.....και....και....μαντέψτε!
Είχε ξανά λάθος!
Αυτή τη φορά έγραψαν λάθος το μικρό του όνομα.
Νέος γύρος πανικού.
Να φωνάζουμε εμείς, να ψάχνουμε το δίκιο μας, τα δικά τους αυτοί. Χωρίς σωστή βίζα δεν μπαίνει στο αεροπλάνο.
Ξαναστέλνω στο χοτλάιν εγώ, τι θα γίνει ρε παιδιά, θα γράψετε επιτέλους 2 γραμμές σωστά να ξεκουμπιζόμαστε από δω;
Σε 15 λεπτά λέει θα σας την ξαναστείλω διορθωμένη (χωρίς να πληρώσουμε αυτή τη φορά!)

Ξανά στο γκισέ. Θα τη στείλουν λέει. Λυπούμαστε αλλά παίξατε και χάσατε, κλείνει το κάουντερ.
Και καλά θα κάνετε να παραδώσετε τις βαλίτσες και οι υπόλοιποι αλλιώς θα μείνετε όλοι εδώ.
Τι δεν είπαμε. Αφήστε μας να πάμε Βιετνάμ να το λύσουμε εκεί. Τίποτα. Μουλάρωσαν. Θα έχουμε λέει συνέπειες αν σας αφήσουμε να φύγετε.

Τι να κάναμε, βάλαμε την ουρά στα σκέλια, αγκαλιαστήκαμε με τον Τασούλη που θα ζούσε την Σιγκαπουριανή εκδοχή του Τέρμιναλ, του είπαμε και όσες σαχλαμάρες προλαβαίναμε στη βιασύνη μας μην κλείσει και το γκέιτ και παραδώσαμε τις αποσκευές.
Πήραν τις βαλίτσες και έκλεισαν το κάουντερ, μας φώναζαν κιόλας να τρέξουμε να περάσουμε έλεγχο γιατί όπως το πηγαίναμε θα έκλεινε και το γκέητ της επιβίβασης.

Ο Τάσος θα πετούσε την ίδια ώρα την επόμενη μέρα (με μια προσαύξηση στο υπάρχον εισιτήριο)
απίστευτη εξέλιξη μετά από τόση προσπάθεια.
Τον αφήσαμε πίσω μόνο του φορτωμένοι ενοχές και τρέξαμε να προλάβουμε.

Περάσαμε έλεγχο και φτάσαμε τελευταίοι στην ουρά στο γκέιτ, ανόρεχτοι πια- με τι διάθεση να ξεκινάς ταξίδι , το μυαλό μας ήταν μαζί σ αυτόν που έμεινε πίσω.

Και κει που λέτε που περιμένουμε μαραμένοι, ακούμε πίσω μας την αγριοφωνάρα του....που πάτε ρε μ...ες χωρίς εμένα;;;;

Να οι κραυγές, να οι αγκαλιές λες και είχαμε να ανταμώσουμε χρόνια....μα τι έγινε, πως σε άφησαν ρε μαν;
'Αρχισα λέει πάλι τη μίρλα μόλις φύγατε, και ζήτησα να μιλήσω με το boss, να πω κάτι, να κλαφτώ, έχω τη σωστή βίζα στα χέρια, οι φίλοι μου είναι ήδη στο γκέητ και γω πρέπει να περάσω ολόκληρη τη νύχτα εδώ, τον σιχάθηκαν με την κλάψα του φαίνεται και του είπαν "άιντε άρον την βαλίτσα σου παραμάσχαλα και άδειαζέ μας τη γωνιά." (κάτι τέτοιο)
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!

Η 3ωρη και βάλε πτήση προς Ανόι τσούλησε νεράκι αφού περιγράφαμε όλοι ξανά και ξανά όλο το σκηνικό που ζήσαμε, τι σκεφτόμασταν και πως αντιδράσαμε, τι θα γινόταν αν κάναμε το ένα έτσι, το άλλο αλλιώς, τι είπε, ο ένας τι απάντησε ο άλλος και τα βγάλαμε όλα από μέσα μας.
Πάντως το τέλος καλό και όλα καλά ήταν εξίσου ανέλπιστο.

Φτάσαμε Βιετνάμ και ο Τάσος πέρασε σε ειδικό γραφείο με την ξαναμαναδιορθωμένη βίζα.
Βγαίνοντας από το ιμιγκρέισιο του την είχαμε στημένη...

Κάπου διάβασα (ίσως και δω δεν θυμάμαι) ότι κάποιος έπαθε το ίδιο με μας, δεν είχε έγκυρη βίζα για Βιετνάμ και επιπλέον την ίδια μέρα έληγε και η βίζα για τη χώρα από όπου αναχωρούσε. Εκείνος υποθέτω θα ζούσε κανονικότατα το τέρμιναλ. Τι ακούν κ αυτοί οι υπάλληλοι στις αεροπορικές...

Επίσης διάβασα (εδώ σίγουρα) πως μια κοπέλα ξεκίνησε για Βιετνάμ και στην Κωνσταντινούπολη δεν τους επιβίβασαν γιατί δεν ήξεραν καν ότι έπρεπε να έχουν εκδόσει βίζα. Και μάλιστα ταξίδευε με ταξιδιωτικό πρακτορείο....αυτό κι αν είναι ανήκουστο. Πάντως όντως υπάρχει υπηρεσία για εξπρές βίζα και σε μας τουλάχιστον ανταποκρίθηκαν ταχύτατα (άλλο αν τα έκαναν μαντάρα με τα ελληνικά ονόματα).

Στο Ανόι μας περίμενε ταξάκι που είχα κλείσει κοψοχρονιά από το Booking. 10,50 ευρώ δια 4. Αστείο.

Μετά την απόλυτη ησυχία, την καθαριότητα και την αρμονία στη Σιγκαπούρη, πέσαμε απότομα στα σκληρά. Ατελείωτο μποτιλιάρισμα, χιλιάδες μηχανάκια, άναρχη οδήγηση και η κόρνα, της κόρνας, ω κόρνα!
Στο Βιετνάμ κορνάρω άρα υπάρχω. Το εμπεδώσαμε άμεσα.

Φτάσαμε στο Old Quarter, αποβίβαση για παραλαβή του σπιτιού του οποίου η είσοδος μου θύμισε σκηνικά από κείνη κορεάτικη ταινία που είχε πάρει και 'Οσκαρ. Τα Παράσιτα.

Η θέα από το παράθυρο...

Περισσότερη παρακμή απλά δε γίνεται. Χλίδες last year.
4 όροφοι δίχως ασανσέρ-με μια ευφάνταστη πατέντα για να ανεβοκατεβαίνουν οι αποσκευές, εγώ το ρετιρέ είχα κλείσει πάντως και ήταν σπιταρώνα, ατελείωτα τετραγωνικά και από μία υπέρδιπλη άνετη κρεβατάρα για τον καθένα, είμασταν παραπάνω από καλά.
Από θέμα άνεσης τουλάχιστον.
Από θέμα εμφάνισης εγώ μετά τα 4 πατώματα που ανέβηκα, αντελήφθην ότι το πόδι μου δεν πάει καλά. Καθόλου καλά όμως. Πράγμα που επιβεβαιώθηκε στην κάθοδο με ακόμη περισσότερο πόνο.
Κακά μαντάτα.

Βγήκαμε να χαθούμε λίγο στα στενά του Παλιού Τομέα, αλλάξαμε λεφτά και βάλαμε σιμ στα κινητά για να συνδεθούμε με τον κόσμο. 9 ευρώ έκαστος, ίδια ταρίφα παντού και ξεμπερδεύεις με το θέμα ιντερνέτ.

Κάναμε τις βόλτες μας, φάγαμε και χαζέψαμε το ατελείωτο χάος, προσπαθώντας να αντιληφθούμε που ακριβώς βρισκόμαστε.

Λίγο πριν επιστρέψουμε στο σπίτι, κάναμε δε την πρώτη επιδρομή στα μαγαζιά με τα North Face όπου έτριβαν τα χέρια τους από την ξαφνική μπάζα. Μαιμούδες ή όχι πάντως, φοβερά τα μπουφανάκια που τσιμπήσαμε και δοκιμασμένα πλέον. Το τι βροχή έφαγαν (και άντεξαν) δε λέγεται.
Βροχή είπα;
Με ψιχάλα μας υποδέχθηκε το Ανόι, σε καταιγίδα το γύρισε ενώ έριχνε διαρκώς κάτι σαν σπρέι, μεταξύ βροχής και φτύσιμου.

Χωρίς πολλές φωτογραφίες το κεφάλαιο αυτό, αλλά ένεκα της περιπέτειας του μικρού Τασούλη, θα επανορθώσω στο επόμενο με φουλ ξενάγηση από το πολύ ξεχωριστό (δεν ξέρω πως να το πω, πως να το χαρακτηρίσω) Ανόι!

Κλείνω με μια νυχτερινή άποψη της γέφυρας στη λίμνη Hoan Kien

Ανόι - Goooood Morning Vietnam!

Για να είμαι ειλικρινής δεν ξεκίνησε και τόσο καλά. Ξύπνησα με το πόδι μαγκωμένο, στην ευθεία ευτυχώς πήγαινε καλά, οποιοδήποτε εμπόδιο όμως, ακόμα και ένα απλό πεζοδρόμιο μου προκαλούσε πόνο.
Βγήκα να ψάξω πρωινό. Κανένα μάρκετ κάτι...Τζίφος. Με το ψωμί είναι μαλωμένοι, σούπα λέει τρώνε για πρωινό. Το εθνικό τους πιάτο το Pho. Τους έβλεπες παντού στρωμένους στα χαμηλά πλαστικά σκαμνάκια να ρουφάνε τις σουπίτσες τους.

Με τα χίλια ζόρια βρήκα κάτι ψωμιά του τοστ της κακιάς ώρας και τυράκια που αλείφονται.
Ευτυχώς τ αγόρια είχαν μαζί νεσκαφέ από Ελλάδα και δε θα είχαμε γκρίνιες.
Τους ενημέρωσα για το πλάνο της ημέρας-εγώ τα είπα, εγώ τα άκουσα ως συνήθως, στη διάρκεια της ημέρας με ρωτούσαν 4-5 φορές ο καθένας, επί τρείς που ήταν; Τρείς πέντε δεκαπέντε, εσάς σε πόσες επαναλήψεις σας γίνεται το νεύρο κρόσσι; Ε, αυτό!

Ξεκινήσαμε φυσικά με βροχή. Θερμοκρασία καλή, γύρω στους 19-20 βαθμούς, τουλάχιστον δεν κρυώναμε.

Πρώτη στάση η λίμνη Hoan Kiem και ο πρώτος Ναός της ημέρας.

Στην είσοδο πετύχαμε αυτές.

Το Ιερό

Συνεχίσαμε με μια μεγάλη βόλτα γύρω από τη λίμνη για να φτάσουμε στον παλιότερο βουδιστικό Ναό της Πόλης τον Tran Ngoc, περίπου 1500 ετών

Στο δρόμο βλέπαμε τέτοια...

Τι όμορφη!

και ο δημοτικός υπάλληλος που φυτεύει

Μετά από ένα 40λεπτο περπάτημα φτάσαμε στο Ναό

Τάματα για τους Θεούς

Κάναμε ένα μπρέικ για καφέ και με ρώτησαν τι άλλο είχαμε να δούμε. Α μπα τίποτα, 5-6 ναούς ακόμη και ξεμπερδέψαμε
Τους ενημέρωσα ότι μεταξύ άλλων θα περνούσαμε από μια κλειστή αγορά και άρχισαν τις αηδίες.
Θα πάμε σε κλειστή αγορά; ή σε μια αγορά που είναι κλειστή;
και δώστου να κάνουν βίντεο γελάνε σαν 10χρονα, να αυτά τραβάω! Ψέματα στο βιντεάκι γελάω και γω μέχρι δακρύων αλλά πάντως κάπως έτσι σκαλώνει η κουβέντα και παρακάτω δεν πάμε ποτέ.

Μεταξύ λίμνης και επόμενου Ναού βρισκόταν το τουριστικό πρακτορείο με το οποίο είχα κλείσει μια μεγάλη εκδρομή από Hue σε Hoi An μέσω High Van Pass και Ba na Hills. Περάσαμε από κει να πληρώσουμε την εκδρομή και να παραλάβουμε τα Voucher. Το συγκεκριμένο πρακτορείο το βρήκα μέσω ομάδων στα σόσιαλ και μπορώ να πω ότι ήταν το πιο οργανωμένο όλων. Πολύ καλή τιμή, συνέπεια και ποιότητα, το συστήνω ανεπιφύλακτα για όποιον ενδιαφέρει.

Περπατώντας προέκυψε και δεύτερο πρόβλημα με τα πόδια μου. Το ένα το σακατεμένο το ξέραμε.
Επιπλέον είχα κονομήσει μια ξεγυρισμένη φουσκάλα στο άλλο το πόδι, το καλό. Από αθλητικό φορεμένο και δοκιμασμένο, αν είναι δυνατόν. Ψάξαμε φαρμακείο να βρω κάτι σε επίθεμα, τελικά βολεύτηκα με δύο hansaplast για να μπορώ κάπως να περπατάω. Κι επειδή ο οπερατέρ ήταν σε εγρήγορση έχω ντοκουμέντο ΚΑΙ από αυτό.

Kαλέσαμε grab και βουρ για τον επόμενο Ναό. Καλά το grab πρακτικότατο κ εντελώς τσάμπα. Μεταξύ 1 και 2 ευρώ μας στοίχιζαν και είμασταν 4 άτομα!

Πήγαμε στο Μαυσωλείο, (το οποίο θα βλέπαμε επίσημα την επόμενη) για να δούμε τους κήπους και την One Pilar Pagoda. Δηλαδή παγόδα που στηρίζεται σε 1 κολώνα.

Αυτή ήταν. Μικρή και περιεκτική

Πήξατε στους ναούς;
Νωρίς είναι ακόμη!
Είχα άλλον έναν, τον τελευταίο αλλά καθόλου ύστατο. Ο εντυπωσιακότερος όλων το Temple of Literature Βουδιστικός Ναός του 1070, αφιερωμένος στον Κομφούκιο.

Βλέπαμε τις Βιετναμεζούλες που φωτογραφίζονταν συχνά-πυκνά και στην αρχή μας έκανε εντύπωση. Κάτι μας είπαν για εθιμοτυπικό ενηλικίωσης αλλά το θέαμα ήταν τόσο συχνό που καταλήξαμε πως απλά όταν έχουν χρόνο , δουλειά δεν έχουν και φωτογραφίζονται.

που πας κυρά μου με το λαμπατέρ στο κεφάλι;

Αχ μωρέ σκέτα μοντελάκια της North Face τα γλυκά μου

κάτι λιτό κ απέριττο...

Εδώ η περιήγηση στο ναό.
Ναός Ανόι

Τέλος με τους Ναούς! Ευλόγησον.

Παρακάτω έχουμε επιτέλους εικόνες από τους δρόμους στο Ανόι, δύσκολα περιγράφεται με λόγια η κατάσταση, η αναρχία στην κυκλοφορία, η ζωή που κυλάει στα πεζοδρόμια, εκεί μαγειρεύουν και τρώνε, εκεί δουλεύουν, εκεί ζουν. Μια εικόνα-χίλες λέξεις.

Πεζοδρόμια γιοκ. Κατειλημμένα παντού.

Τι; κουβαλάει πολλά;

Ισόγειο, μαγαζί, σπίτι, καθιστικό, κουζίνα τα πάντα όλα. Εδώ ζουν.

Μαγειρική στο δρόμο.

Σουβλάκια;

Μας είχε κόψει η λόρδα αλλά βλέποντας αυτό το λάδι, σκέφτηκα τα εμφράγματα που κυκλοφορούν και προσπέρασα...

Οργάνωση, όχι αστεία

Αυτά ήταν ζωντανά και κολυμπούσαν

Τα μηχανάκια αξίζουν ιδιαίτερης αναφοράς. 70 εκατομμύρια μηχανάκια κυκλοφορούν σε όλη τη χώρα. Με σχεδόν 100 εκατ. πληθυσμό, απλά όποιος περπατάει, καβαλάει και μηχανάκι. Οι περισσότεροι δε, φορούν μάσκα (πολύ πριν της πανδημίας) κυρίως για τη ρύπανση και τη σκόνη, ενώ οι κοπέλες καλύπτουν όλο το πρόσωπο με κουκούλες και μαντήλια, διότι δεν θέλουν τα μαυρίσει το δέρμα τους από τον ήλιο!

Ειδικά για τα μηχανάκια θ αφιερώσω ολόκληρο κεφάλαιο με παράξενες φωτογραφίες που τραβήξαμε από όλη τη χώρα. Θα το βάλω εμβόλιμο μόλις τελειώσω με το Ανόι.

Πάρτε για πρόγευση ένα βιντεάκι της σκηνοθετάρας της παρέας, Μπιρσίμ συγνώμη Κάπτεν Μήτσου ήθελα να πω...

Ha noi motorbikes (ff)

Φάγαμε και ένα Banh Mi, που τα βρίσκεις παντού και είναι μια ωραιότατη λύση για να κόψεις την πείνα σου. Γεμιστά με κοτόπουλο, βοδινό ή χοιρινό κρέας, λαχανικά και αν αντέχεις πικάντικες σάλτσες.

Το ξεχείλωσα το κεφάλαιο, αλλά είχε πολλά η μέρα και δε θέλω να το σπάσω σε δύο.

Βαθιά ανάσα και πάμε παρακάτω.

Train Street! Είχε έρθει η ώρα του.
Πολυδιαφημισμένος, ινσταγκραμικός, δε γινόταν να μην περάσουμε να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει.
Τις ώρες του τρένου τις είχα τσεκαρισμένες από διαφορετικές πηγές και νόμιζα ότι ισχύουν.
Ξεχάστε ότι διαβάζετε. Το τρένο περνάει όποτε θέλει αυτό και οι μαγαζάτορες αποκλείεται να σου πουν την αλήθεια.
Εμείς φτάσαμε 6.30 το απόγευμα και περιμέναμε ως τις 8.30. Πολλοί βαρέθηκαν κ έφυγαν ή είχαν να κάνουν κάτι άλλο να κάνουν και το έχασαν.

Η φάση έχει ως εξής. Ο δρόμος είναι κλειστός με οδοφράγματα και υπάρχει κάποιος αστυνομικός που απαγορεύει (και καλά) την είσοδο. Εκεί καραδοκούν οι κράχτες από τα μαγαζιά οι οποίοι σε παραλαμβάνουν ενώ οι αρχές κάνουν τον...κινέζο και σε πάνε συνοδεία στο μαγαζί τους.

Ακολουθήσαμε και μεις τα πρόβατα έναν τύπο που μας βόλεψε εκεί που θέλαμε για να είμαστε πρώτο τραπέζι πίστα την ώρα που θα περνούσε το περιβόητο τρένο.

Δείτε εδώ, ούτε μια φωτογραφία σαν άνθρωποι δεν μπορούμε να βγούμε!
τα τουριστάκια στο train street

Κάποτε ήρθε και το ρημαδοτρένο...

Πολύ κακό για το τίποτα φυσικά, όμως μερικά πράγματα τα διαπιστώνεις κατόπιν εορτής.

Γυρίσαμε ξεθεωμένοι να φάμε κοντά στο σπίτι, ενώ την ώρα που οι άλλοι ανέβαιναν για ύπνο, εγώ σταμάτησα στο μασατζίδικο ακριβώς απέναντι, για ένα περιποιημένο μασαζάκι στα πόδια μπας και ξεμαγκώσει το κουτσό.

Απίστευτη η χαλάρωση μετά τόση κούραση.
Κατά τις 11.30 το βράδι πήρα πρέφα ότι στο ίδιο μαγαζί φτιάχνουν και νύχια..... ρώτησα αν μπορώ να κάνω πετικιούρ και μου είπαν εννοείται . Αυτά να τα βλέπει η δικιά μου στη Θεσσαλονίκη που μετά τις 8 δεν μου κλείνει ραντεβού, που να χτυπιέμαι.
Επειδή μάλιστα ζήτησα συγκεκριμένο χρώμα να ταιριάζει με αυτό που είχα στα χέρια, τσακίστηκε η κοπελίτσα, πήγε αριστερά-δεξιά και σε 5 λεπτά γύρισε περιχαρής με το χρώμα που ήθελα.
Κοίταξα το ρολόι. 23:45 μου έβαφαν τα νύχια. Κι όταν πλήρωσα κ έφυγα μου έκαναν κ υπόκλιση.

Μάλλον χρειαζόμουν ακόμη χρόνο να χωνέψω ότι βρισκόμουν σ έναν τόπο πολύ διαφορετικό από τον δικό μας πρώτο κόσμο, ότι εδώ όλα γίνονται αλλιώς. 'Οσο οι μέρες περνούσαν, όσο ανοίγαμε μάτια κ αυτιά, να δούμε και να καταλάβουμε, τόσο μπαίναμε ολοένα και περισσότερο μέσα στη νοοτροπία και την ιστορία του μικροκαμωμένου, αλλά περήφανου αυτού λαού.

Ανόι - It's Μουσείο Day today

Τους έπηξα στους Ναούς την προηγούμενη, ε η σημερινή ήταν τίγκα στο μουσείο.

Ξύπνησα με έντονο πόνο στο πόδι. Μου χαλούσε τη διάθεση. Σκεφτόμουν ότι είμασταν ακόμη στην αρχή του ταξιδιού, είχα ένα σωρό δραστηριότητες για παρακάτω, πως στην ευχή θα τα έβγαζα πέρα;
Είχα κάποια πιο ισχυρά φάρμακα μαζί μου just in case, αλλά έδωσα λίγο χρόνο ακόμη μήπως και το παλέψω με τα μυοχαλαρωτικά μέχρι το απροχώρητο.

Καλέσαμε grab και βουρ για το Μαυσωλείο του Χο Τσι Μινχ.

Ο κάπτεν σε μεγάλα κέφια περιγράφει την οδηγική δεινότητα του βιετναμέζου ταρίφα...

Taxi driving in Ha Noi A

Taxi driving in Ha noi B

Περάσαμε τον έλεγχο για την είσοδο στο χώρο του Μαυσωλείου, ο κόσμος μαζεύεται μια και το ανοίγουν μόνο 8-11 αλλά η ουρά τσουλούσε γρήγορα, νομίζω η όλη διαδικασία δεν κράτησε πάνω από 15-20 λεπτά.

Ο Χο Τσι Μινχ ταριχεύθηκε μετά το θάνατό του το 1969 και το κτίριο κατασκευάστηκε κατά τα πρότυπα του μαυσωλείου του Λένιν στη Μόσχα.
Περάσαμε γύρω από τη γυάλινη προσθήκη όπου φυλάσσεται το σώμα του, σε απόλυτη σιγή καθηλωμένοι από την εμπειρία, ο ηγέτης έδειχνε σα να κοιμάται και ομολογώ ότι η στιγμή έβγαζε σε όλους μια ανάλογη ευλάβεια.

Βγήκαμε στο προαύλιο και χαζέψαμε γύρω το χώρο που είναι αχανής και περιλαμβάνει κάποια κυβερνητικά κτίρια.

Σε κάποια σημεία είχε μουσειακούς χώρους και πολλά παιδάκια που επισκέπτονταν το χώρο με τα σχολεία τους.

Τα οποία παιδάκια κάθε φορά που τα συναντούσαμε τρελαίνονταν από τη χαρά τους που έβλεπαν ξένους, μας χαιρετούσαν και μας ρωτούσαν από που είμαστε. Και κάτι άλλες αμερικανιές τύπου high five που δεν αρμόζουν στην καταγωγή και την ιστορία τους ...

Ο Τάσος περιχαρής με πλατύ χαμόγελο χαιρετούσε τα παιδάκια, μα τι γλυκά που είναι....φορώντας την αγαπημένη του φανέλα της Manchester United, μέχρι που ένας ανοιχτομάτης μπόμπιρας του φώναξε γελώντας δυνατά ...hey my friend....Seven - Zero! Και δώστου να ξεκαρδίζεται στα γέλια... αναφερόμενος στην 7άρα που έφαγε η Γιουνάιτεντ από τη Λίβερπουλ και κάπως έτσι του κόπηκε το χαμόγελο του Τάσου και άρχισε να μουρμουρίζει κάτι ευφάνταστες βρισιές....ντροπή παιδάκια είναι

Κάναμε μια βόλτα προς το γαλλικό τομέα καθοδόν προς το επόμενο μουσείο.
Οι δρόμοι φάρδυναν και τα κτίρια είχαν ευρωπαικό αέρα ένεκα της γαλλικής κατοχής τόσων ετών.

Η 'Οπερα

Αυτό που δεν άλαζε με τίποτα ήταν η κίνηση.

Δείτε εδώ τι γίνεται με τα μηχανάκια...

Φτάσαμε στο Πολεμικό Μουσείο του Βιετνάμ.
Που ήταν πιο ενδιαφέρον στον εξωτερικό του χώρο

Κι άλλα σχολεία! Πήγαν κι οι δικοί μου να βγουν φωτογραφία, μη χάσουν...

Προκαλώντας δίκαια τη σχετική καζούρα...

Και στη συνέχεια οι φυλακές Hoa Lo που αποκαλούνται ειρωνικά ως το Χίλτον του Βιετνάμ από τους Αμερικάνους στρατιώτες. Το συγκρότημα κατασκευάστηκε το 1896 από τους Γάλλους, Υπάρχουν εκθέματα αναφορικά με τον αγώνα των Βιετναμέζων για ανεξαρτησία από τους Γάλλους αλλά η φυλακή χρησιμοποιήθηκε και στη διάρκεια του πολέμου με την Αμερική.

Φορέσαμε ακουστικά και κάναμε το φουλ τουρ το οποίο είχε άπειρες λεπτομέρειες. Σε κάποια σημεία ήταν ενδιαφέρον, σε άλλα απλά ακούγαμε ιστορίες και ιστορίες κρατουμένων που ήταν αδύνατον να συγκρατήσεις.
Μου έμεινε πάντως η περίπτωση ενός Αμερικάνου πιλότου, του Alvarez, που του κετέρριψαν το αεροπλάνο αλλά κατάφερε να διασωθεί κι έμεινε στη φυλακή πάνω από 8 χρόνια, όπου τον έδερναν και τον βασάνιζαν τακτικά, τελικά επέζησε όμως και επέστρεψε στην Αμερική.
Το αεροπλάνο του είναι μέρος του παζλ που είδαμε στον προάυλιο χώρο του προηγούμενου Μουσείου

Κελιά, ρέπλικες φυλακισμένων, μαρτυρίες, μέθοδοι βασανισμού, γωνιές μεμόριαλ, όλες οι φυλακές του κόσμου έχουν πάνω κάτω την ίδια συνταγή, έχω δει τόσα ανά τον κόσμο και κάθε φορά η αίσθηση είναι η ίδια. Δεν θα επεκταθώ, άλλωστε είχαμε και δεύτερο γύρο στη Χο Τσι Μινχ όπου υποψιαζόμουν (δικαίως), ότι θα παίρναμε τις πλέον ανατριχιαστικές εικόνες του πολέμου.

'Εβρεχε πια με την ψυχή του, κάναμε το απαραίτητο μπρέικ περιμένοντας κάπως να κόψει η βροχή για να συνεχίσουμε.
Τους ενημέρωσα πως αφού από χρόνο είμασταν καλά, μπορούσαμε να δούμε ακόμη ένα μουσείο που το είχα στα stand by.
Δεν τους είδα να ενθουσιάζονται, ωστόσο ο κάπτεν με ακολούθησε, οι άλλοι δύο χάζευαν απέξω και μας περίμεναν να βγούμε.

Μουσείο των Γυναικών του Βιετνάμ λοιπόν για τη συνέχεια.
Αφιερωμένο στις γυναίκες της χώρας, την ιστορία, την κουλτούρα, την οικογένεια, την καθημερινότητα.
Ξεχωριστό μουσείο με παράξενες φορεσιές και πολύ φολκλόρ στοιχείο, εκτείνεται σε 4 ορόφους που...αποτελείωσαν το πόδι μου.

Η νύφη κι ο γαμπρός!

κι αυτή είναι η νυφική παστάδα.

Φορεσιές διαχρονικά.

Τα μουσεία στο Βιετνάμ κοστίζουν 1 με 1,5 ευρώ. Οπότε χρόνο να έχεις και όρεξη να τα γυρνάς.

Εμείς άλλη όρεξη δεν είχαμε, επιπλέον η βροχή μας είχε τσακίσει τα νευράκια κ αποφασίσαμε να γυρίσουμε σπίτι για λίγη σιέστα μπας και ζωντανέψουμε για τη συνέχεια το βραδάκι.

Πέρα από το πόδι, είχε αρχίσει να με ενοχλεί και το στομάχι, ένιωθα μια διαρκή αναγούλα, ίσως με είχε πειράξει κάτι από τα φαγητά τους ή η απότομη αλλαγή περιβάλλοντος μαζί με την κούραση, πολύ θέλει;

Η ξεκούραση πάντως βοήθησε κάπως κ έτσι βγήκαμε ξανά για να πάμε θέατρο! Παράσταση στο νεροκουκλοθέατρο. Είχα κλείσει τα εισιτήρια μέσω μέιλ, τα οποία τα παραλάβαμε στο γκισέ. Μόλις 4,5 ευρώ το άτομο.
Το θέαμα ήταν όμορφο και γλυκό. Η διάρκεια ήταν λιγότερη από ώρα, έτσι απλά διασκεδάσαμε με τα κουκλάκια και τις κελαηδιστές φωνές των καλλιτεχνών, πριν προλάβουμε να κουραστούμε.

Κι ένα μικρό απόσπασμα εδώ:
water puppet theater

Μετά την παράσταση μπήκαμε πάλι στο Old Quarter να στρωθούμε κάπου για φαγητό.
Οι εικόνες της πόλης δεν σταματούσαν να μας εκπλήσουν.

Μανικιούρ στο πεζοδρόμιο!

Εν τω μεταξύ χαμούλης στα φαγάδικα

Γαρίδες στο pot για τ αγόρια, σουπίτσα για μένα να στρώσει το στομαχάκι...

Γαρίδες pot Ανόι

Ο σεφ ήταν δεν ήταν 12 ετών...Αυτό το Pho το τίμησα δεόντως. Αν εξαιρέσεις ένα βρωμο-λαχανικό τους που είχε μέσα και με αηδίαζε-σύντομα το εντόπισα, ένα άσπρο ήταν , το έβγαζα και όλα καλά.

Το δε μαλλί, μόνιμα φριζαρισμένο λόγω βροχής. Φωτογραφία της προκοπής δεν θα βγάλω στο βορρά, το πήρα απόφαση.

Σε λιγάκι κατεύθασε και η φίλη μας η @Marinetta με το αγόρι της, που έκαναν παρόμοιο τουρ με εμάς (από την ανάποδη φορά), μόλις συμπέσαμε στο Ανόι δώσαμε ραντεβού να ανταλλάξουμε εντυπώσεις απο κοντά.

Πολύ συμπαθητικά τα παιδιά, καθήσαμε όλοι παρέα, τα είπαμε και βγάλαμε και αυτή την ωραία αναμνηστική φωτογραφία.

Ρώτησα τη Μαρινέτα αν έχει σκοπό να γράψει ιστορία και απάντησε όχι με τίποτα, αλλά λέω να παίξω σ ένα κεφάλαιο στη δική σου. Ορίστε λοιπόν της το αφιερώνω

Καληνυχτιστήκαμε, τα παιδιά την επόμενη θα γυρνούσαν τα ίδια μουσεία που είχαμε δει, ενώ εμείς θα έπρεπε να σηκωθούμε πάλι πολύ νωρίς για την πρώτη μεγάλη ημερήσια εκδρομή του ταξιδιού στη Nihn Bihn που αποκαλείται το Ha long Bay της στεριάς.

Μεγάλη η αδημονία για να γνωρίσουμε την επαρχία της χώρας, πριν από αυτό όμως θα παρεμβάλω ένα κεφάλαιο με τα μηχανάκια του Βιετνάμ μόνο, έτσι για να τα συγκεντρώσω κάπου και να τα χορτάσουμε όλοι μαζί.

Τα μηχανάκια ήταν ένα σημαντικό χάιλαιτ του ταξιδιού, που μας προκάλεσαν άλλοτε, γέλιο κ άλλοτε τρόμο και πάντοτε μια τεράστια έκπληξη.

Μηχανάκια του Βιετνάμ!

Οι φωτογραφίες είναι αποτέλεσμα ιδιαίτερα επίπονης προσπάθειας, κυρίως του οπερατέρ της παρέας που έτρεχε ακούραστος ξωπίσω τους να τα προλάβει, ενώ τα μηχανάκια ήταν ως επί το πλείστον σε κίνηση.

Πολλά κουβαλάει;

Κλουβιά με πουλιά

Γίνεται και μ ένα χέρι...

Τι λες τώρα!

Αυτόν τον τσίμπησαν! Καθώς φαίνεται υπάρχει τελικά όριο στο τι μπορείς να κουβαλάς...

και τρέιλερ;

Μίνι μάρκετ...

κρεβατοκάμαρα

Eχουμε νικητή

Aν δεν το πιάσατε με την πρώτη....ο τύπος είναι κινητό μαγειρείο, έχει αναμμένη τη φωτιά για να κρατάει τη σούπα ζεστή!


Να και το σέρβις της σουπερί..

Αδιανόητο...

Και μια ωδή στη σαγιονάρα...

Last but not least... λαμαρίνα bike
Lamarina motorbike

Nih Bihn- Hoa Lu, Tam Con & Mua Cave.

Αν δεν καταλάβατε κάτι από τον τίτλο, να εδώ σας τα εξηγεί ξεκάθαρα ο κάπτεν μας

ΒΙντεάκι Tam Coc

7,30 το πρωί μας μάζεψε το λεωφορείο, μία ώρα και βάλε μάζευε και μάζευε κόσμο από τα ξενοδοχεία πριν βγει από την πόλη. Ενώ το στομάχι μου είχε κολλήσει στην πλάτη. Ναυτία, αηδία, ένα χάλι κ μισό.
Σκεφτόμουν συνεχώς ότι ίσως έπρεπε να είχα μείνει σπίτι να συνέλθω, από την άλλη είμαι τρομερά πεισματάρα όταν πρόκειται για ταξίδια. Στην 3η Λυκείου είχα βγάλει κοκίτη λίγες μέρες πριν την 5μερη στη Ρόδο. Ούτε μου περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να μην πάω, δεν το διαπραγματευόμουν καν. Σε απόγνωση οι γονείς μου, αλλά μόνο αν ήμουν ξάπλα στο νοσοκομείο, μόνο τότε θα την έχανα. Ποιός ξέρει πόσο πυρετό ανέβαζα-καλά για το βήχα δε το συζητώ, κι όμως ήμουν πρώτη από όλους σε όλα, δεν έχασα ούτε μισό αξιοθέατο. Τόση μούρλα.
Βέβαια δεν είμαι 18 πλέον...., δεν λέει άδικα ο σοφός λαός, πρώτα σου βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.
Σκέφτηκα πως αν τελικά χειροτερέψω, θα κατέβω στη στάση του καφέ και θα βρω κάποιο τρόπο να γυρίσω στο Ανόι. Πως και πως την περίμενα αυτή την εκδρομή.
Τελικά μόλις βγήκαμε από την πόλη με πήρε ο ύπνος και όταν ξύπνησα ήμουν άλλος άνθρωπος! Αυτή ήταν και η τελευταία ενόχληση που είχα σ όλο το υπόλοιπο ταξίδι. Παρέδωσα τη σκυτάλη (των ασθενειών) στο γκρουπ και γω αναγεννήθηκα.

Στο Βιετνάμ με τ αγγλικά, γενικά έχουν ένα θέμα. Ελάχιστοι μιλάνε πάνω από δύο κουβέντες αλλά κ αυτούς ακόμα, λόγω της προφοράς τους δυσκολεύεσαι να τους καταλάβεις. Γεγονός είναι πάντως πως καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες κι έτσι τελικά βρίσκεις τρόπο να συνεννοηθείς.
Ο ξεναγός μας σήμερα ήταν από αυτούς που μιλούσαν παραπάνω από δυό κουβέντες, μας έλεγε ιστορίες και μας βοήθησε να κατανοήσουμε καλύτερα τη βαθιά ιστορία της χώρας.

Φτάσαμε στην αρχαία πρωτεύουσα τη Hoa Lu, όπου πήραμε ποδήλατα για να τριγυρίσουμε την περιοχή.
Θα μου πείτε -και πολύ πολύ σωστά- εσύ ρε κοπελιά μας τα έχεις κάνει τσουρέκια από την αρχή της ιστορίας με το ποδάρι σου και τώρα καβαλάς ποδήλατο;
Το παράδοξο είναι ότι είπα να δοκιμάσω να κάνω λίγο πετάλι και με έκπληξη κατάλαβα ότι η κίνηση αυτή δεν ενοχλεί το πρόβλημα. Επίσης η ποδηλασία θα ήταν σε ισιάδι για 2-3 χιλιόμετρα οπότε ανά πάσα στιγμή μπορούσα να κατέβω και το τσουλήσω με τα χέρια.

Φτάσαμε σε ό,τι διασώζεται από την παλιά πρωτεύουσα

Μας εξήγησαν για τις δυναστείες και πως διαδέχονταν ο ένας τον άλλον στο θρόνο, τι δολοπλοκίες, αιμομιξίες και δολοφονίες, το χρήμα πολλοί εμίσησαν τη δόξα κανείς!

Μα τι χαρά ήταν αυτή, επιτέλους πάνω σε ποδηλατάκι και χωρίς στομαχόπονο.

Μετά το φαγητό μας πήγαν σε τοπική ταβέρνα για φαγητό.
'Ηταν μέρα Κυριακή και στη διαδρομή πέσαμε σε ένα γάμο

Δεν μας προσκάλεσαν μέσα και προσπεράσαμε.
Φάγαμε σε μπουφέ τα γνωστά, δηλαδή κάτι spring rolls , ρύζια τηγανητά και βραστά, κοτόπουλο, βοδινό και φυσικά pho. Με τα γλυκά καταλάβαμε από νωρίς ότι δεν τόχουν. Δεν φάγαμε ούτε ένα που να έχει κάποιο ενδιαφέρον.
Μετά το φαγητό, με στομάχια γεμάτα σειρά είχε η βαρκάδα στον ποταμό.

Από το τοπίο ελάχιστα είχαμε δει μέχρι στιγμής αλλά μόλις φτάσαμε στις βάρκες άρχισε να ξετυλίγεται η μαγεία του σκηνικού.

Μπήκαμε ανά δύο στις βάρκες-σκυλοπνίχτες και ξεκίνησε η βαρκάδα μέσα στο ομιχλώδες αγγελοπουλικό τοπίο.
Δεν έβρεχε (επιτέλους) και δεν έβρεξε στιγμή, οι φωτογραφίες είναι μεν κάπως άχρωμες και βαρετές, έχω όμως να πω πως όλη αυτή η μουντάδα του καιρού ταίριαζε γάντι στο τοπίο, σκέφτηκα ότι τελικά το προτιμούσα έτσι από ότι με λιακάδα και πλήρη διαύγεια.

Αυτό που είχε τρελή πλάκα ήταν το στυλ κωπηλασίας.

Με τα πόδια αντί τα χέρια.
Δείτε το και με κίνηση...
Tam Coc River, Nihn Bihn

Στη δουλειά μου, στο γραφείο, ένας από τους καλύτερους συναδέλφους μου πήρε παγκόσμιο πρωτάθλημα στην κωπηλασία πριν καμιά 15αριά χρόνια. Του έστειλα το βιντεάκι κ ακόμα γελάει.

Οι εικόνες όμως καθηλωτικές

Μπήκαμε και σε σπηλιά

Πλησιάσαμε με τη βάρκα και ο βαρκάρης μου διάλεξε το ωραιότερο λουλουδάκι και μου το πρόσφερε. Τι γλυκός!

Περίπου μιάμισι ώρα μείναμε μέσα στο νερό, χαλαρώσαμε, γαληνέψαμε και αφεθήκαμε στη επίδραση της φύσης να γιατρέψει νου και σώμα.

Το μενού μετά τη βαρκάδα είχε επιπλέον ανάβαση στο Mua Cave, 500 απότομα πέτρινα σκαλιά μέχρι το κορυφαίο viewpoint της χώρας, με έναν εμβληματικό δράκο να απλώνεται στην πλαγιά του βουνού.
Για μένα ήταν απαγορευτικό. Ο ξεναγός μου είπε ανέβα καμιά 50ριά σκαλιά να πάρεις μια γεύση της θέας, η περιοχή είχε πολλά σημεία για βόλτα στο ισιάδι, δεν ήμουν για υπερβολές.
Κούτσα κούτσα ανέβηκα ως το πρώτο μπαλκόνι κ ακόμα πιο δύσκολα κατέβηκα.

Στο ισιάδι, σέιφ πια, βρήκα την περιοχή που μου υπέδειξε ο ξεναγός κ έκανα μια από τις ωραιότερες βόλτες του ταξιδιού. Την απόλαυσα ολομόναχη και ευτυχισμένη.

Ούτε το ένα δέκατο της ομορφιάς του τοπίου απεικονίζεται τις φωτογραφίες μου.

'Ημουν ήδη ικανοποιημένη που δεν είχα χάσει την ποδηλατάδα, αλλά ζήλεψα αρκετά βλέποντας τις φωτογραφίες των αγοριών απο ψηλά.

,
Ο δράκος

Τα σπάει το τοπίο.
Είμασταν τόσο ενθουσιασμένοι που πραγματικά δεν ξέραμε πόσο μεγαλύτερη προσδοκία δικαιούμασταν να έχουμε από την επόμενη μέρα που μας περίμενε το Halong Bay.

Επιστρέψαμε στο Ανόι αργά το απόγευμα και βγήκαμε για ψώνια (ξανά), ήταν η τελευταία μας βραδιά και έπρεπε να πακετάρουμε τα πράγματα για τη συνέχεια.
Τσίμπησα μια φοβερή βαλίτσα σιλικόνης σε βολική διάσταση και τιμή ξεφτίλα, μόλις 30 ευρώ και τακτοποίησα τα πράγματα μου προβληματισμένη. Είχα ήδη ψωνίσει 5 (!!) μπουφάν North Face δύο για μένα και τ άλλα για δώρα στα παιδιά μου και έπρεπε ν αρχίσω να πετάω ότι παλιό περίσσευε προκειμένου να βολέψω αυτά και όλα όσα ακόμη σκεφτόμουν ότι ήθελα να αγοράσω.

Στην τελευταία μπύρα της βραδιάς πετύχαμε ξανά τη Μαρινέτα με το αγόρι της (μικρός ο κόσμος στο Old Quarter) και κάναμε παρέα βόλτα στο παζάρι από όπου ψωνίσαμε ασορτί κάτι ωραίες παντελόνες με ελεφαντάκια του ενός ευρώ , τις οποίες θα λανσάρω παρακάτω.

Οι εντυπώσεις από το Ανόι ήταν ανάμεικτες. Ναι μεν σε εισάγει στη βαθιά (υπό)κουλτούρα της ζωής στο Βιετνάμ, είναι απίστευτη πόλη που δίχως να διαθέτει την κλασσική στόφα μιας όμορφης πόλης, είναι αυθεντική, παρακμιακή και γοητευτική, οι ασυνήθιστες εικόνες σε αφήνουν συχνά άλαλο, να προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι είναι αυτό που συμβαίνει γύρω σου.

Στον αντίποδα, είναι εξίσου εξαντλητική, η ατελείωτη φασαρία, οι κόρνες, η χαώδης ατμόσφαιρα μας είχαν ήδη κουράσει, νιώθαμε ότι είχαμε πάρει αρκετή δόση και είμασταν παν-έτοιμοι για τα επόμενα.

Halong Bay, και τώρα ζωάρα!

Κοντεύαμε ήδη μία βδομάδα στους δρόμους με τις πρώτες μέρες να κυλούν σε τρελό ρυθμό, γεμάτες δε λέω, όμως κάπως είχαμε τεντώσει.
'Ηταν η σωστή ώρα να κατεβάσουμε ταχύτητα και να μπούμε σε ρυθμούς διακοπών.

Τη συγκεκριμένη κρουαζιέρα την είχα σταμπάρει παρακολουθώντας το ταξίδι κάποιων youtubers και είχα σκαλώσει με ένα συγκεκριμένο σημείο που θα σας αποκαλύψω λίγο παρακάτω.
Η σχετική κράτηση είχε γίνει ήδη από τον Οκτώβρη, πετυχαίνοντας τιμή 150 € το άτομο (ενώ λίγο πριν το ταξίδι είχε τσιμπήσει πολύ) κι αν σας φαίνεται ακριβό, πρώτα ρίξτε μια ματιά στο πλοίο και μετά θα σας πω τι περιλαμβάνει.


Στα 150 ευρώ λοιπόν, πέρα από τη διανυκτέρευση, περιελάμβανε τις βόλτες με βάρκες και κανό, κάποιες δραστηριότητες όπως μαθήματα παρασκευής spring rolls που εγώ τα λέω αμερικανιές, και τρία πλήρη γεύματα, βραδινό με 3 πιάτα και αστακοκαραβίδες, πρωινό μπουφέ και brunch πριν την αναχώρηση, μ άλλα λόγια φαγητό του σκασμού.

Το πρωί μας παρέλαβε (με έξτρα χρέωση) βανάκι της εταιρίας για να μας πάει κατευθείαν στην προβλήτα αναχώρησης. Μαζί μας κάποιοι από τους συνταξιδιώτες μας, μη χάσουμε εμείς ευκαιρία για κονέ...κυρίως ζευγαροκατάσταση η φάση,βέβαια, λογικό το βρίσκω. Ευρωπαίοι οι πελάτες, εμείς πιάσαμε την πάρλα με ένα ζευγαράκι Νορβηγών και μια Ολλανδέζα τούμπανο, με χείλη σαμπρέλα που ταξίδευε σόλο.
Με τους νορβηγούς ανοίξαμε παρτίδες όταν άρχισα να ρωτάω για το Τρόμσο και το βόρειο σέλας λόγω μιας ιδέας που μου έχει καρφωθεί και την αναπτύσσω λίγο λίγο-κι επειδή όταν εμένα μου καρφώνεται μια ιδέα τέτοιου είδους, συνήθως δε βγαίνει σε καλό, προσπαθούσα να πάρω χρήσιμα τιπς (και τα πήρα) κι αφού ο Νορβηγός είπε ό,τι είχε να πει για να προωθήσει την πατρίδα του, ο Τάσος τον σταμάτησε λέγοντας, οκ φίλε μας έπεισες, ετοιμαστείτε ερχόμαστε

Το ταξίδι μαζί με μια στάση για ξεμούδιασμα έπιασε το 3ωρο και κατά τις 11.30 φτάσαμε στην προβλήτα όπου στοίβιαζαν τα πρόβατα τους τουρίστες.
Η ακτή ήταν αδιάφορη, κανένα χρώμα και καμία ομορφιά, μόνο σκόρπια γαπιά, ενδείξεις ότι ο τουρισμός είναι σταθερά ανερχόμενος ενώ για πρώτη φορά από τότε που είχαμε πατήσει το πόδι μας στο Βιετνάμ βλέπαμε τον ουρανό καθαρό με ελάχιστα σύννεφα, επιτέλους λιακάδα ακριβώς στο σημείο που την είχαμε ανάγκη για να μην πάει η κρουαζιέρα κουβά.

Μας έβαλαν σε μια λάτζα-καΐκι να μας πάνε στο πλοίο, διότι λόγω αβαθών τα κρουαζιερόπλοια δένουν μακριά μέσα στον κόλπο, περίπου στη μισή ώρα δρόμο από την ακτή.
Μέχρι να φτάσουμε στα σημεία που αρχίζουν τα αααααα και τα ωωωωωω, ανεχόμασταν την ακατάπαυστη φλυαρία του υποδοχέα-ρεσεψιονίστ του γκρουπ. Ξεκινούσε με ένα lady and gentlemen και συνέχιζε με κρύα αστεία με τα οποία γελούσε μόνος του. Ο καιρός στο Halong Bay είναι λέει σαν τη διάθεση της γυναίκας. Απρόβλεπτος! Και δώστου να γελάει μονάχος ενώ οι γυναίκες τον κοιτάζαμε δολοφονικά.

Κάποτε φτάσαμε στο σημείο με τα πλοία και μας κόπηκε ο βήχας....μαζί με τη λαλιά.
Η πύλη εισόδου

Ανεβήκαμε στο πλοίο, αφήσαμε τα πράγματα και ντογρού στο κατάστρωμα να φωτογραφίσουμε τα πάντα.

Σύντομα μας φόρτωσαν σε βάρκες για μια βόλτα προς τις σπηλιές

Να τα λέμε όλα πάντως, η θάλασσα για βούτες δεν σε τραβούσε. Θολή και χλιάρα. Για βορειοευρωπαίους που τις βλέπουν με το κυάλι ίσως, για μας που είμαστε εθισμένοι στις καλύτερες παραλίες του κόσμου, αυτή τη θολούρα δεν.....

Και ξανά φωτογραφίες από το κατάστρωμα

αυτή η κυρία πλεύρισε με τη βάρκα της το πλοίο, πουλούσε σνακς και τα έδινε στον κόσμο με ένα μεγάλο καλάμι

να έβγαλα και γω ένα βιντεάκι

- YouTube


Ήρθε κι η ώρα να δοκιμάσουμε το τζακούζι...

Τα έβλεπα και έλεγα, θα.... δυσκολευτώ λίγο να τα κάνω όλα αυτά, αλλά που θα πάει θα τα καταφέρω

Και αφού βράσαμε στο ζουμί μας μέσα στο νερό -βάλαμε και τις μπουρμπουλήθρες- τους παράτησα όλους εκεί, να κατέβω στο δωμάτιο όπου είχα βάλει πλάνο να πραγματοποιήσω τη φαντασίωσή μου, που την έστηνα στο μυαλό μου από μήνες, από τότε που είχα δει την κρουαζιέρα στο βιντεάκι.

Κι αν ο νους σας πάει στο πονηρό, δοκιμάστε ξανά, γιατί λυπάμαι, αλλά σας ενημερώνω ότι πέφτετε έξω, όσο έξω δεν πάει.

Εμένα άλλος ήταν ο στόχος μου.
Ποιός;;

Αααααυτός!!

Καθότι σπανίως συχνάζω σε 5στερα και γενικώς στην καθημερινότητά μου είμαι παπατρέχας και είμαι διαρκώς από το ένα στο άλλο, η εικόνα να μπανιαρίζομαι σε ΑΥΤΗ τη μπανιέρα με ΑΥΤΗ τη θέα με στοίχειωνε από μήνες, όσοι ήταν αυτοί που περίμενα το ταξίδι.

Έτσι λοιπόν, αφού έβγαλα γενικό φιρμάνι μην τολμήσει και με ενοχλήσει ΚΑΝΕΙΣ!
έκλεισα κεπέγκια, γέμισα την τριζάτη μπανιέρα καυτό νερό, αφρόλουτρα, άλατα, πιπέρια και ό,τι βρήκα στο ράφι πάντως το έριξα μέσα και άραξα μέχρι να βγάλω λέπια....ενόσω χαλάρωνα, άνοιγα και έκλεινα τα μάτια μου μην τυχόν και ξεχάσω που βρίσκομαι, ένιωθα κάτι από Τζόαν Κόλινς (που πήγα και τη θυμήθηκα...) τα βουνά εναλλάσσονταν και περνούσαν το ένα μετά το άλλο, η θάλασσα εξωτική και γαλήνια, έβαλα μουσικούλα στο κινητό, κάτι από Madrugada που είναι εγγύηση για τέτοια σκηνικά και μάλλον πρέπει να μου είχε ζωγραφιστεί μόνιμο το χαμόγελο του Τζόκερ, μα τι ζω πάλι, ήταν σα να είχα βγει από το σώμα μου και να παρατηρώ όλο το σκηνικό απέξω και πάλι δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι ήμουν εγώ η ίδια, αυτοπροσώπως εκεί.

Και μετά από εκείνη την εικόνα, το άραγμα συνεχίστηκε οριζόντια στο κρεβάτι, με αυτή!

και σε λίγο που έπεσε το φως εγώ δεν είχα ακόμη καμία πρόθεση να κουνηθώ, έγινε κάπως έτσι....

Και νομίζω αυτό το συγκεκριμένο κάδρο το έχω κρατήσει μέσα μου για πάντα, το τοποθέτησα στην αντιστρές εργαλειοθήκη μου για να το ανασύρω κάθε φορά που κάποιος θα με βγάζει από τα ρούχα μου και θα χρειάζομαι επανεκκίνηση.

Ανεβήκαμε στην τραπεζαρία για το δείπνο, όπου ετοίμαζαν τα αστακοειδή που μη βαράτε-αλλά εγώ είμαι μαλωμένη.
Ζήτησα αν μπορώ να φάω κάτι άλλο και μου είπαν θα μου ετοιμάσουν φιλέτο κοτοπουλάκι.

Μας περιμένει το τραπέζι μας, με to welcome drink

Ο αστακός

και το γκουρμέ κοτοπουλάκι μου...

και κάποια συνοδευτικά

Μετά το σκασμό είπαμε να πάμε για κοκτέηλ στο κατάστρωμα. Μια και πήραμε το πλοίο της αγάπης να μη το ζήσουμε φουλ το σκηνικό;
Μόνο τουαλέτα με παγιέτες δεν είχα μαζί μου να φορέσω

Το μόνο που χαλούσε την παρέα ήταν η επερχόμενη ασθένεια του κάπτεν αυτή τη φορά. Κάτι τον έπιασε, κάτι τον τριγύριζε, συναχώθηκε, πρήστηκαν τα μάτια του και δάκρυζε συνέχεια (όχι από συγκίνηση όμως), ένα μάτσο χάλια ήταν ο άνθρωπος το βράδι, με το ζόρι κάθισε για λίγο μαζί μας και αποσύρθηκε. Τέτοιο χάλι που δεν έχουμε ούτε ένα βιντεάκι από κείνη τη μέρα! Τουλάχιστον του θανατά πρέπει να ένιωθε.

Η βραδιά πάντως ήταν υπέροχη. Θερμοκρασία γύρω στους 20-22 βαθμούς, ησυχία, γαλήνη και η αρμονία της θάλασσας, ήρθαν στο κατάλληλο σημείο, πηγαίναμε προς τα άδυτα της χώρας πιάνοντας και μεις οι ίδιοι βαθύ ταξιδιωτικό ρυθμό, κάθε περιοχή που αφήναμε πίσω μας ήταν σα να περνάγαμε στην επόμενη πίστα που είχε κάτι νέο, κάτι γοητευτικό κ απρόσμενο για το οποίο άξιζε η προσπάθεια και η αναμονή.

Πεντακάθαρη με μοσχομυριστά ρούχα και μαλλί χωρίς υγρασία

Και η τελευταία καληνύχτα με αυτό:

Hue, η (πολύ) ευχάριστη έκπληξη.

Ονομάζω το κεφάλαιο από την επόμενη πόλη που μας έρχεται, ωστόσο είμαστε ακόμα πάνω στο καράβι.

Και ποιος ξύπνησε πρώτος από όλους για την ανατολή; Σε μουά!
Το πρόγραμμα της κρουαζιέρας διέθετε πρωινή γυμναστική Μάι Τσι, ή Μάι Τάι (μπα αυτό είναι το κοκτέηλ που έπινα το βράδι), κάπως έτσι τέλος πάντων.

Εγώ και τρεις τέσσερις συνταξιούχοι όλοι κ όλοι και μαζευτήκαμε (ποιος άλλος τρελός μέσα στη μαύρη νύχτα), όχι πως είχα μεγάλο γκαιλέ να κάνω γυμναστική αξημέρωτα, τα ωραία σκηνικά είναι που με τραβάνε εμένα, σκέφτηκα που δεν έχω ξανακάνει γυμναστική; στην ανατολή, εν πλω, να η ευκαιρία!
Τρίχες γυμναστική ήταν δηλαδή, κάτι διατάσεις που σ έπαιρνε ο ύπνος, όμως το κινηματογραφικό μπακγκράουντ έσωζε την παρτίδα, από τις στιγμές που η ζωή όντως έμοιαζε με ταινία.

Μετά την ας πούμε γυμναστική, πέσαμε με τα μούτρα στο μπουφέ του πρωινού και αμέσως έφυγα καρφί για να συμπληρώσω τον ύπνο που είχα χάσει...
Η κρουαζιέρα τελείωνε γύρω στις 10.30 αφού μας ξανασέρβιραν φαγητό τύπου μπραντς, πόσο να φας πια! Ταπεράκι γι αργότερα δεν έδιναν, έφαγα όσο μπορούσα, απλά δοκιμάζοντας γεύσεις και κάναμε μίνι αξιολόγηση της κρουαζιέρας.
Συμφωνήσαμε πως για το στυλ μας (ως ταξιδιώτες) οι 24 ώρες ήταν υπεραρκετές για το συγκεκριμένο, αν είχαμε άλλη μια μέρα θα βαριόμασταν του θανατά.
Φυσικά βλέπεις άνετα το Halong Bay και σε μια ημερήσια εκδρομή χωρίς να χάσεις τίποτα το σημαντικό, πάντως η πολυτελής εκδοχή που το ζήσαμε εμείς σε αυτή την προσιτή τιμή ήταν ένας ωραιότατος τρόπος και μας έδωσε και πολύτιμες ανάσες να αντέξουμε τον ρυθμό του ταξιδιού. Μ άλλα λόγια αν διαθέτεις το επιπλέον μπάτζετ, κάντο όπως εμείς.

Περεταίρω, ως σωστή αρχηγός πήρα τις σημειώσεις μου κ έπιασα να ενημερώσω το γκρουπ μου για τις λεπτομέρειες της μέρας.
Μια ταξιδιωτικά άχρηστη μέρα, η οποία θα αναλωνόταν κυρίως σε μετακινήσεις.
Ευτυχώς ο κάπτεν είχε ξυπνήσει υγιής ξανά, αντίθετα ο Αντώνης ήταν βαρύς, έβηχε και μας ενημέρωσε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Επιστρέψαμε με τον ίδιο τρόπο στο Ανόι, όπου είχαμε κάποιο χρόνο πριν μπούμε στο ολονύχτιο τρένο προς κεντρικό Βιετνάμ, με αποβίβαση στην πρώτη πρωτεύουσα της χώρας, την αυτοκρατορική Χουέ.

Η αρχική μου πρόθεση ήταν να ταξιδέψουμε αεροπορικώς, όμως δεν υπήρχε πτήση σε βολική ώρα για τη δεδομένη μέρα, έτσι κατέληξα στο τρένο με κουπέ για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε, το οποίο τρένο μου προκάλεσε άλλα προβλήματα.
Ενώ είχα δει τα εισιτήρια στην επίσημη σελίδα σιδηροδρόμων του Βιετνάμ dsvn.vn ήταν αδύνατο να τα εκδώσω από αυτούς, το σύστημά τους δεν δέχεται διεθνείς κάρτες ή paypal.
Κι επειδή το κουπέ ήταν απαραίτητο, δεν γινόταν να τ αφήσω ως την τελευταία στιγμή. 'Ετσι, τα ψώνισα μέσω παρόχου με καπέλο +15 ευρώ το καθένα, για να καταλάβετε η πτήση έβγαινε κάπου στα 35 ευρώ το κεφάλι και το τρένο στα 52.
Αλλά αυτό ήταν κι έτσι θα πορευόμασταν.

Αφήσαμε τις αποσκευές στο σιδηροδρομικό σταθμό και αφού βεβαιώθηκα ότι οι εκτυπώσεις που είχα στα χέρια μου ήταν έγκυρες, βγήκαμε μια τελευταία βόλτα στο Ανόι. Ο Τάσος είχε ζηλέψει την καταπληκτική μου βαλιτσούλα, είχε πάθει παράκρουση, έβλεπε παντού βαλίτσες. Ξανά μανά στα μαγαζιά λοιπόν, βρήκαμε τη βαλίτσα των ονείρων του να ησυχάσει από το παραλήρημα και στρωθήκαμε στη λίμνη να τσιμπήσουμε κάτι μέχρι την ώρα που θα φεύγαμε.

Και τι με ρωτούσαν στη λίμνη πάλι; Σαν τι λέτε;
Που είπαμε θα πάμε τώρα Εύα; Και τι θα κάνουμε εκεί;
Είπα δηλαδή η γυναίκα να πάω ένα ταξίδι για να χαλαρώσω και να γλυτώσω τα χάπια, όχι να γίνονται τα νεύρα μου κουρέλι. Ρε θα με τρελάνετε; το πρωί στο πρωινό τι λέγαμε; δεν ακούγατε;;;

'Αρχισε ο ένας τα εγώ ήμουν έξω, κάπνιζα και δεν άκουγα, ο άλλος εγώ κοίταζα την ...Ξανθοπούλου που μιλούσε με τη Γιαδικιάρογλου

Όχι τίποτα αλλά αν γίνει κάτι και μείνω στον τόπο, αν με κλέψουν, αν αποφασίσω να.... κλεφτώ με κανέναν , ούτε εισιτήρια έχετε, ούτε που να πάτε θα ξέρετε, ουυυφφφφ, γεγονός πάντως είναι πως κανά δυό πόλεις μετά, η κατάσταση βελτιώθηκε θεαματικά και τελικά τον γλύτωσα το ζουρλομανδύα.

Επιβιβαστήκαμε στο τρενάκι, που έμοιαζε με τον ΟΣΕ και τακτοποιηθήκαμε στο μικρό αλλά καθαρό κουπέ μας.
Ωραία φωτό, αυθόρμητη, την τράβηξε ο κάπτεν απέξω δίχως να ξέρουμε ότι κάποιος μας φωτογραφίζει (όπως συνήθως)

Ο Αντώνης είχε τρελό ρίγος, είχε ανεβάσει πυρετό και μόλις βρήκε κρεβάτι, απλά ξεράθηκε.

Εγώ με τα...ελεφαντάκια μου στην παντελόνα και από κάτω το πτώμα που αναστήθηκε 14 ώρες μετά στη Χούε.

Το τρένο ξεκίνησε με μισάωρη καθυστέρηση, σε λίγο αντιληφθήκαμε μια φασαρία, έναν πανικό απέξω, σκύβω να δω τι συμβαίνει, τι βλέπω; Περνούσαμε από το train street, με τον κόσμο να ζητοκραυγάζει και να μας βιντεοσκοπεί! Καλό!!!! Βρεθήκαμε στην ανάποδη θέση, εκεί που τραβούσαμε εμείς το τρένο τώρα ταξιδεύαμε μέσα σε αυτό και χαιρόντουσαν οι άλλοι

Φτάσαμε στη Χουέ το πρωί, δύσκολος ο ύπνος στο στενό θεόσκληρο στρώμα, βγήκαμε στην πόλη παραπατώντας, όλη η παρέα σε μερική αποσύνθεση.
Ο Αντώνης ξύπνησε χειρότερα από ό, τι είχε κοιμηθεί, θερμόμετρο δεν είχαμε να του βάλουμε αλλά αγοράσαμε τεστ για τον κόβιντ το οποίο βγήκε αρνητικό. Μάλλον γρίπη τον είχε πιάσει, που δε το λες και καλύτερο.

Επίσης σαφές ήταν ότι είχαμε αλλάξει κλίμα, από την άνοιξη και την υγρασία μεταφερθήκαμε στο μικρό καλοκαιράκι με 27-28 βαθμούς, ο ήλιος έκαιγε ήδη από το πρωί. Αφήσαμε τα μπαγκάζ στο πολύ όμορφο ξενοδοχείο μας και φύγαμε καρφί για την Αυτοκρατορική Πόλη, την Citadel.

Προστατευόμενο μνημείο της UNESCO η επιβλητική περίκλειστη πόλη ήταν η πρώην αυτοκρατορική πρωτεύουσα της δυναστείας των Nguyen. Χτίστηκε το 1803 και περιλαμβάνει τα παλάτια και τα σπίτια των βασιλέων και των αυλικών καθώς και τους πανέμορφους κήπους. Κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας χρησιμοποιήθηκε ως χώρος τελετών, ενώ υπέστη μεγάλες καταστροφές στους πολέμους από το 1945 και μετέπειτα.

Πληρώσαμε την πιο ακριβή είσοδο από όλο το Βιετνάμ (8 ευρώ) αλλά τ άξιζε και με το παραπάνω.
Η έκταση είναι αχανής και χρειάζεσαι αρκετές ώρες αναλόγως και με το ρυθμό του καθενός.
Εμάς μας πήρε κοντά στις 2,5-3 ώρες όμως το μεγάλο (και ομορφότερο) παλάτι ήταν κλειστό για συντήρηση κ επιπλέον ο Αντώνης είχε ελάχιστες δυνάμεις -κυριολεκτικά σερνόταν, καταφέραμε όμως να δούμε το μεγαλύτερο κομμάτι της περιοχής.

Πάμε λοιπόν.
Περνάμε τη γέφυρα από το ποτάμι

Ngan Gate

Είχε περπάτημα, όχι αστεία.

Ngo Mon Gate Σύμβολο δύναμης και εξουσίας της βασιλικής οικογένειας

Hien Nhon Gate

Το σπίτι της μητέρας του βασιλιά (λίγο γραμμένη σα να την είχε)

Κήποι

Thai Hoa Palace-δυστυχώς το συντηρούσαν

Αφού πήραμε μια χορταστική δόση της Citadel και είχαμε λιώσει από τη ζέστη, καλέσαμε grab για να πάμε στην εντυπωσιακή αρχαία παγόδα της πόλης την Thien Mu Pagoda.

Γυρίσαμε για την επιβεβλημένη ξεκούραση. Το ξενοδοχείο στοίχιζε 35 ευρώ με πρωινό και τα δωμάτια ήταν αεροδρόμια! Άσε τις υποκλίσεις πια. Με 35 ευρώ το δίκλινο, μας κουβαλούσαν τις βαλίτσες, υποκλίνονταν κάθε φορά που μας έβλεπαν, τσακίζονταν να μας εξυπηρετήσουν.
Αρχικά όλη αυτή η δουλικότητα μου προκαλούσε αμηχανία, τελικά άρχισα να το συνηθίζω να με αντιμετωπίζουν σα σταρ και όπου νάναι περίμενα και το κόκκινο χαλί να με περιμένει να γυρίσω από τη βόλτα μου.

Το σούρουπο βγήκαμε να περπατήσουμε και να γνωρίσουμε την πόλη.
Μας κέρδισε από την πρώτη στροφή. Απλωμένη, μοντέρνα, με φαρδείς δρόμους και λιγότερο χάος παντού, λιγότερους κράχτες, περισσότερο πολιτισμό.
Στο δε κέντρο ζωντανή ατμόσφαιρα χωρίς υπερβολές, μετρημένους τουρίστες, χαιρόσουν να βολτάρεις.

Φάγαμε δε ένα από τα ωραιότερα γεύματα του ταξιδιού. Κάτι πάπιες ψητές, εγώ τ αγαπημένα μου noodles μπερδεμένα με λαχανικά, συνοδεία πάντα με τις παγωμένες Τiger.
Όπως με είχε ενημερώσει ο φίλος @Kyriakao, που με βοηθησε με το πρόγραμμα του ταξιδιού κ τον έπρηξα λιγακι με τις ατελείωτος απορίας μου, η Χουέ αποκαλείται δίκαια γαστριμαργικός παράδεισος του Βιετνάμ.

Πείνασε κανείς;;

Τελείωσαμε τη βραδιά με ένα ποτό σ ένα από τα πολλά όμορφα μπαράκια του δρόμου, κερνούσε ο Αντωνάκης μας που γιόρταζε. Εκείνος μας κέρασε ποτά και μείς Panadol αναβράζον για να του πέφτει ο πυρετός και να μπορεί να περπατάει.

Επιστρέψαμε να ξεκουραστούμε, εγώ ήξερα το τρελό πρόγραμμα της επομένης, οι άλλοι δεν ήξεραν την τύφλα τους

Ο κάπτεν που δεν είχε ούτε ιδέα και ούτε ύπνο, τράβηξε προς τη γέφυρα του ποταμού για να τη δει φωτισμένη, δυστυχώς χάσαμε αυτό το εντυπωσιακό θέαμα.

Σας χαιρετώ από Χουέ και θα επανέλθω με μια από τις μεγαλύτερες και ωραιότερες μέρες όλου του ταξιδιού, οδικό μέσω High Van Pass, τη μεγάλη βόλτα στο απίθανο Ba Νa Hills και άφιξη στον τελευταίο προορισμό της ημέρας, την φωτογενή φαναρούπολη Ηoi An.

Ba Na Hills σε Hoi-An - Παίζουμε στη Ντίσνευλαντ του Βιετνάμ

Πριν λίγο διάβαζα στο φόρουμ για τις περιπέτειες μελών μας με χτυπημένα ποδάρια σε ταξίδι και υπόσχομαι να μη γκρινιάξω άλλο για το δικό μου (ακούγοντας τα χειρότερα), η κρουαζιέρα και η ξάπλα στο τρένο του είχαν κάνει καλό, είχε αρχίσει να ξεμαγκώνει και να συνεργάζεται.
Στο υπόλοιπο ιατρικό δελτίο της ημέρας, ο Αντωνάκης ξύπνησε πολύ καλύτερα, έτσι η ομάδα κατέβηκε σύσσωμη να σαβουριάσει στα πρωινά.

Μια μόνιμη ανησυχία μου ήταν, μην τυχόν και οι οδηγοί με τους οποίους έκλεινα τα ραντεβού δεν ήταν συνεπείς και μας έβγαζαν εκτός προγράμματος. Στην πράξη, γενικά έπαθα πλάκα με τη συνέπειά τους. Τη συγκεκριμένη μέρα το ραντεβού ήταν για τις 7.30, αυτός ήταν ήδη απέξω από τις 7 παρά δέκα και μας περίμενε.

Αυτή ήταν η εκδρομή που είχαμε πληρώσει στο πρακτορείο στο Ανόι, τους είχα βρεί μέσω συστάσεων από κάποια ομάδα στα σόσιαλ, παρήγγειλα ένα μεγάλο SUV (να χωράει εμάς τους 4 και τις αποσκευές) με οδηγό, που θα μας παραλάμβανε στη Χουέ και θα μας πήγαινε στη Χόι Αν μέσω των BaNaHills.
Στην τιμή ήταν combo η μεταφορά, το εισιτήριο για το τελεφερίκ και το πάρκο, μαζί με φαγητό το οποίο στο επίσημο site κοστίζει 1.250.000 ντογκ (δηλαδή κάπου 48 ευρώ), εμείς το πήραμε 5 ευρώ φθηνότερα και συνολικά για την εκδρομή πληρώσαμε περίπου 65 ευρώ/άτομο.
Μου έστειλαν δε όλα τα εισιτήρια ηλεκτρονικά και κατόπιν τους χρησιμοποίησα σε άλλες δραστηριότητες παρακάτω στο Βιετνάμ, τους συνιστώ ανεπιφύλακτα για όποιον σκοπεύει να ταξιδέψει και σας βάζω το ανάλογο λίνκ ή αλλιώς στείλτε μου μήνυμα να σας δώσω την επαφή μου και να μιλήσετε απευθείας.
SeA Travel

To πλάνο είχε ως εξής.

• High Van Pass - διαδρομή 26 χιλιομέτρων με στροφιλίκια και ωραία θέα προς τη θάλασσα της Danang
• BaNaHills - Παραμονή γύρω στο 4ωρο και αναχώρηση για
• Hoi An

Το κάθε ένα απείχε από το άλλο 1,5-2 ώρες οπότε είχαμε μέλλον.
Πρώτη στάση σε μια γραφική λιμνοθάλασσα για ξεμούδιασμα

Στο σημείο αυτό να πω πως οποιδήποτε εύσημο σχετικά με φωτογραφίες δεν ανήκει σε μένα.
Είχα 3 άντρες μαζί μου που πολλές φορές μπορεί να μην είχαν ιδέα που πάνε, όμως φωτογράφιζαν ακατάπαυστα κι έτσι εγώ απλά απολάμβανα το ταξίδι μου (μεγάλη ξεκούραση). Η δική μου συνεισφορά εκτός από τις ελάχιστες λήψεις που πήρα η ίδια, ήταν να τις συγκεντρώσω από όλους, να τις βάλω στη σειρά, να τις οργανώσω.

Για παράδειγμα μία κατάδικη μου φωτογραφία είναι αυτή εδώ, για πολλοστή φορά έβλεπα χαρτί υγείας δίχως τρύπα στις τουαλέτες και μου φάνηκε.... ενδιαφέρον

Από την άλλη ελάχιστο ενδιαφέρον είχε το πολυδιαφημισμένο High Van Pass, άδικα τα βιντεάκια που είδα στο ytube, όλοι αυτοί μάλλον δεν έχουν έρθει ποτέ στη Σιθωνία.
Το Βουρβουρού-Καλαμίτσι Pass είναι απείρως ομορφότερο, βάλε και τις ασύγκριτες θαλασσάρες της περιοχής, γατάκια Βιετναμέζοι που πουλάτε φύκια για μεταξωτές κορδέλες!

'Οχι έχω άδικο;
Το ακούω μόνο ίσως με μηχανάκι, που δίνει διαφορετική συγκίνηση.

Δεν πειράζει το ξεπεράσαμε γρήγορα, φτάσαμε στη βάση του Cable Car για τα BaNaHills κι εντυπωσιαστήκαμε (αρχικά) από το μέγεθος του πάρκινγκ.
Συνεννοήθηκα με τον συμπαθέστατο οδηγό μας να του στείλω μήνυμα για την αναχώρηση, αυτός την έπεσε στον ύπνο κ μεις βαλθήκαμε να βγάλουμε άκρη προς τα που πρέπει να πάμε.
Στη μελέτη του ταξιδιού ασχολούμαι κυρίως με τα πρακτικά ζητήματα, πως θα πάμε από και έως που, να βγαίνει σωστά το πλάνο με όσο το δυνατόν λιγότερους χαμένους χρόνους και αφήνω σε δεύτερη μοίρα το τι θα δούμε-κάποια τα ψάχνω πολύ, κάποια άλλα τ αφήνω λίγο πιο αυθόρμητα.
Ήξερα ότι υπήρχε το Cable Car, ήξερα φυσικά για τη Golden Bridge και για ένα θεματικό πάρκο, από κει και πέρα χάος.

Το πράγμα λοιπόν είχε ως εξής.
To τελεφερίκ που θα μας ανέβαζε επάνω είναι το μεγαλύτερο Non stop cable car στον κόσμο με συνολικό μήκος 5.800 μέτρα (!!!) και θα μας ανέβασε στα 1500 μέτρα όπου βρίσκεται το αχανές θεματικό πάρκο Sun World, όπως και η διάσημη πια Golden Bridge. Το όλο πρότζεκτ ξεκίνησε πριν από μία περίπου δεκαετία και συνεχώς επεκτείνεται.
Το τι ακριβώς θα αντικρύζαμε όμως παρέμενε μυστήριο.

Για την ώρα απλά περνούσαμε ελέγχους και ανεβαίναμε ατελείωτες κυλιόμενες σκάλες, σε σημείο που να αναρωτιόμαστε αν τελικά το βουνό θα το ανέβουμε με τις σκάλες.

Είναι δε τόσο τεράστιοι οι χώροι στη βάση, φαγάδικα κάθε είδους, κήποι, σιντριβάνια-ένας χαμός που αν ξεχαστείς τρως το μισό σου χρόνο πριν καν φτάσεις στο κυρίως πιάτο.

'Οταν βρήκαμε το τελεφερίκ και ξεκίνησε η διαδρομή έτσι απλά, τα χάσαμε. Από τη μία η θέα, το υψόμετρο κ από την άλλη το δέος και ένας κάποιος φόβος όσο να πεις....

Ακόμα είμαστε χαμηλά

Ανεβαίνει

κι ανεβαίνει...

Ωρε που πάμε;;;

Φτάνουμε! Δείτε-δείτε τι έφτιαξαν εκεί πάνω οι θεούληδες

Κατεβήκαμε και ήρθε η ψυχή στη θέση της. Δεν θυμάμαι από που ξεκινήσαμε και πως κινηθήκαμε, αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι χαζεύαμε άναυδοι από τον πλουραρισμό των εικόνων.

Τι να πω και τι να πρωτοδείξω;
Ότι ας πούμε πήγαν κ έχτισαν μια μικρή Ευρώπη πάνω στην κορφή ενός βουνού στο τρεχαγύρευε κεντρικό Βιετνάμ;

Τώρα πως στην ευχή ταιριάζει να έχεις ένα γαλλικό χωριό, ένα ολλανδικό και ένα γερμανικό στα βάθη της Ασίας, θα μείνει ερώτημα αναπάντητο.
Για τους Ασιάτες φαντάζει εξωτικό να παίρνεις ευρωπαϊκό αέρα στη μέση του πουθενά, για μας ήταν εντυπωσιακό μεν, περίεργο δε.
Αφού λέγαμε δε θα ανεβάσουμε φωτογραφίες από εκεί, θα τις κρατήσουμε μετά το ταξίδι να νομίζουν ότι πήγαμε στη Γαλλία στα καπάκια μας μισούσαν που μας μισούσαν στα σόσιαλ, θα μέναμε χωρίς φίλους όπως πήγαινε το πράγμα. Λέω του Τάσου που ανέβαζε από κάθε πόλη, τους μέτρησες τους φίλους σου σήμερα, πόσοι σου έμειναν;

Μετά τα λημέρια τα γνωστά τα ευρωπαϊκά, ήρθε και η αύρα της Ανατολής. Και να οι Βούδες, να τα σιντριβάνια και οι κήποι και το μάτι δεν ήξερε που να πρωτοσταθεί.

Φωτιά είχε πάρει και το κινητό του κάπτεν που δεν σταμάταγε να φωτογραφίζει-του κατασκευαστικού κλάδου είναι ο άνθρωπος και παρατηρούσε τα έργα εν εξελίξει-ελπίζω να μη του μπήκαν τίποτα παράξενες ιδέες και τον βρούμε να βάζει βούδες και παγόνια στον κήπο του στη Χαλκιδική

Φυσικά η σούπερσταρ του πάρκου δεν είναι άλλη από τη Golden Bridge που κατασκευάστηκε μόλις το 2018 και κατάφερε να γίνει τοπόσημο και πόλος έλξης (νάναι καλά οι ινφλουένσερς του ινσταγκραμ).

Και ναι, είναι το ίδιο εντυπωσιακή και από κοντά!

άντε κ άλλη μία!

Είναι τόσο μεγάλο το πάρκο που χρειάστηκε να μπούμε σε άλλο τελεφερίκ για να αλλάξουμε επίπεδο, είδαμε τον κύριο κορμό και μετά πίσω ξανά για να βρούμε το εστιατόριο, ξελιγωμένοι από την πείνα.
Εισιτήριο και μπουφές μαζί, δεν είχαμε ιδιαίτερες προσδοκίες, καμιά μετριότητα περιμέναμε, αλλά έλα που είναι τρελοί αυτοί οι Βιετναμέζοι και βάλθηκαν να καταπλήξουν τον κόσμο εκεί πάνω στις κορυφές.
Το εστιατόριο ήταν μπουφές στο μπουφέ, και μπουφές μέσα στο μπουφέ και ξανά μπουφέ, από δω οι πάγκοι με τις σούπες, από κει ατελείωτα τα ψητά, παραπέρα ευρωπαϊκό φαγητό, τι salad bars, τι bbq bars, ενώ μόνο ο τομέας με τα γλυκά κάλυπτε μισό τετράγωνο.

Εδώ μας τα παρουσιάζει αναλυτικά κι ωραία ο κάπτεν

Δεν ήταν μονάχα πολλά, ήταν κ πεντανόστιμα.
Φάγαμε μέχρι που δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε και σερνάμενοι πήραμε το δρόμο της καθόδου.
Από το τελεφερίκ έβλεπες τα σκαπτικά και τα μεγάλα μηχανήματα που "έτρωγαν" το βουνό ετοιμάζοντας την επέκταση, οργασμός έργων, σε μερικά χρόνια άλλο τόσο θα το φτιάξουν οι σατανάδες.
Σχολιάσαμε το μέγεθος του έργου, της επένδυσης, τι πήγαν κ έφτιαξαν πάνω σ ένα βουνό και πως το προώθησαν τουριστικά-δεν είναι τυχαία τελικά τόσο αναπτυσσόμενη η οικονομία τους, φυσικά δακρύσαμε όλοι για άλλη μια φορά όταν θυμηθήκαμε το μόνιμα ατελέσφορο μετρό της Θεσσαλονίκης

Από το τελεφερίκ βλέπαμε τις υπέροχες προσωπογραφίες που έχουν σκαλίσει στα βουνά, πόσο μερακλής ο καλλιτέχνης!
Ba Na Hills Vietnam

Στην κάθοδο προς το πάρκινγκ βλέπαμε αρκετό κόσμο που ανέβαινε εκείνη την ώρα με τις βαλίτσες τους-αν υπάρχει ο χρόνος είναι πολύ ωραία ιδέα να μείνεις εκεί πάνω το βράδι και να τα σεργιανίσεις όλα με πολύ λιγότερο κόσμο. Φωτισμένα δε τη νύχτα, υποθέτω θα είναι ακόμη πιο ονειρικά.

Σουρούπωνε όταν πια φτάσαμε στη Χόι Αν, κουρασμένοι αλλά με πληρότητα που άγγιζε το 100%.
Μόνο που έπρεπε να κάνουμε κ άλλο χώρο, ερχόταν κι άλλο κύμα, τι κύμα δηλαδή, τσουνάμι δε λέω καλύτερα;
Δικαίως ακούγαμε ότι η Χόι Αν είναι η ωραιότερη πόλη της χώρας.

Βρήκαμε το homestay που θα μέναμε για δύο νύχτες, σ ένα τριώροφο σπίτι μια γλυκύτατης οικογένειας.
Μόλις φτάσαμε, καταλάβαμε ότι στα σπίτια όλων τα παπούτσια μένουν αυστηρά έξω από το σπίτι, μέσα κυκλοφορούν μόνο με τις κάλτσες ή τις σαγιονάρες που υπάρχουν άλλωστε παντού, πράγμα που συνεχίστηκε πλέον σε όλο το ταξίδι για τα υπόλοιπα καταλύματα, έτσι έγινε η εισαγωγή μας στην κουλτούρα της σαγιονάρας.

Ο οικοδεσπότης μας, ένας καλοκάγαθος μινιόν Βιετναμέζος που δε μιλούσε γρι αγγλικά και κυκλοφορούσε με το γκουγκλ τρανσλέιτορ "θα θέλατε ένα αβγό στο πρωινό σας" και κάτι τέτοια ξεκαρδιστικά.
Ξεκινούσε με μια υπόκλιση, έλεγε Χελόου και αμέσως μετά γελούσε. Κάθε φορά!
Θεούλης.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (τώρα το θυμήθηκα).
Η Χόι Αν μιλάει από μόνη της στις φωτογραφίες-τι άλλο έμεινε να πω εγώ;

Φαναράκι κανείς;

Βιντεάκι

Η απλότητα της υπερβολής!
Αυτό μου έρχεται ως συναίσθημα, ως περιγραφή.
Ο καθένας όπως το καταλαβαίνει.

Εμένα με πλημμύρισαν συναισθήματα, δεν μπορούσα να τη διαχειριστώ όλη αυτή την πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα. Ούτε ο υπερτουρισμός με ενοχλούσε. Δεν τα χαίρεσαι τέτοια μέρη με τη λογική του μονοχοφαγά.

Είμαι τυχερή, έχω βρεθεί στη ζωή μου σε τόπους σαν τον πύργο του 'Αιφελ βράδι ν αναβοσβήνει, στο Εmpire State Building στη Νέα Υόρκη να κρεμάω τα χέρια μου έξω από τα κάγκελα για να βγάλω φωτογραφία, στους καταρράκτες Ιγκουαζού στην Αργεντινή να βρέχομαι μαζί με άλλο 1 εκατομμύριο κόσμο, όπου και να κατάφερα να πάω ως τώρα, όσο κόσμο και να είχε, για μένα δεν έκανε διαφορά.
Αν επιλέξω ότι αυτή είναι η στιγμή για μένα, να κρατήσω μια αίσθηση που με κατακλύζει, έτσι απλά την κλειδώνω μέσα μου, νιώθω σα να είμαι ολομόναχη, όπως στην αγαπημένη μου παραλία κάπου στη Σιθωνία Χαλκιδικής όπου έχω περάσει τα ωραιότερα καλοκαίρια της ζωής μου στην εφηβεία, επιλέγω το φήλιγκ, όχι τον περίγυρο.
Και δεν με χαλάει τίποτα.
Αυτό έπαθα και κει.
Η Χόι Αν είναι απλά έρωτας. Πόσα φαναράκια θέλετε για να το καταλάβετε;

Εκείνο το βράδι καθίσαμε, τα ήπιαμε, κουβεντιάσαμε για όσα ζήσαμε και γελάσαμε με την καρδιά μας χαλαρωμένοι και παραδομένοι στον αυθορμητισμό των παρορμήσεων και της χαζομάρας μας.

(Ο 4ος της παρέας κόβεται με συνοπτικές διαδικασίες για να μάθει να επιμένει να μη θέλει να δείχνουμε τη μούρη του )

Xoi An - Coconut Village - An Bang beach και καλοκαιρινές διακοπές για πάντα.

Το Coconut Village απέχει με το ζόρι 5 χιλιόμετρα από τη Χόι Αν και είναι ατραξιόν για τα τουριστάκια σαν εμάς. Βολτίτσα στο ποτάμι με τα στρόγγυλα παραδοσιακά βαρκάκια, χαζεύεις τα ποταμόσπιτα και την τροπική βλάστηση και μετά αρχίζουν το χορευτικό τσίρκο με τα βαρκάκια.
Εμείς πληρώσαμε την απλή βερσιόν, δηλαδή βόλτα μόνο και χάζι του σπίνιγκ των άλλων, σίγουρα όχι να γίνουμε οι ίδιοι φραπές από το χτύπημα.

Πετάνε τα δίχτυα

Λαλήσαμε από τη ντάλα, ευτυχώς η όλη φάση δεν κράτησε πάνω από 40-50 λεπτά.
Ο βαρκάρης, μας βγήκε ορεξάτος, έλεγε και έλεγε, τι για το δάσος, τι για τα δέντρα και τη ζωή και ανάθεμα αν τον καταλαβαίναμε τι μας έλεγε, έλα που ήρθε στο τσακίρ κέφι και πετάει ένα "θα σας κάνω λέει ώπα γκάγκναμ στάιλ"! και αρχίζει τα γύρω γύρω όλοι.
Τι κι αν έσκουζα εγώ, άστο ρε άνθρωπε, δεν τόχω, δεν είχα όρεξη να κολλήσει το στομάχι μου στην πλάτη από τις σβούρες.
Το χαβά του αυτός. Σηκώθηκε όρθιος-ήταν δεν ήταν με το ζόρι 1,40...κ άρχισε τα ακροβατικά.
Τσίριζα εγώ, γελούσε αυτός. Δέκα δευτερόλεπτα μας στριφογύρναγε ο παλαβιάρης και όταν σταμάτησε γύριζε όλο το σύμπαν γύρω μου.

Φτάσαμε κάποτε στο σημείο που είχαν μαζέψει όλο το τουριστομάνι κ εκεί ανέλαβε ο χορευταράς της γειτονιάς να μας δείξει τα ταλέντα του.

Πιο καλά δείτε στο βιντεάκι

Coconut village

Στην επιστροφή περάσαμε από όλη την νέα πόλη της Χόι Αν, χαζεύαμε την κίνηση, καφέ, φαγάδικα χαμός, ενώ είχε στη σειρά ένα σωρό μαγαζιά που μπορούσες να ραφτείς....αν είχες ρε παιδί μου ένα γάμο να πας, κάτι, ένα κουστούμι γαμπριάτικο, έχουν ραφτάδικα παντού, διαλέγεις σχέδιο και σε βολεύουν μέχρι να πεις κύμινο.

Το φθινόπωρο, ακριβώς μόλις είχα κλείσει το ταξίδι, είχα πάει σε κάτι βαφτίσια. Η κουμπάρα λοιπόν φορούσε ένα θεϊκό φόρεμα έθνικ, Japanese Style, τη ρώτησα τότε από που το πήρε, από Κορέα μου είχε πει, τη φωτογράφισα τότε και κράτησα τη φωτογραφία.
Μόλις γυρίσαμε στο homestay πήρα πρέφα ότι παραδίπλα-αλλά ακριβώς παραδίπλα είχε ραφτάδικο.
Μπήκα με τη φωτογραφία, ρώτησα αν προλαβαίνουν μέχρι το άλλο πρωί και πόσο πάει το μαλλί.
Σε δέκα λεπτά είχα διαλέξει ένα υπέροχο βαθύ κόκκινο μεταξωτό, με μέτρησαν πατόκορφα και μου είπαν ότι σε 8 ώρες θα ήταν έτοιμο

Ανεβαίνοντας σπίτι να βρω τους άλλους, κανόνισα με τον ιδιοκτήτη να μας βολέψει με ποδήλατα, ώστε κάνουμε βολτίτσα στην ημερήσια Χόι Αν, πριν καταλήξουμε μεσημεράκι σε καμιά παραλία για λιώσιμο.
Τσακίστηκε ο άνθρωπος και μας έφερε τα ποδαλατάκια-κάτι σιδερένιες βαλούτες 50 ετών αλλά δε βαριέσαι.
Η πόλη χωρίς τα φαναράκια ήταν διαφορετική αλλά και πάλι όμορφη

Πήγαμε προς την Ιαπωνική Γέφυρα που τη βρήκαμε κλειστή για εργασίες συντήρησης!
Πάει κι αυτό άπατο. Μια διάσημη (και κουκλίστικη) γέφυρα έχει η πόλη και τη χάσαμε.

Μετά την ήττα βρήκαμε το Fujan Assebly Hall που παλιότερα ήταν σημείο συνάντησης και κοινωνικοποίησης Κινέζων και πλέον Ναός αφιερωμένος σε μια θεά που προστατεύει τους ναυτικούς και τρέχα γύρευε. Με ζηλευτή αρχιτεκτονική πάντως.

Αυτά τα ιερά τους είναι απερίγραπτα!

Είχε και μια παράξενη περίεργη πλατεία εκεί κοντά

Η ποδηλατάδα ήταν πάντως απολαυστικότατη και συνδυάστηκε με πάμπολες στάσεις στα κάθε λογής μαγαζιά όπου ψάχναμε δωράκια για τους φίλους μας-κυρίως εγώ κι ο Τάσος δηλαδή, μέχρι που σπάσαμε τα νεύρα των υπολοίπων που δεν έψαχναν.
Αφού μας την είπαν (δίκαια), τους αφήσαμε να πίνουν κάπου χυμό και να δροσίζονται ενώ εμείς κάναμε ανενόχλητοι και άνευ γκρίνιας ενδελεχώς την έρευνα αγοράς για τα ψώνια μας.
Ο Τασούλης είχε αφήσει πίσω στην Ελλάδα το κορίτσι-έρωτας new entry, έψαχνε τα δωράκια της, με εμένα να είμαι η βοήθεια του κοινού.
Εγώ πάλι είχε σκαλώσει με τα μεταξωτά κιμονό σε απίθανες τιμές, είχα ήδη ξεφύγει με τα ψώνια, αλλά δε βαριέσαι τα δωράκια δίνουν χαρά σε όλους, πήρα από ένα κιμονάκι για όλες τις φίλες, να είμαστε ασορτί στα ταξίδια μας.

Εδώ τα βιντεάκια από την όμορφη χαλαρωτική βόλτα

Hoi An Cycling A

Και δω στα δρομάκια με πολύ λόκαλ χρώμα

Παρακάτω που η ζέστη έσφιξε, ήταν ώρα να πάμε για τις βούτες στη θάλασσα της Ινδοκίνας...
Στην κοντινή παραλία An Bang δηλαδή, που γινόταν ένας χαμούλης από τους Αυστραλούς, οι κουμανταδόροι της περιοχής μας όμως μας καβάτζωσαν αμέσως τις σχετικές ξαπλώστρες όπως και τραπεζάκι για τα ποτά.
'Οπου μοχίτο μαζί με σετ ομπρέλα-ξαπλώστρα-στρωματάκι 4 ευρώ όλα μαζί

Πλατσουρίσαμε στα αδιάφορα αλλά ζεστά νερά, αράξαμε στις στρωματάρες και πήραμε γενναία δόση καλοκαιριού Γενάρη μήνα όταν πίσω στην Ελλάδα τα καλοριφέρ άναβαν στο φουλ. Ανεκτίμητο.

Μας τα λέει και πάλι ο κάπτεν Μήτσος
An Bang Beach

Επιστρέφοντας αργά το απόγευμα, πετάχτηκα να δω τι απέγινε με το φουστάνι μου...
Το είχα σχεδόν μετανιώσει-δεν έχει ξανατύχει να μου κάνουν ρούχο tailor made επάνω μου, δεν είχα καν ιδέα αν το σχέδιο που είχα επιλέξει θα καθίσει ωραία επάνω μου, τελικά αποφάσισα πως τα 45 ευρώ που ζήτησαν (για ολομέταξο φόρεμα) ήταν αστείο ποσό, το πολύ πολύ να το έδινα σε μοδίστρα για καμιά μετατροπούλα στην περίπτωση που τελικά δεν μου άρεσε.

Πραγματικά δεν το πίστευα, ότι ήταν έτοιμο σε λιγότερο από 8 ώρες και με κάθε λεπτομέρεια της φωτογραφίας που τους είχα πασάρει .
Ακόμη περισσότερο δεν πίστευα όταν το πρόβαρα και κάθισε γάντι επάνω μου.
Ζητώ συγνώμη που το έκανα...my style rocks το ταξιδιωτικό μου.... αλλά τι να κάνω, αφού τόσος κόσμος πάει κ ράβεται εκεί; Καταθέτω και γω την εμπειρία μου.
Εξάλλου ράβουν και ωραιότατα κοστούμια για τα αγοράκια...ρώτησα από περιέργεια και μου είπαν κασμίρι στα 90 ευρώ.
Πίσω στο φόρεμα ξανά.
Βγήκα από το παραβάν και άρχισαν οι μοδίστρες τα ουάου!
Με φωτογράφισαν οι ίδιες για να το βάλουν στο μπουκ τους.
Βουαλά λοιπόν, πρώτα η αρχική φωτό της κουμπάρας για να βγάλουν το σχέδιο
(Η κουμπάρα είναι αυτή όχι εγώ)

....και το δικό μου

Αυτό που δεν φαίνεται είναι το αβυσσαλέο σκίσιμο που έχει στο πλάι, για την τσαχπινιά.
Το πλήρωσα με όλη μου την καρδιά, μην πω ότι το έχω ήδη λασάνει στη Θεσσαλονίκη σε ένα κάπως πιο επίσημο εβέντ και με σταματούσαν κάθε λίγο για το φόρεμα! Σουξέ λέμε.

Πριν φύγω οι κοπελιές που "μ έραψαν" βάλθηκαν να μάθουν τα κουτσομπολιά...Σε είδαμε, λέει, από χθες με τρείς άντρες, ποιός από όλους είναι ο δικός σου;
Τα έλεγα εγώ, βούιξε η γειτονιά! Μας κρέμασαν κουδούνια στην άλλη άκρη του κόσμου
'Αντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι εμείς είμαστε απλά (παλιο) φίλοι.

Βολέψαμε τα ψώνια της ημέρας στις ήδη τιγκαρισμένες αποσκευές-σαν ετοιμόγεννη έγκυος έμοιαζε το μπακπακ μου, με τέτοιο φούσκωμα, Ετοιμάστηκα για την έξοδο και ΦΥΣΙΚΑ φόρεσα το καινούργιο φορεματάκι για να το εγκαινιάσω.
Το έθνικ ντύσιμο άλλωστε είναι πολύ συνηθισμένο εκεί, δεν θα έδειχνα εκτός τόπου. (εκτός χρόνου ίσως)

Περπατήσαμε ξανά και ξανά τα όμορφα στενάκια, φάγαμε και μπουχτίσαμε με τα κάθε είδους φαναράκια.
Λίγο ακόμα θέλετε; δε θέλετε;

Ορίστε και το φορεματάκι, κομπλέ με μαλλί, μακιγιάζ , όχι προχειροδουλειές

Εκτός από τα ρούχα όμως, διαθέτουμε ανέκαθεν και φίλαθλες ανησυχίες, εκείνες τις μέρες έπαιζε φουλ το Ασιατικό κύπελλο, και ήταν η βραδιά της Εθνικής τους κόντρα στην Ινδονησία.
Είχαν βγάλει παντού οθόνες, και έβλεπαν παλαβωμένοι, ξεχνούσαν να σερβίρουν μέχρι και τον κόσμο χαζεύοντας τις φάσεις του αγώνα.
Στρωθήκαμε σ ένα τραπεζάκι και μισοκαλαμπουρίζαμε, μισοβλέπαμε τον αγώνα που δε βλεπόταν, άμπαλοι οι Βιετναμέζοι, έχασαν 0-1 και μεις την ευκαιρία να δούμε τους πανηγυρισμούς από ένα δικό τους γκολ-που ευτυχώς ήρθε λίγες μέρες αργότερα στη Σαιγκόν (αλλά ούτε και κείνο το παιχνίδι τελείωσε καλά).

Σε ελαφρώς μελαγχολικό μουντ και μεις, περνούσαμε υπέροχα, όμως ήταν η τελευταία μας βραδιά όλοι μαζί, την επόμενη ο κάπτεν αναχωρούσε από Ντανάγκ που έπρεπε να επιστρέψει στα επαγγελματικά του.
Φύγαμε όταν είχαν εξαφανιστεί οι πάντες, η φωτογραφία αυτή βγήκε αποχαιρετώντας την πόλη, γυρίζοντας το κεφάλι πίσω στο τραπεζάκι που τα πίναμε μέσα στη μέση του δρόμου.

Αντίο λοιπόν όμορφη Χόι Αν. Θα ξεχαστείς δύσκολα...

MySon - Marble Mountains - Danang, ένα goodbye και τα παραμύθια με δράκους.

Σήμερα μας περίμενε διαφορετικό αυτοκίνητο και οδηγός, μας είχε γίνει συνήθεια, όμως στα 4 άτομα πραγματικά συνέφεραν τα ιδιωτικά τράνσφερ.

Η συμφωνία ήταν να μας πάει στον αρχαιολογικό χώρο του MySon, στα Marble Mountains, να μας περιμένει για να τα τριγυρίσουμε και κατόπιν καρφί για Danang, εμάς στο ξενοδοχείο και τον κάπτεν αεροδρόμιο που έπρεπε να προλάβει την απογευματινή πτήση για Χο Τσι Μιν.
Θα έκανε το δικό μας πρόγραμμα και κείνος, αλλά σε ολίγον fast forward, μία μέρα εκεί και μία στην Κουάλα Λουμπούρ πριν επιστρέψει στην Ελλάδα-θα το έτρεχε και ό,τι προλάβαινε.

To MySon είναι ένα σύμπλεγμα ερειπωμένων ινδουιστικών ναών από τον 4ο έως των 14ο αιώνα των βασιλέων Σάμπα και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco. Συγκρίνεται δε με το 'Ανκορ Βατ (πέρασε και δεν ακούμπησε)

Η έκταση είναι τεράστια, πληρώνεις είσοδο (γύρω στα 5 ευρώ) και σε παραλαμβάνει όχημα που σε μεταφέρει στον αρχαιολογικό χώρο.
Επί του πρακτέου οι ναοί είναι κάτι γκρέμνια, τούβλο στο τούβλο δίχως καμία αίσθηση επιβλητικότητας ή μυστικισμού όπως (υποθέτω-δεν έχω πάει) αναδύει το 'Ανκορ Βατ.

Είχαν και ένα σόου με ινδικούς χορούς

Κρυφακούγοντας μια ξενάγηση, αποκόμισα την πληροφορία ότι το μέρος επλήγη από τον πόλεμο με τους Αμερικάνους που προκάλεσαν τεράστιες ζημιές στα μνημεία, βεβαίως η προπαγάνδα καλά κρατεί και κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει που ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια, οι μεν Βιετναμέζοι τους κατηγορούν ότι βομβάρδιζαν μνημεία αιώνων και η άλλη πλευρά λέει ότι οι Βιετκόγκ κρύβονταν εσκεμμένα στον αρχαιολογικό χώρο προκειμένου να δρουν ανενόχλητοι. Βράσε ρύζι (κυριολεκτικά!)

Παρακάτω ο οδηγός μας πήγε στα Marble Mountains, το ένα δηλαδή από τα πέντε που είναι επισκέψιμο. Τα πέντε βουνά έχουν ονομαστεί κατά τα 5 στοιχεία τη φύσης.

Ανεβήκαμε πάνω με ένα γυάλινο ασανσέρ και μετά σκάλες και ξανά σκάλες εμπρός λοιπόν καλά μου πόδια!
Ευτυχώς το δικό μου το ποδάρι έφαγε τις σάρκες του και είχε επανέλθει σε αξιοθαύμαστο βαθμό-αναλογικά με την ταλαιπωρία που ζούσε, οπότε ανεβοκατέβηκα με ζηλευτή ευχέρεια και μακάρισα την καλή μου φυσική κατάσταση.

Το αξιοθέατο είχε ενδιαφέρον, ο χώρος ήταν κατάφυτος με πολλά δυσθεώρητα αγάλματα, βούδες και τα λοιπά καλαμπαλίκια, plus ένα τρομερό ναό-σπήλαιο, στάθηκα στην είσοδο να βγάλω φωτογραφία και άκουγα τα απανωτά ουάου όλων αυτών που μόλις έμπαιναν. Είχε πλάκα.
Το ουάου από διάφορες εθνικότητες!

η θέα προς τη Ντανάγκ από το βουνό

Βούδες

ο συρφετός

Ναός

Το ιερό με τα γνωστά οπωροκηπευτικά

κι άλλος Βούδας τεράστιος

Το ουάου σπήλαιο με το φως να διαθλάται

Μαιμούδι

Τους είχα ξεθεώσει με τις εκδρομές, αλλά εκεί που ήταν έτοιμοι να με καρυδώσουν, όλο κι έβλεπαν κάτι συγκλονιστικό και στο τέλος με ευγνωμονούσαν από πάνω

Η Ντανάγκ μας κέρδισε με το καλημέρα.
Η πρώτη επαφή ήρθε με τη μεγάλη παραλιακή, να οι φοίνικες, να τα μπητσόμπαρα και παραλία Καλιφόρνια στάιλ, κρίμα που δεν είχαμε χρόνο να επιστρέψουμε προς τα εκεί, αλλά στο κατόπι, περνώντας τον ποταμό χαζέψαμε τα μοντέρνα γυάλινα κτίρια, τους ουρανοξύστες, τις γέφυρες και τις δρομάρες τους.
Ενημερωθήκαμε ότι η πόλη είναι μέσα στις πέντε πρώτες στον κόσμο που προτιμάται από τους ψηφιακούς νομάδες. Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβουμε το λόγο.

Βρήκαμε το όμορφο ξενοδοχείο μας και παραλάβαμε μία γωνιακή σουίτα για το φοβερό ποσό των 39 ευρώ...
Η θέα από το παράθυρο. Μπροστά μας το κύριο αξιοθέατο της πόλης. Η Γέφυρα του δράκου.

Μάλιστα για το καλώς όρισες προσέφεραν ένα δωρεάν ποδο- μασσάζ σε έναν από εμάς (μαντέψτε ποιά το τσίμπησε). Έκλεισα ραντεβού για το απόγευμα και βγήκαμε προς αναζήτηση τροφής.
Τελικά είχαμε αρκετό χρόνο μέχρι την πτήση του κάπτεν, έτσι πήγαμε σύσσωμοι για το αποχαιρετιστήριο γεύμα.

Δεν έχω ιδέα τι είναι αυτά, τα πήρα από το μπουφέ του εστιατορίου και δοκίμαζα να δω τι τρώγεται και τι όχι.

Αυτά τα ψήσαμε μόνοι μας με το γνωστό μπάρμπεκιου στη μέση του τραπεζιού. Αν τα κάψεις δικό σου πρόβλημα, δεν μπορείς να γκρινιάξεις στο σερβιτόρο.

Κάναμε και μια μικρή βόλτα στο κέντρο

Αυτές τις τεράστιες, κακόγουστες ανθοστήλες τις έχουν παντού, εμένα το μυαλό μου πήγε σε... μνημόσυνο αλλά τελικά οι Βιετναμεζούλες τις χρησιμοποιούν για το αγαπημένο τους καθημερινό χόμπυ-να φωτογραφίζονται.

Και σ αυτή την πόλη, όπως και παντού άλλωστε απλά φωτογραφίζονταν παντού.
Εν τω μεταξύ είναι εντελώς λιλιπούτειες.
Δείτε σ αυτή τη φωτό, περίμενα δίπλα τους να περάσω το δρόμο....οκ δεν είμαι κοντούλα εγώ, όμως δεν είμαι και η Σκλεναρίκοβα...εγώ με φλατ κ αυτές δίπλα μου με τακούνι, σαν παιδάκια μου.

Ξεχάστηκε κι ο κάπτεν στο χάζι και στο τέλος τρέχαμε να του βρούμε ταξί για το αεροδρόμιο. Αγκαλιαστήκαμε όλοι μαζί και αποχαιρετιστήκαμε-μα που πας τώρα που σε συνηθίσαμε;; και πως θα ζήσουμε χωρίς τα βιντεάκια σου;
πλερέζα κι ο Τάσος που είχε βρει το άλλο του μισό στο χαβαλέ και δεν ήξερα πως να τον παρηγορήσω.
Του στήσαμε μια μικρή έκπληξη για την επόμενη μέρα όμως και θα σας πω στο επόμενο κεφάλαιο.

Το μασσάζ που μου έκαναν δώρο ήταν από άλλο πλανήτη...μαγικά τα χεράκια της κοπελιάς, ανέβηκα στο δωμάτιο χαλαρωμένη να ξεκουραστώ και να προετοιμαστώ για τον επόμενο ποδαρόδρομο.

Που ήρθε μόλις σκοτείνιασε, με τη βραδινή μας βόλτα να έχει προορισμό τη Dragon Bridge, οι πληροφορίες έλεγαν ότι στις 9 το βράδι τα Σαββατόβραδα, διακόπτουν την κίνηση και ξυπνάνε το δράκο που αρχίζει να ξεφυσάει φωτιά και μπούρμπερη

Με θερμοκρασία γύρω στους 26-27 βαθμούς, η βόλτα ήταν και χωρίς δράκους σκέτη απόλαυση.

Εν αναμονή του Τετ τα πάντα ήταν στολισμένα

Μ αρέσει που πριν ξεκινήσει το ταξίδι, έλεγα τι κρίμα που δεν πάμε μέσα στις γιορτές να είναι όλα στολισμένα

Φτάσαμε στη γέφυρα μισή ώρα νωρίτερα, δεν είχε πολύ κόσμο ακόμη και ρώτησα μια τουρίστρια που στεκόταν εκεί κοντά αν ήξερε τι ώρα θα αρχίσει το σόου με τις φωτιές. Μην τυχόν και είχα κάνει λάθος την ώρα; Με κοιτούσε έκπληκτη "there is a show?" Θα μείνω τότε να χαζέψω! άιντε άιντε....

9 ακριβώς το τέρας άρχισε να βρυχάται...

Στο βιντεάκι
dragon Bridge danang

Ρε τους απατεώνες τι κόλπα σκαρφίζονται για να τραβάνε τους τουρίστες
Τώρα αν ο δράκος παραπέμπει σε παραμύθι δεν ξέρω. Εμένα πιο πολύ μου κάθεται ο παραλληλισμός με τους δράκους του LSD. Ξέρετε αυτούς που βλέπουν όσοι κάνουν χρήση;
'Εχω διαβάσει "την Αλίκη στη χώρα του Lsd" και με σημάδεψε.

Η βραδιά μας συνεχίστηκε με κρύες Tiger στην ταράτσα ενός αναψυκτηρίου, με την εικόνα της φωτογραφίας μπροστά μας, απολογίζοντας το ταξίδι μέχρι το σημείο εκείνο.
'Ενα μέλος μείον στην παρέα πια, όμως είχαμε μπρστά μας άλλη μία, ταξιδιωτικά πολύ γεμάτη εβδομάδα μπροστά και πολλά να περιμένουμε.

Εγώ όμως προσωπικά, είχα ήδη αρχίσει να νιώθω μια νοσταλγία για το σπίτι, τους ανθρώπους μου, τη ζωή μου πίσω. Δεν ήθελα να φύγω για κανένα λόγο, αλλά μάλλον σ ένα ταξίδι πάντα υπάρχουν στιγμές που κοιτάζεις πίσω, ένιωθα την κούραση των ημερών να βαραίνει πάνω μου, κοίταζα τη ζωή μου πίσω από απόσταση, τι μου αρέσει και τι όχι τόσο πολύ, τι θέλω να αλλάξει, τι ονειρεύομαι για τη συνέχεια, σκέψεις και ερωτήματα, μέχρι που νίκησε η κούραση και ανέβαλα τις αποφάσεις για (αρκετά) αργότερα.



H πτήση μας για τη Χο Τσι Μιν (ή Σαϊγκόν) ήταν μεσημεριανή, έτσι ξυπνήσαμε πιο αργά, είχαμε και χρόνο να φάμε ένα πρωινό με την ησυχία μας.

Αγνόησα επιδεικτικά το ασιατικό τμήμα του μπουφέ, μπουχτισμένη από τις σούπες και τις έντονες μυρωδιές και προτίμησα τις γνώριμες-ευρωπαικές γεύσεις με ψωμιά, αυγά και αλείμματα.
Η χαρά του υδατάνθρακα.

Στη διάρκεια της μασαμπούκας, μας επισκέφτηκε η υπεύθυνη της ρεσεψιόν που είχε δώσει το δωράκι μασάζ την προηγούμενη, η οποία έκανε περατζάδα από τους πελάτες να μάθει αν ήταν ευχαριστημένοι με τη διαμονή τους.

Ήρθε κ η σειρά μας, υποκλίθηκε, μας καλημέρισε και με τα σπαστά της αγγλικά μας ρώτησε αν μας είχε αρέσει το δωμάτιό μας και πως κοιμηθήκαμε.

Στο σημείο αυτό βρήκε ευκαιρία να παρέμβη ο Αντωνάκης, ο οποίος από την προηγούμενη μέρα καβαλούσε ένα ποδήλατο κ έψαχνε τις κρυμμένες γειτονιές της Ντανάγκ.

Μπορείτε λέει να μου πείτε αν υπάρχουν τίπoτα hidden gems και off the beaten path σημεία στην πόλη σας.
Απόλυτη σιωπή.
Μπλόκαρε η Βιετναμέζα, εκείνο το hidden gems της έπεσε βαρύ κ ασήκωτο…προσπαθούμε να πνίξουμε τα γέλια εμείς.
Τον κοιτάζει με βλέμμα άδειο η γυναίκα. Επανέρχεται σύντομα και επαναλαμβάνει με πλατύ χαμόγελο….Did you sleep well sir?

Ξεκαρδιζόμαστε εμείς….που πας ρε κακόμοιρε Αντώνη με τα hidden gems σου, από το Α1 επίπεδο Αγγλικών την έστειλες με τη μία στο προφίσιενσι τη φουκαριάρα τη βιετναμέζα, εντάξει δεν παίζεται το φιλαράκι μας.


Σήμερα πετούσαμε με τον εθνικό τους αερομεταφορέα την Vietnam Airlines. Μου άρεσαν πολύ τα χρώματά τους και οι στολές του προσωπικού.

Γενικά μείναμε πολύ ευχαριστημένοι με τις εσωτερικές και τις άλλες πτήσεις, είχα διαβάσει διάφορα για αναίτιες καθυστερήσεις και αλλαγές της τελευταίας στιγμής, όμως σε μας πήγαν όλα ρολόι.

H Danang από ψηλά

Η Χο Τσι Μιν των 9 εκατομμυρίων κατοίκων μας υποδέχθηκε με βαθύ καλοκαίρι και 35άρια.
Οι πρώτες εικόνες, ακόμη μέσα από το ταξί ήταν εξίσου χαώδεις με το Ανόι, φρικτή κίνηση, χιλιάδες μηχανάκια και οδηγική αναρχία στο ζενίθ.

Είσαι ρε παιδί μου στο κέντρο της πόλης σε δρόμο με τρία και τρία ρεύματα ανά κατεύθυνση . Εμείς στη Θεσσαλονίκη δεν έχουμε τέτοιο δρόμο μέσα στην πόλη, αλλά ας πούμε ότι η περιφερειακή οδός ήταν μέσα στην πόλη και είχε ανοίγματα στη νησίδα. Είσαι στο τέρμα δεξί ρεύμα της κατεύθυνσής σου αλλά αποφασίζεις ότι θέλεις να πας στο αντίθετο ρεύμα και κατά προτίμηση ξανά τέρμα δεξιά, γιατί έτσι. Τι πιο φυσιολογικό να κόψεις κάθετα όοοοολο το ρεύμα από τη μία πλευρά, να σταθείς λίγο στη μέση και μετά να κόψεις και την αντίθετη πλευρά και στα τρία ρεύματα για να πας εκεί που θέλεις. Απλούστατον
Και όλο αυτό δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Εξού και δεν μπινελικώνονται, δεν χειροδικούν, δεν συγχίζονται καν, απλά πατάνε τις κόρνες τους, όπως άλλωστε κάνουν έτσι κι αλλιώς ανελλιπώς από τη μέρα που γεννιούνται.

Κατά τ άλλα η διαφορά του χρήματος είναι εμφανής παντού. Η πόλη διαθέτει ακριβούς δρόμους, καθώς και πάμπολους εντυπωσιακούς ουρανοξύστες, ενώ παραδίπλα συνυπάρχουν οι παράγκες και η ζωή στο δρόμο. Τουρλού όλα.

Για το πρώτο μας βράδι είχα κλείσει ένα φθηνό τρίκλινο κοντά στο σταθμό λεωφορείων, ώστε το επόμενο πρωί να φεύγαμε εύκολα για το Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ (ξανά εκδρομή, όχι θα τους αφήσω να χαλαρώσουν).

Θα επιστρέφαμε άλλωστε στην πόλη για δύο ακόμη μέρες, για το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού.
Ο ταρίφας μας άφησε μπροστά στο στενό που θα βρίσκαμε το δωμάτιό μας, το κοίταξα λίγο και σκέφτηκα που πήγα και το βρήκα πάλι-περισσότερη παρακμή δε γινόταν να πετύχω.
'Ηταν ένα σκοτεινό θεόστενο με μήκος 500 μέτρα και πλάτος με το ζόρι 2, αριστερά δεξιά επιβίωναν όλοι οι άθλιοι της πόλης!
Ισόγεια κλουβιά που έκρυβαν φτώχεια, μιζέρια και την ιστορία του κάθε κατατρεγμένου της πόλης.

Δεν έχω φωτογραφία δυστυχώς, παρά μόνο μία απέναντι από τον ξενώνα που ήταν ένα νυχάδικο; Κάτι της κακιάς ώρας πάντως.

To δωμάτιό μας ήταν στον 4ο όροφο ενός κτιρίου χωρίς ασανσέρ, ήταν καθαρό αλλά από μέγεθος...περιστερώνας!
Πλάκα έχουμε, τη μία μέρα τους έχω στις χλίδες και την επόμενη μέσα στην αλητεία, τουλάχιστον δε βαριούνται τις εναλλαγές

Στη σημείο αυτό έπαιξε η έκπληξη με τον κάπτεν.
Ο Τάσος νόμιζε ότι ο κάπτεν θα πετούσε το απόγευμα για Κουάλα Λουμπούρ-εκείνος όμως είχε 2,3 ώρες ακόμη στην πόλη όταν φτάσαμε, του είχα δώσει τη διεύθυνσή μας και μας περίμενε κάπου εκεί κοντά να πάμε όλοι για φαγητό.
Το είχαμε στήσει στο μεταξύ να τους περάσω από κει που καθόταν ώστε να μας τραβήξει βίντεο που θα το έστελνε στην συνομιλία που είχαμε, για να βλέπαμε τα μούτρα του ανυποψίαστου Τάσου...

Ο Τάσος που δεν είχε ιδέα για όλα αυτά όμως, μπαίνοντας στο δωμάτιο θυμήθηκε να ψάξει ένα μπλουζάκι που ήθελε να φορέσει, να κάνει ντουζ κ να αράξει και τέλος πάντως οτιδήποτε μπορούσε, για να μου χαλάσει το πλάνο.
Επέμενα να φύγουμε γιατί και καλά πονούσε το στομάχι μου από την πείνα, νευρίασε που βιαζόμουν και κοντέψαμε να αρπαχτούμε που δεν τον άφηνα να χαλαρώσει, λέω θα τον σκοτώσω, τώρα βρήκε να τον πιάσει το πείσμα κ αυτόν
Τελικά αφού μουρμούρισε λίγο και με στόλιζε μέσα από τα δόντια του, ντύθηκε και κατεβήκαμε κάτω.
Χαλάλι ο κόπος, γιατί τα μούτρα του ήταν όλα τα λεφτά σε λιγάκι που χτύπησε το μήνυμα και έβλεπε τον εαυτό του σε βίντεο....άρχισε να ψάχνει τριγύρω του να δει από που θα του έρθει
Πετάχτηκε ο κάπτεν και ξανά μανά αγκαλιές και φιλιά, φάγαμε όλοι μαζί και όταν μας αποχαιρέτησε ξανά, ο Τάσος δεν το πίστεψε, σιγά λέει ως το βράδι πάλι από κάπου θα μας σκάσει μύτη.
Καλά πήγε αυτό.

Το βραδάκι βγήκαμε μια βόλτα πρώτα από όλα στο κέντρο της πόλης.

Ο θείος Χο!

και γω μαζί

η όπερα

Δημαρχείο ουάου!

Αυτή είναι βέβαια η λουστραρισμένη πλευρά.
Η άλλη είναι κάπως έτσι
Χαμός.

Ζωή στο δρόμο ξανά

Σ αυτή τη βόλτα πετύχαμε κ αυτόν

Ενώ λίγο αργότερα, πόνεσαν τα μάτια μου όταν αντίκρυσα αυτό

Μα αυτοκίνητο λαμέ; έχουν μπουζουκόβιους στο Βιετνάμ;

Περάσαμε μια βόλτα από την κλειστή αγορά Ben Than Market να τσεκάρουμε σουβενίρ και τιμές (αλίμονο)
και καταλήξημε στη διάσημη Bui Vien που είναι ο πεζόδρομος των μεγάλων κλαμπ και της ντεκαντάνς διασκέδασης της πόλης.

Εκτυφλωτικά φώτα, ηχορύπανση, προκλητικές χορεύτριες πάνω σε βαρέλια μέσα κ απέξω από τα μαγαζιά, ανήλικα που κατάπιναν φωτιές (σοκαριστικό), ΓερμανοΑυστραλοί γερολαίοι σαλιάρηδες που αναζητούσαν φρέσκια σάρκα σε τιμή ευκαιρίας και πάμπολες μπυραρίες, φαγάδικα, πλαστικά σκαμνάκια, τα πάντα όλα.

Χορταστικό βιντεάκι γιατί αν δεν το δεις και δεν τ ακούσεις δεν το καταλαβαίνεις!

'Οταν συνήλθαμε από το πρώτο σοκ, βολευτήκαμε σ ένα ροκάδικο που είχε λάιβ με τους Ασιάτες να πειραματίζονται, σχετικά αξιοπρεπώς σ όλα τα μυθικά άσματα του ροκ και τελειώσαμε τη βραδιά μας κουρασμένοι αλλά φουλαρισμένοι από τις πληθωρικές εικόνες της μεγαλούπολης που μας είχε μόλις συστηθεί.

Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ - Τα ψιψιψίνια και τα κοκοκόψαρα

Ακόμη ένα βάρβαρο ξύπνημα στις 6 το πρωί για να προλάβουμε το πρωινό λεωφορείο για το Μεκόγκ.
Το σύστημα των υπεραστικών λεωφορείων στη Χο Τσι Μιν είναι σχετικά παράξενο και λειτουργεί ως εξής:
Το google maps μας έδινε στίγμα για το σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων στο District 1, 200 μέτρα από το σημείο που είχα κλείσει τη διαμονή μας, ωστόσο όταν φτάσαμε εκεί δεν είδαμε τίποτα, ψαχνόμασταν αρκετή ώρα σαν χωριάτες που έφτασαν στην πόλη, ρωτούσαμε αριστερά-δεξιά, αλλά κανείς δε φαινόταν να ξέρει ή να καταλαβαίνει τι ρωτούσαμε.
Τελικά μπήκα σε ένα πρακτορείο ταξιδίων που μας εξήγησε το έργο.
Στο σημείο που έψαχνα εγώ υπήρχε απλά κάτι σαν υποσταθμός. Εκδίδεις εισιτήριο, σε παραλαμβάνει βανάκι το οποίο σε μεταφέρει δωρεάν στο μεγάλο σταθμό λεωφορείων που βρίσκεται έξω από την πόλη.
Αυτά, αν φυσικά θέλεις να κινηθείς με τη δημόσια συγκοινωνία.
Αν κλείσεις ιδιωτικό τουρ προφανώς σε παραλαμβάνουν από το κατάλυμά σου.
Το δικό μας τουρ ήταν κλεισμένο να μας παραλάβει από το ξενοδοχείο στο Μεκόγκ, έτσι έψαξα τα FUTA BUSES όπως λέγονται τα τοπικά ΚΤΕΛ.

Το βανάκι μας πάστωσε τον έναν πάνω στον άλλον, εμείς και κάτι ευτραφούλες γερμανιδούλες που με ζουλούσαν κι έγινα χαλκομανία πάνω στην πόρτα του αυτοκινήτου.
Αντίθετα το λεωφορείο ήταν ένα υπεράνετο sleeper bus, ένα 3ωρο δρόμος ήταν μέχρι τον Μεκόγκ,
λουκούμι μετά το πρωινό εγερτήριο.
Μπαίνοντας στο λεωφορείο βγάζεις παπούτσια, τα βάζεις σε σακούλα που σου δίνουν και περπατάς με τις κάλτσες ή ξυπόλυτος. 'Ετσι γλυτώνουν το σφουγγάρισμα.
Κουρτινάκια για την ιδιωτικότητα.

Βολευτήκαμε μια χαρά και γω και τα χαριτωμένα μου ελεφαντάκια..

Ενώ οι συνταξιδιώτες μου για την ιδιωτικότητα δεν ενδιαφέρονται. Απλά στα 5 λεπτά ροχάλιζαν! Το οποίο συνέβαινε σχεδόν παντού.

Στη μέση της διαδρομής υπήρχε στάση για ξεμούδιασμα. Σου έδιναν σαγιονάρες για να βγεις και τις ξαναμάζευαν στο έμπα.
Πρέπει να προσέχεις να μην έχει τρύπα η κάλτσα σου και ρεζιλευτείς.

Το λεωφορείο έκανε τέρμα στην σχετικά μεγάλη πόλη του Can Tho. 1.200.000 κατοίκους έχει αυτή η πόλη, αλλά ευτυχώς είμασταν στα όρια της πόλης κι έτσι σύντομα βρεθήκαμε σε έρημους επαρχιακούς δρόμους. Στα 11 περίπου χιλιόμετρα μέχρι το ξενοδοχείο μας, ο ταρίφας χτυπούσε την κόρνα ανά 1 λεπτό, ασχέτως αν ερχόταν κάποιος ή όχι. Προσπαθούσα να καταλάβω αν υπήρχε κάποιος παραλληλισμός, κορνάριζε μήπως τις πινακίδες; τα δέντρα; Κάτι άλλο; έμεινα με την απορία.

Στην τελευταία στροφή ήταν σα να μπήκαμε απότομα στη ζούγκλα.
Πυκνή βλάστηση παντού, ποταμάκια και ο δρόμος τελείωνε.
Εδώ είναι, μας δείχνει.
Δεν φαινόταν τίποτε.
Του κάνω νόημα να περιμένει και περπατάω μερικά μέτρα όταν βλέπω δύο βιετναμεζούλες με τα καπελάκια τους, με τις γνωστές υποκλίσεις και τα welcome. Εντάξει λέω, εδώ είμαστε.
Προχωρήσαμε σ ένα μονοπάτι και ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα μέρος, που στα μάτια μου φάνταζε ό,τι πιο κοντινό σε αυτό έχω στο μυαλό μου ως παράδεισο.
Σκέφτηκα να με τσιμπήσω να δω αν είναι αλήθεια ή όνειρο.
Ιδού η όαση

Τα lodges

Κι επειδή όταν η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία καλό είναι να αναφέρονται τα καταλύματα, δείτε εδώ

Το δωμάτιό μας ήταν έτσι...

Ενώ ξετρελάθηκα με το open air μπάνιο

αν και την ώρα που μπανιαριζόμουν, σκέφτηκα τι θα κάνω αν πεταχτεί ξαφνικά κανένα φιδάκι από την ανοιχτή οροφή όσο ήμουν ακόμη με τις σαπουνάδες

Λέγαμε μεταξύ μας, τι ζούμε πάλι και δεν το πιστεύαμε.
Και τα καλύτερα ήταν μπροστά μας.
Παρατήσαμε τα πράγματα και τσακιστήκαμε για μια βουτιά στην δροσερή πισίνα

και λίγο αραλίκι στις ξαπλώστρες με παγωμένες tiger. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Στις 2.30 το μεσημέρι είμασταν στη ρεσεψιόν όπου μας παρέλαβε ο ξεναγός μας, το τουρ είχε ποδηλατάδα στην περιοχή και επισκέψεις σε σπίτια ντόπιων, λαχανόκηπους και συναφή.
Είχα τσεκάρει δεκάδες ανάλογα τουρ, μονοήμερα και διήμερα, μου είχαν φανεί όλα παρεμφερή και από τιμές, ο καθένας ζητούσε ό,τι ήθελε. Τελικά έκλεισα αυτό που έκρινα ως πιο κοντινό στα ενδιαφέροντά μας, δεν ήταν φθηνό, αλλά τουλάχιστον ήταν βολικό και δε χρειαζόταν να τρέχουμε από το ένα μέρος στο άλλο για να βρούμε το γκρουπ.
Το πόσο απίθανο βγήκε στην πράξη ήταν κάτι που δεν το φανταζόμουν.

Καβαλήσαμε τα ποδηλατάκια και ξεκινήσαμε τη βόλτα.
Ο ξεναγός μας εξήγησε ότι θα περάσουμε με φέρυ τον ποταμό για να δούμε τα χωριά και τη ζωή των ντόπιων. Ενδιαφέρον ακούστηκε, πάμε λοιπόν.

Πιάσαμε κάτι χωματόδρομους και σύντομα βρεθήκαμε στην όχθη ενός παραποτάμου να περιμένουμε το φέρυ μαζί με ντόπιους και μηχανάκια.
Σίγουρα δεν περιμέναμε να έρθει το Hellenic Seaways, ίσως ένα μικρό φέρυ, μια μαούνα ναι, αλλά αυτό;

Δείτε εδώ για να καταλάβετε...
Mekong river ferry boat

Για κάτι τέτοια σκηνικά ζούμε, αρχίσαμε τη σαχλαμάρα και τα γέλια κι ο καημένος ο ξεναγός προσπαθούσε να μας μαζέψει.

Στη συνέχεια μας πήγε στο σπίτι του σιδερά.
Βγήκε ο μάστορας με τη μπάμπω στην αυλή και μας έδειξαν την τέχνη τους κ έφτιαξαν ένα σιδερένιο μαχαίρι μπροστά μας

Συνεχίσαμε την ποδηλατάδα σ ένα ονειρεμένο τοπίο. Παράλληλα με το ποτάμι, και ανάμεσα στις σκόρπια σπίτια των ντόπιων απολαμβάνοντας το πιο αυθεντικό σκηνικό όλου του ταξιδιού.

Μπουγάδα

Μας πήγε σ ένα κήπο με μηλιές να μας δείξει πως καλλιεργούν τα μήλα, πως τα τυλίγουν σε σακούλες για να τα προστατέψουν από τα έντομα, πως είναι βιολογικής καλλιέργειας χωρίς λιπάσματα και μας έδωσε το ελεύθερο να κόψουμε και να φάμε.
Μας εξηγούσε για όλων των ειδών τις καλλιέργειες και τα φρούτα τις περιοχής, θα σας πάω είπε και σ άλλους οπωρόκηπους.

Αφού κλέψαμε δηλαδή τα μήλα, θα κλέβαμε κ άλλα φρούτα Μάλιστα. Από το καλό στο καλύτερο αυτή η βόλτα.

Η ποδηλατάδα καθοδόν έκρυβε διάφορες εκπλήξεις.
Αυτά είναι σούπερ μάρκετ επάνω στο δρόμο, shop and go.

Συνεχίσαμε...

Τρομερό μέρος!
Η επόμενη στάση ήταν στο σπίτι μιας οικογένειας όπου μας έφτιαξαν χυμό ζαχαροκάλαμου
Στο οποίο ρίχνουν και μισό λάιμ για να σπάσει η γλυκατζούρα.
Φυσικά το ήπιαμε αφού μας έδειξαν όλη τη διαδικασία παραγωγής του.

Κάναμε περισσότερα από 10-15 χιλιόμετρα στους δρόμους αυτούς και θεωρώ πια ότι ήταν από τα καλύτερα κομάτια του ταξιδιού.
Δεν υπήρχε τουρίστας πουθενά ούτε για δείγμα, προφανώς και οι δραστηριότητες ήταν στημένες, όμως μπήκαμε σε αληθινά σπίτια ντόπιων, κρυφοκοιτάξαμε λίγο μέσα στις ζωές τους.

Απολαμβάνοντας και τις εικόνες από το ποτάμι

Αυτό ήταν κάτι σα γέφυρα.

Εννοείται πως την σκαρφαλώσαμε, όχι που θα την αφήναμε.

Τελευταία επίσκεψη στο σπίτι μιας θείας όπου φτιάξαμε όλοι μαζί παρέα ένα κέηκ καρύδας.
Εγώ ανέλαβα να ζουλήξω κάτι μπανάνες, ο Αντώνης ζουπούσε το ψαχνό της καρύδας να βγει το γάλα, ο Τάσος ανακάτευε το αλεύρι με τα υπόλοιπα υλικά και η θεία έσκαγε στα γέλια με τα χάλια μας.
Στο τέλος το έψησε σ έναν ξυλόφουρνο και στρωθήκαμε στην αυλή να το φάμε.
Πριν από αυτό μας έμπασε σπίτι της κ έδωσε το ελεύθερο να φωτογραφίσουμε
Κρεβατοκάμαρα

Τραπεζαρία με τα τιπς.

Εικονοστάσι που έπιανε το μισό δωμάτιο με τη φωτογραφία του μακαρίτη.
Τους τάφους δε, τους έχουν κάπου μέσα στις αυλές τους. Μας είπαν πως θεωρούν ότι ο νεκρός δεν φεύγει με το θάνατο, η ψυχή του τριγυρίζει εκεί, άρα εξακολουθεί να είναι οικόσιτος.

λαμαρίνες στα πλαινά του δωματίου και στην οροφή ελενίτ; πιθανώς...

Το παιδικό από τα εγγονάκια της. Μένουν όλοι μαζί με το ζευγάρι, πολύ συνηθισμένο στο Βιετνάμ, οι γονείς δουλεύουν και οι παππούδες προσέχουν τα παιδιά. Τώρα που κοιμόταν αυτή, που το ζευγάρι, δεν το καταλάβαμε.

Η κουζίνα όπου εκτυλίχθηκε το μαγειρικό όργιο

και η μαρμίτα. το έβαλε μέσα σ ένα ταψάκι και ψήθηκε

πίσω αυλίτσα όνειρο

Η τελική μορφή του γλυκού. Νόστιμο ήταν, στο πιατάκι δίπλα είχε ένα ντιπ από τζίτζερ που του έδινε ένα πιο πικάντικο τατς.

Απίθανη όλη η βόλτα, τι να λέμε, στο γυρισμό έβγαιναν τα παιδάκια από τα σπίτια και μας χαιρετούσαν. Βασικά όλη η γειτονιά βγήκε να μας γνωρίσει, είμασταν το γεγονός της ημέρας.
'Ο,τι πιο αυθεντικό ζήσαμε, νομίζω ρούφηξα κάθε λεπτό αυτής της μέρας.
Στεναχωρεθήκαμε που δεν είχαμε τον κάπτεν να το χαρεί μαζί μας. "Τουλάχιστον 200 βίντεο θα έφτιαχνε όλη μέρα" είπε ο Τάσος λυπημένος

Μιλήσαμε αρκετά και με τον αραχνούφαντο ξεναγό μας. Αραχνούφαντος γιατί ήταν τόσο αδυνατούλης που το χεράκι του ήταν σαν παιδικό. Βάλαμε και στοίχημα για την ηλικία του, τελικά ήταν 32 ετών ενώ φυσικά έδειχνε με το ζόρι 20-22.

Τελειώσαμε τη βόλτα λίγο πριν νυχτώσει κ ανανεώσαμε το ραντεβού για τα χαράματα της επόμενης μέρας για να μπούμε σε βάρκες και να δούμε τις περίφημες πλωτές αγορές.

Φάγαμε βραδινό στο ξενοδοχείο, μόλις έπεφτε το σκοτάδι δεν είχες και πολλά να κάνεις, αλλά εμείς οι περίεργοι αποφασίσαμε να βγούμε παραέξω στο δρόμο πάραυτα, να εξερευνήσουμε μην τυχόν και υπήρχε ίχνος νυχτερινής ζωής.
Προς τα δεξιά του δρόμου δεν κουνιόταν φύλλο. Μαύρα σκοτάδια παντού.
Γυρίσαμε πίσω προς τα αριστερά και είδαμε φώτα.
Πλησιάσαμε να δούμε καλύτερα, είδαμε κόσμο μαζεμένο και δυνατές φωνές, πήγαμε πιο κοντά, είχαν στρωμένα τραπέζια και φαγοπότι, μας πήραν πρέφα και μας φώναξαν να μπούμε στην αυλή.

Λέμε κανένας γάμος μήπως, αρραβώνας;
Ούτε γάμος, ούτε αρραβώνας.... σε κηδεία πέσαμε
Και τι κηδεία!
Τρώγαν, πίναν του σκασμού, το γέλια τι χάχανα, μέχρι ένας με μακιγιάζ αποκριάς ήρθε και μας προυπάντησε.
'Αντε τώρα να τα αποκρυπτογραφήσεις όλα αυτά.

Η θειά που άφησε το μάταιο τούτο κόσμο

Σκεφτήκαμε ότι με τόσα γέλια, μάλλον δεν την πολυσυμπαθούσαν τη θειά ή άφησε την περιουσία σε άλλο σόι...

Δεν φάγαμε πάντως μαζί τους, ούτε ψύλλος στον κόρφο μας με τόσο θανατικό...
Γυρίσαμε πίσω και περάσαμε το τελευταίο κομμάτι της βραδιάς (κανένα μισάωρο που αντέξαμε ακόμη) αράζοντας στις ξαπλώστρες της πισίνας, κουβεντιάζοντας για όλα τα καταπληκτικά πράγματα που είχαμε ζήσει, ενώ ο μόνος ήχος που ακουγόταν εκτός από εμάς ήταν ένας ξεκούρδιστος βάτραχος που προσπαθούσε να πιάσει ρυθμό στο κράξιμό του.

Μεκόνγκ βαρκάδα και επιστροφή στην κόλαση της Χο Τσι Μιν

04.30 η ώρα, μαύρη νύχτα ήταν ακόμη έξω όταν σηκωθήκαμε.
.Οι πλωτές αγορές όμως, είναι πολύ πρωινή υπόθεση και θέλαμε καμιά ώρα να φτάσουμε ως εκεί.
Σκουντούφληδες από τη νύστα περπατήσαμε ως την όχθη του ποταμού για να μπούμε στη βάρκα-σαμπάν (ή σκυλοπνίχτης)
Στη διαδρομή περάσαμε πάλι από την κηδεία/αγρυπνία. Ακόμη εκεί ήταν όλοι αυτοί, ξύπνιοι, έτρωγαν και γελούσαν. 'Ελα Παναγία μου

Ο καλός μας ο ξεναγός μας πληροφόρησε ότι τους νεκρούς τους κρατάνε 3 μέρες στο σπίτι μετά το θάνατο. Και τους βάζουν στο σαλόνι, περνάει όλη η γειτονιά για το γκουντμπάι. Αν είχατε μπει μέσα λέει εχθές εκεί θα τη βλέπατε τη γιαγιά. Φτου, φτου μπα σε καλό μας!

Μπήκαμε στη βάρκα αξημέρωτα και σε λιγάκι βρήκαμε την πρώτη μικρή αγορά.
Εδώ η κυρία πουλούσε καφέ/ τσάι

Βίντεο
Mekogk floating markets

σε λίγο που πήρε να ξημερώνει ήταν μαγεία

Βίντεο
mekongk sunrise

Ξημέρωσε γρήγορα και μεις πηγαίναμε και πηγαίναμε

κάπου εκεί μαζεύτηκε κόσμος και μας είπαν ότι βούλιαξε ένα πλοίο με καρπούζια! Ψάρευαν όλοι καρπούζια από το ποτάμι.
Μάζεψε κι ο δικός μας μερικά

Σε καμιά ώρα φτάσαμε στο πιο πλατύ σημείο του ποταμού, εκεί ήταν μαζεμένα τα καραβάκια με τα κάθε λογής ζαρζαβάτια.
Μας είπαν πως σ αυτό το σημείο οι πωλήσεις είναι κυρίως χοντρικής φύσης σε μεταπωλητές οι οποίοι αντίστοιχα πουλάνε στις μικρές βάρκες που κάνουν διανομές μέσω του ποταμού.

Εδώ βέβαια είχαν μαζευτεί δεκάδες βάρκες σαν τη δική μας, φορτωμένες με τουρίστες.

Πρώτα πήγαμε στη βάρκα-εστιατόριο και φάγαμε πρωινό
Σούπα Pho και φρεσκοστυμένο χυμό πορτοκάλι, πεντανόστιμα και τα δύο.
Με τα ξυλάκια εννοείται ε; pro είχα γίνει ως τότε...

'Επειτα μας ανέβασαν σ ένα από τα πλοία-μανάβικα για να δούμε τη διαρύθμιση του χώρου και τη ζωή στο πλοίο.

Μαγαζί-σπίτι δύο σ ένα

οι ανανάδες για πούλημα και δίπλα η ντουλάπα

κουζίνα

Αυτά στο αμπάρι, δε στεκόσουν όρθιος προφανώς, εγώ διπλωμένη στα δύο σερνόμουνα εκεί μέσα.
το εικονοστάσι, εικονοστάσι όμως!

Βγήκα επάνω και μας κέρασαν μυρωδάτους ανανάδες που τους τσάκισα. Μαζί με τζίτζερ, είπαμε για το τατς!

έρχονται και τα ρεμάλια οι συνταξιδιώτες μου!

σπίτια

Κατόπιν πήγαμε στο εργοστάσιο παραγωγής των νουντλς!
ωραία φάση αυτό είδαμε όλη τη διαδικασία
παρκάραμε

εδώ απλώνεις το φύλλο ζύμης σα κρέπα. Με άφησαν να φτιάξω και γω ένα

τα απλώνουν να στεγνώσουν

κι έπειτα τα κόβουν στο μηχάνημα και γίνονται έτσι σα μαλλιά

Οι χρωστικές έρχονται βιολογικά από φρούτα και λαχανικά πχ το κίτρινο από μάνγκο. το ροζ από πατζάρι το κόκκινο από το ντράγκον φρουτ.
Πάρα πολύ μου άρεσε το συγκεκριμένο και αγόρασα μία συσκευασία, ήδη έφτιαξα κοτόσουπα με αυγολέμονο και νουντλς, μμμμμ φανταστική, ψαρόσουπα με νουντλς αντί για ρύζι, μιαμ μιαμ, μέχρι παραλλαγή γιουβαρλάκια με νουντλς δοκίμασα και τα καταβροχθίσαμε, άλλωστε τα λεπτά νουντλς από ρύζι παρασκευάζονται και δένουν γάντι με όλες τις δίαιτες.

Πάνω από ώρα δρόμος (ποταμός για την ακρίβεια) ήταν για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο, όμως μας έκανε κ άλλη στάση, αυτή τη φορά σ έναν οικολογικό φρουτόκηπο, κάτι τέτοιο.

Η αλήθεια είναι πως είχαμε κουραστεί τόσες ώρες στη βάρκα, νυστάζαμε κιόλας, δε θέλαμε άλλη χλωρίδα κι έτσι τον είδαμε βιαστικά και αδιάφορα.
Εμείς ελπίζαμε να δούμε κάτι πιο εξωτικό, κανέναν κροκόδειλο, τίποτα φίδια (από μακριά-πολύ μακριά όμως), ήρθαν οι άνθρωποι κ έφυγαν όλα, τζίφος. Αλλού πρέπει να πάμε για τέτοια.

'Ολα στολισμένα κ έτοιμα για την Κινέζικη Πρωτοχρονιά

'Ομορφα ήταν, απλά κουτουλούσαμε. Και δε θέλαμε να φάμε άλλα φρούτα.
Επιπλέον στην είσοδο είχαν μαζευτεί όλοι οι Ασιάτες-Κακοφωνίξ και έπαιρναν σειρά για το αγαπημένο τους καραόκε, ενώ γκάριζαν προσπαθώντας να αποδώσουν τα σουξέ της περιοχής.

Στο ξενοδοχείο καθίσαμε πάλι για πρωινό γιατί το είχαμε πληρωμένο. Σκάσαμε να τρώμε πια, το βράδι ξανά.
Πακετάραμε (ξανά) κ επιστρέψαμε στη Σαιγκόν κατά τον ίδιο τρόπο.
Μπαίνοντας στην πόλη μας συνάντησε και πάλι η φριχτή κίνηση μαζί με τον αδιάκοπο θόρυβο, από την ησυχία του παράδεισου, πέσαμε ξανά στα σκληρά.

Μπροστά σ αυτό το χάος, τα δικά μας μποτιλιαρίσματα μου φαίνονται πλέον παιδικά....
'Ενιωθα τόσο ζαλισμένη που σκέφτηκα, να δεις θα γυρίσεις στη Θεσσαλονίκη, θα περάσεις από τα έργα του Flyover και θα τους λες τι γκρινιάζετε ρε γατάκια που νομίζετε ότι ΑΥΤΟ είναι ταλαίπα;

Για το τελευταίο μας διήμερο τους είχα τάξει άνεση κι εμφάνιση. Ούτε εγώ η ίδια όμως περίμενα τέτοια υπερπαραγωγή.
Το διαμέρισμά μας ήταν σ ένα υπερμοντέρνο συγκρότημα με πολλά facilities, ξαφνικά βρεθήκαμε σ μια σπιταρώνα στον 33ο όροφο, με σαλοκουζίνα, 3 δωμάτια, 2 μπάνια, wide screen tv και πάνω από όλα αυτή τη θέα....

που όταν βράδιασε έγινε έτσι

και το έβλεπα ξαπλωμένη από το κρεβάτι μου αφού ο τοίχος μου ήταν τζαμαρία.
Από το σαλόνι πάλι έβλεπες αυτό

Λέω άντε γλυτώσαμε και το 12ευρο για τα observatory decks, δεν υπήρχε λόγος πια!

Ορίστε και το λινκ που ζητήθηκε από τον @tatooine και άλλους

Το επόμενο ζητούμενο της ημέρας ήταν απλά παρατεταμένο λιώσιμο στην πισίνα του κτιρίου.
Πως είπατε;

Μας λυπάστε το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε, η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Και μας άξιζε.

Η υπόλοιπη μέρα κύλησε εντελώς χαλαρά πια, πήραμε φαγητό από τα μάρκετ που είχε στο ισόγειο και αράξαμε στο σπίτι χαζεύοντας μπαλίτσα στο ασιατικό κύπελλο και αρκετά αργότερα βγήκαμε για ένα περπάτημα μέχρι το κέντρο, ευτυχώς παρότι πρόκειται για μια αχανή πόλη, τα βασικά αξιοθέατα είναι συμπυκνωμένα γεωγραφικά, τα οποία είχαμε σκοπό να εξερευνήσουμε την επόμενη μέρα.

Αυτός είναι ο Bitexco Tower, επιχειρηματικό κέντρο που ως το 2011 ήταν ο ψηλότερος ουρανοξύστης στο Βιετνάμ. Εκεί που φαίνεται το "υπόστεγο" είναι ο 49ος όροφος που φιλοξενεί το skydeck.
Αυτό θα πληρώναμε για να δούμε τη θέα αλλά αφού μέναμε στον όροφο 33 τι; για 15 ορόφους να τραβολογιόμαστε αλλού;

Το αγαπημένο δείπνο των βιετναμέζων. Να τρώνε pot (αυτό που ψήνεις τα κέατα ή ψαρικά μόνος σου) στα χαμηλά πλαστικά σκαμνάκια.

Σας αφήνω με τα λατρεμένα μας μηχανάκια.
Να ένας δρόμος που ΔΕΝ περάσαμε εύκολα εκείνο το βράδι...

Motorbikes in Ho Chi Minh




Βολτάροντας στη Χο Τσι Μινχ

Επιτέλους μια μέρα που ξεκίνησε σε ανθρώπινη ώρα, χορτάσαμε ύπνο και ήπιαμε τα πρωινά καφεδάκια δίχως να τρέχουμε πανικόβλητοι.
Σαλονάκι σπιτικό

Θέα

Αποφασίσαμε να πάμε προς το κέντρο ποδαράτοι, αλλά το μετανιώσαμε αμέσως μόλις βγήκαμε έξω. Η μέρα προβλεπόταν πολύ ζεστή, έτσι μας έσωσε το grabaki το οποίο παρακολουθούσαμε να κάνει μία τέλεια αναστροφή σε λεωφόρο 3 ρευμάτων ανά κατεύθυνση για να μας παραλάβει εκεί που περιμέναμε. Καρδιακό κόντεψε να μας βρει όταν στον τελικό του ελιγμό έκοψε καμιά 30ριά μηχανάκια που ερχόντουσαν καταπάνω του ενώ περιμέναμε μάταια κάποιον από όλους να φρενάρει και να δώσει προτεραιότητα! Την ύστατη στιγμή κάπως όμως το βολεύουν και περνάνε όλοι, το λες και επιστήμη.

Στην κορυφή της λίστας είχα το War Remainings Museaum που διαθέτει τα περισσότερα εκθέματα γύρω από τον πόλεμο με τους Αμερικάνους.
Στην αυλή εκθέτουν αεροπλάνα και άρματα και μέσα βλέπεις όλο το ιστορικό ενός από τους πλέον αηδιαστικούς πολέμους της νεότερης ιστορίας.

Εδώ με ένα ελικόπτερο Χιούι

Για το εσωτερικό δεν ξέρω τι να περιγράψω. Μέχρι το σημείο που βλέπαμε οβίδες, ρέπλικες φυλακισμένων και στολές, συνηθισμένο το θέαμα, πάνω κάτω σε όλα τα πολεμικά μουσεία παρόμοια είναι τα εκθέματα.

Ακούσαμε ηχητικά και είδαμε δεκάδες αποκρουστικές φωτογραφίες για τις επιπτώσεις της διοξίνης-το πλέον εξελιγμένο αμερικανικό όπλο το οποίο 50 χρόνια μετά ακόμη ανιχνεύεται σε περιοχές της χώρας. Παραμορφωμένα μωρά, με διανοητική καθυστέρηση, τερατογεννέσεις, απόκοσμα σιαμαία, άνθρωποι χωρίς χέρια και πόδια, κάποιοι τα κατάφεραν και άλλοι όχι, αποτελέσματα μιας παράλογης θηριωδίας, ένιωσα αηδία, στεναχώρια, αποτροπιασμό και πολύ ντροπή. Ντροπή που είμαι άνθρωπος, ντροπή που όλα αυτά δε συνέβησαν απλά τότε αλλά με διαφορετικό πρόσωπο συμβαίνουν ακόμη και σήμερα, άρα δεν παραδειγματιζόμαστε, δεν μαθαίνουμε από κανέναν πόλεμο τίποτα; ΓΙΑΤΙ;

Μας δουλεύουν....

Γράμμα μιας Βιετναμέζας προς τον Ομπάμα

Φύγαμε με τα στομάχια ανακατεμένα και συνεχίσαμε να χαζεύουμε ανόρεχτα τα υπόλοιπα αξιοθέατα.
Περάσαμε από το Παλάτι της Ανεξαρτησίας αλλά τ αγόρια δεν ήθελαν να μπούμε μέσα.
Δεν επέμενα και συνεχίσαμε

Ο καθεδρικός που προσομοιάζει την Παναγία των Παρισίων ήταν υπό επισκευή

Βρήκαμε το υπέροχο αποικειοκρατικό κτίριο του ταχυδρομείου

το εσωτερικό

όπου πουλάνε καρτ ποστάλ και μπορείς να ταχυδρομήσεις την καρτούλα σου με γραμματόσημο όπως τον παλιό καλό.
Το βρήκαμε πολύ γλυκό και βίνταζ, πήραμε καρτούλες για τους δικούς μας, εγώ αποφάσισα να στείλω στα παιδιά μου, που από συμβατικό ταχυδρομείο μόνο τη.... ΔΕΗ ξέρουν να τους στέλνει γράμμα τακτικά , το θεώρησα όμορφη έκπληξη να δουν πως λειτουργούσαμε εμείς κάποτε στις διακοπές μας.
Πήρα δύο όμορφες καρτούλες και έγραψα το ίδιο κείμενο και στους δύο, "όπου κ αν βρίσκομαι στον κόσμο, κοντά ή μακριά το μυαλό μου είναι πάντα μαζί σας....Με αγάπη η μανούλα" και λοιπά γλυκανάλατα...

και πήδηξα όταν πήγα να πληρώσω τα γραμματόσημα. 4 καρτούλες κρατούσα και πλήρωσα γύρω στα 13 ευρώ. Αν έχουν το θεό τους, το Βούδα τους τέλος πάντων!
Με κούριερ να έστελνα πιο φθηνά θα ερχόταν, ενώ τελικά χρειάστηκαν 4 ολόκληρες βδομάδες για να βρουν προορισμό, κοντεύω να τελειώσω την ιστορία και μόλις προχθές μας ήρθαν!
Χαλάλι όμως, δεν το περίμεναν και τους άρεσε πολύ, ο γιός μου είπε θα τη βάλω δίπλα στην οθόνη εργασίας μου να τη βλέπω όταν δουλεύω και η κόρη μου μόλις είδε το φάκελο και κατάλαβε αναφώνησε "τι γλυκό!" αλλά όταν διάβασε την κάρτα, μου είπε να το ξέρεις, δεν θα μας πείθεις

Λίγο η αδιαθεσία μετά το μουσείο, λίγο η ζέστη που ήταν πια ανυπόφορη, δεν την παλεύαμε άλλο.
Πήραμε το δρόμο για το σπίτι.
Φωτογραφίσαμε τον Βitexco την ημέρα

αυτό μας έκανε εντύπωση για το πόσο στενόμακρο ήταν

στο δρόμο πήρα ένα bahn mi σε χρώμα ροζ!

και καταλήξαμε σπίτι για να χαρούμε τη δροσιά της πισίνας λιγάκι περισσότερο, σβήσιμο της κούρασης και της ζέστης που τόσες μέρες κουβαλούσαμε πάνω μας.

Νύχτα πια, βγήκαμε βόλτα στη θορυβώδη Bui Vien να την δούμε μια τελευταία φορά.
Τα πράγματα ήταν σχετικά υποτονικά, υπήρχαν πάλι γιγαντοθόνες παντού, έπαιζε η Εθνική τους-νομίζω με το Ιράκ, πάνω που ήταν στο 2-2 και θα πήγαιναν στην παράταση, έδωσαν ένα ηλίθιο πέναλτι και έχασαν στις καθυστερήσεις, ευτυχώς είχαμε προλάβει να δούμε το χαμό από το γκολ που έβαλαν πριν τους κοπεί το χαμόγελο από τα χείλη. Καλά λέω, άμπαλοι.

Εμείς μια φορά, απολαύσαμε τις μπύρες μας μια χαρά, πιάνοντας την κουβέντα με μια παρέα Αυστραλών που καθόταν δίπλα μας κι ανταλλάξαμε πολιτισμικές πληροφορίες.
Είχαμε άλλη μία μόνο-την τελευταία μας μέρα στο Βιετνάμ.
Οι μέρες που είμασταν στο Ανόι ήδη μας φαίνονταν απίστευτα μακρινές, είχαμε ζήσει τόσα πολλά, είχαμε αλλάξει τόσες εικόνες, η καθημερινότητα ενός ταξιδιού είναι η συμπυκνωμένη εμπειρία μιας ολόκληρης χρονιάς που αντιστοιχεί στη ρουτίνα της κανονικής μας ζωής.


Περπατήσαμε πολύ ευχάριστα το 1,5 τελευταίο χιλιόμετρο μέχρι το σπίτι μας, περνούσαμε πια το δρόμο άνετα και με αυτοπεποίθηση, τέλος στην ανασφάλεια των πρώτων ημερών που στεκόμασταν ψαρωμένοι μην μας κόψει κανένα μηχανάκι. Πλέον απλώναμε λίγο το χέρι να τους κόψουμε και διασχίζαμε τους δρόμους περπατώντας αργά και σταθερά, ενώ τα μηχανάκια προσπερνούσαν από το πλάι αριστερά και δεξιά. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο...
Περάσαμε από τα στέκια των ντόπιων, το δρόμο του "έρωτα" με τα κορίτσια να "μετράνε" μια τ αγόρια και μια εμένα, σχολιάζαμε αυτά που βλέπαμε, χαβαλεδιάζοντας (όπως πάντα), ενώ ετοιμαζόμασταν ψυχολογικά για την τελευταία ημέρα και εκδρομή (πάλι) προς τα περίφημα Chu Chi Τούνελ (κι άλλος πόλεμος), η τελευταία εκκρεμότητα που μας είχε απομείνει πριν να ολοκληρωθεί το ταξίδι στη μεγάλη αυτή χώρα.

Cu Chi Tunnels ή πως πολεμούν οι ανίσχυροι

Επιστρέψαμε στα (πολύ) πρωινά ξυπνήματα για να προλάβουμε την τελευταία μας εκδρομή, την οποία είχα κλείσει μέσω του klook.com, πολύ απλά γιατί την είχαν φθηνότερα από παντού-κάπου στα 18€/άτομο. Πολλά είχαμε ήδη ξοδέψει εδώ και κει και στο τέλος με έπιασαν οι τσιγκουνιές μου.

Μόνο που από τα sleeper bus με όλα τα κομφόρ, πέσαμε σε μισοδιαλυμένο σαπάκι, με εκείνα τα δερμάτινα καθίσματα που κολάν επάνω σου με τη ζέστη και αναρτήσεις που σε κάθε λακούβα πονούσες από τα τραντάγματα. Το μόνο πράγμα που δούλευε σχετικά καλά ήταν ο κλιματισμός. Μας λυπήθηκε ο Βούδας.

Ο ξεναγός μας-ο ψηλότερος Βιετναμέζος που είδα σε όλο το ταξίδι- καβάτζωνε το 1,85 και θα μπορούσε εύκολα να παίζει στην εθνική μπάσκετ;
Χαμογελαστός και κεφάτος, πίστευε ότι μιλάει καλά αγγλικά και δεν έβαζε γλώσσα μέσα. Στην πραγματικότητα, όπως τους περισσότερους, τον καταλάβαινες με μεγάλη προσπάθεια
Μας μάζεψε καμιά 30ριά άτομα διαφόρων εθνικοτήτων-μια βαβέλ όλων των αποχρώσεων σε δέρμα και τρίχα και ξεκινήσαμε.

Τρεις ώρες, μας ενημέρωσε ότι θα διαρκούσε η διαδρομή και φρίκαρα...αλλά πως να μην κάνεις 3 ώρες αφού τη μιάμιση τη χρειάζεσαι για να βγεις από την πόλη τους.
Για να περάσει η ώρα, μας έλεγε ότι του κατέβαινε, πρώτα από όλα ζήτησε να μάθει από που κρατάει η σκούφια του καθένα.
Ακούγαμε Ινδία, Ινδία, Γαλλία (πολλοί Γάλλοι γενικώς στη χώρα), Σιγκαπούρη, Μαλαισία, Ινδία, Ελλάδα...ακούμε από μπροστά....επππππ πατριώτης;
'Ελα ρε καρντάσι, πετύχαμε έναν Ρεθυμνιώτη Κρητικό που ταξίδευε σόλο και προερχόταν από 12ωρη λεωφορειάδα, Καμπότζη μεριά. Τον βάλαμε στο γκρουπ μας και γίναμε γαλαρία.
Ινδία ξανά, μπλα μπλα, και από κάπου ακούγεται να λένε Αμερική.
Αμερική;; 'Ελα ρε παιδιά, λέει ο Τάσος, πάτε να δείτε την &@#$^ που φάγατε στα Τούνελ ε;;;

Λίγο πριν φτάσουμε, είχαμε στάση σ ένα εργαστήριο όπου απασχολούνται θύματα του πολέμου- απόγονοι που κουβαλούν γενετικό πρόβλημα.
Ξεναγηθήκαμε στα εργαστήρια όπου φιλοτεχνούν εκπληκτικά αντικείμενα, θαυμάσαμε την υπέροχη δουλειά τους, καλαίσθητα διακοσμητικά, κάδρα, κεραμικά και απεικονίσεις της χώρας, τα περισσότερα όμως ογκώδη και πολύ-πολύ ακριβά.

Στον τελικό προορισμό φτάσαμε, όπως μας είχε υποσχεθεί πάνω κάτω στο τρίωρο-είχαμε μπαιλντίσει μέσα στο σαράβαλο λεωφορείο, μόνο που έξω παραμόνευε η αδυσώπητη ζέστη της ζούγκλας. Ευτυχώς δεν είχε τόση υγρασία όσο περίμενα κ έτσι η κατάσταση ήταν σχετικά υποφερτή.
Κάποιοι ρώτησαν για κουνούπια, ναι μεν δεν βρισκόμασταν στην υγρή εποχή αλλά καλού κακού αν έχετε λέει κάτι, ψεκαστείτε.
Είχα προμηθευτεί ένα σπρέι με deet από το Μεκόνγκ και ψέκασα όσους βρήκα μπροστά μου, το υπόλοιπο το γύρισα Ελλάδα, αν τύχει και πάω προς Χαλάστρα μεριά (οι Σαλονικείς ξέρουν), να ξαφνιάσω τα εγχώρια κουνούπια, που με τα γνωστά μπαιγκοναουτάν ξεκαρδίζονται στα γέλια.

Πριν από όλα, αν κάποιος το επιθυμούσε, υπήρχε η δυνατότητα να κάνεις κάποιες ρίψεις με πολυβόλο όπλο. Κάπου στα 20 ευρώ αν θυμάμαι καλά.
Μαντέψτε ποιός σήκωσε το χέρι να συμμετάσχει. Από τόσο κόσμο, ένας μόνο! And the winner is....Κρήτη! Δε σας φτάνουν οι μπαλωθιές στον τόπο σας ρε σύντεκνε;
Τον κατέβασαν σ ένα λαγούμι, ακούσαμε τις ριπές και μας τον γύρισαν πίσω χαρούμενο.

Η περιήγηση ξεκινούσε με τα βαριά άρματα που σώζονται λίγο έξω από την είσοδο στη ζούγκλα

Μπήκαμε στα μονοπάτια και λίγο λίγο μας έδιναν της πληροφορίες για τον τρόπο που λειτουργούσε όλο το σύστημα των Βιετγκόγκ.
Ζούγκλα

Εδώ σε ρέπλικα όλο το σύστημα των τούνελ. O πρώτος όροφος ήταν στα 3 μέτρα κάτω από τη γη, ο δεύτερος στα 6 και ο τρίτος στα 12 και περισσότερο.
Σας θυμίζει κάτι; Από που παραδειγματίστηκε ίσως η Χαμάς;

Το δε σύστημα ήταν ιδιοφυές. Μαγείρευαν σ ένα σημείο αλλά είχαν σκάψει με τέτοιο τρόπο την έξοδο της καμινάδας ώστε ο καπνός έβγαινε παραπλανητικά, σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση.
Τρύπες εξόδου του ατμού από το μαγείρεμα.

Τα τούνελ την εποχή του πολέμου κάλυπταν περισσότερα από 200 χιλιόμετρα απόσταση!
Οι είσοδοι ήταν στενές καταπακτές καλά καμουφλαρισμένες μέσα στην ζούγκλα, ιδανικές για τους μικρόσωμους βιετναμέζους, όπως άλλωστε και οι στοές, ενώ οι μεγαλόσωμοι χοντροκ&^$##δες Αμερικάνοι ήταν σχεδόν αδύνατο να χωρέσουν.

Προσπάθησαν με κάθε τρόπο να διαλύσουν το σύστημα, βομβάρδιζαν ανελέητα την περιοχή αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να ισοπεδώσουν το έδαφος, ενώ οι στοές έμεναν άθικτες.
Κάποτε έστειλαν έναν ειδικό ιχνηλάτη-αρχιτέκτονα ο οποίος κατάφερε μερικώς να βγάλει άκρη, μόνο που χωρίς λεπτομερή πληροφόρηση έπεσε σε αδιέξοδο τούνελ και πέθανε από ασιτία....
Δοκίμασαν να πλημμυρίσουν τις σήραγγες διοχετεύοντας μεγάλες ποσότητες νερού, το είχαν όμως προβλέψει και αυτό στο σχεδιασμό, έτσι το νερό έφυγε προς το ποτάμι και οι Βιετναμέζοι έστειλαν ευχαριστήρια επιστολή προς τη Διοίκηση του Αμερικανικού στρατού.... Ευχαριστούμε για το ντουζ

Απομεινάρια των βομβών

Κάποια στιγμή οι Αμερικάνοι έστησαν εν αγνοία τους, όλο τους το στρατιωτικό επιτελείο ακριβώς πάνω από τις σήραγγες των Βιετναμέζων! Γεγονός που συνέχισαν να αγνοούν ως το τέλος του πολέμου.
Βεβαίως και οι Βιετναμέζοι αντιμετώπιζαν σοβαρότατα προβλήματα, πολλές φορές έπρεπε να επιβιώνουν για πολλούς μήνες μέσα στις στοές, υποσιτισμένοι, ενώ συχνά πέθαιναν από τσιμπήματα φιδιών και σκορπιών ή από ασθένειες που εξαπλώνονταν λόγω των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης.

Στην αυθεντική είσοδο καταπακτής που περισώζεται. Ο ξεναγός μας προέτρεψε να μπούμε αρκεί να χωράμε να περάσουμε από την τρύπα. Μόνο ζυγαριά δεν έβγαλε να μας ζυγίσει. Οι περισσότεροι έκαναν τον....Αμερικάνο, ενώ οι Ινδές που είχαν μπαμπάτσικα- πλούσια τα ελέη, έκαναν βήμα πίσω. Βρήκα ευκαιρία εγώ, έχουν και τα θετικά τους οι αδύνατες, τι να σας κάνω που το τρώτε όλο σας το φαγητό

η τρύπα

Τα τούνελ που περισώζονται σήμερα έχουν διαπλατυνθεί και υποστηλωθεί για τουριστικούς λόγους.
Είχε αρκετά σημεία όπου μπορούσες να μπεις, να συρθείς για μερικά μέτρα και να βγεις λίγο πιο πέρα.

Εγώ παιδιά ούτε καν! Δεν είμαι για τέτοιους κλειστοφοβικούς χώρους. Από την άλλη είμαι περίεργη, μπήκα στην τρύπα να δω πως είναι, μόλις κατάλαβα πόσο στενά είναι και δεν έβλεπα το φως της εξόδου, την έκανα, μεταβολή και πίσω.
Μόνο που δεν γινόταν ούτε στροφή να κάνω-σφήνωσα. Έξυσα λίγο τον ώμο μου στο ταβάνι για να στρίψω και βγαίνοντας μου την είχαν στημένη.

βιντεάκι
- YouTube

Η φωτογραφία είναι από το πιο βαθύ επίπεδο όπου υπήρχαν τα δωμάτια που συνεδρίαζαν οι στρατηγοί. (την έβγαλε ο Αντωνάκης)

Έξω υπήρχαν ομοιώματα Βιετναμέζων πολεμιστών, με τις καθημερινές εργασίες.

Ο σιδεράς φτιάχνει όπλα από απομεινάρια των βομβών που έπεφταν!

από τα ελαστικά των οχημάτων του αμερικάνικου στρατού έφτιαχναν τα σανδάλια τους

Δείτε εδώ. Τεχνική του ανάποδου σανδαλιού. Το φορούσαν δηλαδή με ανάποδη φορά ώστε τα ίχνη τα μπερδεύουν τον εχθρό. Ανταρτοπόλεμος.

Τραυματιοφορείς

Νοσοκομείο

Βιετκόγκες

Αυτός ρε παιδιά νόμισα ότι ήταν ρέπλικα και όταν πήγα να βγάλω φωτογραφία μου χαμογέλασε και σκιάχτηκα. Μα το Βούδα!

Η ταπιόκα ήταν η κύρια τροφή τους. Πλούσια σε υδατάνθρακα και θρεπτική, τους κρατούσε στη ζωή όταν δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Μας έδωσαν να δοκιμάσουμε, εμένα δεν μου άρεσε (αλλά αν πέθαινα της πείνας θα έτρωγα κ αυτό και πολλά άλλα)

Φυσικά μυηθήκαμε και στις πολεμικές παγίδες που έστηναν στους Αμερικάνους.
Μετά την φρίκη που βιώσαμε αντικρύζοντας τις δεκάδες φωτογραφίες παραμορφωμένων παιδιών, νιώθαμε τουλάχιστον ικανοποίηση βλέποντας πόσο ευρηματικά κορόιδευαν μέσα στα μούτρα τους, τον αμερικανικό στρατό, την πλέον ισχυρή πολεμική μηχανή επί γης.

Εδώ το καμουφλάζ

Μόλις πατούσε ο γιάνκης άνοιγε,

έπεφτε μέσα

και γινόταν greek souvlaki....

Αυτό παρακάτω το λένε "σουβενίρ"
Περπατούσε αμέριμνος ο στρατιώτης στην περίπολο, υποχωρούσε το καμουφλάζ και έμπαιναν τα καρφιά στο πόδι, τρυπώντας την αρβύλα. Μη μπορώντας να τα αφαιρέσουν επιτόπου, κουβαλούσε όλο το κουτί με το ποδάρι του πίσω στη μονάδα για να μπει χειρουργείο. Καταλάβατε; Σουβενίρ....

και άλλα τέτοια ανάλογα

Αυτά παθαίνεις αν πας να πολεμήσεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα σου χωρίς να ξέρεις ακριβώς το λόγο. Οι άλλοι είχαν μια πατρίδα να προστατέψουν , ένα ιδεώδες.

Γύρω στις 500.000 Αμερικάνοι κουβαλήθηκαν σε όλο το Βιετνάμ στο πηκ του πολέμου. Μαζί με ό,τι πιο τεχνολογικά εξελιγμένο άρμα και μέσο υπήρχε εκείνη την εποχή.
Που όμως αποδείχθηκαν ελάχιστα αποτελεσματικά στη ζούγκλα.
Οι ντόπιοι είχαν το πλεονέκτημα, γνώριζαν πως να κινηθούν, οι εισβολείς όχι. Κατέληξαν να βομβαρδίζουν τυφλά, σκορπώντας το θάνατο μέσω της χημείας δίχως να ακουμπούν την ουσιαστική δομή του ανταρτοπόλεμου των Βιετκόγκ.

Το πόσο ντροπιαστικά αποχώρησαν οι κατακτητές το γνωρίζουμε όλοι. Οι συνέπειες όμως ήταν τρομαχτικές για όλους. Τόσες ταινίες έχουμε δει για τα βαριά ψυχολογικά θέματα των βετεράνων του Βιετνάμ από τον πόλεμο. Η δική μας εμπειρία στον τόπο, μας βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα τους λόγους.
Και το συζητήσαμε εκτενώς.

Ρώτησα τον ξεναγό αν υπήρξε κάποιου είδους αποκατάσταση από την ΗΠΑ.
Απάντησε πως ο Ομπάμα επισκέφτηκε τη χώρα και τις πληγείσες από τον πόλεμο περιοχές και έδωσε γενναίες αποζημιώσεις στα θύματα του πολέμου ενώ πλέον έχουν αναπτύξει πολύ καλές εμπορικές και οικονομικές σχέσεις.
Κάτι μου λέει πως ό,τι δεν πήραν οι Αμερικάνοι από τον συμβατικό πόλεμο, το παίρνουν πια με το παραπάνω μέσω του χρήματος. Δεν υπάρχει ελπίδα τελικά.

Αυτό ήταν ένας κρατήρας από έκρηξη βόμβας

Η επιστροφή ήταν εξουθενωτική. Πέσαμε στο σχόλασμα με την κίνηση ακόμα χειρότερη από την πρωινή. Χιλιόμετρα το μποτιλιάρισμα.
Φτάσαμε ημιθανείς....ούτε πισίνες, ούτε τίποτα σήμερα. Ντουζ και απογευματινή ντάγκλα.
Τέλος οι ξεναγήσεις, τέλος οι εκδρομές, άδειαζε πια με ταχύ ρυθμό η κλεψύδρα του ίδιου του ταξιδιού.

'Οταν πεινάσαμε ψάξαμε φαγητό εκεί γύρω, στη γειτονιά. Ούτε ζωγραφιστά θέλαμε να δούμε άλλα ρύζια και νουντλς, βρήκα μια ιταλική πιτσαρία την οποία θυμήθηκα να τσεκάρω και από τα σχόλια και φάγαμε καταπληκτική (για την περιοχή) πίτσα, με ανανά που έτρωγα για πρώτη φορά πάνω σε πίτσα κι ενθουσιάστηκα.
Το δείπνο ήταν κερασμένο από τα αγόρια, για την όλη οργάνωση του ταξιδιού, μεταξύ μας, το γουστάρω τόσο να το στήνω, που ίσως θα έπρεπε να τους πληρώσω από πάνω που μου δίνουν λευκό χαρτί.... εγώ είχα ξεκινήσει να ταξιδεύω πολύ πριν το Γενάρη που εκείνοι μπήκαν στο αεροπλάνο.
Τέλος πάντως, δεν τα λέμε αυτά, να μην τα ξέρουν, για να ξανακεράσουν στο επόμενο, πολύ κουράστηκα να τα ετοιμάσω όλα, τι μελέτη έριξα, τι ξενύχτι, πωπω δεν πληρώνεται αυτό, δεν πληρώνεται

Μετά το φαγητό και εφόσον είχαμε φτάσει ως εκείνο το σημείο μυοσκελετικά υγιείς, ήρθε η ώρα να καθίσουμε στα χαμηλά τους τα σκαμνάκια για την τελευταία μπύρα.
Το θέμα τόσες μέρες βέβαια δεν ήταν πως να καθίσουμε. 'Αντε θα κάτσεις. Πως σηκώνεσαι είναι το ζήτημα. Ω ρε γεράματα...

Γεγονός είναι ότι τα καταφέραμε περίφημα, και κάπου εκεί (ο Τάσος και γω) αποχαιρετούσαμε τη χώρα με ανάμεικτα συναισθήματα.

Ο άλλος περίμενε να ξεκουμπιστούμε για να συνεχίσει σε άλλη κατεύθυνση. Να φύγετε. Να πάτε αλλού.
Τέτοιο τσίρκο που είναι, του έβαλα και το ανάλογο αυτοκόλλητο!

Άντε στην υγειά σας ρε παιδιά, όσοι είστε που αντέχετε ακόμη και συνεχίζετε την ιστορία αυτή μαζί μου....


Και τώρα Κουάλα Λουμπούρ

"Ενας ένας από το γκρουπ σου, σε εγκαταλείπει" με τρόλαρε ο Τάσος το πρωί, που ξεκινoύσαμε για το αεροδρόμιο. Το τραμπούκισμα έπεφτε σύννεφο.

Αποχαιρετήσαμε τον Αντωνάκη που θα παρέμενε στο Βιετνάμ, να ανακαλύψει με την ησυχία του όσα δεν προλάβαμε παρέα, και με τον τον έναν που μου απέμεινε, συνέχισα για την τελευταία χώρα, πριν τη μεγάλη επιστροφή για το σπίτι.

Η πτήση με Vietjet Air στην ώρα της,

Είχα παραθυράκι, σε μιάμιση ωρίτσα φτάσαμε και τραβούσα φωτογραφίες από ψηλά.

Αντίο Σαιγκόν...

Μαλαισία από ψηλά

ω ρε βλάστηση!

Μέχρι την προσγείωση πήγαιναν όλα καλά. Με είχαν προειδοποιήσει για το χάος του συγκεκριμένου αεροδρομίου, ωστόσο ξαφνιάστηκα όταν μας φόρτωσαν στα λεωφορεία για να αλλάξουμε τέρμιναλ και να παραλάβουμε αποσκευές από αλλού, πηγαίναμε και πηγαίναμε, δίχως να βλέπω τέρμα, μέχρι που φρίκαρα ότι μπορεί να είχαμε μπει σε λάθος λεωφορείο και ταξιδεύαμε ήδη προς την πόλη;
Ηρέμησε μαρή, μου λέει Τάσος, στο αεροδρόμιο είμαστε δε βλέπεις τα αεροπλάνα;
Την τύφλα μου μέσα...

Μας ξεφόρτωσαν αλλού και σειρά είχε το immigration. Τόση ουρά μόνο στην Αμερική έχω συναντήσει...
Μιάμιση ώρα μείναμε παστωμένοι εκεί, ενώ η εμφάνιση της μαντήλας στα γυναικεία κεφάλια, μας θύμισε ότι το Ισλάμ είναι κυρίαρχο στη Μαλαισία.

Στην αρχή δούλευαν 5-6 γκισέ και η ουρά "έτρεχε", λίγο λίγο ο ένας μετά τον άλλον εγκατέλειπαν, μείναμε με δύο γκισέ, μετά πάλι τρία και γενικώς τα νεύρα κορδόνια.
Ευτυχώς που ήρθαμε όμως σε χώρα που μιλάνε αγγλικά, και μπορούμε να συνεννοηθούμε! Εσύ το λες αυτό....Βεβαίως μιλούν αγγλικά, ουδεμία σύγκριση με το Βιετνάμ.
Μόνο που εδώ, αυτούς τους Μαλέι, τους ας πούμε αυθεντικούς Μαλαισιανούς, άντε να τους καταλάβεις. Αγγλικά μεν, με κινέζικη προφορά δε, βγάλε άκρη.

'Οταν ήρθε η σειρά μου, με ρώτησε ο υπάλληλος χαμογελαστός. Πόσο καιρό θα μείνετε στη χώρα μας.
Ήταν για δύο μέρες, απάντησα, αλλά με τόσο χασομέρι, έγινε με το ζόρι μιάμιση, κι έφυγα μέσα στα νεύρα, ενώ είχαμε ήδη χρεωθεί σχεδόν το διπλάσιο από την ταξιτζού που μας περίμενε απέξω και είχαμε ξεπεράσει κατά πολύ την ώρα του ραντεβού.
Πριν βγούμε στην έξοδο φορτώσαμε και από μια σιμ στα κινητά. Διαδικασία τσακ μπαμ και πληρώσαμε από 4,5 ευρώ, αστείο ποσό έστω και αν ήταν μόνο για 1-2 μέρες.

Στα πενήντα λεπτά που χρειαστήκαμε ως την πόλη, καταφέραμε κάπως να ηρεμήσουμε, κουβεντιάζοντας με την λαλίστατη ταξιτζού μας, σχετικά με την πόλη και την κουλτούρα των ντόπιων.
Ενθουσιάστηκε δε, όταν έμαθε ότι είμαστε Έλληνες και ακόμα περισσότερο όταν την ενημερώσαμε ότι στην Ελλάδα τέτοια εποχή έχουμε χειμώνα. Αχ τι ωραία είπε, χειμώνας! Εδώ έχουμε πάντα ζέστη και βροχή.
Αν είχαν απλά ζέστη και βροχή θα ήταν καλά, συμπληρώνω εγώ, στην πραγματικότητα έχουν μια σκέτη αηδία, βγαίνεις έξω και σε δύο λεπτά κολλάς πατόκορφα, υγρασία στο 80%, αναπνέεις πάλι σαν άνθρωπος όταν μπεις σε εσωτερικό χώρο που κλιματίζεται.

Από την πρώτη επαφή με την πόλη όμως καταλάβαινες το μέγεθος της ανάπτυξης που επικρατεί. Ουρανοξύστες παντού, ολόκληρες νεόκτιστες γειτονιές στα προάστια, ειλικρινά δεν το περίμενα, δεν είχα μελετήσει πολλά για την πόλη, δεν ξέρω τι ακριβώς περίμενα, πάντως στο μυαλό μου είχα κάτι που τελικά δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Περάσαμε από την Ινδική συνοικία

Και απογευματάκι πια φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Μπήκαμε στο δωμάτιο και είδαμε αυτό.
Μείναμε να κοιτάζουμε σα χάνοι με το στόμα ορθάνοιχτο.

Αυτή ήταν η θέα μας!
Στο δωμάτιο των 35ευρώ βλέπαμε από το πλάι τον ένα από τους Πετρόνας, τον πύργο της τηλεόρασης KL και καμιά δεκαριά ουρανοξύστες ακόμη, έτσι για πλάκα.
'Ελα και πιο κοντά...

Πετάξαμε τα πράγματα, βάλαμε μαγιώ και ανεβήκαμε στην πισίνα να δροσιστούμε, όσο κρατούσε έξω η μέρα.
Με αυτή τη θέα πάλι, θα τρελαθώ σας λέω!

Και πριν προλάβω να συνέλθω μου φωνάζει ο Τάσος, έλα μη χαλαρώνεις γύρνα το κεφάλι σου από την άλλη, για κοίτα από δω...
Γυρίζω και βγάζω ένα παρατεταμένο αααααα....αφού αντίκρυσα αυτό!

που είναι ο Merdeka118, δεν είναι επισκέψιμος ακόμη, αλλά οσονούπω θα ανοίξει, ο μεγαλύτερος ουρανοξύστης της Μαλαισίας.

Τι πληρώσαμε ρε συ Εύα μου λέει ο Τάσος, είσαι σίγουρη για τα 35 ευρώ;

Αυτό ήταν, πριζώθηκα. Εμπρός λοιπόν καλά μου ποδαράκια, η πόλη έχει ψωμί και ο χρόνος ήταν ελάχιστος.
Ο στόχος για την πρώτη μέρα ήταν να κατέβουμε στους πύργους βραδάκι ώστε να τους δούμε φωτισμένους, ίσως και την Πλατεία Ανεξαρτησίας αν το παλεύαμε, μήπως και την αποφεύγαμε ημέρα με τη ζέστη.

Περπατήσαμε μέχρι τους πύργους, περνώντας από το εντυπωσιακό Mall Pavillion, στο οποίο συμφωνήσαμε να βολτάρουμε αργότερα-είχαμε και μια σύσταση για φαγητό εκεί, όπως μας κάτσει.

Η πρώτη μας αίσθηση ήταν επιτέλους....ησυχία!! Από την κόλαση των πόλεων του Βιετνάμ, σε δρόμους όπου οι κίνηση ακολουθεί τον ΚΟΚ, δεν κορνάρει κανείς και τα αυτοκίνητα είναι υβριδικά, ηλεκτροκίνητα, ήταν τέτοια η αντίθεση, που ήταν σα να με πέταξαν από το χειρότερο δρόμο του κόσμου, ας πούμε το κέντρο του Κάιρου; από ένα άναρχο χάος κίνησης και θορύβου, κατευθείαν στην έρημο....Σαχάρα να είμαι μονάχη μου, εγώ, η άμμος και ο ουρανός, Τέτοια η διαφορά.

Στο δρόμο είχαμε μικρές εκπλήξεις...
Πρώτα είδαμε την αντανάκλαση του KL

Και σε λίγο, αυτοπροσώπως!

που ήταν απλά τα ορεκτικά. Το κυρίως πιάτο μας ήρθε λίγο αργότερα στη θέα των Πετρόνας.
Νομίζω το "έπεσα ξερή" από την σαστιμάρα, είναι το πιο κοντινό στο να περιγράψει την κατάστασή μας.
Είναι απίστευτο το δέος που σου βγάζουν, θεόρατοι και κατάφωτοι-όχι άδικα το ωραιότερα φωτισμένο κτίριο στον κόσμο.
Μείναμε αρκετή ώρα, προσπαθώντας να το πιστέψουμε ότι είμαστε εκεί, ότι το ζούμε, πηγαίνοντας πάνω κάτω με τα κεφάλια ψηλά να χαζεύουμε και να μην έχουμε καταλάβει από που μας είχε έρθει...

Τι να λέει μια πτωχή φωτογραφία από κινητό...

Σχεδόν ξαπλωμένη στο πλακόστρωτο για να βγουν ολόκληροι!

Το ίδιο έκανε και ο Τάσος για να με βγάλει, κανονικότατα το σκουπίσαμε το πάρκο τους

Ξεκάθαρα από εκείνες τις στιγμές, τις αποχαυνωτικές, σ ένα ταξίδι, που σκέφτεσαι (στην περίπτωσή μας μάλιστα φωναχτά) πωπω από που ξεκίνησα, που ήρθα και που βρίσκομαι, δυσκολεύεσαι να συνειδητοποιήσεις τι βλέπεις, τι αισθάνεσαι, απλά στέκεσαι εκεί μπροστά, νιώθοντας πολύ μικρός αλλά πάλι, τόσο τυχερός που ο δρόμος σου ήταν μακρύς και σ έβγαλε ως εκεί.
Το "τι ζούμε" ακούστηκε τελικά πολλές φορές (και) σε αυτό το ταξίδι.

Μετά είχε και σόου με τα νερά
Light Show Petronas KLCC

Δεν ήταν σαν της Σιγκαπούρης αλλά συμπαθητικό κι αυτό...

Οι πύργοι με τα βαθύτερα λόγω σαθρότητας του εδάφους θεμέλια στον κόσμο, ολοκληρώθηκαν το 1998 από τον κορυφαίο Κρητικό αρχιτέκτονα Μανώλη Βελιβασάκη (α ρε τιμημένη Κρήτη τι βγάζεις!).
Η γυάλινη κ ατσαλένια πρόσοψη του κτιρίου των 88 ορόφων, έχει τεχνοτροπία με μοτίβα εμπνευσμένα από την κυρίαρχη μουσουλμανική θρησκεία της χώρας.

Ούτε η ζέστη κατάφερνε να μειώσει τη συγκίνησή μας, ωστόσο η δροσιά που βρήκαμε μέσα στο πολυτελές εμπορικό SURIA στη βάση των πύργων ήταν παραπάνω από επιβεβλημένη,

Γυρίσαμε πίσω προς το άλλο εμπορικό το εξίσου εντυπωσιακό Pavillion και πέσαμε με τα μούτρα σε κάτι μπέργκερ που μας είχαν συστήσει. Μας είχε θερίσει η πείνα και παρότι είχαμε σκοπό να κάνουμε μια περατζάδα από την street food market, είπαμε δεν τρώμε κάτι καλύτερα μην τυχόν και ξεμείνουμε αργότερα; Να ξεμείνουμε λέει....

Όσο πλησιάζαμε, ξεκινούσε ο κακός χαμός, μποτιλιάρισμα και ορδές κόσμου.
Ενώ η περιοχή πλέον εμφανώς πιο υποβαθμισμένη, παλιά και ασυντήρητα κτίρια και πληθυσμός τουρλού. Μαλέι, Κινέζοι,Μαντήλες, Ινδοί, κάτι άλλο, τουρίστες, προκλητικά μίνι και σορτς, χωνευτήρι των πάντων.
Να λοιπόν που η Κουάλα Λουμπούρ εκτός από ουρανοξύστες και τρελή ανάπτυξη, έχει κ δυνατό vibe! Μια wannabe Σιγκαπούρη, που δεν είναι όμως αποστειρωμένη κ ξενέρωτη, αλλά όπως σύντομα διαπιστώσαμε, παίζει δυνατά σε πολλά ταμπλώ...

Φτάσαμε στη Jaan Alor street food όπου επικρατούσε το αδιαχώρητο

και μετάνιωσα που ήμουν πια χορτάτη, θα ήθελα πολύ να δοκιμάσω κάτι από αυτά.

Ο Τάσος σερνόταν από την κούραση. Και τον έβλεπα ανόρεχτο. Τον ζόρισα λίγο να επιμηκύνουμε τη βόλτα, αλλά έβλεπα ότι δεν τραβούσε και συμφωνήσαμε να καθίσουμε απλά για μια μπύρα, η αλήθεια είναι πως νιώθαμε και οι δύο εξαντλημένοι, πλέον βάραινε πάνω μας όλη η κούραση των σχεδόν τριών εβδομάδων τρελού ρυθμού που είχαμε συμπληρώσει στο δρόμο.

Λίγο πιο έξω από το χαμό είχε υπέροχες μπυραρίες με τις αντίστοιχες ροκιές. Ιδανικό κλείσιμο.
Εκεί που καθόμουν με τη μπύρα μου, έβλεπα από απέναντι το εξής

Από όλα έχει ο μπαξές!


Γυρίσαμε στο δωμάτιο, από νωρίτερα όμως υποψιαζόμουν ότι θα δυσκολευόμουν πολύ να κλείσω μάτι, το βράδυ εκείνο.
Ο λόγος;
Αυτό!

Ξαπλώσαμε ανάποδα στα κρεβάτια μας γυρισμένοι προς το παράθυρο, αμίλητοι, με το βλέμμα αιχμάλωτο της απίθανης εικόνας, το ανήσυχο μυαλό μου από τη μία ρουφούσε αυτό που έβλεπε, από την άλλη πάλι έκανε εικόνα του μπαλκονιού της γειτόνισσας που είναι η συνηθισμένη, πεζή μου θέα στο σπίτι μου στη Χαριλάου και προσπάθησα να διώξω την κατάθλιψη που έβλεπα ότι μου ερχόταν. Πως θα φύγω από δω, μου λέτε;

Με λύτρωσε ο χρονοδιακόπτης ηλεκτροδότησης της Κουαλαλουμπουριανής ΔΕΗ. Στη 1 ακριβώς έσβησε ο ένας πύργος και κάπου εκεί νικήθηκα, τα βαριά μου βλέφαρα έκλεισαν πέφτοντας σε βαθύ ύπνο γαληνεμένη, επειδή τα είχα καταφέρει ως εδώ, δεν είχα χάσει ούτε λεπτό από τη μέρα, την είχα ζήσει και την είχα χαρεί με όσα μπόρεσα κ όσα είχα, έτσι όπως της άξιζε.

Batu Caves? έχω πάει!

Η τελευταία μέρα του ταξιδιού και τα υπόλοιπα της Κουάλα Λουμπούρ

'Οταν σχεδίαζα το ταξίδι, έβαλα την τελευταία διανυκτέρευση στη Μαλαισία, όσο πιο κοντά στο αεροδρόμιο γινόταν, για να αποφύγουμε το έξτρα άγχος το πρωί της αναχώρησης, αφού το αεροδρόμιο απέχει αρκετά από την πόλη.
Τότε μου φάνηκε έξυπνη ιδέα, τώρα που ήμουν όμως εκεί, δεν είχα χορτάσει, δεν ήθελα να φύγω από εκείνο το σούπερ δωμάτιο, χρειαζόμουν άλλο ένα βράδι να πάμε σ ένα skybar για ποτό με θέα τους κατάφωτους ουρανοξύστες. Άει στο καλό.
Ήταν ο Τάσος που με επανάφερε, πάψε να αυτομαστιγώνεσαι μου είπε, τη σωστή απόφαση πήρες, αυτό είναι, αυτό θα κάνουμε.

Απρόθυμα κλείσαμε ξανά μανά τις βαλίτσες το πρωί, τις αφήσαμε για φύλαξη στη ρεσεψιόν και φύγαμε για τα Batu Caves.
Είχα διαβάσει ότι είναι καλύτερα να πας πρωί πρωί, για να αποφύγεις τη ζέστη και τον κόσμο.
Τώρα το πρωί έχει διαφορετική έννοια για κάθε άνθρωπο, εμείς πάντως ως τις 9.30 που είμασταν εκεί στην είσοδο, ήδη έλιωνες από τη ζέστη και ο κόσμος ήταν πολύς, πάρα πολύς.
Μπροστά μας απλωνόταν ένα ατελείωτο πολύχρωμο λεφούσι Ινδών-τουρίστα δε βλέπαμε πουθενά, όμως οι Ινδοί ήταν εκατοντάδες.

Δεν ξέρω αν αυτό συνέβαινε επειδή ήταν Σάββατο, ή ήταν κάποια ινδουιστική γιορτή, πάντως ήταν όλοι ντυμένοι παραδοσιακά και κουβαλούσαν με κατάνυξη τα τάματά τους, εμείς παρατηρούσαμε τα τελετουργικά τους, ήταν ξεχωριστή εμπειρία.

η εντυπωσιακή είσοδος

Το τεράστιο άγαλμα των 42 μέτρων του θεού Murugan και πίσω τα 277 πολύχρωμα σκαλιά που οδηγούν σε μια σειρά από σπήλαια ναούς.
Το Batu Caves είναι ο σπουδαιότερος ινδουιστικός χώρος λατρείας εκτός Ινδίας.

Υπήρχαν Ναοί και πριν ανέβεις. Αφήνουν σαγιονάρα απέξω και μπαίνουν ξυπόλητοι (όχι ότι έπαιζε μεγάλο ρόλο, πολλοί περπατούσαν ξυπόλητοι και στο δρόμο)

κρυφοκοιτάζοντας μέσα

Πήραμε βαθιές ανάσες να αρχίσουμε την ανάβαση.
Εγώ δεν πρόλαβα να ανέβω 10 σκαλιά κ έφαγα πόρτα.
Που πας με το μίνι κυρά μου;
Μου έδωσαν πασμίνα να τη δέσω στη μέση, ευτυχώς είχαμε κάποια ρίγκιτ σε μετρητά, 3 ευρώ κόστισε και το κρατάς. Problem solved.
Στο μεταξύ ήταν τόσο όμορφο, υπέροχη υφή και χρώματα, θα γίνει ένα ωραιότατο παρεό το καλοκαίρι για τις παραλίες.

Οι Ινδές με τα τάματα στο κεφάλι και το σκουπιδαριό. Όμως τι όμορφα μαλλιά που έχουν οι άτιμες! Μακριά και στιλπνά.

Η ανάβαση ήταν πακέτο.
Ζέστη και ατμόσφαιρα αποπνικτική, κάθε 10 σκαλιά σταματούσαμε για ανάσες. Οι Ινδοί με τις στάμνες στο κεφάλι ανέβαιναν ψέλνοντας κ αγκομαχώντας.

και βιντεάκι γιατί μπορεί ο κάπτεν να μας είχε αφήσει από μέρες, αλλά μας άφησε και το χούι του.
Βatu Caves

Μέχρι να πιάσουμε κορυφή μας είχε βγει η γλώσσα απέξω, πάλι καλά που ήταν νωρίς αλλιώς έπαιζαν λιποθυμίες. Μέχρι να το σκεφτώ, ένα κοριτσάκι 15-16 χρονών, Ινδούλα έχασε τις αισθήσεις της, ποιός ξέρει γιατί, κι έτρεχαν όλοι να το συνεφέρουν.

Ευτυχώς ο ιδρώτας έπιασε τόπο, το σπήλαιο με το ιερό ήταν πραγματικά εντυπωσιακό

Μαιμούδι

Στο κατέβα είχαν προλάβει να μαζευτούν και οι τουρίστες, γινόταν πια πανικός . Μέχρι την έξοδο δε, υπήρχαν δεκάδες καντίνες με ινδικό φαγητό, βαριές μυρωδιές, ήταν και νωρίς ακόμη, ανακατεύτηκα.

Περπατήσαμε ως το σταθμό του τρένου και από τους 35 βαθμούς μπήκαμε στους 15...Πολικό εξπρές.
Ενημερωμένη για τις παλαβές αποκλίσεις τους μέσα-έξω, είχα μαζί μου μπουφανάκι, βόλεψα και την πασμίνα στα πόδια και κουκουλώθηκα να γλυτώσω την ψύξη.

Κατεβήκαμε σε μια στάση όσο πιο κοντά γινόταν στην πλατεία Dataran και το πήραμε με το πόδι.
H πλατεία Ανεξαρτησίας της Μαλαισίας κοσμείται από ένα υπέροχο κυβερνητικό κτίριο το Sultan Abdul Samand κι ένα τεράστιο γήπεδο....κρίκετ! Αγγλική επιρροή γαρ...

Το γήπεδο το είχαν κλείσει με αυτά τα διαχωριστικά αλλά μπήκα μέσα για να τραβήξω αυτή τη φωτό

Βόλτα με ντάλα ήλιο δύσκολο, τα είδαμε γρήγορα και περνώντας από τα ποταμάκια, την κοπανήσαμε, βγήκαμε σ έναν πιο κεντρικό δρόμο να πάρουμε grab για να πάμε στον πύργο της τηλεόρασης KL.

To grab δεν μας την έκανε τη χάρη, γενικά δούλευε αρκετά πιο δύσκολα στη Μαλαισία, είχε πολύ λιγότερα διαθέσιμα αυτοκίνητα και ενώ σου έδειχνε ότι απέχει 11 λεπτά, τα 11 γινόντουσαν, 15, μετά 20, μέχρι που βαριόσουν να περιμένεις και το ακύρωνες.
Αυτό κάναμε και μεις. 3 χιλιόμετρα ήταν ως τον πύργο, σε κανονικές συνθήκες δεν είναι κάτι φοβερό, υπό τις παρούσες όμως ήθελε κουράγιο.
Βρήκα ένα starbacks και παρήγγειλα κάτι σαν φρέντο να δροσίζομαι στο δρόμο, αλλά μαζί με τα παγάκια βρήκα και το Δημαρχείο της πόλης που δεν το έψαχνα!
Τι λες τώρα; να μην πω ένα γκουντμόρνιγκ στους συναδέλφους στη Μαλαισία;

Σπάσε πλάκα να είναι γραφεία όλα αυτά!

Στην ευθεία πήγαινε καλά, αλλά έλα που στη βάση του πύργου μας περίμενε ανηφόρα. Και μετά κι άλλη ανηφόρα. Όλα τα είχε η μαριορή...Άλλά εκεί που φτάσαμε κ αυτό θα το κάναμε, ανεβήκαμε και αφού δεν είχαμε λιποθυμίσει ως εκεί το πήραμε ως καλό σημάδι σε σχέση με το καρδιοαναπνευστικό μας σύστημα. Τεστ κοπώσεως και τουρισμός δύο σε ένα.

Περάσαμε από το πάρκιγκ και πέσαμε πάνω σ αυτό το καθημερινό, λιτό λεωφορείο που μεταφέρει Ινδούς, δεν είναι σιγουράκι αλλά πόσο έξω να έπεσα;;
σας περισσεύει κανένα σεμεδάκι;

Στον πύργο είχαμε δύο οψιόν.
Η μία ήταν να ανέβουμε ως το observation deck με τιμή 12 ευρώ το άτομο και η δεύτερη στο μπαλκόνι γύρω γύρω όπου έχουν κ ένα σημείο με διάφανο πάτο, στέκεσαι εκεί κ από κάτω χάσκει το χάος
Ο Τάσος που είναι φήαρλες ψήθηκε να πάρει την κουρτίνα δύο, αλλά τον έσωσε που είχαν αναμονή και γλύτωσε το 20ρικο.

Ανεβήκαμε στο ντεκ και χαζέψαμε τη θέα της πόλης από ψηλά.
Μανχάταν;

Ο Merdeka 118

Φαίνονται και οι Πετρόνας

Η Κουάλα Λουμπούρ των 2 εκατ. κατοίκων, μητροπολιτικό και οικονομικό κέντρο της χώρας, με υψηλό ρυθμό ανάπτυξης και πλήθος πολιτιστικών και αθλητικών διοργανώσεων διεθνούς κύρους όπως το παγκόσμιο πρωτάθλημα φόρμουλα 1, το 2017 και άλλα πολλά.
Να θυμίσω ότι στη Θεσσαλονίκη ακόμα συζητάμε για το αν θα γίνει ο πρώτος ουρανοξύστης στο χώρο του παλιού Αλλατίνη;
Αλλά τι να συγκρίνω τώρα....ΘΛΙΨΗ και μόνο.

Τελευταία μας βόλτα ήταν η ημερήσια επίσκεψη στους Πετρόνας.

Είδαμε κάποιον να σφουγγαρίζει στον 1ο όροφο που είχαμε οπτική, δηλαδή να έρθεις να νοικιάσεις γραφείο στους Πετρόνας και να είσαι στον πρώτο όροφο; Κάποιος σε τρολλάρει...

Συμφωνήσαμε ότι τη μέρα είναι εντυπωσιακοί αλλά πραγματικά εκθαμβωτικοί είναι φωτισμένοι τη νύχτα.

Αποκαμωμένοι από το χιλιόμετρο και τη ζέστη, σφυρίξαμε τη λήξη της ξενάγησης και ξεχυθήκαμε στα εμπορικά για σβήσιμο της κάψας και της δίψας.
Μπαίνοντας μέσα στον παγετώνα του εμπορικού, λογικά εδώ μετράνε καθημερινά νεκρούς, εύστοχα παρατήρησε ο Τάσος, 35 έξω, 15 μέσα, τι διάολο δεν πλευριτώνονται; Τουλάχιστον! Από οικολογική συνείδηση πάντως σκίζουν....

Σάββατο μεσημέρι ο κόσμος ήταν ξαμολημένος. Οι δρόμοι φρακαρισμένοι, τα μαγαζιά φισκαρισμένα και γενικά ο πληθυσμός κυκλοφορούσε. Από τη μία τους λυπήθηκα που έχουν τέτοιες θερμοκρασίες και βράζουν μέσα στην πόλη. Αλλά δεν μπορώ να εκφέρω άποψη, δεν έχω ιδέα αν υπάρχει παραλία σε λογική απόσταση, ή αν δεν τους ενδιαφέρει καν επειδή το καλοκαίρι τους διαρκεί για πάντα.

Εγώ πάλι είχα φάει ένα σκάλωμα να δοκιμάσω το ντόπιο ρότι κανάι . Είχα διαβάσει ότι πέρσι το έβγαλαν 2ο καλύτερο πρωινό στον κόσμο. Με 4η τη μπουγάτσα! Πρώτο ήταν το pasteis de belem που έχω ήδη δοκιμάσει και 3ο κάτι από το Μεξικό που φιλοδοξώ να γευτώ σε επόμενο ταξίδι
Ρωτάω από δω, ρωτάω από κει, άλλοι δεν καταλάβαιναν τι θέλω, άλλοι μου έδειχναν προς μία κατεύθυνση, το προσπάθησα για λίγο, αλλά εκεί που με έστελναν δεν υπήρχε τίποτα και σύντομα εγκατέλειψα την προσπάθεια, θα ζήσω και χωρίς να το φάω, κάποια στιγμή έπρεπε να φεύγουμε.

Καλέσαμε ένα grab να μας πάει στο ξενοδοχείο να φορτώσουμε βαλίτσες και από κει στο διαμέρισμα που είχα κλείσει κάπου στη Sepang, ώστε να είμαστε κοντά στο αεροδρόμιο.
Τουλάχιστον αυτή ήταν η πρόθεση.
Στην πράξη πειραματίστηκα με την εφαρμογή να παραγγείλω τριγωνική διαδρομή, μόνο που αντί να βάλω το ξενοδοχείο της Κουάλα πρώτο, το έβαλα τελευταίο και το κατάλαβα όταν είμασταν ήδη σε αυτοκινητόδρομο και έβλεπα την πόλη πίσω μας. Μαντάρα τα έκανα

Θα μας πήγαινε δηλαδή στη Σέπαγκ και μετά θα μας γύριζε πίσω στην πόλη!
Το έσωσε ο ταρίφας, που ήταν ένας συνεσταλμένος πιτσιρικάς, συνεργάστηκε αμέσως, δεν ήταν πολύ εύκολο να το πάρει ανάποδα, αλλά το έκανε, ευτυχώς που είχαμε άπλα χρόνου και γλυτώσαμε τη φρίκη. Αν ήταν να φεύγει το αεροπλάνο να μας έβλεπα....

Από κει και μετά η μέρα πήρε δύσκολη τροπή.
Γυρίσαμε πίσω, πήραμε τις βαλίτσες και ξανά προς τη δόξα τραβά....Φτάσαμε σκασμένοι σ ένα τεράστιο κτίριο, από ότι καταλάβαμε είχε διαμερίσματα διαφόρων ιδιοκτησιών-κάποια από αυτά τα διέθεταν για μόνιμους ενοικιαστές και κάποια στους τουρίστες.

Το μόνο που ήθελα εκείνη την ώρα ήταν να αράξω για το υπόλοιπο στην τεράστια πισίνα που έβλεπα στην κράτησή μου, να πιώ μια παγωμένη μπύρα και να προετοιμαστώ ψυχολογικά για την αναχώρηση.

Αυτό που βρήκα όμως, ήταν μια άνευ λόγου και αιτίας ταλαιπωρία, όταν ο ρεσεψιονίστ μας ενημέρωσε ότι η κράτησή μας ήταν άκυρη. Σε κατάλυμα πληρωμένο!!
Ολόκληρο το ταξίδι βγήκε με απλές κρατήσεις δίχως να έχω προπληρώσει τίποτα και είχαν πάει όλα ρολόι.
Αυτό που είχε εξοφληθεί, μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει. Βρήκα την απόδειξη πληρωμής, τίποτα πάλι. Επικοινώνησαν με τον ιδιοκτήτη ο οποίος επέμενε ότι δεν έχει κράτηση και μας παρέπεμψε στην booking.
Ευτυχώς που είχα αγοράσει σιμ και μπορούσα να κάνω κλήσεις.
'Εμπλεξα σε μία ατελείωτη συνομιλία, να προσπαθώ να εξηγήσω σε υπάλλήλους της Booking αυτό που συνέβαινε, το έβλεπαν κ αυτοί ότι έχω πληρώσει, αλλά επέμεναν ότι τα πρωτόκολλά τους επιβάλλουν να επικοινωνούν πρώτα με τον ιδιοκτήτη.
Ο μάγκας προφανώς είχε δώσει το διαμέρισμα αλλού και έκανε την πάπια. Τώρα τι συνέπειες μπορεί να έχει από την πλατφόρμα δεν έχω ιδέα.

Εμείς πάντως επί ένα τρίωρο τρώγαμε ξύλο....
Μιλούσα ατελείωτα, έστελνα μέιλ και περίμενα να βγει άκρη.
Τελικά μου έστειλαν λινκ από ένα διαμέρισμα στο ίδιο κτίριο, πολύ μεγαλύτερο από όσο μπορεί να χρειαζόμασταν, με διαφορά τιμής που θα κάλυπτε η Booking. Πάτησα αποδοχή να ξεμπερδεύουμε και ξεθεωμένοι ανεβήκαμε, το σπίτι ήταν τεράστιο, πεντακάθαρο και γωνιακό με θέα ως εκεί που έφτανε το μάτι.
Αν ήμουν στα καλά μου θα το αγόραζα, σε κείνη τη φάση απλά διαλέξαμε από ένα δωμάτιο και κατεβαίνοντας στο μάρκετ του ισογείου να βρούμε κάτι για φαγητό, περάσαμε από την πισίνα που ήταν η φαντασίωση για το τελευταίο απόγευμα.
Κόντεψα να βάλω τα κλάματα όταν είδα τι χάσαμε, αλλά...ήταν αργά πια για δάκρυα, έτσι βολεύτηκα με ένα ωραιότατο ντουζ και απλώθηκα στεγνή από ενέργεια και άκεφη, διαγώνια, στο υπέρδιπλο στρώμα μου.

Το δωμάτιο είχε δύο κάθετες τζαμαρίες αντί για τοίχους, με θέα breathtaking που λένε στο χωριό μου, και ήταν η παρηγοριά μου το βράδι εκείνο, όταν ξάπλωσα στο σκοτεινό δωμάτιο, να βλέπω έξω τη γηπεδάρα με τα παιδιά να παίζουν αδιάκοπα ως αργά, χαρίζοντάς μου την όμορφη αυτή εικόνα. Την τελευταία της χώρας.

'Οσοι με ξέρουν καταλαβαίνουν.

Το πρωί χρειαστήκαμε περίπου 15 λεπτά μέχρι το αεροδρόμιο, είχα προνοήσει να έχουμε τουλάχιστον ένα 3ωρο "αέρα" πριν από την πτήση, ανησυχώντας για τις καθυστερήσεις στο τεράστιο αεροδρόμιο. Κυριακή πρωί με πολύ κόσμο, όλα κύλησαν όμως γρηγορότερα και δεν υπήρξαν άλλα απρόοπτα.
Ύστερα από τη 12ωρη πτήση μέχρι την Κωνσταντινούπολη, 5ωρη αναμονή στο Ατατούρκ και πτήση για Θεσσαλονίκη, φτάσαμε στα σπίτια μας, επιστροφή στο χειμώνα και την κανονικότητα.

Τέλος λοιπόν για το ταξίδι, που για μένα δεν τελείωσε στα τέλη του Γενάρη, αλλά συνέχισα να ταξιδεύω νοερά όσο τα περιέγραφα, όσο ξαναβουτούσα στις αναμνήσεις για να ανασύρω τα γεγονότα. Ταξίδευα ακόμη και η αυλαία θα πέσει με την τελευταία τελεία.

Μένει ένα κεφάλαιο ακόμη, closure, επίλογος με συμπεράσματα και με όσα πρακτικά μπορέσω να θυμηθώ για να βοηθήσω αυτούς που πρόκειται να ταξιδέψουν.

Ευχαριστώ όσους με ακολουθήσατε ως εδώ, φιλοδοξώ να σας πήρα και εσάς λιγάκι μαζί μας, μια όμορφη βόλτα στις περιπλανήσεις μας.






Επίλογος – Λοιπά συμπεράσματα.


Kαι πως χαρακτηρίζουμε ένα ταξίδι απόλυτα επιτυχημένο;

Αν μπει θέμα στο φόρουμ θα δούμε πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Άλλος γιατί είδε όσα περίμενε και παραπάνω, άλλος επειδή δεν του έτυχε τίποτα περίεργο, άλλος επειδή γουστάρει τις χλίδες και το ρηλάξ και άλλος γιατί πάτησε τo κάθε κορφοβούνι.

Εγώ πάλι με τα δικά μου μυαλά, έχω κάθε λόγο να δηλώνω απόλυτα ικανοποιημένη. Ένα μεγάλο ταξίδι με πολλά παρακλάδια και το βάρος του οργανωτικού να πέφτει αυτούσιο επάνω μου.

Πρώτα από όλα είμαι χαρούμενη γιατί το φέραμε εις πέρας υγιείς, δίχως να κλατάρουμε σοβαρά, γι αυτό και μόνο κερδίζουμε βραβείο.

Επόμενη υποκειμενική παράμετρος οι προσδοκίες. Ο καθένας μας είχε κάτι διαφορετικό στο μυαλό του, τέσσερις άνθρωποι , τέσσερις προσωπικότητες, χούγια, παραξενιές, μοναδικότητα.

Αυτό που μας δένει και μας σώζει ως παρέα και ταξιδιώτες, είναι ότι μας αρέσει η εναλλαγή, ταξιδεύουμε με ρυθμό, απολαμβάνουμε όταν πρέπει, αλλά οι σφιχτοί χρόνοι μας βγαίνουν εύκολα και δε νιώσαμε ότι χάσαμε κάτι σημαντικό.

Πολλοί με ρώτησαν αν με κουράζει να ταξιδεύω με τόσα άτομα. Κατηγορηματικά ΟΧΙ. Δεν ένιωσα ούτε στιγμή ότι με κούρασαν, ότι βαρέθηκα ή ότι αποζητώ την ησυχία μου. Ελπίζω και κείνοι το ίδιο.

Υπερισχύει ότι περάσαμε όμορφα, γελάσαμε μέχρι δακρύων, απολαύσαμε στιγμές, συγκινηθήκαμε, κουραστήκαμε, νευριάσαμε, το ζήσαμε.

Για το Βιετνάμ, θεωρώ ότι ήταν εξαιρετική επιλογή σαν πρώτη επαφή με την Ασία. Μεγάλη χώρα, με αντιθέσεις, όαση στα μάτια του ταξιδευτή που ψάχνει τροφή για σκέψη, διαφορετικός πολιτισμούς, νοοτροπίες, φύση, αξιοθέατα, κλίμα.

Αναγκαστικά έμειναν πολλά απέξω, όμως πήραμε μία χορταστική δόση από πόλεις και τοπία, εδώ συνοπτικά τις εντυπώσεις μου από κάθε προορισμό.

Πόλεις-Τοποθεσίες

• Σιγκαπούρη. Ότι και να πεις είναι λίγο. Η πληθωρική χάι τεκ πόλη που εντυπωσιάζει και τον πιο ταξιδεμένο. Ιδανική για stopover και ξεκίνημα ταξιδιού.
• Ανόι. Αν πετάξεις από Σιγκαπούρη, πέφτεις κατευθείαν στα βαθιά. Μια βόλτα στο Οld Quarter έχει τα πάντα. Τα περισσότερα μηχανάκια που θα δεις στη ζωή σου, κόρνες και φασαρία, η ζωή τους όλη σε κοινή θέα στο πεζοδρόμιο, μαγείρεμα, καφές, μουχαμπέτι, κράχτες, εμπορεύματα, καλώς ήρθε το δολάριο. Παραέξω οι περίτεχνοι φορτωμένοι βουδιστικοί και άλλοι ναοί όπως και το μοναδικό Μαυσωλείο μονοπωλούν το ενδιαφέρον σε μια αχανή πόλη με βρώμικο αέρα και δύσκολη επιβίωση.
• Nih Bihn η επιβλητική φύση της επαρχίας με τον ποταμό Tam Coc και το περίεργο στυλ κωπηλασίας. Πανέμορφη εκδρομή στο ποτάμι, θεόρατοι κάθετοι βράχοι μέσα στο νερό και στα καπάκια 500 σκαλιά ανάβαση στο ψηλότερο σημείο με καταπληκτική θέα και ένα δράκο. Άχαστο.
• Halong Bay. Οι θεόρατοι βράχοι στη θάλασσα αυτή τη φορά. Το ινσταγκραμικό χαιλάιτ του βορρά, χάρμα οφθαλμών και λοιπών αισθήσεων. Το κάναμε με στυλ και χλίδα και φυσικά το απολαύσαμε.
• Χουέ. Η παλιά πρωτεύουσα είναι κυρία με τα όλα της και το δείχνει. Με την πανέμορφη σπουδαία αυτοκρατορική της πόλη , ποτάμι και ωραίο φαγητό, της αξίζει μια βόλτα (τουλάχιστον)
• BanaHills . Η Ντίσνευλαντ στις κορυφογραμμές. Όλοι ξέρουν τη golden bridge με τις χερούκλες, αλλά αυτό που ενθουσιάζει είναι το γενικότερο πρότζεκτ που συναντάς πάνω στο βουνό. Είναι τρελοί αυτοί οι Βιετναμέζοι (αν και το έχτισαν Γάλλοι)
• Χόι Αν. Αν πας βραδάκι και δεν γοητευτείς από τα βαρκάκια, φαναράκια και την μαγεία στην ατμόσφαιρα, ο εσωτερικός σου κόσμος έχει θέμα, δες ένα γιατρό να σου το λύσει.
• Ντανάγκ. Ευχάριστη έκπληξη, δεν πουλάει παλιά πόλη και βρώμα, αλλά εξάγει ουρανοξύστες και digital nomads. Διαθέτει και παραλιάρα με κοκοφοίνικες.
• Χο Τσι Μιν. Το Ανόι με ουρανοξύστες. Δηλαδή η πόλη φόρεσε μοντέρνο πρόσωπο, φάρδυνε τους δρόμους, έπεσε και ο σχετικός παράς, όμως η ζωή, η νοοτροπία και τα μηχανάκια παρέμειναν τα ίδια. Το Μουσείο πολέμου σε γονατίζει…
• Μεκόγκ Δέλτα. Το κάναμε διήμερο και ήταν από τις καλύτερες επιλογές του ταξιδιού. Η ποδηλατάδα κατά μήκος του ποταμού και οι επισκέψεις στα σπίτια, ήταν ό,τι πιο αυθεντικό ζήσαμε, το συστήνω δαγκωτό.
• Κουάλα Λουμπούρ. Λίγος ο χρόνος αλλά αρκετός για να μας καταπλήξει, η ανάπτυξη φωνάζει από μακριά, ενώ το μπεν μιξ πολιτισμικό προφίλ των κατοίκων, της προσδίδει χαρακτήρα. Μεγάλο αρνητικό το σιχαμερό κλίμα.

Μετακινήσεις

• Πήραμε αεροπλάνα, τρένα, πλοία, λεωφορεία, βάρκες. Όλα στην ώρα τους και ποιοτικά (για τη βάρκα δεν παίρνω όρκο όμως).
• Τα ιδιωτικά τράνσφερ με κάτι θηριώδη Suv και την εκδρομή στα BaNaHills μας τα οργάνωσε η γλυκύτατη Kieu, από το Sea Travel και τη συστήνω με κλειστά τα μάτια.

SeA Travel

Κουζίνα

Το Βιετνάμ είναι εκτός των άλλων γαστριμαργικός προορισμός. Φάγαμε πολύ ενδιαφέροντα πιάτα, ξεχώρισα την εθνική τους σούπα Pho, το Bun Cha (ζητείστε να σας το προφέρουν οι ντόπιοι θα το διασκεδάσετε) κεφτεδάκια με ρύζι, το Com Tam και παραλλαγές ρύζι, νουντλς με κρέας ή κοτόπουλο, οι μπαγκέτες Ban Mi, ψητή πάπια, ενώ είναι παράδεισος για τους αστακογαριδοφάγους (που δεν είμαι). Τιμές ξεφτιλέ ολέ! Με ένα 10ρικο τρως όλο το μαγαζί.

‘Ανθρωποι

Το μεγάλο ατού της χώρας. Συνεσταλμένοι αλλά περήφανοι, ευγενικοί μέχρι αηδίας, πάνω που αρχίζεις να φορτώνεις από τα υπερβολικά πληζ και θένκ γιου κάτι θα κάνουν οι μπαγάσηδες για να σε σκλαβώσουν. Χαμογελαστοί, αεικίνητοι, αν δεν ήταν τόσο πρήχτες θα τους λάτρευα.

Ασφάλεια

Κινδυνεύεις μόνο από τα μηχανάκια. Κατά τ άλλα δεν είδα, δεν άκουσα. Βέβαια εμείς κυκλοφορούμε ρεμάλια, χωρίς τσάντες και κρεμαστούλια, τα κινητά δεμένα στο λαιμό, να κλέψουν τι; Έχω ακούσει για πορτοφολάδες και τσαντάκηδες, αλλά νομίζω ακόμη κι αν το σκέφτηκαν, το ξέχασαν όπως τους ήρθε. Πόσοι Βιετναμέζοι χρειάζονται για να ρίξουν κάτω 3 γομάρια και να φτάσουν σε μένα; Κουίζ.

Χρήματα

Revolut όπως παντού. Όχι δεν πληρώνεις με κάρτα, δε τη βγάλαμε πουθενά (στο Βιετνάμ). Αλλά μόλις αλλάξαμε τα ευρώ που είχαμε μαζί, σε τουριστικά πρακτορεία και στα καταλύματα (αλλάζουν παντού), βγάζαμε ντονγκ από τα ΑΤΜ με τις ρέβο. Προμήθεια είτε 0 ή ανάξια λόγου (κάτι λεπτά του ευρώ). Η ισοτιμία είναι 1 ευρώ κάπου 26.000 ντονγκ, χάναμε το μπούσουλα με τα μηδενικά.

Κόστος

Τα πάντα όλα όπως τα διαβάσατε κόστισαν χωρίς τα ψώνια (που ήταν αρκετά) στα 2100-2200€/άτομο, 20 μέρες και μοιράζονται ως εξής:

• 1.050€ όλα τα μεταφορικά μέσα (αεροπλάνα, τρένα και λεωφορεία)
• 523€ κρουαζιέρα και λοιπά καταλύματα
• 226€ εκδρομές, είσοδοι και ξεναγήσεις
• 80€ βίζα και ασφάλεια
• 300€ φαγητά, ποτά, καφέδες κλπ

Μόνο εξελάκι δε σας έβαλα!

Από εμένα, Over and Out.
Για άλλη μια φορά ευχαριστώ όσους με διαβάζουν κι εύχομαι υγεία σε όλους, να έχουμε κουράγια να ταξιδεύουμε και να επιστρέφουμε να σας τα λέμε.

Για όποιον, είναι τραβελστόρις τζάνκι και θέλει κ άλλο, σας βάζω λινκ με τις ιστορίες του Αντωνάκη που συνεχίζει ακόμη στην Ασία και γράφει για όλες τις διαδρομές μαζί μας και τα υπόλοιπα τα δικά του, εδώ

Εισαγωγή

Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι
πυρπόλησαν το ρύζι.
Στη Σαϊγκόν δεν μπόραες να ζήσεις,
δε σου `φτανε ο αέρας για να ζήσεις.

Τώρα, κρυμμένος στο ποτάμι, ανασαίνεις,
Φο Μι Τσιν, ανασαίνεις
με καλάμι.

Γιε γιε γιε γιε….

Ο καιρός θα `ταν όμορφος στο δάσος
θα `ταν όμορφος στο δάσος
αν δεν κουφαίνονταν τα φύλλα απ’ τον κρότο,
αν δεν πάγωνε ο ήλιος απ’ το κρότο.
Τα παιδιά αν δεν τρώγανε σκουπίδια,
τα αεροπλάνα αν δεν καίγανε καλύβια,

Γιε γιε γιε γιε….

Φο Μι Τσιν, τι θα `κανες αλήθεια
τι θα `κανες αλήθεια,
τα παιδιά αν δεν τρώγανε σκουπίδια,
τα αεροπλάνα αν δεν καίγανε καλύβια;
Α! το κορίτσι σου θα `παιρνες για βόλτα
χέρι χέρι,
στο δάσος για βολτίτσα χέρι χέρι.

Γιε γιε γιε γιε….

....σιγοτραγουδούσαμε συχνά στο ταξίδι τους υπέροχους στίχους του Διονύση Σαββόπουλου και ήξερα ήδη μέσα μου πως δε θα μπορούσα να βρω καλύτερη εισαγωγή για την ιστορία μου.

Πετάω λοιπόν το γάντι της εκκίνησης κι ένα επικό ταξίδι ξεκινά...

Προετοιμασία Ταξιδιού.

Το Βιετνάμ ως ιδέα και ταξιδιωτικός προορισμός μπορώ να πω (και ντρέπομαι λίγο), πριν την ανακάλυψη του Travelstories, δεν υπήρχε καν στη σφαίρα της φαντασίας μου.

Από Ασία είχα γενικά μαύρα μεσάνυχτα, ούτε που είχα πατήσει το πόδι μου έως σήμερα, οπότε θα περίμενε κανείς πως η πρώτη επιλογή θα ήταν ίσως μια Ταϊλάνδη (μαζί με κάτι άλλο) σαν εύπεπτη εισαγωγή στην ασιατική κουλτούρα.

’Έλα όμως που η συστηματική ανάγνωση ιστοριών στο φόρουμ, και οι συνομιλίες με γνώστες, μου γέννησαν την επιθυμία να επισκεφτώ την πολύπαθη αυτή χώρα και να γνωρίσω καλύτερα την κουλτούρα της.
Επιπλέον, ως γνήσια σινεφίλ έχω δει περίπου τα πάντα όλα γύρω από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Τι Αποκάλυψη τώρα, τι Good Morning Vietnam, βάλε και λίγο από Platoon και Γενημμένος την 4η Ιουλίου, οι εμβληματικές ταινίες όπως και κάμποσα ντοκιμαντέρ, έπαιξαν ξανά για να φρεσκάρει η μνήμη και να προετοιμαστεί ο νους.

Μετά το άκρως πετυχημένο περσινό Μαρόκο, ο επόμενος ταξιδιωτικός στόχος είχε λοιπόν τεθεί, ανέμενα μονάχα την πολυπόθητη ελεύθερη πτώση των αεροπορικών ναύλων, πράγμα που δε συνέβη ποτέ.

Παρακολουθούσα στενά- αλλά απρόθυμα τις τιμές της Scoot, η οποία έμοιαζε όλο και περισσότερο με ακριβή μπουτίκ ξεπεσμένων επώνυμων παρά με εταιρεία lowcost. Με αποτέλεσμα να ξεμακραίνω κι άλλο από το στόχο μου και να πέφτει το ηθικό μου.

Γύρω στα τέλη Σεπτέμβρη όμως, γύρισαν επιτέλους οι πλανήτες όταν έπεσα πάνω σ ένα πολύ ενδιαφέρον ασιατικό itinerary της Turkish, πτήση από Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη-Σιγκαπούρη και επιστροφή από Κουάλα Λουμπούρ. Τιμή μέσω παρόχων στα 690 ευρώ, χωρίς να κουνηθώ από την πόλη μου, ΜΕ σέρβις, ΜΕ αποσκευές, με άλλα λόγια η Ασία με καλούσε πια απροκάλυπτα.

Επικοινώνησα με τα γνωστά ( από τις προηγούμενες ιστορίες ) ταξιδιωτικά μου ταίρια που τηρούσαν ευλαβικά στάση αναμονής και σε 24 ώρες είχαμε άπαντες εισιτήριο και περίσσιο ενθουσιασμό.

Η παρέα γνωστή και δοκιμασμένη. Ο Τάσος οδηγός των Roadtrip μας, έχοντας επαναφέρει τη μέση του μετά το βατερλώ του Μαρόκο, δήλωνε έτοιμος για crash test δίχως αύριο, ενώ ο Αντώνης ο σαλαμοκάσερος , μελετούσε ένα μεγαλόπνοο πλάνο να ξεχειμωνιάσει μόνος στην Ασία μετά το δικό μας ταξίδι.

Στην παρέα προστέθηκε και νέο μέλος. Ο κάπτεν της ιστιοπλοΐας του καλοκαιριού δήλωσε ηχηρά παρών με το άκουσμα του προορισμού. Τον δεχθήκαμε με χαρά στο γκρουπ και έτσι βρέθηκα να ταξιδεύω από 2 που ήταν ως τώρα, με 3 (!) άντρες. ‘Αντε και εις ανώτερα μου εύχομαι…όπως πάει την ομάδα μπάσκετ την έχουμε σιγουράκι.


Other than that….οι διαθέσιμες μέρες μας ήταν συνολικά ήταν 20. Και καθαρές εντός Βιετνάμ 15. Ούτε λίγες ούτε πολλές, μιλάμε όμως για μια τεράστια χώρα με μπόλικο ταξιδιωτικό ενδιαφέρον, διαφορετικές κλιματικές ζώνες, έτσι το πρόγραμμα μπήκε και βγήκε από το πλυντήριο πολλές φορές, στύφτηκε, ξεχείλωσε και συρρικνώθηκε και εφόσον εμπνευστής, δημιουργός, ενορχηστρωτής και τελικός εκτελεστής είμαι εγώ μόνη μου (θλιβερή η μοναξιά του αρχηγού) το αποφάσισα ως εξής και το υπέβαλα για τελική έγκριση. Η οποία φυσικά δε δόθηκε ποτέ και έτσι τ αποφάσισα μόνη μου.

• Σιγκαπούρη (24 ώρες) – με αρκετό τρέξιμο κάτι θα προλάβουμε, αν καταφέρουμε να κοιμηθούμε στην πτήση κάτι γίνεται, αν όχι κλάφτα Χαράλαμπε
• Ανόι 3,5 μέρες – Κάπως καλύτερα εδώ αλλά στην πορεία βρήκα μια καταπληκτική ημερήσια εκδρομή και «έφαγα» τη μια μέρα. Δεν πειράζει από περπάτημα αντέχουμε, με 15-20 χιλιομετράκια τη μέρα «το χουμε!»
• Χάλογκ Μπέι- διήμερη κρουαζιέρα χλιδάτη-όλα κ όλα μετά τόση κούραση μας αξίζει μια φαντασίωση σε τιμή all inclusive,που στην Ελλάδα δε φτάνει ούτε για το ρουμς του λετ.
• Χούε κεντρικό Βιετνάμ. Με ολονύκτιο τρένο άφιξη το πρωί, διανυκτέρευση κ αναχώρηση πολύ νωρίς την επόμενη. Μια χαρά, μας φτάνει
• Ολοήμερη εκδρομή στα Bana Hills, και άφιξη απόγευμα στη Hoi An μέσω του HighVanPass. Ευκολάκι.
• Διανυκτέρευση Hoi An, ολόκληρη η επόμενη μέρα διαθέσιμη για σβήσιμο και την επόμενη αναχώρηση ξανά. Τι, κουράστηκε κανείς;
• Πάμε το πρωί My Son μετά Marble Mountains και καταλήγουμε μεσημεροαπόγευμα Danang, από όπου μας κουνάει το μαντήλι ο κάπτεν λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.
• Μένουμε τρείς κι ο κούκος
• Πετάμε μεσημεράκι για το νότο. Hello Ho Chi Minh, γιούπι καλοκαιράκι!
• Δε χαλαρώνουμε όμως την επόμενη νωρίς ξεκινάμε για διήμερη περιπέτεια στο Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ, ποδηλατάδες, βαρκάδα, ανατολή στο ποτάμι και όλα τα κομφόρ.
• Επιστροφή στη Χο Τσι Μιν και ΤΩΡΑ μπορούμε να χαλαρώσουμε! Τι πισίνες, τι χλίδες, όλα τα κανόνισα για τ αγόρια μου (αν έχω βέβαια γλυτώσει το βρωμόξυλο στο μεταξύ)
• 2 μέρες χαλάρωση φτάνει δε φτάνει; Με πρωινές ξεναγήσεις μόνο και τ απογεύματα ελεύθερα μας κακομαθαίνετε κύριε πρέσβη μου..
• Αποχαιρετούμε και τον Αντωνάκη μας που μοιάζει λίγο με κείνον τον γραφικό τύπο τον...Κροκοδειλάκια , που ωστόσο νιώθει πανέτοιμος να αλωνίσει την υπόλοιπη Ασία , και γω με τον σενιόρ Τάσος αναχωρούμε για την εξωτική Κουάλα Λουμπούρ για άλλη μιάμισι μέρα προκειμένου να αποτελειώσουμε ( ή να αποτελειωθούμε οι ίδιοι) το ταξίδι μας.

Πως ακούγεται;
Εμένα προσωπικά με γέμιζε ανασφάλεια και τρόμο! Θ αντέξουμε αυτό το ρυθμό; Θα βγει το πρόγραμμα; Αν δε βγει τι να κάψω, τι ν αφήσω…
Σκέφτηκα όμως δε βαριέσαι, στο τέλος μόνο τα γένια του σπανού δε γίνονται και συνέχισα με τις υπόλοιπες κρατήσεις.
3 επιπλέον πτήσεις, 1 νυχτερινό τρένο, μερικά ιδιωτικά τράνσφερ με βανάκια και οδηγό και αναρίθμητα καταλύματα.

Αρχές Δεκέμβρη βγήκε και η πολυπόθητη βίζα, οι μέρες πλησίαζαν επικίνδυνα και φτάσαμε να αναρωτιόμαστε….όντως τώρα, θα πάμε εμείς σ όλα αυτά τα μέρη;

Πάνω που νιώθαμε ότι ναι, είναι αλήθεια, το ταξίδι πλησιάζει, ο κάπτεν κονόμησε ένα ξεγυρισμένο λουμπάγκο. Ούτε το σαλόνι κουζίνα μπορούσε να κάνει, όχι να πάει στην άλλη άκρη του κόσμου.
Κανά δυό μέρες μετά, στη διάρκεια μια ρουτινιάρικης ποδηλατάδας κατάφερα να χάσω την ισορροπία μου όταν πετάχτηκε απο το πουθενά ένα τζαναμπέτικο γατί....και τα 3 δευτερόλεπτα πριν την πτώση πρόλαβα να σκεφτώ 2 πράγματα, πρώτον ωχ πέφτω και μετά αμάν πάει το ταξίδι

Τελικά τη σκαπούλαρα με μια ελαφριά (νόμιζα) κάκωση και μπόλικο πόνο, ενώ περιέργως μέχρι την ημερομηνία του ταξιδιού ο κάπτεν κατάφερε να ξεμαγκώσει τη μέση του και την ίδια στιγμή το τραυματισμένο μου πόδι έδειχνε και πάλι πλήρως λειτουργικό.


Και ναι λοιπόν, η 9η Ιανουαρίου κάποτε ξημέρωσε, κυρίες και κύριοι, προσδεθείτε, απογειωνόμαστε...

Ο Αντωνάκης της παρέας μας περνάει φάση εσωστρέφειας και απέχει από τα σόσιαλ, έτσι αφού πρώτα φρόντισε να εμφανίζεται στις περισσότερες ομαδικές μας φωτογραφίες....εγώ λοιπόν, θα καλύπτω το πρόσωπό του με σκυλάκια, γατάκια και άλλα ακόμη γελοιότερα στίκερς που θα καταφέρω να ανασύρω.

Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη – Σιγκαπούρη κι έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας….


Η πρώτη πτήση ήταν πρωινή κ έτσι βρεθήκαμε χαράματα στο Μακεδονία να παραδώσουμε αποσκευές και να παραλάβουμε όλες τις boarding pass.

Ξεκινήσαμε light, ο στόχος ήταν καθοδόν να πετάξουμε κάποιες από τις παλιές αποσκευές και να εφοδιαστούμε με μερικές αυθεντικές μαϊμούδες, από αυτές που ευδοκιμούν στο Βιετνάμ.

Στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης ήδη μας ζήτησαν τις Singapore Arrival Cards που όπως με ενημέρωσαν, είναι καινούργιο φρούτο. Βεβαίως οι περισσότεροι τις συμπλήρωναν με την άφιξη στο Changi αλλά εγώ τις είχα έτοιμες (φυσικά).


Στην πτήση προς Κωνσταντινούπολη καθόμαστε με τον Τάσο σε τριπλέτα θέσεων με έναν πιτσιρικά, πιάσαμε το μπίρι μπίρι, για Τόκυο μεριά είχε ξεκινήσει εκείνος, καλεσμένος ενός γνωστότατου Ιάπωνα σεφ με τον οποίο εργάζεται σε πολυτελές ξενοδοχείο της Χαλκιδικής….τόσο θέλαμε και μεις να ξεσαλώσουμε, μία ώρα και κάτι γλώσσα δε βάλαμε μέσα.

Είχαμε σχεδόν 5ωρη αναμονή μεταξύ των πτήσεων στο αεροδρόμιο και τον πιτσιρικά… τον υιοθετήσαμε, μας έκοψε όλους μέσα στον χαβαλέ και δεν ξεκόλλησε από δίπλα μας μέχρι την ώρα της επιβίβασης Ακόμα δεν ξεκινήσαμε από 4 γίναμε 5….Όμορφα…

Πρώτη φορά για μένα στο Ατατούρκ και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Αχανές μεν, όμορφο δε. Και αρκετά λειτουργικό σε σχέση με άλλα χαώδη αεροδρόμια του κόσμου.

'Οτι πρέπει για στραβούλιακες!

Ακόμη δε, ενθουσιάστηκα όταν είδα ότι έχει και τέτοια…

Napzone; Οκ παντού κοιμόμαστε στην ανάγκη, όμως το ό,τι έφτιαξαν συγκεκριμένο spot για το λόγο αυτό είναι στα πολύ συν.

Πολλά πελατάκια του αεροδρομίου κυκλοφορούσαν όπως ο κύριος της φωτογραφίας. Πληροφορηθήκαμε έτσι ότι η Κωνσταντινούπολη διαθέτει πολύ συμφέρουσες τιμές στην εμφύτευση…μαλλιών! Το πόσοι τύποι κυκλοφορούσαν με κορδέλα και φύτρες στην καράφλα δε λέγεται…

Η μεγάλη πτήση ξεκινούσε απόγευμα. 11 ώρες και 45 λεπτά, ΟΛΕΕΕ, ούτε καν 12!

Το αεροπλάνο φίσκα, όμως μου έκατσε θέση παραθυράκι.

Σύντομα η Turkish μας παρηγόρησε για το στριμωξίδι με αυτά τα ύπουλα σουτζουκάκια.

Λίγο κρασάκι, ταινιούλα μπας και κλείσει το μάτι. Αμ δε.

‘Αρχισα τα…αεροπλανικά, ένα πόδι επάνω στο κάθισμα, το άλλο απλωμένο λίγο καταχρηστικά στο μπράτσο της θέσης του μπροστινού…το μάτι δεν έλεγε να κλείσει με τίποτα.


Εν τω μεταξύ αυτό το άτομο στην παραδιπλανή μου θέση ήταν σ αυτή την κατάσταση τις 9 ώρες από τις 12 της πτήσης!

Δεν σάλευε λέμε. Από πάνω της περνούσα για να πάω τουαλέτα, να ξεμουδιάσω, πάνω της ξανά για να επιστρέψω στη θέση μου-δε χαμπάριαζε τίποτα.


Εγώ εκεί βρυκόλακας. Τελικά κάπου κοντά στα χαράματα καταφέραμε και γω κι ο Τάσος να κλείσουμε το μάτι για κανένα δίωρο…άσχημα τα μαντάτα. Παρομοίως και ο κάπτεν στην παραπέρα γειτονιά, δήλωσε παντελώς άυπνος ενώ μόνο ο Αντωνάκης κατάφερε να κοιμηθεί και μας ήρθε φρεσκαδούρα.

10 το πρωί φτάναμε Σιγκαπούρη κ αυτή ήταν όλο κ όλο η μέρα που είχαμε για να τη δούμε. Με τι ενέργεια, ιδέα δεν είχα.


Λίγο πριν προσγειωθούμε μας σέρβιραν αυτό….

Καμιά ομελέτα για πρωινό περίμενα, ραβιόλια μας προέκυψαν. Μα ραβιόλια για πρωινό;
Τα έφαγα όμως, γιατί ποιός ξέρει τι ώρα θα βρισκόμουν ξανά κοντά σε φαγητό (που να τρώγεται)

Φτάσαμε ρε παιδιά!

Κατεβήκαμε στο Changi και με το που παραλάβαμε αποσκευές πέσαμε πάνω στο Jewel.

‘Ετσι καταλάβαμε νωρίς νωρίς ότι η βλάστηση στη Σιγκαπούρη ξεκινά από το αεροδρόμιο!

Μα δάσος με καταρράκτη μέσα σε αεροδρόμιο; Τι άλλο θα σκεφτούν οι σατανάδες.

Με το χάλι που είχα, καλύτερα που είναι σκοτεινή...

και βιντεάκι
Changi airport

Καλέσαμε Grab για να δούμε πως λειτουργεί η εφαρμογή και μας πήγε ντογρού στο ξενοδοχειάκι το οποίο το λες και ευκαιρία...Νεόδμητο σχεδόν δίπλα στην Arab street και σούπερ τιμή.
Στα 100 ευρώ το δίκλινο για Σιγκαπούρη, ούτε του παπά!
Στον τοίχο της ρεσεψιόν είχε φυτρώσει επίσης ένας κοτζάμ κήπος! Και δεν ήταν η εξαίρεση. Παρτέρια, πεζοδρόμια, τοίχοι, η βλάστηση ήταν απλά παντού.

Bάζω και λινκ γιατί του αξίζει

Μετά μια σύντομη ανασυγκρότηση, ξαμοληθήκαμε στις βόλτες. Αποφασίσαμε (ορθώς) να περπατήσουμε στις έθνικ συνοικίες μέχρι το μεσημέρι και να ασχοληθούμε με το κυρίως πιάτο της πόλης από το απόγευμα και μετά ώστε να είμαστε εκεί κοντά όταν πέσει η νύχτα και αρχίσουν τα σόου με τα φώτα.

Η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν φυσικά με το αηδιαστικό υπέροχο κλίμα της, ζέστη και υγρασία.
Ξεκινήσαμε από την Ινδική συνοικία και έσκασε μύτη αυτό το μοντελάκι

και συνεχίσαμε στην αράβικη συνοικία με τα όμορφα χρώματα

Κι αφού κοντέψαμε να πέσουμε λιπόθυμοι από την αυπνία και τη ζέστη, καθίσαμε σ αυτό τον πεζόδρομο να φάμε κάτι και να συνέλθουμε από το απότομο πολιτισμικό σοκ.

'Ηταν σχεδόν 4 όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο. Δώσαμε μιάμιση ώρα βαριά για ντουζ και λίγη απαραίτητη ξάπλα ώστε να έχουμε αρκετό χρόνο για το κυρίως πιάτο της απίθανης αυτής πόλης.

Με μία ώρα ξάπλα-είμασταν ήδη στο κλάφτα Χαράλαμπε, αλλά εκείνες τις ώρες ακόμα και αυτό το λίγο ήταν βάλσαμο στο ταλαιπωρημένο κορμί, καλέσαμε grab εν μέσω καταρρακτώδους βροχής για να κατηφορίσουμε προς τα ωραία-ωραία.
Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο έδαφος, η βροχή σταμάτησε.
Αποβιβαστήκαμε στο Merlion Park και απλώθηκε μπροστά στα μάτια μας αυτό....

και πανοραμικές....

καλό ε;

'Ηδη πασχίζαμε να μαζέψουμε τα κρεμασμένα μας σαγόνια κι ακόμα δεν είχαμε κορυφώσει..

Περπατήσαμε μέχρι το Marina Bay και μπήκαμε μέσα να δούμε το εμπορικό.

έχει ποταμάκι και μια γόνδολα

Μετά από αυτά τα περίεργα, τρεχάτε ποδαράκια μου, είχε πέσει το φως και κόντευε η ώρα για το σόου των φώτων.
Πριν από όλα έτρεξα (κυριολεκτικά όμως) να προλάβω να μπω στο Cloud Forest από όπου είχα ένα δωρεάν κουπόνι (από αυτά που στέλνει το booking και συνήθως τα πετάμε γιατί λήγουν).
'Αφησα τους άλλους να μπουν στο Supertree Grove όπου θα τους έβρισκα λίγο αργότερα.

Το Cloud Forest σε υποδεχόταν με ένα τεράστιο θόλο με ένα δάσος και καταρράκτη φυσικά

και κάτι απίστευτους κήπους με σπάνιες ορχιδέες και άλλα λελουδικά που δεν έχω ιδέα πως λέγονται

Τρέχοντας το είδα, κάποιοι θα αναρωτηθείτε ίσως αν αξίζει τελικά να βλέπεις πράγματα που θέλουν ώρες σε μερικά μόνο λεπτά....Δεν έχω καλή απάντηση, νομίζω είναι ξεκάθαρα προσωπικό το θέμα. Εγώ μπορώ να κρατήσω στο μυαλό μου και την απόλαυση του ενός μόνο λεπτού αν η στιγμή είναι γνήσια δυνατή. 'Άλλος θέλει ώρες. Τις ώρες δεν τις είχα, άρα για μένα ήταν μονόδρομος.
Ειλικρινά στην επιστροφή για να βρω τα αγόρια ένιωσα ότι καταρρέω. Δεν είχα δυνάμεις, δεν είχα καν ανάσες από την κόπωση και τη ζέστη.
Πιέστηκα και έσυρα τα πόδια μου μέχρι το σημείο που θα άρχιζε το σόου.

Σε λίγα λεπτά όμως που ξεκίνησε η πανδαισία, τα ξέχασα όλα.

Gardens by the bay Supertree

Και όλα αυτά δίχως να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, να τα λέμε κ αυτά...Τα σόου με τα φώτα ήταν παντελώς δωρεάν και πλήρωνες μόνο αν ήθελες να χαζέψεις από τα observatory. Ο περισσότερος κόσμος ήταν καθισμένος κάτω και απλά απολάμβανε. Αρκετοί μάλιστα είχαν οριζοντιωθεί στα τσιμέντα και είχαν μια πιο πανοραμική άποψη του θεάματος.


19:45 το είδαμε εμείς και στις 20:45 έχει επανάληψη (η βοήθεια στο μελλοντικό ταξιδιώτη)

20:00 και 21:00 γίνεται το Light Show μπροστά στο Marina Bay.

Είναι κανένα 20λεπτο χαλαρός ποδαρόδρομος ως εκεί, στρωθήκαμε στα ντεκ για να δούμε το σόου στις 9 και να πάρουμε μια ανάσα, να δώσουμε λίγο χώρο στις εικόνες να καθίσουν στο μυαλό και να υποδεχθούμε τις επόμενες.

'Εστελνα βιντεάκια στην κόρη μου (διότι είχε ΚΑΙ δωρεάν wifi γύρω από το Marina Bay και τους κήπους-είμαστε άπλες και δεν το κρύβουμε) και με ρωτούσε, αν είναι καμιά γιορτή εκεί; πανηγυρίζουν κάτι;
Τίποτα παιδί μου. Σε μια απλή καθημερινή Τετάρτη η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν με αυτά.


'Αρχισε και το Spectra Light Show και πλέον κορυφώσαμε...

Πως να μη σου πάρει τα μυαλά αυτή η πόλη;
Ακόμα και ο Αντωνάκης που είναι μαλωμένος με τη χαρά, δήλωνε τίγκα ενθουσιασμένος

'Ηταν τέτοια η ψυχική πλήρωση που κάλυπτε κάθε σωματική κούραση, λίγο πριν την τελική πτώση είχαμε πιάσει ζεν!

Απρόθυμα πήραμε το δρόμο για να βρούμε κάπου φαγητό χαζεύοντας τους κατάφωτους ουρανοξύστες.

και αυτό είναι το κατάστημα της Apple στη Σιγκαπούρη

Πείτε μου, πως....μα πως να πω αντίο σε τέτοιο θέαμα, πως!! πως!!

Αναλογίστηκα προβληματισμένη τα ογκώδη αντικείμενα που βλέπω κάτω από το μπαλκόνι μου το τελευταίο δίμηνο επειδή ο Δήμος Θεσσαλονίκης δηλώνει αδυναμία να τα μαζέψει και προσπάθησα να κάνω κάποιου είδους σύγκριση με την πόλη που βρισκόμουν....

Κράτησα την τελευταία εικόνα ανάγλυφη μέσα στο μυαλό μου και ακολούθησα τους άλλους προς την Chinatown που κατευθυνόμασταν προκειμένου να φάμε κάτι και να σβήσουμε την τεράστια αυτή μέρα.

@psilos3 όπως βλέπεις επέστρεψα στη συνηθισμένη μου πολυλογία.

Σιγκαπούρη - Ανόι και η Οδύσσεια μιας βίζας

Κοιμηθήκαμε φουλ 8ωρο και φρεσκαδούρες πια το πρωί, περπατήσαμε στην κοντογειτονιά προς αναζήτηση πρωινού.

Περιχαρής ανακοίνωσα στο γκρουπ μου πως όσα είχα τικαρισμένα στη λίστα μου για τη Σιγκαπούρη τα είχαμε ήδη καλύψει την προηγούμενη, η πτήση μας για Ανόι έφευγε το μεσημέρι, άρα είχαμε χρόνο να πάμε χαλαρά προς το αεροδρόμιο και να χαρούμε λίγο περισσότερο το χάζι στο Changi.

Αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε τα λεωφορεία αντί για το grab και αφού κάναμε μια ενδιάμεση αλλαγή φτάσαμε στο αεροδρόμιο ένα τρίωρο και βάλε πριν την πτήση .

Ευτυχώς.
Σκεφτήκαμε να παραδώσουμε τις αποσκευές στο κάουντερ ώστε να συνεχίσουμε τις βόλτες χωρίς βάρος.
Ευτυχώς ξανά.
Μόλις πλησιάσαμε στο άδειο από κόσμο την ώρα εκείνη γκισέ, μας ζήτησαν τις βίζες για έλεγχο.
Περνάει η δική μου, περνάει του Αντώνη και φτάνει στον Τάσο. 'Εχει λάθος μας λέει η υπάλληλος, είναι άκυρη.
Τι λάθος;
Λάθος στην ημερομηνία λήξης του διαβατηρίου
'Εξοχα...
Τι κάνουμε;
Φωνάζει την ανώτερή της, δείχνουμε το διαβατήριο, είναι λέει τυπικό το ζήτημα δεν μπορούμε να σας αφήσουμε να ταξιδέψετε.
Ορίστε;;;

"Πρέπει να βγάλετε καινούργια βίζα."
Υπάρχει υπηρεσία βίζα εξπρές, μπαίνετε λέει στο site, ψάχνετε ένα hotline που εξυπηρετεί επείγοντα περιστατικά και σας βγάζουν τη βίζα σε 3-5 ώρες!

Ποιές 3 ώρες κερά μου, εμείς πετάμε σε 2.30.
"Ε δεν πειράζει, αύριο τότε..."
Απανωτά τα εγκεφαλικά.

Μαζέψαμε όση ψυχραιμία διέθετε το κατάστημα και στρωθήκαμε να βγάλουμε άκρη απο τα κινητά.
Εγώ έψαχνα τα χοτλάιν μου μέσα, ο Τάσος έστελνε μέιλ από την ιστοσελίδα τους. Μέσα σ όλα έπρεπε να προσέξουμε να επιλέξουμε τον επίσημο φορέα και όχι τίποτα μεσάζοντες που χρέωναν τα τριπλάσια.
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

Σκάει ο Τάσος τα 120 δολάρια που ζητούσαν για την εξπρές (ας έκανε κ αλλιώς) και για καλή μας τύχη βρίσκω άνθρωπο στο χοτλάιν μέσω whatsapp (νάναι καλά το Changi με 3ωρο δωρεάν wifi), στέλνω το απόκομμα της πληρωμής και μου λένε πως σε μισή ωρίτσα θα έχουμε τη βίζα ώστε ο φίλος μας να ταξιδέψει κανονικά.
'Ερχεται όσο να πεις η ψυχούλα μας στη θέση της και λέμε άντε μικρό το κακό, παίρνουμε δυό ανάσες και περιμένουμε το μέιλ με την βίζα.

Σε άλλα νέα, ο κάπτεν μας σε αυτό το ταξίδι, ανακάλυψε τα κρυφά του ταλέντα. Βγήκε ο οπερατέρ από μέσα του λέμε.
Βιντεοσκοπούσε αδιάκοπα και σχολίαζε το κάθε τι, φανερά και μη. Πότε έβγαζε κινητό, πότε τραβούσε, χαμπάρι δεν παίρναμε. Και την πατούσαμε κάθε φορά. Στο τέλος νιώθαμε κάτι μεταξύ Big Brother και Truman Show, έχω άπειρο υλικό, αλλά τα περισσότερα είναι ό,τι νάναι. Κάποια από αυτά που είναι όμως δημοσιοποιήσιμα θα σας τα δείξω.

'Ετσι, ενώ μερικοί είχαν πέσει με τα μούτρα να λύσουν το πρόβλημα, κάποιοι άλλοι το διασκέδαζαν ξεδιάντροπα.
Να κι οι αποδείξεις!

Να τέτοια μας έκανε το τέρας.

Νομίσατε τελειώσαμε με το θέμα βίζα;; Αμ δε!
Η φρέσκια ήρθε σε λιγότερο από μισάωρο και.....και....και....μαντέψτε!
Είχε ξανά λάθος!
Αυτή τη φορά έγραψαν λάθος το μικρό του όνομα.
Νέος γύρος πανικού.
Να φωνάζουμε εμείς, να ψάχνουμε το δίκιο μας, τα δικά τους αυτοί. Χωρίς σωστή βίζα δεν μπαίνει στο αεροπλάνο.
Ξαναστέλνω στο χοτλάιν εγώ, τι θα γίνει ρε παιδιά, θα γράψετε επιτέλους 2 γραμμές σωστά να ξεκουμπιζόμαστε από δω;
Σε 15 λεπτά λέει θα σας την ξαναστείλω διορθωμένη (χωρίς να πληρώσουμε αυτή τη φορά!)

Ξανά στο γκισέ. Θα τη στείλουν λέει. Λυπούμαστε αλλά παίξατε και χάσατε, κλείνει το κάουντερ.
Και καλά θα κάνετε να παραδώσετε τις βαλίτσες και οι υπόλοιποι αλλιώς θα μείνετε όλοι εδώ.
Τι δεν είπαμε. Αφήστε μας να πάμε Βιετνάμ να το λύσουμε εκεί. Τίποτα. Μουλάρωσαν. Θα έχουμε λέει συνέπειες αν σας αφήσουμε να φύγετε.

Τι να κάναμε, βάλαμε την ουρά στα σκέλια, αγκαλιαστήκαμε με τον Τασούλη που θα ζούσε την Σιγκαπουριανή εκδοχή του Τέρμιναλ, του είπαμε και όσες σαχλαμάρες προλαβαίναμε στη βιασύνη μας μην κλείσει και το γκέιτ και παραδώσαμε τις αποσκευές.
Πήραν τις βαλίτσες και έκλεισαν το κάουντερ, μας φώναζαν κιόλας να τρέξουμε να περάσουμε έλεγχο γιατί όπως το πηγαίναμε θα έκλεινε και το γκέητ της επιβίβασης.

Ο Τάσος θα πετούσε την ίδια ώρα την επόμενη μέρα (με μια προσαύξηση στο υπάρχον εισιτήριο)
απίστευτη εξέλιξη μετά από τόση προσπάθεια.
Τον αφήσαμε πίσω μόνο του φορτωμένοι ενοχές και τρέξαμε να προλάβουμε.

Περάσαμε έλεγχο και φτάσαμε τελευταίοι στην ουρά στο γκέιτ, ανόρεχτοι πια- με τι διάθεση να ξεκινάς ταξίδι , το μυαλό μας ήταν μαζί σ αυτόν που έμεινε πίσω.

Και κει που λέτε που περιμένουμε μαραμένοι, ακούμε πίσω μας την αγριοφωνάρα του....που πάτε ρε μ...ες χωρίς εμένα;;;;

Να οι κραυγές, να οι αγκαλιές λες και είχαμε να ανταμώσουμε χρόνια....μα τι έγινε, πως σε άφησαν ρε μαν;
'Αρχισα λέει πάλι τη μίρλα μόλις φύγατε, και ζήτησα να μιλήσω με το boss, να πω κάτι, να κλαφτώ, έχω τη σωστή βίζα στα χέρια, οι φίλοι μου είναι ήδη στο γκέητ και γω πρέπει να περάσω ολόκληρη τη νύχτα εδώ, τον σιχάθηκαν με την κλάψα του φαίνεται και του είπαν "άιντε άρον την βαλίτσα σου παραμάσχαλα και άδειαζέ μας τη γωνιά." (κάτι τέτοιο)
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!

Η 3ωρη και βάλε πτήση προς Ανόι τσούλησε νεράκι αφού περιγράφαμε όλοι ξανά και ξανά όλο το σκηνικό που ζήσαμε, τι σκεφτόμασταν και πως αντιδράσαμε, τι θα γινόταν αν κάναμε το ένα έτσι, το άλλο αλλιώς, τι είπε, ο ένας τι απάντησε ο άλλος και τα βγάλαμε όλα από μέσα μας.
Πάντως το τέλος καλό και όλα καλά ήταν εξίσου ανέλπιστο.

Φτάσαμε Βιετνάμ και ο Τάσος πέρασε σε ειδικό γραφείο με την ξαναμαναδιορθωμένη βίζα.
Βγαίνοντας από το ιμιγκρέισιο του την είχαμε στημένη...

Κάπου διάβασα (ίσως και δω δεν θυμάμαι) ότι κάποιος έπαθε το ίδιο με μας, δεν είχε έγκυρη βίζα για Βιετνάμ και επιπλέον την ίδια μέρα έληγε και η βίζα για τη χώρα από όπου αναχωρούσε. Εκείνος υποθέτω θα ζούσε κανονικότατα το τέρμιναλ. Τι ακούν κ αυτοί οι υπάλληλοι στις αεροπορικές...

Επίσης διάβασα (εδώ σίγουρα) πως μια κοπέλα ξεκίνησε για Βιετνάμ και στην Κωνσταντινούπολη δεν τους επιβίβασαν γιατί δεν ήξεραν καν ότι έπρεπε να έχουν εκδόσει βίζα. Και μάλιστα ταξίδευε με ταξιδιωτικό πρακτορείο....αυτό κι αν είναι ανήκουστο. Πάντως όντως υπάρχει υπηρεσία για εξπρές βίζα και σε μας τουλάχιστον ανταποκρίθηκαν ταχύτατα (άλλο αν τα έκαναν μαντάρα με τα ελληνικά ονόματα).

Στο Ανόι μας περίμενε ταξάκι που είχα κλείσει κοψοχρονιά από το Booking. 10,50 ευρώ δια 4. Αστείο.

Μετά την απόλυτη ησυχία, την καθαριότητα και την αρμονία στη Σιγκαπούρη, πέσαμε απότομα στα σκληρά. Ατελείωτο μποτιλιάρισμα, χιλιάδες μηχανάκια, άναρχη οδήγηση και η κόρνα, της κόρνας, ω κόρνα!
Στο Βιετνάμ κορνάρω άρα υπάρχω. Το εμπεδώσαμε άμεσα.

Φτάσαμε στο Old Quarter, αποβίβαση για παραλαβή του σπιτιού του οποίου η είσοδος μου θύμισε σκηνικά από κείνη κορεάτικη ταινία που είχε πάρει και 'Οσκαρ. Τα Παράσιτα.

Η θέα από το παράθυρο...

Περισσότερη παρακμή απλά δε γίνεται. Χλίδες last year.
4 όροφοι δίχως ασανσέρ-με μια ευφάνταστη πατέντα για να ανεβοκατεβαίνουν οι αποσκευές, εγώ το ρετιρέ είχα κλείσει πάντως και ήταν σπιταρώνα, ατελείωτα τετραγωνικά και από μία υπέρδιπλη άνετη κρεβατάρα για τον καθένα, είμασταν παραπάνω από καλά.
Από θέμα άνεσης τουλάχιστον.
Από θέμα εμφάνισης εγώ μετά τα 4 πατώματα που ανέβηκα, αντελήφθην ότι το πόδι μου δεν πάει καλά. Καθόλου καλά όμως. Πράγμα που επιβεβαιώθηκε στην κάθοδο με ακόμη περισσότερο πόνο.
Κακά μαντάτα.

Βγήκαμε να χαθούμε λίγο στα στενά του Παλιού Τομέα, αλλάξαμε λεφτά και βάλαμε σιμ στα κινητά για να συνδεθούμε με τον κόσμο. 9 ευρώ έκαστος, ίδια ταρίφα παντού και ξεμπερδεύεις με το θέμα ιντερνέτ.

Κάναμε τις βόλτες μας, φάγαμε και χαζέψαμε το ατελείωτο χάος, προσπαθώντας να αντιληφθούμε που ακριβώς βρισκόμαστε.

Λίγο πριν επιστρέψουμε στο σπίτι, κάναμε δε την πρώτη επιδρομή στα μαγαζιά με τα North Face όπου έτριβαν τα χέρια τους από την ξαφνική μπάζα. Μαιμούδες ή όχι πάντως, φοβερά τα μπουφανάκια που τσιμπήσαμε και δοκιμασμένα πλέον. Το τι βροχή έφαγαν (και άντεξαν) δε λέγεται.
Βροχή είπα;
Με ψιχάλα μας υποδέχθηκε το Ανόι, σε καταιγίδα το γύρισε ενώ έριχνε διαρκώς κάτι σαν σπρέι, μεταξύ βροχής και φτύσιμου.

Χωρίς πολλές φωτογραφίες το κεφάλαιο αυτό, αλλά ένεκα της περιπέτειας του μικρού Τασούλη, θα επανορθώσω στο επόμενο με φουλ ξενάγηση από το πολύ ξεχωριστό (δεν ξέρω πως να το πω, πως να το χαρακτηρίσω) Ανόι!

Κλείνω με μια νυχτερινή άποψη της γέφυρας στη λίμνη Hoan Kien

Ανόι - Goooood Morning Vietnam!

Για να είμαι ειλικρινής δεν ξεκίνησε και τόσο καλά. Ξύπνησα με το πόδι μαγκωμένο, στην ευθεία ευτυχώς πήγαινε καλά, οποιοδήποτε εμπόδιο όμως, ακόμα και ένα απλό πεζοδρόμιο μου προκαλούσε πόνο.
Βγήκα να ψάξω πρωινό. Κανένα μάρκετ κάτι...Τζίφος. Με το ψωμί είναι μαλωμένοι, σούπα λέει τρώνε για πρωινό. Το εθνικό τους πιάτο το Pho. Τους έβλεπες παντού στρωμένους στα χαμηλά πλαστικά σκαμνάκια να ρουφάνε τις σουπίτσες τους.

Με τα χίλια ζόρια βρήκα κάτι ψωμιά του τοστ της κακιάς ώρας και τυράκια που αλείφονται.
Ευτυχώς τ αγόρια είχαν μαζί νεσκαφέ από Ελλάδα και δε θα είχαμε γκρίνιες.
Τους ενημέρωσα για το πλάνο της ημέρας-εγώ τα είπα, εγώ τα άκουσα ως συνήθως, στη διάρκεια της ημέρας με ρωτούσαν 4-5 φορές ο καθένας, επί τρείς που ήταν; Τρείς πέντε δεκαπέντε, εσάς σε πόσες επαναλήψεις σας γίνεται το νεύρο κρόσσι; Ε, αυτό!

Ξεκινήσαμε φυσικά με βροχή. Θερμοκρασία καλή, γύρω στους 19-20 βαθμούς, τουλάχιστον δεν κρυώναμε.

Πρώτη στάση η λίμνη Hoan Kiem και ο πρώτος Ναός της ημέρας.

Στην είσοδο πετύχαμε αυτές.

Το Ιερό

Συνεχίσαμε με μια μεγάλη βόλτα γύρω από τη λίμνη για να φτάσουμε στον παλιότερο βουδιστικό Ναό της Πόλης τον Tran Ngoc, περίπου 1500 ετών

Στο δρόμο βλέπαμε τέτοια...

Τι όμορφη!

και ο δημοτικός υπάλληλος που φυτεύει

Μετά από ένα 40λεπτο περπάτημα φτάσαμε στο Ναό

Τάματα για τους Θεούς

Κάναμε ένα μπρέικ για καφέ και με ρώτησαν τι άλλο είχαμε να δούμε. Α μπα τίποτα, 5-6 ναούς ακόμη και ξεμπερδέψαμε
Τους ενημέρωσα ότι μεταξύ άλλων θα περνούσαμε από μια κλειστή αγορά και άρχισαν τις αηδίες.
Θα πάμε σε κλειστή αγορά; ή σε μια αγορά που είναι κλειστή;
και δώστου να κάνουν βίντεο γελάνε σαν 10χρονα, να αυτά τραβάω! Ψέματα στο βιντεάκι γελάω και γω μέχρι δακρύων αλλά πάντως κάπως έτσι σκαλώνει η κουβέντα και παρακάτω δεν πάμε ποτέ.

Μεταξύ λίμνης και επόμενου Ναού βρισκόταν το τουριστικό πρακτορείο με το οποίο είχα κλείσει μια μεγάλη εκδρομή από Hue σε Hoi An μέσω High Van Pass και Ba na Hills. Περάσαμε από κει να πληρώσουμε την εκδρομή και να παραλάβουμε τα Voucher. Το συγκεκριμένο πρακτορείο το βρήκα μέσω ομάδων στα σόσιαλ και μπορώ να πω ότι ήταν το πιο οργανωμένο όλων. Πολύ καλή τιμή, συνέπεια και ποιότητα, το συστήνω ανεπιφύλακτα για όποιον ενδιαφέρει.

Περπατώντας προέκυψε και δεύτερο πρόβλημα με τα πόδια μου. Το ένα το σακατεμένο το ξέραμε.
Επιπλέον είχα κονομήσει μια ξεγυρισμένη φουσκάλα στο άλλο το πόδι, το καλό. Από αθλητικό φορεμένο και δοκιμασμένο, αν είναι δυνατόν. Ψάξαμε φαρμακείο να βρω κάτι σε επίθεμα, τελικά βολεύτηκα με δύο hansaplast για να μπορώ κάπως να περπατάω. Κι επειδή ο οπερατέρ ήταν σε εγρήγορση έχω ντοκουμέντο ΚΑΙ από αυτό.

Kαλέσαμε grab και βουρ για τον επόμενο Ναό. Καλά το grab πρακτικότατο κ εντελώς τσάμπα. Μεταξύ 1 και 2 ευρώ μας στοίχιζαν και είμασταν 4 άτομα!

Πήγαμε στο Μαυσωλείο, (το οποίο θα βλέπαμε επίσημα την επόμενη) για να δούμε τους κήπους και την One Pilar Pagoda. Δηλαδή παγόδα που στηρίζεται σε 1 κολώνα.

Αυτή ήταν. Μικρή και περιεκτική

Πήξατε στους ναούς;
Νωρίς είναι ακόμη!
Είχα άλλον έναν, τον τελευταίο αλλά καθόλου ύστατο. Ο εντυπωσιακότερος όλων το Temple of Literature Βουδιστικός Ναός του 1070, αφιερωμένος στον Κομφούκιο.

Βλέπαμε τις Βιετναμεζούλες που φωτογραφίζονταν συχνά-πυκνά και στην αρχή μας έκανε εντύπωση. Κάτι μας είπαν για εθιμοτυπικό ενηλικίωσης αλλά το θέαμα ήταν τόσο συχνό που καταλήξαμε πως απλά όταν έχουν χρόνο , δουλειά δεν έχουν και φωτογραφίζονται.

που πας κυρά μου με το λαμπατέρ στο κεφάλι;

Αχ μωρέ σκέτα μοντελάκια της North Face τα γλυκά μου

κάτι λιτό κ απέριττο...

Εδώ η περιήγηση στο ναό.
Ναός Ανόι

Τέλος με τους Ναούς! Ευλόγησον.

Παρακάτω έχουμε επιτέλους εικόνες από τους δρόμους στο Ανόι, δύσκολα περιγράφεται με λόγια η κατάσταση, η αναρχία στην κυκλοφορία, η ζωή που κυλάει στα πεζοδρόμια, εκεί μαγειρεύουν και τρώνε, εκεί δουλεύουν, εκεί ζουν. Μια εικόνα-χίλες λέξεις.

Πεζοδρόμια γιοκ. Κατειλημμένα παντού.

Τι; κουβαλάει πολλά;

Ισόγειο, μαγαζί, σπίτι, καθιστικό, κουζίνα τα πάντα όλα. Εδώ ζουν.

Μαγειρική στο δρόμο.

Σουβλάκια;

Μας είχε κόψει η λόρδα αλλά βλέποντας αυτό το λάδι, σκέφτηκα τα εμφράγματα που κυκλοφορούν και προσπέρασα...

Οργάνωση, όχι αστεία

Αυτά ήταν ζωντανά και κολυμπούσαν

Τα μηχανάκια αξίζουν ιδιαίτερης αναφοράς. 70 εκατομμύρια μηχανάκια κυκλοφορούν σε όλη τη χώρα. Με σχεδόν 100 εκατ. πληθυσμό, απλά όποιος περπατάει, καβαλάει και μηχανάκι. Οι περισσότεροι δε, φορούν μάσκα (πολύ πριν της πανδημίας) κυρίως για τη ρύπανση και τη σκόνη, ενώ οι κοπέλες καλύπτουν όλο το πρόσωπο με κουκούλες και μαντήλια, διότι δεν θέλουν τα μαυρίσει το δέρμα τους από τον ήλιο!

Ειδικά για τα μηχανάκια θ αφιερώσω ολόκληρο κεφάλαιο με παράξενες φωτογραφίες που τραβήξαμε από όλη τη χώρα. Θα το βάλω εμβόλιμο μόλις τελειώσω με το Ανόι.

Πάρτε για πρόγευση ένα βιντεάκι της σκηνοθετάρας της παρέας, Μπιρσίμ συγνώμη Κάπτεν Μήτσου ήθελα να πω...

Ha noi motorbikes (ff)

Φάγαμε και ένα Banh Mi, που τα βρίσκεις παντού και είναι μια ωραιότατη λύση για να κόψεις την πείνα σου. Γεμιστά με κοτόπουλο, βοδινό ή χοιρινό κρέας, λαχανικά και αν αντέχεις πικάντικες σάλτσες.

Το ξεχείλωσα το κεφάλαιο, αλλά είχε πολλά η μέρα και δε θέλω να το σπάσω σε δύο.

Βαθιά ανάσα και πάμε παρακάτω.

Train Street! Είχε έρθει η ώρα του.
Πολυδιαφημισμένος, ινσταγκραμικός, δε γινόταν να μην περάσουμε να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει.
Τις ώρες του τρένου τις είχα τσεκαρισμένες από διαφορετικές πηγές και νόμιζα ότι ισχύουν.
Ξεχάστε ότι διαβάζετε. Το τρένο περνάει όποτε θέλει αυτό και οι μαγαζάτορες αποκλείεται να σου πουν την αλήθεια.
Εμείς φτάσαμε 6.30 το απόγευμα και περιμέναμε ως τις 8.30. Πολλοί βαρέθηκαν κ έφυγαν ή είχαν να κάνουν κάτι άλλο να κάνουν και το έχασαν.

Η φάση έχει ως εξής. Ο δρόμος είναι κλειστός με οδοφράγματα και υπάρχει κάποιος αστυνομικός που απαγορεύει (και καλά) την είσοδο. Εκεί καραδοκούν οι κράχτες από τα μαγαζιά οι οποίοι σε παραλαμβάνουν ενώ οι αρχές κάνουν τον...κινέζο και σε πάνε συνοδεία στο μαγαζί τους.

Ακολουθήσαμε και μεις τα πρόβατα έναν τύπο που μας βόλεψε εκεί που θέλαμε για να είμαστε πρώτο τραπέζι πίστα την ώρα που θα περνούσε το περιβόητο τρένο.

Δείτε εδώ, ούτε μια φωτογραφία σαν άνθρωποι δεν μπορούμε να βγούμε!
τα τουριστάκια στο train street

Κάποτε ήρθε και το ρημαδοτρένο...

Πολύ κακό για το τίποτα φυσικά, όμως μερικά πράγματα τα διαπιστώνεις κατόπιν εορτής.

Γυρίσαμε ξεθεωμένοι να φάμε κοντά στο σπίτι, ενώ την ώρα που οι άλλοι ανέβαιναν για ύπνο, εγώ σταμάτησα στο μασατζίδικο ακριβώς απέναντι, για ένα περιποιημένο μασαζάκι στα πόδια μπας και ξεμαγκώσει το κουτσό.

Απίστευτη η χαλάρωση μετά τόση κούραση.
Κατά τις 11.30 το βράδι πήρα πρέφα ότι στο ίδιο μαγαζί φτιάχνουν και νύχια..... ρώτησα αν μπορώ να κάνω πετικιούρ και μου είπαν εννοείται . Αυτά να τα βλέπει η δικιά μου στη Θεσσαλονίκη που μετά τις 8 δεν μου κλείνει ραντεβού, που να χτυπιέμαι.
Επειδή μάλιστα ζήτησα συγκεκριμένο χρώμα να ταιριάζει με αυτό που είχα στα χέρια, τσακίστηκε η κοπελίτσα, πήγε αριστερά-δεξιά και σε 5 λεπτά γύρισε περιχαρής με το χρώμα που ήθελα.
Κοίταξα το ρολόι. 23:45 μου έβαφαν τα νύχια. Κι όταν πλήρωσα κ έφυγα μου έκαναν κ υπόκλιση.

Μάλλον χρειαζόμουν ακόμη χρόνο να χωνέψω ότι βρισκόμουν σ έναν τόπο πολύ διαφορετικό από τον δικό μας πρώτο κόσμο, ότι εδώ όλα γίνονται αλλιώς. 'Οσο οι μέρες περνούσαν, όσο ανοίγαμε μάτια κ αυτιά, να δούμε και να καταλάβουμε, τόσο μπαίναμε ολοένα και περισσότερο μέσα στη νοοτροπία και την ιστορία του μικροκαμωμένου, αλλά περήφανου αυτού λαού.

Ανόι - It's Μουσείο Day today

Τους έπηξα στους Ναούς την προηγούμενη, ε η σημερινή ήταν τίγκα στο μουσείο.

Ξύπνησα με έντονο πόνο στο πόδι. Μου χαλούσε τη διάθεση. Σκεφτόμουν ότι είμασταν ακόμη στην αρχή του ταξιδιού, είχα ένα σωρό δραστηριότητες για παρακάτω, πως στην ευχή θα τα έβγαζα πέρα;
Είχα κάποια πιο ισχυρά φάρμακα μαζί μου just in case, αλλά έδωσα λίγο χρόνο ακόμη μήπως και το παλέψω με τα μυοχαλαρωτικά μέχρι το απροχώρητο.

Καλέσαμε grab και βουρ για το Μαυσωλείο του Χο Τσι Μινχ.

Ο κάπτεν σε μεγάλα κέφια περιγράφει την οδηγική δεινότητα του βιετναμέζου ταρίφα...

Taxi driving in Ha Noi A

Taxi driving in Ha noi B

Περάσαμε τον έλεγχο για την είσοδο στο χώρο του Μαυσωλείου, ο κόσμος μαζεύεται μια και το ανοίγουν μόνο 8-11 αλλά η ουρά τσουλούσε γρήγορα, νομίζω η όλη διαδικασία δεν κράτησε πάνω από 15-20 λεπτά.

Ο Χο Τσι Μινχ ταριχεύθηκε μετά το θάνατό του το 1969 και το κτίριο κατασκευάστηκε κατά τα πρότυπα του μαυσωλείου του Λένιν στη Μόσχα.
Περάσαμε γύρω από τη γυάλινη προσθήκη όπου φυλάσσεται το σώμα του, σε απόλυτη σιγή καθηλωμένοι από την εμπειρία, ο ηγέτης έδειχνε σα να κοιμάται και ομολογώ ότι η στιγμή έβγαζε σε όλους μια ανάλογη ευλάβεια.

Βγήκαμε στο προαύλιο και χαζέψαμε γύρω το χώρο που είναι αχανής και περιλαμβάνει κάποια κυβερνητικά κτίρια.

Σε κάποια σημεία είχε μουσειακούς χώρους και πολλά παιδάκια που επισκέπτονταν το χώρο με τα σχολεία τους.

Τα οποία παιδάκια κάθε φορά που τα συναντούσαμε τρελαίνονταν από τη χαρά τους που έβλεπαν ξένους, μας χαιρετούσαν και μας ρωτούσαν από που είμαστε. Και κάτι άλλες αμερικανιές τύπου high five που δεν αρμόζουν στην καταγωγή και την ιστορία τους ...

Ο Τάσος περιχαρής με πλατύ χαμόγελο χαιρετούσε τα παιδάκια, μα τι γλυκά που είναι....φορώντας την αγαπημένη του φανέλα της Manchester United, μέχρι που ένας ανοιχτομάτης μπόμπιρας του φώναξε γελώντας δυνατά ...hey my friend....Seven - Zero! Και δώστου να ξεκαρδίζεται στα γέλια... αναφερόμενος στην 7άρα που έφαγε η Γιουνάιτεντ από τη Λίβερπουλ και κάπως έτσι του κόπηκε το χαμόγελο του Τάσου και άρχισε να μουρμουρίζει κάτι ευφάνταστες βρισιές....ντροπή παιδάκια είναι

Κάναμε μια βόλτα προς το γαλλικό τομέα καθοδόν προς το επόμενο μουσείο.
Οι δρόμοι φάρδυναν και τα κτίρια είχαν ευρωπαικό αέρα ένεκα της γαλλικής κατοχής τόσων ετών.

Η 'Οπερα

Αυτό που δεν άλαζε με τίποτα ήταν η κίνηση.

Δείτε εδώ τι γίνεται με τα μηχανάκια...

Φτάσαμε στο Πολεμικό Μουσείο του Βιετνάμ.
Που ήταν πιο ενδιαφέρον στον εξωτερικό του χώρο

Κι άλλα σχολεία! Πήγαν κι οι δικοί μου να βγουν φωτογραφία, μη χάσουν...

Προκαλώντας δίκαια τη σχετική καζούρα...

Και στη συνέχεια οι φυλακές Hoa Lo που αποκαλούνται ειρωνικά ως το Χίλτον του Βιετνάμ από τους Αμερικάνους στρατιώτες. Το συγκρότημα κατασκευάστηκε το 1896 από τους Γάλλους, Υπάρχουν εκθέματα αναφορικά με τον αγώνα των Βιετναμέζων για ανεξαρτησία από τους Γάλλους αλλά η φυλακή χρησιμοποιήθηκε και στη διάρκεια του πολέμου με την Αμερική.

Φορέσαμε ακουστικά και κάναμε το φουλ τουρ το οποίο είχε άπειρες λεπτομέρειες. Σε κάποια σημεία ήταν ενδιαφέρον, σε άλλα απλά ακούγαμε ιστορίες και ιστορίες κρατουμένων που ήταν αδύνατον να συγκρατήσεις.
Μου έμεινε πάντως η περίπτωση ενός Αμερικάνου πιλότου, του Alvarez, που του κετέρριψαν το αεροπλάνο αλλά κατάφερε να διασωθεί κι έμεινε στη φυλακή πάνω από 8 χρόνια, όπου τον έδερναν και τον βασάνιζαν τακτικά, τελικά επέζησε όμως και επέστρεψε στην Αμερική.
Το αεροπλάνο του είναι μέρος του παζλ που είδαμε στον προάυλιο χώρο του προηγούμενου Μουσείου

Κελιά, ρέπλικες φυλακισμένων, μαρτυρίες, μέθοδοι βασανισμού, γωνιές μεμόριαλ, όλες οι φυλακές του κόσμου έχουν πάνω κάτω την ίδια συνταγή, έχω δει τόσα ανά τον κόσμο και κάθε φορά η αίσθηση είναι η ίδια. Δεν θα επεκταθώ, άλλωστε είχαμε και δεύτερο γύρο στη Χο Τσι Μινχ όπου υποψιαζόμουν (δικαίως), ότι θα παίρναμε τις πλέον ανατριχιαστικές εικόνες του πολέμου.

'Εβρεχε πια με την ψυχή του, κάναμε το απαραίτητο μπρέικ περιμένοντας κάπως να κόψει η βροχή για να συνεχίσουμε.
Τους ενημέρωσα πως αφού από χρόνο είμασταν καλά, μπορούσαμε να δούμε ακόμη ένα μουσείο που το είχα στα stand by.
Δεν τους είδα να ενθουσιάζονται, ωστόσο ο κάπτεν με ακολούθησε, οι άλλοι δύο χάζευαν απέξω και μας περίμεναν να βγούμε.

Μουσείο των Γυναικών του Βιετνάμ λοιπόν για τη συνέχεια.
Αφιερωμένο στις γυναίκες της χώρας, την ιστορία, την κουλτούρα, την οικογένεια, την καθημερινότητα.
Ξεχωριστό μουσείο με παράξενες φορεσιές και πολύ φολκλόρ στοιχείο, εκτείνεται σε 4 ορόφους που...αποτελείωσαν το πόδι μου.

Η νύφη κι ο γαμπρός!

κι αυτή είναι η νυφική παστάδα.

Φορεσιές διαχρονικά.

Τα μουσεία στο Βιετνάμ κοστίζουν 1 με 1,5 ευρώ. Οπότε χρόνο να έχεις και όρεξη να τα γυρνάς.

Εμείς άλλη όρεξη δεν είχαμε, επιπλέον η βροχή μας είχε τσακίσει τα νευράκια κ αποφασίσαμε να γυρίσουμε σπίτι για λίγη σιέστα μπας και ζωντανέψουμε για τη συνέχεια το βραδάκι.

Πέρα από το πόδι, είχε αρχίσει να με ενοχλεί και το στομάχι, ένιωθα μια διαρκή αναγούλα, ίσως με είχε πειράξει κάτι από τα φαγητά τους ή η απότομη αλλαγή περιβάλλοντος μαζί με την κούραση, πολύ θέλει;

Η ξεκούραση πάντως βοήθησε κάπως κ έτσι βγήκαμε ξανά για να πάμε θέατρο! Παράσταση στο νεροκουκλοθέατρο. Είχα κλείσει τα εισιτήρια μέσω μέιλ, τα οποία τα παραλάβαμε στο γκισέ. Μόλις 4,5 ευρώ το άτομο.
Το θέαμα ήταν όμορφο και γλυκό. Η διάρκεια ήταν λιγότερη από ώρα, έτσι απλά διασκεδάσαμε με τα κουκλάκια και τις κελαηδιστές φωνές των καλλιτεχνών, πριν προλάβουμε να κουραστούμε.

Κι ένα μικρό απόσπασμα εδώ:
water puppet theater

Μετά την παράσταση μπήκαμε πάλι στο Old Quarter να στρωθούμε κάπου για φαγητό.
Οι εικόνες της πόλης δεν σταματούσαν να μας εκπλήσουν.

Μανικιούρ στο πεζοδρόμιο!

Εν τω μεταξύ χαμούλης στα φαγάδικα

Γαρίδες στο pot για τ αγόρια, σουπίτσα για μένα να στρώσει το στομαχάκι...

Γαρίδες pot Ανόι

Ο σεφ ήταν δεν ήταν 12 ετών...Αυτό το Pho το τίμησα δεόντως. Αν εξαιρέσεις ένα βρωμο-λαχανικό τους που είχε μέσα και με αηδίαζε-σύντομα το εντόπισα, ένα άσπρο ήταν , το έβγαζα και όλα καλά.

Το δε μαλλί, μόνιμα φριζαρισμένο λόγω βροχής. Φωτογραφία της προκοπής δεν θα βγάλω στο βορρά, το πήρα απόφαση.

Σε λιγάκι κατεύθασε και η φίλη μας η @Marinetta με το αγόρι της, που έκαναν παρόμοιο τουρ με εμάς (από την ανάποδη φορά), μόλις συμπέσαμε στο Ανόι δώσαμε ραντεβού να ανταλλάξουμε εντυπώσεις απο κοντά.

Πολύ συμπαθητικά τα παιδιά, καθήσαμε όλοι παρέα, τα είπαμε και βγάλαμε και αυτή την ωραία αναμνηστική φωτογραφία.

Ρώτησα τη Μαρινέτα αν έχει σκοπό να γράψει ιστορία και απάντησε όχι με τίποτα, αλλά λέω να παίξω σ ένα κεφάλαιο στη δική σου. Ορίστε λοιπόν της το αφιερώνω

Καληνυχτιστήκαμε, τα παιδιά την επόμενη θα γυρνούσαν τα ίδια μουσεία που είχαμε δει, ενώ εμείς θα έπρεπε να σηκωθούμε πάλι πολύ νωρίς για την πρώτη μεγάλη ημερήσια εκδρομή του ταξιδιού στη Nihn Bihn που αποκαλείται το Ha long Bay της στεριάς.

Μεγάλη η αδημονία για να γνωρίσουμε την επαρχία της χώρας, πριν από αυτό όμως θα παρεμβάλω ένα κεφάλαιο με τα μηχανάκια του Βιετνάμ μόνο, έτσι για να τα συγκεντρώσω κάπου και να τα χορτάσουμε όλοι μαζί.

Τα μηχανάκια ήταν ένα σημαντικό χάιλαιτ του ταξιδιού, που μας προκάλεσαν άλλοτε, γέλιο κ άλλοτε τρόμο και πάντοτε μια τεράστια έκπληξη.

Μηχανάκια του Βιετνάμ!

Οι φωτογραφίες είναι αποτέλεσμα ιδιαίτερα επίπονης προσπάθειας, κυρίως του οπερατέρ της παρέας που έτρεχε ακούραστος ξωπίσω τους να τα προλάβει, ενώ τα μηχανάκια ήταν ως επί το πλείστον σε κίνηση.

Πολλά κουβαλάει;

Κλουβιά με πουλιά

Γίνεται και μ ένα χέρι...

Τι λες τώρα!

Αυτόν τον τσίμπησαν! Καθώς φαίνεται υπάρχει τελικά όριο στο τι μπορείς να κουβαλάς...

και τρέιλερ;

Μίνι μάρκετ...

κρεβατοκάμαρα

Eχουμε νικητή

Aν δεν το πιάσατε με την πρώτη....ο τύπος είναι κινητό μαγειρείο, έχει αναμμένη τη φωτιά για να κρατάει τη σούπα ζεστή!


Να και το σέρβις της σουπερί..

Αδιανόητο...

Και μια ωδή στη σαγιονάρα...

Last but not least... λαμαρίνα bike
Lamarina motorbike

Nih Bihn- Hoa Lu, Tam Con & Mua Cave.

Αν δεν καταλάβατε κάτι από τον τίτλο, να εδώ σας τα εξηγεί ξεκάθαρα ο κάπτεν μας

ΒΙντεάκι Tam Coc

7,30 το πρωί μας μάζεψε το λεωφορείο, μία ώρα και βάλε μάζευε και μάζευε κόσμο από τα ξενοδοχεία πριν βγει από την πόλη. Ενώ το στομάχι μου είχε κολλήσει στην πλάτη. Ναυτία, αηδία, ένα χάλι κ μισό.
Σκεφτόμουν συνεχώς ότι ίσως έπρεπε να είχα μείνει σπίτι να συνέλθω, από την άλλη είμαι τρομερά πεισματάρα όταν πρόκειται για ταξίδια. Στην 3η Λυκείου είχα βγάλει κοκίτη λίγες μέρες πριν την 5μερη στη Ρόδο. Ούτε μου περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να μην πάω, δεν το διαπραγματευόμουν καν. Σε απόγνωση οι γονείς μου, αλλά μόνο αν ήμουν ξάπλα στο νοσοκομείο, μόνο τότε θα την έχανα. Ποιός ξέρει πόσο πυρετό ανέβαζα-καλά για το βήχα δε το συζητώ, κι όμως ήμουν πρώτη από όλους σε όλα, δεν έχασα ούτε μισό αξιοθέατο. Τόση μούρλα.
Βέβαια δεν είμαι 18 πλέον...., δεν λέει άδικα ο σοφός λαός, πρώτα σου βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.
Σκέφτηκα πως αν τελικά χειροτερέψω, θα κατέβω στη στάση του καφέ και θα βρω κάποιο τρόπο να γυρίσω στο Ανόι. Πως και πως την περίμενα αυτή την εκδρομή.
Τελικά μόλις βγήκαμε από την πόλη με πήρε ο ύπνος και όταν ξύπνησα ήμουν άλλος άνθρωπος! Αυτή ήταν και η τελευταία ενόχληση που είχα σ όλο το υπόλοιπο ταξίδι. Παρέδωσα τη σκυτάλη (των ασθενειών) στο γκρουπ και γω αναγεννήθηκα.

Στο Βιετνάμ με τ αγγλικά, γενικά έχουν ένα θέμα. Ελάχιστοι μιλάνε πάνω από δύο κουβέντες αλλά κ αυτούς ακόμα, λόγω της προφοράς τους δυσκολεύεσαι να τους καταλάβεις. Γεγονός είναι πάντως πως καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες κι έτσι τελικά βρίσκεις τρόπο να συνεννοηθείς.
Ο ξεναγός μας σήμερα ήταν από αυτούς που μιλούσαν παραπάνω από δυό κουβέντες, μας έλεγε ιστορίες και μας βοήθησε να κατανοήσουμε καλύτερα τη βαθιά ιστορία της χώρας.

Φτάσαμε στην αρχαία πρωτεύουσα τη Hoa Lu, όπου πήραμε ποδήλατα για να τριγυρίσουμε την περιοχή.
Θα μου πείτε -και πολύ πολύ σωστά- εσύ ρε κοπελιά μας τα έχεις κάνει τσουρέκια από την αρχή της ιστορίας με το ποδάρι σου και τώρα καβαλάς ποδήλατο;
Το παράδοξο είναι ότι είπα να δοκιμάσω να κάνω λίγο πετάλι και με έκπληξη κατάλαβα ότι η κίνηση αυτή δεν ενοχλεί το πρόβλημα. Επίσης η ποδηλασία θα ήταν σε ισιάδι για 2-3 χιλιόμετρα οπότε ανά πάσα στιγμή μπορούσα να κατέβω και το τσουλήσω με τα χέρια.

Φτάσαμε σε ό,τι διασώζεται από την παλιά πρωτεύουσα

Μας εξήγησαν για τις δυναστείες και πως διαδέχονταν ο ένας τον άλλον στο θρόνο, τι δολοπλοκίες, αιμομιξίες και δολοφονίες, το χρήμα πολλοί εμίσησαν τη δόξα κανείς!

Μα τι χαρά ήταν αυτή, επιτέλους πάνω σε ποδηλατάκι και χωρίς στομαχόπονο.

Μετά το φαγητό μας πήγαν σε τοπική ταβέρνα για φαγητό.
'Ηταν μέρα Κυριακή και στη διαδρομή πέσαμε σε ένα γάμο

Δεν μας προσκάλεσαν μέσα και προσπεράσαμε.
Φάγαμε σε μπουφέ τα γνωστά, δηλαδή κάτι spring rolls , ρύζια τηγανητά και βραστά, κοτόπουλο, βοδινό και φυσικά pho. Με τα γλυκά καταλάβαμε από νωρίς ότι δεν τόχουν. Δεν φάγαμε ούτε ένα που να έχει κάποιο ενδιαφέρον.
Μετά το φαγητό, με στομάχια γεμάτα σειρά είχε η βαρκάδα στον ποταμό.

Από το τοπίο ελάχιστα είχαμε δει μέχρι στιγμής αλλά μόλις φτάσαμε στις βάρκες άρχισε να ξετυλίγεται η μαγεία του σκηνικού.

Μπήκαμε ανά δύο στις βάρκες-σκυλοπνίχτες και ξεκίνησε η βαρκάδα μέσα στο ομιχλώδες αγγελοπουλικό τοπίο.
Δεν έβρεχε (επιτέλους) και δεν έβρεξε στιγμή, οι φωτογραφίες είναι μεν κάπως άχρωμες και βαρετές, έχω όμως να πω πως όλη αυτή η μουντάδα του καιρού ταίριαζε γάντι στο τοπίο, σκέφτηκα ότι τελικά το προτιμούσα έτσι από ότι με λιακάδα και πλήρη διαύγεια.

Αυτό που είχε τρελή πλάκα ήταν το στυλ κωπηλασίας.

Με τα πόδια αντί τα χέρια.
Δείτε το και με κίνηση...
Tam Coc River, Nihn Bihn

Στη δουλειά μου, στο γραφείο, ένας από τους καλύτερους συναδέλφους μου πήρε παγκόσμιο πρωτάθλημα στην κωπηλασία πριν καμιά 15αριά χρόνια. Του έστειλα το βιντεάκι κ ακόμα γελάει.

Οι εικόνες όμως καθηλωτικές

Μπήκαμε και σε σπηλιά

Πλησιάσαμε με τη βάρκα και ο βαρκάρης μου διάλεξε το ωραιότερο λουλουδάκι και μου το πρόσφερε. Τι γλυκός!

Περίπου μιάμισι ώρα μείναμε μέσα στο νερό, χαλαρώσαμε, γαληνέψαμε και αφεθήκαμε στη επίδραση της φύσης να γιατρέψει νου και σώμα.

Το μενού μετά τη βαρκάδα είχε επιπλέον ανάβαση στο Mua Cave, 500 απότομα πέτρινα σκαλιά μέχρι το κορυφαίο viewpoint της χώρας, με έναν εμβληματικό δράκο να απλώνεται στην πλαγιά του βουνού.
Για μένα ήταν απαγορευτικό. Ο ξεναγός μου είπε ανέβα καμιά 50ριά σκαλιά να πάρεις μια γεύση της θέας, η περιοχή είχε πολλά σημεία για βόλτα στο ισιάδι, δεν ήμουν για υπερβολές.
Κούτσα κούτσα ανέβηκα ως το πρώτο μπαλκόνι κ ακόμα πιο δύσκολα κατέβηκα.

Στο ισιάδι, σέιφ πια, βρήκα την περιοχή που μου υπέδειξε ο ξεναγός κ έκανα μια από τις ωραιότερες βόλτες του ταξιδιού. Την απόλαυσα ολομόναχη και ευτυχισμένη.

Ούτε το ένα δέκατο της ομορφιάς του τοπίου απεικονίζεται τις φωτογραφίες μου.

'Ημουν ήδη ικανοποιημένη που δεν είχα χάσει την ποδηλατάδα, αλλά ζήλεψα αρκετά βλέποντας τις φωτογραφίες των αγοριών απο ψηλά.

,
Ο δράκος

Τα σπάει το τοπίο.
Είμασταν τόσο ενθουσιασμένοι που πραγματικά δεν ξέραμε πόσο μεγαλύτερη προσδοκία δικαιούμασταν να έχουμε από την επόμενη μέρα που μας περίμενε το Halong Bay.

Επιστρέψαμε στο Ανόι αργά το απόγευμα και βγήκαμε για ψώνια (ξανά), ήταν η τελευταία μας βραδιά και έπρεπε να πακετάρουμε τα πράγματα για τη συνέχεια.
Τσίμπησα μια φοβερή βαλίτσα σιλικόνης σε βολική διάσταση και τιμή ξεφτίλα, μόλις 30 ευρώ και τακτοποίησα τα πράγματα μου προβληματισμένη. Είχα ήδη ψωνίσει 5 (!!) μπουφάν North Face δύο για μένα και τ άλλα για δώρα στα παιδιά μου και έπρεπε ν αρχίσω να πετάω ότι παλιό περίσσευε προκειμένου να βολέψω αυτά και όλα όσα ακόμη σκεφτόμουν ότι ήθελα να αγοράσω.

Στην τελευταία μπύρα της βραδιάς πετύχαμε ξανά τη Μαρινέτα με το αγόρι της (μικρός ο κόσμος στο Old Quarter) και κάναμε παρέα βόλτα στο παζάρι από όπου ψωνίσαμε ασορτί κάτι ωραίες παντελόνες με ελεφαντάκια του ενός ευρώ , τις οποίες θα λανσάρω παρακάτω.

Οι εντυπώσεις από το Ανόι ήταν ανάμεικτες. Ναι μεν σε εισάγει στη βαθιά (υπό)κουλτούρα της ζωής στο Βιετνάμ, είναι απίστευτη πόλη που δίχως να διαθέτει την κλασσική στόφα μιας όμορφης πόλης, είναι αυθεντική, παρακμιακή και γοητευτική, οι ασυνήθιστες εικόνες σε αφήνουν συχνά άλαλο, να προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι είναι αυτό που συμβαίνει γύρω σου.

Στον αντίποδα, είναι εξίσου εξαντλητική, η ατελείωτη φασαρία, οι κόρνες, η χαώδης ατμόσφαιρα μας είχαν ήδη κουράσει, νιώθαμε ότι είχαμε πάρει αρκετή δόση και είμασταν παν-έτοιμοι για τα επόμενα.

Halong Bay, και τώρα ζωάρα!

Κοντεύαμε ήδη μία βδομάδα στους δρόμους με τις πρώτες μέρες να κυλούν σε τρελό ρυθμό, γεμάτες δε λέω, όμως κάπως είχαμε τεντώσει.
'Ηταν η σωστή ώρα να κατεβάσουμε ταχύτητα και να μπούμε σε ρυθμούς διακοπών.

Τη συγκεκριμένη κρουαζιέρα την είχα σταμπάρει παρακολουθώντας το ταξίδι κάποιων youtubers και είχα σκαλώσει με ένα συγκεκριμένο σημείο που θα σας αποκαλύψω λίγο παρακάτω.
Η σχετική κράτηση είχε γίνει ήδη από τον Οκτώβρη, πετυχαίνοντας τιμή 150 € το άτομο (ενώ λίγο πριν το ταξίδι είχε τσιμπήσει πολύ) κι αν σας φαίνεται ακριβό, πρώτα ρίξτε μια ματιά στο πλοίο και μετά θα σας πω τι περιλαμβάνει.


Στα 150 ευρώ λοιπόν, πέρα από τη διανυκτέρευση, περιελάμβανε τις βόλτες με βάρκες και κανό, κάποιες δραστηριότητες όπως μαθήματα παρασκευής spring rolls που εγώ τα λέω αμερικανιές, και τρία πλήρη γεύματα, βραδινό με 3 πιάτα και αστακοκαραβίδες, πρωινό μπουφέ και brunch πριν την αναχώρηση, μ άλλα λόγια φαγητό του σκασμού.

Το πρωί μας παρέλαβε (με έξτρα χρέωση) βανάκι της εταιρίας για να μας πάει κατευθείαν στην προβλήτα αναχώρησης. Μαζί μας κάποιοι από τους συνταξιδιώτες μας, μη χάσουμε εμείς ευκαιρία για κονέ...κυρίως ζευγαροκατάσταση η φάση,βέβαια, λογικό το βρίσκω. Ευρωπαίοι οι πελάτες, εμείς πιάσαμε την πάρλα με ένα ζευγαράκι Νορβηγών και μια Ολλανδέζα τούμπανο, με χείλη σαμπρέλα που ταξίδευε σόλο.
Με τους νορβηγούς ανοίξαμε παρτίδες όταν άρχισα να ρωτάω για το Τρόμσο και το βόρειο σέλας λόγω μιας ιδέας που μου έχει καρφωθεί και την αναπτύσσω λίγο λίγο-κι επειδή όταν εμένα μου καρφώνεται μια ιδέα τέτοιου είδους, συνήθως δε βγαίνει σε καλό, προσπαθούσα να πάρω χρήσιμα τιπς (και τα πήρα) κι αφού ο Νορβηγός είπε ό,τι είχε να πει για να προωθήσει την πατρίδα του, ο Τάσος τον σταμάτησε λέγοντας, οκ φίλε μας έπεισες, ετοιμαστείτε ερχόμαστε

Το ταξίδι μαζί με μια στάση για ξεμούδιασμα έπιασε το 3ωρο και κατά τις 11.30 φτάσαμε στην προβλήτα όπου στοίβιαζαν τα πρόβατα τους τουρίστες.
Η ακτή ήταν αδιάφορη, κανένα χρώμα και καμία ομορφιά, μόνο σκόρπια γαπιά, ενδείξεις ότι ο τουρισμός είναι σταθερά ανερχόμενος ενώ για πρώτη φορά από τότε που είχαμε πατήσει το πόδι μας στο Βιετνάμ βλέπαμε τον ουρανό καθαρό με ελάχιστα σύννεφα, επιτέλους λιακάδα ακριβώς στο σημείο που την είχαμε ανάγκη για να μην πάει η κρουαζιέρα κουβά.

Μας έβαλαν σε μια λάτζα-καΐκι να μας πάνε στο πλοίο, διότι λόγω αβαθών τα κρουαζιερόπλοια δένουν μακριά μέσα στον κόλπο, περίπου στη μισή ώρα δρόμο από την ακτή.
Μέχρι να φτάσουμε στα σημεία που αρχίζουν τα αααααα και τα ωωωωωω, ανεχόμασταν την ακατάπαυστη φλυαρία του υποδοχέα-ρεσεψιονίστ του γκρουπ. Ξεκινούσε με ένα lady and gentlemen και συνέχιζε με κρύα αστεία με τα οποία γελούσε μόνος του. Ο καιρός στο Halong Bay είναι λέει σαν τη διάθεση της γυναίκας. Απρόβλεπτος! Και δώστου να γελάει μονάχος ενώ οι γυναίκες τον κοιτάζαμε δολοφονικά.

Κάποτε φτάσαμε στο σημείο με τα πλοία και μας κόπηκε ο βήχας....μαζί με τη λαλιά.
Η πύλη εισόδου

Ανεβήκαμε στο πλοίο, αφήσαμε τα πράγματα και ντογρού στο κατάστρωμα να φωτογραφίσουμε τα πάντα.

Σύντομα μας φόρτωσαν σε βάρκες για μια βόλτα προς τις σπηλιές

Να τα λέμε όλα πάντως, η θάλασσα για βούτες δεν σε τραβούσε. Θολή και χλιάρα. Για βορειοευρωπαίους που τις βλέπουν με το κυάλι ίσως, για μας που είμαστε εθισμένοι στις καλύτερες παραλίες του κόσμου, αυτή τη θολούρα δεν.....

Και ξανά φωτογραφίες από το κατάστρωμα

αυτή η κυρία πλεύρισε με τη βάρκα της το πλοίο, πουλούσε σνακς και τα έδινε στον κόσμο με ένα μεγάλο καλάμι

να έβγαλα και γω ένα βιντεάκι

- YouTube


Ήρθε κι η ώρα να δοκιμάσουμε το τζακούζι...

Τα έβλεπα και έλεγα, θα.... δυσκολευτώ λίγο να τα κάνω όλα αυτά, αλλά που θα πάει θα τα καταφέρω

Και αφού βράσαμε στο ζουμί μας μέσα στο νερό -βάλαμε και τις μπουρμπουλήθρες- τους παράτησα όλους εκεί, να κατέβω στο δωμάτιο όπου είχα βάλει πλάνο να πραγματοποιήσω τη φαντασίωσή μου, που την έστηνα στο μυαλό μου από μήνες, από τότε που είχα δει την κρουαζιέρα στο βιντεάκι.

Κι αν ο νους σας πάει στο πονηρό, δοκιμάστε ξανά, γιατί λυπάμαι, αλλά σας ενημερώνω ότι πέφτετε έξω, όσο έξω δεν πάει.

Εμένα άλλος ήταν ο στόχος μου.
Ποιός;;

Αααααυτός!!

Καθότι σπανίως συχνάζω σε 5στερα και γενικώς στην καθημερινότητά μου είμαι παπατρέχας και είμαι διαρκώς από το ένα στο άλλο, η εικόνα να μπανιαρίζομαι σε ΑΥΤΗ τη μπανιέρα με ΑΥΤΗ τη θέα με στοίχειωνε από μήνες, όσοι ήταν αυτοί που περίμενα το ταξίδι.

Έτσι λοιπόν, αφού έβγαλα γενικό φιρμάνι μην τολμήσει και με ενοχλήσει ΚΑΝΕΙΣ!
έκλεισα κεπέγκια, γέμισα την τριζάτη μπανιέρα καυτό νερό, αφρόλουτρα, άλατα, πιπέρια και ό,τι βρήκα στο ράφι πάντως το έριξα μέσα και άραξα μέχρι να βγάλω λέπια....ενόσω χαλάρωνα, άνοιγα και έκλεινα τα μάτια μου μην τυχόν και ξεχάσω που βρίσκομαι, ένιωθα κάτι από Τζόαν Κόλινς (που πήγα και τη θυμήθηκα...) τα βουνά εναλλάσσονταν και περνούσαν το ένα μετά το άλλο, η θάλασσα εξωτική και γαλήνια, έβαλα μουσικούλα στο κινητό, κάτι από Madrugada που είναι εγγύηση για τέτοια σκηνικά και μάλλον πρέπει να μου είχε ζωγραφιστεί μόνιμο το χαμόγελο του Τζόκερ, μα τι ζω πάλι, ήταν σα να είχα βγει από το σώμα μου και να παρατηρώ όλο το σκηνικό απέξω και πάλι δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι ήμουν εγώ η ίδια, αυτοπροσώπως εκεί.

Και μετά από εκείνη την εικόνα, το άραγμα συνεχίστηκε οριζόντια στο κρεβάτι, με αυτή!

και σε λίγο που έπεσε το φως εγώ δεν είχα ακόμη καμία πρόθεση να κουνηθώ, έγινε κάπως έτσι....

Και νομίζω αυτό το συγκεκριμένο κάδρο το έχω κρατήσει μέσα μου για πάντα, το τοποθέτησα στην αντιστρές εργαλειοθήκη μου για να το ανασύρω κάθε φορά που κάποιος θα με βγάζει από τα ρούχα μου και θα χρειάζομαι επανεκκίνηση.

Ανεβήκαμε στην τραπεζαρία για το δείπνο, όπου ετοίμαζαν τα αστακοειδή που μη βαράτε-αλλά εγώ είμαι μαλωμένη.
Ζήτησα αν μπορώ να φάω κάτι άλλο και μου είπαν θα μου ετοιμάσουν φιλέτο κοτοπουλάκι.

Μας περιμένει το τραπέζι μας, με to welcome drink

Ο αστακός

και το γκουρμέ κοτοπουλάκι μου...

και κάποια συνοδευτικά

Μετά το σκασμό είπαμε να πάμε για κοκτέηλ στο κατάστρωμα. Μια και πήραμε το πλοίο της αγάπης να μη το ζήσουμε φουλ το σκηνικό;
Μόνο τουαλέτα με παγιέτες δεν είχα μαζί μου να φορέσω

Το μόνο που χαλούσε την παρέα ήταν η επερχόμενη ασθένεια του κάπτεν αυτή τη φορά. Κάτι τον έπιασε, κάτι τον τριγύριζε, συναχώθηκε, πρήστηκαν τα μάτια του και δάκρυζε συνέχεια (όχι από συγκίνηση όμως), ένα μάτσο χάλια ήταν ο άνθρωπος το βράδι, με το ζόρι κάθισε για λίγο μαζί μας και αποσύρθηκε. Τέτοιο χάλι που δεν έχουμε ούτε ένα βιντεάκι από κείνη τη μέρα! Τουλάχιστον του θανατά πρέπει να ένιωθε.

Η βραδιά πάντως ήταν υπέροχη. Θερμοκρασία γύρω στους 20-22 βαθμούς, ησυχία, γαλήνη και η αρμονία της θάλασσας, ήρθαν στο κατάλληλο σημείο, πηγαίναμε προς τα άδυτα της χώρας πιάνοντας και μεις οι ίδιοι βαθύ ταξιδιωτικό ρυθμό, κάθε περιοχή που αφήναμε πίσω μας ήταν σα να περνάγαμε στην επόμενη πίστα που είχε κάτι νέο, κάτι γοητευτικό κ απρόσμενο για το οποίο άξιζε η προσπάθεια και η αναμονή.

Πεντακάθαρη με μοσχομυριστά ρούχα και μαλλί χωρίς υγρασία

Και η τελευταία καληνύχτα με αυτό:

Hue, η (πολύ) ευχάριστη έκπληξη.

Ονομάζω το κεφάλαιο από την επόμενη πόλη που μας έρχεται, ωστόσο είμαστε ακόμα πάνω στο καράβι.

Και ποιος ξύπνησε πρώτος από όλους για την ανατολή; Σε μουά!
Το πρόγραμμα της κρουαζιέρας διέθετε πρωινή γυμναστική Μάι Τσι, ή Μάι Τάι (μπα αυτό είναι το κοκτέηλ που έπινα το βράδι), κάπως έτσι τέλος πάντων.

Εγώ και τρεις τέσσερις συνταξιούχοι όλοι κ όλοι και μαζευτήκαμε (ποιος άλλος τρελός μέσα στη μαύρη νύχτα), όχι πως είχα μεγάλο γκαιλέ να κάνω γυμναστική αξημέρωτα, τα ωραία σκηνικά είναι που με τραβάνε εμένα, σκέφτηκα που δεν έχω ξανακάνει γυμναστική; στην ανατολή, εν πλω, να η ευκαιρία!
Τρίχες γυμναστική ήταν δηλαδή, κάτι διατάσεις που σ έπαιρνε ο ύπνος, όμως το κινηματογραφικό μπακγκράουντ έσωζε την παρτίδα, από τις στιγμές που η ζωή όντως έμοιαζε με ταινία.

Μετά την ας πούμε γυμναστική, πέσαμε με τα μούτρα στο μπουφέ του πρωινού και αμέσως έφυγα καρφί για να συμπληρώσω τον ύπνο που είχα χάσει...
Η κρουαζιέρα τελείωνε γύρω στις 10.30 αφού μας ξανασέρβιραν φαγητό τύπου μπραντς, πόσο να φας πια! Ταπεράκι γι αργότερα δεν έδιναν, έφαγα όσο μπορούσα, απλά δοκιμάζοντας γεύσεις και κάναμε μίνι αξιολόγηση της κρουαζιέρας.
Συμφωνήσαμε πως για το στυλ μας (ως ταξιδιώτες) οι 24 ώρες ήταν υπεραρκετές για το συγκεκριμένο, αν είχαμε άλλη μια μέρα θα βαριόμασταν του θανατά.
Φυσικά βλέπεις άνετα το Halong Bay και σε μια ημερήσια εκδρομή χωρίς να χάσεις τίποτα το σημαντικό, πάντως η πολυτελής εκδοχή που το ζήσαμε εμείς σε αυτή την προσιτή τιμή ήταν ένας ωραιότατος τρόπος και μας έδωσε και πολύτιμες ανάσες να αντέξουμε τον ρυθμό του ταξιδιού. Μ άλλα λόγια αν διαθέτεις το επιπλέον μπάτζετ, κάντο όπως εμείς.

Περεταίρω, ως σωστή αρχηγός πήρα τις σημειώσεις μου κ έπιασα να ενημερώσω το γκρουπ μου για τις λεπτομέρειες της μέρας.
Μια ταξιδιωτικά άχρηστη μέρα, η οποία θα αναλωνόταν κυρίως σε μετακινήσεις.
Ευτυχώς ο κάπτεν είχε ξυπνήσει υγιής ξανά, αντίθετα ο Αντώνης ήταν βαρύς, έβηχε και μας ενημέρωσε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Επιστρέψαμε με τον ίδιο τρόπο στο Ανόι, όπου είχαμε κάποιο χρόνο πριν μπούμε στο ολονύχτιο τρένο προς κεντρικό Βιετνάμ, με αποβίβαση στην πρώτη πρωτεύουσα της χώρας, την αυτοκρατορική Χουέ.

Η αρχική μου πρόθεση ήταν να ταξιδέψουμε αεροπορικώς, όμως δεν υπήρχε πτήση σε βολική ώρα για τη δεδομένη μέρα, έτσι κατέληξα στο τρένο με κουπέ για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε, το οποίο τρένο μου προκάλεσε άλλα προβλήματα.
Ενώ είχα δει τα εισιτήρια στην επίσημη σελίδα σιδηροδρόμων του Βιετνάμ dsvn.vn ήταν αδύνατο να τα εκδώσω από αυτούς, το σύστημά τους δεν δέχεται διεθνείς κάρτες ή paypal.
Κι επειδή το κουπέ ήταν απαραίτητο, δεν γινόταν να τ αφήσω ως την τελευταία στιγμή. 'Ετσι, τα ψώνισα μέσω παρόχου με καπέλο +15 ευρώ το καθένα, για να καταλάβετε η πτήση έβγαινε κάπου στα 35 ευρώ το κεφάλι και το τρένο στα 52.
Αλλά αυτό ήταν κι έτσι θα πορευόμασταν.

Αφήσαμε τις αποσκευές στο σιδηροδρομικό σταθμό και αφού βεβαιώθηκα ότι οι εκτυπώσεις που είχα στα χέρια μου ήταν έγκυρες, βγήκαμε μια τελευταία βόλτα στο Ανόι. Ο Τάσος είχε ζηλέψει την καταπληκτική μου βαλιτσούλα, είχε πάθει παράκρουση, έβλεπε παντού βαλίτσες. Ξανά μανά στα μαγαζιά λοιπόν, βρήκαμε τη βαλίτσα των ονείρων του να ησυχάσει από το παραλήρημα και στρωθήκαμε στη λίμνη να τσιμπήσουμε κάτι μέχρι την ώρα που θα φεύγαμε.

Και τι με ρωτούσαν στη λίμνη πάλι; Σαν τι λέτε;
Που είπαμε θα πάμε τώρα Εύα; Και τι θα κάνουμε εκεί;
Είπα δηλαδή η γυναίκα να πάω ένα ταξίδι για να χαλαρώσω και να γλυτώσω τα χάπια, όχι να γίνονται τα νεύρα μου κουρέλι. Ρε θα με τρελάνετε; το πρωί στο πρωινό τι λέγαμε; δεν ακούγατε;;;

'Αρχισε ο ένας τα εγώ ήμουν έξω, κάπνιζα και δεν άκουγα, ο άλλος εγώ κοίταζα την ...Ξανθοπούλου που μιλούσε με τη Γιαδικιάρογλου

Όχι τίποτα αλλά αν γίνει κάτι και μείνω στον τόπο, αν με κλέψουν, αν αποφασίσω να.... κλεφτώ με κανέναν , ούτε εισιτήρια έχετε, ούτε που να πάτε θα ξέρετε, ουυυφφφφ, γεγονός πάντως είναι πως κανά δυό πόλεις μετά, η κατάσταση βελτιώθηκε θεαματικά και τελικά τον γλύτωσα το ζουρλομανδύα.

Επιβιβαστήκαμε στο τρενάκι, που έμοιαζε με τον ΟΣΕ και τακτοποιηθήκαμε στο μικρό αλλά καθαρό κουπέ μας.
Ωραία φωτό, αυθόρμητη, την τράβηξε ο κάπτεν απέξω δίχως να ξέρουμε ότι κάποιος μας φωτογραφίζει (όπως συνήθως)

Ο Αντώνης είχε τρελό ρίγος, είχε ανεβάσει πυρετό και μόλις βρήκε κρεβάτι, απλά ξεράθηκε.

Εγώ με τα...ελεφαντάκια μου στην παντελόνα και από κάτω το πτώμα που αναστήθηκε 14 ώρες μετά στη Χούε.

Το τρένο ξεκίνησε με μισάωρη καθυστέρηση, σε λίγο αντιληφθήκαμε μια φασαρία, έναν πανικό απέξω, σκύβω να δω τι συμβαίνει, τι βλέπω; Περνούσαμε από το train street, με τον κόσμο να ζητοκραυγάζει και να μας βιντεοσκοπεί! Καλό!!!! Βρεθήκαμε στην ανάποδη θέση, εκεί που τραβούσαμε εμείς το τρένο τώρα ταξιδεύαμε μέσα σε αυτό και χαιρόντουσαν οι άλλοι

Φτάσαμε στη Χουέ το πρωί, δύσκολος ο ύπνος στο στενό θεόσκληρο στρώμα, βγήκαμε στην πόλη παραπατώντας, όλη η παρέα σε μερική αποσύνθεση.
Ο Αντώνης ξύπνησε χειρότερα από ό, τι είχε κοιμηθεί, θερμόμετρο δεν είχαμε να του βάλουμε αλλά αγοράσαμε τεστ για τον κόβιντ το οποίο βγήκε αρνητικό. Μάλλον γρίπη τον είχε πιάσει, που δε το λες και καλύτερο.

Επίσης σαφές ήταν ότι είχαμε αλλάξει κλίμα, από την άνοιξη και την υγρασία μεταφερθήκαμε στο μικρό καλοκαιράκι με 27-28 βαθμούς, ο ήλιος έκαιγε ήδη από το πρωί. Αφήσαμε τα μπαγκάζ στο πολύ όμορφο ξενοδοχείο μας και φύγαμε καρφί για την Αυτοκρατορική Πόλη, την Citadel.

Προστατευόμενο μνημείο της UNESCO η επιβλητική περίκλειστη πόλη ήταν η πρώην αυτοκρατορική πρωτεύουσα της δυναστείας των Nguyen. Χτίστηκε το 1803 και περιλαμβάνει τα παλάτια και τα σπίτια των βασιλέων και των αυλικών καθώς και τους πανέμορφους κήπους. Κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας χρησιμοποιήθηκε ως χώρος τελετών, ενώ υπέστη μεγάλες καταστροφές στους πολέμους από το 1945 και μετέπειτα.

Πληρώσαμε την πιο ακριβή είσοδο από όλο το Βιετνάμ (8 ευρώ) αλλά τ άξιζε και με το παραπάνω.
Η έκταση είναι αχανής και χρειάζεσαι αρκετές ώρες αναλόγως και με το ρυθμό του καθενός.
Εμάς μας πήρε κοντά στις 2,5-3 ώρες όμως το μεγάλο (και ομορφότερο) παλάτι ήταν κλειστό για συντήρηση κ επιπλέον ο Αντώνης είχε ελάχιστες δυνάμεις -κυριολεκτικά σερνόταν, καταφέραμε όμως να δούμε το μεγαλύτερο κομμάτι της περιοχής.

Πάμε λοιπόν.
Περνάμε τη γέφυρα από το ποτάμι

Ngan Gate

Είχε περπάτημα, όχι αστεία.

Ngo Mon Gate Σύμβολο δύναμης και εξουσίας της βασιλικής οικογένειας

Hien Nhon Gate

Το σπίτι της μητέρας του βασιλιά (λίγο γραμμένη σα να την είχε)

Κήποι

Thai Hoa Palace-δυστυχώς το συντηρούσαν

Αφού πήραμε μια χορταστική δόση της Citadel και είχαμε λιώσει από τη ζέστη, καλέσαμε grab για να πάμε στην εντυπωσιακή αρχαία παγόδα της πόλης την Thien Mu Pagoda.

Γυρίσαμε για την επιβεβλημένη ξεκούραση. Το ξενοδοχείο στοίχιζε 35 ευρώ με πρωινό και τα δωμάτια ήταν αεροδρόμια! Άσε τις υποκλίσεις πια. Με 35 ευρώ το δίκλινο, μας κουβαλούσαν τις βαλίτσες, υποκλίνονταν κάθε φορά που μας έβλεπαν, τσακίζονταν να μας εξυπηρετήσουν.
Αρχικά όλη αυτή η δουλικότητα μου προκαλούσε αμηχανία, τελικά άρχισα να το συνηθίζω να με αντιμετωπίζουν σα σταρ και όπου νάναι περίμενα και το κόκκινο χαλί να με περιμένει να γυρίσω από τη βόλτα μου.

Το σούρουπο βγήκαμε να περπατήσουμε και να γνωρίσουμε την πόλη.
Μας κέρδισε από την πρώτη στροφή. Απλωμένη, μοντέρνα, με φαρδείς δρόμους και λιγότερο χάος παντού, λιγότερους κράχτες, περισσότερο πολιτισμό.
Στο δε κέντρο ζωντανή ατμόσφαιρα χωρίς υπερβολές, μετρημένους τουρίστες, χαιρόσουν να βολτάρεις.

Φάγαμε δε ένα από τα ωραιότερα γεύματα του ταξιδιού. Κάτι πάπιες ψητές, εγώ τ αγαπημένα μου noodles μπερδεμένα με λαχανικά, συνοδεία πάντα με τις παγωμένες Τiger.
Όπως με είχε ενημερώσει ο φίλος @Kyriakao, που με βοηθησε με το πρόγραμμα του ταξιδιού κ τον έπρηξα λιγακι με τις ατελείωτος απορίας μου, η Χουέ αποκαλείται δίκαια γαστριμαργικός παράδεισος του Βιετνάμ.

Πείνασε κανείς;;

Τελείωσαμε τη βραδιά με ένα ποτό σ ένα από τα πολλά όμορφα μπαράκια του δρόμου, κερνούσε ο Αντωνάκης μας που γιόρταζε. Εκείνος μας κέρασε ποτά και μείς Panadol αναβράζον για να του πέφτει ο πυρετός και να μπορεί να περπατάει.

Επιστρέψαμε να ξεκουραστούμε, εγώ ήξερα το τρελό πρόγραμμα της επομένης, οι άλλοι δεν ήξεραν την τύφλα τους

Ο κάπτεν που δεν είχε ούτε ιδέα και ούτε ύπνο, τράβηξε προς τη γέφυρα του ποταμού για να τη δει φωτισμένη, δυστυχώς χάσαμε αυτό το εντυπωσιακό θέαμα.

Σας χαιρετώ από Χουέ και θα επανέλθω με μια από τις μεγαλύτερες και ωραιότερες μέρες όλου του ταξιδιού, οδικό μέσω High Van Pass, τη μεγάλη βόλτα στο απίθανο Ba Νa Hills και άφιξη στον τελευταίο προορισμό της ημέρας, την φωτογενή φαναρούπολη Ηoi An.

Ba Na Hills σε Hoi-An - Παίζουμε στη Ντίσνευλαντ του Βιετνάμ

Πριν λίγο διάβαζα στο φόρουμ για τις περιπέτειες μελών μας με χτυπημένα ποδάρια σε ταξίδι και υπόσχομαι να μη γκρινιάξω άλλο για το δικό μου (ακούγοντας τα χειρότερα), η κρουαζιέρα και η ξάπλα στο τρένο του είχαν κάνει καλό, είχε αρχίσει να ξεμαγκώνει και να συνεργάζεται.
Στο υπόλοιπο ιατρικό δελτίο της ημέρας, ο Αντωνάκης ξύπνησε πολύ καλύτερα, έτσι η ομάδα κατέβηκε σύσσωμη να σαβουριάσει στα πρωινά.

Μια μόνιμη ανησυχία μου ήταν, μην τυχόν και οι οδηγοί με τους οποίους έκλεινα τα ραντεβού δεν ήταν συνεπείς και μας έβγαζαν εκτός προγράμματος. Στην πράξη, γενικά έπαθα πλάκα με τη συνέπειά τους. Τη συγκεκριμένη μέρα το ραντεβού ήταν για τις 7.30, αυτός ήταν ήδη απέξω από τις 7 παρά δέκα και μας περίμενε.

Αυτή ήταν η εκδρομή που είχαμε πληρώσει στο πρακτορείο στο Ανόι, τους είχα βρεί μέσω συστάσεων από κάποια ομάδα στα σόσιαλ, παρήγγειλα ένα μεγάλο SUV (να χωράει εμάς τους 4 και τις αποσκευές) με οδηγό, που θα μας παραλάμβανε στη Χουέ και θα μας πήγαινε στη Χόι Αν μέσω των BaNaHills.
Στην τιμή ήταν combo η μεταφορά, το εισιτήριο για το τελεφερίκ και το πάρκο, μαζί με φαγητό το οποίο στο επίσημο site κοστίζει 1.250.000 ντογκ (δηλαδή κάπου 48 ευρώ), εμείς το πήραμε 5 ευρώ φθηνότερα και συνολικά για την εκδρομή πληρώσαμε περίπου 65 ευρώ/άτομο.
Μου έστειλαν δε όλα τα εισιτήρια ηλεκτρονικά και κατόπιν τους χρησιμοποίησα σε άλλες δραστηριότητες παρακάτω στο Βιετνάμ, τους συνιστώ ανεπιφύλακτα για όποιον σκοπεύει να ταξιδέψει και σας βάζω το ανάλογο λίνκ ή αλλιώς στείλτε μου μήνυμα να σας δώσω την επαφή μου και να μιλήσετε απευθείας.
SeA Travel

To πλάνο είχε ως εξής.

• High Van Pass - διαδρομή 26 χιλιομέτρων με στροφιλίκια και ωραία θέα προς τη θάλασσα της Danang
• BaNaHills - Παραμονή γύρω στο 4ωρο και αναχώρηση για
• Hoi An

Το κάθε ένα απείχε από το άλλο 1,5-2 ώρες οπότε είχαμε μέλλον.
Πρώτη στάση σε μια γραφική λιμνοθάλασσα για ξεμούδιασμα

Στο σημείο αυτό να πω πως οποιδήποτε εύσημο σχετικά με φωτογραφίες δεν ανήκει σε μένα.
Είχα 3 άντρες μαζί μου που πολλές φορές μπορεί να μην είχαν ιδέα που πάνε, όμως φωτογράφιζαν ακατάπαυστα κι έτσι εγώ απλά απολάμβανα το ταξίδι μου (μεγάλη ξεκούραση). Η δική μου συνεισφορά εκτός από τις ελάχιστες λήψεις που πήρα η ίδια, ήταν να τις συγκεντρώσω από όλους, να τις βάλω στη σειρά, να τις οργανώσω.

Για παράδειγμα μία κατάδικη μου φωτογραφία είναι αυτή εδώ, για πολλοστή φορά έβλεπα χαρτί υγείας δίχως τρύπα στις τουαλέτες και μου φάνηκε.... ενδιαφέρον

Από την άλλη ελάχιστο ενδιαφέρον είχε το πολυδιαφημισμένο High Van Pass, άδικα τα βιντεάκια που είδα στο ytube, όλοι αυτοί μάλλον δεν έχουν έρθει ποτέ στη Σιθωνία.
Το Βουρβουρού-Καλαμίτσι Pass είναι απείρως ομορφότερο, βάλε και τις ασύγκριτες θαλασσάρες της περιοχής, γατάκια Βιετναμέζοι που πουλάτε φύκια για μεταξωτές κορδέλες!

'Οχι έχω άδικο;
Το ακούω μόνο ίσως με μηχανάκι, που δίνει διαφορετική συγκίνηση.

Δεν πειράζει το ξεπεράσαμε γρήγορα, φτάσαμε στη βάση του Cable Car για τα BaNaHills κι εντυπωσιαστήκαμε (αρχικά) από το μέγεθος του πάρκινγκ.
Συνεννοήθηκα με τον συμπαθέστατο οδηγό μας να του στείλω μήνυμα για την αναχώρηση, αυτός την έπεσε στον ύπνο κ μεις βαλθήκαμε να βγάλουμε άκρη προς τα που πρέπει να πάμε.
Στη μελέτη του ταξιδιού ασχολούμαι κυρίως με τα πρακτικά ζητήματα, πως θα πάμε από και έως που, να βγαίνει σωστά το πλάνο με όσο το δυνατόν λιγότερους χαμένους χρόνους και αφήνω σε δεύτερη μοίρα το τι θα δούμε-κάποια τα ψάχνω πολύ, κάποια άλλα τ αφήνω λίγο πιο αυθόρμητα.
Ήξερα ότι υπήρχε το Cable Car, ήξερα φυσικά για τη Golden Bridge και για ένα θεματικό πάρκο, από κει και πέρα χάος.

Το πράγμα λοιπόν είχε ως εξής.
To τελεφερίκ που θα μας ανέβαζε επάνω είναι το μεγαλύτερο Non stop cable car στον κόσμο με συνολικό μήκος 5.800 μέτρα (!!!) και θα μας ανέβασε στα 1500 μέτρα όπου βρίσκεται το αχανές θεματικό πάρκο Sun World, όπως και η διάσημη πια Golden Bridge. Το όλο πρότζεκτ ξεκίνησε πριν από μία περίπου δεκαετία και συνεχώς επεκτείνεται.
Το τι ακριβώς θα αντικρύζαμε όμως παρέμενε μυστήριο.

Για την ώρα απλά περνούσαμε ελέγχους και ανεβαίναμε ατελείωτες κυλιόμενες σκάλες, σε σημείο που να αναρωτιόμαστε αν τελικά το βουνό θα το ανέβουμε με τις σκάλες.

Είναι δε τόσο τεράστιοι οι χώροι στη βάση, φαγάδικα κάθε είδους, κήποι, σιντριβάνια-ένας χαμός που αν ξεχαστείς τρως το μισό σου χρόνο πριν καν φτάσεις στο κυρίως πιάτο.

'Οταν βρήκαμε το τελεφερίκ και ξεκίνησε η διαδρομή έτσι απλά, τα χάσαμε. Από τη μία η θέα, το υψόμετρο κ από την άλλη το δέος και ένας κάποιος φόβος όσο να πεις....

Ακόμα είμαστε χαμηλά

Ανεβαίνει

κι ανεβαίνει...

Ωρε που πάμε;;;

Φτάνουμε! Δείτε-δείτε τι έφτιαξαν εκεί πάνω οι θεούληδες

Κατεβήκαμε και ήρθε η ψυχή στη θέση της. Δεν θυμάμαι από που ξεκινήσαμε και πως κινηθήκαμε, αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι χαζεύαμε άναυδοι από τον πλουραρισμό των εικόνων.

Τι να πω και τι να πρωτοδείξω;
Ότι ας πούμε πήγαν κ έχτισαν μια μικρή Ευρώπη πάνω στην κορφή ενός βουνού στο τρεχαγύρευε κεντρικό Βιετνάμ;

Τώρα πως στην ευχή ταιριάζει να έχεις ένα γαλλικό χωριό, ένα ολλανδικό και ένα γερμανικό στα βάθη της Ασίας, θα μείνει ερώτημα αναπάντητο.
Για τους Ασιάτες φαντάζει εξωτικό να παίρνεις ευρωπαϊκό αέρα στη μέση του πουθενά, για μας ήταν εντυπωσιακό μεν, περίεργο δε.
Αφού λέγαμε δε θα ανεβάσουμε φωτογραφίες από εκεί, θα τις κρατήσουμε μετά το ταξίδι να νομίζουν ότι πήγαμε στη Γαλλία στα καπάκια μας μισούσαν που μας μισούσαν στα σόσιαλ, θα μέναμε χωρίς φίλους όπως πήγαινε το πράγμα. Λέω του Τάσου που ανέβαζε από κάθε πόλη, τους μέτρησες τους φίλους σου σήμερα, πόσοι σου έμειναν;

Μετά τα λημέρια τα γνωστά τα ευρωπαϊκά, ήρθε και η αύρα της Ανατολής. Και να οι Βούδες, να τα σιντριβάνια και οι κήποι και το μάτι δεν ήξερε που να πρωτοσταθεί.

Φωτιά είχε πάρει και το κινητό του κάπτεν που δεν σταμάταγε να φωτογραφίζει-του κατασκευαστικού κλάδου είναι ο άνθρωπος και παρατηρούσε τα έργα εν εξελίξει-ελπίζω να μη του μπήκαν τίποτα παράξενες ιδέες και τον βρούμε να βάζει βούδες και παγόνια στον κήπο του στη Χαλκιδική

Φυσικά η σούπερσταρ του πάρκου δεν είναι άλλη από τη Golden Bridge που κατασκευάστηκε μόλις το 2018 και κατάφερε να γίνει τοπόσημο και πόλος έλξης (νάναι καλά οι ινφλουένσερς του ινσταγκραμ).

Και ναι, είναι το ίδιο εντυπωσιακή και από κοντά!

άντε κ άλλη μία!

Είναι τόσο μεγάλο το πάρκο που χρειάστηκε να μπούμε σε άλλο τελεφερίκ για να αλλάξουμε επίπεδο, είδαμε τον κύριο κορμό και μετά πίσω ξανά για να βρούμε το εστιατόριο, ξελιγωμένοι από την πείνα.
Εισιτήριο και μπουφές μαζί, δεν είχαμε ιδιαίτερες προσδοκίες, καμιά μετριότητα περιμέναμε, αλλά έλα που είναι τρελοί αυτοί οι Βιετναμέζοι και βάλθηκαν να καταπλήξουν τον κόσμο εκεί πάνω στις κορυφές.
Το εστιατόριο ήταν μπουφές στο μπουφέ, και μπουφές μέσα στο μπουφέ και ξανά μπουφέ, από δω οι πάγκοι με τις σούπες, από κει ατελείωτα τα ψητά, παραπέρα ευρωπαϊκό φαγητό, τι salad bars, τι bbq bars, ενώ μόνο ο τομέας με τα γλυκά κάλυπτε μισό τετράγωνο.

Εδώ μας τα παρουσιάζει αναλυτικά κι ωραία ο κάπτεν

Δεν ήταν μονάχα πολλά, ήταν κ πεντανόστιμα.
Φάγαμε μέχρι που δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε και σερνάμενοι πήραμε το δρόμο της καθόδου.
Από το τελεφερίκ έβλεπες τα σκαπτικά και τα μεγάλα μηχανήματα που "έτρωγαν" το βουνό ετοιμάζοντας την επέκταση, οργασμός έργων, σε μερικά χρόνια άλλο τόσο θα το φτιάξουν οι σατανάδες.
Σχολιάσαμε το μέγεθος του έργου, της επένδυσης, τι πήγαν κ έφτιαξαν πάνω σ ένα βουνό και πως το προώθησαν τουριστικά-δεν είναι τυχαία τελικά τόσο αναπτυσσόμενη η οικονομία τους, φυσικά δακρύσαμε όλοι για άλλη μια φορά όταν θυμηθήκαμε το μόνιμα ατελέσφορο μετρό της Θεσσαλονίκης

Από το τελεφερίκ βλέπαμε τις υπέροχες προσωπογραφίες που έχουν σκαλίσει στα βουνά, πόσο μερακλής ο καλλιτέχνης!
Ba Na Hills Vietnam

Στην κάθοδο προς το πάρκινγκ βλέπαμε αρκετό κόσμο που ανέβαινε εκείνη την ώρα με τις βαλίτσες τους-αν υπάρχει ο χρόνος είναι πολύ ωραία ιδέα να μείνεις εκεί πάνω το βράδι και να τα σεργιανίσεις όλα με πολύ λιγότερο κόσμο. Φωτισμένα δε τη νύχτα, υποθέτω θα είναι ακόμη πιο ονειρικά.

Σουρούπωνε όταν πια φτάσαμε στη Χόι Αν, κουρασμένοι αλλά με πληρότητα που άγγιζε το 100%.
Μόνο που έπρεπε να κάνουμε κ άλλο χώρο, ερχόταν κι άλλο κύμα, τι κύμα δηλαδή, τσουνάμι δε λέω καλύτερα;
Δικαίως ακούγαμε ότι η Χόι Αν είναι η ωραιότερη πόλη της χώρας.

Βρήκαμε το homestay που θα μέναμε για δύο νύχτες, σ ένα τριώροφο σπίτι μια γλυκύτατης οικογένειας.
Μόλις φτάσαμε, καταλάβαμε ότι στα σπίτια όλων τα παπούτσια μένουν αυστηρά έξω από το σπίτι, μέσα κυκλοφορούν μόνο με τις κάλτσες ή τις σαγιονάρες που υπάρχουν άλλωστε παντού, πράγμα που συνεχίστηκε πλέον σε όλο το ταξίδι για τα υπόλοιπα καταλύματα, έτσι έγινε η εισαγωγή μας στην κουλτούρα της σαγιονάρας.

Ο οικοδεσπότης μας, ένας καλοκάγαθος μινιόν Βιετναμέζος που δε μιλούσε γρι αγγλικά και κυκλοφορούσε με το γκουγκλ τρανσλέιτορ "θα θέλατε ένα αβγό στο πρωινό σας" και κάτι τέτοια ξεκαρδιστικά.
Ξεκινούσε με μια υπόκλιση, έλεγε Χελόου και αμέσως μετά γελούσε. Κάθε φορά!
Θεούλης.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (τώρα το θυμήθηκα).
Η Χόι Αν μιλάει από μόνη της στις φωτογραφίες-τι άλλο έμεινε να πω εγώ;

Φαναράκι κανείς;

Βιντεάκι

Η απλότητα της υπερβολής!
Αυτό μου έρχεται ως συναίσθημα, ως περιγραφή.
Ο καθένας όπως το καταλαβαίνει.

Εμένα με πλημμύρισαν συναισθήματα, δεν μπορούσα να τη διαχειριστώ όλη αυτή την πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα. Ούτε ο υπερτουρισμός με ενοχλούσε. Δεν τα χαίρεσαι τέτοια μέρη με τη λογική του μονοχοφαγά.

Είμαι τυχερή, έχω βρεθεί στη ζωή μου σε τόπους σαν τον πύργο του 'Αιφελ βράδι ν αναβοσβήνει, στο Εmpire State Building στη Νέα Υόρκη να κρεμάω τα χέρια μου έξω από τα κάγκελα για να βγάλω φωτογραφία, στους καταρράκτες Ιγκουαζού στην Αργεντινή να βρέχομαι μαζί με άλλο 1 εκατομμύριο κόσμο, όπου και να κατάφερα να πάω ως τώρα, όσο κόσμο και να είχε, για μένα δεν έκανε διαφορά.
Αν επιλέξω ότι αυτή είναι η στιγμή για μένα, να κρατήσω μια αίσθηση που με κατακλύζει, έτσι απλά την κλειδώνω μέσα μου, νιώθω σα να είμαι ολομόναχη, όπως στην αγαπημένη μου παραλία κάπου στη Σιθωνία Χαλκιδικής όπου έχω περάσει τα ωραιότερα καλοκαίρια της ζωής μου στην εφηβεία, επιλέγω το φήλιγκ, όχι τον περίγυρο.
Και δεν με χαλάει τίποτα.
Αυτό έπαθα και κει.
Η Χόι Αν είναι απλά έρωτας. Πόσα φαναράκια θέλετε για να το καταλάβετε;

Εκείνο το βράδι καθίσαμε, τα ήπιαμε, κουβεντιάσαμε για όσα ζήσαμε και γελάσαμε με την καρδιά μας χαλαρωμένοι και παραδομένοι στον αυθορμητισμό των παρορμήσεων και της χαζομάρας μας.

(Ο 4ος της παρέας κόβεται με συνοπτικές διαδικασίες για να μάθει να επιμένει να μη θέλει να δείχνουμε τη μούρη του )

Xoi An - Coconut Village - An Bang beach και καλοκαιρινές διακοπές για πάντα.

Το Coconut Village απέχει με το ζόρι 5 χιλιόμετρα από τη Χόι Αν και είναι ατραξιόν για τα τουριστάκια σαν εμάς. Βολτίτσα στο ποτάμι με τα στρόγγυλα παραδοσιακά βαρκάκια, χαζεύεις τα ποταμόσπιτα και την τροπική βλάστηση και μετά αρχίζουν το χορευτικό τσίρκο με τα βαρκάκια.
Εμείς πληρώσαμε την απλή βερσιόν, δηλαδή βόλτα μόνο και χάζι του σπίνιγκ των άλλων, σίγουρα όχι να γίνουμε οι ίδιοι φραπές από το χτύπημα.

Πετάνε τα δίχτυα

Λαλήσαμε από τη ντάλα, ευτυχώς η όλη φάση δεν κράτησε πάνω από 40-50 λεπτά.
Ο βαρκάρης, μας βγήκε ορεξάτος, έλεγε και έλεγε, τι για το δάσος, τι για τα δέντρα και τη ζωή και ανάθεμα αν τον καταλαβαίναμε τι μας έλεγε, έλα που ήρθε στο τσακίρ κέφι και πετάει ένα "θα σας κάνω λέει ώπα γκάγκναμ στάιλ"! και αρχίζει τα γύρω γύρω όλοι.
Τι κι αν έσκουζα εγώ, άστο ρε άνθρωπε, δεν τόχω, δεν είχα όρεξη να κολλήσει το στομάχι μου στην πλάτη από τις σβούρες.
Το χαβά του αυτός. Σηκώθηκε όρθιος-ήταν δεν ήταν με το ζόρι 1,40...κ άρχισε τα ακροβατικά.
Τσίριζα εγώ, γελούσε αυτός. Δέκα δευτερόλεπτα μας στριφογύρναγε ο παλαβιάρης και όταν σταμάτησε γύριζε όλο το σύμπαν γύρω μου.

Φτάσαμε κάποτε στο σημείο που είχαν μαζέψει όλο το τουριστομάνι κ εκεί ανέλαβε ο χορευταράς της γειτονιάς να μας δείξει τα ταλέντα του.

Πιο καλά δείτε στο βιντεάκι

Coconut village

Στην επιστροφή περάσαμε από όλη την νέα πόλη της Χόι Αν, χαζεύαμε την κίνηση, καφέ, φαγάδικα χαμός, ενώ είχε στη σειρά ένα σωρό μαγαζιά που μπορούσες να ραφτείς....αν είχες ρε παιδί μου ένα γάμο να πας, κάτι, ένα κουστούμι γαμπριάτικο, έχουν ραφτάδικα παντού, διαλέγεις σχέδιο και σε βολεύουν μέχρι να πεις κύμινο.

Το φθινόπωρο, ακριβώς μόλις είχα κλείσει το ταξίδι, είχα πάει σε κάτι βαφτίσια. Η κουμπάρα λοιπόν φορούσε ένα θεϊκό φόρεμα έθνικ, Japanese Style, τη ρώτησα τότε από που το πήρε, από Κορέα μου είχε πει, τη φωτογράφισα τότε και κράτησα τη φωτογραφία.
Μόλις γυρίσαμε στο homestay πήρα πρέφα ότι παραδίπλα-αλλά ακριβώς παραδίπλα είχε ραφτάδικο.
Μπήκα με τη φωτογραφία, ρώτησα αν προλαβαίνουν μέχρι το άλλο πρωί και πόσο πάει το μαλλί.
Σε δέκα λεπτά είχα διαλέξει ένα υπέροχο βαθύ κόκκινο μεταξωτό, με μέτρησαν πατόκορφα και μου είπαν ότι σε 8 ώρες θα ήταν έτοιμο

Ανεβαίνοντας σπίτι να βρω τους άλλους, κανόνισα με τον ιδιοκτήτη να μας βολέψει με ποδήλατα, ώστε κάνουμε βολτίτσα στην ημερήσια Χόι Αν, πριν καταλήξουμε μεσημεράκι σε καμιά παραλία για λιώσιμο.
Τσακίστηκε ο άνθρωπος και μας έφερε τα ποδαλατάκια-κάτι σιδερένιες βαλούτες 50 ετών αλλά δε βαριέσαι.
Η πόλη χωρίς τα φαναράκια ήταν διαφορετική αλλά και πάλι όμορφη

Πήγαμε προς την Ιαπωνική Γέφυρα που τη βρήκαμε κλειστή για εργασίες συντήρησης!
Πάει κι αυτό άπατο. Μια διάσημη (και κουκλίστικη) γέφυρα έχει η πόλη και τη χάσαμε.

Μετά την ήττα βρήκαμε το Fujan Assebly Hall που παλιότερα ήταν σημείο συνάντησης και κοινωνικοποίησης Κινέζων και πλέον Ναός αφιερωμένος σε μια θεά που προστατεύει τους ναυτικούς και τρέχα γύρευε. Με ζηλευτή αρχιτεκτονική πάντως.

Αυτά τα ιερά τους είναι απερίγραπτα!

Είχε και μια παράξενη περίεργη πλατεία εκεί κοντά

Η ποδηλατάδα ήταν πάντως απολαυστικότατη και συνδυάστηκε με πάμπολες στάσεις στα κάθε λογής μαγαζιά όπου ψάχναμε δωράκια για τους φίλους μας-κυρίως εγώ κι ο Τάσος δηλαδή, μέχρι που σπάσαμε τα νεύρα των υπολοίπων που δεν έψαχναν.
Αφού μας την είπαν (δίκαια), τους αφήσαμε να πίνουν κάπου χυμό και να δροσίζονται ενώ εμείς κάναμε ανενόχλητοι και άνευ γκρίνιας ενδελεχώς την έρευνα αγοράς για τα ψώνια μας.
Ο Τασούλης είχε αφήσει πίσω στην Ελλάδα το κορίτσι-έρωτας new entry, έψαχνε τα δωράκια της, με εμένα να είμαι η βοήθεια του κοινού.
Εγώ πάλι είχε σκαλώσει με τα μεταξωτά κιμονό σε απίθανες τιμές, είχα ήδη ξεφύγει με τα ψώνια, αλλά δε βαριέσαι τα δωράκια δίνουν χαρά σε όλους, πήρα από ένα κιμονάκι για όλες τις φίλες, να είμαστε ασορτί στα ταξίδια μας.

Εδώ τα βιντεάκια από την όμορφη χαλαρωτική βόλτα

Hoi An Cycling A

Και δω στα δρομάκια με πολύ λόκαλ χρώμα

Παρακάτω που η ζέστη έσφιξε, ήταν ώρα να πάμε για τις βούτες στη θάλασσα της Ινδοκίνας...
Στην κοντινή παραλία An Bang δηλαδή, που γινόταν ένας χαμούλης από τους Αυστραλούς, οι κουμανταδόροι της περιοχής μας όμως μας καβάτζωσαν αμέσως τις σχετικές ξαπλώστρες όπως και τραπεζάκι για τα ποτά.
'Οπου μοχίτο μαζί με σετ ομπρέλα-ξαπλώστρα-στρωματάκι 4 ευρώ όλα μαζί

Πλατσουρίσαμε στα αδιάφορα αλλά ζεστά νερά, αράξαμε στις στρωματάρες και πήραμε γενναία δόση καλοκαιριού Γενάρη μήνα όταν πίσω στην Ελλάδα τα καλοριφέρ άναβαν στο φουλ. Ανεκτίμητο.

Μας τα λέει και πάλι ο κάπτεν Μήτσος
An Bang Beach

Επιστρέφοντας αργά το απόγευμα, πετάχτηκα να δω τι απέγινε με το φουστάνι μου...
Το είχα σχεδόν μετανιώσει-δεν έχει ξανατύχει να μου κάνουν ρούχο tailor made επάνω μου, δεν είχα καν ιδέα αν το σχέδιο που είχα επιλέξει θα καθίσει ωραία επάνω μου, τελικά αποφάσισα πως τα 45 ευρώ που ζήτησαν (για ολομέταξο φόρεμα) ήταν αστείο ποσό, το πολύ πολύ να το έδινα σε μοδίστρα για καμιά μετατροπούλα στην περίπτωση που τελικά δεν μου άρεσε.

Πραγματικά δεν το πίστευα, ότι ήταν έτοιμο σε λιγότερο από 8 ώρες και με κάθε λεπτομέρεια της φωτογραφίας που τους είχα πασάρει .
Ακόμη περισσότερο δεν πίστευα όταν το πρόβαρα και κάθισε γάντι επάνω μου.
Ζητώ συγνώμη που το έκανα...my style rocks το ταξιδιωτικό μου.... αλλά τι να κάνω, αφού τόσος κόσμος πάει κ ράβεται εκεί; Καταθέτω και γω την εμπειρία μου.
Εξάλλου ράβουν και ωραιότατα κοστούμια για τα αγοράκια...ρώτησα από περιέργεια και μου είπαν κασμίρι στα 90 ευρώ.
Πίσω στο φόρεμα ξανά.
Βγήκα από το παραβάν και άρχισαν οι μοδίστρες τα ουάου!
Με φωτογράφισαν οι ίδιες για να το βάλουν στο μπουκ τους.
Βουαλά λοιπόν, πρώτα η αρχική φωτό της κουμπάρας για να βγάλουν το σχέδιο
(Η κουμπάρα είναι αυτή όχι εγώ)

....και το δικό μου

Αυτό που δεν φαίνεται είναι το αβυσσαλέο σκίσιμο που έχει στο πλάι, για την τσαχπινιά.
Το πλήρωσα με όλη μου την καρδιά, μην πω ότι το έχω ήδη λασάνει στη Θεσσαλονίκη σε ένα κάπως πιο επίσημο εβέντ και με σταματούσαν κάθε λίγο για το φόρεμα! Σουξέ λέμε.

Πριν φύγω οι κοπελιές που "μ έραψαν" βάλθηκαν να μάθουν τα κουτσομπολιά...Σε είδαμε, λέει, από χθες με τρείς άντρες, ποιός από όλους είναι ο δικός σου;
Τα έλεγα εγώ, βούιξε η γειτονιά! Μας κρέμασαν κουδούνια στην άλλη άκρη του κόσμου
'Αντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι εμείς είμαστε απλά (παλιο) φίλοι.

Βολέψαμε τα ψώνια της ημέρας στις ήδη τιγκαρισμένες αποσκευές-σαν ετοιμόγεννη έγκυος έμοιαζε το μπακπακ μου, με τέτοιο φούσκωμα, Ετοιμάστηκα για την έξοδο και ΦΥΣΙΚΑ φόρεσα το καινούργιο φορεματάκι για να το εγκαινιάσω.
Το έθνικ ντύσιμο άλλωστε είναι πολύ συνηθισμένο εκεί, δεν θα έδειχνα εκτός τόπου. (εκτός χρόνου ίσως)

Περπατήσαμε ξανά και ξανά τα όμορφα στενάκια, φάγαμε και μπουχτίσαμε με τα κάθε είδους φαναράκια.
Λίγο ακόμα θέλετε; δε θέλετε;

Ορίστε και το φορεματάκι, κομπλέ με μαλλί, μακιγιάζ , όχι προχειροδουλειές

Εκτός από τα ρούχα όμως, διαθέτουμε ανέκαθεν και φίλαθλες ανησυχίες, εκείνες τις μέρες έπαιζε φουλ το Ασιατικό κύπελλο, και ήταν η βραδιά της Εθνικής τους κόντρα στην Ινδονησία.
Είχαν βγάλει παντού οθόνες, και έβλεπαν παλαβωμένοι, ξεχνούσαν να σερβίρουν μέχρι και τον κόσμο χαζεύοντας τις φάσεις του αγώνα.
Στρωθήκαμε σ ένα τραπεζάκι και μισοκαλαμπουρίζαμε, μισοβλέπαμε τον αγώνα που δε βλεπόταν, άμπαλοι οι Βιετναμέζοι, έχασαν 0-1 και μεις την ευκαιρία να δούμε τους πανηγυρισμούς από ένα δικό τους γκολ-που ευτυχώς ήρθε λίγες μέρες αργότερα στη Σαιγκόν (αλλά ούτε και κείνο το παιχνίδι τελείωσε καλά).

Σε ελαφρώς μελαγχολικό μουντ και μεις, περνούσαμε υπέροχα, όμως ήταν η τελευταία μας βραδιά όλοι μαζί, την επόμενη ο κάπτεν αναχωρούσε από Ντανάγκ που έπρεπε να επιστρέψει στα επαγγελματικά του.
Φύγαμε όταν είχαν εξαφανιστεί οι πάντες, η φωτογραφία αυτή βγήκε αποχαιρετώντας την πόλη, γυρίζοντας το κεφάλι πίσω στο τραπεζάκι που τα πίναμε μέσα στη μέση του δρόμου.

Αντίο λοιπόν όμορφη Χόι Αν. Θα ξεχαστείς δύσκολα...

MySon - Marble Mountains - Danang, ένα goodbye και τα παραμύθια με δράκους.

Σήμερα μας περίμενε διαφορετικό αυτοκίνητο και οδηγός, μας είχε γίνει συνήθεια, όμως στα 4 άτομα πραγματικά συνέφεραν τα ιδιωτικά τράνσφερ.

Η συμφωνία ήταν να μας πάει στον αρχαιολογικό χώρο του MySon, στα Marble Mountains, να μας περιμένει για να τα τριγυρίσουμε και κατόπιν καρφί για Danang, εμάς στο ξενοδοχείο και τον κάπτεν αεροδρόμιο που έπρεπε να προλάβει την απογευματινή πτήση για Χο Τσι Μιν.
Θα έκανε το δικό μας πρόγραμμα και κείνος, αλλά σε ολίγον fast forward, μία μέρα εκεί και μία στην Κουάλα Λουμπούρ πριν επιστρέψει στην Ελλάδα-θα το έτρεχε και ό,τι προλάβαινε.

To MySon είναι ένα σύμπλεγμα ερειπωμένων ινδουιστικών ναών από τον 4ο έως των 14ο αιώνα των βασιλέων Σάμπα και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco. Συγκρίνεται δε με το 'Ανκορ Βατ (πέρασε και δεν ακούμπησε)

Η έκταση είναι τεράστια, πληρώνεις είσοδο (γύρω στα 5 ευρώ) και σε παραλαμβάνει όχημα που σε μεταφέρει στον αρχαιολογικό χώρο.
Επί του πρακτέου οι ναοί είναι κάτι γκρέμνια, τούβλο στο τούβλο δίχως καμία αίσθηση επιβλητικότητας ή μυστικισμού όπως (υποθέτω-δεν έχω πάει) αναδύει το 'Ανκορ Βατ.

Είχαν και ένα σόου με ινδικούς χορούς

Κρυφακούγοντας μια ξενάγηση, αποκόμισα την πληροφορία ότι το μέρος επλήγη από τον πόλεμο με τους Αμερικάνους που προκάλεσαν τεράστιες ζημιές στα μνημεία, βεβαίως η προπαγάνδα καλά κρατεί και κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει που ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια, οι μεν Βιετναμέζοι τους κατηγορούν ότι βομβάρδιζαν μνημεία αιώνων και η άλλη πλευρά λέει ότι οι Βιετκόγκ κρύβονταν εσκεμμένα στον αρχαιολογικό χώρο προκειμένου να δρουν ανενόχλητοι. Βράσε ρύζι (κυριολεκτικά!)

Παρακάτω ο οδηγός μας πήγε στα Marble Mountains, το ένα δηλαδή από τα πέντε που είναι επισκέψιμο. Τα πέντε βουνά έχουν ονομαστεί κατά τα 5 στοιχεία τη φύσης.

Ανεβήκαμε πάνω με ένα γυάλινο ασανσέρ και μετά σκάλες και ξανά σκάλες εμπρός λοιπόν καλά μου πόδια!
Ευτυχώς το δικό μου το ποδάρι έφαγε τις σάρκες του και είχε επανέλθει σε αξιοθαύμαστο βαθμό-αναλογικά με την ταλαιπωρία που ζούσε, οπότε ανεβοκατέβηκα με ζηλευτή ευχέρεια και μακάρισα την καλή μου φυσική κατάσταση.

Το αξιοθέατο είχε ενδιαφέρον, ο χώρος ήταν κατάφυτος με πολλά δυσθεώρητα αγάλματα, βούδες και τα λοιπά καλαμπαλίκια, plus ένα τρομερό ναό-σπήλαιο, στάθηκα στην είσοδο να βγάλω φωτογραφία και άκουγα τα απανωτά ουάου όλων αυτών που μόλις έμπαιναν. Είχε πλάκα.
Το ουάου από διάφορες εθνικότητες!

η θέα προς τη Ντανάγκ από το βουνό

Βούδες

ο συρφετός

Ναός

Το ιερό με τα γνωστά οπωροκηπευτικά

κι άλλος Βούδας τεράστιος

Το ουάου σπήλαιο με το φως να διαθλάται

Μαιμούδι

Τους είχα ξεθεώσει με τις εκδρομές, αλλά εκεί που ήταν έτοιμοι να με καρυδώσουν, όλο κι έβλεπαν κάτι συγκλονιστικό και στο τέλος με ευγνωμονούσαν από πάνω

Η Ντανάγκ μας κέρδισε με το καλημέρα.
Η πρώτη επαφή ήρθε με τη μεγάλη παραλιακή, να οι φοίνικες, να τα μπητσόμπαρα και παραλία Καλιφόρνια στάιλ, κρίμα που δεν είχαμε χρόνο να επιστρέψουμε προς τα εκεί, αλλά στο κατόπι, περνώντας τον ποταμό χαζέψαμε τα μοντέρνα γυάλινα κτίρια, τους ουρανοξύστες, τις γέφυρες και τις δρομάρες τους.
Ενημερωθήκαμε ότι η πόλη είναι μέσα στις πέντε πρώτες στον κόσμο που προτιμάται από τους ψηφιακούς νομάδες. Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβουμε το λόγο.

Βρήκαμε το όμορφο ξενοδοχείο μας και παραλάβαμε μία γωνιακή σουίτα για το φοβερό ποσό των 39 ευρώ...
Η θέα από το παράθυρο. Μπροστά μας το κύριο αξιοθέατο της πόλης. Η Γέφυρα του δράκου.

Μάλιστα για το καλώς όρισες προσέφεραν ένα δωρεάν ποδο- μασσάζ σε έναν από εμάς (μαντέψτε ποιά το τσίμπησε). Έκλεισα ραντεβού για το απόγευμα και βγήκαμε προς αναζήτηση τροφής.
Τελικά είχαμε αρκετό χρόνο μέχρι την πτήση του κάπτεν, έτσι πήγαμε σύσσωμοι για το αποχαιρετιστήριο γεύμα.

Δεν έχω ιδέα τι είναι αυτά, τα πήρα από το μπουφέ του εστιατορίου και δοκίμαζα να δω τι τρώγεται και τι όχι.

Αυτά τα ψήσαμε μόνοι μας με το γνωστό μπάρμπεκιου στη μέση του τραπεζιού. Αν τα κάψεις δικό σου πρόβλημα, δεν μπορείς να γκρινιάξεις στο σερβιτόρο.

Κάναμε και μια μικρή βόλτα στο κέντρο

Αυτές τις τεράστιες, κακόγουστες ανθοστήλες τις έχουν παντού, εμένα το μυαλό μου πήγε σε... μνημόσυνο αλλά τελικά οι Βιετναμεζούλες τις χρησιμοποιούν για το αγαπημένο τους καθημερινό χόμπυ-να φωτογραφίζονται.

Και σ αυτή την πόλη, όπως και παντού άλλωστε απλά φωτογραφίζονταν παντού.
Εν τω μεταξύ είναι εντελώς λιλιπούτειες.
Δείτε σ αυτή τη φωτό, περίμενα δίπλα τους να περάσω το δρόμο....οκ δεν είμαι κοντούλα εγώ, όμως δεν είμαι και η Σκλεναρίκοβα...εγώ με φλατ κ αυτές δίπλα μου με τακούνι, σαν παιδάκια μου.

Ξεχάστηκε κι ο κάπτεν στο χάζι και στο τέλος τρέχαμε να του βρούμε ταξί για το αεροδρόμιο. Αγκαλιαστήκαμε όλοι μαζί και αποχαιρετιστήκαμε-μα που πας τώρα που σε συνηθίσαμε;; και πως θα ζήσουμε χωρίς τα βιντεάκια σου;
πλερέζα κι ο Τάσος που είχε βρει το άλλο του μισό στο χαβαλέ και δεν ήξερα πως να τον παρηγορήσω.
Του στήσαμε μια μικρή έκπληξη για την επόμενη μέρα όμως και θα σας πω στο επόμενο κεφάλαιο.

Το μασσάζ που μου έκαναν δώρο ήταν από άλλο πλανήτη...μαγικά τα χεράκια της κοπελιάς, ανέβηκα στο δωμάτιο χαλαρωμένη να ξεκουραστώ και να προετοιμαστώ για τον επόμενο ποδαρόδρομο.

Που ήρθε μόλις σκοτείνιασε, με τη βραδινή μας βόλτα να έχει προορισμό τη Dragon Bridge, οι πληροφορίες έλεγαν ότι στις 9 το βράδι τα Σαββατόβραδα, διακόπτουν την κίνηση και ξυπνάνε το δράκο που αρχίζει να ξεφυσάει φωτιά και μπούρμπερη

Με θερμοκρασία γύρω στους 26-27 βαθμούς, η βόλτα ήταν και χωρίς δράκους σκέτη απόλαυση.

Εν αναμονή του Τετ τα πάντα ήταν στολισμένα

Μ αρέσει που πριν ξεκινήσει το ταξίδι, έλεγα τι κρίμα που δεν πάμε μέσα στις γιορτές να είναι όλα στολισμένα

Φτάσαμε στη γέφυρα μισή ώρα νωρίτερα, δεν είχε πολύ κόσμο ακόμη και ρώτησα μια τουρίστρια που στεκόταν εκεί κοντά αν ήξερε τι ώρα θα αρχίσει το σόου με τις φωτιές. Μην τυχόν και είχα κάνει λάθος την ώρα; Με κοιτούσε έκπληκτη "there is a show?" Θα μείνω τότε να χαζέψω! άιντε άιντε....

9 ακριβώς το τέρας άρχισε να βρυχάται...

Στο βιντεάκι
dragon Bridge danang

Ρε τους απατεώνες τι κόλπα σκαρφίζονται για να τραβάνε τους τουρίστες
Τώρα αν ο δράκος παραπέμπει σε παραμύθι δεν ξέρω. Εμένα πιο πολύ μου κάθεται ο παραλληλισμός με τους δράκους του LSD. Ξέρετε αυτούς που βλέπουν όσοι κάνουν χρήση;
'Εχω διαβάσει "την Αλίκη στη χώρα του Lsd" και με σημάδεψε.

Η βραδιά μας συνεχίστηκε με κρύες Tiger στην ταράτσα ενός αναψυκτηρίου, με την εικόνα της φωτογραφίας μπροστά μας, απολογίζοντας το ταξίδι μέχρι το σημείο εκείνο.
'Ενα μέλος μείον στην παρέα πια, όμως είχαμε μπρστά μας άλλη μία, ταξιδιωτικά πολύ γεμάτη εβδομάδα μπροστά και πολλά να περιμένουμε.

Εγώ όμως προσωπικά, είχα ήδη αρχίσει να νιώθω μια νοσταλγία για το σπίτι, τους ανθρώπους μου, τη ζωή μου πίσω. Δεν ήθελα να φύγω για κανένα λόγο, αλλά μάλλον σ ένα ταξίδι πάντα υπάρχουν στιγμές που κοιτάζεις πίσω, ένιωθα την κούραση των ημερών να βαραίνει πάνω μου, κοίταζα τη ζωή μου πίσω από απόσταση, τι μου αρέσει και τι όχι τόσο πολύ, τι θέλω να αλλάξει, τι ονειρεύομαι για τη συνέχεια, σκέψεις και ερωτήματα, μέχρι που νίκησε η κούραση και ανέβαλα τις αποφάσεις για (αρκετά) αργότερα.



H πτήση μας για τη Χο Τσι Μιν (ή Σαϊγκόν) ήταν μεσημεριανή, έτσι ξυπνήσαμε πιο αργά, είχαμε και χρόνο να φάμε ένα πρωινό με την ησυχία μας.

Αγνόησα επιδεικτικά το ασιατικό τμήμα του μπουφέ, μπουχτισμένη από τις σούπες και τις έντονες μυρωδιές και προτίμησα τις γνώριμες-ευρωπαικές γεύσεις με ψωμιά, αυγά και αλείμματα.
Η χαρά του υδατάνθρακα.

Στη διάρκεια της μασαμπούκας, μας επισκέφτηκε η υπεύθυνη της ρεσεψιόν που είχε δώσει το δωράκι μασάζ την προηγούμενη, η οποία έκανε περατζάδα από τους πελάτες να μάθει αν ήταν ευχαριστημένοι με τη διαμονή τους.

Ήρθε κ η σειρά μας, υποκλίθηκε, μας καλημέρισε και με τα σπαστά της αγγλικά μας ρώτησε αν μας είχε αρέσει το δωμάτιό μας και πως κοιμηθήκαμε.

Στο σημείο αυτό βρήκε ευκαιρία να παρέμβη ο Αντωνάκης, ο οποίος από την προηγούμενη μέρα καβαλούσε ένα ποδήλατο κ έψαχνε τις κρυμμένες γειτονιές της Ντανάγκ.

Μπορείτε λέει να μου πείτε αν υπάρχουν τίπoτα hidden gems και off the beaten path σημεία στην πόλη σας.
Απόλυτη σιωπή.
Μπλόκαρε η Βιετναμέζα, εκείνο το hidden gems της έπεσε βαρύ κ ασήκωτο…προσπαθούμε να πνίξουμε τα γέλια εμείς.
Τον κοιτάζει με βλέμμα άδειο η γυναίκα. Επανέρχεται σύντομα και επαναλαμβάνει με πλατύ χαμόγελο….Did you sleep well sir?

Ξεκαρδιζόμαστε εμείς….που πας ρε κακόμοιρε Αντώνη με τα hidden gems σου, από το Α1 επίπεδο Αγγλικών την έστειλες με τη μία στο προφίσιενσι τη φουκαριάρα τη βιετναμέζα, εντάξει δεν παίζεται το φιλαράκι μας.


Σήμερα πετούσαμε με τον εθνικό τους αερομεταφορέα την Vietnam Airlines. Μου άρεσαν πολύ τα χρώματά τους και οι στολές του προσωπικού.

Γενικά μείναμε πολύ ευχαριστημένοι με τις εσωτερικές και τις άλλες πτήσεις, είχα διαβάσει διάφορα για αναίτιες καθυστερήσεις και αλλαγές της τελευταίας στιγμής, όμως σε μας πήγαν όλα ρολόι.

H Danang από ψηλά

Η Χο Τσι Μιν των 9 εκατομμυρίων κατοίκων μας υποδέχθηκε με βαθύ καλοκαίρι και 35άρια.
Οι πρώτες εικόνες, ακόμη μέσα από το ταξί ήταν εξίσου χαώδεις με το Ανόι, φρικτή κίνηση, χιλιάδες μηχανάκια και οδηγική αναρχία στο ζενίθ.

Είσαι ρε παιδί μου στο κέντρο της πόλης σε δρόμο με τρία και τρία ρεύματα ανά κατεύθυνση . Εμείς στη Θεσσαλονίκη δεν έχουμε τέτοιο δρόμο μέσα στην πόλη, αλλά ας πούμε ότι η περιφερειακή οδός ήταν μέσα στην πόλη και είχε ανοίγματα στη νησίδα. Είσαι στο τέρμα δεξί ρεύμα της κατεύθυνσής σου αλλά αποφασίζεις ότι θέλεις να πας στο αντίθετο ρεύμα και κατά προτίμηση ξανά τέρμα δεξιά, γιατί έτσι. Τι πιο φυσιολογικό να κόψεις κάθετα όοοοολο το ρεύμα από τη μία πλευρά, να σταθείς λίγο στη μέση και μετά να κόψεις και την αντίθετη πλευρά και στα τρία ρεύματα για να πας εκεί που θέλεις. Απλούστατον
Και όλο αυτό δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Εξού και δεν μπινελικώνονται, δεν χειροδικούν, δεν συγχίζονται καν, απλά πατάνε τις κόρνες τους, όπως άλλωστε κάνουν έτσι κι αλλιώς ανελλιπώς από τη μέρα που γεννιούνται.

Κατά τ άλλα η διαφορά του χρήματος είναι εμφανής παντού. Η πόλη διαθέτει ακριβούς δρόμους, καθώς και πάμπολους εντυπωσιακούς ουρανοξύστες, ενώ παραδίπλα συνυπάρχουν οι παράγκες και η ζωή στο δρόμο. Τουρλού όλα.

Για το πρώτο μας βράδι είχα κλείσει ένα φθηνό τρίκλινο κοντά στο σταθμό λεωφορείων, ώστε το επόμενο πρωί να φεύγαμε εύκολα για το Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ (ξανά εκδρομή, όχι θα τους αφήσω να χαλαρώσουν).

Θα επιστρέφαμε άλλωστε στην πόλη για δύο ακόμη μέρες, για το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού.
Ο ταρίφας μας άφησε μπροστά στο στενό που θα βρίσκαμε το δωμάτιό μας, το κοίταξα λίγο και σκέφτηκα που πήγα και το βρήκα πάλι-περισσότερη παρακμή δε γινόταν να πετύχω.
'Ηταν ένα σκοτεινό θεόστενο με μήκος 500 μέτρα και πλάτος με το ζόρι 2, αριστερά δεξιά επιβίωναν όλοι οι άθλιοι της πόλης!
Ισόγεια κλουβιά που έκρυβαν φτώχεια, μιζέρια και την ιστορία του κάθε κατατρεγμένου της πόλης.

Δεν έχω φωτογραφία δυστυχώς, παρά μόνο μία απέναντι από τον ξενώνα που ήταν ένα νυχάδικο; Κάτι της κακιάς ώρας πάντως.

To δωμάτιό μας ήταν στον 4ο όροφο ενός κτιρίου χωρίς ασανσέρ, ήταν καθαρό αλλά από μέγεθος...περιστερώνας!
Πλάκα έχουμε, τη μία μέρα τους έχω στις χλίδες και την επόμενη μέσα στην αλητεία, τουλάχιστον δε βαριούνται τις εναλλαγές

Στη σημείο αυτό έπαιξε η έκπληξη με τον κάπτεν.
Ο Τάσος νόμιζε ότι ο κάπτεν θα πετούσε το απόγευμα για Κουάλα Λουμπούρ-εκείνος όμως είχε 2,3 ώρες ακόμη στην πόλη όταν φτάσαμε, του είχα δώσει τη διεύθυνσή μας και μας περίμενε κάπου εκεί κοντά να πάμε όλοι για φαγητό.
Το είχαμε στήσει στο μεταξύ να τους περάσω από κει που καθόταν ώστε να μας τραβήξει βίντεο που θα το έστελνε στην συνομιλία που είχαμε, για να βλέπαμε τα μούτρα του ανυποψίαστου Τάσου...

Ο Τάσος που δεν είχε ιδέα για όλα αυτά όμως, μπαίνοντας στο δωμάτιο θυμήθηκε να ψάξει ένα μπλουζάκι που ήθελε να φορέσει, να κάνει ντουζ κ να αράξει και τέλος πάντως οτιδήποτε μπορούσε, για να μου χαλάσει το πλάνο.
Επέμενα να φύγουμε γιατί και καλά πονούσε το στομάχι μου από την πείνα, νευρίασε που βιαζόμουν και κοντέψαμε να αρπαχτούμε που δεν τον άφηνα να χαλαρώσει, λέω θα τον σκοτώσω, τώρα βρήκε να τον πιάσει το πείσμα κ αυτόν
Τελικά αφού μουρμούρισε λίγο και με στόλιζε μέσα από τα δόντια του, ντύθηκε και κατεβήκαμε κάτω.
Χαλάλι ο κόπος, γιατί τα μούτρα του ήταν όλα τα λεφτά σε λιγάκι που χτύπησε το μήνυμα και έβλεπε τον εαυτό του σε βίντεο....άρχισε να ψάχνει τριγύρω του να δει από που θα του έρθει
Πετάχτηκε ο κάπτεν και ξανά μανά αγκαλιές και φιλιά, φάγαμε όλοι μαζί και όταν μας αποχαιρέτησε ξανά, ο Τάσος δεν το πίστεψε, σιγά λέει ως το βράδι πάλι από κάπου θα μας σκάσει μύτη.
Καλά πήγε αυτό.

Το βραδάκι βγήκαμε μια βόλτα πρώτα από όλα στο κέντρο της πόλης.

Ο θείος Χο!

και γω μαζί

η όπερα

Δημαρχείο ουάου!

Αυτή είναι βέβαια η λουστραρισμένη πλευρά.
Η άλλη είναι κάπως έτσι
Χαμός.

Ζωή στο δρόμο ξανά

Σ αυτή τη βόλτα πετύχαμε κ αυτόν

Ενώ λίγο αργότερα, πόνεσαν τα μάτια μου όταν αντίκρυσα αυτό

Μα αυτοκίνητο λαμέ; έχουν μπουζουκόβιους στο Βιετνάμ;

Περάσαμε μια βόλτα από την κλειστή αγορά Ben Than Market να τσεκάρουμε σουβενίρ και τιμές (αλίμονο)
και καταλήξημε στη διάσημη Bui Vien που είναι ο πεζόδρομος των μεγάλων κλαμπ και της ντεκαντάνς διασκέδασης της πόλης.

Εκτυφλωτικά φώτα, ηχορύπανση, προκλητικές χορεύτριες πάνω σε βαρέλια μέσα κ απέξω από τα μαγαζιά, ανήλικα που κατάπιναν φωτιές (σοκαριστικό), ΓερμανοΑυστραλοί γερολαίοι σαλιάρηδες που αναζητούσαν φρέσκια σάρκα σε τιμή ευκαιρίας και πάμπολες μπυραρίες, φαγάδικα, πλαστικά σκαμνάκια, τα πάντα όλα.

Χορταστικό βιντεάκι γιατί αν δεν το δεις και δεν τ ακούσεις δεν το καταλαβαίνεις!

'Οταν συνήλθαμε από το πρώτο σοκ, βολευτήκαμε σ ένα ροκάδικο που είχε λάιβ με τους Ασιάτες να πειραματίζονται, σχετικά αξιοπρεπώς σ όλα τα μυθικά άσματα του ροκ και τελειώσαμε τη βραδιά μας κουρασμένοι αλλά φουλαρισμένοι από τις πληθωρικές εικόνες της μεγαλούπολης που μας είχε μόλις συστηθεί.

Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ - Τα ψιψιψίνια και τα κοκοκόψαρα

Ακόμη ένα βάρβαρο ξύπνημα στις 6 το πρωί για να προλάβουμε το πρωινό λεωφορείο για το Μεκόγκ.
Το σύστημα των υπεραστικών λεωφορείων στη Χο Τσι Μιν είναι σχετικά παράξενο και λειτουργεί ως εξής:
Το google maps μας έδινε στίγμα για το σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων στο District 1, 200 μέτρα από το σημείο που είχα κλείσει τη διαμονή μας, ωστόσο όταν φτάσαμε εκεί δεν είδαμε τίποτα, ψαχνόμασταν αρκετή ώρα σαν χωριάτες που έφτασαν στην πόλη, ρωτούσαμε αριστερά-δεξιά, αλλά κανείς δε φαινόταν να ξέρει ή να καταλαβαίνει τι ρωτούσαμε.
Τελικά μπήκα σε ένα πρακτορείο ταξιδίων που μας εξήγησε το έργο.
Στο σημείο που έψαχνα εγώ υπήρχε απλά κάτι σαν υποσταθμός. Εκδίδεις εισιτήριο, σε παραλαμβάνει βανάκι το οποίο σε μεταφέρει δωρεάν στο μεγάλο σταθμό λεωφορείων που βρίσκεται έξω από την πόλη.
Αυτά, αν φυσικά θέλεις να κινηθείς με τη δημόσια συγκοινωνία.
Αν κλείσεις ιδιωτικό τουρ προφανώς σε παραλαμβάνουν από το κατάλυμά σου.
Το δικό μας τουρ ήταν κλεισμένο να μας παραλάβει από το ξενοδοχείο στο Μεκόγκ, έτσι έψαξα τα FUTA BUSES όπως λέγονται τα τοπικά ΚΤΕΛ.

Το βανάκι μας πάστωσε τον έναν πάνω στον άλλον, εμείς και κάτι ευτραφούλες γερμανιδούλες που με ζουλούσαν κι έγινα χαλκομανία πάνω στην πόρτα του αυτοκινήτου.
Αντίθετα το λεωφορείο ήταν ένα υπεράνετο sleeper bus, ένα 3ωρο δρόμος ήταν μέχρι τον Μεκόγκ,
λουκούμι μετά το πρωινό εγερτήριο.
Μπαίνοντας στο λεωφορείο βγάζεις παπούτσια, τα βάζεις σε σακούλα που σου δίνουν και περπατάς με τις κάλτσες ή ξυπόλυτος. 'Ετσι γλυτώνουν το σφουγγάρισμα.
Κουρτινάκια για την ιδιωτικότητα.

Βολευτήκαμε μια χαρά και γω και τα χαριτωμένα μου ελεφαντάκια..

Ενώ οι συνταξιδιώτες μου για την ιδιωτικότητα δεν ενδιαφέρονται. Απλά στα 5 λεπτά ροχάλιζαν! Το οποίο συνέβαινε σχεδόν παντού.

Στη μέση της διαδρομής υπήρχε στάση για ξεμούδιασμα. Σου έδιναν σαγιονάρες για να βγεις και τις ξαναμάζευαν στο έμπα.
Πρέπει να προσέχεις να μην έχει τρύπα η κάλτσα σου και ρεζιλευτείς.

Το λεωφορείο έκανε τέρμα στην σχετικά μεγάλη πόλη του Can Tho. 1.200.000 κατοίκους έχει αυτή η πόλη, αλλά ευτυχώς είμασταν στα όρια της πόλης κι έτσι σύντομα βρεθήκαμε σε έρημους επαρχιακούς δρόμους. Στα 11 περίπου χιλιόμετρα μέχρι το ξενοδοχείο μας, ο ταρίφας χτυπούσε την κόρνα ανά 1 λεπτό, ασχέτως αν ερχόταν κάποιος ή όχι. Προσπαθούσα να καταλάβω αν υπήρχε κάποιος παραλληλισμός, κορνάριζε μήπως τις πινακίδες; τα δέντρα; Κάτι άλλο; έμεινα με την απορία.

Στην τελευταία στροφή ήταν σα να μπήκαμε απότομα στη ζούγκλα.
Πυκνή βλάστηση παντού, ποταμάκια και ο δρόμος τελείωνε.
Εδώ είναι, μας δείχνει.
Δεν φαινόταν τίποτε.
Του κάνω νόημα να περιμένει και περπατάω μερικά μέτρα όταν βλέπω δύο βιετναμεζούλες με τα καπελάκια τους, με τις γνωστές υποκλίσεις και τα welcome. Εντάξει λέω, εδώ είμαστε.
Προχωρήσαμε σ ένα μονοπάτι και ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα μέρος, που στα μάτια μου φάνταζε ό,τι πιο κοντινό σε αυτό έχω στο μυαλό μου ως παράδεισο.
Σκέφτηκα να με τσιμπήσω να δω αν είναι αλήθεια ή όνειρο.
Ιδού η όαση

Τα lodges

Κι επειδή όταν η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία καλό είναι να αναφέρονται τα καταλύματα, δείτε εδώ

Το δωμάτιό μας ήταν έτσι...

Ενώ ξετρελάθηκα με το open air μπάνιο

αν και την ώρα που μπανιαριζόμουν, σκέφτηκα τι θα κάνω αν πεταχτεί ξαφνικά κανένα φιδάκι από την ανοιχτή οροφή όσο ήμουν ακόμη με τις σαπουνάδες

Λέγαμε μεταξύ μας, τι ζούμε πάλι και δεν το πιστεύαμε.
Και τα καλύτερα ήταν μπροστά μας.
Παρατήσαμε τα πράγματα και τσακιστήκαμε για μια βουτιά στην δροσερή πισίνα

και λίγο αραλίκι στις ξαπλώστρες με παγωμένες tiger. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Στις 2.30 το μεσημέρι είμασταν στη ρεσεψιόν όπου μας παρέλαβε ο ξεναγός μας, το τουρ είχε ποδηλατάδα στην περιοχή και επισκέψεις σε σπίτια ντόπιων, λαχανόκηπους και συναφή.
Είχα τσεκάρει δεκάδες ανάλογα τουρ, μονοήμερα και διήμερα, μου είχαν φανεί όλα παρεμφερή και από τιμές, ο καθένας ζητούσε ό,τι ήθελε. Τελικά έκλεισα αυτό που έκρινα ως πιο κοντινό στα ενδιαφέροντά μας, δεν ήταν φθηνό, αλλά τουλάχιστον ήταν βολικό και δε χρειαζόταν να τρέχουμε από το ένα μέρος στο άλλο για να βρούμε το γκρουπ.
Το πόσο απίθανο βγήκε στην πράξη ήταν κάτι που δεν το φανταζόμουν.

Καβαλήσαμε τα ποδηλατάκια και ξεκινήσαμε τη βόλτα.
Ο ξεναγός μας εξήγησε ότι θα περάσουμε με φέρυ τον ποταμό για να δούμε τα χωριά και τη ζωή των ντόπιων. Ενδιαφέρον ακούστηκε, πάμε λοιπόν.

Πιάσαμε κάτι χωματόδρομους και σύντομα βρεθήκαμε στην όχθη ενός παραποτάμου να περιμένουμε το φέρυ μαζί με ντόπιους και μηχανάκια.
Σίγουρα δεν περιμέναμε να έρθει το Hellenic Seaways, ίσως ένα μικρό φέρυ, μια μαούνα ναι, αλλά αυτό;

Δείτε εδώ για να καταλάβετε...
Mekong river ferry boat

Για κάτι τέτοια σκηνικά ζούμε, αρχίσαμε τη σαχλαμάρα και τα γέλια κι ο καημένος ο ξεναγός προσπαθούσε να μας μαζέψει.

Στη συνέχεια μας πήγε στο σπίτι του σιδερά.
Βγήκε ο μάστορας με τη μπάμπω στην αυλή και μας έδειξαν την τέχνη τους κ έφτιαξαν ένα σιδερένιο μαχαίρι μπροστά μας

Συνεχίσαμε την ποδηλατάδα σ ένα ονειρεμένο τοπίο. Παράλληλα με το ποτάμι, και ανάμεσα στις σκόρπια σπίτια των ντόπιων απολαμβάνοντας το πιο αυθεντικό σκηνικό όλου του ταξιδιού.

Μπουγάδα

Μας πήγε σ ένα κήπο με μηλιές να μας δείξει πως καλλιεργούν τα μήλα, πως τα τυλίγουν σε σακούλες για να τα προστατέψουν από τα έντομα, πως είναι βιολογικής καλλιέργειας χωρίς λιπάσματα και μας έδωσε το ελεύθερο να κόψουμε και να φάμε.
Μας εξηγούσε για όλων των ειδών τις καλλιέργειες και τα φρούτα τις περιοχής, θα σας πάω είπε και σ άλλους οπωρόκηπους.

Αφού κλέψαμε δηλαδή τα μήλα, θα κλέβαμε κ άλλα φρούτα Μάλιστα. Από το καλό στο καλύτερο αυτή η βόλτα.

Η ποδηλατάδα καθοδόν έκρυβε διάφορες εκπλήξεις.
Αυτά είναι σούπερ μάρκετ επάνω στο δρόμο, shop and go.

Συνεχίσαμε...

Τρομερό μέρος!
Η επόμενη στάση ήταν στο σπίτι μιας οικογένειας όπου μας έφτιαξαν χυμό ζαχαροκάλαμου
Στο οποίο ρίχνουν και μισό λάιμ για να σπάσει η γλυκατζούρα.
Φυσικά το ήπιαμε αφού μας έδειξαν όλη τη διαδικασία παραγωγής του.

Κάναμε περισσότερα από 10-15 χιλιόμετρα στους δρόμους αυτούς και θεωρώ πια ότι ήταν από τα καλύτερα κομάτια του ταξιδιού.
Δεν υπήρχε τουρίστας πουθενά ούτε για δείγμα, προφανώς και οι δραστηριότητες ήταν στημένες, όμως μπήκαμε σε αληθινά σπίτια ντόπιων, κρυφοκοιτάξαμε λίγο μέσα στις ζωές τους.

Απολαμβάνοντας και τις εικόνες από το ποτάμι

Αυτό ήταν κάτι σα γέφυρα.

Εννοείται πως την σκαρφαλώσαμε, όχι που θα την αφήναμε.

Τελευταία επίσκεψη στο σπίτι μιας θείας όπου φτιάξαμε όλοι μαζί παρέα ένα κέηκ καρύδας.
Εγώ ανέλαβα να ζουλήξω κάτι μπανάνες, ο Αντώνης ζουπούσε το ψαχνό της καρύδας να βγει το γάλα, ο Τάσος ανακάτευε το αλεύρι με τα υπόλοιπα υλικά και η θεία έσκαγε στα γέλια με τα χάλια μας.
Στο τέλος το έψησε σ έναν ξυλόφουρνο και στρωθήκαμε στην αυλή να το φάμε.
Πριν από αυτό μας έμπασε σπίτι της κ έδωσε το ελεύθερο να φωτογραφίσουμε
Κρεβατοκάμαρα

Τραπεζαρία με τα τιπς.

Εικονοστάσι που έπιανε το μισό δωμάτιο με τη φωτογραφία του μακαρίτη.
Τους τάφους δε, τους έχουν κάπου μέσα στις αυλές τους. Μας είπαν πως θεωρούν ότι ο νεκρός δεν φεύγει με το θάνατο, η ψυχή του τριγυρίζει εκεί, άρα εξακολουθεί να είναι οικόσιτος.

λαμαρίνες στα πλαινά του δωματίου και στην οροφή ελενίτ; πιθανώς...

Το παιδικό από τα εγγονάκια της. Μένουν όλοι μαζί με το ζευγάρι, πολύ συνηθισμένο στο Βιετνάμ, οι γονείς δουλεύουν και οι παππούδες προσέχουν τα παιδιά. Τώρα που κοιμόταν αυτή, που το ζευγάρι, δεν το καταλάβαμε.

Η κουζίνα όπου εκτυλίχθηκε το μαγειρικό όργιο

και η μαρμίτα. το έβαλε μέσα σ ένα ταψάκι και ψήθηκε

πίσω αυλίτσα όνειρο

Η τελική μορφή του γλυκού. Νόστιμο ήταν, στο πιατάκι δίπλα είχε ένα ντιπ από τζίτζερ που του έδινε ένα πιο πικάντικο τατς.

Απίθανη όλη η βόλτα, τι να λέμε, στο γυρισμό έβγαιναν τα παιδάκια από τα σπίτια και μας χαιρετούσαν. Βασικά όλη η γειτονιά βγήκε να μας γνωρίσει, είμασταν το γεγονός της ημέρας.
'Ο,τι πιο αυθεντικό ζήσαμε, νομίζω ρούφηξα κάθε λεπτό αυτής της μέρας.
Στεναχωρεθήκαμε που δεν είχαμε τον κάπτεν να το χαρεί μαζί μας. "Τουλάχιστον 200 βίντεο θα έφτιαχνε όλη μέρα" είπε ο Τάσος λυπημένος

Μιλήσαμε αρκετά και με τον αραχνούφαντο ξεναγό μας. Αραχνούφαντος γιατί ήταν τόσο αδυνατούλης που το χεράκι του ήταν σαν παιδικό. Βάλαμε και στοίχημα για την ηλικία του, τελικά ήταν 32 ετών ενώ φυσικά έδειχνε με το ζόρι 20-22.

Τελειώσαμε τη βόλτα λίγο πριν νυχτώσει κ ανανεώσαμε το ραντεβού για τα χαράματα της επόμενης μέρας για να μπούμε σε βάρκες και να δούμε τις περίφημες πλωτές αγορές.

Φάγαμε βραδινό στο ξενοδοχείο, μόλις έπεφτε το σκοτάδι δεν είχες και πολλά να κάνεις, αλλά εμείς οι περίεργοι αποφασίσαμε να βγούμε παραέξω στο δρόμο πάραυτα, να εξερευνήσουμε μην τυχόν και υπήρχε ίχνος νυχτερινής ζωής.
Προς τα δεξιά του δρόμου δεν κουνιόταν φύλλο. Μαύρα σκοτάδια παντού.
Γυρίσαμε πίσω προς τα αριστερά και είδαμε φώτα.
Πλησιάσαμε να δούμε καλύτερα, είδαμε κόσμο μαζεμένο και δυνατές φωνές, πήγαμε πιο κοντά, είχαν στρωμένα τραπέζια και φαγοπότι, μας πήραν πρέφα και μας φώναξαν να μπούμε στην αυλή.

Λέμε κανένας γάμος μήπως, αρραβώνας;
Ούτε γάμος, ούτε αρραβώνας.... σε κηδεία πέσαμε
Και τι κηδεία!
Τρώγαν, πίναν του σκασμού, το γέλια τι χάχανα, μέχρι ένας με μακιγιάζ αποκριάς ήρθε και μας προυπάντησε.
'Αντε τώρα να τα αποκρυπτογραφήσεις όλα αυτά.

Η θειά που άφησε το μάταιο τούτο κόσμο

Σκεφτήκαμε ότι με τόσα γέλια, μάλλον δεν την πολυσυμπαθούσαν τη θειά ή άφησε την περιουσία σε άλλο σόι...

Δεν φάγαμε πάντως μαζί τους, ούτε ψύλλος στον κόρφο μας με τόσο θανατικό...
Γυρίσαμε πίσω και περάσαμε το τελευταίο κομμάτι της βραδιάς (κανένα μισάωρο που αντέξαμε ακόμη) αράζοντας στις ξαπλώστρες της πισίνας, κουβεντιάζοντας για όλα τα καταπληκτικά πράγματα που είχαμε ζήσει, ενώ ο μόνος ήχος που ακουγόταν εκτός από εμάς ήταν ένας ξεκούρδιστος βάτραχος που προσπαθούσε να πιάσει ρυθμό στο κράξιμό του.

Μεκόνγκ βαρκάδα και επιστροφή στην κόλαση της Χο Τσι Μιν

04.30 η ώρα, μαύρη νύχτα ήταν ακόμη έξω όταν σηκωθήκαμε.
.Οι πλωτές αγορές όμως, είναι πολύ πρωινή υπόθεση και θέλαμε καμιά ώρα να φτάσουμε ως εκεί.
Σκουντούφληδες από τη νύστα περπατήσαμε ως την όχθη του ποταμού για να μπούμε στη βάρκα-σαμπάν (ή σκυλοπνίχτης)
Στη διαδρομή περάσαμε πάλι από την κηδεία/αγρυπνία. Ακόμη εκεί ήταν όλοι αυτοί, ξύπνιοι, έτρωγαν και γελούσαν. 'Ελα Παναγία μου

Ο καλός μας ο ξεναγός μας πληροφόρησε ότι τους νεκρούς τους κρατάνε 3 μέρες στο σπίτι μετά το θάνατο. Και τους βάζουν στο σαλόνι, περνάει όλη η γειτονιά για το γκουντμπάι. Αν είχατε μπει μέσα λέει εχθές εκεί θα τη βλέπατε τη γιαγιά. Φτου, φτου μπα σε καλό μας!

Μπήκαμε στη βάρκα αξημέρωτα και σε λιγάκι βρήκαμε την πρώτη μικρή αγορά.
Εδώ η κυρία πουλούσε καφέ/ τσάι

Βίντεο
Mekogk floating markets

σε λίγο που πήρε να ξημερώνει ήταν μαγεία

Βίντεο
mekongk sunrise

Ξημέρωσε γρήγορα και μεις πηγαίναμε και πηγαίναμε

κάπου εκεί μαζεύτηκε κόσμος και μας είπαν ότι βούλιαξε ένα πλοίο με καρπούζια! Ψάρευαν όλοι καρπούζια από το ποτάμι.
Μάζεψε κι ο δικός μας μερικά

Σε καμιά ώρα φτάσαμε στο πιο πλατύ σημείο του ποταμού, εκεί ήταν μαζεμένα τα καραβάκια με τα κάθε λογής ζαρζαβάτια.
Μας είπαν πως σ αυτό το σημείο οι πωλήσεις είναι κυρίως χοντρικής φύσης σε μεταπωλητές οι οποίοι αντίστοιχα πουλάνε στις μικρές βάρκες που κάνουν διανομές μέσω του ποταμού.

Εδώ βέβαια είχαν μαζευτεί δεκάδες βάρκες σαν τη δική μας, φορτωμένες με τουρίστες.

Πρώτα πήγαμε στη βάρκα-εστιατόριο και φάγαμε πρωινό
Σούπα Pho και φρεσκοστυμένο χυμό πορτοκάλι, πεντανόστιμα και τα δύο.
Με τα ξυλάκια εννοείται ε; pro είχα γίνει ως τότε...

'Επειτα μας ανέβασαν σ ένα από τα πλοία-μανάβικα για να δούμε τη διαρύθμιση του χώρου και τη ζωή στο πλοίο.

Μαγαζί-σπίτι δύο σ ένα

οι ανανάδες για πούλημα και δίπλα η ντουλάπα

κουζίνα

Αυτά στο αμπάρι, δε στεκόσουν όρθιος προφανώς, εγώ διπλωμένη στα δύο σερνόμουνα εκεί μέσα.
το εικονοστάσι, εικονοστάσι όμως!

Βγήκα επάνω και μας κέρασαν μυρωδάτους ανανάδες που τους τσάκισα. Μαζί με τζίτζερ, είπαμε για το τατς!

έρχονται και τα ρεμάλια οι συνταξιδιώτες μου!

σπίτια

Κατόπιν πήγαμε στο εργοστάσιο παραγωγής των νουντλς!
ωραία φάση αυτό είδαμε όλη τη διαδικασία
παρκάραμε

εδώ απλώνεις το φύλλο ζύμης σα κρέπα. Με άφησαν να φτιάξω και γω ένα

τα απλώνουν να στεγνώσουν

κι έπειτα τα κόβουν στο μηχάνημα και γίνονται έτσι σα μαλλιά

Οι χρωστικές έρχονται βιολογικά από φρούτα και λαχανικά πχ το κίτρινο από μάνγκο. το ροζ από πατζάρι το κόκκινο από το ντράγκον φρουτ.
Πάρα πολύ μου άρεσε το συγκεκριμένο και αγόρασα μία συσκευασία, ήδη έφτιαξα κοτόσουπα με αυγολέμονο και νουντλς, μμμμμ φανταστική, ψαρόσουπα με νουντλς αντί για ρύζι, μιαμ μιαμ, μέχρι παραλλαγή γιουβαρλάκια με νουντλς δοκίμασα και τα καταβροχθίσαμε, άλλωστε τα λεπτά νουντλς από ρύζι παρασκευάζονται και δένουν γάντι με όλες τις δίαιτες.

Πάνω από ώρα δρόμος (ποταμός για την ακρίβεια) ήταν για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο, όμως μας έκανε κ άλλη στάση, αυτή τη φορά σ έναν οικολογικό φρουτόκηπο, κάτι τέτοιο.

Η αλήθεια είναι πως είχαμε κουραστεί τόσες ώρες στη βάρκα, νυστάζαμε κιόλας, δε θέλαμε άλλη χλωρίδα κι έτσι τον είδαμε βιαστικά και αδιάφορα.
Εμείς ελπίζαμε να δούμε κάτι πιο εξωτικό, κανέναν κροκόδειλο, τίποτα φίδια (από μακριά-πολύ μακριά όμως), ήρθαν οι άνθρωποι κ έφυγαν όλα, τζίφος. Αλλού πρέπει να πάμε για τέτοια.

'Ολα στολισμένα κ έτοιμα για την Κινέζικη Πρωτοχρονιά

'Ομορφα ήταν, απλά κουτουλούσαμε. Και δε θέλαμε να φάμε άλλα φρούτα.
Επιπλέον στην είσοδο είχαν μαζευτεί όλοι οι Ασιάτες-Κακοφωνίξ και έπαιρναν σειρά για το αγαπημένο τους καραόκε, ενώ γκάριζαν προσπαθώντας να αποδώσουν τα σουξέ της περιοχής.

Στο ξενοδοχείο καθίσαμε πάλι για πρωινό γιατί το είχαμε πληρωμένο. Σκάσαμε να τρώμε πια, το βράδι ξανά.
Πακετάραμε (ξανά) κ επιστρέψαμε στη Σαιγκόν κατά τον ίδιο τρόπο.
Μπαίνοντας στην πόλη μας συνάντησε και πάλι η φριχτή κίνηση μαζί με τον αδιάκοπο θόρυβο, από την ησυχία του παράδεισου, πέσαμε ξανά στα σκληρά.

Μπροστά σ αυτό το χάος, τα δικά μας μποτιλιαρίσματα μου φαίνονται πλέον παιδικά....
'Ενιωθα τόσο ζαλισμένη που σκέφτηκα, να δεις θα γυρίσεις στη Θεσσαλονίκη, θα περάσεις από τα έργα του Flyover και θα τους λες τι γκρινιάζετε ρε γατάκια που νομίζετε ότι ΑΥΤΟ είναι ταλαίπα;

Για το τελευταίο μας διήμερο τους είχα τάξει άνεση κι εμφάνιση. Ούτε εγώ η ίδια όμως περίμενα τέτοια υπερπαραγωγή.
Το διαμέρισμά μας ήταν σ ένα υπερμοντέρνο συγκρότημα με πολλά facilities, ξαφνικά βρεθήκαμε σ μια σπιταρώνα στον 33ο όροφο, με σαλοκουζίνα, 3 δωμάτια, 2 μπάνια, wide screen tv και πάνω από όλα αυτή τη θέα....

που όταν βράδιασε έγινε έτσι

και το έβλεπα ξαπλωμένη από το κρεβάτι μου αφού ο τοίχος μου ήταν τζαμαρία.
Από το σαλόνι πάλι έβλεπες αυτό

Λέω άντε γλυτώσαμε και το 12ευρο για τα observatory decks, δεν υπήρχε λόγος πια!

Ορίστε και το λινκ που ζητήθηκε από τον @tatooine και άλλους

Το επόμενο ζητούμενο της ημέρας ήταν απλά παρατεταμένο λιώσιμο στην πισίνα του κτιρίου.
Πως είπατε;

Μας λυπάστε το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε, η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Και μας άξιζε.

Η υπόλοιπη μέρα κύλησε εντελώς χαλαρά πια, πήραμε φαγητό από τα μάρκετ που είχε στο ισόγειο και αράξαμε στο σπίτι χαζεύοντας μπαλίτσα στο ασιατικό κύπελλο και αρκετά αργότερα βγήκαμε για ένα περπάτημα μέχρι το κέντρο, ευτυχώς παρότι πρόκειται για μια αχανή πόλη, τα βασικά αξιοθέατα είναι συμπυκνωμένα γεωγραφικά, τα οποία είχαμε σκοπό να εξερευνήσουμε την επόμενη μέρα.

Αυτός είναι ο Bitexco Tower, επιχειρηματικό κέντρο που ως το 2011 ήταν ο ψηλότερος ουρανοξύστης στο Βιετνάμ. Εκεί που φαίνεται το "υπόστεγο" είναι ο 49ος όροφος που φιλοξενεί το skydeck.
Αυτό θα πληρώναμε για να δούμε τη θέα αλλά αφού μέναμε στον όροφο 33 τι; για 15 ορόφους να τραβολογιόμαστε αλλού;

Το αγαπημένο δείπνο των βιετναμέζων. Να τρώνε pot (αυτό που ψήνεις τα κέατα ή ψαρικά μόνος σου) στα χαμηλά πλαστικά σκαμνάκια.

Σας αφήνω με τα λατρεμένα μας μηχανάκια.
Να ένας δρόμος που ΔΕΝ περάσαμε εύκολα εκείνο το βράδι...

Motorbikes in Ho Chi Minh




Βολτάροντας στη Χο Τσι Μινχ

Επιτέλους μια μέρα που ξεκίνησε σε ανθρώπινη ώρα, χορτάσαμε ύπνο και ήπιαμε τα πρωινά καφεδάκια δίχως να τρέχουμε πανικόβλητοι.
Σαλονάκι σπιτικό

Θέα

Αποφασίσαμε να πάμε προς το κέντρο ποδαράτοι, αλλά το μετανιώσαμε αμέσως μόλις βγήκαμε έξω. Η μέρα προβλεπόταν πολύ ζεστή, έτσι μας έσωσε το grabaki το οποίο παρακολουθούσαμε να κάνει μία τέλεια αναστροφή σε λεωφόρο 3 ρευμάτων ανά κατεύθυνση για να μας παραλάβει εκεί που περιμέναμε. Καρδιακό κόντεψε να μας βρει όταν στον τελικό του ελιγμό έκοψε καμιά 30ριά μηχανάκια που ερχόντουσαν καταπάνω του ενώ περιμέναμε μάταια κάποιον από όλους να φρενάρει και να δώσει προτεραιότητα! Την ύστατη στιγμή κάπως όμως το βολεύουν και περνάνε όλοι, το λες και επιστήμη.

Στην κορυφή της λίστας είχα το War Remainings Museaum που διαθέτει τα περισσότερα εκθέματα γύρω από τον πόλεμο με τους Αμερικάνους.
Στην αυλή εκθέτουν αεροπλάνα και άρματα και μέσα βλέπεις όλο το ιστορικό ενός από τους πλέον αηδιαστικούς πολέμους της νεότερης ιστορίας.

Εδώ με ένα ελικόπτερο Χιούι

Για το εσωτερικό δεν ξέρω τι να περιγράψω. Μέχρι το σημείο που βλέπαμε οβίδες, ρέπλικες φυλακισμένων και στολές, συνηθισμένο το θέαμα, πάνω κάτω σε όλα τα πολεμικά μουσεία παρόμοια είναι τα εκθέματα.

Ακούσαμε ηχητικά και είδαμε δεκάδες αποκρουστικές φωτογραφίες για τις επιπτώσεις της διοξίνης-το πλέον εξελιγμένο αμερικανικό όπλο το οποίο 50 χρόνια μετά ακόμη ανιχνεύεται σε περιοχές της χώρας. Παραμορφωμένα μωρά, με διανοητική καθυστέρηση, τερατογεννέσεις, απόκοσμα σιαμαία, άνθρωποι χωρίς χέρια και πόδια, κάποιοι τα κατάφεραν και άλλοι όχι, αποτελέσματα μιας παράλογης θηριωδίας, ένιωσα αηδία, στεναχώρια, αποτροπιασμό και πολύ ντροπή. Ντροπή που είμαι άνθρωπος, ντροπή που όλα αυτά δε συνέβησαν απλά τότε αλλά με διαφορετικό πρόσωπο συμβαίνουν ακόμη και σήμερα, άρα δεν παραδειγματιζόμαστε, δεν μαθαίνουμε από κανέναν πόλεμο τίποτα; ΓΙΑΤΙ;

Μας δουλεύουν....

Γράμμα μιας Βιετναμέζας προς τον Ομπάμα

Φύγαμε με τα στομάχια ανακατεμένα και συνεχίσαμε να χαζεύουμε ανόρεχτα τα υπόλοιπα αξιοθέατα.
Περάσαμε από το Παλάτι της Ανεξαρτησίας αλλά τ αγόρια δεν ήθελαν να μπούμε μέσα.
Δεν επέμενα και συνεχίσαμε

Ο καθεδρικός που προσομοιάζει την Παναγία των Παρισίων ήταν υπό επισκευή

Βρήκαμε το υπέροχο αποικειοκρατικό κτίριο του ταχυδρομείου

το εσωτερικό

όπου πουλάνε καρτ ποστάλ και μπορείς να ταχυδρομήσεις την καρτούλα σου με γραμματόσημο όπως τον παλιό καλό.
Το βρήκαμε πολύ γλυκό και βίνταζ, πήραμε καρτούλες για τους δικούς μας, εγώ αποφάσισα να στείλω στα παιδιά μου, που από συμβατικό ταχυδρομείο μόνο τη.... ΔΕΗ ξέρουν να τους στέλνει γράμμα τακτικά , το θεώρησα όμορφη έκπληξη να δουν πως λειτουργούσαμε εμείς κάποτε στις διακοπές μας.
Πήρα δύο όμορφες καρτούλες και έγραψα το ίδιο κείμενο και στους δύο, "όπου κ αν βρίσκομαι στον κόσμο, κοντά ή μακριά το μυαλό μου είναι πάντα μαζί σας....Με αγάπη η μανούλα" και λοιπά γλυκανάλατα...

και πήδηξα όταν πήγα να πληρώσω τα γραμματόσημα. 4 καρτούλες κρατούσα και πλήρωσα γύρω στα 13 ευρώ. Αν έχουν το θεό τους, το Βούδα τους τέλος πάντων!
Με κούριερ να έστελνα πιο φθηνά θα ερχόταν, ενώ τελικά χρειάστηκαν 4 ολόκληρες βδομάδες για να βρουν προορισμό, κοντεύω να τελειώσω την ιστορία και μόλις προχθές μας ήρθαν!
Χαλάλι όμως, δεν το περίμεναν και τους άρεσε πολύ, ο γιός μου είπε θα τη βάλω δίπλα στην οθόνη εργασίας μου να τη βλέπω όταν δουλεύω και η κόρη μου μόλις είδε το φάκελο και κατάλαβε αναφώνησε "τι γλυκό!" αλλά όταν διάβασε την κάρτα, μου είπε να το ξέρεις, δεν θα μας πείθεις

Λίγο η αδιαθεσία μετά το μουσείο, λίγο η ζέστη που ήταν πια ανυπόφορη, δεν την παλεύαμε άλλο.
Πήραμε το δρόμο για το σπίτι.
Φωτογραφίσαμε τον Βitexco την ημέρα

αυτό μας έκανε εντύπωση για το πόσο στενόμακρο ήταν

στο δρόμο πήρα ένα bahn mi σε χρώμα ροζ!

και καταλήξαμε σπίτι για να χαρούμε τη δροσιά της πισίνας λιγάκι περισσότερο, σβήσιμο της κούρασης και της ζέστης που τόσες μέρες κουβαλούσαμε πάνω μας.

Νύχτα πια, βγήκαμε βόλτα στη θορυβώδη Bui Vien να την δούμε μια τελευταία φορά.
Τα πράγματα ήταν σχετικά υποτονικά, υπήρχαν πάλι γιγαντοθόνες παντού, έπαιζε η Εθνική τους-νομίζω με το Ιράκ, πάνω που ήταν στο 2-2 και θα πήγαιναν στην παράταση, έδωσαν ένα ηλίθιο πέναλτι και έχασαν στις καθυστερήσεις, ευτυχώς είχαμε προλάβει να δούμε το χαμό από το γκολ που έβαλαν πριν τους κοπεί το χαμόγελο από τα χείλη. Καλά λέω, άμπαλοι.

Εμείς μια φορά, απολαύσαμε τις μπύρες μας μια χαρά, πιάνοντας την κουβέντα με μια παρέα Αυστραλών που καθόταν δίπλα μας κι ανταλλάξαμε πολιτισμικές πληροφορίες.
Είχαμε άλλη μία μόνο-την τελευταία μας μέρα στο Βιετνάμ.
Οι μέρες που είμασταν στο Ανόι ήδη μας φαίνονταν απίστευτα μακρινές, είχαμε ζήσει τόσα πολλά, είχαμε αλλάξει τόσες εικόνες, η καθημερινότητα ενός ταξιδιού είναι η συμπυκνωμένη εμπειρία μιας ολόκληρης χρονιάς που αντιστοιχεί στη ρουτίνα της κανονικής μας ζωής.


Περπατήσαμε πολύ ευχάριστα το 1,5 τελευταίο χιλιόμετρο μέχρι το σπίτι μας, περνούσαμε πια το δρόμο άνετα και με αυτοπεποίθηση, τέλος στην ανασφάλεια των πρώτων ημερών που στεκόμασταν ψαρωμένοι μην μας κόψει κανένα μηχανάκι. Πλέον απλώναμε λίγο το χέρι να τους κόψουμε και διασχίζαμε τους δρόμους περπατώντας αργά και σταθερά, ενώ τα μηχανάκια προσπερνούσαν από το πλάι αριστερά και δεξιά. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο...
Περάσαμε από τα στέκια των ντόπιων, το δρόμο του "έρωτα" με τα κορίτσια να "μετράνε" μια τ αγόρια και μια εμένα, σχολιάζαμε αυτά που βλέπαμε, χαβαλεδιάζοντας (όπως πάντα), ενώ ετοιμαζόμασταν ψυχολογικά για την τελευταία ημέρα και εκδρομή (πάλι) προς τα περίφημα Chu Chi Τούνελ (κι άλλος πόλεμος), η τελευταία εκκρεμότητα που μας είχε απομείνει πριν να ολοκληρωθεί το ταξίδι στη μεγάλη αυτή χώρα.

Cu Chi Tunnels ή πως πολεμούν οι ανίσχυροι

Επιστρέψαμε στα (πολύ) πρωινά ξυπνήματα για να προλάβουμε την τελευταία μας εκδρομή, την οποία είχα κλείσει μέσω του klook.com, πολύ απλά γιατί την είχαν φθηνότερα από παντού-κάπου στα 18€/άτομο. Πολλά είχαμε ήδη ξοδέψει εδώ και κει και στο τέλος με έπιασαν οι τσιγκουνιές μου.

Μόνο που από τα sleeper bus με όλα τα κομφόρ, πέσαμε σε μισοδιαλυμένο σαπάκι, με εκείνα τα δερμάτινα καθίσματα που κολάν επάνω σου με τη ζέστη και αναρτήσεις που σε κάθε λακούβα πονούσες από τα τραντάγματα. Το μόνο πράγμα που δούλευε σχετικά καλά ήταν ο κλιματισμός. Μας λυπήθηκε ο Βούδας.

Ο ξεναγός μας-ο ψηλότερος Βιετναμέζος που είδα σε όλο το ταξίδι- καβάτζωνε το 1,85 και θα μπορούσε εύκολα να παίζει στην εθνική μπάσκετ;
Χαμογελαστός και κεφάτος, πίστευε ότι μιλάει καλά αγγλικά και δεν έβαζε γλώσσα μέσα. Στην πραγματικότητα, όπως τους περισσότερους, τον καταλάβαινες με μεγάλη προσπάθεια
Μας μάζεψε καμιά 30ριά άτομα διαφόρων εθνικοτήτων-μια βαβέλ όλων των αποχρώσεων σε δέρμα και τρίχα και ξεκινήσαμε.

Τρεις ώρες, μας ενημέρωσε ότι θα διαρκούσε η διαδρομή και φρίκαρα...αλλά πως να μην κάνεις 3 ώρες αφού τη μιάμιση τη χρειάζεσαι για να βγεις από την πόλη τους.
Για να περάσει η ώρα, μας έλεγε ότι του κατέβαινε, πρώτα από όλα ζήτησε να μάθει από που κρατάει η σκούφια του καθένα.
Ακούγαμε Ινδία, Ινδία, Γαλλία (πολλοί Γάλλοι γενικώς στη χώρα), Σιγκαπούρη, Μαλαισία, Ινδία, Ελλάδα...ακούμε από μπροστά....επππππ πατριώτης;
'Ελα ρε καρντάσι, πετύχαμε έναν Ρεθυμνιώτη Κρητικό που ταξίδευε σόλο και προερχόταν από 12ωρη λεωφορειάδα, Καμπότζη μεριά. Τον βάλαμε στο γκρουπ μας και γίναμε γαλαρία.
Ινδία ξανά, μπλα μπλα, και από κάπου ακούγεται να λένε Αμερική.
Αμερική;; 'Ελα ρε παιδιά, λέει ο Τάσος, πάτε να δείτε την &@#$^ που φάγατε στα Τούνελ ε;;;

Λίγο πριν φτάσουμε, είχαμε στάση σ ένα εργαστήριο όπου απασχολούνται θύματα του πολέμου- απόγονοι που κουβαλούν γενετικό πρόβλημα.
Ξεναγηθήκαμε στα εργαστήρια όπου φιλοτεχνούν εκπληκτικά αντικείμενα, θαυμάσαμε την υπέροχη δουλειά τους, καλαίσθητα διακοσμητικά, κάδρα, κεραμικά και απεικονίσεις της χώρας, τα περισσότερα όμως ογκώδη και πολύ-πολύ ακριβά.

Στον τελικό προορισμό φτάσαμε, όπως μας είχε υποσχεθεί πάνω κάτω στο τρίωρο-είχαμε μπαιλντίσει μέσα στο σαράβαλο λεωφορείο, μόνο που έξω παραμόνευε η αδυσώπητη ζέστη της ζούγκλας. Ευτυχώς δεν είχε τόση υγρασία όσο περίμενα κ έτσι η κατάσταση ήταν σχετικά υποφερτή.
Κάποιοι ρώτησαν για κουνούπια, ναι μεν δεν βρισκόμασταν στην υγρή εποχή αλλά καλού κακού αν έχετε λέει κάτι, ψεκαστείτε.
Είχα προμηθευτεί ένα σπρέι με deet από το Μεκόνγκ και ψέκασα όσους βρήκα μπροστά μου, το υπόλοιπο το γύρισα Ελλάδα, αν τύχει και πάω προς Χαλάστρα μεριά (οι Σαλονικείς ξέρουν), να ξαφνιάσω τα εγχώρια κουνούπια, που με τα γνωστά μπαιγκοναουτάν ξεκαρδίζονται στα γέλια.

Πριν από όλα, αν κάποιος το επιθυμούσε, υπήρχε η δυνατότητα να κάνεις κάποιες ρίψεις με πολυβόλο όπλο. Κάπου στα 20 ευρώ αν θυμάμαι καλά.
Μαντέψτε ποιός σήκωσε το χέρι να συμμετάσχει. Από τόσο κόσμο, ένας μόνο! And the winner is....Κρήτη! Δε σας φτάνουν οι μπαλωθιές στον τόπο σας ρε σύντεκνε;
Τον κατέβασαν σ ένα λαγούμι, ακούσαμε τις ριπές και μας τον γύρισαν πίσω χαρούμενο.

Η περιήγηση ξεκινούσε με τα βαριά άρματα που σώζονται λίγο έξω από την είσοδο στη ζούγκλα

Μπήκαμε στα μονοπάτια και λίγο λίγο μας έδιναν της πληροφορίες για τον τρόπο που λειτουργούσε όλο το σύστημα των Βιετγκόγκ.
Ζούγκλα

Εδώ σε ρέπλικα όλο το σύστημα των τούνελ. O πρώτος όροφος ήταν στα 3 μέτρα κάτω από τη γη, ο δεύτερος στα 6 και ο τρίτος στα 12 και περισσότερο.
Σας θυμίζει κάτι; Από που παραδειγματίστηκε ίσως η Χαμάς;

Το δε σύστημα ήταν ιδιοφυές. Μαγείρευαν σ ένα σημείο αλλά είχαν σκάψει με τέτοιο τρόπο την έξοδο της καμινάδας ώστε ο καπνός έβγαινε παραπλανητικά, σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση.
Τρύπες εξόδου του ατμού από το μαγείρεμα.

Τα τούνελ την εποχή του πολέμου κάλυπταν περισσότερα από 200 χιλιόμετρα απόσταση!
Οι είσοδοι ήταν στενές καταπακτές καλά καμουφλαρισμένες μέσα στην ζούγκλα, ιδανικές για τους μικρόσωμους βιετναμέζους, όπως άλλωστε και οι στοές, ενώ οι μεγαλόσωμοι χοντροκ&^$##δες Αμερικάνοι ήταν σχεδόν αδύνατο να χωρέσουν.

Προσπάθησαν με κάθε τρόπο να διαλύσουν το σύστημα, βομβάρδιζαν ανελέητα την περιοχή αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να ισοπεδώσουν το έδαφος, ενώ οι στοές έμεναν άθικτες.
Κάποτε έστειλαν έναν ειδικό ιχνηλάτη-αρχιτέκτονα ο οποίος κατάφερε μερικώς να βγάλει άκρη, μόνο που χωρίς λεπτομερή πληροφόρηση έπεσε σε αδιέξοδο τούνελ και πέθανε από ασιτία....
Δοκίμασαν να πλημμυρίσουν τις σήραγγες διοχετεύοντας μεγάλες ποσότητες νερού, το είχαν όμως προβλέψει και αυτό στο σχεδιασμό, έτσι το νερό έφυγε προς το ποτάμι και οι Βιετναμέζοι έστειλαν ευχαριστήρια επιστολή προς τη Διοίκηση του Αμερικανικού στρατού.... Ευχαριστούμε για το ντουζ

Απομεινάρια των βομβών

Κάποια στιγμή οι Αμερικάνοι έστησαν εν αγνοία τους, όλο τους το στρατιωτικό επιτελείο ακριβώς πάνω από τις σήραγγες των Βιετναμέζων! Γεγονός που συνέχισαν να αγνοούν ως το τέλος του πολέμου.
Βεβαίως και οι Βιετναμέζοι αντιμετώπιζαν σοβαρότατα προβλήματα, πολλές φορές έπρεπε να επιβιώνουν για πολλούς μήνες μέσα στις στοές, υποσιτισμένοι, ενώ συχνά πέθαιναν από τσιμπήματα φιδιών και σκορπιών ή από ασθένειες που εξαπλώνονταν λόγω των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης.

Στην αυθεντική είσοδο καταπακτής που περισώζεται. Ο ξεναγός μας προέτρεψε να μπούμε αρκεί να χωράμε να περάσουμε από την τρύπα. Μόνο ζυγαριά δεν έβγαλε να μας ζυγίσει. Οι περισσότεροι έκαναν τον....Αμερικάνο, ενώ οι Ινδές που είχαν μπαμπάτσικα- πλούσια τα ελέη, έκαναν βήμα πίσω. Βρήκα ευκαιρία εγώ, έχουν και τα θετικά τους οι αδύνατες, τι να σας κάνω που το τρώτε όλο σας το φαγητό

η τρύπα

Τα τούνελ που περισώζονται σήμερα έχουν διαπλατυνθεί και υποστηλωθεί για τουριστικούς λόγους.
Είχε αρκετά σημεία όπου μπορούσες να μπεις, να συρθείς για μερικά μέτρα και να βγεις λίγο πιο πέρα.

Εγώ παιδιά ούτε καν! Δεν είμαι για τέτοιους κλειστοφοβικούς χώρους. Από την άλλη είμαι περίεργη, μπήκα στην τρύπα να δω πως είναι, μόλις κατάλαβα πόσο στενά είναι και δεν έβλεπα το φως της εξόδου, την έκανα, μεταβολή και πίσω.
Μόνο που δεν γινόταν ούτε στροφή να κάνω-σφήνωσα. Έξυσα λίγο τον ώμο μου στο ταβάνι για να στρίψω και βγαίνοντας μου την είχαν στημένη.

βιντεάκι
- YouTube

Η φωτογραφία είναι από το πιο βαθύ επίπεδο όπου υπήρχαν τα δωμάτια που συνεδρίαζαν οι στρατηγοί. (την έβγαλε ο Αντωνάκης)

Έξω υπήρχαν ομοιώματα Βιετναμέζων πολεμιστών, με τις καθημερινές εργασίες.

Ο σιδεράς φτιάχνει όπλα από απομεινάρια των βομβών που έπεφταν!

από τα ελαστικά των οχημάτων του αμερικάνικου στρατού έφτιαχναν τα σανδάλια τους

Δείτε εδώ. Τεχνική του ανάποδου σανδαλιού. Το φορούσαν δηλαδή με ανάποδη φορά ώστε τα ίχνη τα μπερδεύουν τον εχθρό. Ανταρτοπόλεμος.

Τραυματιοφορείς

Νοσοκομείο

Βιετκόγκες

Αυτός ρε παιδιά νόμισα ότι ήταν ρέπλικα και όταν πήγα να βγάλω φωτογραφία μου χαμογέλασε και σκιάχτηκα. Μα το Βούδα!

Η ταπιόκα ήταν η κύρια τροφή τους. Πλούσια σε υδατάνθρακα και θρεπτική, τους κρατούσε στη ζωή όταν δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Μας έδωσαν να δοκιμάσουμε, εμένα δεν μου άρεσε (αλλά αν πέθαινα της πείνας θα έτρωγα κ αυτό και πολλά άλλα)

Φυσικά μυηθήκαμε και στις πολεμικές παγίδες που έστηναν στους Αμερικάνους.
Μετά την φρίκη που βιώσαμε αντικρύζοντας τις δεκάδες φωτογραφίες παραμορφωμένων παιδιών, νιώθαμε τουλάχιστον ικανοποίηση βλέποντας πόσο ευρηματικά κορόιδευαν μέσα στα μούτρα τους, τον αμερικανικό στρατό, την πλέον ισχυρή πολεμική μηχανή επί γης.

Εδώ το καμουφλάζ

Μόλις πατούσε ο γιάνκης άνοιγε,

έπεφτε μέσα

και γινόταν greek souvlaki....

Αυτό παρακάτω το λένε "σουβενίρ"
Περπατούσε αμέριμνος ο στρατιώτης στην περίπολο, υποχωρούσε το καμουφλάζ και έμπαιναν τα καρφιά στο πόδι, τρυπώντας την αρβύλα. Μη μπορώντας να τα αφαιρέσουν επιτόπου, κουβαλούσε όλο το κουτί με το ποδάρι του πίσω στη μονάδα για να μπει χειρουργείο. Καταλάβατε; Σουβενίρ....

και άλλα τέτοια ανάλογα

Αυτά παθαίνεις αν πας να πολεμήσεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα σου χωρίς να ξέρεις ακριβώς το λόγο. Οι άλλοι είχαν μια πατρίδα να προστατέψουν , ένα ιδεώδες.

Γύρω στις 500.000 Αμερικάνοι κουβαλήθηκαν σε όλο το Βιετνάμ στο πηκ του πολέμου. Μαζί με ό,τι πιο τεχνολογικά εξελιγμένο άρμα και μέσο υπήρχε εκείνη την εποχή.
Που όμως αποδείχθηκαν ελάχιστα αποτελεσματικά στη ζούγκλα.
Οι ντόπιοι είχαν το πλεονέκτημα, γνώριζαν πως να κινηθούν, οι εισβολείς όχι. Κατέληξαν να βομβαρδίζουν τυφλά, σκορπώντας το θάνατο μέσω της χημείας δίχως να ακουμπούν την ουσιαστική δομή του ανταρτοπόλεμου των Βιετκόγκ.

Το πόσο ντροπιαστικά αποχώρησαν οι κατακτητές το γνωρίζουμε όλοι. Οι συνέπειες όμως ήταν τρομαχτικές για όλους. Τόσες ταινίες έχουμε δει για τα βαριά ψυχολογικά θέματα των βετεράνων του Βιετνάμ από τον πόλεμο. Η δική μας εμπειρία στον τόπο, μας βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα τους λόγους.
Και το συζητήσαμε εκτενώς.

Ρώτησα τον ξεναγό αν υπήρξε κάποιου είδους αποκατάσταση από την ΗΠΑ.
Απάντησε πως ο Ομπάμα επισκέφτηκε τη χώρα και τις πληγείσες από τον πόλεμο περιοχές και έδωσε γενναίες αποζημιώσεις στα θύματα του πολέμου ενώ πλέον έχουν αναπτύξει πολύ καλές εμπορικές και οικονομικές σχέσεις.
Κάτι μου λέει πως ό,τι δεν πήραν οι Αμερικάνοι από τον συμβατικό πόλεμο, το παίρνουν πια με το παραπάνω μέσω του χρήματος. Δεν υπάρχει ελπίδα τελικά.

Αυτό ήταν ένας κρατήρας από έκρηξη βόμβας

Η επιστροφή ήταν εξουθενωτική. Πέσαμε στο σχόλασμα με την κίνηση ακόμα χειρότερη από την πρωινή. Χιλιόμετρα το μποτιλιάρισμα.
Φτάσαμε ημιθανείς....ούτε πισίνες, ούτε τίποτα σήμερα. Ντουζ και απογευματινή ντάγκλα.
Τέλος οι ξεναγήσεις, τέλος οι εκδρομές, άδειαζε πια με ταχύ ρυθμό η κλεψύδρα του ίδιου του ταξιδιού.

'Οταν πεινάσαμε ψάξαμε φαγητό εκεί γύρω, στη γειτονιά. Ούτε ζωγραφιστά θέλαμε να δούμε άλλα ρύζια και νουντλς, βρήκα μια ιταλική πιτσαρία την οποία θυμήθηκα να τσεκάρω και από τα σχόλια και φάγαμε καταπληκτική (για την περιοχή) πίτσα, με ανανά που έτρωγα για πρώτη φορά πάνω σε πίτσα κι ενθουσιάστηκα.
Το δείπνο ήταν κερασμένο από τα αγόρια, για την όλη οργάνωση του ταξιδιού, μεταξύ μας, το γουστάρω τόσο να το στήνω, που ίσως θα έπρεπε να τους πληρώσω από πάνω που μου δίνουν λευκό χαρτί.... εγώ είχα ξεκινήσει να ταξιδεύω πολύ πριν το Γενάρη που εκείνοι μπήκαν στο αεροπλάνο.
Τέλος πάντως, δεν τα λέμε αυτά, να μην τα ξέρουν, για να ξανακεράσουν στο επόμενο, πολύ κουράστηκα να τα ετοιμάσω όλα, τι μελέτη έριξα, τι ξενύχτι, πωπω δεν πληρώνεται αυτό, δεν πληρώνεται

Μετά το φαγητό και εφόσον είχαμε φτάσει ως εκείνο το σημείο μυοσκελετικά υγιείς, ήρθε η ώρα να καθίσουμε στα χαμηλά τους τα σκαμνάκια για την τελευταία μπύρα.
Το θέμα τόσες μέρες βέβαια δεν ήταν πως να καθίσουμε. 'Αντε θα κάτσεις. Πως σηκώνεσαι είναι το ζήτημα. Ω ρε γεράματα...

Γεγονός είναι ότι τα καταφέραμε περίφημα, και κάπου εκεί (ο Τάσος και γω) αποχαιρετούσαμε τη χώρα με ανάμεικτα συναισθήματα.

Ο άλλος περίμενε να ξεκουμπιστούμε για να συνεχίσει σε άλλη κατεύθυνση. Να φύγετε. Να πάτε αλλού.
Τέτοιο τσίρκο που είναι, του έβαλα και το ανάλογο αυτοκόλλητο!

Άντε στην υγειά σας ρε παιδιά, όσοι είστε που αντέχετε ακόμη και συνεχίζετε την ιστορία αυτή μαζί μου....


Και τώρα Κουάλα Λουμπούρ

"Ενας ένας από το γκρουπ σου, σε εγκαταλείπει" με τρόλαρε ο Τάσος το πρωί, που ξεκινoύσαμε για το αεροδρόμιο. Το τραμπούκισμα έπεφτε σύννεφο.

Αποχαιρετήσαμε τον Αντωνάκη που θα παρέμενε στο Βιετνάμ, να ανακαλύψει με την ησυχία του όσα δεν προλάβαμε παρέα, και με τον τον έναν που μου απέμεινε, συνέχισα για την τελευταία χώρα, πριν τη μεγάλη επιστροφή για το σπίτι.

Η πτήση με Vietjet Air στην ώρα της,

Είχα παραθυράκι, σε μιάμιση ωρίτσα φτάσαμε και τραβούσα φωτογραφίες από ψηλά.

Αντίο Σαιγκόν...

Μαλαισία από ψηλά

ω ρε βλάστηση!

Μέχρι την προσγείωση πήγαιναν όλα καλά. Με είχαν προειδοποιήσει για το χάος του συγκεκριμένου αεροδρομίου, ωστόσο ξαφνιάστηκα όταν μας φόρτωσαν στα λεωφορεία για να αλλάξουμε τέρμιναλ και να παραλάβουμε αποσκευές από αλλού, πηγαίναμε και πηγαίναμε, δίχως να βλέπω τέρμα, μέχρι που φρίκαρα ότι μπορεί να είχαμε μπει σε λάθος λεωφορείο και ταξιδεύαμε ήδη προς την πόλη;
Ηρέμησε μαρή, μου λέει Τάσος, στο αεροδρόμιο είμαστε δε βλέπεις τα αεροπλάνα;
Την τύφλα μου μέσα...

Μας ξεφόρτωσαν αλλού και σειρά είχε το immigration. Τόση ουρά μόνο στην Αμερική έχω συναντήσει...
Μιάμιση ώρα μείναμε παστωμένοι εκεί, ενώ η εμφάνιση της μαντήλας στα γυναικεία κεφάλια, μας θύμισε ότι το Ισλάμ είναι κυρίαρχο στη Μαλαισία.

Στην αρχή δούλευαν 5-6 γκισέ και η ουρά "έτρεχε", λίγο λίγο ο ένας μετά τον άλλον εγκατέλειπαν, μείναμε με δύο γκισέ, μετά πάλι τρία και γενικώς τα νεύρα κορδόνια.
Ευτυχώς που ήρθαμε όμως σε χώρα που μιλάνε αγγλικά, και μπορούμε να συνεννοηθούμε! Εσύ το λες αυτό....Βεβαίως μιλούν αγγλικά, ουδεμία σύγκριση με το Βιετνάμ.
Μόνο που εδώ, αυτούς τους Μαλέι, τους ας πούμε αυθεντικούς Μαλαισιανούς, άντε να τους καταλάβεις. Αγγλικά μεν, με κινέζικη προφορά δε, βγάλε άκρη.

'Οταν ήρθε η σειρά μου, με ρώτησε ο υπάλληλος χαμογελαστός. Πόσο καιρό θα μείνετε στη χώρα μας.
Ήταν για δύο μέρες, απάντησα, αλλά με τόσο χασομέρι, έγινε με το ζόρι μιάμιση, κι έφυγα μέσα στα νεύρα, ενώ είχαμε ήδη χρεωθεί σχεδόν το διπλάσιο από την ταξιτζού που μας περίμενε απέξω και είχαμε ξεπεράσει κατά πολύ την ώρα του ραντεβού.
Πριν βγούμε στην έξοδο φορτώσαμε και από μια σιμ στα κινητά. Διαδικασία τσακ μπαμ και πληρώσαμε από 4,5 ευρώ, αστείο ποσό έστω και αν ήταν μόνο για 1-2 μέρες.

Στα πενήντα λεπτά που χρειαστήκαμε ως την πόλη, καταφέραμε κάπως να ηρεμήσουμε, κουβεντιάζοντας με την λαλίστατη ταξιτζού μας, σχετικά με την πόλη και την κουλτούρα των ντόπιων.
Ενθουσιάστηκε δε, όταν έμαθε ότι είμαστε Έλληνες και ακόμα περισσότερο όταν την ενημερώσαμε ότι στην Ελλάδα τέτοια εποχή έχουμε χειμώνα. Αχ τι ωραία είπε, χειμώνας! Εδώ έχουμε πάντα ζέστη και βροχή.
Αν είχαν απλά ζέστη και βροχή θα ήταν καλά, συμπληρώνω εγώ, στην πραγματικότητα έχουν μια σκέτη αηδία, βγαίνεις έξω και σε δύο λεπτά κολλάς πατόκορφα, υγρασία στο 80%, αναπνέεις πάλι σαν άνθρωπος όταν μπεις σε εσωτερικό χώρο που κλιματίζεται.

Από την πρώτη επαφή με την πόλη όμως καταλάβαινες το μέγεθος της ανάπτυξης που επικρατεί. Ουρανοξύστες παντού, ολόκληρες νεόκτιστες γειτονιές στα προάστια, ειλικρινά δεν το περίμενα, δεν είχα μελετήσει πολλά για την πόλη, δεν ξέρω τι ακριβώς περίμενα, πάντως στο μυαλό μου είχα κάτι που τελικά δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Περάσαμε από την Ινδική συνοικία

Και απογευματάκι πια φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Μπήκαμε στο δωμάτιο και είδαμε αυτό.
Μείναμε να κοιτάζουμε σα χάνοι με το στόμα ορθάνοιχτο.

Αυτή ήταν η θέα μας!
Στο δωμάτιο των 35ευρώ βλέπαμε από το πλάι τον ένα από τους Πετρόνας, τον πύργο της τηλεόρασης KL και καμιά δεκαριά ουρανοξύστες ακόμη, έτσι για πλάκα.
'Ελα και πιο κοντά...

Πετάξαμε τα πράγματα, βάλαμε μαγιώ και ανεβήκαμε στην πισίνα να δροσιστούμε, όσο κρατούσε έξω η μέρα.
Με αυτή τη θέα πάλι, θα τρελαθώ σας λέω!

Και πριν προλάβω να συνέλθω μου φωνάζει ο Τάσος, έλα μη χαλαρώνεις γύρνα το κεφάλι σου από την άλλη, για κοίτα από δω...
Γυρίζω και βγάζω ένα παρατεταμένο αααααα....αφού αντίκρυσα αυτό!

που είναι ο Merdeka118, δεν είναι επισκέψιμος ακόμη, αλλά οσονούπω θα ανοίξει, ο μεγαλύτερος ουρανοξύστης της Μαλαισίας.

Τι πληρώσαμε ρε συ Εύα μου λέει ο Τάσος, είσαι σίγουρη για τα 35 ευρώ;

Αυτό ήταν, πριζώθηκα. Εμπρός λοιπόν καλά μου ποδαράκια, η πόλη έχει ψωμί και ο χρόνος ήταν ελάχιστος.
Ο στόχος για την πρώτη μέρα ήταν να κατέβουμε στους πύργους βραδάκι ώστε να τους δούμε φωτισμένους, ίσως και την Πλατεία Ανεξαρτησίας αν το παλεύαμε, μήπως και την αποφεύγαμε ημέρα με τη ζέστη.

Περπατήσαμε μέχρι τους πύργους, περνώντας από το εντυπωσιακό Mall Pavillion, στο οποίο συμφωνήσαμε να βολτάρουμε αργότερα-είχαμε και μια σύσταση για φαγητό εκεί, όπως μας κάτσει.

Η πρώτη μας αίσθηση ήταν επιτέλους....ησυχία!! Από την κόλαση των πόλεων του Βιετνάμ, σε δρόμους όπου οι κίνηση ακολουθεί τον ΚΟΚ, δεν κορνάρει κανείς και τα αυτοκίνητα είναι υβριδικά, ηλεκτροκίνητα, ήταν τέτοια η αντίθεση, που ήταν σα να με πέταξαν από το χειρότερο δρόμο του κόσμου, ας πούμε το κέντρο του Κάιρου; από ένα άναρχο χάος κίνησης και θορύβου, κατευθείαν στην έρημο....Σαχάρα να είμαι μονάχη μου, εγώ, η άμμος και ο ουρανός, Τέτοια η διαφορά.

Στο δρόμο είχαμε μικρές εκπλήξεις...
Πρώτα είδαμε την αντανάκλαση του KL

Και σε λίγο, αυτοπροσώπως!

που ήταν απλά τα ορεκτικά. Το κυρίως πιάτο μας ήρθε λίγο αργότερα στη θέα των Πετρόνας.
Νομίζω το "έπεσα ξερή" από την σαστιμάρα, είναι το πιο κοντινό στο να περιγράψει την κατάστασή μας.
Είναι απίστευτο το δέος που σου βγάζουν, θεόρατοι και κατάφωτοι-όχι άδικα το ωραιότερα φωτισμένο κτίριο στον κόσμο.
Μείναμε αρκετή ώρα, προσπαθώντας να το πιστέψουμε ότι είμαστε εκεί, ότι το ζούμε, πηγαίνοντας πάνω κάτω με τα κεφάλια ψηλά να χαζεύουμε και να μην έχουμε καταλάβει από που μας είχε έρθει...

Τι να λέει μια πτωχή φωτογραφία από κινητό...

Σχεδόν ξαπλωμένη στο πλακόστρωτο για να βγουν ολόκληροι!

Το ίδιο έκανε και ο Τάσος για να με βγάλει, κανονικότατα το σκουπίσαμε το πάρκο τους

Ξεκάθαρα από εκείνες τις στιγμές, τις αποχαυνωτικές, σ ένα ταξίδι, που σκέφτεσαι (στην περίπτωσή μας μάλιστα φωναχτά) πωπω από που ξεκίνησα, που ήρθα και που βρίσκομαι, δυσκολεύεσαι να συνειδητοποιήσεις τι βλέπεις, τι αισθάνεσαι, απλά στέκεσαι εκεί μπροστά, νιώθοντας πολύ μικρός αλλά πάλι, τόσο τυχερός που ο δρόμος σου ήταν μακρύς και σ έβγαλε ως εκεί.
Το "τι ζούμε" ακούστηκε τελικά πολλές φορές (και) σε αυτό το ταξίδι.

Μετά είχε και σόου με τα νερά
Light Show Petronas KLCC

Δεν ήταν σαν της Σιγκαπούρης αλλά συμπαθητικό κι αυτό...

Οι πύργοι με τα βαθύτερα λόγω σαθρότητας του εδάφους θεμέλια στον κόσμο, ολοκληρώθηκαν το 1998 από τον κορυφαίο Κρητικό αρχιτέκτονα Μανώλη Βελιβασάκη (α ρε τιμημένη Κρήτη τι βγάζεις!).
Η γυάλινη κ ατσαλένια πρόσοψη του κτιρίου των 88 ορόφων, έχει τεχνοτροπία με μοτίβα εμπνευσμένα από την κυρίαρχη μουσουλμανική θρησκεία της χώρας.

Ούτε η ζέστη κατάφερνε να μειώσει τη συγκίνησή μας, ωστόσο η δροσιά που βρήκαμε μέσα στο πολυτελές εμπορικό SURIA στη βάση των πύργων ήταν παραπάνω από επιβεβλημένη,

Γυρίσαμε πίσω προς το άλλο εμπορικό το εξίσου εντυπωσιακό Pavillion και πέσαμε με τα μούτρα σε κάτι μπέργκερ που μας είχαν συστήσει. Μας είχε θερίσει η πείνα και παρότι είχαμε σκοπό να κάνουμε μια περατζάδα από την street food market, είπαμε δεν τρώμε κάτι καλύτερα μην τυχόν και ξεμείνουμε αργότερα; Να ξεμείνουμε λέει....

Όσο πλησιάζαμε, ξεκινούσε ο κακός χαμός, μποτιλιάρισμα και ορδές κόσμου.
Ενώ η περιοχή πλέον εμφανώς πιο υποβαθμισμένη, παλιά και ασυντήρητα κτίρια και πληθυσμός τουρλού. Μαλέι, Κινέζοι,Μαντήλες, Ινδοί, κάτι άλλο, τουρίστες, προκλητικά μίνι και σορτς, χωνευτήρι των πάντων.
Να λοιπόν που η Κουάλα Λουμπούρ εκτός από ουρανοξύστες και τρελή ανάπτυξη, έχει κ δυνατό vibe! Μια wannabe Σιγκαπούρη, που δεν είναι όμως αποστειρωμένη κ ξενέρωτη, αλλά όπως σύντομα διαπιστώσαμε, παίζει δυνατά σε πολλά ταμπλώ...

Φτάσαμε στη Jaan Alor street food όπου επικρατούσε το αδιαχώρητο

και μετάνιωσα που ήμουν πια χορτάτη, θα ήθελα πολύ να δοκιμάσω κάτι από αυτά.

Ο Τάσος σερνόταν από την κούραση. Και τον έβλεπα ανόρεχτο. Τον ζόρισα λίγο να επιμηκύνουμε τη βόλτα, αλλά έβλεπα ότι δεν τραβούσε και συμφωνήσαμε να καθίσουμε απλά για μια μπύρα, η αλήθεια είναι πως νιώθαμε και οι δύο εξαντλημένοι, πλέον βάραινε πάνω μας όλη η κούραση των σχεδόν τριών εβδομάδων τρελού ρυθμού που είχαμε συμπληρώσει στο δρόμο.

Λίγο πιο έξω από το χαμό είχε υπέροχες μπυραρίες με τις αντίστοιχες ροκιές. Ιδανικό κλείσιμο.
Εκεί που καθόμουν με τη μπύρα μου, έβλεπα από απέναντι το εξής

Από όλα έχει ο μπαξές!


Γυρίσαμε στο δωμάτιο, από νωρίτερα όμως υποψιαζόμουν ότι θα δυσκολευόμουν πολύ να κλείσω μάτι, το βράδυ εκείνο.
Ο λόγος;
Αυτό!

Ξαπλώσαμε ανάποδα στα κρεβάτια μας γυρισμένοι προς το παράθυρο, αμίλητοι, με το βλέμμα αιχμάλωτο της απίθανης εικόνας, το ανήσυχο μυαλό μου από τη μία ρουφούσε αυτό που έβλεπε, από την άλλη πάλι έκανε εικόνα του μπαλκονιού της γειτόνισσας που είναι η συνηθισμένη, πεζή μου θέα στο σπίτι μου στη Χαριλάου και προσπάθησα να διώξω την κατάθλιψη που έβλεπα ότι μου ερχόταν. Πως θα φύγω από δω, μου λέτε;

Με λύτρωσε ο χρονοδιακόπτης ηλεκτροδότησης της Κουαλαλουμπουριανής ΔΕΗ. Στη 1 ακριβώς έσβησε ο ένας πύργος και κάπου εκεί νικήθηκα, τα βαριά μου βλέφαρα έκλεισαν πέφτοντας σε βαθύ ύπνο γαληνεμένη, επειδή τα είχα καταφέρει ως εδώ, δεν είχα χάσει ούτε λεπτό από τη μέρα, την είχα ζήσει και την είχα χαρεί με όσα μπόρεσα κ όσα είχα, έτσι όπως της άξιζε.

Batu Caves? έχω πάει!

Η τελευταία μέρα του ταξιδιού και τα υπόλοιπα της Κουάλα Λουμπούρ

'Οταν σχεδίαζα το ταξίδι, έβαλα την τελευταία διανυκτέρευση στη Μαλαισία, όσο πιο κοντά στο αεροδρόμιο γινόταν, για να αποφύγουμε το έξτρα άγχος το πρωί της αναχώρησης, αφού το αεροδρόμιο απέχει αρκετά από την πόλη.
Τότε μου φάνηκε έξυπνη ιδέα, τώρα που ήμουν όμως εκεί, δεν είχα χορτάσει, δεν ήθελα να φύγω από εκείνο το σούπερ δωμάτιο, χρειαζόμουν άλλο ένα βράδι να πάμε σ ένα skybar για ποτό με θέα τους κατάφωτους ουρανοξύστες. Άει στο καλό.
Ήταν ο Τάσος που με επανάφερε, πάψε να αυτομαστιγώνεσαι μου είπε, τη σωστή απόφαση πήρες, αυτό είναι, αυτό θα κάνουμε.

Απρόθυμα κλείσαμε ξανά μανά τις βαλίτσες το πρωί, τις αφήσαμε για φύλαξη στη ρεσεψιόν και φύγαμε για τα Batu Caves.
Είχα διαβάσει ότι είναι καλύτερα να πας πρωί πρωί, για να αποφύγεις τη ζέστη και τον κόσμο.
Τώρα το πρωί έχει διαφορετική έννοια για κάθε άνθρωπο, εμείς πάντως ως τις 9.30 που είμασταν εκεί στην είσοδο, ήδη έλιωνες από τη ζέστη και ο κόσμος ήταν πολύς, πάρα πολύς.
Μπροστά μας απλωνόταν ένα ατελείωτο πολύχρωμο λεφούσι Ινδών-τουρίστα δε βλέπαμε πουθενά, όμως οι Ινδοί ήταν εκατοντάδες.

Δεν ξέρω αν αυτό συνέβαινε επειδή ήταν Σάββατο, ή ήταν κάποια ινδουιστική γιορτή, πάντως ήταν όλοι ντυμένοι παραδοσιακά και κουβαλούσαν με κατάνυξη τα τάματά τους, εμείς παρατηρούσαμε τα τελετουργικά τους, ήταν ξεχωριστή εμπειρία.

η εντυπωσιακή είσοδος

Το τεράστιο άγαλμα των 42 μέτρων του θεού Murugan και πίσω τα 277 πολύχρωμα σκαλιά που οδηγούν σε μια σειρά από σπήλαια ναούς.
Το Batu Caves είναι ο σπουδαιότερος ινδουιστικός χώρος λατρείας εκτός Ινδίας.

Υπήρχαν Ναοί και πριν ανέβεις. Αφήνουν σαγιονάρα απέξω και μπαίνουν ξυπόλητοι (όχι ότι έπαιζε μεγάλο ρόλο, πολλοί περπατούσαν ξυπόλητοι και στο δρόμο)

κρυφοκοιτάζοντας μέσα

Πήραμε βαθιές ανάσες να αρχίσουμε την ανάβαση.
Εγώ δεν πρόλαβα να ανέβω 10 σκαλιά κ έφαγα πόρτα.
Που πας με το μίνι κυρά μου;
Μου έδωσαν πασμίνα να τη δέσω στη μέση, ευτυχώς είχαμε κάποια ρίγκιτ σε μετρητά, 3 ευρώ κόστισε και το κρατάς. Problem solved.
Στο μεταξύ ήταν τόσο όμορφο, υπέροχη υφή και χρώματα, θα γίνει ένα ωραιότατο παρεό το καλοκαίρι για τις παραλίες.

Οι Ινδές με τα τάματα στο κεφάλι και το σκουπιδαριό. Όμως τι όμορφα μαλλιά που έχουν οι άτιμες! Μακριά και στιλπνά.

Η ανάβαση ήταν πακέτο.
Ζέστη και ατμόσφαιρα αποπνικτική, κάθε 10 σκαλιά σταματούσαμε για ανάσες. Οι Ινδοί με τις στάμνες στο κεφάλι ανέβαιναν ψέλνοντας κ αγκομαχώντας.

και βιντεάκι γιατί μπορεί ο κάπτεν να μας είχε αφήσει από μέρες, αλλά μας άφησε και το χούι του.
Βatu Caves

Μέχρι να πιάσουμε κορυφή μας είχε βγει η γλώσσα απέξω, πάλι καλά που ήταν νωρίς αλλιώς έπαιζαν λιποθυμίες. Μέχρι να το σκεφτώ, ένα κοριτσάκι 15-16 χρονών, Ινδούλα έχασε τις αισθήσεις της, ποιός ξέρει γιατί, κι έτρεχαν όλοι να το συνεφέρουν.

Ευτυχώς ο ιδρώτας έπιασε τόπο, το σπήλαιο με το ιερό ήταν πραγματικά εντυπωσιακό

Μαιμούδι

Στο κατέβα είχαν προλάβει να μαζευτούν και οι τουρίστες, γινόταν πια πανικός . Μέχρι την έξοδο δε, υπήρχαν δεκάδες καντίνες με ινδικό φαγητό, βαριές μυρωδιές, ήταν και νωρίς ακόμη, ανακατεύτηκα.

Περπατήσαμε ως το σταθμό του τρένου και από τους 35 βαθμούς μπήκαμε στους 15...Πολικό εξπρές.
Ενημερωμένη για τις παλαβές αποκλίσεις τους μέσα-έξω, είχα μαζί μου μπουφανάκι, βόλεψα και την πασμίνα στα πόδια και κουκουλώθηκα να γλυτώσω την ψύξη.

Κατεβήκαμε σε μια στάση όσο πιο κοντά γινόταν στην πλατεία Dataran και το πήραμε με το πόδι.
H πλατεία Ανεξαρτησίας της Μαλαισίας κοσμείται από ένα υπέροχο κυβερνητικό κτίριο το Sultan Abdul Samand κι ένα τεράστιο γήπεδο....κρίκετ! Αγγλική επιρροή γαρ...

Το γήπεδο το είχαν κλείσει με αυτά τα διαχωριστικά αλλά μπήκα μέσα για να τραβήξω αυτή τη φωτό

Βόλτα με ντάλα ήλιο δύσκολο, τα είδαμε γρήγορα και περνώντας από τα ποταμάκια, την κοπανήσαμε, βγήκαμε σ έναν πιο κεντρικό δρόμο να πάρουμε grab για να πάμε στον πύργο της τηλεόρασης KL.

To grab δεν μας την έκανε τη χάρη, γενικά δούλευε αρκετά πιο δύσκολα στη Μαλαισία, είχε πολύ λιγότερα διαθέσιμα αυτοκίνητα και ενώ σου έδειχνε ότι απέχει 11 λεπτά, τα 11 γινόντουσαν, 15, μετά 20, μέχρι που βαριόσουν να περιμένεις και το ακύρωνες.
Αυτό κάναμε και μεις. 3 χιλιόμετρα ήταν ως τον πύργο, σε κανονικές συνθήκες δεν είναι κάτι φοβερό, υπό τις παρούσες όμως ήθελε κουράγιο.
Βρήκα ένα starbacks και παρήγγειλα κάτι σαν φρέντο να δροσίζομαι στο δρόμο, αλλά μαζί με τα παγάκια βρήκα και το Δημαρχείο της πόλης που δεν το έψαχνα!
Τι λες τώρα; να μην πω ένα γκουντμόρνιγκ στους συναδέλφους στη Μαλαισία;

Σπάσε πλάκα να είναι γραφεία όλα αυτά!

Στην ευθεία πήγαινε καλά, αλλά έλα που στη βάση του πύργου μας περίμενε ανηφόρα. Και μετά κι άλλη ανηφόρα. Όλα τα είχε η μαριορή...Άλλά εκεί που φτάσαμε κ αυτό θα το κάναμε, ανεβήκαμε και αφού δεν είχαμε λιποθυμίσει ως εκεί το πήραμε ως καλό σημάδι σε σχέση με το καρδιοαναπνευστικό μας σύστημα. Τεστ κοπώσεως και τουρισμός δύο σε ένα.

Περάσαμε από το πάρκιγκ και πέσαμε πάνω σ αυτό το καθημερινό, λιτό λεωφορείο που μεταφέρει Ινδούς, δεν είναι σιγουράκι αλλά πόσο έξω να έπεσα;;
σας περισσεύει κανένα σεμεδάκι;

Στον πύργο είχαμε δύο οψιόν.
Η μία ήταν να ανέβουμε ως το observation deck με τιμή 12 ευρώ το άτομο και η δεύτερη στο μπαλκόνι γύρω γύρω όπου έχουν κ ένα σημείο με διάφανο πάτο, στέκεσαι εκεί κ από κάτω χάσκει το χάος
Ο Τάσος που είναι φήαρλες ψήθηκε να πάρει την κουρτίνα δύο, αλλά τον έσωσε που είχαν αναμονή και γλύτωσε το 20ρικο.

Ανεβήκαμε στο ντεκ και χαζέψαμε τη θέα της πόλης από ψηλά.
Μανχάταν;

Ο Merdeka 118

Φαίνονται και οι Πετρόνας

Η Κουάλα Λουμπούρ των 2 εκατ. κατοίκων, μητροπολιτικό και οικονομικό κέντρο της χώρας, με υψηλό ρυθμό ανάπτυξης και πλήθος πολιτιστικών και αθλητικών διοργανώσεων διεθνούς κύρους όπως το παγκόσμιο πρωτάθλημα φόρμουλα 1, το 2017 και άλλα πολλά.
Να θυμίσω ότι στη Θεσσαλονίκη ακόμα συζητάμε για το αν θα γίνει ο πρώτος ουρανοξύστης στο χώρο του παλιού Αλλατίνη;
Αλλά τι να συγκρίνω τώρα....ΘΛΙΨΗ και μόνο.

Τελευταία μας βόλτα ήταν η ημερήσια επίσκεψη στους Πετρόνας.

Είδαμε κάποιον να σφουγγαρίζει στον 1ο όροφο που είχαμε οπτική, δηλαδή να έρθεις να νοικιάσεις γραφείο στους Πετρόνας και να είσαι στον πρώτο όροφο; Κάποιος σε τρολλάρει...

Συμφωνήσαμε ότι τη μέρα είναι εντυπωσιακοί αλλά πραγματικά εκθαμβωτικοί είναι φωτισμένοι τη νύχτα.

Αποκαμωμένοι από το χιλιόμετρο και τη ζέστη, σφυρίξαμε τη λήξη της ξενάγησης και ξεχυθήκαμε στα εμπορικά για σβήσιμο της κάψας και της δίψας.
Μπαίνοντας μέσα στον παγετώνα του εμπορικού, λογικά εδώ μετράνε καθημερινά νεκρούς, εύστοχα παρατήρησε ο Τάσος, 35 έξω, 15 μέσα, τι διάολο δεν πλευριτώνονται; Τουλάχιστον! Από οικολογική συνείδηση πάντως σκίζουν....

Σάββατο μεσημέρι ο κόσμος ήταν ξαμολημένος. Οι δρόμοι φρακαρισμένοι, τα μαγαζιά φισκαρισμένα και γενικά ο πληθυσμός κυκλοφορούσε. Από τη μία τους λυπήθηκα που έχουν τέτοιες θερμοκρασίες και βράζουν μέσα στην πόλη. Αλλά δεν μπορώ να εκφέρω άποψη, δεν έχω ιδέα αν υπάρχει παραλία σε λογική απόσταση, ή αν δεν τους ενδιαφέρει καν επειδή το καλοκαίρι τους διαρκεί για πάντα.

Εγώ πάλι είχα φάει ένα σκάλωμα να δοκιμάσω το ντόπιο ρότι κανάι . Είχα διαβάσει ότι πέρσι το έβγαλαν 2ο καλύτερο πρωινό στον κόσμο. Με 4η τη μπουγάτσα! Πρώτο ήταν το pasteis de belem που έχω ήδη δοκιμάσει και 3ο κάτι από το Μεξικό που φιλοδοξώ να γευτώ σε επόμενο ταξίδι
Ρωτάω από δω, ρωτάω από κει, άλλοι δεν καταλάβαιναν τι θέλω, άλλοι μου έδειχναν προς μία κατεύθυνση, το προσπάθησα για λίγο, αλλά εκεί που με έστελναν δεν υπήρχε τίποτα και σύντομα εγκατέλειψα την προσπάθεια, θα ζήσω και χωρίς να το φάω, κάποια στιγμή έπρεπε να φεύγουμε.

Καλέσαμε ένα grab να μας πάει στο ξενοδοχείο να φορτώσουμε βαλίτσες και από κει στο διαμέρισμα που είχα κλείσει κάπου στη Sepang, ώστε να είμαστε κοντά στο αεροδρόμιο.
Τουλάχιστον αυτή ήταν η πρόθεση.
Στην πράξη πειραματίστηκα με την εφαρμογή να παραγγείλω τριγωνική διαδρομή, μόνο που αντί να βάλω το ξενοδοχείο της Κουάλα πρώτο, το έβαλα τελευταίο και το κατάλαβα όταν είμασταν ήδη σε αυτοκινητόδρομο και έβλεπα την πόλη πίσω μας. Μαντάρα τα έκανα

Θα μας πήγαινε δηλαδή στη Σέπαγκ και μετά θα μας γύριζε πίσω στην πόλη!
Το έσωσε ο ταρίφας, που ήταν ένας συνεσταλμένος πιτσιρικάς, συνεργάστηκε αμέσως, δεν ήταν πολύ εύκολο να το πάρει ανάποδα, αλλά το έκανε, ευτυχώς που είχαμε άπλα χρόνου και γλυτώσαμε τη φρίκη. Αν ήταν να φεύγει το αεροπλάνο να μας έβλεπα....

Από κει και μετά η μέρα πήρε δύσκολη τροπή.
Γυρίσαμε πίσω, πήραμε τις βαλίτσες και ξανά προς τη δόξα τραβά....Φτάσαμε σκασμένοι σ ένα τεράστιο κτίριο, από ότι καταλάβαμε είχε διαμερίσματα διαφόρων ιδιοκτησιών-κάποια από αυτά τα διέθεταν για μόνιμους ενοικιαστές και κάποια στους τουρίστες.

Το μόνο που ήθελα εκείνη την ώρα ήταν να αράξω για το υπόλοιπο στην τεράστια πισίνα που έβλεπα στην κράτησή μου, να πιώ μια παγωμένη μπύρα και να προετοιμαστώ ψυχολογικά για την αναχώρηση.

Αυτό που βρήκα όμως, ήταν μια άνευ λόγου και αιτίας ταλαιπωρία, όταν ο ρεσεψιονίστ μας ενημέρωσε ότι η κράτησή μας ήταν άκυρη. Σε κατάλυμα πληρωμένο!!
Ολόκληρο το ταξίδι βγήκε με απλές κρατήσεις δίχως να έχω προπληρώσει τίποτα και είχαν πάει όλα ρολόι.
Αυτό που είχε εξοφληθεί, μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει. Βρήκα την απόδειξη πληρωμής, τίποτα πάλι. Επικοινώνησαν με τον ιδιοκτήτη ο οποίος επέμενε ότι δεν έχει κράτηση και μας παρέπεμψε στην booking.
Ευτυχώς που είχα αγοράσει σιμ και μπορούσα να κάνω κλήσεις.
'Εμπλεξα σε μία ατελείωτη συνομιλία, να προσπαθώ να εξηγήσω σε υπάλλήλους της Booking αυτό που συνέβαινε, το έβλεπαν κ αυτοί ότι έχω πληρώσει, αλλά επέμεναν ότι τα πρωτόκολλά τους επιβάλλουν να επικοινωνούν πρώτα με τον ιδιοκτήτη.
Ο μάγκας προφανώς είχε δώσει το διαμέρισμα αλλού και έκανε την πάπια. Τώρα τι συνέπειες μπορεί να έχει από την πλατφόρμα δεν έχω ιδέα.

Εμείς πάντως επί ένα τρίωρο τρώγαμε ξύλο....
Μιλούσα ατελείωτα, έστελνα μέιλ και περίμενα να βγει άκρη.
Τελικά μου έστειλαν λινκ από ένα διαμέρισμα στο ίδιο κτίριο, πολύ μεγαλύτερο από όσο μπορεί να χρειαζόμασταν, με διαφορά τιμής που θα κάλυπτε η Booking. Πάτησα αποδοχή να ξεμπερδεύουμε και ξεθεωμένοι ανεβήκαμε, το σπίτι ήταν τεράστιο, πεντακάθαρο και γωνιακό με θέα ως εκεί που έφτανε το μάτι.
Αν ήμουν στα καλά μου θα το αγόραζα, σε κείνη τη φάση απλά διαλέξαμε από ένα δωμάτιο και κατεβαίνοντας στο μάρκετ του ισογείου να βρούμε κάτι για φαγητό, περάσαμε από την πισίνα που ήταν η φαντασίωση για το τελευταίο απόγευμα.
Κόντεψα να βάλω τα κλάματα όταν είδα τι χάσαμε, αλλά...ήταν αργά πια για δάκρυα, έτσι βολεύτηκα με ένα ωραιότατο ντουζ και απλώθηκα στεγνή από ενέργεια και άκεφη, διαγώνια, στο υπέρδιπλο στρώμα μου.

Το δωμάτιο είχε δύο κάθετες τζαμαρίες αντί για τοίχους, με θέα breathtaking που λένε στο χωριό μου, και ήταν η παρηγοριά μου το βράδι εκείνο, όταν ξάπλωσα στο σκοτεινό δωμάτιο, να βλέπω έξω τη γηπεδάρα με τα παιδιά να παίζουν αδιάκοπα ως αργά, χαρίζοντάς μου την όμορφη αυτή εικόνα. Την τελευταία της χώρας.

'Οσοι με ξέρουν καταλαβαίνουν.

Το πρωί χρειαστήκαμε περίπου 15 λεπτά μέχρι το αεροδρόμιο, είχα προνοήσει να έχουμε τουλάχιστον ένα 3ωρο "αέρα" πριν από την πτήση, ανησυχώντας για τις καθυστερήσεις στο τεράστιο αεροδρόμιο. Κυριακή πρωί με πολύ κόσμο, όλα κύλησαν όμως γρηγορότερα και δεν υπήρξαν άλλα απρόοπτα.
Ύστερα από τη 12ωρη πτήση μέχρι την Κωνσταντινούπολη, 5ωρη αναμονή στο Ατατούρκ και πτήση για Θεσσαλονίκη, φτάσαμε στα σπίτια μας, επιστροφή στο χειμώνα και την κανονικότητα.

Τέλος λοιπόν για το ταξίδι, που για μένα δεν τελείωσε στα τέλη του Γενάρη, αλλά συνέχισα να ταξιδεύω νοερά όσο τα περιέγραφα, όσο ξαναβουτούσα στις αναμνήσεις για να ανασύρω τα γεγονότα. Ταξίδευα ακόμη και η αυλαία θα πέσει με την τελευταία τελεία.

Μένει ένα κεφάλαιο ακόμη, closure, επίλογος με συμπεράσματα και με όσα πρακτικά μπορέσω να θυμηθώ για να βοηθήσω αυτούς που πρόκειται να ταξιδέψουν.

Ευχαριστώ όσους με ακολουθήσατε ως εδώ, φιλοδοξώ να σας πήρα και εσάς λιγάκι μαζί μας, μια όμορφη βόλτα στις περιπλανήσεις μας.






Επίλογος – Λοιπά συμπεράσματα.


Kαι πως χαρακτηρίζουμε ένα ταξίδι απόλυτα επιτυχημένο;

Αν μπει θέμα στο φόρουμ θα δούμε πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Άλλος γιατί είδε όσα περίμενε και παραπάνω, άλλος επειδή δεν του έτυχε τίποτα περίεργο, άλλος επειδή γουστάρει τις χλίδες και το ρηλάξ και άλλος γιατί πάτησε τo κάθε κορφοβούνι.

Εγώ πάλι με τα δικά μου μυαλά, έχω κάθε λόγο να δηλώνω απόλυτα ικανοποιημένη. Ένα μεγάλο ταξίδι με πολλά παρακλάδια και το βάρος του οργανωτικού να πέφτει αυτούσιο επάνω μου.

Πρώτα από όλα είμαι χαρούμενη γιατί το φέραμε εις πέρας υγιείς, δίχως να κλατάρουμε σοβαρά, γι αυτό και μόνο κερδίζουμε βραβείο.

Επόμενη υποκειμενική παράμετρος οι προσδοκίες. Ο καθένας μας είχε κάτι διαφορετικό στο μυαλό του, τέσσερις άνθρωποι , τέσσερις προσωπικότητες, χούγια, παραξενιές, μοναδικότητα.

Αυτό που μας δένει και μας σώζει ως παρέα και ταξιδιώτες, είναι ότι μας αρέσει η εναλλαγή, ταξιδεύουμε με ρυθμό, απολαμβάνουμε όταν πρέπει, αλλά οι σφιχτοί χρόνοι μας βγαίνουν εύκολα και δε νιώσαμε ότι χάσαμε κάτι σημαντικό.

Πολλοί με ρώτησαν αν με κουράζει να ταξιδεύω με τόσα άτομα. Κατηγορηματικά ΟΧΙ. Δεν ένιωσα ούτε στιγμή ότι με κούρασαν, ότι βαρέθηκα ή ότι αποζητώ την ησυχία μου. Ελπίζω και κείνοι το ίδιο.

Υπερισχύει ότι περάσαμε όμορφα, γελάσαμε μέχρι δακρύων, απολαύσαμε στιγμές, συγκινηθήκαμε, κουραστήκαμε, νευριάσαμε, το ζήσαμε.

Για το Βιετνάμ, θεωρώ ότι ήταν εξαιρετική επιλογή σαν πρώτη επαφή με την Ασία. Μεγάλη χώρα, με αντιθέσεις, όαση στα μάτια του ταξιδευτή που ψάχνει τροφή για σκέψη, διαφορετικός πολιτισμούς, νοοτροπίες, φύση, αξιοθέατα, κλίμα.

Αναγκαστικά έμειναν πολλά απέξω, όμως πήραμε μία χορταστική δόση από πόλεις και τοπία, εδώ συνοπτικά τις εντυπώσεις μου από κάθε προορισμό.

Πόλεις-Τοποθεσίες

• Σιγκαπούρη. Ότι και να πεις είναι λίγο. Η πληθωρική χάι τεκ πόλη που εντυπωσιάζει και τον πιο ταξιδεμένο. Ιδανική για stopover και ξεκίνημα ταξιδιού.
• Ανόι. Αν πετάξεις από Σιγκαπούρη, πέφτεις κατευθείαν στα βαθιά. Μια βόλτα στο Οld Quarter έχει τα πάντα. Τα περισσότερα μηχανάκια που θα δεις στη ζωή σου, κόρνες και φασαρία, η ζωή τους όλη σε κοινή θέα στο πεζοδρόμιο, μαγείρεμα, καφές, μουχαμπέτι, κράχτες, εμπορεύματα, καλώς ήρθε το δολάριο. Παραέξω οι περίτεχνοι φορτωμένοι βουδιστικοί και άλλοι ναοί όπως και το μοναδικό Μαυσωλείο μονοπωλούν το ενδιαφέρον σε μια αχανή πόλη με βρώμικο αέρα και δύσκολη επιβίωση.
• Nih Bihn η επιβλητική φύση της επαρχίας με τον ποταμό Tam Coc και το περίεργο στυλ κωπηλασίας. Πανέμορφη εκδρομή στο ποτάμι, θεόρατοι κάθετοι βράχοι μέσα στο νερό και στα καπάκια 500 σκαλιά ανάβαση στο ψηλότερο σημείο με καταπληκτική θέα και ένα δράκο. Άχαστο.
• Halong Bay. Οι θεόρατοι βράχοι στη θάλασσα αυτή τη φορά. Το ινσταγκραμικό χαιλάιτ του βορρά, χάρμα οφθαλμών και λοιπών αισθήσεων. Το κάναμε με στυλ και χλίδα και φυσικά το απολαύσαμε.
• Χουέ. Η παλιά πρωτεύουσα είναι κυρία με τα όλα της και το δείχνει. Με την πανέμορφη σπουδαία αυτοκρατορική της πόλη , ποτάμι και ωραίο φαγητό, της αξίζει μια βόλτα (τουλάχιστον)
• BanaHills . Η Ντίσνευλαντ στις κορυφογραμμές. Όλοι ξέρουν τη golden bridge με τις χερούκλες, αλλά αυτό που ενθουσιάζει είναι το γενικότερο πρότζεκτ που συναντάς πάνω στο βουνό. Είναι τρελοί αυτοί οι Βιετναμέζοι (αν και το έχτισαν Γάλλοι)
• Χόι Αν. Αν πας βραδάκι και δεν γοητευτείς από τα βαρκάκια, φαναράκια και την μαγεία στην ατμόσφαιρα, ο εσωτερικός σου κόσμος έχει θέμα, δες ένα γιατρό να σου το λύσει.
• Ντανάγκ. Ευχάριστη έκπληξη, δεν πουλάει παλιά πόλη και βρώμα, αλλά εξάγει ουρανοξύστες και digital nomads. Διαθέτει και παραλιάρα με κοκοφοίνικες.
• Χο Τσι Μιν. Το Ανόι με ουρανοξύστες. Δηλαδή η πόλη φόρεσε μοντέρνο πρόσωπο, φάρδυνε τους δρόμους, έπεσε και ο σχετικός παράς, όμως η ζωή, η νοοτροπία και τα μηχανάκια παρέμειναν τα ίδια. Το Μουσείο πολέμου σε γονατίζει…
• Μεκόγκ Δέλτα. Το κάναμε διήμερο και ήταν από τις καλύτερες επιλογές του ταξιδιού. Η ποδηλατάδα κατά μήκος του ποταμού και οι επισκέψεις στα σπίτια, ήταν ό,τι πιο αυθεντικό ζήσαμε, το συστήνω δαγκωτό.
• Κουάλα Λουμπούρ. Λίγος ο χρόνος αλλά αρκετός για να μας καταπλήξει, η ανάπτυξη φωνάζει από μακριά, ενώ το μπεν μιξ πολιτισμικό προφίλ των κατοίκων, της προσδίδει χαρακτήρα. Μεγάλο αρνητικό το σιχαμερό κλίμα.

Μετακινήσεις

• Πήραμε αεροπλάνα, τρένα, πλοία, λεωφορεία, βάρκες. Όλα στην ώρα τους και ποιοτικά (για τη βάρκα δεν παίρνω όρκο όμως).
• Τα ιδιωτικά τράνσφερ με κάτι θηριώδη Suv και την εκδρομή στα BaNaHills μας τα οργάνωσε η γλυκύτατη Kieu, από το Sea Travel και τη συστήνω με κλειστά τα μάτια.

SeA Travel

Κουζίνα

Το Βιετνάμ είναι εκτός των άλλων γαστριμαργικός προορισμός. Φάγαμε πολύ ενδιαφέροντα πιάτα, ξεχώρισα την εθνική τους σούπα Pho, το Bun Cha (ζητείστε να σας το προφέρουν οι ντόπιοι θα το διασκεδάσετε) κεφτεδάκια με ρύζι, το Com Tam και παραλλαγές ρύζι, νουντλς με κρέας ή κοτόπουλο, οι μπαγκέτες Ban Mi, ψητή πάπια, ενώ είναι παράδεισος για τους αστακογαριδοφάγους (που δεν είμαι). Τιμές ξεφτιλέ ολέ! Με ένα 10ρικο τρως όλο το μαγαζί.

‘Ανθρωποι

Το μεγάλο ατού της χώρας. Συνεσταλμένοι αλλά περήφανοι, ευγενικοί μέχρι αηδίας, πάνω που αρχίζεις να φορτώνεις από τα υπερβολικά πληζ και θένκ γιου κάτι θα κάνουν οι μπαγάσηδες για να σε σκλαβώσουν. Χαμογελαστοί, αεικίνητοι, αν δεν ήταν τόσο πρήχτες θα τους λάτρευα.

Ασφάλεια

Κινδυνεύεις μόνο από τα μηχανάκια. Κατά τ άλλα δεν είδα, δεν άκουσα. Βέβαια εμείς κυκλοφορούμε ρεμάλια, χωρίς τσάντες και κρεμαστούλια, τα κινητά δεμένα στο λαιμό, να κλέψουν τι; Έχω ακούσει για πορτοφολάδες και τσαντάκηδες, αλλά νομίζω ακόμη κι αν το σκέφτηκαν, το ξέχασαν όπως τους ήρθε. Πόσοι Βιετναμέζοι χρειάζονται για να ρίξουν κάτω 3 γομάρια και να φτάσουν σε μένα; Κουίζ.

Χρήματα

Revolut όπως παντού. Όχι δεν πληρώνεις με κάρτα, δε τη βγάλαμε πουθενά (στο Βιετνάμ). Αλλά μόλις αλλάξαμε τα ευρώ που είχαμε μαζί, σε τουριστικά πρακτορεία και στα καταλύματα (αλλάζουν παντού), βγάζαμε ντονγκ από τα ΑΤΜ με τις ρέβο. Προμήθεια είτε 0 ή ανάξια λόγου (κάτι λεπτά του ευρώ). Η ισοτιμία είναι 1 ευρώ κάπου 26.000 ντονγκ, χάναμε το μπούσουλα με τα μηδενικά.

Κόστος

Τα πάντα όλα όπως τα διαβάσατε κόστισαν χωρίς τα ψώνια (που ήταν αρκετά) στα 2100-2200€/άτομο, 20 μέρες και μοιράζονται ως εξής:

• 1.050€ όλα τα μεταφορικά μέσα (αεροπλάνα, τρένα και λεωφορεία)
• 523€ κρουαζιέρα και λοιπά καταλύματα
• 226€ εκδρομές, είσοδοι και ξεναγήσεις
• 80€ βίζα και ασφάλεια
• 300€ φαγητά, ποτά, καφέδες κλπ

Μόνο εξελάκι δε σας έβαλα!

Από εμένα, Over and Out.
Για άλλη μια φορά ευχαριστώ όσους με διαβάζουν κι εύχομαι υγεία σε όλους, να έχουμε κουράγια να ταξιδεύουμε και να επιστρέφουμε να σας τα λέμε.

Για όποιον, είναι τραβελστόρις τζάνκι και θέλει κ άλλο, σας βάζω λινκ με τις ιστορίες του Αντωνάκη που συνεχίζει ακόμη στην Ασία και γράφει για όλες τις διαδρομές μαζί μας και τα υπόλοιπα τα δικά του, εδώ

Μηπωσ θυμασαι πωσ λεγοταν το ξενοδοχειο που μεινατε στο χουε και το μαγαζι που φαγατε

 

[Katerina str]

Εισαγωγή

Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι
πυρπόλησαν το ρύζι.
Στη Σαϊγκόν δεν μπόραες να ζήσεις,
δε σου `φτανε ο αέρας για να ζήσεις.

Τώρα, κρυμμένος στο ποτάμι, ανασαίνεις,
Φο Μι Τσιν, ανασαίνεις
με καλάμι.

Γιε γιε γιε γιε….

Ο καιρός θα `ταν όμορφος στο δάσος
θα `ταν όμορφος στο δάσος
αν δεν κουφαίνονταν τα φύλλα απ’ τον κρότο,
αν δεν πάγωνε ο ήλιος απ’ το κρότο.
Τα παιδιά αν δεν τρώγανε σκουπίδια,
τα αεροπλάνα αν δεν καίγανε καλύβια,

Γιε γιε γιε γιε….

Φο Μι Τσιν, τι θα `κανες αλήθεια
τι θα `κανες αλήθεια,
τα παιδιά αν δεν τρώγανε σκουπίδια,
τα αεροπλάνα αν δεν καίγανε καλύβια;
Α! το κορίτσι σου θα `παιρνες για βόλτα
χέρι χέρι,
στο δάσος για βολτίτσα χέρι χέρι.

Γιε γιε γιε γιε….

....σιγοτραγουδούσαμε συχνά στο ταξίδι τους υπέροχους στίχους του Διονύση Σαββόπουλου και ήξερα ήδη μέσα μου πως δε θα μπορούσα να βρω καλύτερη εισαγωγή για την ιστορία μου.

Πετάω λοιπόν το γάντι της εκκίνησης κι ένα επικό ταξίδι ξεκινά...

Προετοιμασία Ταξιδιού.

Το Βιετνάμ ως ιδέα και ταξιδιωτικός προορισμός μπορώ να πω (και ντρέπομαι λίγο), πριν την ανακάλυψη του Travelstories, δεν υπήρχε καν στη σφαίρα της φαντασίας μου.

Από Ασία είχα γενικά μαύρα μεσάνυχτα, ούτε που είχα πατήσει το πόδι μου έως σήμερα, οπότε θα περίμενε κανείς πως η πρώτη επιλογή θα ήταν ίσως μια Ταϊλάνδη (μαζί με κάτι άλλο) σαν εύπεπτη εισαγωγή στην ασιατική κουλτούρα.

’Έλα όμως που η συστηματική ανάγνωση ιστοριών στο φόρουμ, και οι συνομιλίες με γνώστες, μου γέννησαν την επιθυμία να επισκεφτώ την πολύπαθη αυτή χώρα και να γνωρίσω καλύτερα την κουλτούρα της.
Επιπλέον, ως γνήσια σινεφίλ έχω δει περίπου τα πάντα όλα γύρω από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Τι Αποκάλυψη τώρα, τι Good Morning Vietnam, βάλε και λίγο από Platoon και Γενημμένος την 4η Ιουλίου, οι εμβληματικές ταινίες όπως και κάμποσα ντοκιμαντέρ, έπαιξαν ξανά για να φρεσκάρει η μνήμη και να προετοιμαστεί ο νους.

Μετά το άκρως πετυχημένο περσινό Μαρόκο, ο επόμενος ταξιδιωτικός στόχος είχε λοιπόν τεθεί, ανέμενα μονάχα την πολυπόθητη ελεύθερη πτώση των αεροπορικών ναύλων, πράγμα που δε συνέβη ποτέ.

Παρακολουθούσα στενά- αλλά απρόθυμα τις τιμές της Scoot, η οποία έμοιαζε όλο και περισσότερο με ακριβή μπουτίκ ξεπεσμένων επώνυμων παρά με εταιρεία lowcost. Με αποτέλεσμα να ξεμακραίνω κι άλλο από το στόχο μου και να πέφτει το ηθικό μου.

Γύρω στα τέλη Σεπτέμβρη όμως, γύρισαν επιτέλους οι πλανήτες όταν έπεσα πάνω σ ένα πολύ ενδιαφέρον ασιατικό itinerary της Turkish, πτήση από Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη-Σιγκαπούρη και επιστροφή από Κουάλα Λουμπούρ. Τιμή μέσω παρόχων στα 690 ευρώ, χωρίς να κουνηθώ από την πόλη μου, ΜΕ σέρβις, ΜΕ αποσκευές, με άλλα λόγια η Ασία με καλούσε πια απροκάλυπτα.

Επικοινώνησα με τα γνωστά ( από τις προηγούμενες ιστορίες ) ταξιδιωτικά μου ταίρια που τηρούσαν ευλαβικά στάση αναμονής και σε 24 ώρες είχαμε άπαντες εισιτήριο και περίσσιο ενθουσιασμό.

Η παρέα γνωστή και δοκιμασμένη. Ο Τάσος οδηγός των Roadtrip μας, έχοντας επαναφέρει τη μέση του μετά το βατερλώ του Μαρόκο, δήλωνε έτοιμος για crash test δίχως αύριο, ενώ ο Αντώνης ο σαλαμοκάσερος , μελετούσε ένα μεγαλόπνοο πλάνο να ξεχειμωνιάσει μόνος στην Ασία μετά το δικό μας ταξίδι.

Στην παρέα προστέθηκε και νέο μέλος. Ο κάπτεν της ιστιοπλοΐας του καλοκαιριού δήλωσε ηχηρά παρών με το άκουσμα του προορισμού. Τον δεχθήκαμε με χαρά στο γκρουπ και έτσι βρέθηκα να ταξιδεύω από 2 που ήταν ως τώρα, με 3 (!) άντρες. ‘Αντε και εις ανώτερα μου εύχομαι…όπως πάει την ομάδα μπάσκετ την έχουμε σιγουράκι.


Other than that….οι διαθέσιμες μέρες μας ήταν συνολικά ήταν 20. Και καθαρές εντός Βιετνάμ 15. Ούτε λίγες ούτε πολλές, μιλάμε όμως για μια τεράστια χώρα με μπόλικο ταξιδιωτικό ενδιαφέρον, διαφορετικές κλιματικές ζώνες, έτσι το πρόγραμμα μπήκε και βγήκε από το πλυντήριο πολλές φορές, στύφτηκε, ξεχείλωσε και συρρικνώθηκε και εφόσον εμπνευστής, δημιουργός, ενορχηστρωτής και τελικός εκτελεστής είμαι εγώ μόνη μου (θλιβερή η μοναξιά του αρχηγού) το αποφάσισα ως εξής και το υπέβαλα για τελική έγκριση. Η οποία φυσικά δε δόθηκε ποτέ και έτσι τ αποφάσισα μόνη μου.

• Σιγκαπούρη (24 ώρες) – με αρκετό τρέξιμο κάτι θα προλάβουμε, αν καταφέρουμε να κοιμηθούμε στην πτήση κάτι γίνεται, αν όχι κλάφτα Χαράλαμπε
• Ανόι 3,5 μέρες – Κάπως καλύτερα εδώ αλλά στην πορεία βρήκα μια καταπληκτική ημερήσια εκδρομή και «έφαγα» τη μια μέρα. Δεν πειράζει από περπάτημα αντέχουμε, με 15-20 χιλιομετράκια τη μέρα «το χουμε!»
• Χάλογκ Μπέι- διήμερη κρουαζιέρα χλιδάτη-όλα κ όλα μετά τόση κούραση μας αξίζει μια φαντασίωση σε τιμή all inclusive,που στην Ελλάδα δε φτάνει ούτε για το ρουμς του λετ.
• Χούε κεντρικό Βιετνάμ. Με ολονύκτιο τρένο άφιξη το πρωί, διανυκτέρευση κ αναχώρηση πολύ νωρίς την επόμενη. Μια χαρά, μας φτάνει
• Ολοήμερη εκδρομή στα Bana Hills, και άφιξη απόγευμα στη Hoi An μέσω του HighVanPass. Ευκολάκι.
• Διανυκτέρευση Hoi An, ολόκληρη η επόμενη μέρα διαθέσιμη για σβήσιμο και την επόμενη αναχώρηση ξανά. Τι, κουράστηκε κανείς;
• Πάμε το πρωί My Son μετά Marble Mountains και καταλήγουμε μεσημεροαπόγευμα Danang, από όπου μας κουνάει το μαντήλι ο κάπτεν λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.
• Μένουμε τρείς κι ο κούκος
• Πετάμε μεσημεράκι για το νότο. Hello Ho Chi Minh, γιούπι καλοκαιράκι!
• Δε χαλαρώνουμε όμως την επόμενη νωρίς ξεκινάμε για διήμερη περιπέτεια στο Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ, ποδηλατάδες, βαρκάδα, ανατολή στο ποτάμι και όλα τα κομφόρ.
• Επιστροφή στη Χο Τσι Μιν και ΤΩΡΑ μπορούμε να χαλαρώσουμε! Τι πισίνες, τι χλίδες, όλα τα κανόνισα για τ αγόρια μου (αν έχω βέβαια γλυτώσει το βρωμόξυλο στο μεταξύ)
• 2 μέρες χαλάρωση φτάνει δε φτάνει; Με πρωινές ξεναγήσεις μόνο και τ απογεύματα ελεύθερα μας κακομαθαίνετε κύριε πρέσβη μου..
• Αποχαιρετούμε και τον Αντωνάκη μας που μοιάζει λίγο με κείνον τον γραφικό τύπο τον...Κροκοδειλάκια , που ωστόσο νιώθει πανέτοιμος να αλωνίσει την υπόλοιπη Ασία , και γω με τον σενιόρ Τάσος αναχωρούμε για την εξωτική Κουάλα Λουμπούρ για άλλη μιάμισι μέρα προκειμένου να αποτελειώσουμε ( ή να αποτελειωθούμε οι ίδιοι) το ταξίδι μας.

Πως ακούγεται;
Εμένα προσωπικά με γέμιζε ανασφάλεια και τρόμο! Θ αντέξουμε αυτό το ρυθμό; Θα βγει το πρόγραμμα; Αν δε βγει τι να κάψω, τι ν αφήσω…
Σκέφτηκα όμως δε βαριέσαι, στο τέλος μόνο τα γένια του σπανού δε γίνονται και συνέχισα με τις υπόλοιπες κρατήσεις.
3 επιπλέον πτήσεις, 1 νυχτερινό τρένο, μερικά ιδιωτικά τράνσφερ με βανάκια και οδηγό και αναρίθμητα καταλύματα.

Αρχές Δεκέμβρη βγήκε και η πολυπόθητη βίζα, οι μέρες πλησίαζαν επικίνδυνα και φτάσαμε να αναρωτιόμαστε….όντως τώρα, θα πάμε εμείς σ όλα αυτά τα μέρη;

Πάνω που νιώθαμε ότι ναι, είναι αλήθεια, το ταξίδι πλησιάζει, ο κάπτεν κονόμησε ένα ξεγυρισμένο λουμπάγκο. Ούτε το σαλόνι κουζίνα μπορούσε να κάνει, όχι να πάει στην άλλη άκρη του κόσμου.
Κανά δυό μέρες μετά, στη διάρκεια μια ρουτινιάρικης ποδηλατάδας κατάφερα να χάσω την ισορροπία μου όταν πετάχτηκε απο το πουθενά ένα τζαναμπέτικο γατί....και τα 3 δευτερόλεπτα πριν την πτώση πρόλαβα να σκεφτώ 2 πράγματα, πρώτον ωχ πέφτω και μετά αμάν πάει το ταξίδι

Τελικά τη σκαπούλαρα με μια ελαφριά (νόμιζα) κάκωση και μπόλικο πόνο, ενώ περιέργως μέχρι την ημερομηνία του ταξιδιού ο κάπτεν κατάφερε να ξεμαγκώσει τη μέση του και την ίδια στιγμή το τραυματισμένο μου πόδι έδειχνε και πάλι πλήρως λειτουργικό.


Και ναι λοιπόν, η 9η Ιανουαρίου κάποτε ξημέρωσε, κυρίες και κύριοι, προσδεθείτε, απογειωνόμαστε...

Ο Αντωνάκης της παρέας μας περνάει φάση εσωστρέφειας και απέχει από τα σόσιαλ, έτσι αφού πρώτα φρόντισε να εμφανίζεται στις περισσότερες ομαδικές μας φωτογραφίες....εγώ λοιπόν, θα καλύπτω το πρόσωπό του με σκυλάκια, γατάκια και άλλα ακόμη γελοιότερα στίκερς που θα καταφέρω να ανασύρω.

Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη – Σιγκαπούρη κι έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας….


Η πρώτη πτήση ήταν πρωινή κ έτσι βρεθήκαμε χαράματα στο Μακεδονία να παραδώσουμε αποσκευές και να παραλάβουμε όλες τις boarding pass.

Ξεκινήσαμε light, ο στόχος ήταν καθοδόν να πετάξουμε κάποιες από τις παλιές αποσκευές και να εφοδιαστούμε με μερικές αυθεντικές μαϊμούδες, από αυτές που ευδοκιμούν στο Βιετνάμ.

Στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης ήδη μας ζήτησαν τις Singapore Arrival Cards που όπως με ενημέρωσαν, είναι καινούργιο φρούτο. Βεβαίως οι περισσότεροι τις συμπλήρωναν με την άφιξη στο Changi αλλά εγώ τις είχα έτοιμες (φυσικά).


Στην πτήση προς Κωνσταντινούπολη καθόμαστε με τον Τάσο σε τριπλέτα θέσεων με έναν πιτσιρικά, πιάσαμε το μπίρι μπίρι, για Τόκυο μεριά είχε ξεκινήσει εκείνος, καλεσμένος ενός γνωστότατου Ιάπωνα σεφ με τον οποίο εργάζεται σε πολυτελές ξενοδοχείο της Χαλκιδικής….τόσο θέλαμε και μεις να ξεσαλώσουμε, μία ώρα και κάτι γλώσσα δε βάλαμε μέσα.

Είχαμε σχεδόν 5ωρη αναμονή μεταξύ των πτήσεων στο αεροδρόμιο και τον πιτσιρικά… τον υιοθετήσαμε, μας έκοψε όλους μέσα στον χαβαλέ και δεν ξεκόλλησε από δίπλα μας μέχρι την ώρα της επιβίβασης Ακόμα δεν ξεκινήσαμε από 4 γίναμε 5….Όμορφα…

Πρώτη φορά για μένα στο Ατατούρκ και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Αχανές μεν, όμορφο δε. Και αρκετά λειτουργικό σε σχέση με άλλα χαώδη αεροδρόμια του κόσμου.

'Οτι πρέπει για στραβούλιακες!

Ακόμη δε, ενθουσιάστηκα όταν είδα ότι έχει και τέτοια…

Napzone; Οκ παντού κοιμόμαστε στην ανάγκη, όμως το ό,τι έφτιαξαν συγκεκριμένο spot για το λόγο αυτό είναι στα πολύ συν.

Πολλά πελατάκια του αεροδρομίου κυκλοφορούσαν όπως ο κύριος της φωτογραφίας. Πληροφορηθήκαμε έτσι ότι η Κωνσταντινούπολη διαθέτει πολύ συμφέρουσες τιμές στην εμφύτευση…μαλλιών! Το πόσοι τύποι κυκλοφορούσαν με κορδέλα και φύτρες στην καράφλα δε λέγεται…

Η μεγάλη πτήση ξεκινούσε απόγευμα. 11 ώρες και 45 λεπτά, ΟΛΕΕΕ, ούτε καν 12!

Το αεροπλάνο φίσκα, όμως μου έκατσε θέση παραθυράκι.

Σύντομα η Turkish μας παρηγόρησε για το στριμωξίδι με αυτά τα ύπουλα σουτζουκάκια.

Λίγο κρασάκι, ταινιούλα μπας και κλείσει το μάτι. Αμ δε.

‘Αρχισα τα…αεροπλανικά, ένα πόδι επάνω στο κάθισμα, το άλλο απλωμένο λίγο καταχρηστικά στο μπράτσο της θέσης του μπροστινού…το μάτι δεν έλεγε να κλείσει με τίποτα.


Εν τω μεταξύ αυτό το άτομο στην παραδιπλανή μου θέση ήταν σ αυτή την κατάσταση τις 9 ώρες από τις 12 της πτήσης!

Δεν σάλευε λέμε. Από πάνω της περνούσα για να πάω τουαλέτα, να ξεμουδιάσω, πάνω της ξανά για να επιστρέψω στη θέση μου-δε χαμπάριαζε τίποτα.


Εγώ εκεί βρυκόλακας. Τελικά κάπου κοντά στα χαράματα καταφέραμε και γω κι ο Τάσος να κλείσουμε το μάτι για κανένα δίωρο…άσχημα τα μαντάτα. Παρομοίως και ο κάπτεν στην παραπέρα γειτονιά, δήλωσε παντελώς άυπνος ενώ μόνο ο Αντωνάκης κατάφερε να κοιμηθεί και μας ήρθε φρεσκαδούρα.

10 το πρωί φτάναμε Σιγκαπούρη κ αυτή ήταν όλο κ όλο η μέρα που είχαμε για να τη δούμε. Με τι ενέργεια, ιδέα δεν είχα.


Λίγο πριν προσγειωθούμε μας σέρβιραν αυτό….

Καμιά ομελέτα για πρωινό περίμενα, ραβιόλια μας προέκυψαν. Μα ραβιόλια για πρωινό;
Τα έφαγα όμως, γιατί ποιός ξέρει τι ώρα θα βρισκόμουν ξανά κοντά σε φαγητό (που να τρώγεται)

Φτάσαμε ρε παιδιά!

Κατεβήκαμε στο Changi και με το που παραλάβαμε αποσκευές πέσαμε πάνω στο Jewel.

‘Ετσι καταλάβαμε νωρίς νωρίς ότι η βλάστηση στη Σιγκαπούρη ξεκινά από το αεροδρόμιο!

Μα δάσος με καταρράκτη μέσα σε αεροδρόμιο; Τι άλλο θα σκεφτούν οι σατανάδες.

Με το χάλι που είχα, καλύτερα που είναι σκοτεινή...

και βιντεάκι
Changi airport

Καλέσαμε Grab για να δούμε πως λειτουργεί η εφαρμογή και μας πήγε ντογρού στο ξενοδοχειάκι το οποίο το λες και ευκαιρία...Νεόδμητο σχεδόν δίπλα στην Arab street και σούπερ τιμή.
Στα 100 ευρώ το δίκλινο για Σιγκαπούρη, ούτε του παπά!
Στον τοίχο της ρεσεψιόν είχε φυτρώσει επίσης ένας κοτζάμ κήπος! Και δεν ήταν η εξαίρεση. Παρτέρια, πεζοδρόμια, τοίχοι, η βλάστηση ήταν απλά παντού.

Bάζω και λινκ γιατί του αξίζει

Μετά μια σύντομη ανασυγκρότηση, ξαμοληθήκαμε στις βόλτες. Αποφασίσαμε (ορθώς) να περπατήσουμε στις έθνικ συνοικίες μέχρι το μεσημέρι και να ασχοληθούμε με το κυρίως πιάτο της πόλης από το απόγευμα και μετά ώστε να είμαστε εκεί κοντά όταν πέσει η νύχτα και αρχίσουν τα σόου με τα φώτα.

Η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν φυσικά με το αηδιαστικό υπέροχο κλίμα της, ζέστη και υγρασία.
Ξεκινήσαμε από την Ινδική συνοικία και έσκασε μύτη αυτό το μοντελάκι

και συνεχίσαμε στην αράβικη συνοικία με τα όμορφα χρώματα

Κι αφού κοντέψαμε να πέσουμε λιπόθυμοι από την αυπνία και τη ζέστη, καθίσαμε σ αυτό τον πεζόδρομο να φάμε κάτι και να συνέλθουμε από το απότομο πολιτισμικό σοκ.

'Ηταν σχεδόν 4 όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο. Δώσαμε μιάμιση ώρα βαριά για ντουζ και λίγη απαραίτητη ξάπλα ώστε να έχουμε αρκετό χρόνο για το κυρίως πιάτο της απίθανης αυτής πόλης.

Με μία ώρα ξάπλα-είμασταν ήδη στο κλάφτα Χαράλαμπε, αλλά εκείνες τις ώρες ακόμα και αυτό το λίγο ήταν βάλσαμο στο ταλαιπωρημένο κορμί, καλέσαμε grab εν μέσω καταρρακτώδους βροχής για να κατηφορίσουμε προς τα ωραία-ωραία.
Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο έδαφος, η βροχή σταμάτησε.
Αποβιβαστήκαμε στο Merlion Park και απλώθηκε μπροστά στα μάτια μας αυτό....

και πανοραμικές....

καλό ε;

'Ηδη πασχίζαμε να μαζέψουμε τα κρεμασμένα μας σαγόνια κι ακόμα δεν είχαμε κορυφώσει..

Περπατήσαμε μέχρι το Marina Bay και μπήκαμε μέσα να δούμε το εμπορικό.

έχει ποταμάκι και μια γόνδολα

Μετά από αυτά τα περίεργα, τρεχάτε ποδαράκια μου, είχε πέσει το φως και κόντευε η ώρα για το σόου των φώτων.
Πριν από όλα έτρεξα (κυριολεκτικά όμως) να προλάβω να μπω στο Cloud Forest από όπου είχα ένα δωρεάν κουπόνι (από αυτά που στέλνει το booking και συνήθως τα πετάμε γιατί λήγουν).
'Αφησα τους άλλους να μπουν στο Supertree Grove όπου θα τους έβρισκα λίγο αργότερα.

Το Cloud Forest σε υποδεχόταν με ένα τεράστιο θόλο με ένα δάσος και καταρράκτη φυσικά

και κάτι απίστευτους κήπους με σπάνιες ορχιδέες και άλλα λελουδικά που δεν έχω ιδέα πως λέγονται

Τρέχοντας το είδα, κάποιοι θα αναρωτηθείτε ίσως αν αξίζει τελικά να βλέπεις πράγματα που θέλουν ώρες σε μερικά μόνο λεπτά....Δεν έχω καλή απάντηση, νομίζω είναι ξεκάθαρα προσωπικό το θέμα. Εγώ μπορώ να κρατήσω στο μυαλό μου και την απόλαυση του ενός μόνο λεπτού αν η στιγμή είναι γνήσια δυνατή. 'Άλλος θέλει ώρες. Τις ώρες δεν τις είχα, άρα για μένα ήταν μονόδρομος.
Ειλικρινά στην επιστροφή για να βρω τα αγόρια ένιωσα ότι καταρρέω. Δεν είχα δυνάμεις, δεν είχα καν ανάσες από την κόπωση και τη ζέστη.
Πιέστηκα και έσυρα τα πόδια μου μέχρι το σημείο που θα άρχιζε το σόου.

Σε λίγα λεπτά όμως που ξεκίνησε η πανδαισία, τα ξέχασα όλα.

Gardens by the bay Supertree

Και όλα αυτά δίχως να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, να τα λέμε κ αυτά...Τα σόου με τα φώτα ήταν παντελώς δωρεάν και πλήρωνες μόνο αν ήθελες να χαζέψεις από τα observatory. Ο περισσότερος κόσμος ήταν καθισμένος κάτω και απλά απολάμβανε. Αρκετοί μάλιστα είχαν οριζοντιωθεί στα τσιμέντα και είχαν μια πιο πανοραμική άποψη του θεάματος.


19:45 το είδαμε εμείς και στις 20:45 έχει επανάληψη (η βοήθεια στο μελλοντικό ταξιδιώτη)

20:00 και 21:00 γίνεται το Light Show μπροστά στο Marina Bay.

Είναι κανένα 20λεπτο χαλαρός ποδαρόδρομος ως εκεί, στρωθήκαμε στα ντεκ για να δούμε το σόου στις 9 και να πάρουμε μια ανάσα, να δώσουμε λίγο χώρο στις εικόνες να καθίσουν στο μυαλό και να υποδεχθούμε τις επόμενες.

'Εστελνα βιντεάκια στην κόρη μου (διότι είχε ΚΑΙ δωρεάν wifi γύρω από το Marina Bay και τους κήπους-είμαστε άπλες και δεν το κρύβουμε) και με ρωτούσε, αν είναι καμιά γιορτή εκεί; πανηγυρίζουν κάτι;
Τίποτα παιδί μου. Σε μια απλή καθημερινή Τετάρτη η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν με αυτά.


'Αρχισε και το Spectra Light Show και πλέον κορυφώσαμε...

Πως να μη σου πάρει τα μυαλά αυτή η πόλη;
Ακόμα και ο Αντωνάκης που είναι μαλωμένος με τη χαρά, δήλωνε τίγκα ενθουσιασμένος

'Ηταν τέτοια η ψυχική πλήρωση που κάλυπτε κάθε σωματική κούραση, λίγο πριν την τελική πτώση είχαμε πιάσει ζεν!

Απρόθυμα πήραμε το δρόμο για να βρούμε κάπου φαγητό χαζεύοντας τους κατάφωτους ουρανοξύστες.

και αυτό είναι το κατάστημα της Apple στη Σιγκαπούρη

Πείτε μου, πως....μα πως να πω αντίο σε τέτοιο θέαμα, πως!! πως!!

Αναλογίστηκα προβληματισμένη τα ογκώδη αντικείμενα που βλέπω κάτω από το μπαλκόνι μου το τελευταίο δίμηνο επειδή ο Δήμος Θεσσαλονίκης δηλώνει αδυναμία να τα μαζέψει και προσπάθησα να κάνω κάποιου είδους σύγκριση με την πόλη που βρισκόμουν....

Κράτησα την τελευταία εικόνα ανάγλυφη μέσα στο μυαλό μου και ακολούθησα τους άλλους προς την Chinatown που κατευθυνόμασταν προκειμένου να φάμε κάτι και να σβήσουμε την τεράστια αυτή μέρα.

@psilos3 όπως βλέπεις επέστρεψα στη συνηθισμένη μου πολυλογία.

Σιγκαπούρη - Ανόι και η Οδύσσεια μιας βίζας

Κοιμηθήκαμε φουλ 8ωρο και φρεσκαδούρες πια το πρωί, περπατήσαμε στην κοντογειτονιά προς αναζήτηση πρωινού.

Περιχαρής ανακοίνωσα στο γκρουπ μου πως όσα είχα τικαρισμένα στη λίστα μου για τη Σιγκαπούρη τα είχαμε ήδη καλύψει την προηγούμενη, η πτήση μας για Ανόι έφευγε το μεσημέρι, άρα είχαμε χρόνο να πάμε χαλαρά προς το αεροδρόμιο και να χαρούμε λίγο περισσότερο το χάζι στο Changi.

Αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε τα λεωφορεία αντί για το grab και αφού κάναμε μια ενδιάμεση αλλαγή φτάσαμε στο αεροδρόμιο ένα τρίωρο και βάλε πριν την πτήση .

Ευτυχώς.
Σκεφτήκαμε να παραδώσουμε τις αποσκευές στο κάουντερ ώστε να συνεχίσουμε τις βόλτες χωρίς βάρος.
Ευτυχώς ξανά.
Μόλις πλησιάσαμε στο άδειο από κόσμο την ώρα εκείνη γκισέ, μας ζήτησαν τις βίζες για έλεγχο.
Περνάει η δική μου, περνάει του Αντώνη και φτάνει στον Τάσο. 'Εχει λάθος μας λέει η υπάλληλος, είναι άκυρη.
Τι λάθος;
Λάθος στην ημερομηνία λήξης του διαβατηρίου
'Εξοχα...
Τι κάνουμε;
Φωνάζει την ανώτερή της, δείχνουμε το διαβατήριο, είναι λέει τυπικό το ζήτημα δεν μπορούμε να σας αφήσουμε να ταξιδέψετε.
Ορίστε;;;

"Πρέπει να βγάλετε καινούργια βίζα."
Υπάρχει υπηρεσία βίζα εξπρές, μπαίνετε λέει στο site, ψάχνετε ένα hotline που εξυπηρετεί επείγοντα περιστατικά και σας βγάζουν τη βίζα σε 3-5 ώρες!

Ποιές 3 ώρες κερά μου, εμείς πετάμε σε 2.30.
"Ε δεν πειράζει, αύριο τότε..."
Απανωτά τα εγκεφαλικά.

Μαζέψαμε όση ψυχραιμία διέθετε το κατάστημα και στρωθήκαμε να βγάλουμε άκρη απο τα κινητά.
Εγώ έψαχνα τα χοτλάιν μου μέσα, ο Τάσος έστελνε μέιλ από την ιστοσελίδα τους. Μέσα σ όλα έπρεπε να προσέξουμε να επιλέξουμε τον επίσημο φορέα και όχι τίποτα μεσάζοντες που χρέωναν τα τριπλάσια.
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

Σκάει ο Τάσος τα 120 δολάρια που ζητούσαν για την εξπρές (ας έκανε κ αλλιώς) και για καλή μας τύχη βρίσκω άνθρωπο στο χοτλάιν μέσω whatsapp (νάναι καλά το Changi με 3ωρο δωρεάν wifi), στέλνω το απόκομμα της πληρωμής και μου λένε πως σε μισή ωρίτσα θα έχουμε τη βίζα ώστε ο φίλος μας να ταξιδέψει κανονικά.
'Ερχεται όσο να πεις η ψυχούλα μας στη θέση της και λέμε άντε μικρό το κακό, παίρνουμε δυό ανάσες και περιμένουμε το μέιλ με την βίζα.

Σε άλλα νέα, ο κάπτεν μας σε αυτό το ταξίδι, ανακάλυψε τα κρυφά του ταλέντα. Βγήκε ο οπερατέρ από μέσα του λέμε.
Βιντεοσκοπούσε αδιάκοπα και σχολίαζε το κάθε τι, φανερά και μη. Πότε έβγαζε κινητό, πότε τραβούσε, χαμπάρι δεν παίρναμε. Και την πατούσαμε κάθε φορά. Στο τέλος νιώθαμε κάτι μεταξύ Big Brother και Truman Show, έχω άπειρο υλικό, αλλά τα περισσότερα είναι ό,τι νάναι. Κάποια από αυτά που είναι όμως δημοσιοποιήσιμα θα σας τα δείξω.

'Ετσι, ενώ μερικοί είχαν πέσει με τα μούτρα να λύσουν το πρόβλημα, κάποιοι άλλοι το διασκέδαζαν ξεδιάντροπα.
Να κι οι αποδείξεις!

Να τέτοια μας έκανε το τέρας.

Νομίσατε τελειώσαμε με το θέμα βίζα;; Αμ δε!
Η φρέσκια ήρθε σε λιγότερο από μισάωρο και.....και....και....μαντέψτε!
Είχε ξανά λάθος!
Αυτή τη φορά έγραψαν λάθος το μικρό του όνομα.
Νέος γύρος πανικού.
Να φωνάζουμε εμείς, να ψάχνουμε το δίκιο μας, τα δικά τους αυτοί. Χωρίς σωστή βίζα δεν μπαίνει στο αεροπλάνο.
Ξαναστέλνω στο χοτλάιν εγώ, τι θα γίνει ρε παιδιά, θα γράψετε επιτέλους 2 γραμμές σωστά να ξεκουμπιζόμαστε από δω;
Σε 15 λεπτά λέει θα σας την ξαναστείλω διορθωμένη (χωρίς να πληρώσουμε αυτή τη φορά!)

Ξανά στο γκισέ. Θα τη στείλουν λέει. Λυπούμαστε αλλά παίξατε και χάσατε, κλείνει το κάουντερ.
Και καλά θα κάνετε να παραδώσετε τις βαλίτσες και οι υπόλοιποι αλλιώς θα μείνετε όλοι εδώ.
Τι δεν είπαμε. Αφήστε μας να πάμε Βιετνάμ να το λύσουμε εκεί. Τίποτα. Μουλάρωσαν. Θα έχουμε λέει συνέπειες αν σας αφήσουμε να φύγετε.

Τι να κάναμε, βάλαμε την ουρά στα σκέλια, αγκαλιαστήκαμε με τον Τασούλη που θα ζούσε την Σιγκαπουριανή εκδοχή του Τέρμιναλ, του είπαμε και όσες σαχλαμάρες προλαβαίναμε στη βιασύνη μας μην κλείσει και το γκέιτ και παραδώσαμε τις αποσκευές.
Πήραν τις βαλίτσες και έκλεισαν το κάουντερ, μας φώναζαν κιόλας να τρέξουμε να περάσουμε έλεγχο γιατί όπως το πηγαίναμε θα έκλεινε και το γκέητ της επιβίβασης.

Ο Τάσος θα πετούσε την ίδια ώρα την επόμενη μέρα (με μια προσαύξηση στο υπάρχον εισιτήριο)
απίστευτη εξέλιξη μετά από τόση προσπάθεια.
Τον αφήσαμε πίσω μόνο του φορτωμένοι ενοχές και τρέξαμε να προλάβουμε.

Περάσαμε έλεγχο και φτάσαμε τελευταίοι στην ουρά στο γκέιτ, ανόρεχτοι πια- με τι διάθεση να ξεκινάς ταξίδι , το μυαλό μας ήταν μαζί σ αυτόν που έμεινε πίσω.

Και κει που λέτε που περιμένουμε μαραμένοι, ακούμε πίσω μας την αγριοφωνάρα του....που πάτε ρε μ...ες χωρίς εμένα;;;;

Να οι κραυγές, να οι αγκαλιές λες και είχαμε να ανταμώσουμε χρόνια....μα τι έγινε, πως σε άφησαν ρε μαν;
'Αρχισα λέει πάλι τη μίρλα μόλις φύγατε, και ζήτησα να μιλήσω με το boss, να πω κάτι, να κλαφτώ, έχω τη σωστή βίζα στα χέρια, οι φίλοι μου είναι ήδη στο γκέητ και γω πρέπει να περάσω ολόκληρη τη νύχτα εδώ, τον σιχάθηκαν με την κλάψα του φαίνεται και του είπαν "άιντε άρον την βαλίτσα σου παραμάσχαλα και άδειαζέ μας τη γωνιά." (κάτι τέτοιο)
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!

Η 3ωρη και βάλε πτήση προς Ανόι τσούλησε νεράκι αφού περιγράφαμε όλοι ξανά και ξανά όλο το σκηνικό που ζήσαμε, τι σκεφτόμασταν και πως αντιδράσαμε, τι θα γινόταν αν κάναμε το ένα έτσι, το άλλο αλλιώς, τι είπε, ο ένας τι απάντησε ο άλλος και τα βγάλαμε όλα από μέσα μας.
Πάντως το τέλος καλό και όλα καλά ήταν εξίσου ανέλπιστο.

Φτάσαμε Βιετνάμ και ο Τάσος πέρασε σε ειδικό γραφείο με την ξαναμαναδιορθωμένη βίζα.
Βγαίνοντας από το ιμιγκρέισιο του την είχαμε στημένη...

Κάπου διάβασα (ίσως και δω δεν θυμάμαι) ότι κάποιος έπαθε το ίδιο με μας, δεν είχε έγκυρη βίζα για Βιετνάμ και επιπλέον την ίδια μέρα έληγε και η βίζα για τη χώρα από όπου αναχωρούσε. Εκείνος υποθέτω θα ζούσε κανονικότατα το τέρμιναλ. Τι ακούν κ αυτοί οι υπάλληλοι στις αεροπορικές...

Επίσης διάβασα (εδώ σίγουρα) πως μια κοπέλα ξεκίνησε για Βιετνάμ και στην Κωνσταντινούπολη δεν τους επιβίβασαν γιατί δεν ήξεραν καν ότι έπρεπε να έχουν εκδόσει βίζα. Και μάλιστα ταξίδευε με ταξιδιωτικό πρακτορείο....αυτό κι αν είναι ανήκουστο. Πάντως όντως υπάρχει υπηρεσία για εξπρές βίζα και σε μας τουλάχιστον ανταποκρίθηκαν ταχύτατα (άλλο αν τα έκαναν μαντάρα με τα ελληνικά ονόματα).

Στο Ανόι μας περίμενε ταξάκι που είχα κλείσει κοψοχρονιά από το Booking. 10,50 ευρώ δια 4. Αστείο.

Μετά την απόλυτη ησυχία, την καθαριότητα και την αρμονία στη Σιγκαπούρη, πέσαμε απότομα στα σκληρά. Ατελείωτο μποτιλιάρισμα, χιλιάδες μηχανάκια, άναρχη οδήγηση και η κόρνα, της κόρνας, ω κόρνα!
Στο Βιετνάμ κορνάρω άρα υπάρχω. Το εμπεδώσαμε άμεσα.

Φτάσαμε στο Old Quarter, αποβίβαση για παραλαβή του σπιτιού του οποίου η είσοδος μου θύμισε σκηνικά από κείνη κορεάτικη ταινία που είχε πάρει και 'Οσκαρ. Τα Παράσιτα.

Η θέα από το παράθυρο...

Περισσότερη παρακμή απλά δε γίνεται. Χλίδες last year.
4 όροφοι δίχως ασανσέρ-με μια ευφάνταστη πατέντα για να ανεβοκατεβαίνουν οι αποσκευές, εγώ το ρετιρέ είχα κλείσει πάντως και ήταν σπιταρώνα, ατελείωτα τετραγωνικά και από μία υπέρδιπλη άνετη κρεβατάρα για τον καθένα, είμασταν παραπάνω από καλά.
Από θέμα άνεσης τουλάχιστον.
Από θέμα εμφάνισης εγώ μετά τα 4 πατώματα που ανέβηκα, αντελήφθην ότι το πόδι μου δεν πάει καλά. Καθόλου καλά όμως. Πράγμα που επιβεβαιώθηκε στην κάθοδο με ακόμη περισσότερο πόνο.
Κακά μαντάτα.

Βγήκαμε να χαθούμε λίγο στα στενά του Παλιού Τομέα, αλλάξαμε λεφτά και βάλαμε σιμ στα κινητά για να συνδεθούμε με τον κόσμο. 9 ευρώ έκαστος, ίδια ταρίφα παντού και ξεμπερδεύεις με το θέμα ιντερνέτ.

Κάναμε τις βόλτες μας, φάγαμε και χαζέψαμε το ατελείωτο χάος, προσπαθώντας να αντιληφθούμε που ακριβώς βρισκόμαστε.

Λίγο πριν επιστρέψουμε στο σπίτι, κάναμε δε την πρώτη επιδρομή στα μαγαζιά με τα North Face όπου έτριβαν τα χέρια τους από την ξαφνική μπάζα. Μαιμούδες ή όχι πάντως, φοβερά τα μπουφανάκια που τσιμπήσαμε και δοκιμασμένα πλέον. Το τι βροχή έφαγαν (και άντεξαν) δε λέγεται.
Βροχή είπα;
Με ψιχάλα μας υποδέχθηκε το Ανόι, σε καταιγίδα το γύρισε ενώ έριχνε διαρκώς κάτι σαν σπρέι, μεταξύ βροχής και φτύσιμου.

Χωρίς πολλές φωτογραφίες το κεφάλαιο αυτό, αλλά ένεκα της περιπέτειας του μικρού Τασούλη, θα επανορθώσω στο επόμενο με φουλ ξενάγηση από το πολύ ξεχωριστό (δεν ξέρω πως να το πω, πως να το χαρακτηρίσω) Ανόι!

Κλείνω με μια νυχτερινή άποψη της γέφυρας στη λίμνη Hoan Kien

Ανόι - Goooood Morning Vietnam!

Για να είμαι ειλικρινής δεν ξεκίνησε και τόσο καλά. Ξύπνησα με το πόδι μαγκωμένο, στην ευθεία ευτυχώς πήγαινε καλά, οποιοδήποτε εμπόδιο όμως, ακόμα και ένα απλό πεζοδρόμιο μου προκαλούσε πόνο.
Βγήκα να ψάξω πρωινό. Κανένα μάρκετ κάτι...Τζίφος. Με το ψωμί είναι μαλωμένοι, σούπα λέει τρώνε για πρωινό. Το εθνικό τους πιάτο το Pho. Τους έβλεπες παντού στρωμένους στα χαμηλά πλαστικά σκαμνάκια να ρουφάνε τις σουπίτσες τους.

Με τα χίλια ζόρια βρήκα κάτι ψωμιά του τοστ της κακιάς ώρας και τυράκια που αλείφονται.
Ευτυχώς τ αγόρια είχαν μαζί νεσκαφέ από Ελλάδα και δε θα είχαμε γκρίνιες.
Τους ενημέρωσα για το πλάνο της ημέρας-εγώ τα είπα, εγώ τα άκουσα ως συνήθως, στη διάρκεια της ημέρας με ρωτούσαν 4-5 φορές ο καθένας, επί τρείς που ήταν; Τρείς πέντε δεκαπέντε, εσάς σε πόσες επαναλήψεις σας γίνεται το νεύρο κρόσσι; Ε, αυτό!

Ξεκινήσαμε φυσικά με βροχή. Θερμοκρασία καλή, γύρω στους 19-20 βαθμούς, τουλάχιστον δεν κρυώναμε.

Πρώτη στάση η λίμνη Hoan Kiem και ο πρώτος Ναός της ημέρας.

Στην είσοδο πετύχαμε αυτές.

Το Ιερό

Συνεχίσαμε με μια μεγάλη βόλτα γύρω από τη λίμνη για να φτάσουμε στον παλιότερο βουδιστικό Ναό της Πόλης τον Tran Ngoc, περίπου 1500 ετών

Στο δρόμο βλέπαμε τέτοια...

Τι όμορφη!

και ο δημοτικός υπάλληλος που φυτεύει

Μετά από ένα 40λεπτο περπάτημα φτάσαμε στο Ναό

Τάματα για τους Θεούς

Κάναμε ένα μπρέικ για καφέ και με ρώτησαν τι άλλο είχαμε να δούμε. Α μπα τίποτα, 5-6 ναούς ακόμη και ξεμπερδέψαμε
Τους ενημέρωσα ότι μεταξύ άλλων θα περνούσαμε από μια κλειστή αγορά και άρχισαν τις αηδίες.
Θα πάμε σε κλειστή αγορά; ή σε μια αγορά που είναι κλειστή;
και δώστου να κάνουν βίντεο γελάνε σαν 10χρονα, να αυτά τραβάω! Ψέματα στο βιντεάκι γελάω και γω μέχρι δακρύων αλλά πάντως κάπως έτσι σκαλώνει η κουβέντα και παρακάτω δεν πάμε ποτέ.

Μεταξύ λίμνης και επόμενου Ναού βρισκόταν το τουριστικό πρακτορείο με το οποίο είχα κλείσει μια μεγάλη εκδρομή από Hue σε Hoi An μέσω High Van Pass και Ba na Hills. Περάσαμε από κει να πληρώσουμε την εκδρομή και να παραλάβουμε τα Voucher. Το συγκεκριμένο πρακτορείο το βρήκα μέσω ομάδων στα σόσιαλ και μπορώ να πω ότι ήταν το πιο οργανωμένο όλων. Πολύ καλή τιμή, συνέπεια και ποιότητα, το συστήνω ανεπιφύλακτα για όποιον ενδιαφέρει.

Περπατώντας προέκυψε και δεύτερο πρόβλημα με τα πόδια μου. Το ένα το σακατεμένο το ξέραμε.
Επιπλέον είχα κονομήσει μια ξεγυρισμένη φουσκάλα στο άλλο το πόδι, το καλό. Από αθλητικό φορεμένο και δοκιμασμένο, αν είναι δυνατόν. Ψάξαμε φαρμακείο να βρω κάτι σε επίθεμα, τελικά βολεύτηκα με δύο hansaplast για να μπορώ κάπως να περπατάω. Κι επειδή ο οπερατέρ ήταν σε εγρήγορση έχω ντοκουμέντο ΚΑΙ από αυτό.

Kαλέσαμε grab και βουρ για τον επόμενο Ναό. Καλά το grab πρακτικότατο κ εντελώς τσάμπα. Μεταξύ 1 και 2 ευρώ μας στοίχιζαν και είμασταν 4 άτομα!

Πήγαμε στο Μαυσωλείο, (το οποίο θα βλέπαμε επίσημα την επόμενη) για να δούμε τους κήπους και την One Pilar Pagoda. Δηλαδή παγόδα που στηρίζεται σε 1 κολώνα.

Αυτή ήταν. Μικρή και περιεκτική

Πήξατε στους ναούς;
Νωρίς είναι ακόμη!
Είχα άλλον έναν, τον τελευταίο αλλά καθόλου ύστατο. Ο εντυπωσιακότερος όλων το Temple of Literature Βουδιστικός Ναός του 1070, αφιερωμένος στον Κομφούκιο.

Βλέπαμε τις Βιετναμεζούλες που φωτογραφίζονταν συχνά-πυκνά και στην αρχή μας έκανε εντύπωση. Κάτι μας είπαν για εθιμοτυπικό ενηλικίωσης αλλά το θέαμα ήταν τόσο συχνό που καταλήξαμε πως απλά όταν έχουν χρόνο , δουλειά δεν έχουν και φωτογραφίζονται.

που πας κυρά μου με το λαμπατέρ στο κεφάλι;

Αχ μωρέ σκέτα μοντελάκια της North Face τα γλυκά μου

κάτι λιτό κ απέριττο...

Εδώ η περιήγηση στο ναό.
Ναός Ανόι

Τέλος με τους Ναούς! Ευλόγησον.

Παρακάτω έχουμε επιτέλους εικόνες από τους δρόμους στο Ανόι, δύσκολα περιγράφεται με λόγια η κατάσταση, η αναρχία στην κυκλοφορία, η ζωή που κυλάει στα πεζοδρόμια, εκεί μαγειρεύουν και τρώνε, εκεί δουλεύουν, εκεί ζουν. Μια εικόνα-χίλες λέξεις.

Πεζοδρόμια γιοκ. Κατειλημμένα παντού.

Τι; κουβαλάει πολλά;

Ισόγειο, μαγαζί, σπίτι, καθιστικό, κουζίνα τα πάντα όλα. Εδώ ζουν.

Μαγειρική στο δρόμο.

Σουβλάκια;

Μας είχε κόψει η λόρδα αλλά βλέποντας αυτό το λάδι, σκέφτηκα τα εμφράγματα που κυκλοφορούν και προσπέρασα...

Οργάνωση, όχι αστεία

Αυτά ήταν ζωντανά και κολυμπούσαν

Τα μηχανάκια αξίζουν ιδιαίτερης αναφοράς. 70 εκατομμύρια μηχανάκια κυκλοφορούν σε όλη τη χώρα. Με σχεδόν 100 εκατ. πληθυσμό, απλά όποιος περπατάει, καβαλάει και μηχανάκι. Οι περισσότεροι δε, φορούν μάσκα (πολύ πριν της πανδημίας) κυρίως για τη ρύπανση και τη σκόνη, ενώ οι κοπέλες καλύπτουν όλο το πρόσωπο με κουκούλες και μαντήλια, διότι δεν θέλουν τα μαυρίσει το δέρμα τους από τον ήλιο!

Ειδικά για τα μηχανάκια θ αφιερώσω ολόκληρο κεφάλαιο με παράξενες φωτογραφίες που τραβήξαμε από όλη τη χώρα. Θα το βάλω εμβόλιμο μόλις τελειώσω με το Ανόι.

Πάρτε για πρόγευση ένα βιντεάκι της σκηνοθετάρας της παρέας, Μπιρσίμ συγνώμη Κάπτεν Μήτσου ήθελα να πω...

Ha noi motorbikes (ff)

Φάγαμε και ένα Banh Mi, που τα βρίσκεις παντού και είναι μια ωραιότατη λύση για να κόψεις την πείνα σου. Γεμιστά με κοτόπουλο, βοδινό ή χοιρινό κρέας, λαχανικά και αν αντέχεις πικάντικες σάλτσες.

Το ξεχείλωσα το κεφάλαιο, αλλά είχε πολλά η μέρα και δε θέλω να το σπάσω σε δύο.

Βαθιά ανάσα και πάμε παρακάτω.

Train Street! Είχε έρθει η ώρα του.
Πολυδιαφημισμένος, ινσταγκραμικός, δε γινόταν να μην περάσουμε να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει.
Τις ώρες του τρένου τις είχα τσεκαρισμένες από διαφορετικές πηγές και νόμιζα ότι ισχύουν.
Ξεχάστε ότι διαβάζετε. Το τρένο περνάει όποτε θέλει αυτό και οι μαγαζάτορες αποκλείεται να σου πουν την αλήθεια.
Εμείς φτάσαμε 6.30 το απόγευμα και περιμέναμε ως τις 8.30. Πολλοί βαρέθηκαν κ έφυγαν ή είχαν να κάνουν κάτι άλλο να κάνουν και το έχασαν.

Η φάση έχει ως εξής. Ο δρόμος είναι κλειστός με οδοφράγματα και υπάρχει κάποιος αστυνομικός που απαγορεύει (και καλά) την είσοδο. Εκεί καραδοκούν οι κράχτες από τα μαγαζιά οι οποίοι σε παραλαμβάνουν ενώ οι αρχές κάνουν τον...κινέζο και σε πάνε συνοδεία στο μαγαζί τους.

Ακολουθήσαμε και μεις τα πρόβατα έναν τύπο που μας βόλεψε εκεί που θέλαμε για να είμαστε πρώτο τραπέζι πίστα την ώρα που θα περνούσε το περιβόητο τρένο.

Δείτε εδώ, ούτε μια φωτογραφία σαν άνθρωποι δεν μπορούμε να βγούμε!
τα τουριστάκια στο train street

Κάποτε ήρθε και το ρημαδοτρένο...

Πολύ κακό για το τίποτα φυσικά, όμως μερικά πράγματα τα διαπιστώνεις κατόπιν εορτής.

Γυρίσαμε ξεθεωμένοι να φάμε κοντά στο σπίτι, ενώ την ώρα που οι άλλοι ανέβαιναν για ύπνο, εγώ σταμάτησα στο μασατζίδικο ακριβώς απέναντι, για ένα περιποιημένο μασαζάκι στα πόδια μπας και ξεμαγκώσει το κουτσό.

Απίστευτη η χαλάρωση μετά τόση κούραση.
Κατά τις 11.30 το βράδι πήρα πρέφα ότι στο ίδιο μαγαζί φτιάχνουν και νύχια..... ρώτησα αν μπορώ να κάνω πετικιούρ και μου είπαν εννοείται . Αυτά να τα βλέπει η δικιά μου στη Θεσσαλονίκη που μετά τις 8 δεν μου κλείνει ραντεβού, που να χτυπιέμαι.
Επειδή μάλιστα ζήτησα συγκεκριμένο χρώμα να ταιριάζει με αυτό που είχα στα χέρια, τσακίστηκε η κοπελίτσα, πήγε αριστερά-δεξιά και σε 5 λεπτά γύρισε περιχαρής με το χρώμα που ήθελα.
Κοίταξα το ρολόι. 23:45 μου έβαφαν τα νύχια. Κι όταν πλήρωσα κ έφυγα μου έκαναν κ υπόκλιση.

Μάλλον χρειαζόμουν ακόμη χρόνο να χωνέψω ότι βρισκόμουν σ έναν τόπο πολύ διαφορετικό από τον δικό μας πρώτο κόσμο, ότι εδώ όλα γίνονται αλλιώς. 'Οσο οι μέρες περνούσαν, όσο ανοίγαμε μάτια κ αυτιά, να δούμε και να καταλάβουμε, τόσο μπαίναμε ολοένα και περισσότερο μέσα στη νοοτροπία και την ιστορία του μικροκαμωμένου, αλλά περήφανου αυτού λαού.

Ανόι - It's Μουσείο Day today

Τους έπηξα στους Ναούς την προηγούμενη, ε η σημερινή ήταν τίγκα στο μουσείο.

Ξύπνησα με έντονο πόνο στο πόδι. Μου χαλούσε τη διάθεση. Σκεφτόμουν ότι είμασταν ακόμη στην αρχή του ταξιδιού, είχα ένα σωρό δραστηριότητες για παρακάτω, πως στην ευχή θα τα έβγαζα πέρα;
Είχα κάποια πιο ισχυρά φάρμακα μαζί μου just in case, αλλά έδωσα λίγο χρόνο ακόμη μήπως και το παλέψω με τα μυοχαλαρωτικά μέχρι το απροχώρητο.

Καλέσαμε grab και βουρ για το Μαυσωλείο του Χο Τσι Μινχ.

Ο κάπτεν σε μεγάλα κέφια περιγράφει την οδηγική δεινότητα του βιετναμέζου ταρίφα...

Taxi driving in Ha Noi A

Taxi driving in Ha noi B

Περάσαμε τον έλεγχο για την είσοδο στο χώρο του Μαυσωλείου, ο κόσμος μαζεύεται μια και το ανοίγουν μόνο 8-11 αλλά η ουρά τσουλούσε γρήγορα, νομίζω η όλη διαδικασία δεν κράτησε πάνω από 15-20 λεπτά.

Ο Χο Τσι Μινχ ταριχεύθηκε μετά το θάνατό του το 1969 και το κτίριο κατασκευάστηκε κατά τα πρότυπα του μαυσωλείου του Λένιν στη Μόσχα.
Περάσαμε γύρω από τη γυάλινη προσθήκη όπου φυλάσσεται το σώμα του, σε απόλυτη σιγή καθηλωμένοι από την εμπειρία, ο ηγέτης έδειχνε σα να κοιμάται και ομολογώ ότι η στιγμή έβγαζε σε όλους μια ανάλογη ευλάβεια.

Βγήκαμε στο προαύλιο και χαζέψαμε γύρω το χώρο που είναι αχανής και περιλαμβάνει κάποια κυβερνητικά κτίρια.

Σε κάποια σημεία είχε μουσειακούς χώρους και πολλά παιδάκια που επισκέπτονταν το χώρο με τα σχολεία τους.

Τα οποία παιδάκια κάθε φορά που τα συναντούσαμε τρελαίνονταν από τη χαρά τους που έβλεπαν ξένους, μας χαιρετούσαν και μας ρωτούσαν από που είμαστε. Και κάτι άλλες αμερικανιές τύπου high five που δεν αρμόζουν στην καταγωγή και την ιστορία τους ...

Ο Τάσος περιχαρής με πλατύ χαμόγελο χαιρετούσε τα παιδάκια, μα τι γλυκά που είναι....φορώντας την αγαπημένη του φανέλα της Manchester United, μέχρι που ένας ανοιχτομάτης μπόμπιρας του φώναξε γελώντας δυνατά ...hey my friend....Seven - Zero! Και δώστου να ξεκαρδίζεται στα γέλια... αναφερόμενος στην 7άρα που έφαγε η Γιουνάιτεντ από τη Λίβερπουλ και κάπως έτσι του κόπηκε το χαμόγελο του Τάσου και άρχισε να μουρμουρίζει κάτι ευφάνταστες βρισιές....ντροπή παιδάκια είναι

Κάναμε μια βόλτα προς το γαλλικό τομέα καθοδόν προς το επόμενο μουσείο.
Οι δρόμοι φάρδυναν και τα κτίρια είχαν ευρωπαικό αέρα ένεκα της γαλλικής κατοχής τόσων ετών.

Η 'Οπερα

Αυτό που δεν άλαζε με τίποτα ήταν η κίνηση.

Δείτε εδώ τι γίνεται με τα μηχανάκια...

Φτάσαμε στο Πολεμικό Μουσείο του Βιετνάμ.
Που ήταν πιο ενδιαφέρον στον εξωτερικό του χώρο

Κι άλλα σχολεία! Πήγαν κι οι δικοί μου να βγουν φωτογραφία, μη χάσουν...

Προκαλώντας δίκαια τη σχετική καζούρα...

Και στη συνέχεια οι φυλακές Hoa Lo που αποκαλούνται ειρωνικά ως το Χίλτον του Βιετνάμ από τους Αμερικάνους στρατιώτες. Το συγκρότημα κατασκευάστηκε το 1896 από τους Γάλλους, Υπάρχουν εκθέματα αναφορικά με τον αγώνα των Βιετναμέζων για ανεξαρτησία από τους Γάλλους αλλά η φυλακή χρησιμοποιήθηκε και στη διάρκεια του πολέμου με την Αμερική.

Φορέσαμε ακουστικά και κάναμε το φουλ τουρ το οποίο είχε άπειρες λεπτομέρειες. Σε κάποια σημεία ήταν ενδιαφέρον, σε άλλα απλά ακούγαμε ιστορίες και ιστορίες κρατουμένων που ήταν αδύνατον να συγκρατήσεις.
Μου έμεινε πάντως η περίπτωση ενός Αμερικάνου πιλότου, του Alvarez, που του κετέρριψαν το αεροπλάνο αλλά κατάφερε να διασωθεί κι έμεινε στη φυλακή πάνω από 8 χρόνια, όπου τον έδερναν και τον βασάνιζαν τακτικά, τελικά επέζησε όμως και επέστρεψε στην Αμερική.
Το αεροπλάνο του είναι μέρος του παζλ που είδαμε στον προάυλιο χώρο του προηγούμενου Μουσείου

Κελιά, ρέπλικες φυλακισμένων, μαρτυρίες, μέθοδοι βασανισμού, γωνιές μεμόριαλ, όλες οι φυλακές του κόσμου έχουν πάνω κάτω την ίδια συνταγή, έχω δει τόσα ανά τον κόσμο και κάθε φορά η αίσθηση είναι η ίδια. Δεν θα επεκταθώ, άλλωστε είχαμε και δεύτερο γύρο στη Χο Τσι Μινχ όπου υποψιαζόμουν (δικαίως), ότι θα παίρναμε τις πλέον ανατριχιαστικές εικόνες του πολέμου.

'Εβρεχε πια με την ψυχή του, κάναμε το απαραίτητο μπρέικ περιμένοντας κάπως να κόψει η βροχή για να συνεχίσουμε.
Τους ενημέρωσα πως αφού από χρόνο είμασταν καλά, μπορούσαμε να δούμε ακόμη ένα μουσείο που το είχα στα stand by.
Δεν τους είδα να ενθουσιάζονται, ωστόσο ο κάπτεν με ακολούθησε, οι άλλοι δύο χάζευαν απέξω και μας περίμεναν να βγούμε.

Μουσείο των Γυναικών του Βιετνάμ λοιπόν για τη συνέχεια.
Αφιερωμένο στις γυναίκες της χώρας, την ιστορία, την κουλτούρα, την οικογένεια, την καθημερινότητα.
Ξεχωριστό μουσείο με παράξενες φορεσιές και πολύ φολκλόρ στοιχείο, εκτείνεται σε 4 ορόφους που...αποτελείωσαν το πόδι μου.

Η νύφη κι ο γαμπρός!

κι αυτή είναι η νυφική παστάδα.

Φορεσιές διαχρονικά.

Τα μουσεία στο Βιετνάμ κοστίζουν 1 με 1,5 ευρώ. Οπότε χρόνο να έχεις και όρεξη να τα γυρνάς.

Εμείς άλλη όρεξη δεν είχαμε, επιπλέον η βροχή μας είχε τσακίσει τα νευράκια κ αποφασίσαμε να γυρίσουμε σπίτι για λίγη σιέστα μπας και ζωντανέψουμε για τη συνέχεια το βραδάκι.

Πέρα από το πόδι, είχε αρχίσει να με ενοχλεί και το στομάχι, ένιωθα μια διαρκή αναγούλα, ίσως με είχε πειράξει κάτι από τα φαγητά τους ή η απότομη αλλαγή περιβάλλοντος μαζί με την κούραση, πολύ θέλει;

Η ξεκούραση πάντως βοήθησε κάπως κ έτσι βγήκαμε ξανά για να πάμε θέατρο! Παράσταση στο νεροκουκλοθέατρο. Είχα κλείσει τα εισιτήρια μέσω μέιλ, τα οποία τα παραλάβαμε στο γκισέ. Μόλις 4,5 ευρώ το άτομο.
Το θέαμα ήταν όμορφο και γλυκό. Η διάρκεια ήταν λιγότερη από ώρα, έτσι απλά διασκεδάσαμε με τα κουκλάκια και τις κελαηδιστές φωνές των καλλιτεχνών, πριν προλάβουμε να κουραστούμε.

Κι ένα μικρό απόσπασμα εδώ:
water puppet theater

Μετά την παράσταση μπήκαμε πάλι στο Old Quarter να στρωθούμε κάπου για φαγητό.
Οι εικόνες της πόλης δεν σταματούσαν να μας εκπλήσουν.

Μανικιούρ στο πεζοδρόμιο!

Εν τω μεταξύ χαμούλης στα φαγάδικα

Γαρίδες στο pot για τ αγόρια, σουπίτσα για μένα να στρώσει το στομαχάκι...

Γαρίδες pot Ανόι

Ο σεφ ήταν δεν ήταν 12 ετών...Αυτό το Pho το τίμησα δεόντως. Αν εξαιρέσεις ένα βρωμο-λαχανικό τους που είχε μέσα και με αηδίαζε-σύντομα το εντόπισα, ένα άσπρο ήταν , το έβγαζα και όλα καλά.

Το δε μαλλί, μόνιμα φριζαρισμένο λόγω βροχής. Φωτογραφία της προκοπής δεν θα βγάλω στο βορρά, το πήρα απόφαση.

Σε λιγάκι κατεύθασε και η φίλη μας η @Marinetta με το αγόρι της, που έκαναν παρόμοιο τουρ με εμάς (από την ανάποδη φορά), μόλις συμπέσαμε στο Ανόι δώσαμε ραντεβού να ανταλλάξουμε εντυπώσεις απο κοντά.

Πολύ συμπαθητικά τα παιδιά, καθήσαμε όλοι παρέα, τα είπαμε και βγάλαμε και αυτή την ωραία αναμνηστική φωτογραφία.

Ρώτησα τη Μαρινέτα αν έχει σκοπό να γράψει ιστορία και απάντησε όχι με τίποτα, αλλά λέω να παίξω σ ένα κεφάλαιο στη δική σου. Ορίστε λοιπόν της το αφιερώνω

Καληνυχτιστήκαμε, τα παιδιά την επόμενη θα γυρνούσαν τα ίδια μουσεία που είχαμε δει, ενώ εμείς θα έπρεπε να σηκωθούμε πάλι πολύ νωρίς για την πρώτη μεγάλη ημερήσια εκδρομή του ταξιδιού στη Nihn Bihn που αποκαλείται το Ha long Bay της στεριάς.

Μεγάλη η αδημονία για να γνωρίσουμε την επαρχία της χώρας, πριν από αυτό όμως θα παρεμβάλω ένα κεφάλαιο με τα μηχανάκια του Βιετνάμ μόνο, έτσι για να τα συγκεντρώσω κάπου και να τα χορτάσουμε όλοι μαζί.

Τα μηχανάκια ήταν ένα σημαντικό χάιλαιτ του ταξιδιού, που μας προκάλεσαν άλλοτε, γέλιο κ άλλοτε τρόμο και πάντοτε μια τεράστια έκπληξη.

Μηχανάκια του Βιετνάμ!

Οι φωτογραφίες είναι αποτέλεσμα ιδιαίτερα επίπονης προσπάθειας, κυρίως του οπερατέρ της παρέας που έτρεχε ακούραστος ξωπίσω τους να τα προλάβει, ενώ τα μηχανάκια ήταν ως επί το πλείστον σε κίνηση.

Πολλά κουβαλάει;

Κλουβιά με πουλιά

Γίνεται και μ ένα χέρι...

Τι λες τώρα!

Αυτόν τον τσίμπησαν! Καθώς φαίνεται υπάρχει τελικά όριο στο τι μπορείς να κουβαλάς...

και τρέιλερ;

Μίνι μάρκετ...

κρεβατοκάμαρα

Eχουμε νικητή

Aν δεν το πιάσατε με την πρώτη....ο τύπος είναι κινητό μαγειρείο, έχει αναμμένη τη φωτιά για να κρατάει τη σούπα ζεστή!


Να και το σέρβις της σουπερί..

Αδιανόητο...

Και μια ωδή στη σαγιονάρα...

Last but not least... λαμαρίνα bike
Lamarina motorbike

Nih Bihn- Hoa Lu, Tam Con & Mua Cave.

Αν δεν καταλάβατε κάτι από τον τίτλο, να εδώ σας τα εξηγεί ξεκάθαρα ο κάπτεν μας

ΒΙντεάκι Tam Coc

7,30 το πρωί μας μάζεψε το λεωφορείο, μία ώρα και βάλε μάζευε και μάζευε κόσμο από τα ξενοδοχεία πριν βγει από την πόλη. Ενώ το στομάχι μου είχε κολλήσει στην πλάτη. Ναυτία, αηδία, ένα χάλι κ μισό.
Σκεφτόμουν συνεχώς ότι ίσως έπρεπε να είχα μείνει σπίτι να συνέλθω, από την άλλη είμαι τρομερά πεισματάρα όταν πρόκειται για ταξίδια. Στην 3η Λυκείου είχα βγάλει κοκίτη λίγες μέρες πριν την 5μερη στη Ρόδο. Ούτε μου περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να μην πάω, δεν το διαπραγματευόμουν καν. Σε απόγνωση οι γονείς μου, αλλά μόνο αν ήμουν ξάπλα στο νοσοκομείο, μόνο τότε θα την έχανα. Ποιός ξέρει πόσο πυρετό ανέβαζα-καλά για το βήχα δε το συζητώ, κι όμως ήμουν πρώτη από όλους σε όλα, δεν έχασα ούτε μισό αξιοθέατο. Τόση μούρλα.
Βέβαια δεν είμαι 18 πλέον...., δεν λέει άδικα ο σοφός λαός, πρώτα σου βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.
Σκέφτηκα πως αν τελικά χειροτερέψω, θα κατέβω στη στάση του καφέ και θα βρω κάποιο τρόπο να γυρίσω στο Ανόι. Πως και πως την περίμενα αυτή την εκδρομή.
Τελικά μόλις βγήκαμε από την πόλη με πήρε ο ύπνος και όταν ξύπνησα ήμουν άλλος άνθρωπος! Αυτή ήταν και η τελευταία ενόχληση που είχα σ όλο το υπόλοιπο ταξίδι. Παρέδωσα τη σκυτάλη (των ασθενειών) στο γκρουπ και γω αναγεννήθηκα.

Στο Βιετνάμ με τ αγγλικά, γενικά έχουν ένα θέμα. Ελάχιστοι μιλάνε πάνω από δύο κουβέντες αλλά κ αυτούς ακόμα, λόγω της προφοράς τους δυσκολεύεσαι να τους καταλάβεις. Γεγονός είναι πάντως πως καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες κι έτσι τελικά βρίσκεις τρόπο να συνεννοηθείς.
Ο ξεναγός μας σήμερα ήταν από αυτούς που μιλούσαν παραπάνω από δυό κουβέντες, μας έλεγε ιστορίες και μας βοήθησε να κατανοήσουμε καλύτερα τη βαθιά ιστορία της χώρας.

Φτάσαμε στην αρχαία πρωτεύουσα τη Hoa Lu, όπου πήραμε ποδήλατα για να τριγυρίσουμε την περιοχή.
Θα μου πείτε -και πολύ πολύ σωστά- εσύ ρε κοπελιά μας τα έχεις κάνει τσουρέκια από την αρχή της ιστορίας με το ποδάρι σου και τώρα καβαλάς ποδήλατο;
Το παράδοξο είναι ότι είπα να δοκιμάσω να κάνω λίγο πετάλι και με έκπληξη κατάλαβα ότι η κίνηση αυτή δεν ενοχλεί το πρόβλημα. Επίσης η ποδηλασία θα ήταν σε ισιάδι για 2-3 χιλιόμετρα οπότε ανά πάσα στιγμή μπορούσα να κατέβω και το τσουλήσω με τα χέρια.

Φτάσαμε σε ό,τι διασώζεται από την παλιά πρωτεύουσα

Μας εξήγησαν για τις δυναστείες και πως διαδέχονταν ο ένας τον άλλον στο θρόνο, τι δολοπλοκίες, αιμομιξίες και δολοφονίες, το χρήμα πολλοί εμίσησαν τη δόξα κανείς!

Μα τι χαρά ήταν αυτή, επιτέλους πάνω σε ποδηλατάκι και χωρίς στομαχόπονο.

Μετά το φαγητό μας πήγαν σε τοπική ταβέρνα για φαγητό.
'Ηταν μέρα Κυριακή και στη διαδρομή πέσαμε σε ένα γάμο

Δεν μας προσκάλεσαν μέσα και προσπεράσαμε.
Φάγαμε σε μπουφέ τα γνωστά, δηλαδή κάτι spring rolls , ρύζια τηγανητά και βραστά, κοτόπουλο, βοδινό και φυσικά pho. Με τα γλυκά καταλάβαμε από νωρίς ότι δεν τόχουν. Δεν φάγαμε ούτε ένα που να έχει κάποιο ενδιαφέρον.
Μετά το φαγητό, με στομάχια γεμάτα σειρά είχε η βαρκάδα στον ποταμό.

Από το τοπίο ελάχιστα είχαμε δει μέχρι στιγμής αλλά μόλις φτάσαμε στις βάρκες άρχισε να ξετυλίγεται η μαγεία του σκηνικού.

Μπήκαμε ανά δύο στις βάρκες-σκυλοπνίχτες και ξεκίνησε η βαρκάδα μέσα στο ομιχλώδες αγγελοπουλικό τοπίο.
Δεν έβρεχε (επιτέλους) και δεν έβρεξε στιγμή, οι φωτογραφίες είναι μεν κάπως άχρωμες και βαρετές, έχω όμως να πω πως όλη αυτή η μουντάδα του καιρού ταίριαζε γάντι στο τοπίο, σκέφτηκα ότι τελικά το προτιμούσα έτσι από ότι με λιακάδα και πλήρη διαύγεια.

Αυτό που είχε τρελή πλάκα ήταν το στυλ κωπηλασίας.

Με τα πόδια αντί τα χέρια.
Δείτε το και με κίνηση...
Tam Coc River, Nihn Bihn

Στη δουλειά μου, στο γραφείο, ένας από τους καλύτερους συναδέλφους μου πήρε παγκόσμιο πρωτάθλημα στην κωπηλασία πριν καμιά 15αριά χρόνια. Του έστειλα το βιντεάκι κ ακόμα γελάει.

Οι εικόνες όμως καθηλωτικές

Μπήκαμε και σε σπηλιά

Πλησιάσαμε με τη βάρκα και ο βαρκάρης μου διάλεξε το ωραιότερο λουλουδάκι και μου το πρόσφερε. Τι γλυκός!

Περίπου μιάμισι ώρα μείναμε μέσα στο νερό, χαλαρώσαμε, γαληνέψαμε και αφεθήκαμε στη επίδραση της φύσης να γιατρέψει νου και σώμα.

Το μενού μετά τη βαρκάδα είχε επιπλέον ανάβαση στο Mua Cave, 500 απότομα πέτρινα σκαλιά μέχρι το κορυφαίο viewpoint της χώρας, με έναν εμβληματικό δράκο να απλώνεται στην πλαγιά του βουνού.
Για μένα ήταν απαγορευτικό. Ο ξεναγός μου είπε ανέβα καμιά 50ριά σκαλιά να πάρεις μια γεύση της θέας, η περιοχή είχε πολλά σημεία για βόλτα στο ισιάδι, δεν ήμουν για υπερβολές.
Κούτσα κούτσα ανέβηκα ως το πρώτο μπαλκόνι κ ακόμα πιο δύσκολα κατέβηκα.

Στο ισιάδι, σέιφ πια, βρήκα την περιοχή που μου υπέδειξε ο ξεναγός κ έκανα μια από τις ωραιότερες βόλτες του ταξιδιού. Την απόλαυσα ολομόναχη και ευτυχισμένη.

Ούτε το ένα δέκατο της ομορφιάς του τοπίου απεικονίζεται τις φωτογραφίες μου.

'Ημουν ήδη ικανοποιημένη που δεν είχα χάσει την ποδηλατάδα, αλλά ζήλεψα αρκετά βλέποντας τις φωτογραφίες των αγοριών απο ψηλά.

,
Ο δράκος

Τα σπάει το τοπίο.
Είμασταν τόσο ενθουσιασμένοι που πραγματικά δεν ξέραμε πόσο μεγαλύτερη προσδοκία δικαιούμασταν να έχουμε από την επόμενη μέρα που μας περίμενε το Halong Bay.

Επιστρέψαμε στο Ανόι αργά το απόγευμα και βγήκαμε για ψώνια (ξανά), ήταν η τελευταία μας βραδιά και έπρεπε να πακετάρουμε τα πράγματα για τη συνέχεια.
Τσίμπησα μια φοβερή βαλίτσα σιλικόνης σε βολική διάσταση και τιμή ξεφτίλα, μόλις 30 ευρώ και τακτοποίησα τα πράγματα μου προβληματισμένη. Είχα ήδη ψωνίσει 5 (!!) μπουφάν North Face δύο για μένα και τ άλλα για δώρα στα παιδιά μου και έπρεπε ν αρχίσω να πετάω ότι παλιό περίσσευε προκειμένου να βολέψω αυτά και όλα όσα ακόμη σκεφτόμουν ότι ήθελα να αγοράσω.

Στην τελευταία μπύρα της βραδιάς πετύχαμε ξανά τη Μαρινέτα με το αγόρι της (μικρός ο κόσμος στο Old Quarter) και κάναμε παρέα βόλτα στο παζάρι από όπου ψωνίσαμε ασορτί κάτι ωραίες παντελόνες με ελεφαντάκια του ενός ευρώ , τις οποίες θα λανσάρω παρακάτω.

Οι εντυπώσεις από το Ανόι ήταν ανάμεικτες. Ναι μεν σε εισάγει στη βαθιά (υπό)κουλτούρα της ζωής στο Βιετνάμ, είναι απίστευτη πόλη που δίχως να διαθέτει την κλασσική στόφα μιας όμορφης πόλης, είναι αυθεντική, παρακμιακή και γοητευτική, οι ασυνήθιστες εικόνες σε αφήνουν συχνά άλαλο, να προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι είναι αυτό που συμβαίνει γύρω σου.

Στον αντίποδα, είναι εξίσου εξαντλητική, η ατελείωτη φασαρία, οι κόρνες, η χαώδης ατμόσφαιρα μας είχαν ήδη κουράσει, νιώθαμε ότι είχαμε πάρει αρκετή δόση και είμασταν παν-έτοιμοι για τα επόμενα.

Halong Bay, και τώρα ζωάρα!

Κοντεύαμε ήδη μία βδομάδα στους δρόμους με τις πρώτες μέρες να κυλούν σε τρελό ρυθμό, γεμάτες δε λέω, όμως κάπως είχαμε τεντώσει.
'Ηταν η σωστή ώρα να κατεβάσουμε ταχύτητα και να μπούμε σε ρυθμούς διακοπών.

Τη συγκεκριμένη κρουαζιέρα την είχα σταμπάρει παρακολουθώντας το ταξίδι κάποιων youtubers και είχα σκαλώσει με ένα συγκεκριμένο σημείο που θα σας αποκαλύψω λίγο παρακάτω.
Η σχετική κράτηση είχε γίνει ήδη από τον Οκτώβρη, πετυχαίνοντας τιμή 150 € το άτομο (ενώ λίγο πριν το ταξίδι είχε τσιμπήσει πολύ) κι αν σας φαίνεται ακριβό, πρώτα ρίξτε μια ματιά στο πλοίο και μετά θα σας πω τι περιλαμβάνει.


Στα 150 ευρώ λοιπόν, πέρα από τη διανυκτέρευση, περιελάμβανε τις βόλτες με βάρκες και κανό, κάποιες δραστηριότητες όπως μαθήματα παρασκευής spring rolls που εγώ τα λέω αμερικανιές, και τρία πλήρη γεύματα, βραδινό με 3 πιάτα και αστακοκαραβίδες, πρωινό μπουφέ και brunch πριν την αναχώρηση, μ άλλα λόγια φαγητό του σκασμού.

Το πρωί μας παρέλαβε (με έξτρα χρέωση) βανάκι της εταιρίας για να μας πάει κατευθείαν στην προβλήτα αναχώρησης. Μαζί μας κάποιοι από τους συνταξιδιώτες μας, μη χάσουμε εμείς ευκαιρία για κονέ...κυρίως ζευγαροκατάσταση η φάση,βέβαια, λογικό το βρίσκω. Ευρωπαίοι οι πελάτες, εμείς πιάσαμε την πάρλα με ένα ζευγαράκι Νορβηγών και μια Ολλανδέζα τούμπανο, με χείλη σαμπρέλα που ταξίδευε σόλο.
Με τους νορβηγούς ανοίξαμε παρτίδες όταν άρχισα να ρωτάω για το Τρόμσο και το βόρειο σέλας λόγω μιας ιδέας που μου έχει καρφωθεί και την αναπτύσσω λίγο λίγο-κι επειδή όταν εμένα μου καρφώνεται μια ιδέα τέτοιου είδους, συνήθως δε βγαίνει σε καλό, προσπαθούσα να πάρω χρήσιμα τιπς (και τα πήρα) κι αφού ο Νορβηγός είπε ό,τι είχε να πει για να προωθήσει την πατρίδα του, ο Τάσος τον σταμάτησε λέγοντας, οκ φίλε μας έπεισες, ετοιμαστείτε ερχόμαστε

Το ταξίδι μαζί με μια στάση για ξεμούδιασμα έπιασε το 3ωρο και κατά τις 11.30 φτάσαμε στην προβλήτα όπου στοίβιαζαν τα πρόβατα τους τουρίστες.
Η ακτή ήταν αδιάφορη, κανένα χρώμα και καμία ομορφιά, μόνο σκόρπια γαπιά, ενδείξεις ότι ο τουρισμός είναι σταθερά ανερχόμενος ενώ για πρώτη φορά από τότε που είχαμε πατήσει το πόδι μας στο Βιετνάμ βλέπαμε τον ουρανό καθαρό με ελάχιστα σύννεφα, επιτέλους λιακάδα ακριβώς στο σημείο που την είχαμε ανάγκη για να μην πάει η κρουαζιέρα κουβά.

Μας έβαλαν σε μια λάτζα-καΐκι να μας πάνε στο πλοίο, διότι λόγω αβαθών τα κρουαζιερόπλοια δένουν μακριά μέσα στον κόλπο, περίπου στη μισή ώρα δρόμο από την ακτή.
Μέχρι να φτάσουμε στα σημεία που αρχίζουν τα αααααα και τα ωωωωωω, ανεχόμασταν την ακατάπαυστη φλυαρία του υποδοχέα-ρεσεψιονίστ του γκρουπ. Ξεκινούσε με ένα lady and gentlemen και συνέχιζε με κρύα αστεία με τα οποία γελούσε μόνος του. Ο καιρός στο Halong Bay είναι λέει σαν τη διάθεση της γυναίκας. Απρόβλεπτος! Και δώστου να γελάει μονάχος ενώ οι γυναίκες τον κοιτάζαμε δολοφονικά.

Κάποτε φτάσαμε στο σημείο με τα πλοία και μας κόπηκε ο βήχας....μαζί με τη λαλιά.
Η πύλη εισόδου

Ανεβήκαμε στο πλοίο, αφήσαμε τα πράγματα και ντογρού στο κατάστρωμα να φωτογραφίσουμε τα πάντα.

Σύντομα μας φόρτωσαν σε βάρκες για μια βόλτα προς τις σπηλιές

Να τα λέμε όλα πάντως, η θάλασσα για βούτες δεν σε τραβούσε. Θολή και χλιάρα. Για βορειοευρωπαίους που τις βλέπουν με το κυάλι ίσως, για μας που είμαστε εθισμένοι στις καλύτερες παραλίες του κόσμου, αυτή τη θολούρα δεν.....

Και ξανά φωτογραφίες από το κατάστρωμα

αυτή η κυρία πλεύρισε με τη βάρκα της το πλοίο, πουλούσε σνακς και τα έδινε στον κόσμο με ένα μεγάλο καλάμι

να έβγαλα και γω ένα βιντεάκι

- YouTube


Ήρθε κι η ώρα να δοκιμάσουμε το τζακούζι...

Τα έβλεπα και έλεγα, θα.... δυσκολευτώ λίγο να τα κάνω όλα αυτά, αλλά που θα πάει θα τα καταφέρω

Και αφού βράσαμε στο ζουμί μας μέσα στο νερό -βάλαμε και τις μπουρμπουλήθρες- τους παράτησα όλους εκεί, να κατέβω στο δωμάτιο όπου είχα βάλει πλάνο να πραγματοποιήσω τη φαντασίωσή μου, που την έστηνα στο μυαλό μου από μήνες, από τότε που είχα δει την κρουαζιέρα στο βιντεάκι.

Κι αν ο νους σας πάει στο πονηρό, δοκιμάστε ξανά, γιατί λυπάμαι, αλλά σας ενημερώνω ότι πέφτετε έξω, όσο έξω δεν πάει.

Εμένα άλλος ήταν ο στόχος μου.
Ποιός;;

Αααααυτός!!

Καθότι σπανίως συχνάζω σε 5στερα και γενικώς στην καθημερινότητά μου είμαι παπατρέχας και είμαι διαρκώς από το ένα στο άλλο, η εικόνα να μπανιαρίζομαι σε ΑΥΤΗ τη μπανιέρα με ΑΥΤΗ τη θέα με στοίχειωνε από μήνες, όσοι ήταν αυτοί που περίμενα το ταξίδι.

Έτσι λοιπόν, αφού έβγαλα γενικό φιρμάνι μην τολμήσει και με ενοχλήσει ΚΑΝΕΙΣ!
έκλεισα κεπέγκια, γέμισα την τριζάτη μπανιέρα καυτό νερό, αφρόλουτρα, άλατα, πιπέρια και ό,τι βρήκα στο ράφι πάντως το έριξα μέσα και άραξα μέχρι να βγάλω λέπια....ενόσω χαλάρωνα, άνοιγα και έκλεινα τα μάτια μου μην τυχόν και ξεχάσω που βρίσκομαι, ένιωθα κάτι από Τζόαν Κόλινς (που πήγα και τη θυμήθηκα...) τα βουνά εναλλάσσονταν και περνούσαν το ένα μετά το άλλο, η θάλασσα εξωτική και γαλήνια, έβαλα μουσικούλα στο κινητό, κάτι από Madrugada που είναι εγγύηση για τέτοια σκηνικά και μάλλον πρέπει να μου είχε ζωγραφιστεί μόνιμο το χαμόγελο του Τζόκερ, μα τι ζω πάλι, ήταν σα να είχα βγει από το σώμα μου και να παρατηρώ όλο το σκηνικό απέξω και πάλι δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι ήμουν εγώ η ίδια, αυτοπροσώπως εκεί.

Και μετά από εκείνη την εικόνα, το άραγμα συνεχίστηκε οριζόντια στο κρεβάτι, με αυτή!

και σε λίγο που έπεσε το φως εγώ δεν είχα ακόμη καμία πρόθεση να κουνηθώ, έγινε κάπως έτσι....

Και νομίζω αυτό το συγκεκριμένο κάδρο το έχω κρατήσει μέσα μου για πάντα, το τοποθέτησα στην αντιστρές εργαλειοθήκη μου για να το ανασύρω κάθε φορά που κάποιος θα με βγάζει από τα ρούχα μου και θα χρειάζομαι επανεκκίνηση.

Ανεβήκαμε στην τραπεζαρία για το δείπνο, όπου ετοίμαζαν τα αστακοειδή που μη βαράτε-αλλά εγώ είμαι μαλωμένη.
Ζήτησα αν μπορώ να φάω κάτι άλλο και μου είπαν θα μου ετοιμάσουν φιλέτο κοτοπουλάκι.

Μας περιμένει το τραπέζι μας, με to welcome drink

Ο αστακός

και το γκουρμέ κοτοπουλάκι μου...

και κάποια συνοδευτικά

Μετά το σκασμό είπαμε να πάμε για κοκτέηλ στο κατάστρωμα. Μια και πήραμε το πλοίο της αγάπης να μη το ζήσουμε φουλ το σκηνικό;
Μόνο τουαλέτα με παγιέτες δεν είχα μαζί μου να φορέσω

Το μόνο που χαλούσε την παρέα ήταν η επερχόμενη ασθένεια του κάπτεν αυτή τη φορά. Κάτι τον έπιασε, κάτι τον τριγύριζε, συναχώθηκε, πρήστηκαν τα μάτια του και δάκρυζε συνέχεια (όχι από συγκίνηση όμως), ένα μάτσο χάλια ήταν ο άνθρωπος το βράδι, με το ζόρι κάθισε για λίγο μαζί μας και αποσύρθηκε. Τέτοιο χάλι που δεν έχουμε ούτε ένα βιντεάκι από κείνη τη μέρα! Τουλάχιστον του θανατά πρέπει να ένιωθε.

Η βραδιά πάντως ήταν υπέροχη. Θερμοκρασία γύρω στους 20-22 βαθμούς, ησυχία, γαλήνη και η αρμονία της θάλασσας, ήρθαν στο κατάλληλο σημείο, πηγαίναμε προς τα άδυτα της χώρας πιάνοντας και μεις οι ίδιοι βαθύ ταξιδιωτικό ρυθμό, κάθε περιοχή που αφήναμε πίσω μας ήταν σα να περνάγαμε στην επόμενη πίστα που είχε κάτι νέο, κάτι γοητευτικό κ απρόσμενο για το οποίο άξιζε η προσπάθεια και η αναμονή.

Πεντακάθαρη με μοσχομυριστά ρούχα και μαλλί χωρίς υγρασία

Και η τελευταία καληνύχτα με αυτό:

Hue, η (πολύ) ευχάριστη έκπληξη.

Ονομάζω το κεφάλαιο από την επόμενη πόλη που μας έρχεται, ωστόσο είμαστε ακόμα πάνω στο καράβι.

Και ποιος ξύπνησε πρώτος από όλους για την ανατολή; Σε μουά!
Το πρόγραμμα της κρουαζιέρας διέθετε πρωινή γυμναστική Μάι Τσι, ή Μάι Τάι (μπα αυτό είναι το κοκτέηλ που έπινα το βράδι), κάπως έτσι τέλος πάντων.

Εγώ και τρεις τέσσερις συνταξιούχοι όλοι κ όλοι και μαζευτήκαμε (ποιος άλλος τρελός μέσα στη μαύρη νύχτα), όχι πως είχα μεγάλο γκαιλέ να κάνω γυμναστική αξημέρωτα, τα ωραία σκηνικά είναι που με τραβάνε εμένα, σκέφτηκα που δεν έχω ξανακάνει γυμναστική; στην ανατολή, εν πλω, να η ευκαιρία!
Τρίχες γυμναστική ήταν δηλαδή, κάτι διατάσεις που σ έπαιρνε ο ύπνος, όμως το κινηματογραφικό μπακγκράουντ έσωζε την παρτίδα, από τις στιγμές που η ζωή όντως έμοιαζε με ταινία.

Μετά την ας πούμε γυμναστική, πέσαμε με τα μούτρα στο μπουφέ του πρωινού και αμέσως έφυγα καρφί για να συμπληρώσω τον ύπνο που είχα χάσει...
Η κρουαζιέρα τελείωνε γύρω στις 10.30 αφού μας ξανασέρβιραν φαγητό τύπου μπραντς, πόσο να φας πια! Ταπεράκι γι αργότερα δεν έδιναν, έφαγα όσο μπορούσα, απλά δοκιμάζοντας γεύσεις και κάναμε μίνι αξιολόγηση της κρουαζιέρας.
Συμφωνήσαμε πως για το στυλ μας (ως ταξιδιώτες) οι 24 ώρες ήταν υπεραρκετές για το συγκεκριμένο, αν είχαμε άλλη μια μέρα θα βαριόμασταν του θανατά.
Φυσικά βλέπεις άνετα το Halong Bay και σε μια ημερήσια εκδρομή χωρίς να χάσεις τίποτα το σημαντικό, πάντως η πολυτελής εκδοχή που το ζήσαμε εμείς σε αυτή την προσιτή τιμή ήταν ένας ωραιότατος τρόπος και μας έδωσε και πολύτιμες ανάσες να αντέξουμε τον ρυθμό του ταξιδιού. Μ άλλα λόγια αν διαθέτεις το επιπλέον μπάτζετ, κάντο όπως εμείς.

Περεταίρω, ως σωστή αρχηγός πήρα τις σημειώσεις μου κ έπιασα να ενημερώσω το γκρουπ μου για τις λεπτομέρειες της μέρας.
Μια ταξιδιωτικά άχρηστη μέρα, η οποία θα αναλωνόταν κυρίως σε μετακινήσεις.
Ευτυχώς ο κάπτεν είχε ξυπνήσει υγιής ξανά, αντίθετα ο Αντώνης ήταν βαρύς, έβηχε και μας ενημέρωσε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Επιστρέψαμε με τον ίδιο τρόπο στο Ανόι, όπου είχαμε κάποιο χρόνο πριν μπούμε στο ολονύχτιο τρένο προς κεντρικό Βιετνάμ, με αποβίβαση στην πρώτη πρωτεύουσα της χώρας, την αυτοκρατορική Χουέ.

Η αρχική μου πρόθεση ήταν να ταξιδέψουμε αεροπορικώς, όμως δεν υπήρχε πτήση σε βολική ώρα για τη δεδομένη μέρα, έτσι κατέληξα στο τρένο με κουπέ για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε, το οποίο τρένο μου προκάλεσε άλλα προβλήματα.
Ενώ είχα δει τα εισιτήρια στην επίσημη σελίδα σιδηροδρόμων του Βιετνάμ dsvn.vn ήταν αδύνατο να τα εκδώσω από αυτούς, το σύστημά τους δεν δέχεται διεθνείς κάρτες ή paypal.
Κι επειδή το κουπέ ήταν απαραίτητο, δεν γινόταν να τ αφήσω ως την τελευταία στιγμή. 'Ετσι, τα ψώνισα μέσω παρόχου με καπέλο +15 ευρώ το καθένα, για να καταλάβετε η πτήση έβγαινε κάπου στα 35 ευρώ το κεφάλι και το τρένο στα 52.
Αλλά αυτό ήταν κι έτσι θα πορευόμασταν.

Αφήσαμε τις αποσκευές στο σιδηροδρομικό σταθμό και αφού βεβαιώθηκα ότι οι εκτυπώσεις που είχα στα χέρια μου ήταν έγκυρες, βγήκαμε μια τελευταία βόλτα στο Ανόι. Ο Τάσος είχε ζηλέψει την καταπληκτική μου βαλιτσούλα, είχε πάθει παράκρουση, έβλεπε παντού βαλίτσες. Ξανά μανά στα μαγαζιά λοιπόν, βρήκαμε τη βαλίτσα των ονείρων του να ησυχάσει από το παραλήρημα και στρωθήκαμε στη λίμνη να τσιμπήσουμε κάτι μέχρι την ώρα που θα φεύγαμε.

Και τι με ρωτούσαν στη λίμνη πάλι; Σαν τι λέτε;
Που είπαμε θα πάμε τώρα Εύα; Και τι θα κάνουμε εκεί;
Είπα δηλαδή η γυναίκα να πάω ένα ταξίδι για να χαλαρώσω και να γλυτώσω τα χάπια, όχι να γίνονται τα νεύρα μου κουρέλι. Ρε θα με τρελάνετε; το πρωί στο πρωινό τι λέγαμε; δεν ακούγατε;;;

'Αρχισε ο ένας τα εγώ ήμουν έξω, κάπνιζα και δεν άκουγα, ο άλλος εγώ κοίταζα την ...Ξανθοπούλου που μιλούσε με τη Γιαδικιάρογλου

Όχι τίποτα αλλά αν γίνει κάτι και μείνω στον τόπο, αν με κλέψουν, αν αποφασίσω να.... κλεφτώ με κανέναν , ούτε εισιτήρια έχετε, ούτε που να πάτε θα ξέρετε, ουυυφφφφ, γεγονός πάντως είναι πως κανά δυό πόλεις μετά, η κατάσταση βελτιώθηκε θεαματικά και τελικά τον γλύτωσα το ζουρλομανδύα.

Επιβιβαστήκαμε στο τρενάκι, που έμοιαζε με τον ΟΣΕ και τακτοποιηθήκαμε στο μικρό αλλά καθαρό κουπέ μας.
Ωραία φωτό, αυθόρμητη, την τράβηξε ο κάπτεν απέξω δίχως να ξέρουμε ότι κάποιος μας φωτογραφίζει (όπως συνήθως)

Ο Αντώνης είχε τρελό ρίγος, είχε ανεβάσει πυρετό και μόλις βρήκε κρεβάτι, απλά ξεράθηκε.

Εγώ με τα...ελεφαντάκια μου στην παντελόνα και από κάτω το πτώμα που αναστήθηκε 14 ώρες μετά στη Χούε.

Το τρένο ξεκίνησε με μισάωρη καθυστέρηση, σε λίγο αντιληφθήκαμε μια φασαρία, έναν πανικό απέξω, σκύβω να δω τι συμβαίνει, τι βλέπω; Περνούσαμε από το train street, με τον κόσμο να ζητοκραυγάζει και να μας βιντεοσκοπεί! Καλό!!!! Βρεθήκαμε στην ανάποδη θέση, εκεί που τραβούσαμε εμείς το τρένο τώρα ταξιδεύαμε μέσα σε αυτό και χαιρόντουσαν οι άλλοι

Φτάσαμε στη Χουέ το πρωί, δύσκολος ο ύπνος στο στενό θεόσκληρο στρώμα, βγήκαμε στην πόλη παραπατώντας, όλη η παρέα σε μερική αποσύνθεση.
Ο Αντώνης ξύπνησε χειρότερα από ό, τι είχε κοιμηθεί, θερμόμετρο δεν είχαμε να του βάλουμε αλλά αγοράσαμε τεστ για τον κόβιντ το οποίο βγήκε αρνητικό. Μάλλον γρίπη τον είχε πιάσει, που δε το λες και καλύτερο.

Επίσης σαφές ήταν ότι είχαμε αλλάξει κλίμα, από την άνοιξη και την υγρασία μεταφερθήκαμε στο μικρό καλοκαιράκι με 27-28 βαθμούς, ο ήλιος έκαιγε ήδη από το πρωί. Αφήσαμε τα μπαγκάζ στο πολύ όμορφο ξενοδοχείο μας και φύγαμε καρφί για την Αυτοκρατορική Πόλη, την Citadel.

Προστατευόμενο μνημείο της UNESCO η επιβλητική περίκλειστη πόλη ήταν η πρώην αυτοκρατορική πρωτεύουσα της δυναστείας των Nguyen. Χτίστηκε το 1803 και περιλαμβάνει τα παλάτια και τα σπίτια των βασιλέων και των αυλικών καθώς και τους πανέμορφους κήπους. Κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας χρησιμοποιήθηκε ως χώρος τελετών, ενώ υπέστη μεγάλες καταστροφές στους πολέμους από το 1945 και μετέπειτα.

Πληρώσαμε την πιο ακριβή είσοδο από όλο το Βιετνάμ (8 ευρώ) αλλά τ άξιζε και με το παραπάνω.
Η έκταση είναι αχανής και χρειάζεσαι αρκετές ώρες αναλόγως και με το ρυθμό του καθενός.
Εμάς μας πήρε κοντά στις 2,5-3 ώρες όμως το μεγάλο (και ομορφότερο) παλάτι ήταν κλειστό για συντήρηση κ επιπλέον ο Αντώνης είχε ελάχιστες δυνάμεις -κυριολεκτικά σερνόταν, καταφέραμε όμως να δούμε το μεγαλύτερο κομμάτι της περιοχής.

Πάμε λοιπόν.
Περνάμε τη γέφυρα από το ποτάμι

Ngan Gate

Είχε περπάτημα, όχι αστεία.

Ngo Mon Gate Σύμβολο δύναμης και εξουσίας της βασιλικής οικογένειας

Hien Nhon Gate

Το σπίτι της μητέρας του βασιλιά (λίγο γραμμένη σα να την είχε)

Κήποι

Thai Hoa Palace-δυστυχώς το συντηρούσαν

Αφού πήραμε μια χορταστική δόση της Citadel και είχαμε λιώσει από τη ζέστη, καλέσαμε grab για να πάμε στην εντυπωσιακή αρχαία παγόδα της πόλης την Thien Mu Pagoda.

Γυρίσαμε για την επιβεβλημένη ξεκούραση. Το ξενοδοχείο στοίχιζε 35 ευρώ με πρωινό και τα δωμάτια ήταν αεροδρόμια! Άσε τις υποκλίσεις πια. Με 35 ευρώ το δίκλινο, μας κουβαλούσαν τις βαλίτσες, υποκλίνονταν κάθε φορά που μας έβλεπαν, τσακίζονταν να μας εξυπηρετήσουν.
Αρχικά όλη αυτή η δουλικότητα μου προκαλούσε αμηχανία, τελικά άρχισα να το συνηθίζω να με αντιμετωπίζουν σα σταρ και όπου νάναι περίμενα και το κόκκινο χαλί να με περιμένει να γυρίσω από τη βόλτα μου.

Το σούρουπο βγήκαμε να περπατήσουμε και να γνωρίσουμε την πόλη.
Μας κέρδισε από την πρώτη στροφή. Απλωμένη, μοντέρνα, με φαρδείς δρόμους και λιγότερο χάος παντού, λιγότερους κράχτες, περισσότερο πολιτισμό.
Στο δε κέντρο ζωντανή ατμόσφαιρα χωρίς υπερβολές, μετρημένους τουρίστες, χαιρόσουν να βολτάρεις.

Φάγαμε δε ένα από τα ωραιότερα γεύματα του ταξιδιού. Κάτι πάπιες ψητές, εγώ τ αγαπημένα μου noodles μπερδεμένα με λαχανικά, συνοδεία πάντα με τις παγωμένες Τiger.
Όπως με είχε ενημερώσει ο φίλος @Kyriakao, που με βοηθησε με το πρόγραμμα του ταξιδιού κ τον έπρηξα λιγακι με τις ατελείωτος απορίας μου, η Χουέ αποκαλείται δίκαια γαστριμαργικός παράδεισος του Βιετνάμ.

Πείνασε κανείς;;

Τελείωσαμε τη βραδιά με ένα ποτό σ ένα από τα πολλά όμορφα μπαράκια του δρόμου, κερνούσε ο Αντωνάκης μας που γιόρταζε. Εκείνος μας κέρασε ποτά και μείς Panadol αναβράζον για να του πέφτει ο πυρετός και να μπορεί να περπατάει.

Επιστρέψαμε να ξεκουραστούμε, εγώ ήξερα το τρελό πρόγραμμα της επομένης, οι άλλοι δεν ήξεραν την τύφλα τους

Ο κάπτεν που δεν είχε ούτε ιδέα και ούτε ύπνο, τράβηξε προς τη γέφυρα του ποταμού για να τη δει φωτισμένη, δυστυχώς χάσαμε αυτό το εντυπωσιακό θέαμα.

Σας χαιρετώ από Χουέ και θα επανέλθω με μια από τις μεγαλύτερες και ωραιότερες μέρες όλου του ταξιδιού, οδικό μέσω High Van Pass, τη μεγάλη βόλτα στο απίθανο Ba Νa Hills και άφιξη στον τελευταίο προορισμό της ημέρας, την φωτογενή φαναρούπολη Ηoi An.

Ba Na Hills σε Hoi-An - Παίζουμε στη Ντίσνευλαντ του Βιετνάμ

Πριν λίγο διάβαζα στο φόρουμ για τις περιπέτειες μελών μας με χτυπημένα ποδάρια σε ταξίδι και υπόσχομαι να μη γκρινιάξω άλλο για το δικό μου (ακούγοντας τα χειρότερα), η κρουαζιέρα και η ξάπλα στο τρένο του είχαν κάνει καλό, είχε αρχίσει να ξεμαγκώνει και να συνεργάζεται.
Στο υπόλοιπο ιατρικό δελτίο της ημέρας, ο Αντωνάκης ξύπνησε πολύ καλύτερα, έτσι η ομάδα κατέβηκε σύσσωμη να σαβουριάσει στα πρωινά.

Μια μόνιμη ανησυχία μου ήταν, μην τυχόν και οι οδηγοί με τους οποίους έκλεινα τα ραντεβού δεν ήταν συνεπείς και μας έβγαζαν εκτός προγράμματος. Στην πράξη, γενικά έπαθα πλάκα με τη συνέπειά τους. Τη συγκεκριμένη μέρα το ραντεβού ήταν για τις 7.30, αυτός ήταν ήδη απέξω από τις 7 παρά δέκα και μας περίμενε.

Αυτή ήταν η εκδρομή που είχαμε πληρώσει στο πρακτορείο στο Ανόι, τους είχα βρεί μέσω συστάσεων από κάποια ομάδα στα σόσιαλ, παρήγγειλα ένα μεγάλο SUV (να χωράει εμάς τους 4 και τις αποσκευές) με οδηγό, που θα μας παραλάμβανε στη Χουέ και θα μας πήγαινε στη Χόι Αν μέσω των BaNaHills.
Στην τιμή ήταν combo η μεταφορά, το εισιτήριο για το τελεφερίκ και το πάρκο, μαζί με φαγητό το οποίο στο επίσημο site κοστίζει 1.250.000 ντογκ (δηλαδή κάπου 48 ευρώ), εμείς το πήραμε 5 ευρώ φθηνότερα και συνολικά για την εκδρομή πληρώσαμε περίπου 65 ευρώ/άτομο.
Μου έστειλαν δε όλα τα εισιτήρια ηλεκτρονικά και κατόπιν τους χρησιμοποίησα σε άλλες δραστηριότητες παρακάτω στο Βιετνάμ, τους συνιστώ ανεπιφύλακτα για όποιον σκοπεύει να ταξιδέψει και σας βάζω το ανάλογο λίνκ ή αλλιώς στείλτε μου μήνυμα να σας δώσω την επαφή μου και να μιλήσετε απευθείας.
SeA Travel

To πλάνο είχε ως εξής.

• High Van Pass - διαδρομή 26 χιλιομέτρων με στροφιλίκια και ωραία θέα προς τη θάλασσα της Danang
• BaNaHills - Παραμονή γύρω στο 4ωρο και αναχώρηση για
• Hoi An

Το κάθε ένα απείχε από το άλλο 1,5-2 ώρες οπότε είχαμε μέλλον.
Πρώτη στάση σε μια γραφική λιμνοθάλασσα για ξεμούδιασμα

Στο σημείο αυτό να πω πως οποιδήποτε εύσημο σχετικά με φωτογραφίες δεν ανήκει σε μένα.
Είχα 3 άντρες μαζί μου που πολλές φορές μπορεί να μην είχαν ιδέα που πάνε, όμως φωτογράφιζαν ακατάπαυστα κι έτσι εγώ απλά απολάμβανα το ταξίδι μου (μεγάλη ξεκούραση). Η δική μου συνεισφορά εκτός από τις ελάχιστες λήψεις που πήρα η ίδια, ήταν να τις συγκεντρώσω από όλους, να τις βάλω στη σειρά, να τις οργανώσω.

Για παράδειγμα μία κατάδικη μου φωτογραφία είναι αυτή εδώ, για πολλοστή φορά έβλεπα χαρτί υγείας δίχως τρύπα στις τουαλέτες και μου φάνηκε.... ενδιαφέρον

Από την άλλη ελάχιστο ενδιαφέρον είχε το πολυδιαφημισμένο High Van Pass, άδικα τα βιντεάκια που είδα στο ytube, όλοι αυτοί μάλλον δεν έχουν έρθει ποτέ στη Σιθωνία.
Το Βουρβουρού-Καλαμίτσι Pass είναι απείρως ομορφότερο, βάλε και τις ασύγκριτες θαλασσάρες της περιοχής, γατάκια Βιετναμέζοι που πουλάτε φύκια για μεταξωτές κορδέλες!

'Οχι έχω άδικο;
Το ακούω μόνο ίσως με μηχανάκι, που δίνει διαφορετική συγκίνηση.

Δεν πειράζει το ξεπεράσαμε γρήγορα, φτάσαμε στη βάση του Cable Car για τα BaNaHills κι εντυπωσιαστήκαμε (αρχικά) από το μέγεθος του πάρκινγκ.
Συνεννοήθηκα με τον συμπαθέστατο οδηγό μας να του στείλω μήνυμα για την αναχώρηση, αυτός την έπεσε στον ύπνο κ μεις βαλθήκαμε να βγάλουμε άκρη προς τα που πρέπει να πάμε.
Στη μελέτη του ταξιδιού ασχολούμαι κυρίως με τα πρακτικά ζητήματα, πως θα πάμε από και έως που, να βγαίνει σωστά το πλάνο με όσο το δυνατόν λιγότερους χαμένους χρόνους και αφήνω σε δεύτερη μοίρα το τι θα δούμε-κάποια τα ψάχνω πολύ, κάποια άλλα τ αφήνω λίγο πιο αυθόρμητα.
Ήξερα ότι υπήρχε το Cable Car, ήξερα φυσικά για τη Golden Bridge και για ένα θεματικό πάρκο, από κει και πέρα χάος.

Το πράγμα λοιπόν είχε ως εξής.
To τελεφερίκ που θα μας ανέβαζε επάνω είναι το μεγαλύτερο Non stop cable car στον κόσμο με συνολικό μήκος 5.800 μέτρα (!!!) και θα μας ανέβασε στα 1500 μέτρα όπου βρίσκεται το αχανές θεματικό πάρκο Sun World, όπως και η διάσημη πια Golden Bridge. Το όλο πρότζεκτ ξεκίνησε πριν από μία περίπου δεκαετία και συνεχώς επεκτείνεται.
Το τι ακριβώς θα αντικρύζαμε όμως παρέμενε μυστήριο.

Για την ώρα απλά περνούσαμε ελέγχους και ανεβαίναμε ατελείωτες κυλιόμενες σκάλες, σε σημείο που να αναρωτιόμαστε αν τελικά το βουνό θα το ανέβουμε με τις σκάλες.

Είναι δε τόσο τεράστιοι οι χώροι στη βάση, φαγάδικα κάθε είδους, κήποι, σιντριβάνια-ένας χαμός που αν ξεχαστείς τρως το μισό σου χρόνο πριν καν φτάσεις στο κυρίως πιάτο.

'Οταν βρήκαμε το τελεφερίκ και ξεκίνησε η διαδρομή έτσι απλά, τα χάσαμε. Από τη μία η θέα, το υψόμετρο κ από την άλλη το δέος και ένας κάποιος φόβος όσο να πεις....

Ακόμα είμαστε χαμηλά

Ανεβαίνει

κι ανεβαίνει...

Ωρε που πάμε;;;

Φτάνουμε! Δείτε-δείτε τι έφτιαξαν εκεί πάνω οι θεούληδες

Κατεβήκαμε και ήρθε η ψυχή στη θέση της. Δεν θυμάμαι από που ξεκινήσαμε και πως κινηθήκαμε, αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι χαζεύαμε άναυδοι από τον πλουραρισμό των εικόνων.

Τι να πω και τι να πρωτοδείξω;
Ότι ας πούμε πήγαν κ έχτισαν μια μικρή Ευρώπη πάνω στην κορφή ενός βουνού στο τρεχαγύρευε κεντρικό Βιετνάμ;

Τώρα πως στην ευχή ταιριάζει να έχεις ένα γαλλικό χωριό, ένα ολλανδικό και ένα γερμανικό στα βάθη της Ασίας, θα μείνει ερώτημα αναπάντητο.
Για τους Ασιάτες φαντάζει εξωτικό να παίρνεις ευρωπαϊκό αέρα στη μέση του πουθενά, για μας ήταν εντυπωσιακό μεν, περίεργο δε.
Αφού λέγαμε δε θα ανεβάσουμε φωτογραφίες από εκεί, θα τις κρατήσουμε μετά το ταξίδι να νομίζουν ότι πήγαμε στη Γαλλία στα καπάκια μας μισούσαν που μας μισούσαν στα σόσιαλ, θα μέναμε χωρίς φίλους όπως πήγαινε το πράγμα. Λέω του Τάσου που ανέβαζε από κάθε πόλη, τους μέτρησες τους φίλους σου σήμερα, πόσοι σου έμειναν;

Μετά τα λημέρια τα γνωστά τα ευρωπαϊκά, ήρθε και η αύρα της Ανατολής. Και να οι Βούδες, να τα σιντριβάνια και οι κήποι και το μάτι δεν ήξερε που να πρωτοσταθεί.

Φωτιά είχε πάρει και το κινητό του κάπτεν που δεν σταμάταγε να φωτογραφίζει-του κατασκευαστικού κλάδου είναι ο άνθρωπος και παρατηρούσε τα έργα εν εξελίξει-ελπίζω να μη του μπήκαν τίποτα παράξενες ιδέες και τον βρούμε να βάζει βούδες και παγόνια στον κήπο του στη Χαλκιδική

Φυσικά η σούπερσταρ του πάρκου δεν είναι άλλη από τη Golden Bridge που κατασκευάστηκε μόλις το 2018 και κατάφερε να γίνει τοπόσημο και πόλος έλξης (νάναι καλά οι ινφλουένσερς του ινσταγκραμ).

Και ναι, είναι το ίδιο εντυπωσιακή και από κοντά!

άντε κ άλλη μία!

Είναι τόσο μεγάλο το πάρκο που χρειάστηκε να μπούμε σε άλλο τελεφερίκ για να αλλάξουμε επίπεδο, είδαμε τον κύριο κορμό και μετά πίσω ξανά για να βρούμε το εστιατόριο, ξελιγωμένοι από την πείνα.
Εισιτήριο και μπουφές μαζί, δεν είχαμε ιδιαίτερες προσδοκίες, καμιά μετριότητα περιμέναμε, αλλά έλα που είναι τρελοί αυτοί οι Βιετναμέζοι και βάλθηκαν να καταπλήξουν τον κόσμο εκεί πάνω στις κορυφές.
Το εστιατόριο ήταν μπουφές στο μπουφέ, και μπουφές μέσα στο μπουφέ και ξανά μπουφέ, από δω οι πάγκοι με τις σούπες, από κει ατελείωτα τα ψητά, παραπέρα ευρωπαϊκό φαγητό, τι salad bars, τι bbq bars, ενώ μόνο ο τομέας με τα γλυκά κάλυπτε μισό τετράγωνο.

Εδώ μας τα παρουσιάζει αναλυτικά κι ωραία ο κάπτεν

Δεν ήταν μονάχα πολλά, ήταν κ πεντανόστιμα.
Φάγαμε μέχρι που δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε και σερνάμενοι πήραμε το δρόμο της καθόδου.
Από το τελεφερίκ έβλεπες τα σκαπτικά και τα μεγάλα μηχανήματα που "έτρωγαν" το βουνό ετοιμάζοντας την επέκταση, οργασμός έργων, σε μερικά χρόνια άλλο τόσο θα το φτιάξουν οι σατανάδες.
Σχολιάσαμε το μέγεθος του έργου, της επένδυσης, τι πήγαν κ έφτιαξαν πάνω σ ένα βουνό και πως το προώθησαν τουριστικά-δεν είναι τυχαία τελικά τόσο αναπτυσσόμενη η οικονομία τους, φυσικά δακρύσαμε όλοι για άλλη μια φορά όταν θυμηθήκαμε το μόνιμα ατελέσφορο μετρό της Θεσσαλονίκης

Από το τελεφερίκ βλέπαμε τις υπέροχες προσωπογραφίες που έχουν σκαλίσει στα βουνά, πόσο μερακλής ο καλλιτέχνης!
Ba Na Hills Vietnam

Στην κάθοδο προς το πάρκινγκ βλέπαμε αρκετό κόσμο που ανέβαινε εκείνη την ώρα με τις βαλίτσες τους-αν υπάρχει ο χρόνος είναι πολύ ωραία ιδέα να μείνεις εκεί πάνω το βράδι και να τα σεργιανίσεις όλα με πολύ λιγότερο κόσμο. Φωτισμένα δε τη νύχτα, υποθέτω θα είναι ακόμη πιο ονειρικά.

Σουρούπωνε όταν πια φτάσαμε στη Χόι Αν, κουρασμένοι αλλά με πληρότητα που άγγιζε το 100%.
Μόνο που έπρεπε να κάνουμε κ άλλο χώρο, ερχόταν κι άλλο κύμα, τι κύμα δηλαδή, τσουνάμι δε λέω καλύτερα;
Δικαίως ακούγαμε ότι η Χόι Αν είναι η ωραιότερη πόλη της χώρας.

Βρήκαμε το homestay που θα μέναμε για δύο νύχτες, σ ένα τριώροφο σπίτι μια γλυκύτατης οικογένειας.
Μόλις φτάσαμε, καταλάβαμε ότι στα σπίτια όλων τα παπούτσια μένουν αυστηρά έξω από το σπίτι, μέσα κυκλοφορούν μόνο με τις κάλτσες ή τις σαγιονάρες που υπάρχουν άλλωστε παντού, πράγμα που συνεχίστηκε πλέον σε όλο το ταξίδι για τα υπόλοιπα καταλύματα, έτσι έγινε η εισαγωγή μας στην κουλτούρα της σαγιονάρας.

Ο οικοδεσπότης μας, ένας καλοκάγαθος μινιόν Βιετναμέζος που δε μιλούσε γρι αγγλικά και κυκλοφορούσε με το γκουγκλ τρανσλέιτορ "θα θέλατε ένα αβγό στο πρωινό σας" και κάτι τέτοια ξεκαρδιστικά.
Ξεκινούσε με μια υπόκλιση, έλεγε Χελόου και αμέσως μετά γελούσε. Κάθε φορά!
Θεούλης.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (τώρα το θυμήθηκα).
Η Χόι Αν μιλάει από μόνη της στις φωτογραφίες-τι άλλο έμεινε να πω εγώ;

Φαναράκι κανείς;

Βιντεάκι

Η απλότητα της υπερβολής!
Αυτό μου έρχεται ως συναίσθημα, ως περιγραφή.
Ο καθένας όπως το καταλαβαίνει.

Εμένα με πλημμύρισαν συναισθήματα, δεν μπορούσα να τη διαχειριστώ όλη αυτή την πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα. Ούτε ο υπερτουρισμός με ενοχλούσε. Δεν τα χαίρεσαι τέτοια μέρη με τη λογική του μονοχοφαγά.

Είμαι τυχερή, έχω βρεθεί στη ζωή μου σε τόπους σαν τον πύργο του 'Αιφελ βράδι ν αναβοσβήνει, στο Εmpire State Building στη Νέα Υόρκη να κρεμάω τα χέρια μου έξω από τα κάγκελα για να βγάλω φωτογραφία, στους καταρράκτες Ιγκουαζού στην Αργεντινή να βρέχομαι μαζί με άλλο 1 εκατομμύριο κόσμο, όπου και να κατάφερα να πάω ως τώρα, όσο κόσμο και να είχε, για μένα δεν έκανε διαφορά.
Αν επιλέξω ότι αυτή είναι η στιγμή για μένα, να κρατήσω μια αίσθηση που με κατακλύζει, έτσι απλά την κλειδώνω μέσα μου, νιώθω σα να είμαι ολομόναχη, όπως στην αγαπημένη μου παραλία κάπου στη Σιθωνία Χαλκιδικής όπου έχω περάσει τα ωραιότερα καλοκαίρια της ζωής μου στην εφηβεία, επιλέγω το φήλιγκ, όχι τον περίγυρο.
Και δεν με χαλάει τίποτα.
Αυτό έπαθα και κει.
Η Χόι Αν είναι απλά έρωτας. Πόσα φαναράκια θέλετε για να το καταλάβετε;

Εκείνο το βράδι καθίσαμε, τα ήπιαμε, κουβεντιάσαμε για όσα ζήσαμε και γελάσαμε με την καρδιά μας χαλαρωμένοι και παραδομένοι στον αυθορμητισμό των παρορμήσεων και της χαζομάρας μας.

(Ο 4ος της παρέας κόβεται με συνοπτικές διαδικασίες για να μάθει να επιμένει να μη θέλει να δείχνουμε τη μούρη του )

Xoi An - Coconut Village - An Bang beach και καλοκαιρινές διακοπές για πάντα.

Το Coconut Village απέχει με το ζόρι 5 χιλιόμετρα από τη Χόι Αν και είναι ατραξιόν για τα τουριστάκια σαν εμάς. Βολτίτσα στο ποτάμι με τα στρόγγυλα παραδοσιακά βαρκάκια, χαζεύεις τα ποταμόσπιτα και την τροπική βλάστηση και μετά αρχίζουν το χορευτικό τσίρκο με τα βαρκάκια.
Εμείς πληρώσαμε την απλή βερσιόν, δηλαδή βόλτα μόνο και χάζι του σπίνιγκ των άλλων, σίγουρα όχι να γίνουμε οι ίδιοι φραπές από το χτύπημα.

Πετάνε τα δίχτυα

Λαλήσαμε από τη ντάλα, ευτυχώς η όλη φάση δεν κράτησε πάνω από 40-50 λεπτά.
Ο βαρκάρης, μας βγήκε ορεξάτος, έλεγε και έλεγε, τι για το δάσος, τι για τα δέντρα και τη ζωή και ανάθεμα αν τον καταλαβαίναμε τι μας έλεγε, έλα που ήρθε στο τσακίρ κέφι και πετάει ένα "θα σας κάνω λέει ώπα γκάγκναμ στάιλ"! και αρχίζει τα γύρω γύρω όλοι.
Τι κι αν έσκουζα εγώ, άστο ρε άνθρωπε, δεν τόχω, δεν είχα όρεξη να κολλήσει το στομάχι μου στην πλάτη από τις σβούρες.
Το χαβά του αυτός. Σηκώθηκε όρθιος-ήταν δεν ήταν με το ζόρι 1,40...κ άρχισε τα ακροβατικά.
Τσίριζα εγώ, γελούσε αυτός. Δέκα δευτερόλεπτα μας στριφογύρναγε ο παλαβιάρης και όταν σταμάτησε γύριζε όλο το σύμπαν γύρω μου.

Φτάσαμε κάποτε στο σημείο που είχαν μαζέψει όλο το τουριστομάνι κ εκεί ανέλαβε ο χορευταράς της γειτονιάς να μας δείξει τα ταλέντα του.

Πιο καλά δείτε στο βιντεάκι

Coconut village

Στην επιστροφή περάσαμε από όλη την νέα πόλη της Χόι Αν, χαζεύαμε την κίνηση, καφέ, φαγάδικα χαμός, ενώ είχε στη σειρά ένα σωρό μαγαζιά που μπορούσες να ραφτείς....αν είχες ρε παιδί μου ένα γάμο να πας, κάτι, ένα κουστούμι γαμπριάτικο, έχουν ραφτάδικα παντού, διαλέγεις σχέδιο και σε βολεύουν μέχρι να πεις κύμινο.

Το φθινόπωρο, ακριβώς μόλις είχα κλείσει το ταξίδι, είχα πάει σε κάτι βαφτίσια. Η κουμπάρα λοιπόν φορούσε ένα θεϊκό φόρεμα έθνικ, Japanese Style, τη ρώτησα τότε από που το πήρε, από Κορέα μου είχε πει, τη φωτογράφισα τότε και κράτησα τη φωτογραφία.
Μόλις γυρίσαμε στο homestay πήρα πρέφα ότι παραδίπλα-αλλά ακριβώς παραδίπλα είχε ραφτάδικο.
Μπήκα με τη φωτογραφία, ρώτησα αν προλαβαίνουν μέχρι το άλλο πρωί και πόσο πάει το μαλλί.
Σε δέκα λεπτά είχα διαλέξει ένα υπέροχο βαθύ κόκκινο μεταξωτό, με μέτρησαν πατόκορφα και μου είπαν ότι σε 8 ώρες θα ήταν έτοιμο

Ανεβαίνοντας σπίτι να βρω τους άλλους, κανόνισα με τον ιδιοκτήτη να μας βολέψει με ποδήλατα, ώστε κάνουμε βολτίτσα στην ημερήσια Χόι Αν, πριν καταλήξουμε μεσημεράκι σε καμιά παραλία για λιώσιμο.
Τσακίστηκε ο άνθρωπος και μας έφερε τα ποδαλατάκια-κάτι σιδερένιες βαλούτες 50 ετών αλλά δε βαριέσαι.
Η πόλη χωρίς τα φαναράκια ήταν διαφορετική αλλά και πάλι όμορφη

Πήγαμε προς την Ιαπωνική Γέφυρα που τη βρήκαμε κλειστή για εργασίες συντήρησης!
Πάει κι αυτό άπατο. Μια διάσημη (και κουκλίστικη) γέφυρα έχει η πόλη και τη χάσαμε.

Μετά την ήττα βρήκαμε το Fujan Assebly Hall που παλιότερα ήταν σημείο συνάντησης και κοινωνικοποίησης Κινέζων και πλέον Ναός αφιερωμένος σε μια θεά που προστατεύει τους ναυτικούς και τρέχα γύρευε. Με ζηλευτή αρχιτεκτονική πάντως.

Αυτά τα ιερά τους είναι απερίγραπτα!

Είχε και μια παράξενη περίεργη πλατεία εκεί κοντά

Η ποδηλατάδα ήταν πάντως απολαυστικότατη και συνδυάστηκε με πάμπολες στάσεις στα κάθε λογής μαγαζιά όπου ψάχναμε δωράκια για τους φίλους μας-κυρίως εγώ κι ο Τάσος δηλαδή, μέχρι που σπάσαμε τα νεύρα των υπολοίπων που δεν έψαχναν.
Αφού μας την είπαν (δίκαια), τους αφήσαμε να πίνουν κάπου χυμό και να δροσίζονται ενώ εμείς κάναμε ανενόχλητοι και άνευ γκρίνιας ενδελεχώς την έρευνα αγοράς για τα ψώνια μας.
Ο Τασούλης είχε αφήσει πίσω στην Ελλάδα το κορίτσι-έρωτας new entry, έψαχνε τα δωράκια της, με εμένα να είμαι η βοήθεια του κοινού.
Εγώ πάλι είχε σκαλώσει με τα μεταξωτά κιμονό σε απίθανες τιμές, είχα ήδη ξεφύγει με τα ψώνια, αλλά δε βαριέσαι τα δωράκια δίνουν χαρά σε όλους, πήρα από ένα κιμονάκι για όλες τις φίλες, να είμαστε ασορτί στα ταξίδια μας.

Εδώ τα βιντεάκια από την όμορφη χαλαρωτική βόλτα

Hoi An Cycling A

Και δω στα δρομάκια με πολύ λόκαλ χρώμα

Παρακάτω που η ζέστη έσφιξε, ήταν ώρα να πάμε για τις βούτες στη θάλασσα της Ινδοκίνας...
Στην κοντινή παραλία An Bang δηλαδή, που γινόταν ένας χαμούλης από τους Αυστραλούς, οι κουμανταδόροι της περιοχής μας όμως μας καβάτζωσαν αμέσως τις σχετικές ξαπλώστρες όπως και τραπεζάκι για τα ποτά.
'Οπου μοχίτο μαζί με σετ ομπρέλα-ξαπλώστρα-στρωματάκι 4 ευρώ όλα μαζί

Πλατσουρίσαμε στα αδιάφορα αλλά ζεστά νερά, αράξαμε στις στρωματάρες και πήραμε γενναία δόση καλοκαιριού Γενάρη μήνα όταν πίσω στην Ελλάδα τα καλοριφέρ άναβαν στο φουλ. Ανεκτίμητο.

Μας τα λέει και πάλι ο κάπτεν Μήτσος
An Bang Beach

Επιστρέφοντας αργά το απόγευμα, πετάχτηκα να δω τι απέγινε με το φουστάνι μου...
Το είχα σχεδόν μετανιώσει-δεν έχει ξανατύχει να μου κάνουν ρούχο tailor made επάνω μου, δεν είχα καν ιδέα αν το σχέδιο που είχα επιλέξει θα καθίσει ωραία επάνω μου, τελικά αποφάσισα πως τα 45 ευρώ που ζήτησαν (για ολομέταξο φόρεμα) ήταν αστείο ποσό, το πολύ πολύ να το έδινα σε μοδίστρα για καμιά μετατροπούλα στην περίπτωση που τελικά δεν μου άρεσε.

Πραγματικά δεν το πίστευα, ότι ήταν έτοιμο σε λιγότερο από 8 ώρες και με κάθε λεπτομέρεια της φωτογραφίας που τους είχα πασάρει .
Ακόμη περισσότερο δεν πίστευα όταν το πρόβαρα και κάθισε γάντι επάνω μου.
Ζητώ συγνώμη που το έκανα...my style rocks το ταξιδιωτικό μου.... αλλά τι να κάνω, αφού τόσος κόσμος πάει κ ράβεται εκεί; Καταθέτω και γω την εμπειρία μου.
Εξάλλου ράβουν και ωραιότατα κοστούμια για τα αγοράκια...ρώτησα από περιέργεια και μου είπαν κασμίρι στα 90 ευρώ.
Πίσω στο φόρεμα ξανά.
Βγήκα από το παραβάν και άρχισαν οι μοδίστρες τα ουάου!
Με φωτογράφισαν οι ίδιες για να το βάλουν στο μπουκ τους.
Βουαλά λοιπόν, πρώτα η αρχική φωτό της κουμπάρας για να βγάλουν το σχέδιο
(Η κουμπάρα είναι αυτή όχι εγώ)

....και το δικό μου

Αυτό που δεν φαίνεται είναι το αβυσσαλέο σκίσιμο που έχει στο πλάι, για την τσαχπινιά.
Το πλήρωσα με όλη μου την καρδιά, μην πω ότι το έχω ήδη λασάνει στη Θεσσαλονίκη σε ένα κάπως πιο επίσημο εβέντ και με σταματούσαν κάθε λίγο για το φόρεμα! Σουξέ λέμε.

Πριν φύγω οι κοπελιές που "μ έραψαν" βάλθηκαν να μάθουν τα κουτσομπολιά...Σε είδαμε, λέει, από χθες με τρείς άντρες, ποιός από όλους είναι ο δικός σου;
Τα έλεγα εγώ, βούιξε η γειτονιά! Μας κρέμασαν κουδούνια στην άλλη άκρη του κόσμου
'Αντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι εμείς είμαστε απλά (παλιο) φίλοι.

Βολέψαμε τα ψώνια της ημέρας στις ήδη τιγκαρισμένες αποσκευές-σαν ετοιμόγεννη έγκυος έμοιαζε το μπακπακ μου, με τέτοιο φούσκωμα, Ετοιμάστηκα για την έξοδο και ΦΥΣΙΚΑ φόρεσα το καινούργιο φορεματάκι για να το εγκαινιάσω.
Το έθνικ ντύσιμο άλλωστε είναι πολύ συνηθισμένο εκεί, δεν θα έδειχνα εκτός τόπου. (εκτός χρόνου ίσως)

Περπατήσαμε ξανά και ξανά τα όμορφα στενάκια, φάγαμε και μπουχτίσαμε με τα κάθε είδους φαναράκια.
Λίγο ακόμα θέλετε; δε θέλετε;

Ορίστε και το φορεματάκι, κομπλέ με μαλλί, μακιγιάζ , όχι προχειροδουλειές

Εκτός από τα ρούχα όμως, διαθέτουμε ανέκαθεν και φίλαθλες ανησυχίες, εκείνες τις μέρες έπαιζε φουλ το Ασιατικό κύπελλο, και ήταν η βραδιά της Εθνικής τους κόντρα στην Ινδονησία.
Είχαν βγάλει παντού οθόνες, και έβλεπαν παλαβωμένοι, ξεχνούσαν να σερβίρουν μέχρι και τον κόσμο χαζεύοντας τις φάσεις του αγώνα.
Στρωθήκαμε σ ένα τραπεζάκι και μισοκαλαμπουρίζαμε, μισοβλέπαμε τον αγώνα που δε βλεπόταν, άμπαλοι οι Βιετναμέζοι, έχασαν 0-1 και μεις την ευκαιρία να δούμε τους πανηγυρισμούς από ένα δικό τους γκολ-που ευτυχώς ήρθε λίγες μέρες αργότερα στη Σαιγκόν (αλλά ούτε και κείνο το παιχνίδι τελείωσε καλά).

Σε ελαφρώς μελαγχολικό μουντ και μεις, περνούσαμε υπέροχα, όμως ήταν η τελευταία μας βραδιά όλοι μαζί, την επόμενη ο κάπτεν αναχωρούσε από Ντανάγκ που έπρεπε να επιστρέψει στα επαγγελματικά του.
Φύγαμε όταν είχαν εξαφανιστεί οι πάντες, η φωτογραφία αυτή βγήκε αποχαιρετώντας την πόλη, γυρίζοντας το κεφάλι πίσω στο τραπεζάκι που τα πίναμε μέσα στη μέση του δρόμου.

Αντίο λοιπόν όμορφη Χόι Αν. Θα ξεχαστείς δύσκολα...

MySon - Marble Mountains - Danang, ένα goodbye και τα παραμύθια με δράκους.

Σήμερα μας περίμενε διαφορετικό αυτοκίνητο και οδηγός, μας είχε γίνει συνήθεια, όμως στα 4 άτομα πραγματικά συνέφεραν τα ιδιωτικά τράνσφερ.

Η συμφωνία ήταν να μας πάει στον αρχαιολογικό χώρο του MySon, στα Marble Mountains, να μας περιμένει για να τα τριγυρίσουμε και κατόπιν καρφί για Danang, εμάς στο ξενοδοχείο και τον κάπτεν αεροδρόμιο που έπρεπε να προλάβει την απογευματινή πτήση για Χο Τσι Μιν.
Θα έκανε το δικό μας πρόγραμμα και κείνος, αλλά σε ολίγον fast forward, μία μέρα εκεί και μία στην Κουάλα Λουμπούρ πριν επιστρέψει στην Ελλάδα-θα το έτρεχε και ό,τι προλάβαινε.

To MySon είναι ένα σύμπλεγμα ερειπωμένων ινδουιστικών ναών από τον 4ο έως των 14ο αιώνα των βασιλέων Σάμπα και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco. Συγκρίνεται δε με το 'Ανκορ Βατ (πέρασε και δεν ακούμπησε)

Η έκταση είναι τεράστια, πληρώνεις είσοδο (γύρω στα 5 ευρώ) και σε παραλαμβάνει όχημα που σε μεταφέρει στον αρχαιολογικό χώρο.
Επί του πρακτέου οι ναοί είναι κάτι γκρέμνια, τούβλο στο τούβλο δίχως καμία αίσθηση επιβλητικότητας ή μυστικισμού όπως (υποθέτω-δεν έχω πάει) αναδύει το 'Ανκορ Βατ.

Είχαν και ένα σόου με ινδικούς χορούς

Κρυφακούγοντας μια ξενάγηση, αποκόμισα την πληροφορία ότι το μέρος επλήγη από τον πόλεμο με τους Αμερικάνους που προκάλεσαν τεράστιες ζημιές στα μνημεία, βεβαίως η προπαγάνδα καλά κρατεί και κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει που ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια, οι μεν Βιετναμέζοι τους κατηγορούν ότι βομβάρδιζαν μνημεία αιώνων και η άλλη πλευρά λέει ότι οι Βιετκόγκ κρύβονταν εσκεμμένα στον αρχαιολογικό χώρο προκειμένου να δρουν ανενόχλητοι. Βράσε ρύζι (κυριολεκτικά!)

Παρακάτω ο οδηγός μας πήγε στα Marble Mountains, το ένα δηλαδή από τα πέντε που είναι επισκέψιμο. Τα πέντε βουνά έχουν ονομαστεί κατά τα 5 στοιχεία τη φύσης.

Ανεβήκαμε πάνω με ένα γυάλινο ασανσέρ και μετά σκάλες και ξανά σκάλες εμπρός λοιπόν καλά μου πόδια!
Ευτυχώς το δικό μου το ποδάρι έφαγε τις σάρκες του και είχε επανέλθει σε αξιοθαύμαστο βαθμό-αναλογικά με την ταλαιπωρία που ζούσε, οπότε ανεβοκατέβηκα με ζηλευτή ευχέρεια και μακάρισα την καλή μου φυσική κατάσταση.

Το αξιοθέατο είχε ενδιαφέρον, ο χώρος ήταν κατάφυτος με πολλά δυσθεώρητα αγάλματα, βούδες και τα λοιπά καλαμπαλίκια, plus ένα τρομερό ναό-σπήλαιο, στάθηκα στην είσοδο να βγάλω φωτογραφία και άκουγα τα απανωτά ουάου όλων αυτών που μόλις έμπαιναν. Είχε πλάκα.
Το ουάου από διάφορες εθνικότητες!

η θέα προς τη Ντανάγκ από το βουνό

Βούδες

ο συρφετός

Ναός

Το ιερό με τα γνωστά οπωροκηπευτικά

κι άλλος Βούδας τεράστιος

Το ουάου σπήλαιο με το φως να διαθλάται

Μαιμούδι

Τους είχα ξεθεώσει με τις εκδρομές, αλλά εκεί που ήταν έτοιμοι να με καρυδώσουν, όλο κι έβλεπαν κάτι συγκλονιστικό και στο τέλος με ευγνωμονούσαν από πάνω

Η Ντανάγκ μας κέρδισε με το καλημέρα.
Η πρώτη επαφή ήρθε με τη μεγάλη παραλιακή, να οι φοίνικες, να τα μπητσόμπαρα και παραλία Καλιφόρνια στάιλ, κρίμα που δεν είχαμε χρόνο να επιστρέψουμε προς τα εκεί, αλλά στο κατόπι, περνώντας τον ποταμό χαζέψαμε τα μοντέρνα γυάλινα κτίρια, τους ουρανοξύστες, τις γέφυρες και τις δρομάρες τους.
Ενημερωθήκαμε ότι η πόλη είναι μέσα στις πέντε πρώτες στον κόσμο που προτιμάται από τους ψηφιακούς νομάδες. Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβουμε το λόγο.

Βρήκαμε το όμορφο ξενοδοχείο μας και παραλάβαμε μία γωνιακή σουίτα για το φοβερό ποσό των 39 ευρώ...
Η θέα από το παράθυρο. Μπροστά μας το κύριο αξιοθέατο της πόλης. Η Γέφυρα του δράκου.

Μάλιστα για το καλώς όρισες προσέφεραν ένα δωρεάν ποδο- μασσάζ σε έναν από εμάς (μαντέψτε ποιά το τσίμπησε). Έκλεισα ραντεβού για το απόγευμα και βγήκαμε προς αναζήτηση τροφής.
Τελικά είχαμε αρκετό χρόνο μέχρι την πτήση του κάπτεν, έτσι πήγαμε σύσσωμοι για το αποχαιρετιστήριο γεύμα.

Δεν έχω ιδέα τι είναι αυτά, τα πήρα από το μπουφέ του εστιατορίου και δοκίμαζα να δω τι τρώγεται και τι όχι.

Αυτά τα ψήσαμε μόνοι μας με το γνωστό μπάρμπεκιου στη μέση του τραπεζιού. Αν τα κάψεις δικό σου πρόβλημα, δεν μπορείς να γκρινιάξεις στο σερβιτόρο.

Κάναμε και μια μικρή βόλτα στο κέντρο

Αυτές τις τεράστιες, κακόγουστες ανθοστήλες τις έχουν παντού, εμένα το μυαλό μου πήγε σε... μνημόσυνο αλλά τελικά οι Βιετναμεζούλες τις χρησιμοποιούν για το αγαπημένο τους καθημερινό χόμπυ-να φωτογραφίζονται.

Και σ αυτή την πόλη, όπως και παντού άλλωστε απλά φωτογραφίζονταν παντού.
Εν τω μεταξύ είναι εντελώς λιλιπούτειες.
Δείτε σ αυτή τη φωτό, περίμενα δίπλα τους να περάσω το δρόμο....οκ δεν είμαι κοντούλα εγώ, όμως δεν είμαι και η Σκλεναρίκοβα...εγώ με φλατ κ αυτές δίπλα μου με τακούνι, σαν παιδάκια μου.

Ξεχάστηκε κι ο κάπτεν στο χάζι και στο τέλος τρέχαμε να του βρούμε ταξί για το αεροδρόμιο. Αγκαλιαστήκαμε όλοι μαζί και αποχαιρετιστήκαμε-μα που πας τώρα που σε συνηθίσαμε;; και πως θα ζήσουμε χωρίς τα βιντεάκια σου;
πλερέζα κι ο Τάσος που είχε βρει το άλλο του μισό στο χαβαλέ και δεν ήξερα πως να τον παρηγορήσω.
Του στήσαμε μια μικρή έκπληξη για την επόμενη μέρα όμως και θα σας πω στο επόμενο κεφάλαιο.

Το μασσάζ που μου έκαναν δώρο ήταν από άλλο πλανήτη...μαγικά τα χεράκια της κοπελιάς, ανέβηκα στο δωμάτιο χαλαρωμένη να ξεκουραστώ και να προετοιμαστώ για τον επόμενο ποδαρόδρομο.

Που ήρθε μόλις σκοτείνιασε, με τη βραδινή μας βόλτα να έχει προορισμό τη Dragon Bridge, οι πληροφορίες έλεγαν ότι στις 9 το βράδι τα Σαββατόβραδα, διακόπτουν την κίνηση και ξυπνάνε το δράκο που αρχίζει να ξεφυσάει φωτιά και μπούρμπερη

Με θερμοκρασία γύρω στους 26-27 βαθμούς, η βόλτα ήταν και χωρίς δράκους σκέτη απόλαυση.

Εν αναμονή του Τετ τα πάντα ήταν στολισμένα

Μ αρέσει που πριν ξεκινήσει το ταξίδι, έλεγα τι κρίμα που δεν πάμε μέσα στις γιορτές να είναι όλα στολισμένα

Φτάσαμε στη γέφυρα μισή ώρα νωρίτερα, δεν είχε πολύ κόσμο ακόμη και ρώτησα μια τουρίστρια που στεκόταν εκεί κοντά αν ήξερε τι ώρα θα αρχίσει το σόου με τις φωτιές. Μην τυχόν και είχα κάνει λάθος την ώρα; Με κοιτούσε έκπληκτη "there is a show?" Θα μείνω τότε να χαζέψω! άιντε άιντε....

9 ακριβώς το τέρας άρχισε να βρυχάται...

Στο βιντεάκι
dragon Bridge danang

Ρε τους απατεώνες τι κόλπα σκαρφίζονται για να τραβάνε τους τουρίστες
Τώρα αν ο δράκος παραπέμπει σε παραμύθι δεν ξέρω. Εμένα πιο πολύ μου κάθεται ο παραλληλισμός με τους δράκους του LSD. Ξέρετε αυτούς που βλέπουν όσοι κάνουν χρήση;
'Εχω διαβάσει "την Αλίκη στη χώρα του Lsd" και με σημάδεψε.

Η βραδιά μας συνεχίστηκε με κρύες Tiger στην ταράτσα ενός αναψυκτηρίου, με την εικόνα της φωτογραφίας μπροστά μας, απολογίζοντας το ταξίδι μέχρι το σημείο εκείνο.
'Ενα μέλος μείον στην παρέα πια, όμως είχαμε μπρστά μας άλλη μία, ταξιδιωτικά πολύ γεμάτη εβδομάδα μπροστά και πολλά να περιμένουμε.

Εγώ όμως προσωπικά, είχα ήδη αρχίσει να νιώθω μια νοσταλγία για το σπίτι, τους ανθρώπους μου, τη ζωή μου πίσω. Δεν ήθελα να φύγω για κανένα λόγο, αλλά μάλλον σ ένα ταξίδι πάντα υπάρχουν στιγμές που κοιτάζεις πίσω, ένιωθα την κούραση των ημερών να βαραίνει πάνω μου, κοίταζα τη ζωή μου πίσω από απόσταση, τι μου αρέσει και τι όχι τόσο πολύ, τι θέλω να αλλάξει, τι ονειρεύομαι για τη συνέχεια, σκέψεις και ερωτήματα, μέχρι που νίκησε η κούραση και ανέβαλα τις αποφάσεις για (αρκετά) αργότερα.



H πτήση μας για τη Χο Τσι Μιν (ή Σαϊγκόν) ήταν μεσημεριανή, έτσι ξυπνήσαμε πιο αργά, είχαμε και χρόνο να φάμε ένα πρωινό με την ησυχία μας.

Αγνόησα επιδεικτικά το ασιατικό τμήμα του μπουφέ, μπουχτισμένη από τις σούπες και τις έντονες μυρωδιές και προτίμησα τις γνώριμες-ευρωπαικές γεύσεις με ψωμιά, αυγά και αλείμματα.
Η χαρά του υδατάνθρακα.

Στη διάρκεια της μασαμπούκας, μας επισκέφτηκε η υπεύθυνη της ρεσεψιόν που είχε δώσει το δωράκι μασάζ την προηγούμενη, η οποία έκανε περατζάδα από τους πελάτες να μάθει αν ήταν ευχαριστημένοι με τη διαμονή τους.

Ήρθε κ η σειρά μας, υποκλίθηκε, μας καλημέρισε και με τα σπαστά της αγγλικά μας ρώτησε αν μας είχε αρέσει το δωμάτιό μας και πως κοιμηθήκαμε.

Στο σημείο αυτό βρήκε ευκαιρία να παρέμβη ο Αντωνάκης, ο οποίος από την προηγούμενη μέρα καβαλούσε ένα ποδήλατο κ έψαχνε τις κρυμμένες γειτονιές της Ντανάγκ.

Μπορείτε λέει να μου πείτε αν υπάρχουν τίπoτα hidden gems και off the beaten path σημεία στην πόλη σας.
Απόλυτη σιωπή.
Μπλόκαρε η Βιετναμέζα, εκείνο το hidden gems της έπεσε βαρύ κ ασήκωτο…προσπαθούμε να πνίξουμε τα γέλια εμείς.
Τον κοιτάζει με βλέμμα άδειο η γυναίκα. Επανέρχεται σύντομα και επαναλαμβάνει με πλατύ χαμόγελο….Did you sleep well sir?

Ξεκαρδιζόμαστε εμείς….που πας ρε κακόμοιρε Αντώνη με τα hidden gems σου, από το Α1 επίπεδο Αγγλικών την έστειλες με τη μία στο προφίσιενσι τη φουκαριάρα τη βιετναμέζα, εντάξει δεν παίζεται το φιλαράκι μας.


Σήμερα πετούσαμε με τον εθνικό τους αερομεταφορέα την Vietnam Airlines. Μου άρεσαν πολύ τα χρώματά τους και οι στολές του προσωπικού.

Γενικά μείναμε πολύ ευχαριστημένοι με τις εσωτερικές και τις άλλες πτήσεις, είχα διαβάσει διάφορα για αναίτιες καθυστερήσεις και αλλαγές της τελευταίας στιγμής, όμως σε μας πήγαν όλα ρολόι.

H Danang από ψηλά

Η Χο Τσι Μιν των 9 εκατομμυρίων κατοίκων μας υποδέχθηκε με βαθύ καλοκαίρι και 35άρια.
Οι πρώτες εικόνες, ακόμη μέσα από το ταξί ήταν εξίσου χαώδεις με το Ανόι, φρικτή κίνηση, χιλιάδες μηχανάκια και οδηγική αναρχία στο ζενίθ.

Είσαι ρε παιδί μου στο κέντρο της πόλης σε δρόμο με τρία και τρία ρεύματα ανά κατεύθυνση . Εμείς στη Θεσσαλονίκη δεν έχουμε τέτοιο δρόμο μέσα στην πόλη, αλλά ας πούμε ότι η περιφερειακή οδός ήταν μέσα στην πόλη και είχε ανοίγματα στη νησίδα. Είσαι στο τέρμα δεξί ρεύμα της κατεύθυνσής σου αλλά αποφασίζεις ότι θέλεις να πας στο αντίθετο ρεύμα και κατά προτίμηση ξανά τέρμα δεξιά, γιατί έτσι. Τι πιο φυσιολογικό να κόψεις κάθετα όοοοολο το ρεύμα από τη μία πλευρά, να σταθείς λίγο στη μέση και μετά να κόψεις και την αντίθετη πλευρά και στα τρία ρεύματα για να πας εκεί που θέλεις. Απλούστατον
Και όλο αυτό δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Εξού και δεν μπινελικώνονται, δεν χειροδικούν, δεν συγχίζονται καν, απλά πατάνε τις κόρνες τους, όπως άλλωστε κάνουν έτσι κι αλλιώς ανελλιπώς από τη μέρα που γεννιούνται.

Κατά τ άλλα η διαφορά του χρήματος είναι εμφανής παντού. Η πόλη διαθέτει ακριβούς δρόμους, καθώς και πάμπολους εντυπωσιακούς ουρανοξύστες, ενώ παραδίπλα συνυπάρχουν οι παράγκες και η ζωή στο δρόμο. Τουρλού όλα.

Για το πρώτο μας βράδι είχα κλείσει ένα φθηνό τρίκλινο κοντά στο σταθμό λεωφορείων, ώστε το επόμενο πρωί να φεύγαμε εύκολα για το Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ (ξανά εκδρομή, όχι θα τους αφήσω να χαλαρώσουν).

Θα επιστρέφαμε άλλωστε στην πόλη για δύο ακόμη μέρες, για το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού.
Ο ταρίφας μας άφησε μπροστά στο στενό που θα βρίσκαμε το δωμάτιό μας, το κοίταξα λίγο και σκέφτηκα που πήγα και το βρήκα πάλι-περισσότερη παρακμή δε γινόταν να πετύχω.
'Ηταν ένα σκοτεινό θεόστενο με μήκος 500 μέτρα και πλάτος με το ζόρι 2, αριστερά δεξιά επιβίωναν όλοι οι άθλιοι της πόλης!
Ισόγεια κλουβιά που έκρυβαν φτώχεια, μιζέρια και την ιστορία του κάθε κατατρεγμένου της πόλης.

Δεν έχω φωτογραφία δυστυχώς, παρά μόνο μία απέναντι από τον ξενώνα που ήταν ένα νυχάδικο; Κάτι της κακιάς ώρας πάντως.

To δωμάτιό μας ήταν στον 4ο όροφο ενός κτιρίου χωρίς ασανσέρ, ήταν καθαρό αλλά από μέγεθος...περιστερώνας!
Πλάκα έχουμε, τη μία μέρα τους έχω στις χλίδες και την επόμενη μέσα στην αλητεία, τουλάχιστον δε βαριούνται τις εναλλαγές

Στη σημείο αυτό έπαιξε η έκπληξη με τον κάπτεν.
Ο Τάσος νόμιζε ότι ο κάπτεν θα πετούσε το απόγευμα για Κουάλα Λουμπούρ-εκείνος όμως είχε 2,3 ώρες ακόμη στην πόλη όταν φτάσαμε, του είχα δώσει τη διεύθυνσή μας και μας περίμενε κάπου εκεί κοντά να πάμε όλοι για φαγητό.
Το είχαμε στήσει στο μεταξύ να τους περάσω από κει που καθόταν ώστε να μας τραβήξει βίντεο που θα το έστελνε στην συνομιλία που είχαμε, για να βλέπαμε τα μούτρα του ανυποψίαστου Τάσου...

Ο Τάσος που δεν είχε ιδέα για όλα αυτά όμως, μπαίνοντας στο δωμάτιο θυμήθηκε να ψάξει ένα μπλουζάκι που ήθελε να φορέσει, να κάνει ντουζ κ να αράξει και τέλος πάντως οτιδήποτε μπορούσε, για να μου χαλάσει το πλάνο.
Επέμενα να φύγουμε γιατί και καλά πονούσε το στομάχι μου από την πείνα, νευρίασε που βιαζόμουν και κοντέψαμε να αρπαχτούμε που δεν τον άφηνα να χαλαρώσει, λέω θα τον σκοτώσω, τώρα βρήκε να τον πιάσει το πείσμα κ αυτόν
Τελικά αφού μουρμούρισε λίγο και με στόλιζε μέσα από τα δόντια του, ντύθηκε και κατεβήκαμε κάτω.
Χαλάλι ο κόπος, γιατί τα μούτρα του ήταν όλα τα λεφτά σε λιγάκι που χτύπησε το μήνυμα και έβλεπε τον εαυτό του σε βίντεο....άρχισε να ψάχνει τριγύρω του να δει από που θα του έρθει
Πετάχτηκε ο κάπτεν και ξανά μανά αγκαλιές και φιλιά, φάγαμε όλοι μαζί και όταν μας αποχαιρέτησε ξανά, ο Τάσος δεν το πίστεψε, σιγά λέει ως το βράδι πάλι από κάπου θα μας σκάσει μύτη.
Καλά πήγε αυτό.

Το βραδάκι βγήκαμε μια βόλτα πρώτα από όλα στο κέντρο της πόλης.

Ο θείος Χο!

και γω μαζί

η όπερα

Δημαρχείο ουάου!

Αυτή είναι βέβαια η λουστραρισμένη πλευρά.
Η άλλη είναι κάπως έτσι
Χαμός.

Ζωή στο δρόμο ξανά

Σ αυτή τη βόλτα πετύχαμε κ αυτόν

Ενώ λίγο αργότερα, πόνεσαν τα μάτια μου όταν αντίκρυσα αυτό

Μα αυτοκίνητο λαμέ; έχουν μπουζουκόβιους στο Βιετνάμ;

Περάσαμε μια βόλτα από την κλειστή αγορά Ben Than Market να τσεκάρουμε σουβενίρ και τιμές (αλίμονο)
και καταλήξημε στη διάσημη Bui Vien που είναι ο πεζόδρομος των μεγάλων κλαμπ και της ντεκαντάνς διασκέδασης της πόλης.

Εκτυφλωτικά φώτα, ηχορύπανση, προκλητικές χορεύτριες πάνω σε βαρέλια μέσα κ απέξω από τα μαγαζιά, ανήλικα που κατάπιναν φωτιές (σοκαριστικό), ΓερμανοΑυστραλοί γερολαίοι σαλιάρηδες που αναζητούσαν φρέσκια σάρκα σε τιμή ευκαιρίας και πάμπολες μπυραρίες, φαγάδικα, πλαστικά σκαμνάκια, τα πάντα όλα.

Χορταστικό βιντεάκι γιατί αν δεν το δεις και δεν τ ακούσεις δεν το καταλαβαίνεις!

'Οταν συνήλθαμε από το πρώτο σοκ, βολευτήκαμε σ ένα ροκάδικο που είχε λάιβ με τους Ασιάτες να πειραματίζονται, σχετικά αξιοπρεπώς σ όλα τα μυθικά άσματα του ροκ και τελειώσαμε τη βραδιά μας κουρασμένοι αλλά φουλαρισμένοι από τις πληθωρικές εικόνες της μεγαλούπολης που μας είχε μόλις συστηθεί.

Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ - Τα ψιψιψίνια και τα κοκοκόψαρα

Ακόμη ένα βάρβαρο ξύπνημα στις 6 το πρωί για να προλάβουμε το πρωινό λεωφορείο για το Μεκόγκ.
Το σύστημα των υπεραστικών λεωφορείων στη Χο Τσι Μιν είναι σχετικά παράξενο και λειτουργεί ως εξής:
Το google maps μας έδινε στίγμα για το σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων στο District 1, 200 μέτρα από το σημείο που είχα κλείσει τη διαμονή μας, ωστόσο όταν φτάσαμε εκεί δεν είδαμε τίποτα, ψαχνόμασταν αρκετή ώρα σαν χωριάτες που έφτασαν στην πόλη, ρωτούσαμε αριστερά-δεξιά, αλλά κανείς δε φαινόταν να ξέρει ή να καταλαβαίνει τι ρωτούσαμε.
Τελικά μπήκα σε ένα πρακτορείο ταξιδίων που μας εξήγησε το έργο.
Στο σημείο που έψαχνα εγώ υπήρχε απλά κάτι σαν υποσταθμός. Εκδίδεις εισιτήριο, σε παραλαμβάνει βανάκι το οποίο σε μεταφέρει δωρεάν στο μεγάλο σταθμό λεωφορείων που βρίσκεται έξω από την πόλη.
Αυτά, αν φυσικά θέλεις να κινηθείς με τη δημόσια συγκοινωνία.
Αν κλείσεις ιδιωτικό τουρ προφανώς σε παραλαμβάνουν από το κατάλυμά σου.
Το δικό μας τουρ ήταν κλεισμένο να μας παραλάβει από το ξενοδοχείο στο Μεκόγκ, έτσι έψαξα τα FUTA BUSES όπως λέγονται τα τοπικά ΚΤΕΛ.

Το βανάκι μας πάστωσε τον έναν πάνω στον άλλον, εμείς και κάτι ευτραφούλες γερμανιδούλες που με ζουλούσαν κι έγινα χαλκομανία πάνω στην πόρτα του αυτοκινήτου.
Αντίθετα το λεωφορείο ήταν ένα υπεράνετο sleeper bus, ένα 3ωρο δρόμος ήταν μέχρι τον Μεκόγκ,
λουκούμι μετά το πρωινό εγερτήριο.
Μπαίνοντας στο λεωφορείο βγάζεις παπούτσια, τα βάζεις σε σακούλα που σου δίνουν και περπατάς με τις κάλτσες ή ξυπόλυτος. 'Ετσι γλυτώνουν το σφουγγάρισμα.
Κουρτινάκια για την ιδιωτικότητα.

Βολευτήκαμε μια χαρά και γω και τα χαριτωμένα μου ελεφαντάκια..

Ενώ οι συνταξιδιώτες μου για την ιδιωτικότητα δεν ενδιαφέρονται. Απλά στα 5 λεπτά ροχάλιζαν! Το οποίο συνέβαινε σχεδόν παντού.

Στη μέση της διαδρομής υπήρχε στάση για ξεμούδιασμα. Σου έδιναν σαγιονάρες για να βγεις και τις ξαναμάζευαν στο έμπα.
Πρέπει να προσέχεις να μην έχει τρύπα η κάλτσα σου και ρεζιλευτείς.

Το λεωφορείο έκανε τέρμα στην σχετικά μεγάλη πόλη του Can Tho. 1.200.000 κατοίκους έχει αυτή η πόλη, αλλά ευτυχώς είμασταν στα όρια της πόλης κι έτσι σύντομα βρεθήκαμε σε έρημους επαρχιακούς δρόμους. Στα 11 περίπου χιλιόμετρα μέχρι το ξενοδοχείο μας, ο ταρίφας χτυπούσε την κόρνα ανά 1 λεπτό, ασχέτως αν ερχόταν κάποιος ή όχι. Προσπαθούσα να καταλάβω αν υπήρχε κάποιος παραλληλισμός, κορνάριζε μήπως τις πινακίδες; τα δέντρα; Κάτι άλλο; έμεινα με την απορία.

Στην τελευταία στροφή ήταν σα να μπήκαμε απότομα στη ζούγκλα.
Πυκνή βλάστηση παντού, ποταμάκια και ο δρόμος τελείωνε.
Εδώ είναι, μας δείχνει.
Δεν φαινόταν τίποτε.
Του κάνω νόημα να περιμένει και περπατάω μερικά μέτρα όταν βλέπω δύο βιετναμεζούλες με τα καπελάκια τους, με τις γνωστές υποκλίσεις και τα welcome. Εντάξει λέω, εδώ είμαστε.
Προχωρήσαμε σ ένα μονοπάτι και ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα μέρος, που στα μάτια μου φάνταζε ό,τι πιο κοντινό σε αυτό έχω στο μυαλό μου ως παράδεισο.
Σκέφτηκα να με τσιμπήσω να δω αν είναι αλήθεια ή όνειρο.
Ιδού η όαση

Τα lodges

Κι επειδή όταν η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία καλό είναι να αναφέρονται τα καταλύματα, δείτε εδώ

Το δωμάτιό μας ήταν έτσι...

Ενώ ξετρελάθηκα με το open air μπάνιο

αν και την ώρα που μπανιαριζόμουν, σκέφτηκα τι θα κάνω αν πεταχτεί ξαφνικά κανένα φιδάκι από την ανοιχτή οροφή όσο ήμουν ακόμη με τις σαπουνάδες

Λέγαμε μεταξύ μας, τι ζούμε πάλι και δεν το πιστεύαμε.
Και τα καλύτερα ήταν μπροστά μας.
Παρατήσαμε τα πράγματα και τσακιστήκαμε για μια βουτιά στην δροσερή πισίνα

και λίγο αραλίκι στις ξαπλώστρες με παγωμένες tiger. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Στις 2.30 το μεσημέρι είμασταν στη ρεσεψιόν όπου μας παρέλαβε ο ξεναγός μας, το τουρ είχε ποδηλατάδα στην περιοχή και επισκέψεις σε σπίτια ντόπιων, λαχανόκηπους και συναφή.
Είχα τσεκάρει δεκάδες ανάλογα τουρ, μονοήμερα και διήμερα, μου είχαν φανεί όλα παρεμφερή και από τιμές, ο καθένας ζητούσε ό,τι ήθελε. Τελικά έκλεισα αυτό που έκρινα ως πιο κοντινό στα ενδιαφέροντά μας, δεν ήταν φθηνό, αλλά τουλάχιστον ήταν βολικό και δε χρειαζόταν να τρέχουμε από το ένα μέρος στο άλλο για να βρούμε το γκρουπ.
Το πόσο απίθανο βγήκε στην πράξη ήταν κάτι που δεν το φανταζόμουν.

Καβαλήσαμε τα ποδηλατάκια και ξεκινήσαμε τη βόλτα.
Ο ξεναγός μας εξήγησε ότι θα περάσουμε με φέρυ τον ποταμό για να δούμε τα χωριά και τη ζωή των ντόπιων. Ενδιαφέρον ακούστηκε, πάμε λοιπόν.

Πιάσαμε κάτι χωματόδρομους και σύντομα βρεθήκαμε στην όχθη ενός παραποτάμου να περιμένουμε το φέρυ μαζί με ντόπιους και μηχανάκια.
Σίγουρα δεν περιμέναμε να έρθει το Hellenic Seaways, ίσως ένα μικρό φέρυ, μια μαούνα ναι, αλλά αυτό;

Δείτε εδώ για να καταλάβετε...
Mekong river ferry boat

Για κάτι τέτοια σκηνικά ζούμε, αρχίσαμε τη σαχλαμάρα και τα γέλια κι ο καημένος ο ξεναγός προσπαθούσε να μας μαζέψει.

Στη συνέχεια μας πήγε στο σπίτι του σιδερά.
Βγήκε ο μάστορας με τη μπάμπω στην αυλή και μας έδειξαν την τέχνη τους κ έφτιαξαν ένα σιδερένιο μαχαίρι μπροστά μας

Συνεχίσαμε την ποδηλατάδα σ ένα ονειρεμένο τοπίο. Παράλληλα με το ποτάμι, και ανάμεσα στις σκόρπια σπίτια των ντόπιων απολαμβάνοντας το πιο αυθεντικό σκηνικό όλου του ταξιδιού.

Μπουγάδα

Μας πήγε σ ένα κήπο με μηλιές να μας δείξει πως καλλιεργούν τα μήλα, πως τα τυλίγουν σε σακούλες για να τα προστατέψουν από τα έντομα, πως είναι βιολογικής καλλιέργειας χωρίς λιπάσματα και μας έδωσε το ελεύθερο να κόψουμε και να φάμε.
Μας εξηγούσε για όλων των ειδών τις καλλιέργειες και τα φρούτα τις περιοχής, θα σας πάω είπε και σ άλλους οπωρόκηπους.

Αφού κλέψαμε δηλαδή τα μήλα, θα κλέβαμε κ άλλα φρούτα Μάλιστα. Από το καλό στο καλύτερο αυτή η βόλτα.

Η ποδηλατάδα καθοδόν έκρυβε διάφορες εκπλήξεις.
Αυτά είναι σούπερ μάρκετ επάνω στο δρόμο, shop and go.

Συνεχίσαμε...

Τρομερό μέρος!
Η επόμενη στάση ήταν στο σπίτι μιας οικογένειας όπου μας έφτιαξαν χυμό ζαχαροκάλαμου
Στο οποίο ρίχνουν και μισό λάιμ για να σπάσει η γλυκατζούρα.
Φυσικά το ήπιαμε αφού μας έδειξαν όλη τη διαδικασία παραγωγής του.

Κάναμε περισσότερα από 10-15 χιλιόμετρα στους δρόμους αυτούς και θεωρώ πια ότι ήταν από τα καλύτερα κομάτια του ταξιδιού.
Δεν υπήρχε τουρίστας πουθενά ούτε για δείγμα, προφανώς και οι δραστηριότητες ήταν στημένες, όμως μπήκαμε σε αληθινά σπίτια ντόπιων, κρυφοκοιτάξαμε λίγο μέσα στις ζωές τους.

Απολαμβάνοντας και τις εικόνες από το ποτάμι

Αυτό ήταν κάτι σα γέφυρα.

Εννοείται πως την σκαρφαλώσαμε, όχι που θα την αφήναμε.

Τελευταία επίσκεψη στο σπίτι μιας θείας όπου φτιάξαμε όλοι μαζί παρέα ένα κέηκ καρύδας.
Εγώ ανέλαβα να ζουλήξω κάτι μπανάνες, ο Αντώνης ζουπούσε το ψαχνό της καρύδας να βγει το γάλα, ο Τάσος ανακάτευε το αλεύρι με τα υπόλοιπα υλικά και η θεία έσκαγε στα γέλια με τα χάλια μας.
Στο τέλος το έψησε σ έναν ξυλόφουρνο και στρωθήκαμε στην αυλή να το φάμε.
Πριν από αυτό μας έμπασε σπίτι της κ έδωσε το ελεύθερο να φωτογραφίσουμε
Κρεβατοκάμαρα

Τραπεζαρία με τα τιπς.

Εικονοστάσι που έπιανε το μισό δωμάτιο με τη φωτογραφία του μακαρίτη.
Τους τάφους δε, τους έχουν κάπου μέσα στις αυλές τους. Μας είπαν πως θεωρούν ότι ο νεκρός δεν φεύγει με το θάνατο, η ψυχή του τριγυρίζει εκεί, άρα εξακολουθεί να είναι οικόσιτος.

λαμαρίνες στα πλαινά του δωματίου και στην οροφή ελενίτ; πιθανώς...

Το παιδικό από τα εγγονάκια της. Μένουν όλοι μαζί με το ζευγάρι, πολύ συνηθισμένο στο Βιετνάμ, οι γονείς δουλεύουν και οι παππούδες προσέχουν τα παιδιά. Τώρα που κοιμόταν αυτή, που το ζευγάρι, δεν το καταλάβαμε.

Η κουζίνα όπου εκτυλίχθηκε το μαγειρικό όργιο

και η μαρμίτα. το έβαλε μέσα σ ένα ταψάκι και ψήθηκε

πίσω αυλίτσα όνειρο

Η τελική μορφή του γλυκού. Νόστιμο ήταν, στο πιατάκι δίπλα είχε ένα ντιπ από τζίτζερ που του έδινε ένα πιο πικάντικο τατς.

Απίθανη όλη η βόλτα, τι να λέμε, στο γυρισμό έβγαιναν τα παιδάκια από τα σπίτια και μας χαιρετούσαν. Βασικά όλη η γειτονιά βγήκε να μας γνωρίσει, είμασταν το γεγονός της ημέρας.
'Ο,τι πιο αυθεντικό ζήσαμε, νομίζω ρούφηξα κάθε λεπτό αυτής της μέρας.
Στεναχωρεθήκαμε που δεν είχαμε τον κάπτεν να το χαρεί μαζί μας. "Τουλάχιστον 200 βίντεο θα έφτιαχνε όλη μέρα" είπε ο Τάσος λυπημένος

Μιλήσαμε αρκετά και με τον αραχνούφαντο ξεναγό μας. Αραχνούφαντος γιατί ήταν τόσο αδυνατούλης που το χεράκι του ήταν σαν παιδικό. Βάλαμε και στοίχημα για την ηλικία του, τελικά ήταν 32 ετών ενώ φυσικά έδειχνε με το ζόρι 20-22.

Τελειώσαμε τη βόλτα λίγο πριν νυχτώσει κ ανανεώσαμε το ραντεβού για τα χαράματα της επόμενης μέρας για να μπούμε σε βάρκες και να δούμε τις περίφημες πλωτές αγορές.

Φάγαμε βραδινό στο ξενοδοχείο, μόλις έπεφτε το σκοτάδι δεν είχες και πολλά να κάνεις, αλλά εμείς οι περίεργοι αποφασίσαμε να βγούμε παραέξω στο δρόμο πάραυτα, να εξερευνήσουμε μην τυχόν και υπήρχε ίχνος νυχτερινής ζωής.
Προς τα δεξιά του δρόμου δεν κουνιόταν φύλλο. Μαύρα σκοτάδια παντού.
Γυρίσαμε πίσω προς τα αριστερά και είδαμε φώτα.
Πλησιάσαμε να δούμε καλύτερα, είδαμε κόσμο μαζεμένο και δυνατές φωνές, πήγαμε πιο κοντά, είχαν στρωμένα τραπέζια και φαγοπότι, μας πήραν πρέφα και μας φώναξαν να μπούμε στην αυλή.

Λέμε κανένας γάμος μήπως, αρραβώνας;
Ούτε γάμος, ούτε αρραβώνας.... σε κηδεία πέσαμε
Και τι κηδεία!
Τρώγαν, πίναν του σκασμού, το γέλια τι χάχανα, μέχρι ένας με μακιγιάζ αποκριάς ήρθε και μας προυπάντησε.
'Αντε τώρα να τα αποκρυπτογραφήσεις όλα αυτά.

Η θειά που άφησε το μάταιο τούτο κόσμο

Σκεφτήκαμε ότι με τόσα γέλια, μάλλον δεν την πολυσυμπαθούσαν τη θειά ή άφησε την περιουσία σε άλλο σόι...

Δεν φάγαμε πάντως μαζί τους, ούτε ψύλλος στον κόρφο μας με τόσο θανατικό...
Γυρίσαμε πίσω και περάσαμε το τελευταίο κομμάτι της βραδιάς (κανένα μισάωρο που αντέξαμε ακόμη) αράζοντας στις ξαπλώστρες της πισίνας, κουβεντιάζοντας για όλα τα καταπληκτικά πράγματα που είχαμε ζήσει, ενώ ο μόνος ήχος που ακουγόταν εκτός από εμάς ήταν ένας ξεκούρδιστος βάτραχος που προσπαθούσε να πιάσει ρυθμό στο κράξιμό του.

Μεκόνγκ βαρκάδα και επιστροφή στην κόλαση της Χο Τσι Μιν

04.30 η ώρα, μαύρη νύχτα ήταν ακόμη έξω όταν σηκωθήκαμε.
.Οι πλωτές αγορές όμως, είναι πολύ πρωινή υπόθεση και θέλαμε καμιά ώρα να φτάσουμε ως εκεί.
Σκουντούφληδες από τη νύστα περπατήσαμε ως την όχθη του ποταμού για να μπούμε στη βάρκα-σαμπάν (ή σκυλοπνίχτης)
Στη διαδρομή περάσαμε πάλι από την κηδεία/αγρυπνία. Ακόμη εκεί ήταν όλοι αυτοί, ξύπνιοι, έτρωγαν και γελούσαν. 'Ελα Παναγία μου

Ο καλός μας ο ξεναγός μας πληροφόρησε ότι τους νεκρούς τους κρατάνε 3 μέρες στο σπίτι μετά το θάνατο. Και τους βάζουν στο σαλόνι, περνάει όλη η γειτονιά για το γκουντμπάι. Αν είχατε μπει μέσα λέει εχθές εκεί θα τη βλέπατε τη γιαγιά. Φτου, φτου μπα σε καλό μας!

Μπήκαμε στη βάρκα αξημέρωτα και σε λιγάκι βρήκαμε την πρώτη μικρή αγορά.
Εδώ η κυρία πουλούσε καφέ/ τσάι

Βίντεο
Mekogk floating markets

σε λίγο που πήρε να ξημερώνει ήταν μαγεία

Βίντεο
mekongk sunrise

Ξημέρωσε γρήγορα και μεις πηγαίναμε και πηγαίναμε

κάπου εκεί μαζεύτηκε κόσμος και μας είπαν ότι βούλιαξε ένα πλοίο με καρπούζια! Ψάρευαν όλοι καρπούζια από το ποτάμι.
Μάζεψε κι ο δικός μας μερικά

Σε καμιά ώρα φτάσαμε στο πιο πλατύ σημείο του ποταμού, εκεί ήταν μαζεμένα τα καραβάκια με τα κάθε λογής ζαρζαβάτια.
Μας είπαν πως σ αυτό το σημείο οι πωλήσεις είναι κυρίως χοντρικής φύσης σε μεταπωλητές οι οποίοι αντίστοιχα πουλάνε στις μικρές βάρκες που κάνουν διανομές μέσω του ποταμού.

Εδώ βέβαια είχαν μαζευτεί δεκάδες βάρκες σαν τη δική μας, φορτωμένες με τουρίστες.

Πρώτα πήγαμε στη βάρκα-εστιατόριο και φάγαμε πρωινό
Σούπα Pho και φρεσκοστυμένο χυμό πορτοκάλι, πεντανόστιμα και τα δύο.
Με τα ξυλάκια εννοείται ε; pro είχα γίνει ως τότε...

'Επειτα μας ανέβασαν σ ένα από τα πλοία-μανάβικα για να δούμε τη διαρύθμιση του χώρου και τη ζωή στο πλοίο.

Μαγαζί-σπίτι δύο σ ένα

οι ανανάδες για πούλημα και δίπλα η ντουλάπα

κουζίνα

Αυτά στο αμπάρι, δε στεκόσουν όρθιος προφανώς, εγώ διπλωμένη στα δύο σερνόμουνα εκεί μέσα.
το εικονοστάσι, εικονοστάσι όμως!

Βγήκα επάνω και μας κέρασαν μυρωδάτους ανανάδες που τους τσάκισα. Μαζί με τζίτζερ, είπαμε για το τατς!

έρχονται και τα ρεμάλια οι συνταξιδιώτες μου!

σπίτια

Κατόπιν πήγαμε στο εργοστάσιο παραγωγής των νουντλς!
ωραία φάση αυτό είδαμε όλη τη διαδικασία
παρκάραμε

εδώ απλώνεις το φύλλο ζύμης σα κρέπα. Με άφησαν να φτιάξω και γω ένα

τα απλώνουν να στεγνώσουν

κι έπειτα τα κόβουν στο μηχάνημα και γίνονται έτσι σα μαλλιά

Οι χρωστικές έρχονται βιολογικά από φρούτα και λαχανικά πχ το κίτρινο από μάνγκο. το ροζ από πατζάρι το κόκκινο από το ντράγκον φρουτ.
Πάρα πολύ μου άρεσε το συγκεκριμένο και αγόρασα μία συσκευασία, ήδη έφτιαξα κοτόσουπα με αυγολέμονο και νουντλς, μμμμμ φανταστική, ψαρόσουπα με νουντλς αντί για ρύζι, μιαμ μιαμ, μέχρι παραλλαγή γιουβαρλάκια με νουντλς δοκίμασα και τα καταβροχθίσαμε, άλλωστε τα λεπτά νουντλς από ρύζι παρασκευάζονται και δένουν γάντι με όλες τις δίαιτες.

Πάνω από ώρα δρόμος (ποταμός για την ακρίβεια) ήταν για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο, όμως μας έκανε κ άλλη στάση, αυτή τη φορά σ έναν οικολογικό φρουτόκηπο, κάτι τέτοιο.

Η αλήθεια είναι πως είχαμε κουραστεί τόσες ώρες στη βάρκα, νυστάζαμε κιόλας, δε θέλαμε άλλη χλωρίδα κι έτσι τον είδαμε βιαστικά και αδιάφορα.
Εμείς ελπίζαμε να δούμε κάτι πιο εξωτικό, κανέναν κροκόδειλο, τίποτα φίδια (από μακριά-πολύ μακριά όμως), ήρθαν οι άνθρωποι κ έφυγαν όλα, τζίφος. Αλλού πρέπει να πάμε για τέτοια.

'Ολα στολισμένα κ έτοιμα για την Κινέζικη Πρωτοχρονιά

'Ομορφα ήταν, απλά κουτουλούσαμε. Και δε θέλαμε να φάμε άλλα φρούτα.
Επιπλέον στην είσοδο είχαν μαζευτεί όλοι οι Ασιάτες-Κακοφωνίξ και έπαιρναν σειρά για το αγαπημένο τους καραόκε, ενώ γκάριζαν προσπαθώντας να αποδώσουν τα σουξέ της περιοχής.

Στο ξενοδοχείο καθίσαμε πάλι για πρωινό γιατί το είχαμε πληρωμένο. Σκάσαμε να τρώμε πια, το βράδι ξανά.
Πακετάραμε (ξανά) κ επιστρέψαμε στη Σαιγκόν κατά τον ίδιο τρόπο.
Μπαίνοντας στην πόλη μας συνάντησε και πάλι η φριχτή κίνηση μαζί με τον αδιάκοπο θόρυβο, από την ησυχία του παράδεισου, πέσαμε ξανά στα σκληρά.

Μπροστά σ αυτό το χάος, τα δικά μας μποτιλιαρίσματα μου φαίνονται πλέον παιδικά....
'Ενιωθα τόσο ζαλισμένη που σκέφτηκα, να δεις θα γυρίσεις στη Θεσσαλονίκη, θα περάσεις από τα έργα του Flyover και θα τους λες τι γκρινιάζετε ρε γατάκια που νομίζετε ότι ΑΥΤΟ είναι ταλαίπα;

Για το τελευταίο μας διήμερο τους είχα τάξει άνεση κι εμφάνιση. Ούτε εγώ η ίδια όμως περίμενα τέτοια υπερπαραγωγή.
Το διαμέρισμά μας ήταν σ ένα υπερμοντέρνο συγκρότημα με πολλά facilities, ξαφνικά βρεθήκαμε σ μια σπιταρώνα στον 33ο όροφο, με σαλοκουζίνα, 3 δωμάτια, 2 μπάνια, wide screen tv και πάνω από όλα αυτή τη θέα....

που όταν βράδιασε έγινε έτσι

και το έβλεπα ξαπλωμένη από το κρεβάτι μου αφού ο τοίχος μου ήταν τζαμαρία.
Από το σαλόνι πάλι έβλεπες αυτό

Λέω άντε γλυτώσαμε και το 12ευρο για τα observatory decks, δεν υπήρχε λόγος πια!

Ορίστε και το λινκ που ζητήθηκε από τον @tatooine και άλλους

Το επόμενο ζητούμενο της ημέρας ήταν απλά παρατεταμένο λιώσιμο στην πισίνα του κτιρίου.
Πως είπατε;

Μας λυπάστε το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε, η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Και μας άξιζε.

Η υπόλοιπη μέρα κύλησε εντελώς χαλαρά πια, πήραμε φαγητό από τα μάρκετ που είχε στο ισόγειο και αράξαμε στο σπίτι χαζεύοντας μπαλίτσα στο ασιατικό κύπελλο και αρκετά αργότερα βγήκαμε για ένα περπάτημα μέχρι το κέντρο, ευτυχώς παρότι πρόκειται για μια αχανή πόλη, τα βασικά αξιοθέατα είναι συμπυκνωμένα γεωγραφικά, τα οποία είχαμε σκοπό να εξερευνήσουμε την επόμενη μέρα.

Αυτός είναι ο Bitexco Tower, επιχειρηματικό κέντρο που ως το 2011 ήταν ο ψηλότερος ουρανοξύστης στο Βιετνάμ. Εκεί που φαίνεται το "υπόστεγο" είναι ο 49ος όροφος που φιλοξενεί το skydeck.
Αυτό θα πληρώναμε για να δούμε τη θέα αλλά αφού μέναμε στον όροφο 33 τι; για 15 ορόφους να τραβολογιόμαστε αλλού;

Το αγαπημένο δείπνο των βιετναμέζων. Να τρώνε pot (αυτό που ψήνεις τα κέατα ή ψαρικά μόνος σου) στα χαμηλά πλαστικά σκαμνάκια.

Σας αφήνω με τα λατρεμένα μας μηχανάκια.
Να ένας δρόμος που ΔΕΝ περάσαμε εύκολα εκείνο το βράδι...

Motorbikes in Ho Chi Minh




Βολτάροντας στη Χο Τσι Μινχ

Επιτέλους μια μέρα που ξεκίνησε σε ανθρώπινη ώρα, χορτάσαμε ύπνο και ήπιαμε τα πρωινά καφεδάκια δίχως να τρέχουμε πανικόβλητοι.
Σαλονάκι σπιτικό

Θέα

Αποφασίσαμε να πάμε προς το κέντρο ποδαράτοι, αλλά το μετανιώσαμε αμέσως μόλις βγήκαμε έξω. Η μέρα προβλεπόταν πολύ ζεστή, έτσι μας έσωσε το grabaki το οποίο παρακολουθούσαμε να κάνει μία τέλεια αναστροφή σε λεωφόρο 3 ρευμάτων ανά κατεύθυνση για να μας παραλάβει εκεί που περιμέναμε. Καρδιακό κόντεψε να μας βρει όταν στον τελικό του ελιγμό έκοψε καμιά 30ριά μηχανάκια που ερχόντουσαν καταπάνω του ενώ περιμέναμε μάταια κάποιον από όλους να φρενάρει και να δώσει προτεραιότητα! Την ύστατη στιγμή κάπως όμως το βολεύουν και περνάνε όλοι, το λες και επιστήμη.

Στην κορυφή της λίστας είχα το War Remainings Museaum που διαθέτει τα περισσότερα εκθέματα γύρω από τον πόλεμο με τους Αμερικάνους.
Στην αυλή εκθέτουν αεροπλάνα και άρματα και μέσα βλέπεις όλο το ιστορικό ενός από τους πλέον αηδιαστικούς πολέμους της νεότερης ιστορίας.

Εδώ με ένα ελικόπτερο Χιούι

Για το εσωτερικό δεν ξέρω τι να περιγράψω. Μέχρι το σημείο που βλέπαμε οβίδες, ρέπλικες φυλακισμένων και στολές, συνηθισμένο το θέαμα, πάνω κάτω σε όλα τα πολεμικά μουσεία παρόμοια είναι τα εκθέματα.

Ακούσαμε ηχητικά και είδαμε δεκάδες αποκρουστικές φωτογραφίες για τις επιπτώσεις της διοξίνης-το πλέον εξελιγμένο αμερικανικό όπλο το οποίο 50 χρόνια μετά ακόμη ανιχνεύεται σε περιοχές της χώρας. Παραμορφωμένα μωρά, με διανοητική καθυστέρηση, τερατογεννέσεις, απόκοσμα σιαμαία, άνθρωποι χωρίς χέρια και πόδια, κάποιοι τα κατάφεραν και άλλοι όχι, αποτελέσματα μιας παράλογης θηριωδίας, ένιωσα αηδία, στεναχώρια, αποτροπιασμό και πολύ ντροπή. Ντροπή που είμαι άνθρωπος, ντροπή που όλα αυτά δε συνέβησαν απλά τότε αλλά με διαφορετικό πρόσωπο συμβαίνουν ακόμη και σήμερα, άρα δεν παραδειγματιζόμαστε, δεν μαθαίνουμε από κανέναν πόλεμο τίποτα; ΓΙΑΤΙ;

Μας δουλεύουν....

Γράμμα μιας Βιετναμέζας προς τον Ομπάμα

Φύγαμε με τα στομάχια ανακατεμένα και συνεχίσαμε να χαζεύουμε ανόρεχτα τα υπόλοιπα αξιοθέατα.
Περάσαμε από το Παλάτι της Ανεξαρτησίας αλλά τ αγόρια δεν ήθελαν να μπούμε μέσα.
Δεν επέμενα και συνεχίσαμε

Ο καθεδρικός που προσομοιάζει την Παναγία των Παρισίων ήταν υπό επισκευή

Βρήκαμε το υπέροχο αποικειοκρατικό κτίριο του ταχυδρομείου

το εσωτερικό

όπου πουλάνε καρτ ποστάλ και μπορείς να ταχυδρομήσεις την καρτούλα σου με γραμματόσημο όπως τον παλιό καλό.
Το βρήκαμε πολύ γλυκό και βίνταζ, πήραμε καρτούλες για τους δικούς μας, εγώ αποφάσισα να στείλω στα παιδιά μου, που από συμβατικό ταχυδρομείο μόνο τη.... ΔΕΗ ξέρουν να τους στέλνει γράμμα τακτικά , το θεώρησα όμορφη έκπληξη να δουν πως λειτουργούσαμε εμείς κάποτε στις διακοπές μας.
Πήρα δύο όμορφες καρτούλες και έγραψα το ίδιο κείμενο και στους δύο, "όπου κ αν βρίσκομαι στον κόσμο, κοντά ή μακριά το μυαλό μου είναι πάντα μαζί σας....Με αγάπη η μανούλα" και λοιπά γλυκανάλατα...

και πήδηξα όταν πήγα να πληρώσω τα γραμματόσημα. 4 καρτούλες κρατούσα και πλήρωσα γύρω στα 13 ευρώ. Αν έχουν το θεό τους, το Βούδα τους τέλος πάντων!
Με κούριερ να έστελνα πιο φθηνά θα ερχόταν, ενώ τελικά χρειάστηκαν 4 ολόκληρες βδομάδες για να βρουν προορισμό, κοντεύω να τελειώσω την ιστορία και μόλις προχθές μας ήρθαν!
Χαλάλι όμως, δεν το περίμεναν και τους άρεσε πολύ, ο γιός μου είπε θα τη βάλω δίπλα στην οθόνη εργασίας μου να τη βλέπω όταν δουλεύω και η κόρη μου μόλις είδε το φάκελο και κατάλαβε αναφώνησε "τι γλυκό!" αλλά όταν διάβασε την κάρτα, μου είπε να το ξέρεις, δεν θα μας πείθεις

Λίγο η αδιαθεσία μετά το μουσείο, λίγο η ζέστη που ήταν πια ανυπόφορη, δεν την παλεύαμε άλλο.
Πήραμε το δρόμο για το σπίτι.
Φωτογραφίσαμε τον Βitexco την ημέρα

αυτό μας έκανε εντύπωση για το πόσο στενόμακρο ήταν

στο δρόμο πήρα ένα bahn mi σε χρώμα ροζ!

και καταλήξαμε σπίτι για να χαρούμε τη δροσιά της πισίνας λιγάκι περισσότερο, σβήσιμο της κούρασης και της ζέστης που τόσες μέρες κουβαλούσαμε πάνω μας.

Νύχτα πια, βγήκαμε βόλτα στη θορυβώδη Bui Vien να την δούμε μια τελευταία φορά.
Τα πράγματα ήταν σχετικά υποτονικά, υπήρχαν πάλι γιγαντοθόνες παντού, έπαιζε η Εθνική τους-νομίζω με το Ιράκ, πάνω που ήταν στο 2-2 και θα πήγαιναν στην παράταση, έδωσαν ένα ηλίθιο πέναλτι και έχασαν στις καθυστερήσεις, ευτυχώς είχαμε προλάβει να δούμε το χαμό από το γκολ που έβαλαν πριν τους κοπεί το χαμόγελο από τα χείλη. Καλά λέω, άμπαλοι.

Εμείς μια φορά, απολαύσαμε τις μπύρες μας μια χαρά, πιάνοντας την κουβέντα με μια παρέα Αυστραλών που καθόταν δίπλα μας κι ανταλλάξαμε πολιτισμικές πληροφορίες.
Είχαμε άλλη μία μόνο-την τελευταία μας μέρα στο Βιετνάμ.
Οι μέρες που είμασταν στο Ανόι ήδη μας φαίνονταν απίστευτα μακρινές, είχαμε ζήσει τόσα πολλά, είχαμε αλλάξει τόσες εικόνες, η καθημερινότητα ενός ταξιδιού είναι η συμπυκνωμένη εμπειρία μιας ολόκληρης χρονιάς που αντιστοιχεί στη ρουτίνα της κανονικής μας ζωής.


Περπατήσαμε πολύ ευχάριστα το 1,5 τελευταίο χιλιόμετρο μέχρι το σπίτι μας, περνούσαμε πια το δρόμο άνετα και με αυτοπεποίθηση, τέλος στην ανασφάλεια των πρώτων ημερών που στεκόμασταν ψαρωμένοι μην μας κόψει κανένα μηχανάκι. Πλέον απλώναμε λίγο το χέρι να τους κόψουμε και διασχίζαμε τους δρόμους περπατώντας αργά και σταθερά, ενώ τα μηχανάκια προσπερνούσαν από το πλάι αριστερά και δεξιά. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο...
Περάσαμε από τα στέκια των ντόπιων, το δρόμο του "έρωτα" με τα κορίτσια να "μετράνε" μια τ αγόρια και μια εμένα, σχολιάζαμε αυτά που βλέπαμε, χαβαλεδιάζοντας (όπως πάντα), ενώ ετοιμαζόμασταν ψυχολογικά για την τελευταία ημέρα και εκδρομή (πάλι) προς τα περίφημα Chu Chi Τούνελ (κι άλλος πόλεμος), η τελευταία εκκρεμότητα που μας είχε απομείνει πριν να ολοκληρωθεί το ταξίδι στη μεγάλη αυτή χώρα.

Cu Chi Tunnels ή πως πολεμούν οι ανίσχυροι

Επιστρέψαμε στα (πολύ) πρωινά ξυπνήματα για να προλάβουμε την τελευταία μας εκδρομή, την οποία είχα κλείσει μέσω του klook.com, πολύ απλά γιατί την είχαν φθηνότερα από παντού-κάπου στα 18€/άτομο. Πολλά είχαμε ήδη ξοδέψει εδώ και κει και στο τέλος με έπιασαν οι τσιγκουνιές μου.

Μόνο που από τα sleeper bus με όλα τα κομφόρ, πέσαμε σε μισοδιαλυμένο σαπάκι, με εκείνα τα δερμάτινα καθίσματα που κολάν επάνω σου με τη ζέστη και αναρτήσεις που σε κάθε λακούβα πονούσες από τα τραντάγματα. Το μόνο πράγμα που δούλευε σχετικά καλά ήταν ο κλιματισμός. Μας λυπήθηκε ο Βούδας.

Ο ξεναγός μας-ο ψηλότερος Βιετναμέζος που είδα σε όλο το ταξίδι- καβάτζωνε το 1,85 και θα μπορούσε εύκολα να παίζει στην εθνική μπάσκετ;
Χαμογελαστός και κεφάτος, πίστευε ότι μιλάει καλά αγγλικά και δεν έβαζε γλώσσα μέσα. Στην πραγματικότητα, όπως τους περισσότερους, τον καταλάβαινες με μεγάλη προσπάθεια
Μας μάζεψε καμιά 30ριά άτομα διαφόρων εθνικοτήτων-μια βαβέλ όλων των αποχρώσεων σε δέρμα και τρίχα και ξεκινήσαμε.

Τρεις ώρες, μας ενημέρωσε ότι θα διαρκούσε η διαδρομή και φρίκαρα...αλλά πως να μην κάνεις 3 ώρες αφού τη μιάμιση τη χρειάζεσαι για να βγεις από την πόλη τους.
Για να περάσει η ώρα, μας έλεγε ότι του κατέβαινε, πρώτα από όλα ζήτησε να μάθει από που κρατάει η σκούφια του καθένα.
Ακούγαμε Ινδία, Ινδία, Γαλλία (πολλοί Γάλλοι γενικώς στη χώρα), Σιγκαπούρη, Μαλαισία, Ινδία, Ελλάδα...ακούμε από μπροστά....επππππ πατριώτης;
'Ελα ρε καρντάσι, πετύχαμε έναν Ρεθυμνιώτη Κρητικό που ταξίδευε σόλο και προερχόταν από 12ωρη λεωφορειάδα, Καμπότζη μεριά. Τον βάλαμε στο γκρουπ μας και γίναμε γαλαρία.
Ινδία ξανά, μπλα μπλα, και από κάπου ακούγεται να λένε Αμερική.
Αμερική;; 'Ελα ρε παιδιά, λέει ο Τάσος, πάτε να δείτε την &@#$^ που φάγατε στα Τούνελ ε;;;

Λίγο πριν φτάσουμε, είχαμε στάση σ ένα εργαστήριο όπου απασχολούνται θύματα του πολέμου- απόγονοι που κουβαλούν γενετικό πρόβλημα.
Ξεναγηθήκαμε στα εργαστήρια όπου φιλοτεχνούν εκπληκτικά αντικείμενα, θαυμάσαμε την υπέροχη δουλειά τους, καλαίσθητα διακοσμητικά, κάδρα, κεραμικά και απεικονίσεις της χώρας, τα περισσότερα όμως ογκώδη και πολύ-πολύ ακριβά.

Στον τελικό προορισμό φτάσαμε, όπως μας είχε υποσχεθεί πάνω κάτω στο τρίωρο-είχαμε μπαιλντίσει μέσα στο σαράβαλο λεωφορείο, μόνο που έξω παραμόνευε η αδυσώπητη ζέστη της ζούγκλας. Ευτυχώς δεν είχε τόση υγρασία όσο περίμενα κ έτσι η κατάσταση ήταν σχετικά υποφερτή.
Κάποιοι ρώτησαν για κουνούπια, ναι μεν δεν βρισκόμασταν στην υγρή εποχή αλλά καλού κακού αν έχετε λέει κάτι, ψεκαστείτε.
Είχα προμηθευτεί ένα σπρέι με deet από το Μεκόνγκ και ψέκασα όσους βρήκα μπροστά μου, το υπόλοιπο το γύρισα Ελλάδα, αν τύχει και πάω προς Χαλάστρα μεριά (οι Σαλονικείς ξέρουν), να ξαφνιάσω τα εγχώρια κουνούπια, που με τα γνωστά μπαιγκοναουτάν ξεκαρδίζονται στα γέλια.

Πριν από όλα, αν κάποιος το επιθυμούσε, υπήρχε η δυνατότητα να κάνεις κάποιες ρίψεις με πολυβόλο όπλο. Κάπου στα 20 ευρώ αν θυμάμαι καλά.
Μαντέψτε ποιός σήκωσε το χέρι να συμμετάσχει. Από τόσο κόσμο, ένας μόνο! And the winner is....Κρήτη! Δε σας φτάνουν οι μπαλωθιές στον τόπο σας ρε σύντεκνε;
Τον κατέβασαν σ ένα λαγούμι, ακούσαμε τις ριπές και μας τον γύρισαν πίσω χαρούμενο.

Η περιήγηση ξεκινούσε με τα βαριά άρματα που σώζονται λίγο έξω από την είσοδο στη ζούγκλα

Μπήκαμε στα μονοπάτια και λίγο λίγο μας έδιναν της πληροφορίες για τον τρόπο που λειτουργούσε όλο το σύστημα των Βιετγκόγκ.
Ζούγκλα

Εδώ σε ρέπλικα όλο το σύστημα των τούνελ. O πρώτος όροφος ήταν στα 3 μέτρα κάτω από τη γη, ο δεύτερος στα 6 και ο τρίτος στα 12 και περισσότερο.
Σας θυμίζει κάτι; Από που παραδειγματίστηκε ίσως η Χαμάς;

Το δε σύστημα ήταν ιδιοφυές. Μαγείρευαν σ ένα σημείο αλλά είχαν σκάψει με τέτοιο τρόπο την έξοδο της καμινάδας ώστε ο καπνός έβγαινε παραπλανητικά, σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση.
Τρύπες εξόδου του ατμού από το μαγείρεμα.

Τα τούνελ την εποχή του πολέμου κάλυπταν περισσότερα από 200 χιλιόμετρα απόσταση!
Οι είσοδοι ήταν στενές καταπακτές καλά καμουφλαρισμένες μέσα στην ζούγκλα, ιδανικές για τους μικρόσωμους βιετναμέζους, όπως άλλωστε και οι στοές, ενώ οι μεγαλόσωμοι χοντροκ&^$##δες Αμερικάνοι ήταν σχεδόν αδύνατο να χωρέσουν.

Προσπάθησαν με κάθε τρόπο να διαλύσουν το σύστημα, βομβάρδιζαν ανελέητα την περιοχή αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να ισοπεδώσουν το έδαφος, ενώ οι στοές έμεναν άθικτες.
Κάποτε έστειλαν έναν ειδικό ιχνηλάτη-αρχιτέκτονα ο οποίος κατάφερε μερικώς να βγάλει άκρη, μόνο που χωρίς λεπτομερή πληροφόρηση έπεσε σε αδιέξοδο τούνελ και πέθανε από ασιτία....
Δοκίμασαν να πλημμυρίσουν τις σήραγγες διοχετεύοντας μεγάλες ποσότητες νερού, το είχαν όμως προβλέψει και αυτό στο σχεδιασμό, έτσι το νερό έφυγε προς το ποτάμι και οι Βιετναμέζοι έστειλαν ευχαριστήρια επιστολή προς τη Διοίκηση του Αμερικανικού στρατού.... Ευχαριστούμε για το ντουζ

Απομεινάρια των βομβών

Κάποια στιγμή οι Αμερικάνοι έστησαν εν αγνοία τους, όλο τους το στρατιωτικό επιτελείο ακριβώς πάνω από τις σήραγγες των Βιετναμέζων! Γεγονός που συνέχισαν να αγνοούν ως το τέλος του πολέμου.
Βεβαίως και οι Βιετναμέζοι αντιμετώπιζαν σοβαρότατα προβλήματα, πολλές φορές έπρεπε να επιβιώνουν για πολλούς μήνες μέσα στις στοές, υποσιτισμένοι, ενώ συχνά πέθαιναν από τσιμπήματα φιδιών και σκορπιών ή από ασθένειες που εξαπλώνονταν λόγω των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης.

Στην αυθεντική είσοδο καταπακτής που περισώζεται. Ο ξεναγός μας προέτρεψε να μπούμε αρκεί να χωράμε να περάσουμε από την τρύπα. Μόνο ζυγαριά δεν έβγαλε να μας ζυγίσει. Οι περισσότεροι έκαναν τον....Αμερικάνο, ενώ οι Ινδές που είχαν μπαμπάτσικα- πλούσια τα ελέη, έκαναν βήμα πίσω. Βρήκα ευκαιρία εγώ, έχουν και τα θετικά τους οι αδύνατες, τι να σας κάνω που το τρώτε όλο σας το φαγητό

η τρύπα

Τα τούνελ που περισώζονται σήμερα έχουν διαπλατυνθεί και υποστηλωθεί για τουριστικούς λόγους.
Είχε αρκετά σημεία όπου μπορούσες να μπεις, να συρθείς για μερικά μέτρα και να βγεις λίγο πιο πέρα.

Εγώ παιδιά ούτε καν! Δεν είμαι για τέτοιους κλειστοφοβικούς χώρους. Από την άλλη είμαι περίεργη, μπήκα στην τρύπα να δω πως είναι, μόλις κατάλαβα πόσο στενά είναι και δεν έβλεπα το φως της εξόδου, την έκανα, μεταβολή και πίσω.
Μόνο που δεν γινόταν ούτε στροφή να κάνω-σφήνωσα. Έξυσα λίγο τον ώμο μου στο ταβάνι για να στρίψω και βγαίνοντας μου την είχαν στημένη.

βιντεάκι
- YouTube

Η φωτογραφία είναι από το πιο βαθύ επίπεδο όπου υπήρχαν τα δωμάτια που συνεδρίαζαν οι στρατηγοί. (την έβγαλε ο Αντωνάκης)

Έξω υπήρχαν ομοιώματα Βιετναμέζων πολεμιστών, με τις καθημερινές εργασίες.

Ο σιδεράς φτιάχνει όπλα από απομεινάρια των βομβών που έπεφταν!

από τα ελαστικά των οχημάτων του αμερικάνικου στρατού έφτιαχναν τα σανδάλια τους

Δείτε εδώ. Τεχνική του ανάποδου σανδαλιού. Το φορούσαν δηλαδή με ανάποδη φορά ώστε τα ίχνη τα μπερδεύουν τον εχθρό. Ανταρτοπόλεμος.

Τραυματιοφορείς

Νοσοκομείο

Βιετκόγκες

Αυτός ρε παιδιά νόμισα ότι ήταν ρέπλικα και όταν πήγα να βγάλω φωτογραφία μου χαμογέλασε και σκιάχτηκα. Μα το Βούδα!

Η ταπιόκα ήταν η κύρια τροφή τους. Πλούσια σε υδατάνθρακα και θρεπτική, τους κρατούσε στη ζωή όταν δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Μας έδωσαν να δοκιμάσουμε, εμένα δεν μου άρεσε (αλλά αν πέθαινα της πείνας θα έτρωγα κ αυτό και πολλά άλλα)

Φυσικά μυηθήκαμε και στις πολεμικές παγίδες που έστηναν στους Αμερικάνους.
Μετά την φρίκη που βιώσαμε αντικρύζοντας τις δεκάδες φωτογραφίες παραμορφωμένων παιδιών, νιώθαμε τουλάχιστον ικανοποίηση βλέποντας πόσο ευρηματικά κορόιδευαν μέσα στα μούτρα τους, τον αμερικανικό στρατό, την πλέον ισχυρή πολεμική μηχανή επί γης.

Εδώ το καμουφλάζ

Μόλις πατούσε ο γιάνκης άνοιγε,

έπεφτε μέσα

και γινόταν greek souvlaki....

Αυτό παρακάτω το λένε "σουβενίρ"
Περπατούσε αμέριμνος ο στρατιώτης στην περίπολο, υποχωρούσε το καμουφλάζ και έμπαιναν τα καρφιά στο πόδι, τρυπώντας την αρβύλα. Μη μπορώντας να τα αφαιρέσουν επιτόπου, κουβαλούσε όλο το κουτί με το ποδάρι του πίσω στη μονάδα για να μπει χειρουργείο. Καταλάβατε; Σουβενίρ....

και άλλα τέτοια ανάλογα

Αυτά παθαίνεις αν πας να πολεμήσεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα σου χωρίς να ξέρεις ακριβώς το λόγο. Οι άλλοι είχαν μια πατρίδα να προστατέψουν , ένα ιδεώδες.

Γύρω στις 500.000 Αμερικάνοι κουβαλήθηκαν σε όλο το Βιετνάμ στο πηκ του πολέμου. Μαζί με ό,τι πιο τεχνολογικά εξελιγμένο άρμα και μέσο υπήρχε εκείνη την εποχή.
Που όμως αποδείχθηκαν ελάχιστα αποτελεσματικά στη ζούγκλα.
Οι ντόπιοι είχαν το πλεονέκτημα, γνώριζαν πως να κινηθούν, οι εισβολείς όχι. Κατέληξαν να βομβαρδίζουν τυφλά, σκορπώντας το θάνατο μέσω της χημείας δίχως να ακουμπούν την ουσιαστική δομή του ανταρτοπόλεμου των Βιετκόγκ.

Το πόσο ντροπιαστικά αποχώρησαν οι κατακτητές το γνωρίζουμε όλοι. Οι συνέπειες όμως ήταν τρομαχτικές για όλους. Τόσες ταινίες έχουμε δει για τα βαριά ψυχολογικά θέματα των βετεράνων του Βιετνάμ από τον πόλεμο. Η δική μας εμπειρία στον τόπο, μας βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα τους λόγους.
Και το συζητήσαμε εκτενώς.

Ρώτησα τον ξεναγό αν υπήρξε κάποιου είδους αποκατάσταση από την ΗΠΑ.
Απάντησε πως ο Ομπάμα επισκέφτηκε τη χώρα και τις πληγείσες από τον πόλεμο περιοχές και έδωσε γενναίες αποζημιώσεις στα θύματα του πολέμου ενώ πλέον έχουν αναπτύξει πολύ καλές εμπορικές και οικονομικές σχέσεις.
Κάτι μου λέει πως ό,τι δεν πήραν οι Αμερικάνοι από τον συμβατικό πόλεμο, το παίρνουν πια με το παραπάνω μέσω του χρήματος. Δεν υπάρχει ελπίδα τελικά.

Αυτό ήταν ένας κρατήρας από έκρηξη βόμβας

Η επιστροφή ήταν εξουθενωτική. Πέσαμε στο σχόλασμα με την κίνηση ακόμα χειρότερη από την πρωινή. Χιλιόμετρα το μποτιλιάρισμα.
Φτάσαμε ημιθανείς....ούτε πισίνες, ούτε τίποτα σήμερα. Ντουζ και απογευματινή ντάγκλα.
Τέλος οι ξεναγήσεις, τέλος οι εκδρομές, άδειαζε πια με ταχύ ρυθμό η κλεψύδρα του ίδιου του ταξιδιού.

'Οταν πεινάσαμε ψάξαμε φαγητό εκεί γύρω, στη γειτονιά. Ούτε ζωγραφιστά θέλαμε να δούμε άλλα ρύζια και νουντλς, βρήκα μια ιταλική πιτσαρία την οποία θυμήθηκα να τσεκάρω και από τα σχόλια και φάγαμε καταπληκτική (για την περιοχή) πίτσα, με ανανά που έτρωγα για πρώτη φορά πάνω σε πίτσα κι ενθουσιάστηκα.
Το δείπνο ήταν κερασμένο από τα αγόρια, για την όλη οργάνωση του ταξιδιού, μεταξύ μας, το γουστάρω τόσο να το στήνω, που ίσως θα έπρεπε να τους πληρώσω από πάνω που μου δίνουν λευκό χαρτί.... εγώ είχα ξεκινήσει να ταξιδεύω πολύ πριν το Γενάρη που εκείνοι μπήκαν στο αεροπλάνο.
Τέλος πάντως, δεν τα λέμε αυτά, να μην τα ξέρουν, για να ξανακεράσουν στο επόμενο, πολύ κουράστηκα να τα ετοιμάσω όλα, τι μελέτη έριξα, τι ξενύχτι, πωπω δεν πληρώνεται αυτό, δεν πληρώνεται

Μετά το φαγητό και εφόσον είχαμε φτάσει ως εκείνο το σημείο μυοσκελετικά υγιείς, ήρθε η ώρα να καθίσουμε στα χαμηλά τους τα σκαμνάκια για την τελευταία μπύρα.
Το θέμα τόσες μέρες βέβαια δεν ήταν πως να καθίσουμε. 'Αντε θα κάτσεις. Πως σηκώνεσαι είναι το ζήτημα. Ω ρε γεράματα...

Γεγονός είναι ότι τα καταφέραμε περίφημα, και κάπου εκεί (ο Τάσος και γω) αποχαιρετούσαμε τη χώρα με ανάμεικτα συναισθήματα.

Ο άλλος περίμενε να ξεκουμπιστούμε για να συνεχίσει σε άλλη κατεύθυνση. Να φύγετε. Να πάτε αλλού.
Τέτοιο τσίρκο που είναι, του έβαλα και το ανάλογο αυτοκόλλητο!

Άντε στην υγειά σας ρε παιδιά, όσοι είστε που αντέχετε ακόμη και συνεχίζετε την ιστορία αυτή μαζί μου....


Και τώρα Κουάλα Λουμπούρ

"Ενας ένας από το γκρουπ σου, σε εγκαταλείπει" με τρόλαρε ο Τάσος το πρωί, που ξεκινoύσαμε για το αεροδρόμιο. Το τραμπούκισμα έπεφτε σύννεφο.

Αποχαιρετήσαμε τον Αντωνάκη που θα παρέμενε στο Βιετνάμ, να ανακαλύψει με την ησυχία του όσα δεν προλάβαμε παρέα, και με τον τον έναν που μου απέμεινε, συνέχισα για την τελευταία χώρα, πριν τη μεγάλη επιστροφή για το σπίτι.

Η πτήση με Vietjet Air στην ώρα της,

Είχα παραθυράκι, σε μιάμιση ωρίτσα φτάσαμε και τραβούσα φωτογραφίες από ψηλά.

Αντίο Σαιγκόν...

Μαλαισία από ψηλά

ω ρε βλάστηση!

Μέχρι την προσγείωση πήγαιναν όλα καλά. Με είχαν προειδοποιήσει για το χάος του συγκεκριμένου αεροδρομίου, ωστόσο ξαφνιάστηκα όταν μας φόρτωσαν στα λεωφορεία για να αλλάξουμε τέρμιναλ και να παραλάβουμε αποσκευές από αλλού, πηγαίναμε και πηγαίναμε, δίχως να βλέπω τέρμα, μέχρι που φρίκαρα ότι μπορεί να είχαμε μπει σε λάθος λεωφορείο και ταξιδεύαμε ήδη προς την πόλη;
Ηρέμησε μαρή, μου λέει Τάσος, στο αεροδρόμιο είμαστε δε βλέπεις τα αεροπλάνα;
Την τύφλα μου μέσα...

Μας ξεφόρτωσαν αλλού και σειρά είχε το immigration. Τόση ουρά μόνο στην Αμερική έχω συναντήσει...
Μιάμιση ώρα μείναμε παστωμένοι εκεί, ενώ η εμφάνιση της μαντήλας στα γυναικεία κεφάλια, μας θύμισε ότι το Ισλάμ είναι κυρίαρχο στη Μαλαισία.

Στην αρχή δούλευαν 5-6 γκισέ και η ουρά "έτρεχε", λίγο λίγο ο ένας μετά τον άλλον εγκατέλειπαν, μείναμε με δύο γκισέ, μετά πάλι τρία και γενικώς τα νεύρα κορδόνια.
Ευτυχώς που ήρθαμε όμως σε χώρα που μιλάνε αγγλικά, και μπορούμε να συνεννοηθούμε! Εσύ το λες αυτό....Βεβαίως μιλούν αγγλικά, ουδεμία σύγκριση με το Βιετνάμ.
Μόνο που εδώ, αυτούς τους Μαλέι, τους ας πούμε αυθεντικούς Μαλαισιανούς, άντε να τους καταλάβεις. Αγγλικά μεν, με κινέζικη προφορά δε, βγάλε άκρη.

'Οταν ήρθε η σειρά μου, με ρώτησε ο υπάλληλος χαμογελαστός. Πόσο καιρό θα μείνετε στη χώρα μας.
Ήταν για δύο μέρες, απάντησα, αλλά με τόσο χασομέρι, έγινε με το ζόρι μιάμιση, κι έφυγα μέσα στα νεύρα, ενώ είχαμε ήδη χρεωθεί σχεδόν το διπλάσιο από την ταξιτζού που μας περίμενε απέξω και είχαμε ξεπεράσει κατά πολύ την ώρα του ραντεβού.
Πριν βγούμε στην έξοδο φορτώσαμε και από μια σιμ στα κινητά. Διαδικασία τσακ μπαμ και πληρώσαμε από 4,5 ευρώ, αστείο ποσό έστω και αν ήταν μόνο για 1-2 μέρες.

Στα πενήντα λεπτά που χρειαστήκαμε ως την πόλη, καταφέραμε κάπως να ηρεμήσουμε, κουβεντιάζοντας με την λαλίστατη ταξιτζού μας, σχετικά με την πόλη και την κουλτούρα των ντόπιων.
Ενθουσιάστηκε δε, όταν έμαθε ότι είμαστε Έλληνες και ακόμα περισσότερο όταν την ενημερώσαμε ότι στην Ελλάδα τέτοια εποχή έχουμε χειμώνα. Αχ τι ωραία είπε, χειμώνας! Εδώ έχουμε πάντα ζέστη και βροχή.
Αν είχαν απλά ζέστη και βροχή θα ήταν καλά, συμπληρώνω εγώ, στην πραγματικότητα έχουν μια σκέτη αηδία, βγαίνεις έξω και σε δύο λεπτά κολλάς πατόκορφα, υγρασία στο 80%, αναπνέεις πάλι σαν άνθρωπος όταν μπεις σε εσωτερικό χώρο που κλιματίζεται.

Από την πρώτη επαφή με την πόλη όμως καταλάβαινες το μέγεθος της ανάπτυξης που επικρατεί. Ουρανοξύστες παντού, ολόκληρες νεόκτιστες γειτονιές στα προάστια, ειλικρινά δεν το περίμενα, δεν είχα μελετήσει πολλά για την πόλη, δεν ξέρω τι ακριβώς περίμενα, πάντως στο μυαλό μου είχα κάτι που τελικά δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Περάσαμε από την Ινδική συνοικία

Και απογευματάκι πια φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Μπήκαμε στο δωμάτιο και είδαμε αυτό.
Μείναμε να κοιτάζουμε σα χάνοι με το στόμα ορθάνοιχτο.

Αυτή ήταν η θέα μας!
Στο δωμάτιο των 35ευρώ βλέπαμε από το πλάι τον ένα από τους Πετρόνας, τον πύργο της τηλεόρασης KL και καμιά δεκαριά ουρανοξύστες ακόμη, έτσι για πλάκα.
'Ελα και πιο κοντά...

Πετάξαμε τα πράγματα, βάλαμε μαγιώ και ανεβήκαμε στην πισίνα να δροσιστούμε, όσο κρατούσε έξω η μέρα.
Με αυτή τη θέα πάλι, θα τρελαθώ σας λέω!

Και πριν προλάβω να συνέλθω μου φωνάζει ο Τάσος, έλα μη χαλαρώνεις γύρνα το κεφάλι σου από την άλλη, για κοίτα από δω...
Γυρίζω και βγάζω ένα παρατεταμένο αααααα....αφού αντίκρυσα αυτό!

που είναι ο Merdeka118, δεν είναι επισκέψιμος ακόμη, αλλά οσονούπω θα ανοίξει, ο μεγαλύτερος ουρανοξύστης της Μαλαισίας.

Τι πληρώσαμε ρε συ Εύα μου λέει ο Τάσος, είσαι σίγουρη για τα 35 ευρώ;

Αυτό ήταν, πριζώθηκα. Εμπρός λοιπόν καλά μου ποδαράκια, η πόλη έχει ψωμί και ο χρόνος ήταν ελάχιστος.
Ο στόχος για την πρώτη μέρα ήταν να κατέβουμε στους πύργους βραδάκι ώστε να τους δούμε φωτισμένους, ίσως και την Πλατεία Ανεξαρτησίας αν το παλεύαμε, μήπως και την αποφεύγαμε ημέρα με τη ζέστη.

Περπατήσαμε μέχρι τους πύργους, περνώντας από το εντυπωσιακό Mall Pavillion, στο οποίο συμφωνήσαμε να βολτάρουμε αργότερα-είχαμε και μια σύσταση για φαγητό εκεί, όπως μας κάτσει.

Η πρώτη μας αίσθηση ήταν επιτέλους....ησυχία!! Από την κόλαση των πόλεων του Βιετνάμ, σε δρόμους όπου οι κίνηση ακολουθεί τον ΚΟΚ, δεν κορνάρει κανείς και τα αυτοκίνητα είναι υβριδικά, ηλεκτροκίνητα, ήταν τέτοια η αντίθεση, που ήταν σα να με πέταξαν από το χειρότερο δρόμο του κόσμου, ας πούμε το κέντρο του Κάιρου; από ένα άναρχο χάος κίνησης και θορύβου, κατευθείαν στην έρημο....Σαχάρα να είμαι μονάχη μου, εγώ, η άμμος και ο ουρανός, Τέτοια η διαφορά.

Στο δρόμο είχαμε μικρές εκπλήξεις...
Πρώτα είδαμε την αντανάκλαση του KL

Και σε λίγο, αυτοπροσώπως!

που ήταν απλά τα ορεκτικά. Το κυρίως πιάτο μας ήρθε λίγο αργότερα στη θέα των Πετρόνας.
Νομίζω το "έπεσα ξερή" από την σαστιμάρα, είναι το πιο κοντινό στο να περιγράψει την κατάστασή μας.
Είναι απίστευτο το δέος που σου βγάζουν, θεόρατοι και κατάφωτοι-όχι άδικα το ωραιότερα φωτισμένο κτίριο στον κόσμο.
Μείναμε αρκετή ώρα, προσπαθώντας να το πιστέψουμε ότι είμαστε εκεί, ότι το ζούμε, πηγαίνοντας πάνω κάτω με τα κεφάλια ψηλά να χαζεύουμε και να μην έχουμε καταλάβει από που μας είχε έρθει...

Τι να λέει μια πτωχή φωτογραφία από κινητό...

Σχεδόν ξαπλωμένη στο πλακόστρωτο για να βγουν ολόκληροι!

Το ίδιο έκανε και ο Τάσος για να με βγάλει, κανονικότατα το σκουπίσαμε το πάρκο τους

Ξεκάθαρα από εκείνες τις στιγμές, τις αποχαυνωτικές, σ ένα ταξίδι, που σκέφτεσαι (στην περίπτωσή μας μάλιστα φωναχτά) πωπω από που ξεκίνησα, που ήρθα και που βρίσκομαι, δυσκολεύεσαι να συνειδητοποιήσεις τι βλέπεις, τι αισθάνεσαι, απλά στέκεσαι εκεί μπροστά, νιώθοντας πολύ μικρός αλλά πάλι, τόσο τυχερός που ο δρόμος σου ήταν μακρύς και σ έβγαλε ως εκεί.
Το "τι ζούμε" ακούστηκε τελικά πολλές φορές (και) σε αυτό το ταξίδι.

Μετά είχε και σόου με τα νερά
Light Show Petronas KLCC

Δεν ήταν σαν της Σιγκαπούρης αλλά συμπαθητικό κι αυτό...

Οι πύργοι με τα βαθύτερα λόγω σαθρότητας του εδάφους θεμέλια στον κόσμο, ολοκληρώθηκαν το 1998 από τον κορυφαίο Κρητικό αρχιτέκτονα Μανώλη Βελιβασάκη (α ρε τιμημένη Κρήτη τι βγάζεις!).
Η γυάλινη κ ατσαλένια πρόσοψη του κτιρίου των 88 ορόφων, έχει τεχνοτροπία με μοτίβα εμπνευσμένα από την κυρίαρχη μουσουλμανική θρησκεία της χώρας.

Ούτε η ζέστη κατάφερνε να μειώσει τη συγκίνησή μας, ωστόσο η δροσιά που βρήκαμε μέσα στο πολυτελές εμπορικό SURIA στη βάση των πύργων ήταν παραπάνω από επιβεβλημένη,

Γυρίσαμε πίσω προς το άλλο εμπορικό το εξίσου εντυπωσιακό Pavillion και πέσαμε με τα μούτρα σε κάτι μπέργκερ που μας είχαν συστήσει. Μας είχε θερίσει η πείνα και παρότι είχαμε σκοπό να κάνουμε μια περατζάδα από την street food market, είπαμε δεν τρώμε κάτι καλύτερα μην τυχόν και ξεμείνουμε αργότερα; Να ξεμείνουμε λέει....

Όσο πλησιάζαμε, ξεκινούσε ο κακός χαμός, μποτιλιάρισμα και ορδές κόσμου.
Ενώ η περιοχή πλέον εμφανώς πιο υποβαθμισμένη, παλιά και ασυντήρητα κτίρια και πληθυσμός τουρλού. Μαλέι, Κινέζοι,Μαντήλες, Ινδοί, κάτι άλλο, τουρίστες, προκλητικά μίνι και σορτς, χωνευτήρι των πάντων.
Να λοιπόν που η Κουάλα Λουμπούρ εκτός από ουρανοξύστες και τρελή ανάπτυξη, έχει κ δυνατό vibe! Μια wannabe Σιγκαπούρη, που δεν είναι όμως αποστειρωμένη κ ξενέρωτη, αλλά όπως σύντομα διαπιστώσαμε, παίζει δυνατά σε πολλά ταμπλώ...

Φτάσαμε στη Jaan Alor street food όπου επικρατούσε το αδιαχώρητο

και μετάνιωσα που ήμουν πια χορτάτη, θα ήθελα πολύ να δοκιμάσω κάτι από αυτά.

Ο Τάσος σερνόταν από την κούραση. Και τον έβλεπα ανόρεχτο. Τον ζόρισα λίγο να επιμηκύνουμε τη βόλτα, αλλά έβλεπα ότι δεν τραβούσε και συμφωνήσαμε να καθίσουμε απλά για μια μπύρα, η αλήθεια είναι πως νιώθαμε και οι δύο εξαντλημένοι, πλέον βάραινε πάνω μας όλη η κούραση των σχεδόν τριών εβδομάδων τρελού ρυθμού που είχαμε συμπληρώσει στο δρόμο.

Λίγο πιο έξω από το χαμό είχε υπέροχες μπυραρίες με τις αντίστοιχες ροκιές. Ιδανικό κλείσιμο.
Εκεί που καθόμουν με τη μπύρα μου, έβλεπα από απέναντι το εξής

Από όλα έχει ο μπαξές!


Γυρίσαμε στο δωμάτιο, από νωρίτερα όμως υποψιαζόμουν ότι θα δυσκολευόμουν πολύ να κλείσω μάτι, το βράδυ εκείνο.
Ο λόγος;
Αυτό!

Ξαπλώσαμε ανάποδα στα κρεβάτια μας γυρισμένοι προς το παράθυρο, αμίλητοι, με το βλέμμα αιχμάλωτο της απίθανης εικόνας, το ανήσυχο μυαλό μου από τη μία ρουφούσε αυτό που έβλεπε, από την άλλη πάλι έκανε εικόνα του μπαλκονιού της γειτόνισσας που είναι η συνηθισμένη, πεζή μου θέα στο σπίτι μου στη Χαριλάου και προσπάθησα να διώξω την κατάθλιψη που έβλεπα ότι μου ερχόταν. Πως θα φύγω από δω, μου λέτε;

Με λύτρωσε ο χρονοδιακόπτης ηλεκτροδότησης της Κουαλαλουμπουριανής ΔΕΗ. Στη 1 ακριβώς έσβησε ο ένας πύργος και κάπου εκεί νικήθηκα, τα βαριά μου βλέφαρα έκλεισαν πέφτοντας σε βαθύ ύπνο γαληνεμένη, επειδή τα είχα καταφέρει ως εδώ, δεν είχα χάσει ούτε λεπτό από τη μέρα, την είχα ζήσει και την είχα χαρεί με όσα μπόρεσα κ όσα είχα, έτσι όπως της άξιζε.

Batu Caves? έχω πάει!

Η τελευταία μέρα του ταξιδιού και τα υπόλοιπα της Κουάλα Λουμπούρ

'Οταν σχεδίαζα το ταξίδι, έβαλα την τελευταία διανυκτέρευση στη Μαλαισία, όσο πιο κοντά στο αεροδρόμιο γινόταν, για να αποφύγουμε το έξτρα άγχος το πρωί της αναχώρησης, αφού το αεροδρόμιο απέχει αρκετά από την πόλη.
Τότε μου φάνηκε έξυπνη ιδέα, τώρα που ήμουν όμως εκεί, δεν είχα χορτάσει, δεν ήθελα να φύγω από εκείνο το σούπερ δωμάτιο, χρειαζόμουν άλλο ένα βράδι να πάμε σ ένα skybar για ποτό με θέα τους κατάφωτους ουρανοξύστες. Άει στο καλό.
Ήταν ο Τάσος που με επανάφερε, πάψε να αυτομαστιγώνεσαι μου είπε, τη σωστή απόφαση πήρες, αυτό είναι, αυτό θα κάνουμε.

Απρόθυμα κλείσαμε ξανά μανά τις βαλίτσες το πρωί, τις αφήσαμε για φύλαξη στη ρεσεψιόν και φύγαμε για τα Batu Caves.
Είχα διαβάσει ότι είναι καλύτερα να πας πρωί πρωί, για να αποφύγεις τη ζέστη και τον κόσμο.
Τώρα το πρωί έχει διαφορετική έννοια για κάθε άνθρωπο, εμείς πάντως ως τις 9.30 που είμασταν εκεί στην είσοδο, ήδη έλιωνες από τη ζέστη και ο κόσμος ήταν πολύς, πάρα πολύς.
Μπροστά μας απλωνόταν ένα ατελείωτο πολύχρωμο λεφούσι Ινδών-τουρίστα δε βλέπαμε πουθενά, όμως οι Ινδοί ήταν εκατοντάδες.

Δεν ξέρω αν αυτό συνέβαινε επειδή ήταν Σάββατο, ή ήταν κάποια ινδουιστική γιορτή, πάντως ήταν όλοι ντυμένοι παραδοσιακά και κουβαλούσαν με κατάνυξη τα τάματά τους, εμείς παρατηρούσαμε τα τελετουργικά τους, ήταν ξεχωριστή εμπειρία.

η εντυπωσιακή είσοδος

Το τεράστιο άγαλμα των 42 μέτρων του θεού Murugan και πίσω τα 277 πολύχρωμα σκαλιά που οδηγούν σε μια σειρά από σπήλαια ναούς.
Το Batu Caves είναι ο σπουδαιότερος ινδουιστικός χώρος λατρείας εκτός Ινδίας.

Υπήρχαν Ναοί και πριν ανέβεις. Αφήνουν σαγιονάρα απέξω και μπαίνουν ξυπόλητοι (όχι ότι έπαιζε μεγάλο ρόλο, πολλοί περπατούσαν ξυπόλητοι και στο δρόμο)

κρυφοκοιτάζοντας μέσα

Πήραμε βαθιές ανάσες να αρχίσουμε την ανάβαση.
Εγώ δεν πρόλαβα να ανέβω 10 σκαλιά κ έφαγα πόρτα.
Που πας με το μίνι κυρά μου;
Μου έδωσαν πασμίνα να τη δέσω στη μέση, ευτυχώς είχαμε κάποια ρίγκιτ σε μετρητά, 3 ευρώ κόστισε και το κρατάς. Problem solved.
Στο μεταξύ ήταν τόσο όμορφο, υπέροχη υφή και χρώματα, θα γίνει ένα ωραιότατο παρεό το καλοκαίρι για τις παραλίες.

Οι Ινδές με τα τάματα στο κεφάλι και το σκουπιδαριό. Όμως τι όμορφα μαλλιά που έχουν οι άτιμες! Μακριά και στιλπνά.

Η ανάβαση ήταν πακέτο.
Ζέστη και ατμόσφαιρα αποπνικτική, κάθε 10 σκαλιά σταματούσαμε για ανάσες. Οι Ινδοί με τις στάμνες στο κεφάλι ανέβαιναν ψέλνοντας κ αγκομαχώντας.

και βιντεάκι γιατί μπορεί ο κάπτεν να μας είχε αφήσει από μέρες, αλλά μας άφησε και το χούι του.
Βatu Caves

Μέχρι να πιάσουμε κορυφή μας είχε βγει η γλώσσα απέξω, πάλι καλά που ήταν νωρίς αλλιώς έπαιζαν λιποθυμίες. Μέχρι να το σκεφτώ, ένα κοριτσάκι 15-16 χρονών, Ινδούλα έχασε τις αισθήσεις της, ποιός ξέρει γιατί, κι έτρεχαν όλοι να το συνεφέρουν.

Ευτυχώς ο ιδρώτας έπιασε τόπο, το σπήλαιο με το ιερό ήταν πραγματικά εντυπωσιακό

Μαιμούδι

Στο κατέβα είχαν προλάβει να μαζευτούν και οι τουρίστες, γινόταν πια πανικός . Μέχρι την έξοδο δε, υπήρχαν δεκάδες καντίνες με ινδικό φαγητό, βαριές μυρωδιές, ήταν και νωρίς ακόμη, ανακατεύτηκα.

Περπατήσαμε ως το σταθμό του τρένου και από τους 35 βαθμούς μπήκαμε στους 15...Πολικό εξπρές.
Ενημερωμένη για τις παλαβές αποκλίσεις τους μέσα-έξω, είχα μαζί μου μπουφανάκι, βόλεψα και την πασμίνα στα πόδια και κουκουλώθηκα να γλυτώσω την ψύξη.

Κατεβήκαμε σε μια στάση όσο πιο κοντά γινόταν στην πλατεία Dataran και το πήραμε με το πόδι.
H πλατεία Ανεξαρτησίας της Μαλαισίας κοσμείται από ένα υπέροχο κυβερνητικό κτίριο το Sultan Abdul Samand κι ένα τεράστιο γήπεδο....κρίκετ! Αγγλική επιρροή γαρ...

Το γήπεδο το είχαν κλείσει με αυτά τα διαχωριστικά αλλά μπήκα μέσα για να τραβήξω αυτή τη φωτό

Βόλτα με ντάλα ήλιο δύσκολο, τα είδαμε γρήγορα και περνώντας από τα ποταμάκια, την κοπανήσαμε, βγήκαμε σ έναν πιο κεντρικό δρόμο να πάρουμε grab για να πάμε στον πύργο της τηλεόρασης KL.

To grab δεν μας την έκανε τη χάρη, γενικά δούλευε αρκετά πιο δύσκολα στη Μαλαισία, είχε πολύ λιγότερα διαθέσιμα αυτοκίνητα και ενώ σου έδειχνε ότι απέχει 11 λεπτά, τα 11 γινόντουσαν, 15, μετά 20, μέχρι που βαριόσουν να περιμένεις και το ακύρωνες.
Αυτό κάναμε και μεις. 3 χιλιόμετρα ήταν ως τον πύργο, σε κανονικές συνθήκες δεν είναι κάτι φοβερό, υπό τις παρούσες όμως ήθελε κουράγιο.
Βρήκα ένα starbacks και παρήγγειλα κάτι σαν φρέντο να δροσίζομαι στο δρόμο, αλλά μαζί με τα παγάκια βρήκα και το Δημαρχείο της πόλης που δεν το έψαχνα!
Τι λες τώρα; να μην πω ένα γκουντμόρνιγκ στους συναδέλφους στη Μαλαισία;

Σπάσε πλάκα να είναι γραφεία όλα αυτά!

Στην ευθεία πήγαινε καλά, αλλά έλα που στη βάση του πύργου μας περίμενε ανηφόρα. Και μετά κι άλλη ανηφόρα. Όλα τα είχε η μαριορή...Άλλά εκεί που φτάσαμε κ αυτό θα το κάναμε, ανεβήκαμε και αφού δεν είχαμε λιποθυμίσει ως εκεί το πήραμε ως καλό σημάδι σε σχέση με το καρδιοαναπνευστικό μας σύστημα. Τεστ κοπώσεως και τουρισμός δύο σε ένα.

Περάσαμε από το πάρκιγκ και πέσαμε πάνω σ αυτό το καθημερινό, λιτό λεωφορείο που μεταφέρει Ινδούς, δεν είναι σιγουράκι αλλά πόσο έξω να έπεσα;;
σας περισσεύει κανένα σεμεδάκι;

Στον πύργο είχαμε δύο οψιόν.
Η μία ήταν να ανέβουμε ως το observation deck με τιμή 12 ευρώ το άτομο και η δεύτερη στο μπαλκόνι γύρω γύρω όπου έχουν κ ένα σημείο με διάφανο πάτο, στέκεσαι εκεί κ από κάτω χάσκει το χάος
Ο Τάσος που είναι φήαρλες ψήθηκε να πάρει την κουρτίνα δύο, αλλά τον έσωσε που είχαν αναμονή και γλύτωσε το 20ρικο.

Ανεβήκαμε στο ντεκ και χαζέψαμε τη θέα της πόλης από ψηλά.
Μανχάταν;

Ο Merdeka 118

Φαίνονται και οι Πετρόνας

Η Κουάλα Λουμπούρ των 2 εκατ. κατοίκων, μητροπολιτικό και οικονομικό κέντρο της χώρας, με υψηλό ρυθμό ανάπτυξης και πλήθος πολιτιστικών και αθλητικών διοργανώσεων διεθνούς κύρους όπως το παγκόσμιο πρωτάθλημα φόρμουλα 1, το 2017 και άλλα πολλά.
Να θυμίσω ότι στη Θεσσαλονίκη ακόμα συζητάμε για το αν θα γίνει ο πρώτος ουρανοξύστης στο χώρο του παλιού Αλλατίνη;
Αλλά τι να συγκρίνω τώρα....ΘΛΙΨΗ και μόνο.

Τελευταία μας βόλτα ήταν η ημερήσια επίσκεψη στους Πετρόνας.

Είδαμε κάποιον να σφουγγαρίζει στον 1ο όροφο που είχαμε οπτική, δηλαδή να έρθεις να νοικιάσεις γραφείο στους Πετρόνας και να είσαι στον πρώτο όροφο; Κάποιος σε τρολλάρει...

Συμφωνήσαμε ότι τη μέρα είναι εντυπωσιακοί αλλά πραγματικά εκθαμβωτικοί είναι φωτισμένοι τη νύχτα.

Αποκαμωμένοι από το χιλιόμετρο και τη ζέστη, σφυρίξαμε τη λήξη της ξενάγησης και ξεχυθήκαμε στα εμπορικά για σβήσιμο της κάψας και της δίψας.
Μπαίνοντας μέσα στον παγετώνα του εμπορικού, λογικά εδώ μετράνε καθημερινά νεκρούς, εύστοχα παρατήρησε ο Τάσος, 35 έξω, 15 μέσα, τι διάολο δεν πλευριτώνονται; Τουλάχιστον! Από οικολογική συνείδηση πάντως σκίζουν....

Σάββατο μεσημέρι ο κόσμος ήταν ξαμολημένος. Οι δρόμοι φρακαρισμένοι, τα μαγαζιά φισκαρισμένα και γενικά ο πληθυσμός κυκλοφορούσε. Από τη μία τους λυπήθηκα που έχουν τέτοιες θερμοκρασίες και βράζουν μέσα στην πόλη. Αλλά δεν μπορώ να εκφέρω άποψη, δεν έχω ιδέα αν υπάρχει παραλία σε λογική απόσταση, ή αν δεν τους ενδιαφέρει καν επειδή το καλοκαίρι τους διαρκεί για πάντα.

Εγώ πάλι είχα φάει ένα σκάλωμα να δοκιμάσω το ντόπιο ρότι κανάι . Είχα διαβάσει ότι πέρσι το έβγαλαν 2ο καλύτερο πρωινό στον κόσμο. Με 4η τη μπουγάτσα! Πρώτο ήταν το pasteis de belem που έχω ήδη δοκιμάσει και 3ο κάτι από το Μεξικό που φιλοδοξώ να γευτώ σε επόμενο ταξίδι
Ρωτάω από δω, ρωτάω από κει, άλλοι δεν καταλάβαιναν τι θέλω, άλλοι μου έδειχναν προς μία κατεύθυνση, το προσπάθησα για λίγο, αλλά εκεί που με έστελναν δεν υπήρχε τίποτα και σύντομα εγκατέλειψα την προσπάθεια, θα ζήσω και χωρίς να το φάω, κάποια στιγμή έπρεπε να φεύγουμε.

Καλέσαμε ένα grab να μας πάει στο ξενοδοχείο να φορτώσουμε βαλίτσες και από κει στο διαμέρισμα που είχα κλείσει κάπου στη Sepang, ώστε να είμαστε κοντά στο αεροδρόμιο.
Τουλάχιστον αυτή ήταν η πρόθεση.
Στην πράξη πειραματίστηκα με την εφαρμογή να παραγγείλω τριγωνική διαδρομή, μόνο που αντί να βάλω το ξενοδοχείο της Κουάλα πρώτο, το έβαλα τελευταίο και το κατάλαβα όταν είμασταν ήδη σε αυτοκινητόδρομο και έβλεπα την πόλη πίσω μας. Μαντάρα τα έκανα

Θα μας πήγαινε δηλαδή στη Σέπαγκ και μετά θα μας γύριζε πίσω στην πόλη!
Το έσωσε ο ταρίφας, που ήταν ένας συνεσταλμένος πιτσιρικάς, συνεργάστηκε αμέσως, δεν ήταν πολύ εύκολο να το πάρει ανάποδα, αλλά το έκανε, ευτυχώς που είχαμε άπλα χρόνου και γλυτώσαμε τη φρίκη. Αν ήταν να φεύγει το αεροπλάνο να μας έβλεπα....

Από κει και μετά η μέρα πήρε δύσκολη τροπή.
Γυρίσαμε πίσω, πήραμε τις βαλίτσες και ξανά προς τη δόξα τραβά....Φτάσαμε σκασμένοι σ ένα τεράστιο κτίριο, από ότι καταλάβαμε είχε διαμερίσματα διαφόρων ιδιοκτησιών-κάποια από αυτά τα διέθεταν για μόνιμους ενοικιαστές και κάποια στους τουρίστες.

Το μόνο που ήθελα εκείνη την ώρα ήταν να αράξω για το υπόλοιπο στην τεράστια πισίνα που έβλεπα στην κράτησή μου, να πιώ μια παγωμένη μπύρα και να προετοιμαστώ ψυχολογικά για την αναχώρηση.

Αυτό που βρήκα όμως, ήταν μια άνευ λόγου και αιτίας ταλαιπωρία, όταν ο ρεσεψιονίστ μας ενημέρωσε ότι η κράτησή μας ήταν άκυρη. Σε κατάλυμα πληρωμένο!!
Ολόκληρο το ταξίδι βγήκε με απλές κρατήσεις δίχως να έχω προπληρώσει τίποτα και είχαν πάει όλα ρολόι.
Αυτό που είχε εξοφληθεί, μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει. Βρήκα την απόδειξη πληρωμής, τίποτα πάλι. Επικοινώνησαν με τον ιδιοκτήτη ο οποίος επέμενε ότι δεν έχει κράτηση και μας παρέπεμψε στην booking.
Ευτυχώς που είχα αγοράσει σιμ και μπορούσα να κάνω κλήσεις.
'Εμπλεξα σε μία ατελείωτη συνομιλία, να προσπαθώ να εξηγήσω σε υπάλλήλους της Booking αυτό που συνέβαινε, το έβλεπαν κ αυτοί ότι έχω πληρώσει, αλλά επέμεναν ότι τα πρωτόκολλά τους επιβάλλουν να επικοινωνούν πρώτα με τον ιδιοκτήτη.
Ο μάγκας προφανώς είχε δώσει το διαμέρισμα αλλού και έκανε την πάπια. Τώρα τι συνέπειες μπορεί να έχει από την πλατφόρμα δεν έχω ιδέα.

Εμείς πάντως επί ένα τρίωρο τρώγαμε ξύλο....
Μιλούσα ατελείωτα, έστελνα μέιλ και περίμενα να βγει άκρη.
Τελικά μου έστειλαν λινκ από ένα διαμέρισμα στο ίδιο κτίριο, πολύ μεγαλύτερο από όσο μπορεί να χρειαζόμασταν, με διαφορά τιμής που θα κάλυπτε η Booking. Πάτησα αποδοχή να ξεμπερδεύουμε και ξεθεωμένοι ανεβήκαμε, το σπίτι ήταν τεράστιο, πεντακάθαρο και γωνιακό με θέα ως εκεί που έφτανε το μάτι.
Αν ήμουν στα καλά μου θα το αγόραζα, σε κείνη τη φάση απλά διαλέξαμε από ένα δωμάτιο και κατεβαίνοντας στο μάρκετ του ισογείου να βρούμε κάτι για φαγητό, περάσαμε από την πισίνα που ήταν η φαντασίωση για το τελευταίο απόγευμα.
Κόντεψα να βάλω τα κλάματα όταν είδα τι χάσαμε, αλλά...ήταν αργά πια για δάκρυα, έτσι βολεύτηκα με ένα ωραιότατο ντουζ και απλώθηκα στεγνή από ενέργεια και άκεφη, διαγώνια, στο υπέρδιπλο στρώμα μου.

Το δωμάτιο είχε δύο κάθετες τζαμαρίες αντί για τοίχους, με θέα breathtaking που λένε στο χωριό μου, και ήταν η παρηγοριά μου το βράδι εκείνο, όταν ξάπλωσα στο σκοτεινό δωμάτιο, να βλέπω έξω τη γηπεδάρα με τα παιδιά να παίζουν αδιάκοπα ως αργά, χαρίζοντάς μου την όμορφη αυτή εικόνα. Την τελευταία της χώρας.

'Οσοι με ξέρουν καταλαβαίνουν.

Το πρωί χρειαστήκαμε περίπου 15 λεπτά μέχρι το αεροδρόμιο, είχα προνοήσει να έχουμε τουλάχιστον ένα 3ωρο "αέρα" πριν από την πτήση, ανησυχώντας για τις καθυστερήσεις στο τεράστιο αεροδρόμιο. Κυριακή πρωί με πολύ κόσμο, όλα κύλησαν όμως γρηγορότερα και δεν υπήρξαν άλλα απρόοπτα.
Ύστερα από τη 12ωρη πτήση μέχρι την Κωνσταντινούπολη, 5ωρη αναμονή στο Ατατούρκ και πτήση για Θεσσαλονίκη, φτάσαμε στα σπίτια μας, επιστροφή στο χειμώνα και την κανονικότητα.

Τέλος λοιπόν για το ταξίδι, που για μένα δεν τελείωσε στα τέλη του Γενάρη, αλλά συνέχισα να ταξιδεύω νοερά όσο τα περιέγραφα, όσο ξαναβουτούσα στις αναμνήσεις για να ανασύρω τα γεγονότα. Ταξίδευα ακόμη και η αυλαία θα πέσει με την τελευταία τελεία.

Μένει ένα κεφάλαιο ακόμη, closure, επίλογος με συμπεράσματα και με όσα πρακτικά μπορέσω να θυμηθώ για να βοηθήσω αυτούς που πρόκειται να ταξιδέψουν.

Ευχαριστώ όσους με ακολουθήσατε ως εδώ, φιλοδοξώ να σας πήρα και εσάς λιγάκι μαζί μας, μια όμορφη βόλτα στις περιπλανήσεις μας.






Επίλογος – Λοιπά συμπεράσματα.


Kαι πως χαρακτηρίζουμε ένα ταξίδι απόλυτα επιτυχημένο;

Αν μπει θέμα στο φόρουμ θα δούμε πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Άλλος γιατί είδε όσα περίμενε και παραπάνω, άλλος επειδή δεν του έτυχε τίποτα περίεργο, άλλος επειδή γουστάρει τις χλίδες και το ρηλάξ και άλλος γιατί πάτησε τo κάθε κορφοβούνι.

Εγώ πάλι με τα δικά μου μυαλά, έχω κάθε λόγο να δηλώνω απόλυτα ικανοποιημένη. Ένα μεγάλο ταξίδι με πολλά παρακλάδια και το βάρος του οργανωτικού να πέφτει αυτούσιο επάνω μου.

Πρώτα από όλα είμαι χαρούμενη γιατί το φέραμε εις πέρας υγιείς, δίχως να κλατάρουμε σοβαρά, γι αυτό και μόνο κερδίζουμε βραβείο.

Επόμενη υποκειμενική παράμετρος οι προσδοκίες. Ο καθένας μας είχε κάτι διαφορετικό στο μυαλό του, τέσσερις άνθρωποι , τέσσερις προσωπικότητες, χούγια, παραξενιές, μοναδικότητα.

Αυτό που μας δένει και μας σώζει ως παρέα και ταξιδιώτες, είναι ότι μας αρέσει η εναλλαγή, ταξιδεύουμε με ρυθμό, απολαμβάνουμε όταν πρέπει, αλλά οι σφιχτοί χρόνοι μας βγαίνουν εύκολα και δε νιώσαμε ότι χάσαμε κάτι σημαντικό.

Πολλοί με ρώτησαν αν με κουράζει να ταξιδεύω με τόσα άτομα. Κατηγορηματικά ΟΧΙ. Δεν ένιωσα ούτε στιγμή ότι με κούρασαν, ότι βαρέθηκα ή ότι αποζητώ την ησυχία μου. Ελπίζω και κείνοι το ίδιο.

Υπερισχύει ότι περάσαμε όμορφα, γελάσαμε μέχρι δακρύων, απολαύσαμε στιγμές, συγκινηθήκαμε, κουραστήκαμε, νευριάσαμε, το ζήσαμε.

Για το Βιετνάμ, θεωρώ ότι ήταν εξαιρετική επιλογή σαν πρώτη επαφή με την Ασία. Μεγάλη χώρα, με αντιθέσεις, όαση στα μάτια του ταξιδευτή που ψάχνει τροφή για σκέψη, διαφορετικός πολιτισμούς, νοοτροπίες, φύση, αξιοθέατα, κλίμα.

Αναγκαστικά έμειναν πολλά απέξω, όμως πήραμε μία χορταστική δόση από πόλεις και τοπία, εδώ συνοπτικά τις εντυπώσεις μου από κάθε προορισμό.

Πόλεις-Τοποθεσίες

• Σιγκαπούρη. Ότι και να πεις είναι λίγο. Η πληθωρική χάι τεκ πόλη που εντυπωσιάζει και τον πιο ταξιδεμένο. Ιδανική για stopover και ξεκίνημα ταξιδιού.
• Ανόι. Αν πετάξεις από Σιγκαπούρη, πέφτεις κατευθείαν στα βαθιά. Μια βόλτα στο Οld Quarter έχει τα πάντα. Τα περισσότερα μηχανάκια που θα δεις στη ζωή σου, κόρνες και φασαρία, η ζωή τους όλη σε κοινή θέα στο πεζοδρόμιο, μαγείρεμα, καφές, μουχαμπέτι, κράχτες, εμπορεύματα, καλώς ήρθε το δολάριο. Παραέξω οι περίτεχνοι φορτωμένοι βουδιστικοί και άλλοι ναοί όπως και το μοναδικό Μαυσωλείο μονοπωλούν το ενδιαφέρον σε μια αχανή πόλη με βρώμικο αέρα και δύσκολη επιβίωση.
• Nih Bihn η επιβλητική φύση της επαρχίας με τον ποταμό Tam Coc και το περίεργο στυλ κωπηλασίας. Πανέμορφη εκδρομή στο ποτάμι, θεόρατοι κάθετοι βράχοι μέσα στο νερό και στα καπάκια 500 σκαλιά ανάβαση στο ψηλότερο σημείο με καταπληκτική θέα και ένα δράκο. Άχαστο.
• Halong Bay. Οι θεόρατοι βράχοι στη θάλασσα αυτή τη φορά. Το ινσταγκραμικό χαιλάιτ του βορρά, χάρμα οφθαλμών και λοιπών αισθήσεων. Το κάναμε με στυλ και χλίδα και φυσικά το απολαύσαμε.
• Χουέ. Η παλιά πρωτεύουσα είναι κυρία με τα όλα της και το δείχνει. Με την πανέμορφη σπουδαία αυτοκρατορική της πόλη , ποτάμι και ωραίο φαγητό, της αξίζει μια βόλτα (τουλάχιστον)
• BanaHills . Η Ντίσνευλαντ στις κορυφογραμμές. Όλοι ξέρουν τη golden bridge με τις χερούκλες, αλλά αυτό που ενθουσιάζει είναι το γενικότερο πρότζεκτ που συναντάς πάνω στο βουνό. Είναι τρελοί αυτοί οι Βιετναμέζοι (αν και το έχτισαν Γάλλοι)
• Χόι Αν. Αν πας βραδάκι και δεν γοητευτείς από τα βαρκάκια, φαναράκια και την μαγεία στην ατμόσφαιρα, ο εσωτερικός σου κόσμος έχει θέμα, δες ένα γιατρό να σου το λύσει.
• Ντανάγκ. Ευχάριστη έκπληξη, δεν πουλάει παλιά πόλη και βρώμα, αλλά εξάγει ουρανοξύστες και digital nomads. Διαθέτει και παραλιάρα με κοκοφοίνικες.
• Χο Τσι Μιν. Το Ανόι με ουρανοξύστες. Δηλαδή η πόλη φόρεσε μοντέρνο πρόσωπο, φάρδυνε τους δρόμους, έπεσε και ο σχετικός παράς, όμως η ζωή, η νοοτροπία και τα μηχανάκια παρέμειναν τα ίδια. Το Μουσείο πολέμου σε γονατίζει…
• Μεκόγκ Δέλτα. Το κάναμε διήμερο και ήταν από τις καλύτερες επιλογές του ταξιδιού. Η ποδηλατάδα κατά μήκος του ποταμού και οι επισκέψεις στα σπίτια, ήταν ό,τι πιο αυθεντικό ζήσαμε, το συστήνω δαγκωτό.
• Κουάλα Λουμπούρ. Λίγος ο χρόνος αλλά αρκετός για να μας καταπλήξει, η ανάπτυξη φωνάζει από μακριά, ενώ το μπεν μιξ πολιτισμικό προφίλ των κατοίκων, της προσδίδει χαρακτήρα. Μεγάλο αρνητικό το σιχαμερό κλίμα.

Μετακινήσεις

• Πήραμε αεροπλάνα, τρένα, πλοία, λεωφορεία, βάρκες. Όλα στην ώρα τους και ποιοτικά (για τη βάρκα δεν παίρνω όρκο όμως).
• Τα ιδιωτικά τράνσφερ με κάτι θηριώδη Suv και την εκδρομή στα BaNaHills μας τα οργάνωσε η γλυκύτατη Kieu, από το Sea Travel και τη συστήνω με κλειστά τα μάτια.

SeA Travel

Κουζίνα

Το Βιετνάμ είναι εκτός των άλλων γαστριμαργικός προορισμός. Φάγαμε πολύ ενδιαφέροντα πιάτα, ξεχώρισα την εθνική τους σούπα Pho, το Bun Cha (ζητείστε να σας το προφέρουν οι ντόπιοι θα το διασκεδάσετε) κεφτεδάκια με ρύζι, το Com Tam και παραλλαγές ρύζι, νουντλς με κρέας ή κοτόπουλο, οι μπαγκέτες Ban Mi, ψητή πάπια, ενώ είναι παράδεισος για τους αστακογαριδοφάγους (που δεν είμαι). Τιμές ξεφτιλέ ολέ! Με ένα 10ρικο τρως όλο το μαγαζί.

‘Ανθρωποι

Το μεγάλο ατού της χώρας. Συνεσταλμένοι αλλά περήφανοι, ευγενικοί μέχρι αηδίας, πάνω που αρχίζεις να φορτώνεις από τα υπερβολικά πληζ και θένκ γιου κάτι θα κάνουν οι μπαγάσηδες για να σε σκλαβώσουν. Χαμογελαστοί, αεικίνητοι, αν δεν ήταν τόσο πρήχτες θα τους λάτρευα.

Ασφάλεια

Κινδυνεύεις μόνο από τα μηχανάκια. Κατά τ άλλα δεν είδα, δεν άκουσα. Βέβαια εμείς κυκλοφορούμε ρεμάλια, χωρίς τσάντες και κρεμαστούλια, τα κινητά δεμένα στο λαιμό, να κλέψουν τι; Έχω ακούσει για πορτοφολάδες και τσαντάκηδες, αλλά νομίζω ακόμη κι αν το σκέφτηκαν, το ξέχασαν όπως τους ήρθε. Πόσοι Βιετναμέζοι χρειάζονται για να ρίξουν κάτω 3 γομάρια και να φτάσουν σε μένα; Κουίζ.

Χρήματα

Revolut όπως παντού. Όχι δεν πληρώνεις με κάρτα, δε τη βγάλαμε πουθενά (στο Βιετνάμ). Αλλά μόλις αλλάξαμε τα ευρώ που είχαμε μαζί, σε τουριστικά πρακτορεία και στα καταλύματα (αλλάζουν παντού), βγάζαμε ντονγκ από τα ΑΤΜ με τις ρέβο. Προμήθεια είτε 0 ή ανάξια λόγου (κάτι λεπτά του ευρώ). Η ισοτιμία είναι 1 ευρώ κάπου 26.000 ντονγκ, χάναμε το μπούσουλα με τα μηδενικά.

Κόστος

Τα πάντα όλα όπως τα διαβάσατε κόστισαν χωρίς τα ψώνια (που ήταν αρκετά) στα 2100-2200€/άτομο, 20 μέρες και μοιράζονται ως εξής:

• 1.050€ όλα τα μεταφορικά μέσα (αεροπλάνα, τρένα και λεωφορεία)
• 523€ κρουαζιέρα και λοιπά καταλύματα
• 226€ εκδρομές, είσοδοι και ξεναγήσεις
• 80€ βίζα και ασφάλεια
• 300€ φαγητά, ποτά, καφέδες κλπ

Μόνο εξελάκι δε σας έβαλα!

Από εμένα, Over and Out.
Για άλλη μια φορά ευχαριστώ όσους με διαβάζουν κι εύχομαι υγεία σε όλους, να έχουμε κουράγια να ταξιδεύουμε και να επιστρέφουμε να σας τα λέμε.

Για όποιον, είναι τραβελστόρις τζάνκι και θέλει κ άλλο, σας βάζω λινκ με τις ιστορίες του Αντωνάκη που συνεχίζει ακόμη στην Ασία και γράφει για όλες τις διαδρομές μαζί μας και τα υπόλοιπα τα δικά του, εδώ

Στο my son kai marble mountains αναφερεις οτι πηγατε με οδηγο , απο που τον κλεισατε αυτον , επισησ με τον ιδιο οδηγο πηγατε da nang
θυμασαι πωσ λεγετοταν το ξενοδοχειο εκει

 

[evaT]

Στο my son kai marble mountains αναφερεις οτι πηγατε με οδηγο , απο που τον κλεισατε αυτον , επισησ με τον ιδιο οδηγο πηγατε da nang
θυμασαι πωσ λεγετοταν το ξενοδοχειο εκει

Αν διαβάσεις στον επίλογο αναφέρω το τοπικό γραφείο που κλείσαμε οδηγούς και τουρ. Για τα ξενοδοχεία πρέπει να σου ατειλω λινκ αν τα θέλεις στείλε μου προσωπικό μήνυμα.