Vsl Fot
Member
- Μηνύματα
- 16
- Likes
- 162
Καλησπέρα! Έχει περάσει κοντά ένας χρόνος από την καταγραφή της περιπέτειας που βιώσαμε στην Ιορδανία το 2023, κατά την οποία βρεθήκαμε λίγες μόνο ώρες μακριά από την Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης, καθώς το ξέσπασμα του πολέμου ανέβαλε επ’ αόριστων τα τότε ταξιδιωτικά μας πλάνα.
Το επόμενο καλοκαίρι(2024) από εκείνο τον Οκτώβρη, θέλαμε απεγνωσμένα λίγο κρύο και δροσερό αεράκι και ιδού! Καύκασος! Βόρειος ή Νότιος; Ιδού η απορία. Η αλήθεια είναι ότι οι μέρες που είχαμε στην διάθεση μας ήταν 13 και σε συνδυασμό με το ότι τα ταξίδια στην ρωσική επικράτεια είχαν δυσκολέψει αρκετά μετά την έναρξη του πολέμου το 2022, επιλέξαμε την Γεωργία!
Η χώρα ήταν μια από τις 15 Σοβιετικές Δημοκρατίες που αποτέλεσαν την περίφημη Σοβιετική Ένωση. Τα σημάδια από το παρελθόν είναι ακόμα ορατά, ιδίως όσων αφορά πολλές πτυχές της καθημερινής ζωής, την αρχιτεκτονική, την γαστρονομία κλπ, ωστόσο η συνολική μας εμπειρία και το βίωμα όσο παραμείναμε στη χώρα, συνηγορεί στο ότι η πλειοψηφία των Γεωργιανών φαίνεται πως παλεύει να αποδιώξει ότι συνδέει τη χώρα με το χτες, επιδιώκοντας στενότερους δεσμούς με την ΕΕ και τον "δυτικό" τρόπο ζωής, σε μια προσπάθεια ιυοθέτησης και απόκτησης της λεγόμενης Ευρωπαικής πολιτισμικής ταυτότητας.
Το ταξίδι μας, αποφασίσαμε να το χωρίσουμε σε 6 κεφάλαια, κάθε ένα από τα οποία εστίασε σε διαφορετική γεωγραφικά περιοχή. Ένα road trip 13 ημερών και 12 ωρών , 1500 χιλιομέτρων, 4 διαφορετικών μέσων μεταφοράς και πολύ φαγητού ξεδιπλώνεται παρακάτω!
Κεφάλαιο 1. Ημέρα 1. Τιφλίδα.
Στην πρωτεύουσα προσγειωθήκαμε αργά το βράδυ της Κυριακής στις 22/9. Το ξενοδοχείο ήταν wow! Ζωγραφισμένο εξ ολοκλήρου στο χέρι, κάθε δωμάτιο είχε τη δική του θεματική προσέγγιση. Εμείς μείναμε στο παρακάτω, το οποίο μέσα στην απλότητα του, ήταν ίσως από τα πιο όμορφα δωμάτια που έχουμε μείνει σε ταξίδι.
Αρκετά νωρίς το πρωί της Δευτέρας, η πρώτη μας επαφή με τη πόλη ήταν η επίσκεψη σε έναν τυπικό φούρνο για πρωινό. Το γεωργιανό ψωμί έχει το σχήμα ενός τεράστιου πεινιρλί σαν βάρκα και ψήνεται στα εσωτερικά τοιχώματα των παραδοσιακών κυλινδρικών φούρνων που προφέρονται ως τόνε ή θόνε. Εκτός από ψωμί, οι φούρνοι έχουν πίτες, πιροσκί και διάφορα καλούδια με ζύμες. Χαρακτηριστικό έδεσμα που θα βρεις κυριολεκτικά παντού είναι το Χατσαπούρι, τυρόπιτα δηλαδή με το παραδοσιακό τυρί της χώρας Σουλγκούνι, το οποίο είναι ελαφρώς αλμυρό αλλά πεντανόστιμο. Ανά την χώρα υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και κάθε περιοχή έχει το δικό της παραδοσιακό χατσαπούρι. Άλλες πίτες που θα βρεις συνήθως σε ενα γεωργιανό φούρνο είναι το λομπιάνι με γέμιση από κόκκινα φασόλια, τα πιροσκι με πατάτες και η κρεατόπιτα. Αυτές τις δύο εβδομάδες δοκιμάσαμε όσα περισσότερα μπορέσαμε και προσπαθώντας να θυμηθώ τι μας έκανε να δακρύσουμε από ικανοποίηση, στο μυαλό μου επανέρχεται ένα πιροσκί με πιπεράτα συκωτάκια πουλιών και ρύζι που πήραμε από ένα φούρνο έξω από το στάδιο της Δυναμό Τυφλίδας, όπως και μια κρεατόπιτα από ένα φούρνο στο Γκόρι που είχε μέσα βοδινό, κοτόπουλο και κρεμμύδια!
Ένας μίνι οδηγός για επιβίωση σε Γεωργιανό φούρνο!
Τα χιλιόμετρα που γραψαμε την πρώτη μέρα στην Τιφλίδα ήταν πολλά και πραγματική εντυπωση μας έκανε από την πρώτη κιόλας στιγμή η καθαριότητα της πόλης αλλά και το πόσο όμορφες εικόνες βλέπαμε τριγύρω. Βέβαια, η πρώτη μας εικόνα μετά το πρωινό, εκτός από τον αρχιτεκτονικό υπαρκτό σοσιαλισμό της οδού Rustaveli , είχε και ολίγον τι από υπαρκτό σουρεαλισμό! Στην πλατεία Ελευθερίας, ένας νεαρός ζητούσε λεφτά για χόρτο (Need money for weed), κακοποιώντας παράλληλα άναρχα μια κλασική κιθάρα. Ο σουρεαλισμός έγκειται στο ότι ο τύπος φορούσε ζακέτα του.. Παναθηναικού! Ένας θεός ξέρει πως μπορεί να βρέθηκε αυτή η ζακέτα στη κατοχή του. Αχ βρε Αλαφούζε που κατάντησες την ομάδα!
Η πλατεία Ελευθερίας της Τιφλίδας!
Η παλιά πόλη δεν μας ενθουσίασε ιδιαίτερα χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο, αλλά η θέα από την γέφυρα της σερβιέτας (και όμως, οι ντόπιοι έτσι αποκαλούν την συγκεκριμένη γέφυρα με το επίσημο όνομα “Γέφυρα της Ειρήνης”, λόγω του σχήματος της) ήταν μοναδική! Από τη πλατεία δίπλα στη γέφυρα ξεκινά και το τελεφερίκ που σε μεταφέρει στο λόφο πάνω απ’ την πόλη που βρίσκεται το φρούριο Narikala, καθώς και το επιβλητικό άγαλμα με τίτλο 'Mother of Georgia' που αγκαλιάζει την πρωτεύουσα. Η πρώτη, ξύλινη εκδοχή του αγάλματος, τοποθετήθηκε εκεί το 1958! Το φρούριο ήταν κλειστό για έργα συντήρησης αλλά έτσι και αλλιώς εμείς πήγαμε ως εκεί για τη θέα και τη βόλτα με το τελεφερίκ, που είναι και τα δύο εντυπωσιακά!
Στην κορυφή του λόφου, ένας μουσικός του δρόμου ρωτούσε όλους τους τουρίστες από που είναι και ξεκινούσε το αντίστοιχο τραγούδι. Εμάς μας έπαιξε ολίγον από συρτάκι και εθνικό ύμνο. Μιας και είπα τουρίστες. Ο αριθμός των Ευρωπαίων τουριστών ήταν κάτι το φυσιολογικό, αλλά για κάποιο λόγο την περίοδο που πήγαμε είχε πολλούς από την Ινδία και το Ισραήλ. Διάβασα αργότερα ότι η χώρα δίνει σχετικά εύκολα βίζα σε Ινδούς πολίτες, ενώ έχει πολύ καλές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ. Μου λύθηκε η απορία! Σε κεντρικότατο σημείο της πόλης υπάρχει μάλιστα και μνημείο για τα θύματα των επιθέσεων στις 7/10/23.
Μετά το τελεφερίκ και περπατώντας χωρίς χάρτη, φτάσαμε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας, το σχετικά καινούριο και με εντυπωσιακό μέγεθος και αρχιτεκτονική θρησκευτικό κέντρο της Τιφλίδας. Εντύπωση μας έκανε το ότι όλες οι γυναίκες εντός του ναού φορούσαν υποχρεωτικά μακριές φούστες και μαντίλα, κάτι που θα συναντούσαμε σε όλους τους ναούς στη συνέχεια του ταξιδιού. Από τη γέφυρα του Baratashvili και περνώντας από το εντυπωσιακό “σπίτι της δικαιοσύνης”, φτάσαμε στο πάρκο της 9ης Απριλίου. Στη διαδρομή παρατηρήσαμε ότι στην πόλη υπάρχουν πολλά διάσπαρτα πιάνο σε γέφυρες, σταθμούς, υπόγειες διαβάσεις αλλά και άκυρα σημεία. Πολλά εξ αυτών είναι σε λειτουργική κατάσταση και μπορείς να εξασκήσεις τις γνώσεις σου στην παικτική! Στην πόλη υπάρχουν αντίστοιχα και πολλά piano bar.
Τιφλίδα και πιάνο λοιπόν. Μια ιδιαίτερη σύνδεση, μια ιδιαίτερη αγάπη!
Φτάνοντας στο πάρκο, είχαν ξεκινήσει και οι πρώτες κουβέντες για το φαγητό της ημέρας. Με το φαγητό είμαστε πολύ φίλοι και κάθε επιλογή μέρους για φαγητό είναι για εμάς μία ιεροτελεστία. Στην προκειμένη και επειδή άκρη δεν βρίσκαμε, ήπιαμε πρώτα μερικές μπύρες σε ένα όμορφο taproom με το όνομα Hopa! Η ώρα όμως περνουσε, είχε νυχτώσει για τα καλά, άρχισε να ψιχαλίζει και εμείς ακόμα νυστικοί. Με τα πολλά κάτσαμε σε ένα όμορφο υπόγειο εστιατόριο με το όνομα Νikolozi. Ψητό κρέας με κρεμμύδια, πίτα με φασόλια και δύο κρεατόσουπες. Με κόλιανδρο. Πολύ κόλιανδρο. Βασικό στοιχείο της Γεωργιανής κουζίνας. Κάποιοι τον λατρεύουν. Κάποιοι τον μισούν. Όπως και η Α. Προς γνώση και συμμόρφωση λοιπόν για τις επόμενες παραγγελίες. "Without Cilantro Please!". Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Αλλιώς; Μούτρα! Η βροχή από ψιχάλες είχε γίνει μπόρα και κάπως έτσι τελείωσε και η πρώτη μέρα του ταξιδιού μας, με έναν ύπνο αφράτο και βαρύ σαν τα στομάχια μας μετά το φαγητό.
Κόλιανδρος! Παντού!
Κεφάλαιο 1. Ημέρα 2. Τυφλίδα.
Το πρωί και μετά από ένα γερό πρωινό στο ξενοδοχείο, ξεκινήσαμε κάνοντας μια πρώτη βόλτα πέριξ αυτού. Η συγκεκριμένη γειτονιά του κέντρου είναι αρκετά ενδιαφέρουσα καθώς σε αυτή βρίσκονται μεταξύ άλλων, η εντυπωσιακή εκκλησία Metekhi, τα περίφημα λουτρά της πόλης, το τζαμί Juma αλλά και ένας πανέμορφος καταρράκτης που προβάλει στο τέλος ενός μικρού περιαστικού μονοπατιού που ξεκινάει από τα λουτρά!
Ο Καύκασος παραμένει ένα σταυροδρόμι πολιτισμών. Juma Mosque.
Στη συνέχεια και έχοντας ως προορισμό την κεντρική αγορά της πόλης αλλά και την μπουτίκ της Δυναμό Τιφλίδας έξω από το στάδιο Μπόρις Παιχάτζε, μπήκαμε για πρώτη φορά σε μετρό Σοβιετικής κατασκευής. WoW! Κατεβαίναμε, κατεβαίναμε, κατεβαίναμε και οι κυλιόμενες σταματημό δεν είχαν. Οι συγκεκριμένοι σταθμοί σοβιετικής προέλευσης, όπως είναι οι ξακουστοί της Μόσχας, του Κιέβου και της Αγίας Πετρούπολης, χαρακτηρίζονται από το μεγάλο τους βάθος, κυρίως για λόγους στρατηγικής μιας και μπορούσαν να λειτουργήσουν ως καταφύγια, αλλά και ως δείγμα ανωτερότητας της σοβιετικής μηχανικής. Το εισιτήριο αρκετά φθηνό, οι συρμοί γεμάτοι αλλά καθαροί και βουρ για τον κεντρικό σταθμό τραίνων.
Μετρό Τιφλίδας! Έτος κατασκεύης 1966!
Γύρω από το σταθμό, μέχρι το κεντρικό παζάρι της πόλης ονόματι Dezerter και εντός αυτού, χιλιάδες πάγκοι κατηγοριοποιημένοι ανά είδος, πουλάνε κυριολεκτικά τα πάντα. Φρούτα, λαχανικά, ρούχα, βιβλία, τυριά, κρέατα, έπιπλα κλπ κλπ. Τα πάντα! Εδώ αναπνέει το εμπόριο της πρωτεύουσας. Βγαίνοντας από το σταθμό βρίσκεται και η φημισμένη αγορά χρυσού της πόλης, εντός της οποίας βρίσκει κανείς τις καλύτερες ισοτιμίες συναλλάγματος στην πόλη.
Φτάνοντας στη μπουτίκ που προανέφερα, μετά λύπης ενημερώθηκα ότι είχαν εξαντληθεί τα κασκόλ της ομάδας. Είναι μια προσωπική λόξα που έχω, να αγοράζω ένα κασκόλ της ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης στην οποία βρίσκομαι. Έτσι για το ενθύμιο. Την ώρα που γράφεται το παρών κείμενο είμαι στα 34. Είναι μια καλή αρχή. Μετά το γήπεδο συνεχίστηκαν οι βόλτες, φάγαμε το νοστιμότατο πιροσκί με τα συκωτάκια και το ρύζι που είπα πριν κάμποσες παραγράφους, περπατήσαμε σε όμορφους δρόμους και στενά, περάσαμε έξω από το σπίτι που έμεινε για λίγο διάστημα ο διάσημος Ρώσος συγγραφέας Λέων Τολστόι και κάναμε μια στάση ανασυγκρότησης σε ένα όμορφο ευρωπαικού τύπου καφέ με το όνομα Slow, το οποίο αν θυμάμαι καλά είχε και νόστιμα γλυκά ενώ οι εργαζόμενοι ήταν χαμογελαστοί και φιλικότατοι. Το αναφέρω, μιας και η πρώτη μας επαφή με τους κάτοικους της Τιφλίδας, μας άφησε την εντύπωση ότι πρόκειται για ψυχρό και απότομο λαό χωρίς διάθεση συναναστροφής. Αυτό είναι βέβαια ένα υποκειμενικό βίωμα, καθώς δεν γίνεται να τσουβαλιάζεις έναν ολόκληρο λαό προσδίδοντας του αντικειμενικά χαρακτηριστικά. Η συνέχεια του ταξιδιού θα μας διαψεύσει ευχάριστα!
Τιφλίδα underground!
Μετά το καφέ, σκοπός μας ήταν να εκπληρωθεί και ο στόχος της Α, να αγοράσει μια παραδοσιακή Παπάκα! Ναι, καλά ακούσατε. Η Papakha, είναι ένα παραδοσιακό καπέλο που φοράνε εδώ και αιώνες στο Βόρειο Καύκασο και είναι φτιαγμένα από μαλλί προβάτου. Για όσους έχουν εικόνα, είναι το καπέλο που φόραγε ο Khabib, ο διάσημος παλαιστής από το Dagestan, όταν έμπαινε στο ρίνγκ. Είχαμε διαβάσει ότι αυθεντικές παπάκες, ίσως πουλάνε στο παζάρι που στήνεται στο πάρκο της 9ης Μαρτίου, στο Dry Bridge market. Έτσι και έγινε. Ανάμεσα σε πάγκους παλιατζήδων, εμπόρους χαλιών και πίνακων ζωγραφικής, βρήκαμε και δύο πάγκους να πουλάνε αυθεντικές χειροποίητες παπάκες με κανονικό μαλλί προβάτου, όχι σαν το συνθετικό μαλλί που βρίσκεις στα τουριστικά μαγαζιά του κέντρου.
Ιδού! Αυθεντικές Παπάκες!
Με τη διάθεση στα ύψη, συνεχίσαμε το περπάτημα στη πόλη, χαζέψαμε για ώρα πιτσιρίκια να μαθαίνουν skate στο μεγάλο skatepark του Dedaena park, παραλάβαμε το πρώτο αμάξι του roadtrip που θα ξεκινούσε επίσημα την επομένη και πήγαμε να φάμε στο Khinkali no1 bar. Περίεργο όνομα μαγαζιού σίγουρα, το οποίο ειδικεύεται όπως μαρτυρά και η ονομασία του, στα Χινκάλι.Το απόλυτο πιάτο, η επιτομή της Γεωργιανής κουζίνας. Η ζυμαρική μαγειρική εκδοχή των Γεωργιανών! Τα χινκάλι είναι ουσιαστικά βραστά πουγκιά ζυμαρικών, εντός των οποίων υπάρχει κρέας, τυρί, πατάτα ή μανιτάρια. Η κλασική εκδοχή με το κρέας είναι αρκετά νόστιμή. Υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος που τα τρώς, καθώς ξεκινάς με μια μικρή δαγκωνιά στην ζύμη, η οποία σου επιτρέπει να ρουφήξεις τον ζωμό που βρίσκεται εντός, πρωτού δαγκώσεις το υπόλοιπο περιεχόμενο. Έτσι, δεν θα λερωθείς και θα το απολαύσεις στο έπαρκο. Εκτός από τα χινκάλι, πήραμε ξανά ένα πιάτο με ψητό κρέας και κρεμμύδια, όπως και ένα “Ατζάριαν” χατσαπούρι, για το οποίο όμως θα μιλήσουμε σε επόμενο κεφάλαιο, όταν φάγαμε την εν λόγω εκδοχή στην πηγή του, στο Μπατούμι. Άλλη μια ημέρα με κακή επιλογή ώρας φαγητού φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της! Λέω κακή, γιατί μια βόλτα για την χώνεψη ήταν επιβεβλημένη!
Τα ξακουστά Χινκάλι!
Μετά το φαγητό κάναμε μια βόλτα γύρω από την πλατεία Rustaveli. Εδώ χτυπάει η καρδιά της πρωτεύουσας. Ανάμεσα στα μνημειώδη κτήρια που στεγάζουν την όπερα της πόλης, το κοινοβούλιο, μουσεία και πανεπιστημία, βρίσκεται η πολύβουη πλατεία. Φοιτητές, νεαροί, πλανόδιοι, μουσικοί,άνθρωποι όλων των ηλικιών παντού δεξιά και αριστερά, με την παράσταση να κλέβει μια χορωδία βουδιστών μοναχών που έχει καταλάβει μια γωνιά της πλατείας και ψέλνει γοερά! Η συγκεκριμένη πλατεία εδώ και περίπου 400 ημέρες, αποτελεί τον πυρήνα των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων που λαμβάνουν χώρα στη Γεωργία. Η ώρα περνούσε ευχάριστα χαζεύοντας την κίνηση της πόλης, αλλα δυστυχώς για εμάς η ξεκούραση ήταν αναγκαία καθώς αρκετά νωρίς την επομένη, ξεκινάει το δεύτερο κεφάλαιο του ταξιδιού, που ακούει στο όνομα Georgian military road! Αποχαιρετάμε την Τιφλίδα με τις καλύτερες εντυπώσεις, μια πόλη σύγχρονη, όμορφη, ιστορική που ακροβατεί ανάμεσα στο χτες, το σήμερα και το αύριο, προσπαθωντας να συγκροτήσει τη δική της προσωπική ταυτότητα.
Metekhi Church. Μια ηλικιωμένη γυναίκα προσεύχεται δυνατά, εικόνα που συνάδει με την έντονη θρησκευτικότητα της χώρας.
Το επόμενο καλοκαίρι(2024) από εκείνο τον Οκτώβρη, θέλαμε απεγνωσμένα λίγο κρύο και δροσερό αεράκι και ιδού! Καύκασος! Βόρειος ή Νότιος; Ιδού η απορία. Η αλήθεια είναι ότι οι μέρες που είχαμε στην διάθεση μας ήταν 13 και σε συνδυασμό με το ότι τα ταξίδια στην ρωσική επικράτεια είχαν δυσκολέψει αρκετά μετά την έναρξη του πολέμου το 2022, επιλέξαμε την Γεωργία!
Η χώρα ήταν μια από τις 15 Σοβιετικές Δημοκρατίες που αποτέλεσαν την περίφημη Σοβιετική Ένωση. Τα σημάδια από το παρελθόν είναι ακόμα ορατά, ιδίως όσων αφορά πολλές πτυχές της καθημερινής ζωής, την αρχιτεκτονική, την γαστρονομία κλπ, ωστόσο η συνολική μας εμπειρία και το βίωμα όσο παραμείναμε στη χώρα, συνηγορεί στο ότι η πλειοψηφία των Γεωργιανών φαίνεται πως παλεύει να αποδιώξει ότι συνδέει τη χώρα με το χτες, επιδιώκοντας στενότερους δεσμούς με την ΕΕ και τον "δυτικό" τρόπο ζωής, σε μια προσπάθεια ιυοθέτησης και απόκτησης της λεγόμενης Ευρωπαικής πολιτισμικής ταυτότητας.
Το ταξίδι μας, αποφασίσαμε να το χωρίσουμε σε 6 κεφάλαια, κάθε ένα από τα οποία εστίασε σε διαφορετική γεωγραφικά περιοχή. Ένα road trip 13 ημερών και 12 ωρών , 1500 χιλιομέτρων, 4 διαφορετικών μέσων μεταφοράς και πολύ φαγητού ξεδιπλώνεται παρακάτω!
Κεφάλαιο 1. Ημέρα 1. Τιφλίδα.
Στην πρωτεύουσα προσγειωθήκαμε αργά το βράδυ της Κυριακής στις 22/9. Το ξενοδοχείο ήταν wow! Ζωγραφισμένο εξ ολοκλήρου στο χέρι, κάθε δωμάτιο είχε τη δική του θεματική προσέγγιση. Εμείς μείναμε στο παρακάτω, το οποίο μέσα στην απλότητα του, ήταν ίσως από τα πιο όμορφα δωμάτια που έχουμε μείνει σε ταξίδι.
Αρκετά νωρίς το πρωί της Δευτέρας, η πρώτη μας επαφή με τη πόλη ήταν η επίσκεψη σε έναν τυπικό φούρνο για πρωινό. Το γεωργιανό ψωμί έχει το σχήμα ενός τεράστιου πεινιρλί σαν βάρκα και ψήνεται στα εσωτερικά τοιχώματα των παραδοσιακών κυλινδρικών φούρνων που προφέρονται ως τόνε ή θόνε. Εκτός από ψωμί, οι φούρνοι έχουν πίτες, πιροσκί και διάφορα καλούδια με ζύμες. Χαρακτηριστικό έδεσμα που θα βρεις κυριολεκτικά παντού είναι το Χατσαπούρι, τυρόπιτα δηλαδή με το παραδοσιακό τυρί της χώρας Σουλγκούνι, το οποίο είναι ελαφρώς αλμυρό αλλά πεντανόστιμο. Ανά την χώρα υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και κάθε περιοχή έχει το δικό της παραδοσιακό χατσαπούρι. Άλλες πίτες που θα βρεις συνήθως σε ενα γεωργιανό φούρνο είναι το λομπιάνι με γέμιση από κόκκινα φασόλια, τα πιροσκι με πατάτες και η κρεατόπιτα. Αυτές τις δύο εβδομάδες δοκιμάσαμε όσα περισσότερα μπορέσαμε και προσπαθώντας να θυμηθώ τι μας έκανε να δακρύσουμε από ικανοποίηση, στο μυαλό μου επανέρχεται ένα πιροσκί με πιπεράτα συκωτάκια πουλιών και ρύζι που πήραμε από ένα φούρνο έξω από το στάδιο της Δυναμό Τυφλίδας, όπως και μια κρεατόπιτα από ένα φούρνο στο Γκόρι που είχε μέσα βοδινό, κοτόπουλο και κρεμμύδια!
Ένας μίνι οδηγός για επιβίωση σε Γεωργιανό φούρνο!
Τα χιλιόμετρα που γραψαμε την πρώτη μέρα στην Τιφλίδα ήταν πολλά και πραγματική εντυπωση μας έκανε από την πρώτη κιόλας στιγμή η καθαριότητα της πόλης αλλά και το πόσο όμορφες εικόνες βλέπαμε τριγύρω. Βέβαια, η πρώτη μας εικόνα μετά το πρωινό, εκτός από τον αρχιτεκτονικό υπαρκτό σοσιαλισμό της οδού Rustaveli , είχε και ολίγον τι από υπαρκτό σουρεαλισμό! Στην πλατεία Ελευθερίας, ένας νεαρός ζητούσε λεφτά για χόρτο (Need money for weed), κακοποιώντας παράλληλα άναρχα μια κλασική κιθάρα. Ο σουρεαλισμός έγκειται στο ότι ο τύπος φορούσε ζακέτα του.. Παναθηναικού! Ένας θεός ξέρει πως μπορεί να βρέθηκε αυτή η ζακέτα στη κατοχή του. Αχ βρε Αλαφούζε που κατάντησες την ομάδα!
Η πλατεία Ελευθερίας της Τιφλίδας!
Η παλιά πόλη δεν μας ενθουσίασε ιδιαίτερα χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο, αλλά η θέα από την γέφυρα της σερβιέτας (και όμως, οι ντόπιοι έτσι αποκαλούν την συγκεκριμένη γέφυρα με το επίσημο όνομα “Γέφυρα της Ειρήνης”, λόγω του σχήματος της) ήταν μοναδική! Από τη πλατεία δίπλα στη γέφυρα ξεκινά και το τελεφερίκ που σε μεταφέρει στο λόφο πάνω απ’ την πόλη που βρίσκεται το φρούριο Narikala, καθώς και το επιβλητικό άγαλμα με τίτλο 'Mother of Georgia' που αγκαλιάζει την πρωτεύουσα. Η πρώτη, ξύλινη εκδοχή του αγάλματος, τοποθετήθηκε εκεί το 1958! Το φρούριο ήταν κλειστό για έργα συντήρησης αλλά έτσι και αλλιώς εμείς πήγαμε ως εκεί για τη θέα και τη βόλτα με το τελεφερίκ, που είναι και τα δύο εντυπωσιακά!
Στην κορυφή του λόφου, ένας μουσικός του δρόμου ρωτούσε όλους τους τουρίστες από που είναι και ξεκινούσε το αντίστοιχο τραγούδι. Εμάς μας έπαιξε ολίγον από συρτάκι και εθνικό ύμνο. Μιας και είπα τουρίστες. Ο αριθμός των Ευρωπαίων τουριστών ήταν κάτι το φυσιολογικό, αλλά για κάποιο λόγο την περίοδο που πήγαμε είχε πολλούς από την Ινδία και το Ισραήλ. Διάβασα αργότερα ότι η χώρα δίνει σχετικά εύκολα βίζα σε Ινδούς πολίτες, ενώ έχει πολύ καλές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ. Μου λύθηκε η απορία! Σε κεντρικότατο σημείο της πόλης υπάρχει μάλιστα και μνημείο για τα θύματα των επιθέσεων στις 7/10/23.
Μετά το τελεφερίκ και περπατώντας χωρίς χάρτη, φτάσαμε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας, το σχετικά καινούριο και με εντυπωσιακό μέγεθος και αρχιτεκτονική θρησκευτικό κέντρο της Τιφλίδας. Εντύπωση μας έκανε το ότι όλες οι γυναίκες εντός του ναού φορούσαν υποχρεωτικά μακριές φούστες και μαντίλα, κάτι που θα συναντούσαμε σε όλους τους ναούς στη συνέχεια του ταξιδιού. Από τη γέφυρα του Baratashvili και περνώντας από το εντυπωσιακό “σπίτι της δικαιοσύνης”, φτάσαμε στο πάρκο της 9ης Απριλίου. Στη διαδρομή παρατηρήσαμε ότι στην πόλη υπάρχουν πολλά διάσπαρτα πιάνο σε γέφυρες, σταθμούς, υπόγειες διαβάσεις αλλά και άκυρα σημεία. Πολλά εξ αυτών είναι σε λειτουργική κατάσταση και μπορείς να εξασκήσεις τις γνώσεις σου στην παικτική! Στην πόλη υπάρχουν αντίστοιχα και πολλά piano bar.
Τιφλίδα και πιάνο λοιπόν. Μια ιδιαίτερη σύνδεση, μια ιδιαίτερη αγάπη!
Φτάνοντας στο πάρκο, είχαν ξεκινήσει και οι πρώτες κουβέντες για το φαγητό της ημέρας. Με το φαγητό είμαστε πολύ φίλοι και κάθε επιλογή μέρους για φαγητό είναι για εμάς μία ιεροτελεστία. Στην προκειμένη και επειδή άκρη δεν βρίσκαμε, ήπιαμε πρώτα μερικές μπύρες σε ένα όμορφο taproom με το όνομα Hopa! Η ώρα όμως περνουσε, είχε νυχτώσει για τα καλά, άρχισε να ψιχαλίζει και εμείς ακόμα νυστικοί. Με τα πολλά κάτσαμε σε ένα όμορφο υπόγειο εστιατόριο με το όνομα Νikolozi. Ψητό κρέας με κρεμμύδια, πίτα με φασόλια και δύο κρεατόσουπες. Με κόλιανδρο. Πολύ κόλιανδρο. Βασικό στοιχείο της Γεωργιανής κουζίνας. Κάποιοι τον λατρεύουν. Κάποιοι τον μισούν. Όπως και η Α. Προς γνώση και συμμόρφωση λοιπόν για τις επόμενες παραγγελίες. "Without Cilantro Please!". Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Αλλιώς; Μούτρα! Η βροχή από ψιχάλες είχε γίνει μπόρα και κάπως έτσι τελείωσε και η πρώτη μέρα του ταξιδιού μας, με έναν ύπνο αφράτο και βαρύ σαν τα στομάχια μας μετά το φαγητό.
Κόλιανδρος! Παντού!
Κεφάλαιο 1. Ημέρα 2. Τυφλίδα.
Το πρωί και μετά από ένα γερό πρωινό στο ξενοδοχείο, ξεκινήσαμε κάνοντας μια πρώτη βόλτα πέριξ αυτού. Η συγκεκριμένη γειτονιά του κέντρου είναι αρκετά ενδιαφέρουσα καθώς σε αυτή βρίσκονται μεταξύ άλλων, η εντυπωσιακή εκκλησία Metekhi, τα περίφημα λουτρά της πόλης, το τζαμί Juma αλλά και ένας πανέμορφος καταρράκτης που προβάλει στο τέλος ενός μικρού περιαστικού μονοπατιού που ξεκινάει από τα λουτρά!
Ο Καύκασος παραμένει ένα σταυροδρόμι πολιτισμών. Juma Mosque.
Στη συνέχεια και έχοντας ως προορισμό την κεντρική αγορά της πόλης αλλά και την μπουτίκ της Δυναμό Τιφλίδας έξω από το στάδιο Μπόρις Παιχάτζε, μπήκαμε για πρώτη φορά σε μετρό Σοβιετικής κατασκευής. WoW! Κατεβαίναμε, κατεβαίναμε, κατεβαίναμε και οι κυλιόμενες σταματημό δεν είχαν. Οι συγκεκριμένοι σταθμοί σοβιετικής προέλευσης, όπως είναι οι ξακουστοί της Μόσχας, του Κιέβου και της Αγίας Πετρούπολης, χαρακτηρίζονται από το μεγάλο τους βάθος, κυρίως για λόγους στρατηγικής μιας και μπορούσαν να λειτουργήσουν ως καταφύγια, αλλά και ως δείγμα ανωτερότητας της σοβιετικής μηχανικής. Το εισιτήριο αρκετά φθηνό, οι συρμοί γεμάτοι αλλά καθαροί και βουρ για τον κεντρικό σταθμό τραίνων.
Μετρό Τιφλίδας! Έτος κατασκεύης 1966!
Γύρω από το σταθμό, μέχρι το κεντρικό παζάρι της πόλης ονόματι Dezerter και εντός αυτού, χιλιάδες πάγκοι κατηγοριοποιημένοι ανά είδος, πουλάνε κυριολεκτικά τα πάντα. Φρούτα, λαχανικά, ρούχα, βιβλία, τυριά, κρέατα, έπιπλα κλπ κλπ. Τα πάντα! Εδώ αναπνέει το εμπόριο της πρωτεύουσας. Βγαίνοντας από το σταθμό βρίσκεται και η φημισμένη αγορά χρυσού της πόλης, εντός της οποίας βρίσκει κανείς τις καλύτερες ισοτιμίες συναλλάγματος στην πόλη.
Φτάνοντας στη μπουτίκ που προανέφερα, μετά λύπης ενημερώθηκα ότι είχαν εξαντληθεί τα κασκόλ της ομάδας. Είναι μια προσωπική λόξα που έχω, να αγοράζω ένα κασκόλ της ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης στην οποία βρίσκομαι. Έτσι για το ενθύμιο. Την ώρα που γράφεται το παρών κείμενο είμαι στα 34. Είναι μια καλή αρχή. Μετά το γήπεδο συνεχίστηκαν οι βόλτες, φάγαμε το νοστιμότατο πιροσκί με τα συκωτάκια και το ρύζι που είπα πριν κάμποσες παραγράφους, περπατήσαμε σε όμορφους δρόμους και στενά, περάσαμε έξω από το σπίτι που έμεινε για λίγο διάστημα ο διάσημος Ρώσος συγγραφέας Λέων Τολστόι και κάναμε μια στάση ανασυγκρότησης σε ένα όμορφο ευρωπαικού τύπου καφέ με το όνομα Slow, το οποίο αν θυμάμαι καλά είχε και νόστιμα γλυκά ενώ οι εργαζόμενοι ήταν χαμογελαστοί και φιλικότατοι. Το αναφέρω, μιας και η πρώτη μας επαφή με τους κάτοικους της Τιφλίδας, μας άφησε την εντύπωση ότι πρόκειται για ψυχρό και απότομο λαό χωρίς διάθεση συναναστροφής. Αυτό είναι βέβαια ένα υποκειμενικό βίωμα, καθώς δεν γίνεται να τσουβαλιάζεις έναν ολόκληρο λαό προσδίδοντας του αντικειμενικά χαρακτηριστικά. Η συνέχεια του ταξιδιού θα μας διαψεύσει ευχάριστα!
Τιφλίδα underground!
Μετά το καφέ, σκοπός μας ήταν να εκπληρωθεί και ο στόχος της Α, να αγοράσει μια παραδοσιακή Παπάκα! Ναι, καλά ακούσατε. Η Papakha, είναι ένα παραδοσιακό καπέλο που φοράνε εδώ και αιώνες στο Βόρειο Καύκασο και είναι φτιαγμένα από μαλλί προβάτου. Για όσους έχουν εικόνα, είναι το καπέλο που φόραγε ο Khabib, ο διάσημος παλαιστής από το Dagestan, όταν έμπαινε στο ρίνγκ. Είχαμε διαβάσει ότι αυθεντικές παπάκες, ίσως πουλάνε στο παζάρι που στήνεται στο πάρκο της 9ης Μαρτίου, στο Dry Bridge market. Έτσι και έγινε. Ανάμεσα σε πάγκους παλιατζήδων, εμπόρους χαλιών και πίνακων ζωγραφικής, βρήκαμε και δύο πάγκους να πουλάνε αυθεντικές χειροποίητες παπάκες με κανονικό μαλλί προβάτου, όχι σαν το συνθετικό μαλλί που βρίσκεις στα τουριστικά μαγαζιά του κέντρου.
Ιδού! Αυθεντικές Παπάκες!
Με τη διάθεση στα ύψη, συνεχίσαμε το περπάτημα στη πόλη, χαζέψαμε για ώρα πιτσιρίκια να μαθαίνουν skate στο μεγάλο skatepark του Dedaena park, παραλάβαμε το πρώτο αμάξι του roadtrip που θα ξεκινούσε επίσημα την επομένη και πήγαμε να φάμε στο Khinkali no1 bar. Περίεργο όνομα μαγαζιού σίγουρα, το οποίο ειδικεύεται όπως μαρτυρά και η ονομασία του, στα Χινκάλι.Το απόλυτο πιάτο, η επιτομή της Γεωργιανής κουζίνας. Η ζυμαρική μαγειρική εκδοχή των Γεωργιανών! Τα χινκάλι είναι ουσιαστικά βραστά πουγκιά ζυμαρικών, εντός των οποίων υπάρχει κρέας, τυρί, πατάτα ή μανιτάρια. Η κλασική εκδοχή με το κρέας είναι αρκετά νόστιμή. Υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος που τα τρώς, καθώς ξεκινάς με μια μικρή δαγκωνιά στην ζύμη, η οποία σου επιτρέπει να ρουφήξεις τον ζωμό που βρίσκεται εντός, πρωτού δαγκώσεις το υπόλοιπο περιεχόμενο. Έτσι, δεν θα λερωθείς και θα το απολαύσεις στο έπαρκο. Εκτός από τα χινκάλι, πήραμε ξανά ένα πιάτο με ψητό κρέας και κρεμμύδια, όπως και ένα “Ατζάριαν” χατσαπούρι, για το οποίο όμως θα μιλήσουμε σε επόμενο κεφάλαιο, όταν φάγαμε την εν λόγω εκδοχή στην πηγή του, στο Μπατούμι. Άλλη μια ημέρα με κακή επιλογή ώρας φαγητού φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της! Λέω κακή, γιατί μια βόλτα για την χώνεψη ήταν επιβεβλημένη!
Τα ξακουστά Χινκάλι!
Μετά το φαγητό κάναμε μια βόλτα γύρω από την πλατεία Rustaveli. Εδώ χτυπάει η καρδιά της πρωτεύουσας. Ανάμεσα στα μνημειώδη κτήρια που στεγάζουν την όπερα της πόλης, το κοινοβούλιο, μουσεία και πανεπιστημία, βρίσκεται η πολύβουη πλατεία. Φοιτητές, νεαροί, πλανόδιοι, μουσικοί,άνθρωποι όλων των ηλικιών παντού δεξιά και αριστερά, με την παράσταση να κλέβει μια χορωδία βουδιστών μοναχών που έχει καταλάβει μια γωνιά της πλατείας και ψέλνει γοερά! Η συγκεκριμένη πλατεία εδώ και περίπου 400 ημέρες, αποτελεί τον πυρήνα των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων που λαμβάνουν χώρα στη Γεωργία. Η ώρα περνούσε ευχάριστα χαζεύοντας την κίνηση της πόλης, αλλα δυστυχώς για εμάς η ξεκούραση ήταν αναγκαία καθώς αρκετά νωρίς την επομένη, ξεκινάει το δεύτερο κεφάλαιο του ταξιδιού, που ακούει στο όνομα Georgian military road! Αποχαιρετάμε την Τιφλίδα με τις καλύτερες εντυπώσεις, μια πόλη σύγχρονη, όμορφη, ιστορική που ακροβατεί ανάμεσα στο χτες, το σήμερα και το αύριο, προσπαθωντας να συγκροτήσει τη δική της προσωπική ταυτότητα.
Metekhi Church. Μια ηλικιωμένη γυναίκα προσεύχεται δυνατά, εικόνα που συνάδει με την έντονη θρησκευτικότητα της χώρας.
Last edited:
