Ινδονησία Μία εβδομάδα στο Μπαλί για καλοκαιρινές διακοπές, ότι προλάβεις!

[eco05140]

Μέρα έξι Nusa Penida

Θα πρέπει να είμαι στις έξι να σας πάρω από το ξενοδοχείο για να πάμε στο λιμάνι να φύγετε για το νησί μας λέει με ψυχραιμία ο Τσουκ, και το έτερον ήμισυ, μετά από ό,τι έχει περάσει με τα μαϊμουδάκια, είναι έτοιμο να ουρλιάξει! Έχει και τα γενέθλιά του αύριο! Κοίτα να δεις… ή έρχεσαι να μας πάρεις κατά τις 7:30 να φάμε και πρωινό, ή το ακυρώνουμε του λέμε. Μετά από 10 τηλέφωνα με το γραφείο του, έκλεισε η συμφωνία: 7:30 θα ήταν στο ξενοδοχείο. Το πρόγραμμα που μας έστειλαν την προηγούμενη μέρα έγραφε επίσκεψη σε τέσσερις παραλίες.

Ο Τσουκ στην ώρα του! Κλασικά με τα ίδια ρούχα, άπλυτος, αξύριστος αλλά με χαμόγελο, προφανώς αφού θα μας άφηνε και μετά θα είχε όλη τη μέρα δική του. Ξεκινάμε προς το λιμάνι, περίπου μιάμιση ώρα μακριά. Πλησιάζουμε και… το μποτιλιάρισμα απίστευτο. Ο Τσουκ παρκάρει πάνω σε ένα πεζοδρόμιο, αρχίζει να τρέχει και μας φωνάζει να τον ακολουθήσουμε για να προλάβουμε το πλοίο!Πώς ένας εξηνταπεντάχρονος τρέχει πιο γρήγορα από εμάς, ακόμα δεν το καταλαβαίνω. Βέβαια, αν χάναμε το πλοίο, θα είχαμε όλη τη μέρα μαζί του, πάει το ρεπό του!

Η είσοδος για το λιμάνι σύγχρονη. Σκανάρεις το εισιτήριο και περνάς… και μετά από εκεί το χάος! Δεν ήταν ψαρόβαρκες, αλλά την ταλαιπωρία τους την είχαν τα πλοιαράκια. Μας στοιβάζουν σε ένα πλοιάριο, υποχρεωτικά με σωσίβια, 40 βαθμοί θερμοκρασία, ο ένας πάνω στον άλλον, μυρωδιές και ιδρώτας. Αλλά η αγωνία να γνωρίσουμε το νησί ήταν μεγάλη. Φτάνουμε στη Nusa Penida. Συνδέομαι στο ίντερνετ και έχω τουλάχιστον 30 κλήσεις από περίεργα νούμερα, είχαν πανικοβληθεί στην εταιρεία επειδή είχαμε 1 ώρα καθυστέρηση.

Ο καινούργιος οδηγός, κλασικά, μας έχει στείλει φωτογραφία και μας περιμένει. Ωραίος τύπος, 20 χρονών, παντρεμένος, δεν έχει φύγει ποτέ από το νησί. Σαγιονάρα δίχαλο, πετσέτα για τον ιδρώτα, φανελάκι με σορτσάκι, και το αυτοκίνητο… βαμμένο τιρκουάζ! Πού είστε και αργήσατε; ρωτάει και μας κάνει νόημα να τρέξουμε. Δεν φτάνει που αργήσατε να ξεκινήσετε το πρωί και θέλετε να κοιμηθείτε, καθυστέρησε και το πλοίο σας! μας λέει με χαμόγελο. Ώπα… επιθετικό μάρκετινγκ βλέπω!
Πριν πει «Kelingking Beach», έχει ήδη πατήσει τέρμα το γκάζι. . Τι έγινε ρε παιδιά; Πώς μας πάει έτσι ο νέος οδηγός;

Όχι ότι είδα και πολλά από το νησί — σχεδόν όλη την ώρα μέσα σε ένα αυτοκίνητο ήμασταν. Μόνο αυτά που είδα από το παράθυρο καταλάβαινα: μια ωραία, διαφορετική φύση. Δύο ώρες μέσα στους κακοτράχαλους δρόμους. Το μόνο που ονειρεύομαι είναι η βουτιά που θα κάνω. Ας σταθούμε στη λέξη ονειρεύομαι. Πότε θα φτάσουμε; Άντε να κάνουμε μπάνιο! λέω και με κοιτάει περίεργα. Δεν κάνουμε μπάνιο εκεί! απαντάει και γελάει. Παραλία δεν πάμε; Το γκούγκλαρα και είναι εκπληκτικό! Όχι λοιπόν, δεν κάνεις μπάνιο εκεί. Το βλέπεις από ψηλά, βγάζεις δύο φωτογραφίες για το Instagram και ο οδηγός σε τραβάει για την επόμενη παραλία. Αν θες να κατέβεις κάτω, είναι πάνω από 1 ώρα κατέβασμα και άλλο τόσο ανέβασμα. Εγώ το ανέβασμα θα το έκανα 2 ώρες.
Η θέα από ψηλά όμως, αντικειμενικά, πολύ ωραία. Τρέχουμε! Έχουμε άλλες τρεις παραλίες! λέει και τρέχει.

Αγαπητέ οδηγέ, θα κάνουμε μπάνιο στη θάλασσα; Αλλιώς να κάνουμε τροποποίηση!
Άσ’ τα πάνω μου απαντά. Τώρα θα σε πάω για φαγητό για να έχουμε χρόνο. Κάνουμε στάση σε ένα παραδοσιακό — τουριστικό κλασικά — εστιατόριο και από εκεί σφαίρα για την επόμενη παραλία. Ένα τέταρτο μας άφησε για φαγητό. Με την μπουκιά στο στόμα έφυγα!

Επόμενη στάση: Angel’s Billabong. Τα κλασικά: τουκου τουκου στους δρόμους 2 ώρες, με τη μικρή διαφορά ότι είμαστε… τέσσερις στη διαδρομή! Είχε πάρει τη γυναίκα του σε βιντεοκλήση, την είχε στερεώσει στο παρμπρίζ και πηγαίναμε όλοι μαζί! Δεν μίλησε η γυναίκα… απλώς μας κοιτούσε σαν τρίτο μάτι. Μας ξεκαθαρίζει ότι στην επόμενη παραλία δεν έχει μπάνιο. Και γιατί πάμε; Θα δεις, μου απαντάει. Εγώ που δεν κλείνω το στόμα μου και δεν είπα τίποτα! Φτάνουμε και… τα κλασικά: μας στήνει, μας βγάζει φωτογραφίες, πάμε πιο δίπλα, άλλη μία. Και πρέπει να τρέξουμε για την επόμενη και τελευταία παραλία. Τελευταία; Έχουμε άλλες δύο! Χαμογελάει και μου δείχνει το πίσω μέρος της Angel’s παραλίας: Αυτή είναι η τρίτη που θα βλέπαμε η Broken Beach! Νιώθω πραγματικά… τουρίστακι.

Επιβιβαζόμαστε και πάμε προς την τελευταία παραλία, όπου κατόπιν συμφωνίας θα έχουμε 30 λεπτά για μπάνιο. Το έτερον ήμισυ δεν μιλιέται και κοιμάται όρθιο. Έχει να ξυπνήσει τέτοια ώρα από τότε που πήγαινε σχολείο. Πόσο να αντέξει; Crystal Bay, η τελευταία παραλία της μέρας. Κάναμε μια βουτιά, χαζέψαμε το τοπίο και ο εικοσάχρονος οδηγός μάς κάνει νόημα να γυρίσουμε τρέχοντας! Μπορεί να προλάβω να τελειώσω νωρίτερα, να σας βάλω σε αυτό το πλοίο! Η κούραση ήταν τόση που δεν υπήρχε περιθώριο διαπληκτισμού. Ούτε τουαλέτα δεν μας άφησε να πάμε.

Στοιβαγμένοι στο πλοίο της επιστροφής, αναρωτιόμαστε: Γιατί όλοι μάς έχουν προτείνει μονοήμερη στη Nusa Penida; Μόνο ο Yorgos από το φόρουμ είχε γράψει να μην πάμε μονοήμερη… Αλλά τον άκουσα;;; Τι ταλαιπωρία! Τι κούραση για πέντε φωτογραφίες!
Να μην ξανακούσω για Instagram.

Στο γυρισμό, μας περιμένει ο Τσουκ να μας πάει στο ξενοδοχείο. Η κατάστασή του χειρότερη από ποτέ: η μύτη του τρέχει και η μυρωδιά στο αυτοκίνητο… ανυπόφορη. Ξεκινάμε για συζήτηση για το πόσο κολλημένοι είναι στο Μπαλί με το Instagram και πόσοι τουρίστες από την Ασία έρχονται μόνο για φωτογραφίες. Πραγματικά, όταν μπαίνεις σε μαγαζί, ο πωλητής δεν κοιτάει να σε εξυπηρετήσει, κοιτάει το κινητό του. Είτε είναι σούπερ μάρκετ, είτε φαγητό, είτε ρούχα…Ο Τσουκ μας λέει ότι κάθε βράδυ κάνει φωτογράφιση στη γυναίκα του…

Μας αφήνει σε ένα άλλο εντυπωσιακό, καθαρά ευρωπαϊκό εμπορικό για τα τελευταία ψώνια μας. Στο εστιατόριο που καθίσαμε, ζήτησα μία τούρτα γενεθλίων. Μας έφεραν κάτι που δεν ξέρω τι ήταν χωρίς κεράκι! Κρίμα, και ήθελα γλυκό…Τουραστάκι ξανά.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 5
• 6
• 7
• 8

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 7 of 8

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[eco05140]

1η Μέρα στο Ουμπούτ

Σύνδεση στο ίντερνετ. Μήνυμα στο WhatsApp. Φωτογραφία από τον οδηγό: Είμαι ο Τσουκ και σας περιμένω! Ο οδηγός μας. Και φυσικά, σιγά μην ήταν φυσιολογικός τύπος. Πρώτη εντύπωση του 65άρη πρώην σέρφερ: εξαιρετική. Περιποιημένος, αρωματισμένος, καθαρός, ευγενικός, τυπικός…Καθαρός είπα; Δεν θα το ξαναπώ.

Από το αεροδρόμιο στη ζούγκλα. Ξεκινάμε να βλέπουμε την πρωτεύουσα που έχει μόλις ξυπνήσει. Παλιά σπίτια που σίγουρα έχουν ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, ολλανδική όπως μας είπε αργότερα ο οδηγός, ψηλές πολυκατοικίες όπως οι περισσότερες πρωτεύουσες που σιγά-σιγά μειώνονται και ξεπροβάλλουν μπροστά μας τα ατελείωτα σπιτάκια-καλύβες. Είναι παντού. Τόσο διαφορετικά τοπία και εκεί αναρωτιέμαι για ποιο λόγο τόσα χρόνια δεν είχα Ταξιδέψει εκτός Ευρώπης! Η αίσθηση του διαφορετικού, τοπία άλλης πραγματικότητας, κουλτούρα άγνωστη, είναι απλά μαγεία και εγώ είχα εγκλωβιστεί στην Ευρώπη… Σταματάω τα υπαρξιακά μου. Δεν υπάρχει λοιπόν μέρος που να οδηγήσαμε και να μην είχε Καλυβάκια Δίπλα από το δρόμο. Σίγουρα επισκεφτήκαμε πολύ μικρό μέρος του νησιού και από ότι ξέρω το βόρειο είναι πολύ διαφορετικό και όχι τόσο τουριστικό.

Όσο πλησιάζουμε στο Ουμπούντ, στην πόλη της ζούγκλας, η βλάστηση γίνεται πυκνή, ο κόσμος περισσότερος, η κίνηση… τρομακτικά περισσότερη. Εδώ είναι το ξενοδοχείο σας μας! Τι εδώ; Εδώ έχει κοκόρια! Οι κοκορομαχίες και τα στοιχήματα είναι το αγαπημένο μας χόμπι μου λέει ο Τσουκ και φεύγει! Που μας αφήνεις Τσούκ; Διακοπές είπαμε να έρθουμε όχι να ξυπνάμε αχάραγα από τα κοκόρια! Τελικά το ξενοδοχείο αποδείχτηκε διαμαντάκι, απλό λιτό φθηνό, πεντακάθαρο, Με απλό αλλά ωραίο πρωινό, και ευγενικούς ανθρώπους. Γενικά μπορώ να πω πως οι κάτοικοι του Μπαλί είναι ευγενικοί και καθαροί σαν άνθρωποι, άλλο αν είναι γεμάτο σκουπίδια γύρω γύρω…!

Ναι αυτό το δωμάτιο θέλω στο ισόγειο μπροστά από την πισίνα- γούρνα που βλέπει το δάσος των πιθήκων! Να ανοίγω το παράθυρο μου και να βλέπω αυτό! Τρεις ώρες έχω στο Μπαλί και ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει! Έχω αράξει στην πισίνα, αφήνω το έτερον ήμισυ να στείλει τα e-mail του και χαζεύω το δάσος. Α, να και μερικές μαϊμούδες… Οι μαϊμούδες πλησιάζουν… Πω πω, δεν έχω ξαναδεί μαϊμούδες! Ώπα, ώπα, ώπα είναι ξεκάθαρο ότι οι μαϊμούδες έρχονται στο ξενοδοχείο! Βλέπω κινητικότητα στα άλλα τρία άτομα που κάθονται στην πισίνα, να μαζεύουν τα πράγματά τους. Τι έγινε ρε παιδιά; Σιγά, έρχονται τα μαϊμουδάκια! Οριακά γλίτωσα το κινητό και τα γυαλιά μου! Μη μιλήσουμε για τα μπισκότα. Το προσωπικό του ξενοδοχείου τρέχει με σφεντόνες, τα μαϊμουδάκια πανικοβάλλονται και φεύγουν! Κυρία, μην αφήσετε πράγματα το βράδυ έξω. Οι μαϊμούδες έρχονται συχνά για… ενδιαφέροντα πράγματα!

Πρώτη βόλτα στην πόλη. Τελικά δεν είναι μικρή. Είναι σίγουρα τουριστική, με πολλά μαγαζιά σαν της Μυκόνου αλλά με φυσιολογικές τιμές για Ελλάδα, γεμάτη τουρίστες! Και έχει κίνηση. Έχει πολλή κίνηση. Έχει πάρα πολλή κίνηση και ατελείωτα μηχανάκια. Τα πεζοδρόμια σχεδόν ανύπαρκτα και φαίνεται ότι μεγάλο μέρος της πόλης έχει μόλις χτιστεί λόγω υπερτουρισμού.

Πρώτη στάση Ubud Palace. Από κει Ubud Water Palace. Ξεκάθαρα τέρμα τουριστικό, αλλά δε με πειράζει γιατί είναι η πρώτη μου επαφή με το μέρος. Πληρώνεις για την είσοδο σε όλα και στο παλάτι του νερού πρέπει να φορέσεις μία μωβ ενδυμασία. Κάνω να βάλω τη μωβ φούστα και τι να δω; Το έτερον ήμισυ έχει βάλει κι αυτό μωβ φούστα και ένα μωβ τουρμπάνι στο κεφάλι! Τέρμα ινσταγκραμικό! Στο Μπαλί ζούνε για το Instagram! Εντωμεταξύ είχα σημειώσει άλλους δέκα ναούς να πάμε να δούμε, αλλά τελικά κατάλαβα πως εκεί είναι γεμάτο ναούς! Κάθε πλούσια οικογένεια κατασκευάζει έναν μεγάλο ναό έξω από το σπίτι της και όπως καταλαβαίνετε και πετραδάκι να σηκώσεις, έναν ναό θα τον βρεις! Επίσης κάτω από το πετραδάκι θα βρεις σίγουρα μία προσφορά και σίγουρα την πρώτη μέρα θα την πατήσεις! Κάθε πρωί σηκώνονται και πάνω σε φύλλα από μπανάνα κάνουν μία προσφορά στους θεούς. Αυτή μπορεί να περιέχει ρύζι, γλυκά, λουλούδια και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Τις αφήνουν έξω από τα μαγαζιά, πάνω στα αυτοκίνητα ή όπου αλλού θέλουν να ευχαριστήσουν τους θεούς τους. Είναι σαν βόμβες στο δρόμο, όταν περπατάς την πρώτη μέρα σίγουρα θα τις πατήσεις αφού υπάρχουν παντού! Μετά τις συνηθίζεις! Απλά παρατηρείς τι περίεργο μπορεί να έχει βάλει ο καθένας στην καθημερινή προσφορά του. Μέχρι και κέτσαπ δίπλα από το ρύζι βρήκαμε!

Από εκεί περιπλανηθήκαμε στην αγορά, όπου το παζάρι επιβάλλεται! Να έρθουμε σε επαφή με τους ντόπιους, τι πιο ωραίο! Μπορείς να πάρεις πολύ ωραία πράγματα σε πραγματικά χαμηλές τιμές. Εντυπωσιακά τα μαργαριτάρια τους, οι χειροποίητες τσάντες, οι πίνακες ζωγραφικής τους! Μη μιλήσουμε για ρούχα! Μπορείς να βρεις από τα πιο απλά και φθηνά, μέχρι και εντυπωσιακά, πανάκριβα ρούχα σε πολύ ωραία μαγαζιά. Ναι, εντάξει, αγόρασα και βαλίτσα για την επιστροφή — το παραδέχομαι!

Φαγητό: Το Bali belly το ξέρετε; Εμάς ήταν το πρώτο πράγμα που μας είπαν! Όχι νερό, όχι πάγο, πολλή προσοχή στο τι τρώμε! Και μπορώ να πω ότι ήταν πολύ εύκολο να προσέχουμε, γιατί είχαν εξαιρετικά μαγαζιά και εμένα η ινδονησιακή κουζίνα είναι στα γούστα μου… μιαμ μιαμ! Αντικειμενικά μπορείς να φας καλά και φθηνά!

Η ώρα περνάει, ο κόσμος μειώνεται αισθητά — όπως και η κίνηση. Τζετ λαγκ δεν υπάρχει ούτε για αστείο!

 

[eco05140]

 

[evaT]

Απολαυστική η περιγραφή σου!
Και η κουτσή Μαρία έχει πάει Μπαλί, εγώ όμως όχι ακόμη.

 

[eco05140]

Δεύτερη μέρα Ουμπούτ

Ο οδηγός μας έχει αφήσει την καλύτερη εντύπωση. Τσουκ, μπορούμε να σε έχουμε και για αύριο; Σκεφτόμαστε να πάμε στα ριζοχώραφα. Μπορείς να ενημερώσεις το γραφείο σου; Και κάπως έτσι κλείναμε τον Τσουκ για κάθε επόμενη μέρα. Ωραία, να έρθω κατά τις εφτά να ξεκινήσουμε; Κάτσε βρε Τσουκ, είπαμε… Έλα κατά τις εννιάμιση. Σίγουρα μας πέρασε για αργόσχολους!

Δεύτερη μέρα και ο Τσουκ εμφανίζεται με τα ίδια ρούχα. Η συμβουλή όλων ήταν να πάμε σε ριζοχώραφα και ότι η περιοχή έχει πάρα πολλά, τα περισσότερα εξαιρετικά και να πάμε σε όποιο θέλουμε. Βρίσκω κανα-δυο στο ίντερνετ και ξεκινάμε. Δείχνω το πρώτο ριζοχώραφο στον Τσουκ. Ναι, μια χαρά ωραίο είναι. Θα βγάλετε πολύ ωραίες φωτογραφίες. Δεν το έπιασα, δε με προβλημάτισε…

Φτάνουμε έξω από το πρώτο “ριζοχώραφο”. Παρκαδόρος, κοπέλες με εντυπωσιακά φορέματα… Ακόμα δεν καταλαβαίνω! Η είσοδος είναι 25 €. Αν θέλετε να νοικιάσετε φόρεμα είναι άλλα 10 € και αν θέλετε βοήθεια για φωτογραφίες άλλα 10 € για τη φωτογραφία! Δεν καταλαβαίνω σίγουρα τι λέει. Με τα πολλά, στο Μπαλί έχουν φτιάξει αρκετά «πάρκα» μέσα στη ζούγκλα, όχι τα κλασικά ριζοχώραφα, όπου πας μόνο για να βγάλεις εντυπωσιακές φωτογραφίες: κούνιες, zip-line, ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Αλλά το συγκεκριμένο ήταν 30 μέτρα μόνο με κούνιες! Ούτε ριζοχώραφα έβλεπες, ούτε μπορούσες να περπατήσεις πιο πέρα. Τίποτα!

Επόμενη στάση ευτυχώς σε σωστό ριζοχώραφο. Tegallalang Rice Terrace . Τσουκ, αυτό το ριζοχώραφο είναι πάλι μόνο για φωτογραφίες; Όχι, εδώ μπορείς να φας και να κάνεις διάφορα πράγματα. Αλλά και να βγάλεις φωτογραφίες συμπληρώνει. Ρε τι έχουμε πάθει με τις φωτογραφίες και το Instagram! Επιτέλους φτάνουμε σε ένα κλασικό τουριστικό ριζοχώραφο. Παρκαδόροι, ουρά για να μπεις μέσα και να πάρεις το σωστό φόρεμα για φωτογραφίες, είσοδος 25 € και ευτυχώς εδώ είδαμε την πραγματική φύση της περιοχής. Ήταν τόσο όμορφο το τοπίο, παρά τον τόσο τουρισμό. Η αλήθεια είναι ότι οι δραστηριότητες που μπορούσες να κάνεις είχαν ενδιαφέρον, περνούσες ωραία την ημέρα σου. Δεν μπορούσα να χορτάσω το τοπίο. Τόσο πράσινο!

Θα μπορούσα να κάτσω μέχρι το βράδυ αλλά ο Τσουκ μάς λέει ότι κοντά υπάρχει το Oka Agriculture Bali, όπου μπορούμε να δοκιμάσουμε το γνωστό καφέ που βγαίνει από τα κακάκια μιας γατούλας. Νομίζω πια όλοι το ξέρουμε… Μην γράψω περισσότερα για τον καφέ Luwak. Έχει πολλά παρόμοια πάρκα η περιοχή. Εκεί ο οδηγός , ο Τσουκ δηλαδή, μας έκανε μια ξενάγηση στα διάφορα φυτά και στο τέλος καταλήγεις σε ένα ωραίο κιόσκι, όπου σου φέρνουν δωρεάν διάφορα τσάγια για δοκιμή και επί πληρωμή τον καφέ Luwak, αν θέλεις. Τέρμα εκπαιδευμένοι οι οδηγοί… Τέρμα τουριστικό το μέρος, αλλά ήταν ωραίο! Στο τέλος μπορούσες να αγοράσεις σε καλές τιμές ό,τι δοκίμασες. Για να είμαι σωστή, δεν βρήκα πουθενά καλύτερες τιμές για την ίδια ποσότητα και ποιότητα στο υπόλοιπο Μπαλί. Ναι, μέσα στη βαλίτσα που αγόρασα για την επιστροφή είχα τουλάχιστον 2 κιλά τσάγια! Μα πραγματικά, δεν είχα ξαναδοκιμάσει τέτοιες γεύσεις!

Αν θέλετε να πάμε στο Pura Tirta Empul, πρέπει να φύγουμε άμεσα, μας λέει ο Τσουκ.
Εμείς που θέλαμε και χαλαρό πρόγραμμα… χα χα χα! Ο συγκεκριμένος ναός είναι από τους πιο γνωστούς, με χαρακτηριστικό τον κόσμο που μπαίνει ντυμένος στα πράσινα για εξαγνισμό στην πισίνα. Μεταξύ μας τώρα… δεν το λες και πολύ καθαρό αυτό το νερό.
Αλλά είναι αγιασμένο! Όχι, δεν μπήκα!

Επιστροφή στην πόλη. Είχαμε κλείσει 10 ώρες με τον Τσουκ.
Μια βόλτα στην πόλη ξανά, ένα ωραίο φαγητό και… μασάζ! Μασάζ, πολύ μασάζ, κάθε μέρα μασάζ! Στο Μπαλί έχει παντού μασατζίδικα με ό,τι τιμές μπορείς να φανταστείς.
Περνάγαμε μπροστά από ένα που μας άρεσε και μπαίναμε μέσα για μισή ωρίτσα να μας τρίψουν!Τι ευχαρίστηση και τι ξεκούραση!!!

 

[eco05140]

 

[eco05140]

Τρίτη μέρα Ουμπούτ

Σήμερα το πρόγραμμα έχει καταρράκτες! Κλασική απάντηση από τους φίλους μας που είχαν πάει στο Μπαλί: Έχει πολλούς και ωραίους καταρράκτες, όπου σας αρέσει να πάτε!
Αυτό το «όπου σας αρέσει» δεν το καταλαβαίνω. Εμένα με αποσυντονίζει! Γι’ αυτό τα γράφω αναλυτικά εδώ, για όσους είναι σαν εμένα: πες μου πήγαινε εκεί, εκεί και εκεί, θα το ψάξω κι αν μ’ αρέσει, θα πάω!

Σήμερα παρατηρώ πως έχουν στολίσει διαφορετικά τα αγαλματίδια και τους θεούς τους. Οι προσφορές είναι διαφορετικές, θυμιατίζουν ασταμάτητα. Κάτι σαν Δεκαπενταύγουστος πρέπει να είναι και εδώ! Αν και μιλάνε γενικά πολύ καλά αγγλικά, δεν καταλαβαίνω τι προσπαθεί να μου εξηγήσει ο ρεσεψιονίστ στο πρωινό για το τι γιορτάζουν. Σίγουρα κάτι με χρήματα, γιατί όλες οι προσφορές έχουν λεφτά στο μπανανόφυλλο! Τσουκ, σήμερα το πρόγραμμα έχει Goa Rang Reng Waterfall. Α, πολύ καλό! Αλλά πού το ξέρετε; Δεν έχει πολύ κόσμο! Κοίτα να δεις διαμαντάκι που βρήκα τυχαία στο Google Maps! Ακόμα δεν έχει γίνει πολύ τουριστικό!

Στη διαδρομή, ο Τσουκ μάς ρωτάει αν θέλουμε να αγοράσουμε ξύλινα γλυπτά και ότι “είναι στο δρόμο μας” το μαγαζί ενός φίλου του. Αυτό το «είναι στο δρόμο μας» ήταν +1 ώρα επιπλέον, για να μας πάει σε ένα μαγαζί όπου το πιο μικρό ξύλινο γλυπτό έκανε 300 €!Είπαμε Τσουκ… Φεύγουμε κακήν κακώς για τους καταρράκτες! (Επίσης: Τρίτη μέρα, ίδια ρούχα ο Τσουκ!)

Goa Rang Reng Waterfall. Πάρκινγκ, παρκαδόρος, είσοδος, τα γνωστά. Μόνο που εδώ είχε έξω κάτι ξεναγούς που μπορούσαν να σε πάνε σε πιο «περίεργα» μέρη μέσα στον ποταμό. Δεν ήταν υποχρεωτικό, αλλά ο Τσουκ επέμεινε ότι “για το καλό μας” πρέπει να πάρουμε. Και σ’ αυτό είχε δίκιο! 25 € για 3 ώρες με ξεναγό–φωτογράφο–κουβαλητή! Πριν ξεκινήσουμε, μας δίνουν ειδικά παπούτσια και μας ζητούν να αφήσουμε όλα τα πράγματά μας εκτός από το κινητό. Παίρνω κι εγώ κινητό και… φάρμακα, σε ένα νεσεσέρ. σα γνωστή αρρωστοφοβική! Ο ξεναγός τα βάζει όλα σε μια τσάντα, τη φοράει στην πλάτη και ξεκινάμε μέσα στο ποτάμι. Και ναι, είναι αυτά τα μαγικά μέρη με τους καταρράκτες και τις κούνιες που βλέπεις στις φωτογραφίες! Τόσο ωραία τοπία! Όσο περπατάμε, ο ξεναγός μάς βγάζει συνέχεια φωτογραφίες με τα κινητά μας. Οριακά επαγγελματικές! Κάποια στιγμή φτάνουμε σε μια κούνια. Εγώ εντυπωσιασμένη με το τοπίο, και τον βλέπω να κρατάει το νεσεσέρ με τα φάρμακα. Για να ετοιμαστείς μου λέει, και μου δίνει το νεσεσέρ! Ήρθε η ώρα μου και το νιώθει να σκέφτομαι εγώ, ενώ αυτός ο γλυκούλης νόμιζε ότι έχω τα βαφικά μου στο νεσεσέρ! Ρε τι έχουμε πάθει με τις φωτογραφίες και το Instagram… Η αλήθεια είναι ότι δε μου έφτασε. Είχα ανάγκη να κάτσω να χαλαρώσω, όχι να μου λέει κάθε ένα λεπτό πού να σταθώ για την επόμενη πόζα. Στο τέλος ζήτησα λίγο χρόνο χαλάρωσης στους καταρράκτες. Και όπως καθόμασταν, τον βλέπω από μακριά να συνεχίζει να βγάζει φωτογραφίες με τα κινητά μας! Πόσο να αντέξω; Τα μάζεψα και φύγαμε!

Κάπως έτσι τελειώσαμε νωρίς. Και εκεί έκανα το λάθος να τον ρωτήσω τι άλλο έχει να δούμε. Μου προτείνει μερικούς ναούς, γιατί σήμερα “γιορτάζουμε τη θέα του πλούτου”!
Το είπα; Το είπα! Ότι γιορτάζουν κάτι με το χρήμα; Η πρόταση για τους ναούς: αποτυχία.
Τέρμα τουριστικοί, σε ντύνουν με φορεσιές, πληρώνεις είσοδο, παίρνεις απόδειξη και βλέπεις ακριβώς το ίδιο πράγμα, ενώ αυτοί σε στήνουν για να σου βγάλουν ωραίες φωτογραφίες για το Instagram.

Το υπόλοιπο της ημέρας φυσικά είχε μασάζ, βεβαίως, βεβαίως! Φαγητό, βόλτες στην πόλη του Ubud, την οποία, πλάκα πλάκα, δεν καταφέραμε να τη δούμε καλά, γιατί είναι μεγάλη! Δεν είναι Αθήνα προφανώς, αλλά έχει αρκετά μέρη να εξερευνήσεις.

Περάσαμε και από το Monkey Forest, έτσι για να δούμε στο φυσικό τους περιβάλλον τους… γείτονες. Πολύ γέλιο να βλέπεις μαϊμούδες σκαρφαλωμένες σε κεραμίδια σπιτιών ή να περπατάνε στα πεζοδρόμια. Ζούγκλα!

 

[eco05140]

 

[eco05140]

Απολαυστική η περιγραφή σου!
Και η κουτσή Μαρία έχει πάει Μπαλί, εγώ όμως όχι ακόμη.

Ευχαριστώ!εγώ είχα μία άρνηση πριν πάω αλλά τώρα έχω γίνει φανατική… Βάλτο στο πρόγραμμα!

 

[eco05140]

Τέταρτη μέρα από Ούμπούντ στο Ζιμπαράν από Τσανγκού

Δεν θέλω να αφήσω τη ζούγκλα! Έχω ερωτευτεί αυτό το μέρος! Και έχει τόσα πολλά πράγματα να κάνεις: να πας στη ζούγκλα με γουρούνες, να δεις ελέφαντες, να πας σε άλλους καταρράκτες, σε άλλα πάρκα… Ακόμα και την πόλη δεν την έχω δει καλά καλά! Αλλά είπαμε: μια βδομάδα συνολικά, και ό,τι έχει ο καθένας πορεύεται!

Σήμερα μεταφερόμαστε στο νότιο μέρος του νησιού. Έκλεισα ένα ξενοδοχείο στην περιοχή του Τζιμπαράν (Jimbaran). Ήθελα κάτι κοντά στο αεροδρόμιο ή με άμεση πρόσβαση σε αυτό. Το νέο μας κατάλυμα: Abi Bali Resort Villas & Spa, εξαιρετικό! Και σχετικά φθηνό, λιγότερο από 50 € τη βραδιά με πρωινό. Πριν φτάσουμε όμως εκεί, θα περάσουμε από την περιοχή του Τσανγκού (Canggu).


Πρώτη στάση: ναός Tanah Lot. Εκεί να δεις τουρισμό! Φτιαγμένη μια ολόκληρη αγορά ακριβώς έξω από τον ναό. Τουλάχιστον αυτός ο ναός ήταν πιο ενδιαφέρον. Για να φτάσουμε μέχρι εκεί: 1 ώρα.

Είμαστε πλέον δίπλα στη θάλασσα! Και θέλουμε τόσο πολύ μία βουτιά στον Ινδικό Ωκεανό! Τελικά, η μόνη βουτιά που κάναμε ήταν στο ποτάμι με τους καταρράκτες, χθες! Συμβουλή από τους φίλους μας: Να πάτε σε beach bar να το απολαύσετε. Και μας προτείναν το Mari Beach Club Bali. Ένα πράγμα μας προτείναν και….Φτάνουμε έξω από το beach bar και ο Τσουκ μάς λέει να πάρουμε μόνο το κινητό μαζί μας. Προφανώς πάω να πάρω και την τσάντα θαλάσσης και μου λέει να την αφήσω στο αμάξι. Κάτι δεν καταλαβαίνω, αφού σε beach bar πάω! Κατεβαίνω από το αμάξι… θάλασσα πουθενά!
Πάρκινγκ, παρκαδόρος, κοπέλες με φορέματα εκεί, συνηθισμένη πια. Είναι περίπου τρεις το μεσημέρι.

Έχει είσοδο μας λέει για να μπεις στο beach bar, 5 εκατομμύρια (ρουπίες) το άτομο για να κάτσετε εκεί,12 εκατομμύρια για να κάτσετε εκεί, 20 εκατομμύρια για να κάτσετε πιο πέρα! Τι έγινε ρε παιδιά; Γιατί δε μας προειδοποίησαν ότι δεν είναι σαν τα ωραία, γνωστά beach bar της Χαλκιδικής; Τα απλά, αυτά της εποχής του 2000! Πού ήρθαμε;

Με τα πολλά μπαίνουμε μέσα, αυστηρά χωρίς πράγματα (ό,τι χρειαστείς το αγοράζεις μέσα) με ελάχιστη κατανάλωση χαμηλή. Κάτσαμε στο μπαρ να φάμε και κόψαμε κίνηση.
Αντικειμενικά ήταν ένα πολύ ωραίο beach bar, εννοείται μόνο τουρίστες και κατά τις επτά με τη δύση του ηλίου είχαν και ένα ινδονησιακό σόου. Ίσως δεν θα ήταν άσχημο αν είχαμε πάει από το πρωί και είχαμε αποφασίσει να ξοδέψουμε 50 € το άτομο. Για 4 ώρες όμως; Δεν συζητιόταν καν! Τελικά κάτσαμε στο μπαρ, χαζέψαμε τη θάλασσα, στην οποία δεν μπορούσες να κολυμπήσεις, καθώς ήταν γεμάτη κόκκινες σημαίες και είδαμε ένα εκπληκτικό ηλιοβασίλεμα. Περπατώντας στην περιοχή, βρήκαμε κι άλλα beach bar δίπλα, πολύ πιο φθηνά και εξίσου όμορφα!

Η ώρα περνάει κι εμείς πρέπει να πάμε στο καινούριο μας ξενοδοχείο.
Μία απόσταση που χωρίς κίνηση την κάνεις σε 20 λεπτά… φτάσαμε να την κάνουμε σχεδόν 4 ώρες!Αυτό θα πει κίνηση!

Από τα λίγα που κατάφερα να δω σ’ αυτή την περιοχή του Τσανγκού:
είδα μια περιοχή γεμάτη τουρίστες ή ανθρώπους που έρχονται να μείνουν στη χώρα για κάποιους μήνες, με αρκετά καινούργια μαγαζιά και καταλύματα. Η κίνηση, όμως, ήταν απίστευτη. Το καλό ήταν ότι ήταν δίπλα στη θάλασσα.

Ο Τσουκ ήταν κατάκοπος, μέσα στα ίδια ρούχα της τέταρτης μέρας!
Ήμασταν ήδη μαζί 15 ώρες, και χρειαζόταν επιπλέον άλλη μία για να γυρίσει σπίτι του στην πρωτεύουσα. Μας αφήνει στο ξενοδοχείο και κλείνουμε ραντεβού για την επόμενη μέρα. Φαγητό στο ξενοδοχείο, καθώς η περιοχή δεν φαινόταν περπατήσιμη: δεν είχε πεζοδρόμια, ούτε φώτα. Εξάλλου είχε πάει αργά!

 

[eco05140]

 

[eco05140]

Πέμπτη μέρα Νότιο Μπαλί

Να τος ο Τσουκ με τα ίδια ρούχα! Εννοείται δεν έχει κάνει μπάνιο όλες αυτές τις μέρες και δεν έχει ξυριστεί! Τον έχουμε συνηθίσει όμως! Είναι ο φίλος μας πια στο Μπαλί!

Ξυπνάμε στο νέο μας ξενοδοχείο και ναι, είναι πραγματικά υπέροχο, το είπα; Με μια μικρή λεπτομέρεια όμως: μπάνιο χωρίς ταβάνι. Όμορφο μεν, καθόλου δεν το ’χω συνηθίσει δε!

Σήμερα το πρόγραμμα είχε το νοτιότερο σημείο στο Μπαλί! Πρώτη στάση Melasti Beach. Η διαφορά της ζούγκλας από το νότιο κομμάτι μεγάλη! Εδώ δεν έχει σίγουρα ζούγκλα, έχει τεράστιους βράχους που καταλήγουν σε υπέροχη θάλασσα, δρόμους καλύτερους, εικόνες πιο «στεγνές», πιο καλοκαιρινές. Στη Melasti παραλία υπάρχουν κάτι μεγάλοι βράχοι που καταλήγουν στη θάλασσα… αυτή τη μαγική θάλασσα που βλέπουμε στις φωτογραφίες αλλά δύσκολα κολυμπάμε. Ο Τσουκ μας αφήνει να ανέβουμε στα μικρά γκολφ-καρτ που σε πάνε στον διάσημο δρόμο ανάμεσα στους βράχους — δρόμο που δεν λειτουργεί, αλλά ζει μια έντονη καριέρα… στο Instagram.

Συνεχίζουμε προς την Pandawa Beach (Pantai Pandawa). Η θάλασσα όνειρο, ο κόσμος πολύς, το τοπίο αλλιώτικο. Υπάρχουν πολλοί που κάνουνε παραπέντε και το ζήλεψα, αλλά οι τιμές είναι πολύ πιο ακριβές ακόμη και από την Ευρώπη.

Και κάπου εκεί αποφασίζουμε: Σήμερα θα κάνουμε μπάνιο. Τέλος. Ξαναγυρνάμε στη Melasti, δοκιμάζουμε το Tropical Beach Bar, ρωτάμε τιμές, τώρα ξέρουμε! και πάμε στη θάλασσα. Μόνο μέχρι το γόνατο, παρακαλώ. Και πραγματικά, τα ρεύματα ήταν τόσο δυνατά που οριακά μας τραβούσαν μέσα. Βρεθήκαμε να τρέχουμε έξω από το νερό σαν κινούμενο σχέδιο. Τηλέφωνο στον Τσουκ, Έλα να μας πάρεις! Πήγαινέ μας κάπου… όπου κολυμπάνε άνθρωποι! Μέσα Αυγούστου είμαστε, πρέπει να κάνουμε μία βουτιά!

Επόμενη στάση: Padang Padang Beach. Πληρώνουμε είσοδο (κλασικά) και κατεβαίνουμε στη μικρή, μαγευτική παραλία. Το τοπίο απίστευτο, η θάλασσα λάδι… αλλά χώρος να ακουμπήσεις πετσέτα μηδέν. Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας…

Ήπιαμε μία καρύδα, κάναμε δύο βουτιές, εξερευνήσαμε την περιοχή και λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα δεν υπήρχε άνθρωπος στην παραλία. Ο Τσουκ να μας κάνει νόημα να τρέξουμε να προλάβουμε να πάμε στον ναό του Uluwatu. Εγώ στην αρχή νόμιζα ότι έτσι λένε όλο το νότιο τμήμα του Μπαλί, αλλά τελικά έτσι λένε μία συγκεκριμένη περιοχή! Άργησα να το καταλάβω και μέχρι να το καταλάβω τα νεύρα του Τσουκ τσατάλια!

Ένα από τα πιο ωραία σημεία για ηλιοβασίλεμα στο Μπαλί είναι ο ναός Uluwatu. Μιλιούνια κόσμος απ’ έξω να πληρώσουν για την είσοδο, να βάλουν τις τοπικές ενδυμασίες και να μπουν! Από έξω μια μεγάλη αγορά, όπως κάθε τουριστική περιοχή που σέβεται τον εαυτό της!

Μέσα στον χώρο του ναού δεν είχε χώρο ούτε να περπατήσουμε… λαοθάλασσα! Και στο τέλος του ηλιοβασιλέματος είχε έξτρα, επί πληρωμή, έναν χορό των ιθαγενών της περιοχής.

Καθίσαμε, απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα να χάνεται ανάμεσα στους βράχους και τη θάλασσα και ξεκινήσαμε να χαζεύουμε την περιοχή. Είναι πραγματικά πολύ ωραίο το σημείο που βρίσκεται ο ναός.

Και όπως περπατάμε αμέριμνα με τις μωβ φούστες μας, ξαφνικά βλέπω ένα μαϊμουδάκι να ανιχνεύει το έτερον ήμισυ σαν στόχο. Πλησιάζει. Αρχίζει να του φωνάζει! Σκαρφαλώνει πάνω στη μωβ φούστα του, γλιστράει, ξαναδοκιμάζει.
Μαζεύονται κι άλλα. Το έτερον ήμισυ έχει παγώσει, κρατάει με όση δύναμη έχει τα κινητά και μένει ακίνητο! Τα μαϊμουδάκια έχουν μεγαλύτερη δύναμη απ’ όσο φαντάζεστε, με κάτι ωραία κοφτερά δοντάκια. Γενικά έχει πινακίδες που αναφέρουν να μη τα κοιτάς στα μάτια, να μην τα χτυπήσεις και να μην τους δείξεις τα δόντια σου γιατί το θεωρούν απειλή. Είδα την καταστροφή να πλησιάζει. Και τότε, βγάζω κάτι κρακεράκια από την τσάντα και τους τα πετάω. Αφήνουν το έτερον ήμισυ και τρέχουν στα κρακεράκια!Το έτερον ήμισυ απελευθερώνεται, με κοιτάζει ημιλιπόθυμο σαν να του έσωσα τη ζωή (εντάξει, ίσως και να την έσωσα!) και τρέχει μακριά προς την απέναντι πλευρά. Μα τι είχε παιχτεί; Κρατούσε μόνο τα κινητά πάνω του και ήταν ντυμένος όπως όλοι μας!

Συνεχίζουμε προς την υπόλοιπη περιοχή. Νομίζαμε πως τελειώσαμε. Λάθος. Μετά από δέκα λεπτά, σε άλλο σημείο του ναού, μια άλλη μαϊμού τον εντοπίζει από μακριά και τρέχει προς το μέρος του! Το έτερον ήμισυ ξεκινάει να τρέχει γύρω-γύρω από τον ναό και το μαϊμουδάκι από πίσω να τον ψάχνει! Και τότε είχε την πιο λαμπρή και ταυτόχρονα απελπισμένη ιδέα: βγάζει τη θήκη του κινητού και τους την πετάει! Και όλα τελείωσαν εκεί! Τα μαϊμουδάκια μάλλον πέρασαν τη θήκη για κρακεράκια, γιατί είχε ίδιο χρώμα με το κουτί! Μάλλον…
Όπου φύγει-φύγει από τον ναό , ό,τι είδαμε, είδαμε! Έτσι κι αλλιώς μετά τη δύση του ήλιου ο κόσμος αρχίζει να φεύγει και η κίνηση στην περιοχή να αυξάνεται.

Περάσαμε από το Uluwatu, όπου είχε πολλά μαγαζάκια και αρκετή ζωή, και κατευθυνθήκαμε προς την περιοχή που μέναμε, το Τζιμπαράν. Ζητήσαμε από τον Τσουκ να μας αφήσει κάπου κοντά στο ξενοδοχείο για φαγητό και μας άφησε σε ένα μεγάλο, αξιοπρεπέστατο εμπορικό: Samasta Lifestyle Village.

Μετά, όταν προσπαθήσαμε να γυρίσουμε με τα πόδια στο ξενοδοχείο, καταλάβαμε ότι μάλλον μένουμε λίγο πιο μακριά από την εμπορική περιοχή, η οποία επίσης δεν ήταν εύκολη με τα πόδια. Καμία σχέση με το Ουμπούντ.

Αν θέλαμε να κάνουμε μονοήμερη εκδρομή, όλοι μας πρότειναν τη Nusa Penida. Ένα νησάκι απέναντι από το Μπαλί. Θα έπρεπε να το κάνουμε αύριο, οπότε είπαμε στον Τσουκ να μην έρθει. Αλλά αυτός μας πρότεινε να κλείσουμε την εκδρομή με την εταιρεία του. Σε τρία λεπτά είχαμε όλες τις πληροφορίες στο κινητό. Φθηνό; Όχι. Κατάλαβα τι ακριβώς θα δούμε; Όχι. Αλλά ήταν η εύκολη επιλογή για κάτι που δεν είχαμε προλάβει να ψάξουμε. Και αρκετά ακριβή: περίπου 60 € το άτομο.