travelbreak
Member
- Μηνύματα
- 2.090
- Likes
- 18.832
- Επόμενο Ταξίδι
- ???
- Ταξίδι-Όνειρο
- Υπερσιβηρικός
Πρόλογος
Το Λάος είναι μία περίκλειστη χώρα, δηλαδή δεν βρέχεται από θάλασσα αλλά βρέχεται μόνο από τον ουρανό. Πολλή βροχή, την περίοδο των βροχών. Είναι στρυμωγμένη ανάμεσα σε πολλές χώρες: το Βιετνάμ, την Κίνα, την Καμπότζη, τη Μυανμάρ και την Ταϊλάνδη. Το σχήμα της είναι μακρόστενο από το βορρά προς το νότο και είναι 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα μεγαλύτερη από την Ελλάδα, αλλά ο πληθυσμός της είναι μόλις 7,8 εκατομμύρια. Αν κάποιος Έλληνας ξέρει μόνο 50 χώρες στον πλανήτη μας, μάλλον δεν θα είναι μέσα σε αυτές το Λάος.
Χρόνια τώρα άκουγα γι’ αυτή τη χώρα, ότι είναι πολύ όμορφη, καταπράσινη, με πολύ καλούς ανθρώπους. Όμως δεν άκουγα να έχει μνημεία ιδιαίτερης σημασίας, όπως ας πούμε έχει ή Καμπότζη. Αποδείχτηκε όμως ότι έχει και αυτή την κρυφή της ιστορία, που ξεκινά πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια. Και θα μου πεις: όλα τα μέρη έχουν ιστορία. Αλλά όμως αν δεν έχει καταγραφεί με κάποια παλιά ιστορικά αντικείμενα ή μνημεία τότε ουσιαστικά δεν υπάρχει (η ιστορία). Το ότι νόμιζα πως δεν είχε κάποια αξιόλογα μνημεία δεν με έκανε τόσο ένθερμο υποστηρικτή ενός ταξιδιού σε αυτήν. Όμως έχει έρθει η εποχή που ταξιδιωτικά δεν με ενδιαφέρουν μόνο τα μνημεία, αλλά πιο πολύ με ενδιαφέρουν οι όμορφες εικόνες. Εκείνες οι εικόνες που δεν υπάρχουν παρόμοιες στον τόπο μας. Και που τραβώντας μία φωτογραφία σε κάνει να νιώθεις για πάντα όταν την κοιτάς την ιδιαιτερότητα του ταξιδιού που έκανες.
Το 2010 είχα κάνει με πρακτορείο το γνωστό, που λέγαμε τότε, ταξίδι Καμπότζη, Λάος, Βιετνάμ, αλλά εγώ έκανα μόνο την πρώτη χώρα και την τρίτη. Το Λάος που ήταν το τελευταίο μέρος στο ταξίδι το έκοψα, αλλά δεν θυμάμαι για ποιο λόγο. Έτσι όταν προσφάτως άκουγα για τις ομορφιές αυτής της ήρεμης χώρας με τα πολλά ποτάμια, και ιδιαίτερα τον Μεκόνγκ, άρχισε να μπαίνει στο μυαλό μου ένα ταξίδι σε αυτήν. Τελικά το αποφασίσαμε κάποια στιγμή να το κάνουμε με τη Ντίνα οι δυο μας τον Ιανουάριο του 2026.
Αν θες να κάνεις μία αξιοπρεπή αεροπορική μετακίνηση μέχρι το Λάος, το κόστος πλησιάζει ή και ξεπερνά τα χίλια ευρώ, με επιστροφή. Αυτός για μερικά χρόνια ήταν ένας αποτρεπτικός παράγοντας, αλλά έφτασε η ώρα που αποφάσισα να δώσω αυτά τα χρήματα για μένα και την Ντίνα.
Ταξιδιωτικά είναι μία χώ
ρα που κατάλαβα ότι πρέπει να πας χωρίς αυστηρό πρόγραμμα, που να σε δεσμεύει. Παρόλα αυτά εγώ δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς παρά να προγραμματίσω σχεδόν την κάθε μέρα, αν και όχι σε πολλές λεπτομέρειες. Τώρα πώς έτυχε ή πέτυχε το πρόγραμμα, ακόμα έχω απορία. Σχεδόν όλα πήγαν σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό. Το πρόγραμμα επισκέψεων δεν ήταν εύκολη υπόθεση γιατί ήθελα να πάμε εκτός από τα συνηθισμένα (τα μέρη μεταξύ Βιεντιάν και Luang Prabang), δύο επιπλέον μέρη στα οποία έπρεπε να πάμε αεροπορικώς, γιατί η οδική σύνδεση ήταν ένα σκέτο βάσανο.
Δεν με ένοιαζε πάντως και πάρα πολύ η τήρηση του προγράμματος, και αυτό οφειλόταν στο ότι ήθελα να επισκεφτώ τα ποτάμια, τα χωριά και τις πόλεις αυτής της χώρας. Και αν έχανα ένα ή δύο από αυτά, σίγουρα θα πήγαινα σε κάποια άλλα αντί αυτών. Αυτό ήταν ένα θετικό στοιχείο για να μη στεναχωριέμαι αν δεν βγει το πρόγραμμά μας. Ένα άλλο πολύ σημαντικό ήταν ότι τα ξενοδοχεία αλλά και οι εσωτερικές αεροπορικές πτήσεις ήταν φθηνά, με αποτέλεσμα να μη με νοιάζει ιδιαίτερα αν έχανα κάτι από αυτά.
Πάντα ο οικονομικός παράγοντας είναι πολύ σημαντικός και γι’ αυτό πρέπει να αναφέρω το ιδιαίτερο γεγονός ότι εκεί οι μετακινήσεις με αυτοκίνητα ή ταξί είναι πολύ οικονομικές. Όχι μόνο αυτό αλλά και πακέτα με τα μεγάλα ή τοπικά ταξιδιωτικά γραφεία μίας ημέρας κοστίζουν συνήθως μέχρι 50€, που είναι μια ανεκτή τιμή. Και αν θέλεις να πάρεις ιδιωτικό ταξί για μια ολόκληρη μέρα σου κοστίζει τα διπλά, αλλά περιλαμβάνει και τα δύο άτομα. Άρα έρχεσαι στα ίδια. Όταν πρόκειται για μία μέρα δεν είναι πολλά. Φυσικά εξαρτάται από το βαλάντιο του κάθε ταξιδιώτη. Και εγώ κινούμαι σε αυτά τα επίπεδα.
Όταν κάνουμε ένα ταξίδι προτιμούμε να είναι λίγων ημερών και να έχουμε τα ίδια έξοδα με ένα πιο χαλαρό ταξίδι περισσότερων ημερών, αλλά που θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις μέσα μεταφοράς πολύ πιο φθηνά. Δυστυχώς έχουμε φτάσει σε ένα σημείο, πιστεύω ηλικιακά, που μετά τις 15-20 ημέρες το ταξίδι αρχίζει να μας πέφτει κουραστικό και ανυπομονούμε για την επιστροφή μας στο σπίτι. Παλιά σκεφτόμουν ότι όταν θα βγω στη σύνταξη θα μπορώ να κάνω ένα άνετο ταξίδι ενός ή δύο μηνών, λόγω του ότι θα έχω περισσότερο χρόνο. Τώρα που αυτό έχει συμβεί, ούτε που το σκέφτομαι.
Στο Λάος λοιπόν ξεκινήσαμε με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα το οποίο περιλάμβανε τις εσωτερικές πτήσεις και όλα τα ξενοδοχεία κλεισμένα εκτός από τις δύο τελευταίες βραδιές. Είχα έρθει όμως σε επαφή και με δύο τοπικά γραφεία για εκδρομές στις περιοχές εκείνες που θα βρισκόμασταν. Δεν είχα κλείσει κάτι οριστικό αλλά ήξερα πάνω κάτω το κόστος και ότι υπήρχε η δυνατότητα να κάνω πράγματα με αυτούς τους ανθρώπους. Εν κατακλείδι, στο Λάος αν πας και έχεις κλείσει μόνο την πρώτη σου βραδιά, θα βρεις εύκολα τρόπο για τις μετακινήσεις σου. Ας βάλουμε όμως μια μικρή εξαίρεση στα αεροπορικά, γιατί μια πτήση μπορεί να είναι γεμάτη ή να σου κοστίσει πολύ ακριβότερα.
Αυτό που πάντα ήξερα ήταν ότι το Λάος είχε βρεθεί, μάλλον τελείως άτυχα, στον πόλεμο του Βιετνάμ. Να είναι δηλαδή στο λάθος γεωγραφικό σημείο. Είναι γνωστό ότι ο φτωχός αυτός λαός είχε βομβαρδιστεί τόσο πολύ, χωρίς καλά-καλά να ξέρει και τον λόγο. Είχε μπει για χρόνια στη δίνη εμφυλίου πολέμου (1959-1975) από τον οποίο χιλιάδες άνθρωποι είχαν σκοτωθεί αδίκως. Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία 80 εκατομμύρια (Αμερικάνικες) βόμβες από αυτές που έπεσαν δεν εξερράγησαν. Επίσης για κάθε κάτοικο της χώρας έπεσαν και ένας τόνος από βόμβες.
Θεωρητικά στο τέλος επικράτησε το κομμουνιστικό κόμμα, αλλά όταν μιλάς με ντόπιους και τους λες για τον κομμουνισμό του Λάος, βάζουν τα γέλια. Ακόμα και στα σχολεία, όποιος έχει χρήματα, στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικά για να μάθουν πέντε γράμματα. Άλλωστε το βλέπεις παντού ότι οι άνθρωποι παλεύουν για να βγάλουν κάποια χρήματα παραπάνω από ένα βασικό μισθό που δεν ξεπερνάει τα 50€ το μήνα. Ο πολύς λαός όχι μόνο δεν πηγαίνει σε εστιατόριο να φάει, αλλά ούτε καν σε fast food. Υπάρχουν τρόφιμα (το κρέας ας πούμε) τα οποία είναι ακριβά όσο και στην Ελλάδα. Σίγουρα υπάρχουν και άλλα που είναι πολύ φθηνότερα και από αυτά επιλέγουν οι περισσότεροι. Ας μην πιάσουμε όμως το πολιτικό θέμα του Λάος.
Το Λάος είναι μία περίκλειστη χώρα, δηλαδή δεν βρέχεται από θάλασσα αλλά βρέχεται μόνο από τον ουρανό. Πολλή βροχή, την περίοδο των βροχών. Είναι στρυμωγμένη ανάμεσα σε πολλές χώρες: το Βιετνάμ, την Κίνα, την Καμπότζη, τη Μυανμάρ και την Ταϊλάνδη. Το σχήμα της είναι μακρόστενο από το βορρά προς το νότο και είναι 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα μεγαλύτερη από την Ελλάδα, αλλά ο πληθυσμός της είναι μόλις 7,8 εκατομμύρια. Αν κάποιος Έλληνας ξέρει μόνο 50 χώρες στον πλανήτη μας, μάλλον δεν θα είναι μέσα σε αυτές το Λάος.
Χρόνια τώρα άκουγα γι’ αυτή τη χώρα, ότι είναι πολύ όμορφη, καταπράσινη, με πολύ καλούς ανθρώπους. Όμως δεν άκουγα να έχει μνημεία ιδιαίτερης σημασίας, όπως ας πούμε έχει ή Καμπότζη. Αποδείχτηκε όμως ότι έχει και αυτή την κρυφή της ιστορία, που ξεκινά πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια. Και θα μου πεις: όλα τα μέρη έχουν ιστορία. Αλλά όμως αν δεν έχει καταγραφεί με κάποια παλιά ιστορικά αντικείμενα ή μνημεία τότε ουσιαστικά δεν υπάρχει (η ιστορία). Το ότι νόμιζα πως δεν είχε κάποια αξιόλογα μνημεία δεν με έκανε τόσο ένθερμο υποστηρικτή ενός ταξιδιού σε αυτήν. Όμως έχει έρθει η εποχή που ταξιδιωτικά δεν με ενδιαφέρουν μόνο τα μνημεία, αλλά πιο πολύ με ενδιαφέρουν οι όμορφες εικόνες. Εκείνες οι εικόνες που δεν υπάρχουν παρόμοιες στον τόπο μας. Και που τραβώντας μία φωτογραφία σε κάνει να νιώθεις για πάντα όταν την κοιτάς την ιδιαιτερότητα του ταξιδιού που έκανες.
Το 2010 είχα κάνει με πρακτορείο το γνωστό, που λέγαμε τότε, ταξίδι Καμπότζη, Λάος, Βιετνάμ, αλλά εγώ έκανα μόνο την πρώτη χώρα και την τρίτη. Το Λάος που ήταν το τελευταίο μέρος στο ταξίδι το έκοψα, αλλά δεν θυμάμαι για ποιο λόγο. Έτσι όταν προσφάτως άκουγα για τις ομορφιές αυτής της ήρεμης χώρας με τα πολλά ποτάμια, και ιδιαίτερα τον Μεκόνγκ, άρχισε να μπαίνει στο μυαλό μου ένα ταξίδι σε αυτήν. Τελικά το αποφασίσαμε κάποια στιγμή να το κάνουμε με τη Ντίνα οι δυο μας τον Ιανουάριο του 2026.
Αν θες να κάνεις μία αξιοπρεπή αεροπορική μετακίνηση μέχρι το Λάος, το κόστος πλησιάζει ή και ξεπερνά τα χίλια ευρώ, με επιστροφή. Αυτός για μερικά χρόνια ήταν ένας αποτρεπτικός παράγοντας, αλλά έφτασε η ώρα που αποφάσισα να δώσω αυτά τα χρήματα για μένα και την Ντίνα.
Ταξιδιωτικά είναι μία χώ
Δεν με ένοιαζε πάντως και πάρα πολύ η τήρηση του προγράμματος, και αυτό οφειλόταν στο ότι ήθελα να επισκεφτώ τα ποτάμια, τα χωριά και τις πόλεις αυτής της χώρας. Και αν έχανα ένα ή δύο από αυτά, σίγουρα θα πήγαινα σε κάποια άλλα αντί αυτών. Αυτό ήταν ένα θετικό στοιχείο για να μη στεναχωριέμαι αν δεν βγει το πρόγραμμά μας. Ένα άλλο πολύ σημαντικό ήταν ότι τα ξενοδοχεία αλλά και οι εσωτερικές αεροπορικές πτήσεις ήταν φθηνά, με αποτέλεσμα να μη με νοιάζει ιδιαίτερα αν έχανα κάτι από αυτά.
Πάντα ο οικονομικός παράγοντας είναι πολύ σημαντικός και γι’ αυτό πρέπει να αναφέρω το ιδιαίτερο γεγονός ότι εκεί οι μετακινήσεις με αυτοκίνητα ή ταξί είναι πολύ οικονομικές. Όχι μόνο αυτό αλλά και πακέτα με τα μεγάλα ή τοπικά ταξιδιωτικά γραφεία μίας ημέρας κοστίζουν συνήθως μέχρι 50€, που είναι μια ανεκτή τιμή. Και αν θέλεις να πάρεις ιδιωτικό ταξί για μια ολόκληρη μέρα σου κοστίζει τα διπλά, αλλά περιλαμβάνει και τα δύο άτομα. Άρα έρχεσαι στα ίδια. Όταν πρόκειται για μία μέρα δεν είναι πολλά. Φυσικά εξαρτάται από το βαλάντιο του κάθε ταξιδιώτη. Και εγώ κινούμαι σε αυτά τα επίπεδα.
Όταν κάνουμε ένα ταξίδι προτιμούμε να είναι λίγων ημερών και να έχουμε τα ίδια έξοδα με ένα πιο χαλαρό ταξίδι περισσότερων ημερών, αλλά που θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις μέσα μεταφοράς πολύ πιο φθηνά. Δυστυχώς έχουμε φτάσει σε ένα σημείο, πιστεύω ηλικιακά, που μετά τις 15-20 ημέρες το ταξίδι αρχίζει να μας πέφτει κουραστικό και ανυπομονούμε για την επιστροφή μας στο σπίτι. Παλιά σκεφτόμουν ότι όταν θα βγω στη σύνταξη θα μπορώ να κάνω ένα άνετο ταξίδι ενός ή δύο μηνών, λόγω του ότι θα έχω περισσότερο χρόνο. Τώρα που αυτό έχει συμβεί, ούτε που το σκέφτομαι.
Στο Λάος λοιπόν ξεκινήσαμε με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα το οποίο περιλάμβανε τις εσωτερικές πτήσεις και όλα τα ξενοδοχεία κλεισμένα εκτός από τις δύο τελευταίες βραδιές. Είχα έρθει όμως σε επαφή και με δύο τοπικά γραφεία για εκδρομές στις περιοχές εκείνες που θα βρισκόμασταν. Δεν είχα κλείσει κάτι οριστικό αλλά ήξερα πάνω κάτω το κόστος και ότι υπήρχε η δυνατότητα να κάνω πράγματα με αυτούς τους ανθρώπους. Εν κατακλείδι, στο Λάος αν πας και έχεις κλείσει μόνο την πρώτη σου βραδιά, θα βρεις εύκολα τρόπο για τις μετακινήσεις σου. Ας βάλουμε όμως μια μικρή εξαίρεση στα αεροπορικά, γιατί μια πτήση μπορεί να είναι γεμάτη ή να σου κοστίσει πολύ ακριβότερα.
Αυτό που πάντα ήξερα ήταν ότι το Λάος είχε βρεθεί, μάλλον τελείως άτυχα, στον πόλεμο του Βιετνάμ. Να είναι δηλαδή στο λάθος γεωγραφικό σημείο. Είναι γνωστό ότι ο φτωχός αυτός λαός είχε βομβαρδιστεί τόσο πολύ, χωρίς καλά-καλά να ξέρει και τον λόγο. Είχε μπει για χρόνια στη δίνη εμφυλίου πολέμου (1959-1975) από τον οποίο χιλιάδες άνθρωποι είχαν σκοτωθεί αδίκως. Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία 80 εκατομμύρια (Αμερικάνικες) βόμβες από αυτές που έπεσαν δεν εξερράγησαν. Επίσης για κάθε κάτοικο της χώρας έπεσαν και ένας τόνος από βόμβες.
Θεωρητικά στο τέλος επικράτησε το κομμουνιστικό κόμμα, αλλά όταν μιλάς με ντόπιους και τους λες για τον κομμουνισμό του Λάος, βάζουν τα γέλια. Ακόμα και στα σχολεία, όποιος έχει χρήματα, στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικά για να μάθουν πέντε γράμματα. Άλλωστε το βλέπεις παντού ότι οι άνθρωποι παλεύουν για να βγάλουν κάποια χρήματα παραπάνω από ένα βασικό μισθό που δεν ξεπερνάει τα 50€ το μήνα. Ο πολύς λαός όχι μόνο δεν πηγαίνει σε εστιατόριο να φάει, αλλά ούτε καν σε fast food. Υπάρχουν τρόφιμα (το κρέας ας πούμε) τα οποία είναι ακριβά όσο και στην Ελλάδα. Σίγουρα υπάρχουν και άλλα που είναι πολύ φθηνότερα και από αυτά επιλέγουν οι περισσότεροι. Ας μην πιάσουμε όμως το πολιτικό θέμα του Λάος.
) οι γείτονές του να είναι τουριστικοί γίγαντες (εκτός ακόμα από τη Μιανμάρ)...
