- Μηνύματα
- 7.334
- Likes
- 17.828
Οσα παιδια διαβαζουν να απομακρυνθουν απο την οθονη...
-
Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε για τις καλύτερες Ταξιδιωτικές Ιστορίες από Ιούλιο - Οκτώβριο 2022 !
Νορβηγία Με Vespa στον Βόρειο Πόλο : Αναδρομή στο ταξίδι ορόσημο
- Thread starter 8avos
- Ημερομηνία δημιουργίας
- Μηνύματα
- 912
- Likes
- 8.674
Σίγουρα δεν γίνεται πλέον λόγω ηλικίας αλλα και λόγω άποψης.Τοτε για μένα ταξίδι σήμαινε ο δρόμος,τώρα όλα τα υπόλοιπα,αισθήσεις
μυρωδιές εικονες,συνδιαστικα με τον δρόμο πάντα
Χαχα,σωστή παρατήρηση
- Μηνύματα
- 912
- Likes
- 8.674
Το ξύπνημα στο H2 ξενοδοχείο ήταν περίεργο. Το σώμα μου ζητούσε κι άλλο ύπνο, αλλά η περιέργεια να δω την πόλη ήταν πιο δυνατή. Άφησα τη Vespa να ξεκουραστεί στην ασφάλεια της Karl-Liebknecht-Straße και ξεκίνησα με τα πόδια. Το Βερολίνο δεν ήταν απλά μια στάση· ήταν το σύνορο ανάμεσα στην Ευρώπη που ήξερα και στον άγνωστο Βορρά.
Ξεκίνησα από την Alexanderplatz. Ο Πύργος της Τηλεόρασης (Fernsehturm) έστεκε πάνω από το κεφάλι μου σαν ασημένιος γίγαντας. Περπάτησα προς το Νησί των Μουσείων (Museumsinsel). Εκεί, η επιβλητικότητα του Καθεδρικού Ναού (Berliner Dom) με έκανε να σταματήσω για ώρα. Οι πληγές από τον πόλεμο ήταν ακόμα ορατές σε κάποια σημεία, μπλεγμένες με τους γερανούς της σύγχρονης ανοικοδόμησης.
Συνέχισα στην ιστορική λεωφόρο Unter den Linden. Κάθε βήμα με οδηγούσε πιο κοντά στην Πύλη του Βρανδεμβούργου. Όταν έφτασα εκεί, στάθηκα κάτω από την Quadriga. Ήταν μια στιγμή δικαίωσης: «Είμαι εδώ, με τη Vespa μου, στην καρδιά της Ευρώπης». Λίγο πιο πέρα, το Μνημείο του Ολοκαυτώματος με τους γκρίζους όγκους του μου προκάλεσε μια σφιχτή σιωπή – μια υπενθύμιση του πόσο βαριά είναι η ιστορία αυτής της πόλης.
Η κούραση και το περπάτημα άνοιξαν την όρεξη. Το 2011 δεν είχα smartphone για να ψάξω το "καλύτερο εστιατόριο". Εμπιστεύτηκα τα μάτια μου. Βρέθηκα σε ένα γωνιακό, ζεστό μαγαζί, μακριά από τη φασαρία των τουριστών. Ήθελα κάτι τοπικό, κάτι αυθεντικό.
Χωρίς να ξέρω τη γλώσσα, παρήγγειλα μια ντοματόσουπα. Όταν έφτασε το μπολ, η μυρωδιά της φρέσκιας ντομάτας και των μπαχαρικών με ζέστανε αμέσως. Μου την έφεραν με δύο χοντρές, χειροποίητες φέτες ψωμί. Ήταν το τέλειο μεσημεριανό. Καθόμουν εκεί, βουτώντας το ψωμί στη σούπα και κοιτάζοντας έξω από το τζάμι τους Βερολινέζους. Εκείνη τη στιγμή, η απλότητα της σούπας ταίριαζε απόλυτα με την απλότητα του ταξιδιού μου: ένας άνθρωπος, μια μηχανή και ο δρόμος.
Ήταν ένα απλό, τίμιο γεύμα, όπως ακριβώς και το ταξίδι μου μέχρι τότε. Καθόμουν εκεί, βουτώντας το ψωμί στη σούπα και παρατηρούσα τους Βερολινέζους να βιάζονται, νιώθοντας μια παράξενη οικειότητα με τον ρυθμό της πόλης.
Κοιτάζοντας τους δρόμους, τα κτίρια και τους ανθρώπους εκείνη την ημέρα, δεν μπορούσα να φανταστώ τι μου επιφύλασσε το μέλλον. Δεν ήξερα ότι εκείνη η περιήγηση στην Alexanderplatz και στην Karl-Liebknecht-Straße ήταν κάτι παραπάνω από μια τουριστική βόλτα. Ήταν μια πρώτη γνωριμία με την πόλη που, τέσσερα χρόνια μετά, το 2015, θα γινόταν ο τόπος της μετανάστευσής μου.
Εκείνη τη στιγμή, το Βερολίνο ήταν απλώς ο σταθμός για τον Βορρά. Στην πραγματικότητα όμως, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου· ήταν το μέρος που "φύτεψε" τον σπόρο μιας νέας αρχής.Αυτο όμως εινα μια ιστορία όπου ήδη έχω γράψει δυο αράδες. Χωρίς να το ξέρω, περπατούσα στους δρόμους που αργότερα θα έγιναν η καθημερινότητά μου. Ίσως γι' αυτό ένιωθα τόσο ήρεμος εκείνη τη μέρα, παρά την κούραση των 2.000 χιλιομέτρων.
Επέστρεψα στο ξενοδοχείο περνώντας από το Checkpoint Charlie, βλέποντας τα απομεινάρια του Τείχους. Η πόλη άρχισε να ανάβει τα φώτα της. Πριν κοιμηθώ, έκανα μια τελευταία βόλτα μέχρι τη Vespa. Την χτύπησα απαλά στη σέλα, σαν να της έλεγα «αύριο φεύγουμε για τα δύσκολα». Το Βερολίνο με είχε φιλοξενήσει βασιλικά, αλλά η Σκανδιναβία με καλούσε.
Ξεκίνησα από την Alexanderplatz. Ο Πύργος της Τηλεόρασης (Fernsehturm) έστεκε πάνω από το κεφάλι μου σαν ασημένιος γίγαντας. Περπάτησα προς το Νησί των Μουσείων (Museumsinsel). Εκεί, η επιβλητικότητα του Καθεδρικού Ναού (Berliner Dom) με έκανε να σταματήσω για ώρα. Οι πληγές από τον πόλεμο ήταν ακόμα ορατές σε κάποια σημεία, μπλεγμένες με τους γερανούς της σύγχρονης ανοικοδόμησης.
Συνέχισα στην ιστορική λεωφόρο Unter den Linden. Κάθε βήμα με οδηγούσε πιο κοντά στην Πύλη του Βρανδεμβούργου. Όταν έφτασα εκεί, στάθηκα κάτω από την Quadriga. Ήταν μια στιγμή δικαίωσης: «Είμαι εδώ, με τη Vespa μου, στην καρδιά της Ευρώπης». Λίγο πιο πέρα, το Μνημείο του Ολοκαυτώματος με τους γκρίζους όγκους του μου προκάλεσε μια σφιχτή σιωπή – μια υπενθύμιση του πόσο βαριά είναι η ιστορία αυτής της πόλης.
Η κούραση και το περπάτημα άνοιξαν την όρεξη. Το 2011 δεν είχα smartphone για να ψάξω το "καλύτερο εστιατόριο". Εμπιστεύτηκα τα μάτια μου. Βρέθηκα σε ένα γωνιακό, ζεστό μαγαζί, μακριά από τη φασαρία των τουριστών. Ήθελα κάτι τοπικό, κάτι αυθεντικό.
Χωρίς να ξέρω τη γλώσσα, παρήγγειλα μια ντοματόσουπα. Όταν έφτασε το μπολ, η μυρωδιά της φρέσκιας ντομάτας και των μπαχαρικών με ζέστανε αμέσως. Μου την έφεραν με δύο χοντρές, χειροποίητες φέτες ψωμί. Ήταν το τέλειο μεσημεριανό. Καθόμουν εκεί, βουτώντας το ψωμί στη σούπα και κοιτάζοντας έξω από το τζάμι τους Βερολινέζους. Εκείνη τη στιγμή, η απλότητα της σούπας ταίριαζε απόλυτα με την απλότητα του ταξιδιού μου: ένας άνθρωπος, μια μηχανή και ο δρόμος.
Ήταν ένα απλό, τίμιο γεύμα, όπως ακριβώς και το ταξίδι μου μέχρι τότε. Καθόμουν εκεί, βουτώντας το ψωμί στη σούπα και παρατηρούσα τους Βερολινέζους να βιάζονται, νιώθοντας μια παράξενη οικειότητα με τον ρυθμό της πόλης.
Κοιτάζοντας τους δρόμους, τα κτίρια και τους ανθρώπους εκείνη την ημέρα, δεν μπορούσα να φανταστώ τι μου επιφύλασσε το μέλλον. Δεν ήξερα ότι εκείνη η περιήγηση στην Alexanderplatz και στην Karl-Liebknecht-Straße ήταν κάτι παραπάνω από μια τουριστική βόλτα. Ήταν μια πρώτη γνωριμία με την πόλη που, τέσσερα χρόνια μετά, το 2015, θα γινόταν ο τόπος της μετανάστευσής μου.
Εκείνη τη στιγμή, το Βερολίνο ήταν απλώς ο σταθμός για τον Βορρά. Στην πραγματικότητα όμως, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου· ήταν το μέρος που "φύτεψε" τον σπόρο μιας νέας αρχής.Αυτο όμως εινα μια ιστορία όπου ήδη έχω γράψει δυο αράδες. Χωρίς να το ξέρω, περπατούσα στους δρόμους που αργότερα θα έγιναν η καθημερινότητά μου. Ίσως γι' αυτό ένιωθα τόσο ήρεμος εκείνη τη μέρα, παρά την κούραση των 2.000 χιλιομέτρων.
Επέστρεψα στο ξενοδοχείο περνώντας από το Checkpoint Charlie, βλέποντας τα απομεινάρια του Τείχους. Η πόλη άρχισε να ανάβει τα φώτα της. Πριν κοιμηθώ, έκανα μια τελευταία βόλτα μέχρι τη Vespa. Την χτύπησα απαλά στη σέλα, σαν να της έλεγα «αύριο φεύγουμε για τα δύσκολα». Το Βερολίνο με είχε φιλοξενήσει βασιλικά, αλλά η Σκανδιναβία με καλούσε.
bandit650
Member
- Μηνύματα
- 828
- Likes
- 4.069
Kαποιοι θεωρουν οτι μεγαλα ταξιδια γινονται μονο με μεγαλου κυβισμου μηχανες. Εσυ απεδειξες το αντιθετο.
- Μηνύματα
- 912
- Likes
- 8.674
Η εντυπωσιακή τοματοσουπα και άλλες καναδυό φωτογραφίες της ημερας
- Μηνύματα
- 912
- Likes
- 8.674
Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011. Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 5:00 περίπου το πρωί. Το Βερολίνο κοιμόταν ακόμα, αλλά η Vespa ήταν ήδη αναμμένη, κάτω από τη σκιά του Πύργου της Τηλεόρασης. Ο στόχος της ημέρας ακουγόταν σχεδόν εξωπραγματικός: Gjøvik, Νορβηγία. Πάνω από 1.100 χιλιόμετρα, ένα φέρι και αμέτρητες γέφυρες με χώριζαν από τον προορισμό μου. Η «προφητική» πόλη που θα με υποδεχόταν ως μετανάστη τέσσερα χρόνια μετά, έμενε τώρα πίσω μου.
Η διαδρομή μέχρι το Rostock βγήκε με το γκάζι κολλημένο στην Autobahn. Στο φέρι για το Gedser της Δανίας, η σύντομη ανάπαυλα ήταν η μόνη μου ευκαιρία για ένα γρήγορο κακάο . Μόλις ο καταπέλτης άνοιξε στη Δανία, το τοπίο άρχισε να μου χαρίζει εικόνες που δεν είχα ξαναδεί.
Κοιτώντας προς τον ορίζοντα της Βαλτικής, είδα δεκάδες ανεμογεννήτριες να στέκονται μέσα στο νερό, σαν λευκοί γίγαντες που ξεπρόβαλαν μέσα από τη θάλασσα. Ήταν μια εικόνα απόκοσμη και επιβλητική. Η Vespa έμοιαζε με κουκκίδα μπροστά τους. Κάθε ανεμογεννήτρια που άφηνα πίσω μου ήταν ένα βήμα πιο κοντά στον Βορρά.
Και τότε ήρθε η στιγμή της γέφυρας Storebælt. Οδηγούσα για χιλιόμετρα πάνω από το νερό, με τον αέρα της Βαλτικής να με χτυπάει αλύπητα από το πλάι, προσπαθώντας να μετακινήσει τη φορτωμένη GTS. Και ξαφνικά, ο δρόμος «βούτηξε». Από το απόλυτο φως, βρέθηκα να καταπίνω χιλιόμετρα μέσα στο υπόγειο τούνελ των 20 χιλιομέτρων. Η αλλαγή της θερμοκρασίας και ο ήχος του κινητήρα που αντηχούσε στα τσιμεντένια τοιχώματα κάτω από τον βυθό, μου προκάλεσαν ένα δέος πρωτόγνωρο. Όταν βγήκα ξανά στο φως, η Δανία με είχε αποχαιρετήσει με τον πιο επιβλητικό τοπιο
Πέρασα τη γέφυρα Øresund και πάτησα Σουηδία. Το Malmö, το Helsingborg και το Gothenburg πέρασαν σαν εικόνες σε fast forward. Όσο ανέβαινα προς τα σύνορα της Νορβηγίας στο Svinesund, το φως έπαιρνε αυτή την κρύα, βόρεια απόχρωση που αρνιόταν να σβήσει. Η κούραση είχε πια χτυπήσει «κόκκινο», αλλά η πινακίδα "Gjøvik" μου έδωσε την τελευταία ώθηση.
Έφτασα αργά το βράδυ, έχοντας πάρει μόνιμα το σχήμα της σέλας. Το κατάλυμα που με περίμενε στο Gjøvik ήταν ένα σοκ: ένα απίστευτα όμορφο οίκημα που έμοιαζε να έχει βγει από το "Vikings". Ξύλο παντού, βαριά έπιπλα και μια ατμόσφαιρα που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν θα σου σερβίρουν πρωινό ή υδρόμελι σε κέρατο ταύρου.
Η μέρα έκλεισε με την απόλυτη σιωπή της λίμνης Mjøsa. Είχα καταφέρει ξανά άλλη μια δυνατή ημέρα χιλιομέτρων: Βερολίνο - Gjøvik σε μία μόνο μέρα. Ο ύπνος που ακολούθησε ήταν αντάξιος της ταλαιπωρίας που είχα περάσει .
Η διαδρομή μέχρι το Rostock βγήκε με το γκάζι κολλημένο στην Autobahn. Στο φέρι για το Gedser της Δανίας, η σύντομη ανάπαυλα ήταν η μόνη μου ευκαιρία για ένα γρήγορο κακάο . Μόλις ο καταπέλτης άνοιξε στη Δανία, το τοπίο άρχισε να μου χαρίζει εικόνες που δεν είχα ξαναδεί.
Κοιτώντας προς τον ορίζοντα της Βαλτικής, είδα δεκάδες ανεμογεννήτριες να στέκονται μέσα στο νερό, σαν λευκοί γίγαντες που ξεπρόβαλαν μέσα από τη θάλασσα. Ήταν μια εικόνα απόκοσμη και επιβλητική. Η Vespa έμοιαζε με κουκκίδα μπροστά τους. Κάθε ανεμογεννήτρια που άφηνα πίσω μου ήταν ένα βήμα πιο κοντά στον Βορρά.
Και τότε ήρθε η στιγμή της γέφυρας Storebælt. Οδηγούσα για χιλιόμετρα πάνω από το νερό, με τον αέρα της Βαλτικής να με χτυπάει αλύπητα από το πλάι, προσπαθώντας να μετακινήσει τη φορτωμένη GTS. Και ξαφνικά, ο δρόμος «βούτηξε». Από το απόλυτο φως, βρέθηκα να καταπίνω χιλιόμετρα μέσα στο υπόγειο τούνελ των 20 χιλιομέτρων. Η αλλαγή της θερμοκρασίας και ο ήχος του κινητήρα που αντηχούσε στα τσιμεντένια τοιχώματα κάτω από τον βυθό, μου προκάλεσαν ένα δέος πρωτόγνωρο. Όταν βγήκα ξανά στο φως, η Δανία με είχε αποχαιρετήσει με τον πιο επιβλητικό τοπιο
Πέρασα τη γέφυρα Øresund και πάτησα Σουηδία. Το Malmö, το Helsingborg και το Gothenburg πέρασαν σαν εικόνες σε fast forward. Όσο ανέβαινα προς τα σύνορα της Νορβηγίας στο Svinesund, το φως έπαιρνε αυτή την κρύα, βόρεια απόχρωση που αρνιόταν να σβήσει. Η κούραση είχε πια χτυπήσει «κόκκινο», αλλά η πινακίδα "Gjøvik" μου έδωσε την τελευταία ώθηση.
Έφτασα αργά το βράδυ, έχοντας πάρει μόνιμα το σχήμα της σέλας. Το κατάλυμα που με περίμενε στο Gjøvik ήταν ένα σοκ: ένα απίστευτα όμορφο οίκημα που έμοιαζε να έχει βγει από το "Vikings". Ξύλο παντού, βαριά έπιπλα και μια ατμόσφαιρα που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν θα σου σερβίρουν πρωινό ή υδρόμελι σε κέρατο ταύρου.
Η μέρα έκλεισε με την απόλυτη σιωπή της λίμνης Mjøsa. Είχα καταφέρει ξανά άλλη μια δυνατή ημέρα χιλιομέτρων: Βερολίνο - Gjøvik σε μία μόνο μέρα. Ο ύπνος που ακολούθησε ήταν αντάξιος της ταλαιπωρίας που είχα περάσει .
Last edited:
bandit650
Member
- Μηνύματα
- 828
- Likes
- 4.069
Για ενα τετοιο ταξιδι ειχες μονο τα πραγματα που χωρανε σε αυτη τη βαλιτσα; η ειχες κι αλλα που δε φαινονται στις φωτογραφιες;
- Μηνύματα
- 742
- Likes
- 2.499
Δύο λέξεις καλοπροέραιτα: Άγνοια κινδύνου.
- Μηνύματα
- 912
- Likes
- 8.674
Οχι,μόνο αυτά,ένα κάνιστρο βενζίνης και κάτω απ την σέλα ανταλλακτικά
Για μένα όμως θεωρούνται πολλά αυτά μιας που φοράω ισοθερμικά και τεχνικά ρούχα όπως αυτά στο τρέξιμο πχ όπου δεν καταλαμβάνουν καθόλου χώρο
Εντάξει δεν οδηγούσα με ραντακι και σαγιονάρα διχαλο…
Ο εξοπλισμός ίδιος είναι είτε έχεις χιλιάρα είτε βέσπα,διαφέρουν οι ταχύτητες μόνο και μην ξεχνάμε και τις εποχές…πλέον υπάρχει πολύς περισσότερος εκνευρισμός στην οδήγηση,σε όλα τα κράτη,από τότε που υπήρχε απόλυτος σεβασμός,στα βόρεια ακόμη πιο πολύ.
Βλέπω πια πόσους YouTubers που πηγαίνοντας Νορντκαπ τρωνε κάτι πρόστιμα επικά (για μένα) εγώ δεν έφαγα ούτε ένα μιας που το οδικό δίκτυο της Νορβηγιας από Οσλο και πάνω είναι αντίστοιχο της κοιλάδας των Τεμπων με όρια ταχύτητας που τηρούσα
- Μηνύματα
- 742
- Likes
- 2.499
Το έγραψα περισσότερο για τις ώρες συνεχούς οδήγησης και τις συνέπειες στον οργανισμό σου! Ήθελε θάρρος (τουλάχιστον)!
- Μηνύματα
- 912
- Likes
- 8.674
Αυτά ανήκουν στη σφαίρα ….ουτε και γώ ξέρω πια σε ποια σφαίρα ανήκουν
- Μηνύματα
- 912
- Likes
- 8.674
Σάββατο 21 & Κυριακή 22 Μαΐου 2011. Μετά τον μαραθώνιο της Παρασκευής, το ξύπνημα στο κατάλυμα με εσάνς Viking ήταν η απόλυτη λύτρωση. Όμως η ηρεμία της λίμνης Mjøsa δεν κράτησε πολύ. Ο γνώριμος ήχος των κινητήρων άρχισε να αντηχεί παντού. Το Gjøvik δεν ήταν πια μια ήσυχη νορβηγική πόλη· ήταν η πρωτεύουσα της Vespa για όλη την Ευρώπη.
Το Vespa World Days 2011
Η πανευρωπαϊκή συνάντηση ήταν ο λόγος που είχα κάνει όλη αυτή την τρέλα. Βλέποντας εκατοντάδες Vespa παρατεταγμένες —από κλασικές δίχρονες μέχρι σύγχρονες GTS— ένιωσα αμέσως "σαν στο σπίτι μου". Ήμουν ένας Έλληνας ανάμεσα σε Ιταλούς, Γερμανούς, Άγγλους και Σκανδιναβούς, αλλά η γλώσσα μας ήταν μία: το πάθος για αυτό το δίτροχο.
Ακολούθησα όλες τις εκδηλώσεις. Από τις οργανωμένες βόλτες στις γύρω πλαγιές, όπου η μία Vespa πίσω από την άλλη σχημάτιζε ένα πολύχρωμο «φίδι» πάνω στην άσφαλτο, μέχρι τις εκθέσεις και τα βραδινά πάρτι. Υπήρχε κάτι το μαγικό στο να βλέπεις τη Vespa σου, σκονισμένη ακόμα από τα 3.000+ χιλιόμετρα της διαδρομής, να στέκεται δίπλα σε άλλες που είχαν έρθει με τρέιλερ. Η δική μου «είχε γράψει» την ιστορία της στο δρόμο.
Το αποκορύφωμα του Σαββατοκύριακου ήταν το επίσημο Gala το βράδυ του Σαββάτου. Οι Νορβηγοί διοργανωτές είχαν στήσει μια τεράστια, επιβλητική σκηνή ειδικά για εμάς, δημιουργώντας μια ζεστή "φωλιά" μέσα στο δροσερό σκανδιναβικό βράδυ.
Μπαίνοντας μέσα, η ατμόσφαιρα σε κέρδιζε αμέσως. Οι μυρωδιές από το παραδοσιακό νορβηγικό φαγητό γέμιζαν τον χώρο – ήταν η στιγμή να δοκιμάσουμε τις τοπικές γεύσεις που τόσο διαφέρουν από τις δικές μας, συνοδευόμενες από την απαραίτητη παγωμένη μπύρα. Η live ορχήστρα πάνω στη σκηνή έδινε τον ρυθμό, και σύντομα οι διαφορές στις εθνικότητες χάθηκαν. Ήμασταν όλοι μια παρέα.
Καθόμουν εκεί, ανάμεσα σε εκατοντάδες αναβάτες, και σκεφτόμουν τη διαδρομή μου. Από τη ζέστη της Ελλάδας και την ντοματόσουπα του Βερολίνου, βρισκόμουν τώρα σε ένα gala στη μέση της Νορβηγίας. Η μουσική, το γέλιο και η αίσθηση της κοινότητας έκαναν την κούραση των προηγούμενων ημερών να εξατμιστεί. Ήταν η τελευταία μεγάλη γιορτή πριν η ηρεμία του δρόμου γίνει και πάλι η συντροφιά μου. Το Gjøvik μας αποχαιρετούσε με τον πιο θερμό τρόπο, θυμίζοντάς μας ότι το ταξίδι είναι οι άνθρωποι που συναντάς, όσο και τα χιλιόμετρα που διανύεις.»
Το Σαββατοκύριακο κύλησε με ανταλλαγές εμπειριών, πειράγματα και πολλές φωτογραφίες. Στο Gjøvik συνειδητοποίησα ότι η Vespa δεν είναι απλά ένα μεταφορικό μέσο, αλλά ένα «διαβατήριο» που σου ανοίγει πόρτες και σου χαρίζει φίλους σε όλο τον κόσμο. Οι Νορβηγοί, παρόλο που τους είχαμε για «κρύους», μας υποδέχτηκαν με μια απίστευτη οργάνωση, κάνοντας αυτό το τριήμερο να μοιάζει με μια καλοκουρδισμένη μηχανή.
Γέμισα τις μπαταρίες μου, πήρα το αναμνηστικό μου υλικό, αλλά βαθιά μέσα μου ήξερα: το Gjøvik ήταν ο τερματισμός της πρώτης φάσης. Η πραγματική πρόκληση, η ανάβαση προς το Βόρειο Ακρωτήρι, ήταν πλέον το επόμενο μεγάλο στοίχημα.
Η ελληνική αποστολή
(Εγώ είχα πάει οδικώς ενώ τρεις φίλοι στείλανε με courier εκεί τις βέσπες ώστε να κάνουν την κάθοδο προς Ελλάδα)
Το Vespa World Days 2011
Η πανευρωπαϊκή συνάντηση ήταν ο λόγος που είχα κάνει όλη αυτή την τρέλα. Βλέποντας εκατοντάδες Vespa παρατεταγμένες —από κλασικές δίχρονες μέχρι σύγχρονες GTS— ένιωσα αμέσως "σαν στο σπίτι μου". Ήμουν ένας Έλληνας ανάμεσα σε Ιταλούς, Γερμανούς, Άγγλους και Σκανδιναβούς, αλλά η γλώσσα μας ήταν μία: το πάθος για αυτό το δίτροχο.
Ακολούθησα όλες τις εκδηλώσεις. Από τις οργανωμένες βόλτες στις γύρω πλαγιές, όπου η μία Vespa πίσω από την άλλη σχημάτιζε ένα πολύχρωμο «φίδι» πάνω στην άσφαλτο, μέχρι τις εκθέσεις και τα βραδινά πάρτι. Υπήρχε κάτι το μαγικό στο να βλέπεις τη Vespa σου, σκονισμένη ακόμα από τα 3.000+ χιλιόμετρα της διαδρομής, να στέκεται δίπλα σε άλλες που είχαν έρθει με τρέιλερ. Η δική μου «είχε γράψει» την ιστορία της στο δρόμο.
Το αποκορύφωμα του Σαββατοκύριακου ήταν το επίσημο Gala το βράδυ του Σαββάτου. Οι Νορβηγοί διοργανωτές είχαν στήσει μια τεράστια, επιβλητική σκηνή ειδικά για εμάς, δημιουργώντας μια ζεστή "φωλιά" μέσα στο δροσερό σκανδιναβικό βράδυ.
Μπαίνοντας μέσα, η ατμόσφαιρα σε κέρδιζε αμέσως. Οι μυρωδιές από το παραδοσιακό νορβηγικό φαγητό γέμιζαν τον χώρο – ήταν η στιγμή να δοκιμάσουμε τις τοπικές γεύσεις που τόσο διαφέρουν από τις δικές μας, συνοδευόμενες από την απαραίτητη παγωμένη μπύρα. Η live ορχήστρα πάνω στη σκηνή έδινε τον ρυθμό, και σύντομα οι διαφορές στις εθνικότητες χάθηκαν. Ήμασταν όλοι μια παρέα.
Καθόμουν εκεί, ανάμεσα σε εκατοντάδες αναβάτες, και σκεφτόμουν τη διαδρομή μου. Από τη ζέστη της Ελλάδας και την ντοματόσουπα του Βερολίνου, βρισκόμουν τώρα σε ένα gala στη μέση της Νορβηγίας. Η μουσική, το γέλιο και η αίσθηση της κοινότητας έκαναν την κούραση των προηγούμενων ημερών να εξατμιστεί. Ήταν η τελευταία μεγάλη γιορτή πριν η ηρεμία του δρόμου γίνει και πάλι η συντροφιά μου. Το Gjøvik μας αποχαιρετούσε με τον πιο θερμό τρόπο, θυμίζοντάς μας ότι το ταξίδι είναι οι άνθρωποι που συναντάς, όσο και τα χιλιόμετρα που διανύεις.»
Το Σαββατοκύριακο κύλησε με ανταλλαγές εμπειριών, πειράγματα και πολλές φωτογραφίες. Στο Gjøvik συνειδητοποίησα ότι η Vespa δεν είναι απλά ένα μεταφορικό μέσο, αλλά ένα «διαβατήριο» που σου ανοίγει πόρτες και σου χαρίζει φίλους σε όλο τον κόσμο. Οι Νορβηγοί, παρόλο που τους είχαμε για «κρύους», μας υποδέχτηκαν με μια απίστευτη οργάνωση, κάνοντας αυτό το τριήμερο να μοιάζει με μια καλοκουρδισμένη μηχανή.
Γέμισα τις μπαταρίες μου, πήρα το αναμνηστικό μου υλικό, αλλά βαθιά μέσα μου ήξερα: το Gjøvik ήταν ο τερματισμός της πρώτης φάσης. Η πραγματική πρόκληση, η ανάβαση προς το Βόρειο Ακρωτήρι, ήταν πλέον το επόμενο μεγάλο στοίχημα.
Η ελληνική αποστολή
(Εγώ είχα πάει οδικώς ενώ τρεις φίλοι στείλανε με courier εκεί τις βέσπες ώστε να κάνουν την κάθοδο προς Ελλάδα)
Εκπομπές Travelstories
Τελευταίες δημοσιεύσεις
-
Aegean Airlines Πρόγραμμα τακτικών επιβατών Miles + Bonus- Τελ. μήνυμα: Leftris B
-
-
Ιράν Ταξιδεύοντας στο Ιράν σε περίοδο πριν από τον πόλεμο- Τελ. μήνυμα: Sanna1971
-
-
-
-
-
