Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα Νότια Αφρική Στην καρδιά της Μεσημβρινής Αφρικής: ένα απροσδόκητο ταξίδι

[tupacgr13]

Σε σένα οφείλεται και η ιδέα, ο τρόπος υλοποίησης αλλά σίγουρα και το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος. Είσαι ταξιδιωτικό μας πρότυπο φίλε.
Όπως και να 'χει συμφωνώ κι εγώ απόλυτα με όσα λες, οι παρέες γεννούν ιδέες και είμαστε εδώ πάντα για να βοηθάει ο ένας τον άλλο!

Μη,μη,μη κοκκινίζω και έχει και ταξιδιωτικές κολώνες το forum που άμα ξεκινήσουν για να τελειώσουν αλλάζει εποχή. Καλή παρέα να είμαστε και να τα βρίσκουμε όπως τώρα. (Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναφέρω τις φορές που με έχεις βοηθήσει σε κάτι οπότε πάντα τέτοια!)

 

[s-travelholic]

Στην καρδιά της Μεσημβρινής Αφρικής: ένα απροσδόκητο ταξίδι ​

Τέλος Αυγούστου 2025 – Cape Town
Περιοχή υψηλού εγκλήματος – μη σταματάτε γράφει η ταμπέλα στον αυτοκινητόδρομο Settlers Way που αμέσως παρατήρησε ο Νίκος. Δε θα έλεγε κανείς ότι ήταν το καλύτερο καλωσόρισμα στην χώρα που για μερικές μόνο στιγμές πατούσαμε το πόδι μας, κατευθυνόμενοι ήδη μ’ ένα ταξί προς το ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης. Άραγε πως θα εξελισσόταν μια εκδρομή όπως αυτή, εκδρομή που είχαμε κλείσει δίχως ιδιαίτερα μεγάλη έρευνα η στοχευμένη σκέψη όντας πολύ περίεργοι ως προς τι θα κληθούμε ν’ αντιμετωπίσουμε;

Αρχές Ιουλίου 2025 – Café Colombia, Θεσσαλονίκη
Γνώμη μου είναι πως αφού πάτε τελικά Ζιμπάμπουε να κάνετε ότι περισσότερο μπορείτε, θα σας τα αναλύσω όλα, μας είπε ο φίλος @tupacgr13 αφού παρήγγειλε άλλη μια παγωμένη καθισμένος στο μπαρ. Το ραντεβού μας ήταν κανονισμένο Τρίτη βράδυ, όπου ανάμεσα σε πολλές ακόμα μπύρες λάβαμε αναλυτική παρουσίαση του πλάνου, μιας και ο ίδιος είχε κάνει λίγο καιρό πριν το αντίστοιχο ταξίδι μεταφέροντας μας εξαιρετικές εμπειρίες. Βασικά για να είμαι δίκαιος, σ’ αυτόν και μόνο πρέπει να αποδοθούν τα εύσημα της συγκεκριμένης εκδρομής καθώς ήταν ο απόλυτος εμπνευστής και καθοδηγητής μας μεταδίδοντας πιστά τον υπέρμετρο ενθουσιασμό του. Τι απ’ όλα θα καταφέρναμε όμως;

Μέσα Μαΐου 2025 – Θεσσαλονίκη
- Τελικά τι θα κάνουμε τον Αύγουστο; Θα πάμε καμιά γύρα στα νησιά;
- Καλά είναι τα νησιά δε λέω, τ’ αγαπώ όσο τίποτα και το ξέρεις, αφού όμως θα το φάμε που θα το φάμε το χιλιάρικο, δε ψήνεσαι να το κάνουμε σε κανένα πιο σοβαρό ταξίδι; Είδες πόσα μίλια θέλει και πόσο κοστίζει για Cape Town για παράδειγμα;
- Είδα. Με 40€ είσαι στην άλλη άκρη του κόσμου.
- Μήπως να το σκεφτούμε σοβαρά;

Ιούνιος 2025
Το σκεφτήκαμε. Καήκαμε ξανά και ξανά μέρες ολόκληρες μπροστά από μια οθόνη προκειμένου να ταιριάξουμε το πρόγραμμα φέρνοντας το με αρκετή δυσκολία στα μέτρα μας, καθώς το να συνδυάσεις μετακινήσεις σε μια ήπειρο εντός μικρού χρονικού διαστήματος είναι από μόνο του άθλος, πολλώ δε μάλλον όταν σε όλο αυτό πρέπει να χωρέσεις και πτήσεις με τη συμμαχία για την εξαργύρωση μιλίων με τα δεδομένα να αλλάζουν καθημερινά. Νομίζω με καταλαβαίνετε απόλυτα όσοι είστε του σπορ.

Όλο αυτό βέβαια σε συνδυασμό με την αναβλητικότητα που με διέκρινε λόγω εργασιακών ημερών, το στενό χρονικό περιθώριο που υπήρχε μέχρι την πραγματοποίηση του ταξιδιού και τη σχετικά άγνωστη σε μας θεματολογία του, μας οδήγησε στην κράτηση τελικά των εισιτηρίων μόλις δύο μήνες πριν την εναρκτήρια πτήση. Να και κάτι που δεν είχαμε ξανακάνει και ελπίζαμε να μας βγει σε καλό.

Νοέμβριος 2025
Δε σας κρύβω ότι η λέξη «απροσδόκητο» που χρησιμοποιώ στον τίτλο της ιστορίας που πρόκειται να ξεκινήσω την χαρακτηρίζει απόλυτα. Η Αφρική αλλά και οι χώρες που συμπεριλαμβάνω δεν υπήρχε ούτε σαν ιδέα στα έως τότε σχέδια μας. Ποτέ δεν είχε συζητηθεί καν σε όσα ανά καιρούς κουβεντιάζουμε (συνήθως καθισμένοι σε κάποιο φιλόξενο μπαρ όπου έρχονται οι εμπνεύσεις) ή απλά διαβάζουμε καλή ώρα για να προγραμματίσουμε μακροπρόθεσμα. Ήταν ένα μέρος του πλανήτη που για άγνωστο ακόμη λόγο δεν είχε τεθεί στα ταξιδιωτικά μας υπόψιν και να που όταν αυτό τελικά έγινε οι αποφάσεις έμελλε να είναι άμεσες, καθοριστικές και ο χρόνος σχεδιασμού όχι τόσο γενναιόδωρος όπως τις άλλες φορές.

Cape of Good Hope, South Africa
View attachment 516601

Από τη μία λοιπόν η Νότιος Αφρική και συγκεκριμένα το Cape Town, μια χώρα με σκληρή έως τα σήμερα ιστορία που μαστίζεται από τις διακρίσεις, σε μια πόλη – βιτρίνα της όπως σίγουρα θα έχετε ακούσει να ονομάζεται, με ιδιαίτερη κουλτούρα, οινολογία, γαστρονομία, ιδιαιτερότητα και πάρα μα πάρα πολλά σπουδαία αξιοθέατα τριγύρω της και εντός της. Μια πόλη αξιολάτρευτη που σίγουρα οξύνει την περιέργεια, πόλη που πραγματικά σε κερδίζει αλλά παράλληλα σ’ εξοργίζει βήμα το βήμα, σ’ ένα ζόρικο αλλά παράλληλα απείρου κάλλους σημείο της γης.

Victoria Falls, Zimbabwe
View attachment 516603

Από την άλλη η καρδιά των χωρών του Αφρικανικού νότου, η λεγόμενη Μεσημβρινή Αφρική, σ’ ένα τετραεθνές σημείο μεταξύ Ζιμπάμπουε (κυρίως), Μποτσουάνα, Ζάμπια & Ναμίμπια, ένα μέρος που αποτελείται από εκπληκτικό οικοσύστημα όντας εθνικό πάρκο στο σύνολο του, παραπέμποντας παρά το υπερτουριστικό του πράγματος σε εικόνες γνήσιας Αφρικής όπως την έχουμε ίσως στο μυαλό μας, μέρος απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς.

Devils Pool, Zambia
View attachment 516602

Δε ξέρω τι απ’ όλα θα καταφέρω να περάσω περιγράφοντας ένα τέτοιο ταξίδι, ίσως προς αποφυγήν για πολλούς έτσι όπως διεξάχθηκε και θα καταλάβετε, αυτό όμως το αφήνω καθαρά στην κρίση σας μετά την ολοκλήρωση της ιστορίας. Προς το παρόν κρατήστε μόνο το μεγάλο χαμόγελο που μας έμεινε επιστρέφοντας από τούτα δω τα μέρη και τα όσα πολλά (και πάλι) ετοιμάζομαι να σας πω.

Τι λέτε, να βάλω μπρος;

Άλλη μια ιδιαίτερη προετοιμασία



Τη φορά αυτή δεν υπήρχαν σημάδια να «δείχνουν» προς αυτή την εκδρομή, αλλά παράλληλα δεν υπήρχε και χρόνος. Έπρεπε σ’ ένα διάστημα σχεδόν ενός μηνός να προετοιμάσουμε τα πάντα χωρίς να αφήνουμε τίποτα στην τύχη μιας και με τις δραστηριότητες που επιλέξαμε και θέλαμε να χωρέσουμε σ’ ένα τέτοιο συμπυκνωμένο ταξίδι δεν είναι για να παίζεις. Ένα μόνο τηρήθηκε πιστά, το δόγμα πως «το επόμενο ταξίδι το κλείνεις όταν είσαι ήδη σε ταξίδι» ή εν προκειμένω στο σαλόνι υποδοχής του Βενιζέλος, περιμένοντας την πτήση για Κισινάου…

Όπως καταλάβατε δε θα γίνετε σοφότεροι με την αναφορά μου στα αεροπορικά εισιτήρια, καθώς αν δεν υπήρχε η δυνατότητα -ή η ευκαιρία αν θέλετε- εξαργύρωσης μιλίων δε νομίζω πως θα έγραφα αυτή την ιστορία. Στο διά ταύτα, 40€ και 40.000 μίλια κατ’ άτομο για το σκέλος Αθήνα-Κέιπ Τάουν, άλλα 40€ και 40.000 μίλια για αυτό του Victoria Falls – Paris που βόλευε για επιστροφή, συν άλλα 12.500 μίλια και 30€ περίπου για το ενδιάμεσο μέσω Addis Ababa. Σίγουρα σας μπέρδεψα, οπότε συνοψίζω: 92.500 μίλια 235€ για το κόστος των αεροπορικών, μαζί με αυτό της Aegean για επιστροφή στη Θεσσαλονίκη, για ένα -ανορθόδοξο το τονίζω- σχέδιο 8 πτήσεων, όλες πλην της τελευταίας με την Ethiopian:

Σχετικά με τις διαμονές, ξεκινώντας από το Cape Town σκεφτήκαμε με βάση το κριτήριο της πρόσβασης σε όλα, αλλά κυρίως την έναρξη των δραστηριοτήτων, χωρίς πάντα να ξεχνάμε το βασικό στοιχείο της ασφάλειας. Αποφεύγοντας τουριστομενιές τύπου Sea Point ή Hout Bay, καταλήξαμε στο «Grand Daddy Boutique Hotel» και τον πολυσύχναστο δρόμο Long Street του κέντρου του Cape Town, που εκ του αποτελέσματος σας επιβεβαιώνω πως ήταν ακριβώς αυτό που ψάχναμε. Έπαιξε ρόλο και η τιμή των 242€ συνολικά για τέσσερις νύχτες με πρωινό ικανοποιώντας συνολικά τις όποιες απαιτήσεις μας:

Με το ίδιο σκεπτικό επιλέξαμε και το «Shoestrings Backpackers Lodge» στην πλευρά της Ζιμπάμπουε και την κωμόπολη Victoria Falls με κόστος 160€ για τρεις νύχτες, αποφεύγοντας τα πολύ ακριβά και μακρινά στο κέντρο ξενοδοχεία, σε μια επιλογή που επίσης μας δικαίωσε και θα αναλύσω τους λόγους στη διάρκεια της εξιστόρισης:

*Οι δύο κρατήσεις πραγματοποιήθηκαν από την android εφαρμογή της πλατφόρμας Booking, λαμβάνοντας με αυτό τον τρόπο ελαφρώς καλύτερη τιμή σε σχέση με τις τιμές που βλέπαμε στην ιστοσελίδα.

Έχοντας τελειώσει με τα δύο πολύ βασικά συστατικά της εκδρομής, προχωρήσαμε δίχως αναβολές και στα διαδικαστικά της, αρχής γενομένης από τον εμβολιασμό και την έκδοση του αντίστοιχου υγειονομικού διαβατηρίου για τον κίτρινο πυρετό, μετά και την ανάγνωση του εγγράφου του ΚΕΕΛΠΝΟ (https://old.eody.gov.gr/wp-content/uploads/2025/06/emvolio-kitrinos-pyretos-2025.pdf). Το ραντεβού κλείστηκε άμεσα στην περιφέρεια κεντρικής Μακεδονίας (τηλ. 2313330920), καταθέτοντας καθ’ υπόδειξη τα 52€ στον αντίστοιχο λογαριασμό, για ένα εμβόλιο που πλέον ισχύει εφ’ όρου ζωής.



Κατόπιν συμβουλής της αρμόδιας ιατρού συνταγογραφήσαμε και μέσω ΕΟΠΥΥ δύο κουτιά Malarone έκαστος, φάρμακο το οποίο έπρεπε να λάβουμε μια μέρα πριν και επτά ημέρες μετά το ταξίδι, κυρίως ως πρόληψη κατά της ελονοσίας. Πακέτο μαζί με τα φάρμακα ψωνίσαμε και τα άκρως απαραίτητα αντικουνουπικά όπως το Jungle (που έκανε δουλίτσα και στην Ασία), αλοιφή για τσιμπήματα, αντηλιακό κτλ.



Πλάι σ’ αυτά βάλτε και την απαραίτητη ταξιδιωτική ασφάλεια κόστους 35€ από τη «Mondial Assistance» που για άλλη μια φορά ευτυχώς ήταν αχρείαστη.

Όσον αφορά τις βίζες που έπρεπε να εκδοθούν για όλες αυτές τις χώρες, διαπιστώσαμε αρχικά πως η Νότιος Αφρική δεν είχε τέτοια απαίτηση από Έλληνες πολίτες, καθώς επίσης πως μπορούσαμε να λάβουμε την πολλαπλή Βίζα (KAZA Visa) στο Αεροδρόμιο VFA της Ζιμπάμπουε κατά την άφιξη μας, τη χρησιμότητα και οικονομία της οποίας θα καταλάβετε επίσης στη διάρκεια της ιστορίας. Ως εκ τούτου δεν ήταν απαραίτητο να κάνουμε κάτι προηγουμένως, παρά μόνο συνάλλαγμα (καλώς ήρθε το δολάριο) από την Ελλάδα και φόρτιση της Revolut, που στη Ν. Αφρική περνούσε παντού.

Αυτό που ήταν καθοριστικό όμως για την εξέλιξη της όλης εκδρομής ήταν η εκ των προτέρων έγκαιρη κράτηση όσον αφορά τα αξιοθέατα, κάτι που ευτυχώς πράξαμε κατόπιν έρευνας, καθώς όπως διαπιστώσαμε ειδικά στο Cape Town η διαθεσιμότητα ήταν περιορισμένη! Ειδικά όταν η διαμονή στη χώρα είναι για τόσο σύντομο χρονικό διάστημα όπως το δικό μας, θεωρώ αυτή την κίνηση επιβεβλημένη. Πριν φέρετε τις αντιρρήσεις σας για τις πλατφόρμες GetYourGuide & Viator που για άλλη μια φορά χρησιμοποιήσαμε, οφείλω να σας πω ότι έγινε πρωτύτερη επικοινωνία με το κατάλυμα και πράξαμε ως προς το συμφέρον μας σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Δε θα αναφέρω κάτι άλλο εδώ, θα το κάνω αναλυτικά στα επιμέρους κεφάλαια για την οικονομία της κουβέντας.

Να διευκρινίσω όμως εξ αρχής πως μιλάμε για μια εκδρομή με ακριβές δραστηριότητες εν αντιθέσει με όσα πίστευα μέσα στην αφέλεια μου τόσο καιρό, και όσα ίσως πιστεύουν κάποιοι για την ήπειρο. Σίγουρα όσοι έχετε μια ιδέα από υποσαχάρια Αφρική θα με καταλάβετε. Ότι κι αν είχες κατά νου να κάνεις κόστιζε υψηλότερα του αναμενομένου, επιπλέον χρεώσεις πρόκυπταν συχνά όπως τέλη εισόδων σε πάρκα αλλά και η τιμές στα περισσότερα μέρη -πλην Νοτίου Αφρικής- ήταν Ευρωπαϊκές.

Τη φορά αυτή η έρευνα περιστράφηκε βάσει των δεδομένων που είχαμε αποκλειστικά σχεδόν γύρω από τα αξιοθέατα και τους επισκέψιμους χώρους, περιορίζοντας κατά πολύ κάτι που συνήθως κάνουμε σε άλλες εκδρομές, να τριγυρνάμε δηλαδή γνωρίζοντας πόλεις και τόπους. Όσο κι αν θέλαμε το απρόβλεπτο στοιχείο της ανακάλυψης κατά τα φαινόμενα δεν έβγαινε, κάτι που θα γίνει αντιληπτό κεφάλαιο το κεφάλαιο…

Ίσως αυτός να είναι και ο σημαντικότερος λόγος που η ιστορία αυτή νομίζω πως δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα τουλάχιστον ως προς τη διεξαγωγή του ταξιδιού, αλλά αυτό είναι κάτι που θα συμπεράνετε στο τέλος, μη βιάζομαι.

Αρκετά όμως με τους προλόγους δε νομίζετε;
Ας περάσουμε στη δράση.

Θεσσαλονίκη – Κέιπ Τάουν με μια ανάσα


Γι’ άλλη μια φορά δε συνειδητοποίησα πως πέρασε ο χρόνος με ένα τόσο φορτωμένο και γεμάτο Αύγουστο, παραδόξως μακριά από θάλασσες κι Ελληνικά νησιά.
Πότε γύρισα από Βαρσοβία, για πότε πήγα Βαλτική, πως έφτασε ο καιρός να βρίσκομαι στο Βενιζέλος κρατώντας το πολυπόθητο χαρτάκι της Ethiopian, ούτε που κατάλαβα!

Μετά από αρκετές στιγμές (και βότκες) χαλάρωσης στο σαλόνι υποδοχής της Aegean η πεντάωρη πτήση μέχρι το αεροδρόμιο ADD της Αιθιοπικής πρωτεύουσας κύλησε πανεύκολα στην άδεια τριάδα θέσεων του μικρού αεροσκάφους, χαρίζοντας μου στο τέλος και μια μαγική ανατολή πάνω από την Αφρικανική ήπειρο:

Όσο για το εκεί Lounge; Δε μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα από αυτά που είδα και δοκίμασα, παρόλο που ως θέση άξιζε με τη θέα προς την πόλη από την μπροστινή τζαμαρία του. Όπως και να ‘χει βοήθησε κι αυτό για να περάσει εύκολα ο χρόνος ως την επόμενη πτήση:

Το αεροδρόμιο έδινε μια έκδηλη εντύπωση ανοργανωσιάς, κάτι που κατάλαβα εύκολα ακόμη κι εγώ πέρα από το Νίκο που έχει την εμπειρία, εισάγοντας μας κατευθείαν στα νέα δεδομένα της Αφρικής. Ευτυχώς όμως δεν υπήρξε η παραμικρή καθυστέρηση στην αναχώρηση μας:

Ήταν άλλη μια πολύ ωραία κι άνετη πτήση μιας και το «φυσιολογικότερο» πλέον για τέτοια ταξίδια αεροσκάφος δε γέμισε ούτε αυτό για καλή μας τύχη:

Αποφάσισα να μείνω στη θέση δίπλα στο παράθυρο χαζεύοντας συχνά την απέραντη έκταση της αχανούς αυτής ηπείρου, καθώς και τις χώρες των μεγάλων λιμνών (όπως η Turkana για παράδειγμα) που εμφανίζονταν διαδοχικά στα μάτια μου:

Μεταξύ παρατήρησης εικόνων όπως αυτές, ελάχιστου ύπνου και αμπελοφιλοσοφίας το εξάωρο κύλησε εξίσου γρήγορα, κάτι που κατάλαβα όταν είδα τα κύματα του Ατλαντικού να χτυπούν αλύπητα τις δυτικές ακτές, όχι πολύ μακριά από το σημείο που συναντιούνται οι δύο ωκεανοί:

Βέβαια αν κάτι μου έκανε (κακή) εντύπωση πέρα από την αχανή έκταση του Κέιπ Τάουν ήταν άλλο, ήταν η πρώτη θλιβερή εικόνα από την πόλη με τα λεγόμενα Township και τους «οικισμούς των καταπατητών» όπως λέγονται, απομεινάρια της εποχής του Απαρτχάιντ που μας καλωσόριζαν με τον πιο σκληρό τρόπο στη χώρα:

Χαμογελαστές και τραγουδιστές (Ooooo, Holidays, Holidays!) οι υπάλληλοι στο γραφείο ελέγχου των διαβατηρίων μας έβαλαν άμεσα τη σφραγίδα εισόδου όπως αναμενόταν, βγαίνοντας κατόπιν στο χώρο των αφίξεων, όπου σε μια κίνηση επιθετικής πώλησης οι υπάλληλοι γνωστής κόκκινης εταιρείας κινητής τηλεφωνίας μας τσίμπησαν δίχως κόπο για την αγορά κάρτας SIM κόστους 15$, που έτσι κι αλλιώς χρειαζόμασταν.
Ο οδηγός του transfer που είχαμε κλείσει (δωρεάν μέσω της κράτησης του Booking) ήταν κι αυτός στην ώρα του, έτσι μέσω του αυτοκινητόδρομου που σας περιγράφω στον πρόλογο αφιχθήκαμε στο ξενοδοχείο μόλις σε 15 λεπτά, σε μια αρκετά ωραία από τη μέση και μετά διαδρομή:

Εντάξει, σας είδαμε, μας είδατε, ωραίο το δωμάτιο, καλό το ξενοδοχείο και το εστιατόριο του, ακόμη ωραιότερο το μπαρ στην ταράτσα, βάλτε τώρα μια παγωμένη ντόπια να πιούμε για να πούμε το καλώς σας βρήκαμε:

Παρ’ όλη την ταλαιπωρία, κούραση δεν υπήρχε ακόμα ούτε κατά διάννοια, έτσι με τον σχετικό ενθουσιασμό αλλά και επιφύλαξη ως προς το άγνωστο ξεχυθήκαμε στους δρόμους ξεκινώντας από τον «δικό μας» πολυσύχναστο Long Street:

Χωρίς να μπερδευτούμε καθόλου προχωρώντας μόνο λίγα μέτρα, φτάσαμε και στη διάσημη και πολυσύχναστη αγορά «Greenmarket» ,ένα σημείο με πολλούς πάγκους προερχόμενους απ’ όλες τις μεριές της Αφρικής με χειροτεχνήματα, σουβενίρ, ρούχα κτλ. που πρεσβεύει αρκετά την κουλτούρα της περιοχής:

Η αγορά περιστοιχίζεται φυσικά από καταστήματα εστίασης αλλά και σημαντικότερα όμως κτήρια όπως αυτό της Μητροπολιτικής Μεθοδιστικής Εκκλησίας, κατασκευής 1876:

Κάναμε τη βόλτα μας όλο και με περισσότερη άνεση στο ιστορικό κέντρο της πόλης, περνώντας από το κτήριο της «Standard Bank» ,στρίβοντας έως και τους γνωστό πάρκο «Company’s Gardens» που αφήσαμε προς το παρόν κατά μέρος:

Θέλαμε να είμαστε σχετικά κοντά στο κατάλυμα, παίρνοντας έτσι την Long Street από την αρχή της παρατηρώντας ανθρώπους και καταστήματα κυρίως αναμνηστικών, όπως και τα άπειρα κομμωτήρια που βρισκόταν για κάποιο λόγο προς τα ‘κει:

Δε θέλει και πολύ μυαλό για να αντιληφθεί κάποιος ότι στο σημείο συγκεντρώνεται ένα μεγάλο κομμάτι της βραδινής ζωής του κέντρου, γεγονός το οποίο τιμήσαμε με μερικές μπυρίτσες σ’ ένα μπαρ που βρέθηκε μπροστά μας παρόλο που ακόμα ήταν απόγευμα:

Καταλήγοντας πλέον ότι θα το παίρναμε σερί για όσο αντέχαμε, ανεβήκαμε στον παραδιπλανό Bree Street, ένα σημείο με επίσης αρκετά μπαράκια κι εστιατόρια, ανακαλύπτοντας το πολύ ωραίο «The Tiki Tomb» που θα συνεχίζαμε τα έτσι μας, καταλαβαίνοντας αμέσως πως το συγκεκριμένο μπαρ απευθυνόταν κατά κύριο λόγο σε λευκούς και γενικότερα σε κάπως περισσότερο φραγκάτους:

Είχε νυχτώσει όταν γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για να αλλάξουμε, διαπιστώνοντας λίγο καλύτερα τα της περιοχής. Δε μπορώ να πω ότι ένιωθες κάποιο κίνδυνο, έπρεπε όμως να έχεις το νου σου.
Γύρω μας βλέπαμε αρκετούς ακόμη ντόπιους και τουρίστες που έκαναν τη βόλτα τους και μόνο κάποιους λίγους άστεγους κι εξαρτημένους από ουσίες ως επί το πλείστον ανθρώπους που μπορούσαν να γίνουν ενοχλητικοί, όπως ένας που μας πλησίασε την ώρα που τρώγαμε σ’ ένα από τα φαστφουντάδικα της περιοχής.

Το διπλανό στο κατάλυμα μας «Tiger's Milk» ήταν ένα από τα διάσημα στέκια της περιοχής για φαγητό και ποτό, με ωραίο χώρο και πληθώρα βαρελιών μπροστά στο μπαρ του, κατάλληλα για το κλείσιμο της απαιτητικής μας πρώτης μέρας:

Κλείσιμο είπα;
Σχεδόν, μιας και ο τελευταίος όροφος του ξενοδοχείου και το φιλόξενο μπαράκι του μας έδωσαν την ευκαιρία για άλλο ένα, παρακολουθώντας παράλληλα την παράσταση ενός κωμικού που έδινε ρέστα με το πολύ ωραίο του χιούμορ, σε μια χώρα που έχοντας τέτοιες ιδιαιτερότητες η σάτιρα πρέπει να είναι πολύπλευρη κι έξυπνη όπως καλή ώρα η δική του, που δε στερούνταν σκληρών αστείων:

Ο μπάρμαν δεν έχασε την ευκαιρία να μας δείξει κι ένα από τα τροχόσπιτα που υπάρχουν στην οροφή και διατίθενται προς ενοικίαση και μας έψησαν αμέσως, που αν το γνωρίζαμε νωρίτερα ενδεχομένως να είχαμε κλείσει τη διαμονή μας σ' ένα τέτοιο:

- Μπορούμε να κάνουμε αλλαγή αύριο αν το θέλετε, να μείνετε στο μεγάλο
- Θα δούμε, προς το παρόν για αύριο έχουμε άλλα, μακρόπνοα σχέδια…

Οι αποικιακές πόλεις & ο δρόμος του κρασιού



Ομολογώ πως δε σχεδιάζαμε να ξεκινήσει έτσι η περιήγηση στη Νότιο Αφρική, όμως εναλλακτική ημερομηνία δεν υπήρχε για τη δραστηριότητα που πρόκειται να σας περιγράψω η οποία απαγορεύονταν να χαθεί. Κράτηση το λοιπόν ένα μήνα νωρίτερα μέσω GetYourGuide σε κόστος 36€ κατ’ άτομο για όσα θα δείτε.

Το ραντεβού ήταν στις οκτώμισι το πρωί στην προκυμαία (με δωρεάν μετάβαση) όπου και συγκεντρωθήκαμε όλοι σ' ένα διώροφο λεωφορείο προκειμένου να ξεκινήσουμε. Τα 50 χιλιόμετρα κύλησαν νεράκι, με την πρώτη στάση να πραγματοποιείται στο ξακουστό Stellenbosch:

Ακολουθώντας πιστά τον ευδιάθετο ξεναγό που είχε όρεξη να μοιραστεί πράγματα, φτάσαμε ως το δημαρχείο της πόλης, δίχως να προσέξουμε αρχικά αυτούς που κοιμόντουσαν στο τεχνητό γρασίδι μπροστά από το οίκημα, καθώς την παράσταση έκλεβε το τρισδιάστατο μνημείο του Νέλσον Μαντέλα που βρίσκεται εκεί, την όψη του οποίου μπορείς να αντιληφθείς μόνο βλέποντας το μέσα από την οθόνη της κάμερας ή του τηλεφώνου σου κι όχι με τα μάτια σου:

Τα κτίσματα, αλλά κυρίως τα πολύ μικρά κανάλια διοχέτευσης του νερού εκατέρωθεν των δρόμων μαρτυρούσαν την παρουσία αποικιοκρατών από τις Κάτω Χώρες, κάτι που είχε αναφερθεί ήδη αλλά έγινε κι ακόμα πιο ξεκάθαρο όταν φτάσαμε στην εκκλησία «Moederkerk» ,κτήριο και αυτό της Ολλανδικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας που κτίστηκε το 1723 παρακαλώ:

Η λεγόμενη «πόλη των Βελανιδιών» αποτελεί όμως έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό λόγω της ιστορίας της ως η δεύτερη παλαιότερη πόλη στη Νότια Αφρική αλλά και της θέσης της, γεγονός που αντιληφθήκαμε με την ευκαιρία της θέασης των πολλών ακόμη ιστορικών κτιρίων του που είναι χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής του Ακρωτηρίου Ολλανδίας αλλά και μετέπειτα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που σιγά μην έχανε την ευκαιρία να φτιάξει άλλη μια αποικία:

Η πόλη βέβαια φιλοξενεί και το ομώνυμο το πανεπιστήμιο -ένα από τα παλαιότερα της Νότιας Αφρικής- του οποίου η πανεπιστημιούπολη καταλαμβάνει μεγάλο τμήμα του κέντρου της, ενός κέντρου που σίγουρα δε στερείται πάρκων και ναών όπως ο «Rhenish Church» του 1840:

Η υπέροχη πρωινή βόλτα μας άνοιξε την όρεξη, ή μάλλον καλύτερα τη δίψα όπως σωστά υποθέτετε για τα καλύτερα που θ’ ακολουθούσαν σε λίγα μόνο λεπτά , με τα πρώτα αμπέλια ν’ ανοίγονται μπροστά μας. Ο ξεναγός έδινε ιδιαίτερη έμφαση στο να μας αποσαφηνίσει το κλίμα (και το κλήμα) της περιοχής που μοιάζει πολύ με αυτό της μεσογείου, καθώς ο άνεμος του ωκεανού σε συνδυασμό με την προστασία τα τριγύρω βουνά ευνοεί τις καιρικές συνθήκες που απαιτούνται για τις καλλιέργειες:

Πολλά τέτοια κι άλλα ακόμη ωραιότερα περί οινολογίας και φύλαξης του οίνου στα αντίστοιχα βαρέλια μάθαμε κατά την πρώτη περιήγηση μας στο κτήμα «Blaauwklippen» μέχρι να φτάσουμε στην πολυπόθητη αίθουσα δοκιμών:

Το κρασί έρρεε συνεχώς στα ποτήρια μας, δοκιμάζοντας τις πρώτες πέντε ποικιλίες λευκού, ροζέ και φυσικά κόκκινου σε συνδυασμό με τα εξαιρετικά τυριά που προσφέρονταν, όμως εμείς είχαμε ήδη βάλει στο μάτι τα υπόλοιπα αποστάγματα που ήταν προς διάθεση του κοινού.
Το παραδοσιακό κονιάκ -ή ορθότερα μπράντυ για να ακριβολογούμε- που παράγονταν στο οινοποιείο δεν έπρεπε να μας ξεφύγει, με μια μικρή έξτρα χρέωση τύπου 2,5€ ως παλαιωμένο.
Θα αποτελούσε ύβρι απέναντι στην εκδρομή να μη το γευτούμε:

Μπήκαμε στο λεωφορείο αρκετά πιο ευδιάθετοι έχοντας πιεί τα έτσι μας, με την ώρα να μην είναι καν 12 ακόμα, οπότε όλοι καταλαβαίνετε πως θα εξελιχθεί όλο αυτό…
Τα 45 λεπτά που μας χώριζαν από τη δεύτερη στάση και το οινοποιείο «Franschhoek Cellar» δε τα κατάλαβε κανείς, αντικρύζοντας αυτή την απίστευτη φυσική ομορφιά και τις κατάφυτες πλαγιές:

Ήταν σειρά για το δεύτερο σετ δοκιμών του εξαίρετου Αφρικανικού οίνου, σε συνδυασμό με το προαιρετικό μεσημεριανό γεύμα που όσοι επιθυμούσαν είχαν ήδη προ-παραγγείλει μέσω διαδικτύου, την ώρα που ήμασταν καθ’ οδόν:

Εμείς δε μπορώ να πω πως είχαμε πεινάσει, το αντίθετο, βρίσκοντας την ευκαιρία να περιηγηθούμε στην όμορφη και ηλιόλουστη αυλή και να κάνουμε ένα διάλειμμα από τα κρασιά, καθαρίζοντας το στόμα μας με δύο ωραίες παγωμένες μπυρίτσες:

Είναι σημαντικό να αναφέρω εδώ πως πέρα απ’ το αυτονόητο ότι όλα τα προϊόντα διατίθενται προς πώληση (χρήσιμη η βαλίτσα στην εκδρομή), είναι δυνατή και η αποστολή τους προς ορισμένες χώρες της Ε.Ε. με την Ελλάδα μέσα σ’ αυτές, με καλές τιμές χρέωσης ιδιαίτερα σε μεγαλύτερη παραγγελία.

Ήπιαμε τη μπύρα μας χαζεύοντας τα αμπέλια και το μικρό τραμ που πέρασε στη γραμμή που βλέπετε κάτω αριστερά της φωτογραφίας, καθώς αυτός είναι ακόμα ένας πολύ ωραίος τρόπος επίσκεψης στο δρόμο του κρασιού, δίνοντας σου μάλιστα την επιλογή για τις στάσεις που θέλεις να κάνεις και τα οινοποιεία που θα δεις. Όσοι έχετε σκοπό και χρονικό περιθώριο απλά ψάξτε το!

Τελικά μια επιπλέον καθυστέρηση καθώς δε προλάβανε να φάνε όλοι μας ανάγκασε σε μια ακόμα παγωμένη, την ώρα που ο ξεναγός και ένας εκ των σερβιτόρων έψαχναν τον έξυπνο του γκρουπ που αποφάσισε να φάει και να φεσώσει το εστιατόριο, φεύγοντας δίχως να πληρώσει.
Συμβαίνουνε κι αυτά στις εκδρομές…

Οινοποιείων συνέχεια και το Σαββατόβραδο στο κέντρο


Ίδιο κι απαράλλαχτο το σκηνικό στο δρόμο του κρασιού του Ακρωτηρίου βγαλμένο θα ‘λεγε κανείς απ’ τα πιο αξιοζήλευτα οινολογικά όνειρα, σε μια απ’ τις ομορφότερες διαδρομές της χώρας. Μια κοιλάδα που κάθε λίγο και λιγάκι συναντούσες μπροστά σου ένα μικρό ή και μεγαλύτερο κτήμα με κάποια αγροικία Ολλανδικών/Γαλλικών στοιχείων ως αποκύημα της αποικιοκρατίας, πυκνή βλάστηση, καταπράσινα λιβάδια και αμπελώνες στους πρόποδες του βουνού. Ένας επίγειος παράδεισος!

Η 40λεπτη πορεία μας διεκόπη προσωρινά για μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες στο άγαλμα του Νέλσον Μαντέλα έξω από το σωφρονιστικό κατάστημα «Drakenstein» που αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της πολυετούς φυλάκισης του:

Είχαμε ώρα να πιούμε το κατιτίς και μας είχε λείψει, μπαίνοντας στη μεγάλη αίθουσα όπου τα εκλεκτά κρασιά είχαν ήδη σερβιριστεί παρέα με τα γλυκάκια που συνόδευαν γευστικά το καθένα από αυτά, αλλά και την ξεναγό του χώρου να μας δίνει τις κατάλληλες συστάσεις αρωμάτων, χρώματος κτλ:

Τολμώ να πω πως το οινοποιείο «El Picoteo» όπου βρισκόμασταν ήδη είχε τον πιο ωραίο περιβάλλοντα χώρο απ’ όλους όσους είδαμε κατά τη διάρκεια της περιήγησης εκείνη την ημέρα, κάτι που σίγουρα οφείλεται και στο υγρό στοιχείο:

Παρέα μ’ ένα εξαιρετικό λευκό ανά χείρας κατηφορίσαμε μέχρι και τη μικρή λίμνη, με τον καιρό και τη θερμοκρασία της ημέρας να δίνουν τα ρέστα τους, επιστρέφοντας πρώτοι προς το οίκημα του οινοποιείου.

• Πιείτε τα αυτά, κρίμα είναι να πάνε χαμένα τώρα που τ’ ανοίξαμε μας είπε η κοπέλα που σέρβιρε
• Εντάξει, αφού είναι κρίμα κάτι θα κάνουμε γι’ αυτό, απαντήσαμε την ίδια ώρα που γνωρίζαμε ένα ζευγάρι Ελλήνων και μάλιστα βορείων (ο άντρας υποστηριχτής της σωστής ομάδας κιτρινόμαυρων αποχρώσεων), όπου ταξίδευαν από το HB στο οποίο διέμεναν για Θεσσαλονίκη και κατόπιν για νότια Αφρική. Να είναι καλά τα παιδιά.

Με πάρα μα πάρα πολύ καλή διάθεση και κέφι επιστρέψαμε γύρω στις έξι το απόγευμα στο Κέιπ Τάουν, κάτι που μας οδήγησε φυσικά στη συνέχεια της ημέρας δίχως χρονοκαθυστέρηση, κατεβαίνοντας το δρόμο ως την Greenmarket, όπου από την προηγούμενη κιόλας μέρα είχα σταμπάρει ένα μαγαζί στο οποίο διστάσαμε να μπούμε. Είχε έρθει η ώρα:

Τι κάνει κάποιος σ’ ένα σπορτς/μουσικό καφέ όντας ο μόνος λευκός; Μα φυσικά πίνει μπύρα κλαρίνο από το πολύ μεγάλο μπουκάλι των 750ml που θύμισε Περού βλέποντας μπάλα, τους τοπικούς θρύλους Kaizer Chiefs με τα κιτρινόμαυρα, την ώρα που η μουσική δυνάμωνε και μια τύπισσα ξεβιδώνονταν στο χορό έτσι μόνη της εντελώς άκυρα. Ωραία πράγματα, ουδείς μας έδωσε σημασία, ήπιαμε το μπυρέτο κι αποχωρήσαμε την ώρα που έπεφτε η νύχτα και οι πάγκοι της υπαίθριας αγοράς είχανε κιόλας ξηλωθεί:

Ήταν δεδομένο ότι έπρεπε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο για να αφήσουμε πράγματα μιας και η όρεξη μας για την ίδιου τύπου συνέχεια της ημέρας ήταν σε πολύ υψηλό βαθμό, περνώντας όπως είναι λογικό πρώτα από το μπαρ της οροφής ως οφείλαμε, όπου βρισκόταν σε εξέλιξη ένα πάρτυ γενεθλίων.

Δε ξέρω τι μας κακοφάνηκε περισσότερο, νομίζω το γεγονός πως ξαφνικά νιώσαμε λες και βρισκόμαστε σ’ άλλη χώρα και πιο συγκεκριμένα της Ευρώπης, μ’ ένα μάτσο δυτικούς γιάπηδες λευκών στο σύνολο τους να διασκεδάζουν με το γνωστό μπλαζέ ύφος τους. Πως γίνεται ρε φίλε εσύ που έχεις γενέθλια να μην έχεις ένα φίλο από άλλη κοινωνική τάξη, πως γίνεται να είσαι στη Ν.Αφρική και να μην έχεις καλέσει ένα φίλο, ένα συνάδελφο έστω μαύρο μας εξηγείς;

Ήπιαμε τη μπύρα κι αποχωρήσαμε ταχέως, αρχικά για να φάμε κάτι πρόχειρο κι έπειτα για να συνεχίσουμε. Ο πορτιέρης στο μαγαζί «barcadia» μας το έριξε το άκυρο (δεύτερη πόρτα μέσα σε λίγες μέρες, όσες δεν είχα φάει μέχρι τώρα στη ζωή μου) λέγοντας μας ότι είναι γεμάτο προς ώρας, οδηγώντας μας νομοτελειακά και πάλι στο Tiki, όπου διεξάγονταν επίσης ένα πάρτυ γενεθλίων, με πολύ πιο προσγειωμένο κόσμο αυτή τη φορά αλλά ίδια δεδομένα:

Πήραμε δυο μπυρίτσες για ν’ αρχίσουμε το ξεδίπλωμα και καπάκι το γυρίσαμε στα κοκτέιλ, στρωμένοι και πάλι στη γωνία του μπαρ με τη γυάλινη προθήκη και το σαγόνι του κροκόδειλου. Όσο περνούσε η ώρα τόσο δυνάμωνε η ένταση, με τις ματιές και τις γνωριμίες να μην αργούν, κι εμάς να διδάσκουμε πολιτισμό, είτε με τα παγωμένα Jager είτε με τα υποβρύχια που μου θύμισαν τα χρόνια μου στο πολεμικό ναυτικό, μιλώντας και αλληλεπιδρώντας με πολύ κόσμο. Έξω καρδιά το μαγαζί και οι Νοτιοαφρικανοί για άλλη μια φορά:

Ήταν μια φανταστική βραδιά Σαββάτου στο Κέιπ Τάουν με πολύ κόσμο μέσα κι έξω από κάθε καλαίσθητο μπαράκι, σε συνέχεια βέβαια για εμάς αυτού που ξεκίνησε κάμποσες ώρες πριν από τα οινοποιεία…

Με τον ψηλό δε τα βάζεις, θα έρθει η ώρα της νίκης του λέει μια αρχέγονη παροιμία, έτσι επέστρεψα με ύφος κατακτητή (μπορεί κι απ’ τα ποτά) στο «Barcadia» προκειμένου να πάρω τη ρεβάνς, σ’ ένα πολύ ωραίο θεματικό μπαράκι με ηλεκτρονικά παιχνίδια που μας θύμισε κάτι αντίστοιχο με ότι είχαμε βρει την πρώτη βραδιά μας στη νέα Υόρκη, δυόμισι χρόνια πριν.

Ας πίναμε σ’ αυτό, μια τελευταία τη χρειαζόμασταν…

Στις ανεπανάληπτες ομορφιές του Cape Town


Τα καταφέραμε.
Άγνωστο πως αλλά ξυπνήσαμε και μάλιστα νωρίς ώστε να φάμε και πρωινό με την ησυχία μας.
Ο φοβερός και τρομερός Jeff με το εξαιρετικό του χιούμορ μας παρέλαβε με δεκάλεπτη καθυστέρηση έχοντας πρώτα ειδοποιήσει μέσω whatsapp, με τα σημάδια της χθεσινής ολοήμερης κραιπάλης να είναι ολοφάνερα ακόμη πάνω μας. Η πρώτη στάση έγινε αναπάντεχα γρήγορα, ούτε δυο χιλιόμετρα μακριά από κει που μέναμε, σε μια πολύχρωμη γειτονιά:

Πολύχρωμη και πολυπολιτισμική όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, με υψηλές ευτυχώς αξίες για τις μέρες που διανύουμε:

Δε σας περιγράφω τίποτα περισσότερο από την πασίγνωστη συνοικία «Bo-Kaap» (κυριολεκτικά «πάνω από το Ακρωτήριο» στα Afrikaans), μια πολυ-πολιτισμική περιοχή του κέντρου επί της ουσίας, χτισμένη στις πλαγιές του λόφου Signal που είναι τουριστικά διάσημη για τα έντονα χρωματιστά σπίτια και τα πλακόστρωτα δρομάκια της, αποτέλεσμα της εποίκησης των σκλάβων ανά τους αιώνες από την Ασία και τα υπόλοιπα μέρη της Αφρικής, κατά κύριο λόγο όμως Μουσουλμάνων και Μαλαισιανών που σ’ αυτούς προστέθηκαν (ή απομακρύνθηκαν) κι άλλες εθνότητες κατά το Απαρτχάιντ:

Ακούσαμε -όσο ήμασταν σε θέση- τις περιγραφές του ξεναγού βλέποντας και τις τοιχογραφίες στο ανοικτό θα ‘λεγε κανείς εθνολογικό μουσείο, πριν μπούμε σε ένα από τα οικήματα που είχε μετατραπεί σε εργαστήριο τέχνης και κατασκευής αναμνηστικών, μεταξύ άλλων και αυτών που απεικονίζουν την τενεκεδένια πραγματικότητα στους οικισμούς του Cape Town, πριν επιστρέψουμε σιγά – σιγά προς το αμάξι με σκοπό επίσκεψης στο ομιχλώδες βουνό από πάνω μας:

Η θέα μπορεί να ήταν αρκετά καλή στους πρόποδες, όμως όχι και στην κορυφή, συναποφασίζοντας την επιστροφή μας κατά τις απογευματινές ώρες. Είχαμε ήδη απομακρυνθεί από το κέντρο με τις εικόνες να αλλάζουν ραγδαία, λες και βρισκόσουν σ’ ένα υπερπολυτελές μέρος της Ευρώπης με βίλλες και πανάκριβα αυτοκίνητα.

Ένα τέτοιο μέρος είναι και το «Camps Bay» όπου σταματήσαμε για φωτογραφίες, μια λαμπερή κι αποστειρωμένη συνοικία που αρκετοί τουρίστες προτιμούν για διαμονή, αλλά και οι ντόπιοι προύχοντες τους θερινούς μήνες, καθώς πίσω από την εξαιρετική παραλία με τη λευκή άμμο μπορεί να βρει κανείς πολλά εστιατόρια, καφέ, κοκτέιλ μπαρ και ακριβά ξενοδοχεία με θέα στα βουνά των Δώδεκα Αποστόλων, όπου τους καλοκαιρινούς μήνες επικρατεί το αδιαχώρητο:

Ίδια ήταν η εικόνα και πάνω από την παραλία «Llandudno» όπου έγινε η επόμενη στάση για φωτογράφιση κι ένα σύντομο καφεδάκι που βοήθησε κάπως να συνέλθουμε μαζί με τους απαραίτητους ηλεκτρολύτες, ανάμεσα σε εικόνες με αδιανόητα πολυτελή οικόπεδα και σπίτια καταμεσής των λόφων:

Μετρήστε μέχρι το 20 και παρατηρήστε στ’ αριστερά σας μας είπε ο Jeff, διότι ελάχιστά μόνο μέτρα μετά και σε μια εικόνα πλήρους αντίθεσης μπορούσες να δεις έναν από τους λεγόμενους «οικισμούς των καταπατητών» ,ή φαβέλες με απλά λόγια φτιαγμένες από λαμαρίνα και ξύλο, που όσοι από τους κάτοικους τους ήταν τυχεροί είχαν και τη δική τους τουαλέτα πέρα από ένα δωμάτιο, όπως μας εξήγησε…
Μπορεί το φυλετικό Απαρτχάιντ (θεωρητικά) να τελείωσε, το κοινωνικό όμως είναι ακόμα εδώ ακμαιότατο!

Με αυτές τις δύσκολες εικόνες που μετατράπηκαν σε σκέψεις, ούτε που καταλάβαμε για πότε έφτασε η ώρα για την μια στάση και τη «φωτογραφία του ενός εκατομμυρίου» όπως έλεγε ο Jeff, πάνω από τον «Hout Bay» εκκινώντας έτσι την περιήγηση στη χερσόνησο κι ένα από τα ωραιότερα κομμάτια της πόλης και της χώρας ολόκληρης:

Οι στιγμές ήταν ασύλληπτες σ’ ένα σημείο που όπως είναι λογικό σταματούσαν όλοι μα όλοι για φωτογράφιση, απέναντι από μια κορυφογραμμή που σε κάποιους θυμίζει ρινόκερο όπως μας αποκαλύφθηκε, όχι άδικα:

Προσπαθώ ν' αποτυπώσω γραπτώς τις εντυπώσεις μου για μία από τις πιο ωραίες παράκτιες διαδρομές στον κόσμο, πράγμα δύσκολο, αυτή που φέρει τον τίτλο «Chapman’s Peak Drive» το λεγόμενο θαύμα της μηχανικής που ολοκληρώθηκε το 1922 και χαράχτηκε επί της ουσίας πάνω στους βράχους του ομώνυμου βουνού και δε πρέπει να παραλείψει κανένας επισκέπτης του Cape Town. Η θέα στον Ατλαντικό είναι εξαιρετική όλες τις ώρες της ημέρας, κυριότερα όταν βοηθούν οι καιρικές συνθήκες:

Η απερίγραπτη αυτή διαδρομή διακόπτεται συχνά – πυκνά όπως είναι απολύτως λογικό για λόγους θέασης και επιπλέον φωτογράφισης, σε μέρη από τα οποία καταγόταν και ο ξεναγός μας όπως μας πληροφόρησε, μέρη που ξαφνικά απέκτησαν τρομερή υπεραξία όταν έγινε το μεγάλο άνοιγμα προς τον τουρισμό:

Ένα τέτοιο σημείο ήταν και η τεράστια παραλία «Noordhoek» με την υπέροχη λευκή άμμο που θεωρώ ότι θα αποτελεί πόλο έλξης επίσης τους καλοκαιρινούς (δικούς μας χειμερινούς) μήνες:

Είναι χρήσιμο να αναφέρω εδώ ότι για να μπεις στον δρόμο «Chappies» όπως λένε οι ντόπιοι και κατ’ επέκταση το εθνικό πάρκο, χρειάζεται να πληρώσεις διόδια. Για εμάς όλες αυτές οι διαδικασίες και οι είσοδοι που θα δείτε της ημέρας πληρώθηκαν από τον οδηγό, και στο τέλος από εμάς σε αυτόν. Μια εκδρομή που κλείστηκε επίσης μέσω Get Your Guide με συνολικό κόστος (μαζί με τις ακριβές εισόδους στα εθνικά πάρκα και το φιλοδώρημα) περίπου στα 85€ κατ’ άτομο.

Είχαμε ήδη κατηφορίσει αρκετά μέχρι την παράκτια μικρή πόλη Simonstown και με την ώρα να δείχνει 12+ το μεσημέρι κρίθηκε απαραίτητο να κάνουμε το διάλειμμα για φαγητό, ερχόμενοι για πρώτη φορά σε επαφή με την εξαιρετική κουζίνα θαλασσινών της νότιας Αφρικής σ’ ένα καλό εστιατόριο της Seaforth Beach παρέα πάντα με μια παγωμένη για να μη ξεχνιόμαστε:

Ό σκοπός όμως της επίσκεψης στο σημείο ήταν διαφορετικός, πιο συγκεκριμένα η γειτονική προστατευόμενη παραλία «Boulders» στην οποία μεταβήκαμε λίγο μετά και θα παραμέναμε περίπου για μια ώρα. Αυτό που σίγουρα δε περιμέναμε όμως ήταν να δούμε κόσμο να κάνει μπάνιο στα σημεία που επιτρέπονταν, αλλά ούτε και να μας καλωσορίσει αυτό το συμπαθέστατο ζωάκι που ψάχνοντας βρήκα πως λέγεται «Ύραξ Των Βράχων» ,ένα είδος τρωκτικού:

Έχοντας τα εισιτήρια στα χέρια μας προχωρήσαμε μέσω του ξύλινου μονοπατιού, μέχρι που οι πρώτοι Αφρικανικοί πιγκουίνοι έκαναν δειλά την εμφάνιση τους ανάμεσα από τις φωλιές που βρίσκονται στο σημείο:

Σκοπός εξάλλου της επίσκεψης και της παρατήρησης ενός εκ των ελάχιστων σημείων της ηπείρου που μπορείς να δεις τη ζωή των πιγκουίνων είναι και η ενίσχυση, μιας και ο πληθυσμός τους πλέον βρίσκεται σε μείωση λόγω κλιματικής αλλαγής, μολύνσεων, ελαχιστοποίησης ψαριών κ.α.

Τα δρομάκια οδηγούν σε πλατφόρμες παρατήρησης της παραλίας, όπου για καλή μας τύχη μια μεγάλη ομάδα πτηνών είχε συγκεντρωθεί εκείνη την ώρα. Δε χρειάζεται νομίζω να τονίσω τα αυτονόητα, απαγορεύονταν να τους πιάσεις, να τους ταΐσεις κτλ:

Τι υπέροχες εικόνες, κι ακόμα δεν είχαμε διανύσει παρά μόνο τα μισά της ημέρας…

Αναζητώντας την Καλή Ελπίδα


Ετοιμαστείτε για περίεργο δρόμο και Αφρικανικό μασάζ μας είπε γελώντας ο Jeff, που να ‘ξερε όμως ο έρμος τι καρόδρομους έχουμε στα μέρη μας... Η εικόνα του θηλυκού μπαμπουίνου με το μωρό στην πλάτη μας υπενθύμισε απλά ότι κινούμαστε εντός εθνικού πάρκου, με την μεταστροφή του καιρού να είναι έντονη. Ορίστε, τέσσερις εποχές σε μία μέρα τόνισε και πάλι, που μάλλον δεν έχει επισκεφτεί τον Χορτιάτη Μάρτιο μήνα για να δει πως πραγματικά είναι κάτι τέτοιο:

Εν συντομία παρκάραμε στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο και κατευθυνθήκαμε προς το εκδοτήριο εισιτηρίων του τελεφερίκ στο οποίο δεχόταν πληρωμή μόνο με κάρτα παρακαλώ κι οδηγούσε στην κορυφή και έναν εκ των φάρων του ακρωτηρίου, όπου για να φτάσεις χρειαζόταν και μια μικρή ανάβαση με τα πόδια:

Ο ιστορικός φάρος αποτελούσε σημείο αναφοράς στην περιοχή όπως είναι εύκολα αντιληπτό, με την τριχρωμία του να εξηγείται βάσει ναυτικής εμπειρίας, καθώς έπρεπε να υπάρχει πάντα θέαση υπό διαφορετικές καιρικές συνθήκες όπως μας εξηγήθηκε:

Βέβαια το πολύ δύσκολο κλιματολογικά μέρος στο οποίο βρισκόμασταν έδωσε αμέσως τα διαπιστευτήρια του, με το σύννεφο να σκεπάζει το σημείο μέσα σε δευτερόλεπτα:

Κατηφορίσαμε με τα πόδια ως το πάρκινγκ και τους χώρους καταστημάτων κι εστιατορίων, ανάμεσα σε αέρα, κρύο κι ένα εκνευριστικό ψιλόβροχο καθώς έπρεπε να συνεχίσουμε σε λίγο και πάλι με το όχημα:

Δεν αναφέρθηκα εσκεμμένα στο «Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος» γιατί ακόμα και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δυσκολεύομαι να πιστέψω πως πάτησα με τα πόδια μου στο μέρος – θρύλο για αιώνες των απανταχού θαλασσοπόρων που -κακώς- θεωρείται ως το νοτιότερο της Αφρικανικής ηπείρου, όντας σημείο αναφοράς για σπουδαίες ανακαλύψεις αλλά και μετέπειτα για την ναυσιπλοΐα:

Βραχώδες, απόκρημνο και σίγουρα αφιλόξενο, κάτι που ίσως περίμενα, μ’ ένα όνομα απολύτως ειρωνικό όπως μαθαίναμε από παιδάκια ακόμα στα βιβλία της γεωγραφίας καθώς ουκ ολίγα ναυάγια έχουν προκληθεί στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή του κατά το πέρασμα των αιώνων.

Βέβαια επισκεπτόμενος την νότιο Αφρική αντιλαμβάνεσαι άμεσα πως η «καλή ελπίδα» είναι πολυτιμότερη πλέον στη στεριά, σε μια πανέμορφη αλλά και σκληρά δοκιμασμένη χώρα, μια χώρα (δε θα κουραστώ να το λέω) εξωφρενικών αντιθέσεων & απόλυτης ανισότητας, ταξικής, φυλετικής κτλ.

Με άπειρες τέτοιες σκέψεις και τον οδηγό να σανιδώνει το όχημα ωσάν άλλος Λιούις Χάμιλτον προκειμένου να προλάβουμε το επόμενο αξιοθέατο, πήραμε το δρόμο της επιστροφής προς την πόλη, σε μια διαδρομή εντός Chapman’s Peak που θα έχω να διηγούμαι καιρό για την ομορφιά της:

Οριακά, στο τέλος του διαθέσιμου χρόνου και μετά από ένα τηλεφώνημα για να μας περιμένουν μπήκαμε στο περίεργο κυκλικό τελεφερίκ που κλείνει τις πόρτες του για την άνοδο στις 17:00 το απόγευμα, ξεκινώντας αμέσως:

Το αναγνωρισμένο ως ένα από τα Νέα Επτά Θαύματα της Φύσης και κατά κόσμο «Table Mountain» είχε και το πιο τσουχτερό εισιτήριο της ημέρας με κόστος άνω των 20€ (συμπεριλαμβάνεται στα έξοδα που προανέφερα) και είναι βεβαίως κάτι που μπορείς να κάνεις και μεμονωμένα. Όπως και να ‘χει ήταν μία από τις επισκέψεις που ανυπομονούσαμε να κάνουμε και η ανάβαση στο 1084 μέτρων ύψους επίπεδο βουνό (εξ ου και η ονομασία) ήταν εμπειρία από μόνη της:

Όπως έγραψα στο προηγούμενο κεφάλαιο αποφύγαμε την είσοδο το πρωί ελέγχοντας τον καιρό μέσω εφαρμογής, προκειμένου να πετύχουμε ιδανικές συνθήκες θέασης, σε ένα τέτοιο όμως μέρος δε μπορεί να είσαι ποτέ σίγουρος:

Δυστυχώς η τύχη μας δε βοήθησε καθόλου σε αυτό το σημείο με τα σύννεφα να περικυκλώνουν κι εδώ την κορυφή μέσα σε δευτερόλεπτα, όπως έγινε και λίγες ώρες πριν στο ακρωτήριο:

Ας είναι, δε μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας, πάλι καλά να λέμε που βρέθηκε εκείνο το ωραίο φιλόξενο μπαρ και δε φάγαμε τσάμπα τόσο κρύο. Μια μπύρα ακόμα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν:

Κάπως έτσι και με ανάμεικτα συναισθήματα μπήκαμε ξανά στο ασφυκτικά γεμάτο από Ινδούς κυκλικό τελεφερίκ, το οποίο στα έξι λεπτά της διαδρομής περιστρέφεται 360 μοίρες δίνοντας σου την ευκαιρία για πολύ καλές φωτογραφίες. Εν προκειμένω ότι ήταν διαθέσιμο τη μέρα εκείνη λόγω συννεφιάς, το ένα από τα πολλά σημεία της πόλης:

Με την εκδρομή να ολοκληρώνεται λίγο μετά τις έξι φτάσαμε ως το ξενοδοχείο, εξοφλώντας τον Jeff μέσω κάρτας, χαιρετώντας κι ευχαριστώντας τον εγκάρδια για όσα έκανε για μας κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η ιστοσελίδα του γραφείου του που υποσχέθηκα να γράψω για όποιον χρειαστεί είναι η : https://precioustravelsafrica.com/ και τη συστήνω ανεπιφύλακτα για όποιον θελήσει να τσεκάρει ανεξάρτητα μερικές από τις πολλές εκδρομές που προσφέρονται.

Δίχως σκέψη ανεβήκαμε στο μπαρ της οροφής καθώς μερικά ποτάκια τα χρειαζόμασταν κι ευτυχώς το τζινάκι που κουβαλήσαμε από την Αθήνα αποδείχτηκε πολύτιμο:

Κατεβήκαμε μετά τις οκτώ για φαγητό και άλλη μια μπύρα αλλά κάπου εκεί επήλθε η κούραση των τριών τελευταίων ημερών και οι ασωτίες της προηγούμενης, με αποτέλεσμα να σβήνει η βραδιά νωρίς για τα δεδομένα μας.

Χαλάλι, είχαμε κάνει τόσα…

Ραντεβού με τη σκληρή ιστορία



Ένα όχημα uber μας μετέφερε έναντι εξευτελιστικού αντιτίμου μέχρι την παραθαλάσσια περιοχή «V&A Waterfront» της πόλης. Είχαμε ξυπνήσει με άνεση αυτή τη φορά και μετά το πρωινό βρεθήκαμε αρκετά πιο νωρίς από το προγραμματισμένο εκεί που έπρεπε:

Επί της ουσίας η περιοχή αφορά ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο, ή αλλιώς ένα λουνα παρκ για τουρίστες και ντόπιους «έχοντες» που αμέσως μου έφερε στο μυαλό κάτι ανάλογο όπως αυτό που επισκεφτήκαμε στην Μπανγκόκ λίγους μήνες πριν. Δε συζητάμε βέβαια για τον καιρό της ημέρας που μας προκάλεσε νεύρα βλέποντας τις ολότελα καλές συνθήκες πάνω από το Table Mountain απέναντι μας, βρίζοντας την τύχη μας για τα χθεσινά, αλλά τι να κάνεις.

Αφού τελειώσαμε μετά κόπων τα διαδικαστικά των εισιτηρίων μέσω επικοινωνίας με τον αρμόδιο υπάλληλο εντός του μουσείου, αποφασίσαμε να σκοτώσουμε την υπολειπόμενη ώρα με αναμνηστικές φωτογραφίες. Εντάξει, και δύο μπυρίτσες το παραδέχομαι, αφού είχαν ανοίξει τα μπαρ να μη πάμε, τι καλύτερο είχαμε να κάνουμε;

Περασμένες δώδεκα η ώρα και το ραντεβού μας κάτω από το ιδιότυπο ρολόι με τον οδηγό που θα μας καθοδηγούσε με τα εισιτήρια πλησίαζε, με την μετακινούμενη γέφυρα να περιορίζει τη διέλευση μας για λίγα λεπτά:

Έτσι, μετά από μια ακόμη αναμονή στον κλειστό χώρο με αρκετό ακόμη κόσμο, τσεκάραμε τα εισιτήρια και ήρθε επιτέλους η πολυπόθητη ώρα της επιβίβασης στο μικρό σκάφος προκειμένου να ξεκινήσει η 45λεπτη περίπου βόρεια πλεύση:

Μια σχεδόν γαλήνια πλεύση στον ωκεανό που σε συνδυασμό με την ηλιοφάνεια βοηθούσε από το ανοικτό κατάστρωμα του πλοίου τη φωτογράφιση των ακτών του Cape Town όσο απομακρυνόμασταν από αυτό.

Το στάδιο του αμαρτωλού Mundial 2010, η πόλη, το Table mountain και τα τριγύρω βουνά, όλα απλωμένα στο φακό μου:

Προορισμός της ημέρας; Μα βέβαια το Robben island που ευτυχώς κλείσαμε από νωρίς μέσω Viator σε κόστος 42€ κατ’ άτομο, μια δραστηριότητα που ήταν διαθέσιμη μόνο εκείνη την ημέρα και μας βόλεψε, καθώς όπως πληροφορηθήκαμε οι εγκαταστάσεις ήταν κλειστές για τρεις μήνες εν’ όψει συνόδου της G20. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι θέσεις είχαν γίνει ανάρπαστες.

Το νησί με τα κτίσματα του φάνηκε γύρω στο 35λεπτο τελικά μπροστά μας, όταν με συνοπτικές διαδικασίες δέσαμε στο μικρό λιμάνι κι επιβιβαστήκαμε στα λεωφορεία που θα αποτελούσαν το πρώτο μέρος της επίσκεψης μας, αφού πρώτα χωριστήκαμε σε γκρουπ:

Από τις πρώτες κιόλας στιγμές μας στο Robben island οι συγκρίσεις ήταν αναπόφευκτες, μιας και το νησάκι που βρίσκεται λίγο έξω από το Cape Town θυμίζει σε πολλά τα «δικά» μας. Τόπος εξορίας από τον 17ο αιώνα κατά την αρχή της αποικιοκρατίας, ψυχιατρικό ίδρυμα και νοσοκομείο καραντίνας κατά το 19ο, στρατιωτική βάση στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο και τέλος ως αποτέλεσμα αίσχιστου είδους, φυλακή πολιτικών κρατουμένων κατά τη διάρκεια του Apartheid.

Αφού μάθαμε κάποιες γενικότερες πληροφορίες σχετικά με το στρατόπεδο κράτησης στο νησί, το λεωφορείο σταμάτησε έξω από ένα πολύ συγκεκριμένο οίκημα. Όλοι γνωρίζουν τον Μαντέλα αποκρίθηκε ο ξεναγός μας, πόσοι από εσάς όμως γνωρίζετε τον σπουδαίο ακτιβιστή και σύμβολο του αγώνα Robert Sobukwe που φυλακίστηκε με τις σκληρότερες των συνθηκών σ’ αυτό εδώ το μέρος;

Ο Robert Sobukwe ήταν μια από τις πιο σημαντικές μορφές της αντίστασης κατά του Απαρτχάιντ που πίστευε πάνω απ’ όλα και στην απεξάρτηση από τους διεθνείς συμμάχους πέρα από την ανεξαρτησία των μαύρων. Φυλακίστηκε σε απομόνωση για πολλά συναπτά έτη δίχως φυσικά να έχει δικαίωμα να δει τους αγαπημένους του ανθρώπους κι έγινε η αφορμή για την ανακάλυψη του περίφημου « Sobukwe Clause», μιας ακόμα φανταστικής ανακάλυψης των κυβερνώντων νόμου που επέτρεπε να παραμείνει φυλακισμένος πέρα από την ποινή του, ζώντας μαζί με τα σκυλιά (τα κλουβιά των οποίων βλέπετε στη φωτογραφία) που ήταν υπεύθυνα για την επιτήρηση του και βέβαια δουλεύοντας σκληρά σε καταναγκαστικά έργα, όπως η εξόρυξη ασβεστόλιθου.

Συγκλονισμένοι από τις λεπτομέρειες της φριχτής αυτής κατάστασης φτάσαμε στο σημείο της πρώτης στάσης για νερό και τουαλέτα, ακριβώς απέναντι από την πόλη βλέποντας και πάλι πιγκουίνους, σ’ ένα αφιλόξενο τοπίο του ωκεανού που σίγουρα καθιστούσε τα τυχόν σχέδια απόδρασης των κρατουμένων μη πραγματοποιήσιμα.

Λίγο πιο κάτω βρισκόταν και το λατομείο εξόρυξης των πετρωμάτων όπου δούλευαν οι κρατούμενοι, ένα μέρος το οποίο δημιούργησε σε όλους αναπνευστικά προβλήματα, αλλά και προβλήματα όρασης λόγω της αντανάκλασης του συγκεκριμένου ανοιχτόχρωμου πετρώματος απέναντι στον ήλιο. Η περιήγηση με το όχημα ολοκληρώθηκε στο φυλάκιο και τον πύργο παρατήρησης αμέσως μετά, όπου θα συνεχίζαμε με τα πόδια.

Πέρα απ’ την ιδιαιτερότητα και την ιστορικότητα του χώρου, οι φυλακές του Robben island διαθέτουν ακόμα μια σημαντική καινοτομία, κάτι που φανερώνει μάλιστα και στους πιο αδαείς πως τα γεγονότα που μαθαίνεις κατά τη διάρκεια της περιήγησης δε συνέβησαν παλιά, αλλά μόλις λίγα χρόνια πιο πριν:

Την ξενάγηση από ένα σημείο και μετά αναλαμβάνει ένας πρώην κρατούμενος των φυλακών, όπως στη δική μας περίπτωση ο κύριος Terrence, που κρατήθηκε εκεί μεταξύ 1979-1984 όντας δεκαεπτά χρονών παιδί, ως αποτέλεσμα δίκης για την κατασκευή παράνομων εκρηκτικών υλών. Αφού μας συστήθηκε και μας εξιστόρησε την περίπτωση του, ξεκινήσαμε ακολουθώντας τον για τα ενδότερα:

Συγχωρήστε με και πάλι αλλά δε μπορώ να βρω ακριβώς τον τρόπο για να σας μεταδώσω πως είναι να περιγράφει κάποιος το κελί του ή τον θάλαμο φύλαξης του, αλλά κατά κύριο λόφο το όργανο στο οποίο τον είχαν μαστιγώσει ευτυχώς μόνο μια φορά οι -αποκλειστικά λευκοί- ανθρωποφύλακες του Robben island:

Άθικτα και απαράλλαχτα τα αντικείμενα των κρατουμένων, που τα πρώτα μάλιστα χρόνια στη δεκαετία του 60, στερούνταν των βασικών ανέσεων ύπνου, υγιεινής, γλυκού νερού για μπάνιο, αν εξαιρέσεις τους μιγάδες που για κάποιο λόγο ήταν περισσότερο προνομιούχοι όπως μας εξήγησε ο άνθρωπος, λίγο πριν ξεκινήσουμε να βαδίζουμε προς τον τομέα Δ δίπλα από το κτήριο των μαγειρείων:

Ένα μέρος που κατά κύριο λόγο αφορούσε κρατούμενους από τη γειτονική Ναμίμπια, σε μια ακόμη αισχρή πράξη ντροπής και καταπάτησης κάθε δικαιώματος από την κυβέρνηση του Απαρτχάιντ, καθώς παρανόμως κρατούσε ανθρώπους μη πολίτες της σε ξένη χώρα. Η Ναμίμπια που πέρασε διπλή αποικιοκρατία ή κατοχή αν θέλετε, καθώς με τη φυγή των Γερμανών από τη χώρα παραδόθηκε εν λευκώ στη γειτονική Νότια Αφρική. Ωραία, ζοφερά πράγματα…

Περνώντας από το κτήριο του αναρρωτηρίου όπου ο Terrence μας είπε πως συνάντησε τρεις φορές τον Μαντέλα, μάθαμε φυσικά πως μόνο κάτι τέτοιο δεν ήταν για τους κρατούμενους καθώς είχαν το δικαίωμα επίσκεψης σε γιατρό μόνο μια φορά την εβδομάδα για κάποιες λίγες ώρες που ποτέ δεν έφταναν, με τους φύλακες και τις οικογένειες τους να απολαμβάνουν τα αποκλειστικά προνόμια χρήσης του:

Όλα αυτά δίπλα στον κήπο όπου έβγαιναν τα απογεύματα οι φυλακισμένοι, εκεί που ο μεγάλος Αφρικανός οραματιστής ξεκίνησε και τη συγγραφή της βιογραφίας του, έχοντας ως αρχή του τη συνεχή εκπαίδευση τους. Βλέπετε παρά τους περιορισμούς, οι κρατούμενοι διάβαζαν και μελετούσαν κάθε μέρα, με αποτέλεσμα το Robben Island να ονομαστεί «The University» προφανώς ειρωνικά, όμως με απτό αποτέλεσμα στην κατάρτιση τους:

Ήταν η στιγμή της κορύφωσης της επίσκεψης όσο αυτή πλησίαζε στο τέλος της. Το τέταρτο κελί δεξιά μας είπε ο Terrence, αυτό με τον κόκκινο κουβά, και φυσικά αναφερόταν στο κελί που ο σπουδαίος Nelson Mandela πέρασε δεκαοκτώ (!) έτη της ζωής του:

Κάπως έτσι με όλα αυτά είχε έρθει η ώρα να τον ευχαριστήσουμε διά χειραψίας για την τόσο ωραία ξενάγηση και να τον ευχαριστήσουμε, κατηφορίζοντας από την κεντρική πύλη προς το κυλικείο για να πιούμε ένα νερό, να ψωνίσουμε κάτι ως αναμνηστικό και να πάρουμε στη συνέχεια το πλοίο της επιστροφής για το Cape Town.

Γι' ακόμη μια φορά αποχωρούσαμε σκεπτόμενοι και προβληματισμένοι με όσα είδαμε σ’ άλλη μια μικρή γωνιά του πλανήτη…

Από την προκυμαία μέχρι τα μπαρ


Θα ήταν περίπου πέντε το απόγευμα όταν επιστρέψαμε με τον εξαιρετικό καιρό της μέρας να συνεχίζει, περνώντας και δίπλα από τη βάση των ελικοπτέρων που ακούγαμε να πηγαινοέρχονται συνέχεια, ως άλλη μια δραστηριότητα από τις πολλές διαθέσιμες σε τούτη δω την πόλη. Να κάτι ακόμα ενδιαφέρον που δε προλαβαίναμε να δούμε:

Μέχρι και οι φώκιες έδειχναν να χαίρονται τον ανοιξιάτικο ήλιο, ξαπλωμένες στον καλά φυλασσόμενο χώρο εντός της μικρής προκυμαίας:

Δεν είχαμε καμιά ιδιαίτερη καούρα να μείνουμε εκεί, όμως από την άλλη δεν υπήρχε και κάτι διαφορετικό που μπορούσαμε να δούμε εντός χρονοδιαγράμματος, έτσι κάναμε μια βόλτα στους εξωτερικούς χώρους του παλαιότερου εν λειτουργία λιμανιού στο νότιο ημισφαίριο, ακούγοντας και παραδοσιακές μουσικές της χώρας:

Να όμως που η επιμονή καμιά φορά ανταμείβεται, αν όχι σε Ιρλανδό σε Σκωτσέζο (Mitchell's Scottish Ale House) που μια χαρά έκανε τη δουλειά του όπως και η τοπική Zulu Beer IPA που επιλέξαμε να δοκιμάσουμε:

Οφείλω να πω βέβαια πως το V&A Waterfront ήταν ένα πολυσύχναστο σημείο, που εκτός από μικρή μαρίνα, εμπορικό κέντρο, καταστήματα εστίασης και ξενοδοχεία, φιλοξενεί και κάποιες -πολυτελείς όπως είναι λογικό- κατοικίες, κάτι που γνωρίζαμε πρωτύτερα:

Αυτό που δε περιμέναμε με τίποτα όμως ήταν να φάμε τόσο ωραία θαλασσινά, μπακαλιάρο, καλαμάρια, γαρίδες και τα σχετικά, σ’ ένα από τα πρόχειρα καταστήματα εστίασης που βρισκόταν εκεί με μικρό σχετικά κόστος, κάτι που έκανε πολύ πιο ευχάριστη την επιστροφή μας μέσω Uber και πάλι από το γνωστό σημείο:

Δίχως να χάσουμε πολύτιμο χρόνο ετοιμαστήκαμε, ήπιαμε το τελευταίο ποτάκι μας προκειμένου να τελειώσουν οι προμήθειες στο μπαρ της ταράτσας και ξεχυθήκαμε και πάλι στους δρόμους. Η Δευτέρα όμως στα περισσότερα μέρη του κόσμου τείνει να είναι ίδια, με αποτέλεσμα να συναντήσουμε πολλά από τα ωραία μπαράκια μας κλειστά και σχετικά λίγο κόσμο να κυκλοφορεί παρόλο που δεν ήταν, ούτε καν εννιά:

Το άγρυπνο μάτι του Νίκου ωστόσο έπεσε σε κάτι φώτα ενός μαγαζιού απέναντι από την πλατεία Riebeeck όπου βρομοκοπούσε χασίσι, κι όπως πάντα σχεδόν δεν αστόχησε. Το «Jerry's Burger Bar Heritage Square» ήταν ακριβώς ότι θέλαμε, ή καλύτερα αυτό που έπρεπε να μας βρει για τη συνέχεια της βραδιάς και θα εξηγήσω το γιατί:

Επί της ουσίας επρόκειτο για ένα μαγαζί που το πίσω ανοικτό μέρος του οδηγούσε σε μια αυλή στην πλατεία Heritage, μέρος ενός οικοδομικού τετραγώνου με παλιά αρχοντικά. Εδώ στην αυλή βρίσκεται το παλαιότερο σωζόμενο αμπέλι στη Νότια Αφρική που τη δεκαετία του 1770, ελάτε να σας δείξω μας είπε ένας εκ των μπαρόβιων θαμώνων που είχαμε γνωρίσει εδώ και λίγη ώρα και τα πίναμε αντάμα:

Βασικά όχι γνωριστήκαμε, παραγνωριστήκαμε, ειδικά όταν μας είπε πως συμμετέχει στην διαδικασία παραγωγής τοπικού τζιν, το οποίο με περισσή χαρά βάλαμε στο πάσο κι αρχίσαμε τις δοκιμές. Όχι που θα χάναμε την ευκαιρία, παρέα μ’ ακόμα έναν τύπο από τη Ζιμπάμπουε που επίσης δε παρέλειψε να γίνει μέρος της ομάδας!

Δουλεύω ως μετρ στο μαγαζί ενός Έλληνα, γιατί δε πάτε από εκεί να τον γνωρίσετε μας είπε με βλέμμα απορίας, είναι μερικά τετράγωνα πιο κάτω δίνοντας μας ωραία πάσα για το υπόλοιπο της νύχτας:

Όντως το «the athletic club & social» ήταν ένα εξαιρετικό μπαρ – ρέστοραν, ένα jazz club για την ακρίβεια με πολύ γούστο που μόνοι μας ενδεχομένως να μη βρίσκαμε ποτέ:

Επίσης δε βρήκαμε τον Έλληνα ιδιοκτήτη, μιας και όπως κάθε Έλληνας μαγαζάτορας του εξωτερικού που σέβεται τον εαυτό του έλειπε και το δούλευαν άλλοι. Πιάσαμε μια ωραία γωνία στο πάνω μπαρ ξεκινώντας τη γευσιγνωσία στα τοπικά κοκτέιλ πριν το γυρίσουμε ξανά στη μπύρα, φτάνοντας μέχρι την ώρα του κλεισίματος μετά τις 11 το βράδυ:

Η όρεξη μας είχε φουντώσει όπως είναι λογικό και δεν ήμασταν ακόμα για ύπνο, παρόλο που είχαμε γυρίσει προς το ξενοδοχείο.

• Πάμε σ’ αυτό το περίεργο εδώ απέναντι;
• Και δε πάμε, τι ψυχή έχει μια μπύρα!

Το «περίεργο» βέβαια ήταν ένα μπαράκι με ναργιλέδες και δυνατή μουσική, που μπήκαμε μετά από σωματικό έλεγχο για όπλα (!), ενώ για μία ακόμη φορά ήμασταν οι μόνοι λευκοί, όχι πως μας έδωσε κανείς σημασία βέβαια…

Στο ίδιο μήκος κύματος κι ατόφιας παρακμής ήταν όλα σχεδόν τα μπαρ της Long Str, τουλάχιστον όσα είδαμε αλλά κι αυτό που επισκεφτήκαμε για μια τελευταία στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου:

Από την επόμενη μας περίμενε μια νέα περιπέτεια.

Εκτός νοτίου Αφρικής…

Επιστροφή στην Addis Ababa


Να που είχε έρθει κιόλας η μέρα, όπως είναι λογικό πολύ γρήγορα με όλα όσα είχαμε κάνει, όχι πως ήταν και μεγάλος ο χρόνος παραμονής μας έτσι κι αλλιώς.

Ξυπνήσαμε νωρίς, πήγαμε για πρωινό κι αποφασίσαμε να βγούμε για μια τελευταία βόλτα με σκοπό εκτός των άλλων τα ψώνια αν βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον, σε μια μέρα που κατά κύριο λόγο θα αφιερώνονταν σε αεροδρόμια κι αεροπλάνα:

Ο καιρός του Σεπτεμβρίου ξεγελούσε, καθώς παρόλη την ηλιοφάνεια το πρωί το κρύο δάγκωνε λιγάκι, υπενθυμίζοντας μας πως βρισκόμασταν στην αρχή της άνοιξης του νότιου ημισφαιρίου, ξεκινώντας από μια βόλτα στην «Greenmarket» ,περισσότερο αναγνωριστική:

Δε βρήκαμε κάτι να μας κεντρίσει την προσοχή, οπότε μετά από τα απαραίτητα φωτογραφικά στιγμιότυπα αναχωρήσαμε άμεσα:

Σκοπός μας ήταν να φτάσουμε ως το τέλος της Long street κυρίως για βόλτα στα καταστήματα και δρόμους όπως αυτός που φιλοξενούσε όπως το επαρχιακό κοινοβούλιο Δυτικού Ακρωτηρίου:

Διαπιστώσαμε πως τα μαγαζιά άνοιγαν με το πάσο τους, ακόμα και περασμένες δέκα το πρωί, σε μια περιοχή του κέντρου που είχε τα πάντα, από μικρά καταστήματα των τριών τετραγωνικών ως το κτήριο του ανώτατου δικαστηρίου της πόλης:

Να που είχαμε βγει κιόλας στο μέρος που πίναμε μπυρίτσες το περασμένο βράδυ, λίγες ώρες πριν για την ακρίβεια. Στο νο 233 της Long Street κρύβεται μια μεγάλη κλειστή αγορά με αναμνηστικά, ρούχα, σουβενίρ, γενικά ότι τραβάει η ψυχή σας που αξίζει αναφοράς είναι αδύνατο να μη τη βρείτε:

Δε ξέρω αν ήμασταν απλά αναποφάσιστοι, αν έφταιγε η μέρα ή όσα βλέπαμε ώστε να μη ψηθούμε να ψωνίσουμε κάτι πέρα από μερικά μαγνητάκια, περισσότερο το αποδίδω να σας πω την αλήθεια ως «άδειασμα» από τις υπερβολικές αγορές στην Ασία έξι μήνες πριν φεύγοντας άπραγοι προς το δρόμο της επιστροφής προς το ξενοδοχείο, μέσω πεζοδρόμων κι άλλων αγορών:

Πάλι καλά που μας έκοψε να πάρουμε από μια φανέλα του εθνικού σπορ (Ράγκμπι) της Νοτίου Αφρικής για πάρτη μας από την Greenmarket, όπου είδαμε και χαιρετήσαμε τα παιδιά που ‘χαμε γνωρίσει τη μέρα των οινοποιείων. Έτσι επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, παραλάβαμε αποσκευές και καθίσαμε για μια μπύρα όσο περιμέναμε να έρθει το όχημα που θα μας πήγαινε στο διεθνές αεροδρόμιο, διαδρομής κόστους 13€ από κράτηση μέσω της πλατφόρμας Booking.

To Cape Town μας χαιρετούσε όπως ακριβώς μας καλωσόριζε, με την ίδια ακριβώς φωτεινή επιγραφή στον αυτοκινητόδρομο την ώρα που περνούσαμε πλάι από τα περίφημα Township: Περιοχή υψηλού εγκλήματος – μη σταματάτε

Τα Township αφορούν τα μέρη στα οποία ζούσαν αποκλειστικά οι μαύροι κατά την περίοδο του Απαρτχάιντ, με τις δύο κυρίαρχες φυλές της Νοτίου Αφρικής (Ζουλού & Κόσα) να έχουν την πλειοψηφία, μαζί με μετανάστες από τις υπόλοιπες Αφρικανικές & Ασιατικές χώρες που ως τα σήμερα σπανίως πατάνε το πόδι τους λευκοί, πόσο μάλλον τουρίστες. Μετά την εκλογή του Μαντέλα άρχισαν να παίρνουν περισσότερο ανθρώπινη μορφή με έργα τα οποία πραγματοποιήθηκαν όπως αποχετεύσεις, δρόμοι, φωτισμός κ.α.

Δίπλα ακριβώς αλλά και σε πολλά διάσπαρτα σημεία της πόλης συναντά κανείς τους οικισμούς των καταπατητών, σπίτια από ξύλο, λαμαρίνα κι ότι υλικά βρίσκει καθένας, με την εγκληματικότητα ν’ ανθίζει σε μια χώρα που έτσι κι αλλιώς είχε μεγάλο πρόβλημα:

Και τα δύο μαζί αποτελούσαν τα λεγόμενα «Μπαντουστάν», τους εθνικούς θύλακες επί κυβέρνησης Απαρτχάιντ όπου με τη μέθοδο διαίρει και βασίλευε, τους πουλημένους φυλάρχους, τη στήριξη κάποιων κομμάτων των Ζουλού αλλά και υπό το καθεστώς βίας και τρόμου διατήρησαν αυτό τον άτυπο εμφύλιο, η κατάληξη του οποίου φτάνει ως την εποχή μας, με τις διακρίσεις να είναι παραπάνω από ορατές, ίσως όχι τόσο πολιτικές πλέον αλλά με διαφορετικό υπόβαθρο.

Με αυτές τις σκέψεις φτάσαμε δίχως να το καταλάβουμε στο αεροδρόμιο αρκετά νωρίς, σε μια έτσι κι αλλιώς κοντινή απόσταση από το κέντρο της πόλης. Είχαμε να τσεκάρουμε αλλά και να κάνουμε δουλίτσα, μιας και χρειαζόμασταν την άτυπη βίζα για την Αιθιοπική πρωτεύουσα μαζί με την πρόσκληση για το ξενοδοχείο σε μορφή κουπονιού, κάτι που δεν έγινε όμως άμεσα. Δε σας βρίσκω στα κατάστιχα μου, θα σας τα φέρω στην πύλη μας είπε η ευγενική κατά τα άλλα κοπέλα της Ethiopian που αδίκως παρεξήγησα:

Το σαλόνι υποδοχής στο αεροδρόμιο CPT ήταν εξαιρετικό, το φαγητό αναπάντεχα καλό με την βότκα να τρέχει γάργαρη, συστατικό απαραίτητο πριν από κάθε τέτοια μεγάλη πτήση όπως αυτή:

Η καθυστέρηση που εμφανίστηκε στον πίνακα μόνο καλό μας έκανε, καθώς τελικά και τα ονομαστικά Voucher μας παραλάβαμε, κι ακόμα ένα ποτό προλάβαμε να πιούμε, αλλά ψωνίσαμε ένα επιπλέον τζινάκι για τις δύσκολες βραδινές ώρες στο επόμενο κατάλυμα. Ιδανικές συνθήκες για μια ιδανική -πάλι μισογεμάτη- πτήση η οποία παρόλο που ήταν σχετικά μεγάλη δε καταλάβαμε πως πέρασε:

Χαιρετούσαμε με χαμόγελο το Cape Town, μια πόλη που πρόλαβε σαφώς να χαραχτεί μες τις καρδιές μας έστω και για τόσο λίγο όσο το είδαμε, συζητώντας το γεγονός πως είναι πιο δύσκολο να ξαναβρεθούμε κάποια στιγμή σ’ αυτό καθώς δεν αποτελεί πέρασμα αλλά συνήθως κατάληξη, πίνοντας τις δροσερές αφρικανικές μπυρίτσες που μας σέρβιρε το πλήρωμα:

Περισσότερο από την πτήση μας κούρασε μπορώ να πω το πέρασμα στο αεροδρόμιο της Addis Ababa μαζί με αυτό τον ηλίθιο έλεγχο που απαιτεί βγάλσιμο των παπουτσιών που ευτυχώς λόγω ώρας δε κράτησε πολύ. Αφού περάσαμε το σημείο ελέγχου και πήραμε την σφραγίδα της χώρας στο εισιτήριο και όχι το διαβατήριο μας κατευθυνθήκαμε προς το σημείο αφίξεων και καθ’ υπόδειξη υπαλλήλου της εταιρείας στο πάρκινγκ όπου μας περίμενε ο οδηγός.

Διευκρινίζω εδώ πως το κουπόνι που αναφέρω πιο πάνω, δίδεται δωρεάν εκ μέρους της αεροπορικής εταιρείας εφόσον η στάση σου στην Αιθιοπική πρωτεύουσα είναι άνω του επταώρου και συμπεριλαμβάνει διαμονή, διατροφή και μεταφορά.

Μετά κόπων φτάσαμε γύρω στις δώδεκα στο ξενοδοχείο και κατεβήκαμε αμέσως στο εστιατόριο για το τίμιο φαγητό του, μαζί με μια μπύρα που πληρώσαμε επιπλέον με το συγκλονιστικό ποσό του ενός ευρώ:

Δεν υπήρξε καν η παραμικρή σκέψη για έξω, ούτε ο λόγος, μιας και δε το μελετήσαμε αλλά οφείλαμε να ξυπνήσουμε και πάλι χαράματα. Έτσι κι αλλιώς είναι δεδομένο πως κάποια στιγμή θα μας δει και η Αιθιοπία όπως πρέπει.

Ανεβήκαμε στο δωμάτιο που οπτικά μοιάζει πολύ καλό τ’ ομολογώ, όμως μόνο τέτοιο δεν ήταν καθώς ούτε τόσο καθαρό αλλά εντάξει:

Λίγες ώρες ήταν, θα περνούσαν…

Ένα ηλιοβασίλεμα στον Ζαμβέζη


Το εγερτήριο ήταν και πάλι βάρβαρο, στις πέντε το πρωί, ξέραμε όμως από την κράτηση ακόμα αυτή της στενών πλαισίων εκδρομής πως είναι ένα «τίμημα» της. Κανένα πρόβλημα.

Ετοιμαστήκαμε κοιτάζοντας από το παράθυρο την πρωινή θέα της Addis Ababa που εκείνη την ώρα ξυπνούσε, ήπιαμε ένα δυνατό καφέ στο χώρο του πρωινού και μαζί με μια παρέα από Κινέζες μπήκαμε στο μικρό λεωφορείο για το αεροδρόμιο, αυτό το εντελώς κουραστικό όπως ξαναέγραψα αεροδρόμιο με τους διπλούς ελέγχους κι ασφυκτικά πολύ κόσμο.

Η διαμονή μας στο σαλόνι της Ethiopian ήταν σύντομη, όπως σύντομη και χαλαρή αποδείχτηκε και η πτήση, παρόλο που η επιβίβαση ήταν καθαρά Αφρικανική, χωρίς προτεραιότητες, με αδικαιολόγητες αναμονές, μη επαρκή αριθμό λεωφορείων εξυπηρέτησης κι άλλα τέτοια ευτράπελα που αποδείκνυαν συνεχώς την ανοργανωσιά του μέρους.

Μικρό το κακό, μεγάλο το συναίσθημα, καθώς στην πρώτη θέα του ποταμού ανάμεσα στις απέραντες άνυδρες εκτάσεις όλα αυτά είχαν ήδη ξεχαστεί:

Για καλή μας τύχη την ώρα που αφιχθήκαμε στο αεροδρόμιο VFA ήμασταν η μόνη πτήση, έτσι οι διαδικασίες κύλησαν ομαλά και αρκετά γρήγορα. Για αρχή πραγματοποιήθηκε ο έλεγχος στα υγειονομικού τύπου διαβατήρια μας σχετικά με τον εμβολιασμό έναντι στον κίτρινο πυρετό. Ακολούθως αυτός του εντύπου που είχαμε ήδη συμπληρώσει μέσα στο αεροπλάνο κι έπειτα ο έλεγχος των διαβατηρίων μας ταυτόχρονα με την έκδοση της KAZA UNIVISA (το τονίζω γιατί έχει σημασία) πληρώνοντας με μετρητά και το σφράγισμα τους, δίπλα στον ειδικά διαμορφωμένο σκηνικό με τους τεχνητούς καταρράκτες:

*Η KAZA UNIVISA αποτελεί την προτιμώμενη εκδοχή τουριστικής Βίζας, καθώς με κόστος 50$ σου επιτρέπει την απεριόριστη διέλευση μεταξύ των χωρών της Ζιμπάμπουε, της Ζάμπιας, της Μποτσουάνα, Ναμίμπια και Αγκόλα κατόπιν διακρατικής συμφωνίας και θα δείτε στη συνέχεια της ιστορίας πόσο χρήσιμη αποδείχτηκε. Πολλοί που δε γνωρίζουν (κάτι Αμερικανάκια συνήθως) την πατάνε, πληρώνοντας τα 30δόλαρα κάθε φορά που περνάνε τα σύνορα. Μη κάνετε το ίδιο λάθος αν το έχετε σκοπό…

Αυτό που σίγουρα δεν περιμέναμε μετά από τόσες και τόσες συνεπείς αντιμετωπίσεις ήταν να μας κρεμάσει ο οδηγός του οχήματος που είχαμε κλείσει μέσω της Booking (33$) που περιμέναμε ξεροσταλιάζοντας υπό τους ήχους της μπάντας καλωσορίσματος των τουριστών (!) στην πόρτα των αφίξεων. Την ώρα που βγάζαμε τοπική κάρτα SIM (13$) μας πλησίασε ο γενικός κουμανταδόρος των ταξί και κατόπιν υπόδειξης ειδοποίησε τον οδηγό τηλεφωνικά, ο οποίος αρνήθηκε να μας παραλάβει παραπέμποντας σε άλλον οδηγό παρόλο που είχαμε πληρώσει.

Η μικρή παρεξήγηση λύθηκε τελικά με τη μεταφορά μας από άλλο όχημα χωρίς κόστος, θα τα βρίσκανε οι δυο τους με κάποιο τρόπο, δε μας ένοιαζε κιόλας. Αυτό που είχε σημασία ήταν πως αρκετά νωρίτερα απ’ όσο υπολογίζαμε βρισκόμασταν στη δροσερή αυλή του Hostel που είχαμε κλείσει πίνοντας την πρώτη παγωμένη της ημέρας:

Η επιτακτική ανάγκη για μερικά πρώτα ψώνια μας οδήγησε εκτός καταλύματος, αφού πρώτα βγάλαμε συνεννόηση σχετικά με τις δραστηριότητες, με σκοπό μια πρώτη αναγνωριστική βόλτα στο μέρος που θα μας φιλοξενούσε:

Οι παραστάσεις είχαν αλλάξει εντελώς αυτή τη φορά, με τις εικόνες της περισσότερο «αντιπροσωπευτικής» Αφρικής αν μπορώ να το θέσω έτσι να μας κατακλύζουν αμέσως, μιας και η μικρή πόλη των 30.000 κατοίκων με το όνομα Victoria Falls, βρίσκεται εξ’ ολοκλήρου εντός Εθνικού πάρκου, με ότι συνεπάγεται κάτι τέτοιο:

Ίσως από την άλλη όλο αυτό να ήταν και κάπως υπερβολικό στο μυαλό μας, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουμε τη μικρή γωνιά του πλανήτη στην οποία πατούσαμε εδώ και λίγη ώρα με το όνομα Ζιμπάμπουε:

Ο χρόνος αρκούσε για να τσιμπήσουμε κάτι και να πιούμε ένα δροσερό στην αυλή μέχρι το ρολόι να δείξει 16:00, όπου θα ξεκινούσε η δραστηριότητα μας, την οποία είχαμε κλείσει μέσω πρότερης συνεννόησης με το κατάλυμα σε κόστος 40$ κατ’ άτομο. Έπρεπε να εκμεταλλευτούμε τις διαθέσιμες ώρες, μιας και ο περιορισμένος χρόνος μας δε δικαιολογούσε αναβολές.

Το μικρό λεωφορείο ήταν στην ώρα του και μαζεύοντας άλλους επίσης τουρίστες από τα τριγύρω καταλύματα, μας ξεφόρτωσε στις όχθες του ποταμού κανένα τέταρτο αργότερα:

Ομολογώ πως ξαφνιαστήκαμε αρχικά με την απεραντοσύνη του ποταμού, όχι όμως με τη φύση της δραστηριότητας που θα κάναμε. Παρατήρηση ζώων, ηλιοβασίλεμα στο μικρό σκάφος και απεριόριστη χρήση του μπαρ συν ελαφρύ φαγητό. Κάποιοι πονηροί θα βιαστούν να πούνε ότι αυτό το τελευταίο αποτέλεσε την αφορμή να κλείσουμε τη συγκεκριμένη εκδρομή, όμως έχουμε αποδείξει πολλάκις πως δεν είμαστε τέτοιοι άνθρωποι.

Το μικρό πλοιάριο ξεκίνησε σχεδόν αμέσως, αφού πρώτα σερβιρίστηκαν άπαντες, μ’ εμάς να ξεκινάμε συνεσταλμένα πίνοντας για πρώτη φορά την τοπική μπύρα με το πιο κατάλληλο νομίζω όνομα για την περίσταση:

Εκτός από εμένα που στεκόμουν όρθιος για να εξασκήσω το χόμπι μου στη φωτογραφία, οι υπόλοιποι περνούσαν την ώρα τους αραχτοί, όταν ξαφνικά το μεγάλο ερπετό έκανε την εμφάνιση του, με το στόμα ανοικτό κι έτοιμο για παν ενδεχόμενο:

Θα έλεγε κανείς ότι σταθήκαμε πολύ τυχεροί, βλέποντας τον κροκόδειλο να κάνει τη βουτιά του και να μας πλησιάζει αρκετά, κοιτώντας μας μάλλον όχι με τις καλύτερες των προθέσεων, μέχρι το σκάφος να εκκινήσει ξανά:

Όπως διαπιστώσαμε το σημείο ήταν πολυσύχναστο, με αρκετά παρεμφερή σκάφη να πραγματοποιούν την ίδια διέλευση στο ποτάμι, δραστηριότητα που προσφέρεται επίσης και από την πλευρά της γειτονικής Ζάμπιας:

Ο ήλιος είχε ξεκινήσει ήδη να παίρνει την κάτω βόλτα πλάι στη μαγευτική φύση εκατέρωθεν του ποταμού, γεγονός που ήταν έτσι κι αλλιώς ζητούμενο, όπως καλή ώρα η δεύτερη μπύρα που τελείωνε κι αυτή:

Είχε έρθει η ώρα να το γυρίσουμε στις βότκες να συνομιλήσουμε για λίγο με τους εργαζόμενους του σκάφους μαθαίνοντας περισσότερες πληροφορίες όπως για παράδειγμα τα ζώα που θα μπορούσαμε να δούμε αλλά και την απόσταση (κοντά 200 μέτρα) μεταξύ των όχθεων, χωρίς να χάσουμε την ευκαιρία για μια αναμνηστική φωτογραφία μαζί τους, ακούγοντας και τη μυθική ατάκα «ρε παιδιά τόσα ποτά έχουμε, γιατί δε τα πίνετε;» Δε φταίμε...

Ηλιοβασίλεμα στον Ζαμβέζη. Το έλεγα και το ξαναέλεγα, με τις αισθήσεις να οξύνονται πολύ περισσότερο με όσα ανεπανάληπτα βλέπαμε μπροστά μας στα ζωογόνα νερά του.

Λίγους μήνες πριν στον Μενκόγκ του Λάος, τώρα εδώ στη Ζιμπάμπουε, διαπιστώνοντας πως η απίστευτη αυτή φυσική ομορφιά δύσκολα χωράει στις εικόνες της φωτογραφικής αλλά πολύ πιο εύκολα στο μυαλό και την καρδιά μας.

Πάλι καλά που μεταξύ του τρίτου, μπορεί και τέταρτου ποτού δεν είμαι σίγουρος, καταφέραμε να προλάβουμε για λίγο τον ιπποπόταμο που ξαφνικά αναδύθηκε ενοχλημένος. Βασικά να λέμε καλά που τον είδαμε, αν και με όσα είχαμε πιει συνολικά οι επιβάτες θα μπορούσαμε να δούμε και μονόκερω, δε το αποκλείω:

Χαιρετήσαμε το πλήρωμα, πήραμε μια μπύρα πακέτο και ανάμεσα σε στιγμές μεγάλης ευφορίας μπήκαμε στο λεωφορείο που μας περίμενε, μ’ έναν Αφρικανό τουρίστα που σε όλη την εκδρομή στόμα είχε και μιλιά δεν είχε (παρά μόνο όρεξη για πιώμα) να δίνει ρεσιτάλ τραγουδιστικής ερμηνείας, με τις φίλες του να μη κάθονται λεπτό χορεύοντας ασταμάτητα. Τρομερά πράγματα.

Κάπως έτσι γιούχου φτάσαμε στο χόστελ, όπου φάγαμε εν συντομία την πολύ νόστιμη πίτσα τους, ήπιαμε νομίζω άλλο ένα και καταλήξαμε για ύπνο αποκαμωμένοι γεμάτοι εικόνες αλλά και οινόπνευμα. Πρώτη μέρα σε ξένη χώρα, να μη το γιορτάσουμε λίγο;

Σαφάρι στο πάρκο Chobe



Το βάρβαρο ξύπνημα μας είχε γίνει σχεδόν συνήθεια, έτσι λίγο μετά τις πέντε και μετά από ένα υποτυπώδη καφέ επιβιβαστήκαμε στο όχημα που μας παρέλαβε από το hostel, με τη θερμοκρασία να είναι σχετικά χαμηλή αναγκάζοντας μας να φορέσουμε μακρυμάνικο.
Λίγα μέτρα πιο κάτω και χωρίς ακόμα το μάτι να έχει ανοίξει για τα καλά, αντικρύσαμε την εξής εικόνα:

Αυτό το βουβάλι «τιμωρήθηκε» από τα άλλα κι έμεινε εκτός αγέλης και κάπως έτσι έφτασε ως την κατοικημένη περιοχή, μας είπε ο οδηγός εξηγώντας αυτό που βλέπαμε. Εδώ κινδυνεύετε μόνο από τα ζώα, όχι από τους ανθρώπους, να δείχνετε μεγάλη προσοχή ειδικά αν κυκλοφορείτε βραδινές ώρες συνέχισε λέγοντας, κάτι που βέβαια ήδη γνωρίζαμε αλλά είχε μεγάλη διαφορά να το βλέπεις να εκτυλίσσεται μπροστά σου.

Φυσικά αυτό ήταν πταίσμα μπροστά στους ελέφαντες και τις καμηλοπαρδάλεις που βλέπαμε δεξιά κι αριστερά του δρόμου να βοσκάνε, στην κοντινή διαδρομή ως τα σύνορα, παρέα εδώ και λίγη ώρα με μια οικογένεια Ισπανών που μαζέψαμε λίγο παρακάτω και θα κάναμε μαζί τη δραστηριότητα. Με τον δρόμο μεταξύ των δύο χωρών να περνάει μέσα από το εθνικό πάρκο, τι πιο λογικό θα μου πείτε.

Η συνοριακή διέλευση έπρεπε να γίνει πεζή, καθώς εκτός από τον έλεγχο και το σφράγισμα των διαβατηρίων για την είσοδο στην Μποτσουάνα, έπρεπε να μετρηθούμε για πυρετό και να απολυμάνουμε χέρια και παπούτσια, βουτώντας στο ειδικό υγρό! Το διαμορφωμένο για καθήμενους όχημα μας περίμενε από την άλλη πλευρά των συνόρων, όπου δίχως καθυστέρηση ξεκίνησε την πορεία του αφού πρώτα γνωρίσαμε τον οδηγό:

Βρισκόμασταν μεν εντός κατοικημένης περιοχής, όμως αυτό δεν εμπόδιζε σε τίποτα να συναντήσουμε τα πρώτα ζώα ψάχνοντας στον παράδρομο ανάμεσα σε φωλιές από ύαινες. Μπορεί να μην τις συναντήσαμε, όμως αποζημιωθήκαμε μ’ ένα κοπάδι αντιλόπες έτρεχαν με χάρη, αλλά κι έναν αγριόχοιρο της Αφρικής, με τα κλασσικά βοσκοπούλια που τρέφονται με παράσιτα από το δέρμα του, κάτι ως τώρα νόμιζα ότι πρόκειται απλά για ένα καρτούν κι όχι πραγματικότητα:

Η είσοδος «Sedudu» του πάρκου δεν ήταν μακριά, έτσι με μια μικρή στάση για τα διαδικαστικά, τις καταγραφές αλλά και την παραλαβή άλλων τριών επιβατών για των εννέα θέσεων τζιπ, ξεκινήσαμε αρχικά από την προκαθορισμένη διαδρομή:

*Η κράτηση για την δραστηριότητα της ημέρας που θα δείτε σ’ αυτό και το επόμενο κεφάλαιο (σαφάρι, πλεύση, μεταφορές και φαγητό), έγινε μέσω GetYourGuide και κόστισε 137€ κατ’ άτομο, συν 25$ για τον καθένα ως χρέωση κυβερνητικού φόρου.

Όχι πως αλλάξανε πολλά σε σχέση με το τοπίο που βλέπαμε έως τώρα, όμως η απέραντη έκταση του πάρκου ξεχώριζε με το καλημέρα. Μικροί δρόμοι εκατέρωθεν μεγάλων συγκεκριμένων θέσεων όπου περνούσαν τα τζιπ καθόριζαν τα σημεία θέασης:

Δεν είχαν μόνο τα ζώα την τιμητική τους αλλά και τα πολύ σπάνια πτηνά που μπορεί κανείς να συναντήσει, όπως τα όρνια που περιμένανε την ευκαιρία τους, ή ο λεγόμενος «Γαλαζοπράσινος κύλιστρος» ,χαρακτηριστικός για τα έντονα χρώματά του που τον ορίζουν ως ένα πολύ εντυπωσιακό πουλί της σαβάνας:

Ένα κοπάδι από «Mongoose» που έτρεχαν κι έσκαβαν με μανία διέκοψε προς στιγμή τη πορεία μας. Κυνηγοί φιδιών και ποντικών όπως μας ενημέρωσε ο οδηγός, την ώρα που δεξιά κι αριστερά μας διάφορα μεμονωμένα ζώα έκαναν την εμφάνιση τους:

Είμαστε τυχεροί, είναι η ώρα που σηκώνεται ο ήλιος και οι ελέφαντες κατεβαίνουν στο ποτάμι για νερό μας είπε και πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του μια ομάδα από τα θεόρατα αυτά θηλαστικά έκανε την εμφάνιση της περνώντας δίπλα μας, με όλους να σηκώνουμε μηχανές και τηλέφωνα φωτογραφίζοντας με κομμένη την ανάσα, καθώς υπό συνθήκες ο ελέφαντας μπορεί να γίνει επικίνδυνος:

Την ίδια δίψα ένιωθε κι ένα κοπάδι μεγάλων Kudu, χωρίς όμως να ξέρει τι τους περιμένει…

Ο βασιλιάς της ζούγκλας ήταν εκεί, έξι-επτά τον αριθμό παρατηρώντας διακριτικά πίσω από τη βλάστηση και περιμένοντας πιθανώς την ευκαιρία να επιτεθούν, κάτι που έκανε πολλά από τα οχήματα να κατευθυνθούν προς το μέρος μας, μιας και μέσω της ενδοεπικοινωνίας ασυρμάτου των ξεναγών υπήρξε η σχετική ενημέρωση:

Οι μεγάλοι Kudu ήταν ολόκληρα θηρία, με τους αρσενικούς να ξεχωρίζουν λόγω των κεράτων και να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο πολύ πιο γρήγορα από τα θηλυκά. Αυτό έχει την εξήγηση του όπως μάθαμε, καθώς στην περίπτωση που κληθούν να τρέξουν τα κέρατα αποτελούν εμπόδιο ανάμεσα στη βλάστηση, οπότε οφείλουν να είναι πολύ πιο προετοιμασμένοι:

Το ίδιο εντυπωσιακές αλλά εφάμιλλων διαστάσεων με τα άλογα ήταν και οι Ζέβρες, με την απορία μου για τη συνάντηση μας (ή όχι) να απαντάται σχεδόν αμέσως:

Επειδή όμως είχαμε σοβαρό όχημα με τετρακίνηση που δε καταλάβαινε τίποτα αλλά και πρώτο μάγκα οδηγό, επιστρέψαμε προς το ποτάμι και κατεβήκαμε σχεδόν από τα βράχια, μιας και δεν είχε ξεχάσει την υπόσχεση του για τους ελέφαντες που πλησίαζαν στο νερό. Τι παραπάνω να πω εγώ όταν η εικόνα μιλάει μόνη της:

Με την ώρα να περνά τις δέκα κρίθηκε απαραίτητο να κάνουμε μια στάση για λίγα λεπτά προκειμένου να τσιμπήσουμε κάτι και να δροσιστούμε (παροχή και αυτή του πακέτου) σε συγκεκριμένο σημείο με πέτρινα τραπεζάκια, κάτι που έγινε τελικά αλλού, κοντά στην τουαλέτα του πάρκου καθώς οι ενοχλητικές μαϊμούδες δε μας άφηναν σε χλωρό κλαρί, βρίσκοντας την ευκαιρία να ανέβουν στο όχημα κλέβοντας ότι μπορούσαν:

Αφού ξεμουδιάσαμε αρκετά, ανεβήκαμε στο όχημα και δέσαμε πάλι ζώνες με σκοπό το υπόλοιπο της περιήγησης. Ήθελα πολύ να δω καμηλοπάρδαλη από πολύ πιο κοντά και η τύχη δε μου χάλασε το χατίρι καθώς τα εντυπωσιακά και πανύψηλα ζώα έτρωγαν το γεύμα τους αμέριμνα από τα ψηλά δέντρα του πάρκου:

Όσο για τις μεγάλες γάτες; Ακριβώς όπως το λέω, έπαιξαν όσο έπαιξαν, βαρέθηκαν μάλλον να κυνηγήσουν και προχώρησαν σε αυτό που ξέρουν καλύτερα. Τον ύπνο, σε μέρος σκιερό:

Δε πα’ να περνούσαν κοπάδια με αντιλόπες και λογής άλλα ζώα λίγα μόνο μέτρα μακριά τους; Δεν έδιναν ουδεμία σημασία, εν αντιθέσει με ‘μας που σπεύσαμε:

Όταν σας είπα πως ο ελέφαντας μπορεί να γίνει επικίνδυνος είναι λόγω της υπερπροστασίας που δείχνει όταν συνοδεύει τα μικρά του. Εκεί ενδέχεται λόγω της δύναμης του να γίνει ανεξέλεγκτος, κάτι που προς στιγμήν φοβήθηκα όταν έφτασε στο μισό μέτρο από το όχημα, αν και εικάζω πως τελικά κατάλαβε ότι δεν είχαμε κάποια κακή πρόθεση:

Τελειώνοντας περάσαμε κι από ένα νεκροταφείο ελεφάντων (φαίνεται ένας νεαρός ελέφαντας σε αποσύνθεση) λίγο πριν το δρόμο που οδηγούσε στην έξοδο, φτάνοντας έτσι στην ολοκλήρωση του πρώτου σκέλους του σαφάρι χωρίς καν να καταλάβουμε πως πέρασε η ώρα:

Ήταν τόσο εντυπωσιακό όσο δε το περίμενα και σίγουρα δε μου πήγαινε το μυαλό, σε μια ημερήσια εκδρομή που -κακώς- δεν ήταν στις άμεσες προτεραιότητες μου όταν το σκεφτόμουν, αλλά ευτυχώς άκουσα τις παραινέσεις του Νίκου και φυσικά του @tupacgr13 εκείνη τη βραδιά στη Σαλονίκη.

Υπέροχα και είχαμε ακόμη συνέχεια!

Botswana, από νερού και ξηράς


Η ταμπέλα μου υπενθύμισε απλά πως βρισκόμασταν σ’ ένα σπάνιο μέρος, ένα τετραεθνές σημείο όπου τέσσερα Αφρικανικά κράτη μοιράζονται την μπερδεμένη έκταση του πάρκου μεταξύ των ποταμών:

Ορίστε και μερικές εικόνες που φέρνουν ακόμη περισσότερο σε όσα έχουμε στο μυαλό μας για τη συγκεκριμένη ήπειρο, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια ή σε όσα περίμενα κάποια στιγμή να συναντήσω:

Πολλά πρόχειρα παραπήγματα που λειτουργούσαν ως καταστήματα με ότι μπορεί κανείς να φανταστεί (κατά κύριο λόγο υφάσματα και ρούχα) που δε σας κρύβω πως ήθελα πολύ να έχω περισσότερο χρόνο για να εξερευνήσω καλύτερα περπατώντας:

Γεγονός είναι πως η πόλη του «Kasane» αποτελεί κι αυτή τουριστικό προορισμό καθαρά και μόνο λόγω της θέσης της δίπλα στην είσοδο του πάρκου, γεγονός αναπόφευκτο, κάτι που φανερώνει και η πληθώρα μεγαλοξενοδοχείων όπως αυτό που κατευθυνόμασταν:

Έτσι αφού διανύσαμε τη σύντομη διαδρομή και περάσαμε το υπαίθριο πλυντήριο των οχημάτων σαφάρι, κάναμε αριστερά βγαίνοντας από την πόλη κινούμενοι πάντα στα ίδια πλαίσια:

Ήταν ώρα για το προκαθορισμένο διάλειμμα φαγητού όπως έλεγε το πρόγραμμα, κάτι που έγινε στον πλουσιοπάροχο μπουφέ του «Cresta Mowana Safari Resort and Spa» ,παράλληλα όμως ώρα να συνδεθούμε και με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω WiFi μιας και η κάρτα δεδομένων που είχαμε αγοράσει στη Ζιμπάμπουε, δεν είχε σύνδεση στην πλευρά της Μποτσουάνα:

Κρύος ιδρώτας με έλουσε αμέσως παρά την υπερβολική ζέστη του μεσημεριού, μιας και τα πρώτα μηνύματα που ήρθαν ήταν από την Eurobank κι αφορούσαν το άδειασμα του λογαριασμού μισθοδοσίας μου, σε μια κίνηση από την κάρτα που είχα αφήσει στο hostel...
Νίκο, πιθανώς μας έκλεψαν δε ξέρω, βλέπω πληρωμή από την κάρτα που βρίσκεται στην τσάντα μου, όμως σε νόμισμα Ν. Αφρικής κάτι που δεν έχει λογική, αποκρίθηκα ως μια πρώτη σκέψη, όχι όμως πως μπορούσα να κάνω και τίποτα 85 χιλιόμετρα μακριά, πέρα από το να την ακυρώσω ηλεκτρονικά αν και το κακό είχε συμβεί. Μάζεψα ως όφειλα τα κομμάτια μου, έφαγα γιατί πεινούσα διαολεμένα και το άφησα υποχρεωτικά στο πίσω μέρος του μυαλού μου, μιας κι έπρεπε να ζήσω τις υπόλοιπες στιγμές μιας μέρας που θα θυμάμαι για μια ζωή, κατεβαίνοντας τη σκάλα προς τη μεγάλη βάρκα:

Βλέπετε η συνέχεια του προγράμματος μας είχε για -άλλη μια φορά εντός ενός 24ώρου- περιήγηση με πλωτά μέσα, σε διαφορετικό όμως ποταμό καθώς ο «Chobe» ήταν αυτός που έρεε στην περιοχή, αρκετά μεγάλος κι αυτός όπως ο γείτονας του:

Όχι τίποτε άλλο, που θα ξανάβλεπα εγώ τέτοιες αυθεντικές εικόνες, μιας μέρας που μ’ έκανε να νιώσω σαν κομπάρσος σε ντοκιμαντέρ όπως αυτά που παρακολουθούμε συχνά για τη μαύρη Ήπειρο:

Ο ζωοδότης ποταμός Chobe λοιπόν, το φυσικό σύνορο μεταξύ δύο χωρών που μικρή σημασία είχε (κι έτσι πρέπει) για τους κατοίκους που ζουν στα νερά και τρέφονται από τα χωράφια και τα βοσκοτόπια του, καταλαβαίνοντας περισσότερο του λόγου το αληθές όταν είδαμε τη σημαία της Namibia στο πολύ ωραίο ξενοδοχείο για τουρίστες της απέναντι όχθης:

Βέβαια σκοπός της πλωτής αυτής περιήγησης πέρα από τις εκπληκτικές εικόνες της φύσης που μας χαρίζονταν απλόχερα, ήταν και η παρατήρηση ζώων, λόγος και για τον οποίο συχνά πυκνά πλησιάζαμε προς τις ακτές, καλή ώρα για τα ιγκουάνα ή τον σπουδαίο κροκόδειλο του Νείλου (επίσημη ονομασία επειδή συναντάται εκεί) που την ώρα εκείνη γέμιζε ηλιακή ενέργεια περιμένοντας κάποιο υποψήφιο θύμα. Μάθαμε μάλιστα ότι μέχρι τα 60 χρόνια της ζωής του μεγαλώνει ένα μέτρο κάθε δέκα έτη όπως μας πληροφόρησε ο ξεναγός και οδηγός της βάρκας, έτσι με αυτόν τον εύκολο σχετικά τρόπο μπορείς να προσδιορίσεις στο περίπου την ηλικία του. Εντυπωσιακό:

Η οικογένεια τον ελεφάντων κατέβηκε και για το απογευματινό της μπανάκι στο ποτάμι, σε μια αντίστροφη εικόνα απ’ αυτήν που είχαμε δει μερικές ώρες πριν, γεγονός που οδηγούσε όλο και περισσότερα πλοιάρια με τουρίστες πλησιέστερα στην ακτή:

Ναι ‘ναι καλά για τις μαγικές λήψεις που κατάφεραν να μου δώσουν:

Αλλά και για άλλη μια φωτογραφία με το ιστορικό μπλουζάκι, που έχει ήδη ταξιδέψει σε τέσσερις διαφορετικές -πλην Ευρώπης- ηπείρους:

Κάπως έτσι, παρατηρώντας και μερικά πετούμενα του βιότοπου με σπάνια ομορφιά ξεκινήσαμε δειλά να επιστρέφουμε προς τα πίσω στο πολυτελές ξενοδοχείο:

Πριν απ’ αυτό βέβαια έπρεπε να φωτογραφίσουμε όπως έκαναν όλοι και τα θεόρατα βουβάλια που λιαζόντουσαν αμέριμνα στην περιοχή, με αρκετές ακόμη βαρκάδες να βρίσκονται εν εξελίξει αυτή την ωραία απογευματινή ώρα:

Μία σπάνια εξ αυτών ήταν και η μεταφορά μέσω του ποταμού μιας νταλίκας (!), θέαμα που βλέποντας το στην αρχή από μακριά θεώρησα πως με γελούν τα μάτια μου, έλα όμως που ήταν αληθινό:

Πόσο Αφρικανικό ήταν όλο αυτό το σουρεαλιστικό σκηνικό!

Επιστροφή στη βάση μας



Δέκα λεπτά μετάβασης ως τα σύνορα, ακόμα τόσα και λίγα παραπάνω ελέγχου και διαπιστεύσεων για την έξοδο μας από τη Μποτσουάνα και την είσοδο και πάλι στη Ζιμπάμπουε, συν άλλη μια ώρα οδήγησης ως το Victoria Falls με την Ισπανίδα κόρη να μην αφήνει στιγμή σε ησυχία τον έτσι κι αλλιώς ομιλητικό οδηγό, κάνοντας όμως πολύ εύστοχες ερωτήσεις οφείλω να επισημάνω σχετικά με τη ζωή στη χώρα. Τότε ήταν που μάθαμε για τις 16 τον αριθμό παρακαλώ διαφορετικές διαλέκτους που μιλάνε στη Ζιμπάμπουε, με έντονες μάλιστα διαφορές μεταξύ τους όπως μας έδωσε να καταλάβουμε μέσω παραδείγματος, καθώς επίσης και για τις συνθήκες ζωής, την παιδεία, τον μεγάλο ρόλο που παίζει ο τουρισμός στο εισόδημα τους και πολλά άλλα ενδιαφέροντα.

Έχοντας αφήσει ήδη τους Ισπανούς σε ένα ξενοδοχείο 2-3 χιλιόμετρα εκτός πόλης, φτάσαμε στο hostel σχεδόν στις έξι το απόγευμα, με τον οδηγό να μας χαιρετάει εγκάρδια προτρέποντας μας και πάλι να βγούμε έξω ποδαράτοι γιατί μέναμε στο κέντρο, αλλά παράλληλα να προσέχουμε πολύ για ζώα, λες κι αν ερχόμασταν φάτσα – κάρτα με κανένα λιοντάρι θα μας έσωζε η προσοχή…

Αφού διαπίστωσα πως η τραπεζική κάρτα ήταν ακριβώς εκεί που θυμόμουν μαζί με τα μετρητά άθικτα, γεγονός που έκανε ακόμα πιο περίπλοκη την κατάσταση με το άδειασμα του λογαριασμού και την υποτιθέμενη κλοπή, επικοινώνησα μ’ ένα φίλο που θα βοηθούσε στην Ελλάδα και χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτε άλλο πήρα τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι, βρήκα και το Νίκο καθισμένο στο προαύλιο κι αμέσως αναχωρήσαμε για βόλτα στην πόλη. Την ίδια ιδέα μ’ εμάς είχαν και μερικοί μπαμπουίνοι, που μάλλον να ψάχνανε κι αυτοί να πιούνε καμιά μπύρα, τι να πω:

Αναζητώντας μια παμπ που δείχνανε οι χάρτες -άδεια όμως εκείνη την ώρα- φτάσαμε στο κάτι σαν σταθμό του τρένου της μικρής πόλης, αντικρύζοντας το νέο αλλά και το παλιό σαν παροπλισμένο (μπορεί και όχι) τρένο,

όπου μαζί με το μικρό ανοικτό βαγόνι θα μαθαίναμε την επόμενη μέρα τη χρησιμότητα τους, για τουριστικούς και αυτό όπως φαντάζεστε λόγους:

Κάπου εκεί ήταν που γίναμε κι εμείς στη ζωή μας επιτέλους εκατομμυριούχοι, αγοράζοντας έναντι 5$ (με φάγανε αλλά δεν είχα ψιλά) τα διάσημα τοπικά χαρτονομίσματα που κάποτε επικρατούσαν στη χώρα πριν επισημοποιηθεί το δολάριο, κάτι που κάνουν όλοι για να έχουν ένα ακόμη ενθύμιο από αυτήν. Αν δε βρείτε στα καταστήματα με τα αναμνηστικά μην ανησυχήσετε, είναι παραπάνω από σίγουρο ποιος κάποιος ντόπιος θα σας πλευρίσει για να σας τα πουλήσει:

Ανάμεσα σε άπειρα μικρά και μεγάλα αγαλματίδια και είδη λαϊκής τέχνης κατηφορίσαμε προς το κέντρο του οικισμού, διερωτόμενοι για το ποιος τουρίστας μπορεί να έρθει ν’ αγοράσει ένα δίμετρο σιδερένιο ελέφαντα ή ένα σετ μαρμάρινες μαϊμούδες, αλλά περί ορέξεως…

Δικός μας στόχος ήταν εξάλλου ένα κατάστημα με άλλου είδους λαϊκή τέχνη και βαρύ όνομα, με τίτλο «The Smokehouse Vic Falls» όπου εκτός από τα φαγητά του, ήταν φημισμένο και για την δημιουργία δικής του μπύρας, με τον χώρο παρασκευής και τα καζάνια να φαίνονται πίσω από το ιδιαίτερα φτιαγμένο μπαρ:

Ο ευγενέστατος μπάρμαν μας καλωσόρισε δείχνοντας μας τις μπύρες κι αφού μας πρότεινε μια συγκεκριμένη για την περίσταση μας ρώτησε αν θέλουμε να δοκιμάσουμε.

Όχι, δε θέλουμε να δοκιμάσουμε, να την πιούμε ήρθαμε, φέρνε:

Πολύ ωραία πράγματα συμβαίνουν στη μικρή αυτή γωνιά της Αφρικής όπου εκτός από μπύρες το έχουν γενικώς με την απόσταξη, προφανώς ως κληροδότημα των Ευρωπαίων αποίκων.
Είχε έρθει η ώρα να ρουφήξουμε μερικά από τα φημισμένα πεντανόστιμα τζινάκια που διυλίζονται εδώ, κι όταν λέω εδώ το εννοώ και συγκεκριμένα στον πολύ όμορφο χώρο του «Victoria Falls Distilling Company» λίγα μόλις μέτρα πιο πάνω από το προηγούμενο:

Κολλητά με αυτό βρίσκεται και το πιο γνωστό -στους τουρίστες τουλάχιστον- εστιατόριο/μπαρ με το όνομα «The Three Monkeys Restaurant & Bar» που τιμάται όλες τις ώρες της ημέρας. Είπαμε να μην αλλάξουμε συνήθειες και να κινηθούμε στο ίδιο μοτίβο με τα τζιν που μας είχαν καλαρέσει:

Η επιστροφή στο Hostel για ένα μπανάκι και ίσως για φαγητό αποδείχτηκε σύντομη, καθώς αφού ήπιαμε ένα ποτό στο μπαρ μάθαμε πως το εστιατόριο του είχε κιόλας κατεβάσει ρολά, κάτι που μας ανάγκασε να ξαναβγούμε προς τα έξω προς αναζήτηση τροφής, γεγονός δύσκολο μετά τις 10 το βράδυ έτσι κι αλλιώς. Ευτυχώς το «Pizza Inn» ήταν ακόμα ανοικτό, όμως επειδή ήταν το μόνο τέτοιο τραβούσε όπως είναι λογικό όλο τον κόσμο που πεινούσε και δεν είχε φροντίσει:

Άσε ρε φίλε με τους περίεργους, δύο ώρες περιμένω κι ακόμα δεν έχω φάει, μας είπε ένας Έλληνας που βρήκαμε στην ουρά αναμονής και μας άκουσε να μιλάμε Ελληνικά χωρίς να έχουμε ανταλλάξει πρότερη κουβέντα, σ’ ένα εντελώς σουρεαλιστικό σκηνικό που θα μπορούσε να διαδραματίζεται στη χώρα μας, όχι όμως στην άκρη της Ζιμπάμπουε!

Εμείς από την άλλη δεν είχαμε πρόβλημα με την μεγάλη (άνω των 45 λεπτών) αναμονή που έδειχνε η οθόνη, μιας και είχαμε ήδη ξετρυπώσει το απέναντι «Cotton Club» ,ένα μπαρ αποκλειστικά με Αφρικανούς, όπου ήπιαμε τις μπυρίτσες μας στο πλακόστρωτο (!) μπαράκι με την αχυρένια σκεπή, μπρος απ’ τη φωτογραφία του προέδρου που για χαβαλέ παρομοιάσαμε με τον Dikembe Mutombo, για όσους θυμούνται και νιώθουν μπασκετικά. Ωραία πράγματα:

Τα κουτί με τα δωρεάν προφυλακτικά στις τουαλέτες με επανάφερε στη θλιβερή πραγματικότητα θυμίζοντας που βρισκόμασταν, μιας και ο ιός HIV στην υποσαχάρια Αφρική παραμένει ακόμα και σήμερα πολύ μεγάλο πρόβλημα:

Τουλάχιστον η παραδοσιακή πίτσα άξιζε τον κόπο και την αναμονή, δε νομίζετε;

Κοιμηθήκαμε πάλι περασμένες μία η ώρα, πίνοντας κι ένα τελευταίο χωνευτικό στο hostel σ’ έναν απολογισμό μιας τρομερής ημέρας που είχε κυριολεκτικά τα πάντα.

Εξίσου ωραία πράγματα μας περίμεναν όμως και την επόμενη…

Στην πισίνα του Διαβόλου


Ακόμα ένα πρωινό ξύπνημα κοντά στην ώρα που χάραζε. Ακόμα μια μέρα που ξεκινούσε πολύ νωρίς με το κλασσικό δρομολόγιο ως τα σύνορα και την απαραίτητη υπομονή μέχρι να ολοκληρωθούν οι έλεγχοι και να μπει η σφραγίδα της Ζάμπια τη φορά αυτή. Όχι δεν παραπονιέμαι, άλλες δέκα φορές να ξαναπήγαινα το ίδιο θα έκανα, πόσο μάλλον τη μέρα που θα οδηγούσε στο αποκορύφωμα ίσως της εκδρομής!

Ο οδηγός από την άλλη πλευρά των συνόρων μας ξεφόρτωσε στις έξι και μισή στον προκαθορισμένο χώρο, όπου αφού μας έδωσαν από μια πετσέτα, μας φόρεσαν και σωσίβιο για τη διαδρομή με τη βάρκα. Διαβάστε την πινακίδα και υπογράψτε πριν ξεκινήσουμε μας είπε με αυστηρό ύφος ο υπεύθυνος, φορώντας παράλληλα αυτά τα άθλια αλλά υπερβολικά χρήσιμα όπως αποδείχτηκε λαστιχένια παπούτσια:

Αφού συμπληρώσαμε τη μικρή ομάδα των επτά ατόμων, συγκεντρωθήκαμε και κατόπιν υπόδειξης κατεβήκαμε προς τη βάρκα. Δύο εμείς, δύο Αμερικανίδες, άλλοι δύο τύποι σαν παλαίμαχοι πεζοναύτες και μια κοπέλα ακόμα που δε της φαινότανε αλλά το έλεγε η καρδούλα της:

Ο ήλιος μόλις είχε αρχίσει ν’ ανεβαίνει, κάτι που σήμαινε πως το κρύο ήταν ιδιαιτέρως τσουχτερό ακόμη, με τον οδηγό του ταχύπλοου να έχει όρεξη για τσαχπινιές κάνοντας ελιγμούς ανάμεσα στα βράχια ανεβάζοντας λίγο προκαταβολικά την όρεξη μας:

Χαλάρωσε μόνο όταν η ροή του ποταμού έγινε εντονότερη, με το νέφος από τα νερά και τον εκκωφαντικό θόρυβο των καταρρακτών να διακρίνεται, γεγονός που σηματοδότησε την άφιξη μας στο μεγάλο ζητούμενο. Livingstone Island:

Σύντομα βρεθήκαμε στο χώρο που θα τοποθετούσαμε τα ρούχα μας και όλα τα προσωπικά μας αντικείμενα κλειδώνοντας τα. Το μόνο που θα παίρναμε μαζί μας ήταν η πετσέτα, αλλά κι ένα κινητό τηλέφωνο ανά παρέα για τις απαραίτητες φωτογραφίες. Κατόπιν αυτού η μικρή ομάδα ήταν έτοιμη για να ξεκινήσει:

Η πρώτη στάση ήταν καθαρά φωτογραφική, με φόντο τους επιβλητικούς καταρράκτες ανάμεσα στις δύο χώρες και το κρύο να εξακολουθεί να τσιμπάει ιδιαίτερα:

Μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά δεν είχαμε επιλέξει τυχαία την ώρα αυτής της δραστηριότητας για δύο πολύ συγκεκριμένους λόγους. Αρχικά θέλαμε να χωρέσουμε κάτι ακόμα στη διάρκεια της ημέρας. Αφ’ ετέρου διότι γνωρίζαμε πάρα πολύ καλά πως τις πολύ πρωινές ώρες τα χρώματα ήταν ωραιότερα και οι πιθανότητες εμφάνισης του ουράνιου τόξου πολύ περισσότερες. Δε συμφωνείτε;

*Για να δεσμευτούν θέσεις την επιθυμητή ημέρα και ώρα είχε προηγηθεί επικοινωνία από την πρώτη στιγμή με το κατάλυμα μέσω του οποίου έγινε και η κράτηση σε κόστος 120€ + 25$ φόρος Ζάμπια (μη ξεχνιόμαστε), με τις θέσεις να είναι αρκετά περιορισμένες γενικώς, οπότε όσοι το έχετε σκοπό φροντίστε να μεριμνήσετε εγκαίρως!

Ένα μεγάλο δέντρο καθόριζε τα όρια του ποταμού, την ώρα που οι συμμετέχοντες είχαν γίνει περισσότεροι καθώς μαζί μας κατέφτασε μια ακόμη οκταμελής ομάδα. Από δω και στο εξής η πορεία μας θα συνεχίζονταν μέσω του νερού, οπότε οφείλαμε ν’ αφήσουμε τις πετσέτες στα κλαδιά του δέντρου και να παραδώσουμε τα κινητά μας για να μπούνε στην ειδική αδιάβροχη θήκη:

(όπως είναι λογικό και καταλαβαίνετε για το επόμενο διάστημα η αφήγηση δε θα περιλαμβάνει φωτογραφίες)

Ήταν η στιγμή που οι -τέσσερις τον αριθμό- οδηγοί που μας συνόδευαν μας διαχώρισαν σε όσους ξέρουν κι όσους όχι να κολυμπούν, κάτι που με ξένισε λίγο μιας και δε μπορούσα να διανοηθώ πως ξεκινάει κάποιος για ένα τέτοιο εγχείρημα χωρίς να ξέρει κολύμπι…

Περνώντας πιασμένοι χέρι-χέρι τις γλιστερές πέτρες της αρχής που βλέπετε στην προηγούμενη φωτογραφία κι έχοντας μπροστά μας τον έναν οδηγό που προηγούνταν ελέγχοντας το ποτάμι για ζώα (!) άλλα παράλληλα κι εμάς, ξεκινήσαμε το κολύμπι για λίγα μέτρα με προσοχή πάντα στην κατεύθυνση καθώς η ροή του ποταμού μπορούσε να σε παρασύρει αν έκανες κάτι περιττό. Οι υπόλοιποι συνέχιζαν με ανάλογη διαδικασία από άλλο σημείο, κρατώντας ένα μεγάλο σχοινί που περνούσε πέρα ως πέρα από τα βράχια.

Το παράδοξο ήταν πως η θερμοκρασία του νερού που αρχικά με προβλημάτιζε ήταν εξαιρετική, με αποτέλεσμα να προτιμώ αυτό παρά την αναγκαστική αναμονή στο βράχο που είχαμε συγκεντρωθεί ξανά όλοι, πάνω από το σημείο όπου θα βουτούσαμε. Δε συζητώ για τυχόν φόβο για κροκόδειλους (που βλέπαμε στον ποταμό δυο μέρες τώρα) ή άλλα ζώα, εκείνη την ώρα όμως δε σκέφτεσαι τίποτα παρά μόνο αυτό που ετοιμάζεσαι να κάνεις!

Ο έμπειρος φωτογράφος-οδηγός έπιασε το κινητό μου στα χέρια του, οπότε κατάλαβα πως είχε έρθει η σειρά μου για να βουτήξω, κατεβαίνοντας χαλαρά από τα βράχια κι όχι με βουτιά-μπόμπα όπως οι Αμερικανοί που είχα δει προηγουμένως, ίσως από φόβο, ίσως από σύνεση. Οι άλλοι δύο που βρίσκονταν ήδη μέσα, μου έδωσαν οδηγίες για το πώς πρέπει να κινούμαι, πως να ζητήσω άμα χρειαστώ το σχοινί, αλλά και για να μη φοβηθώ τα ψάρια που τσιμπούσαν συνεχώς, λες κι αυτό ήταν το πρόβλημα.

Γεγονός ήταν πως δίχως ακόμη να το πιστεύω βρισκόμουν μέσα στη λεγόμενη «Devils Pool» όπως την ονομάζουν οι ντόπιοι, τη φυσική πισίνα που σχηματίζεται στο χείλος του γκρεμού των 108 μέτρων που χύνεται με μεγαλειώδη τρόπο ο ποταμός Ζαμβέζης, δημιουργώντας ένα μοναδικό, εξωπραγματικό κι ανεπανάληπτο σκηνικό.

Το φυσικό τοιχίο που σχηματίζει η πισίνα σε προστατεύει εφόσον επιπλέεις σε όρθια θέση βάζοντας κόντρα στη μικρή ροή, που λόγω της εποχής της ξηρασίας που διανύαμε έκανε τα πράγματα κάπως ευκολότερα, όχι πως νομίζω ότι είναι επισκέψιμη βέβαια στην εποχή της υπερχείλισης. Για τις ανάγκες όμως της φωτογράφησης κι εφόσον ήθελες, μπορούσες να ξαπλώσεις πάνω στο βράχο, κοιτάζοντας την άβυσσο κάτω σου με τους δύο οδηγούς να έχουν κυριολεκτικά τη ζωή σου στα χέρια τους κρατώντας σε από τα πόδια, ειδάλλως αντίο, σε παρέσυρε το ρέμα που λέει και το άσμα:

Μπορεί ο θόρυβος των καταρρακτών να είναι σχεδόν εκκωφαντικός, όμως εκείνη την ώρα που η αδρεναλίνη ανεβαίνει κατακόρυφα οι αισθήσεις μοιάζουν όλες σε όξυνση, αν όχι σε υπερδιέγερση όπως είναι λογικό. Μετά από λίγα λεπτά ακολούθησε βουτώντας κι ο Νίκος, προκειμένου να βγούμε τις πολυπόθητες φωτογραφίες από μια στιγμή που θα μείνει στη μνήμη μας ανεξίτηλα θέλω να πιστεύω, προτού συνεχίσει κι αυτός μόνος του.
Νομίζω μπορείτε να καταλάβετε τώρα γιατί επιλέξαμε αυτή την ώρα κι όχι κάποια μεταγενέστερη το μεσημέρι:

Βγήκα έξω περιμένοντας με πολύ περίεργα συναισθήματα που δεν ήμουν σε θέση να διαχειριστώ την ώρα εκείνη. Δε ξέρω αν ήταν το μεγαλείο της φύσης ή το δέος της στιγμής όταν ξαφνικά βρίσκεσαι να βουτάς στην άκρη του πουθενά, αυτό που μπορώ να πω όμως σίγουρα ήταν πως δεν υπήρξε φόβος την παραμικρή στιγμή για κάτι που εν τέλει άξιζε με το παραπάνω!

Μόλις βγήκε κι ο Νίκος και πήραμε το κινητό στα χέρια μας, προχωρήσαμε πάνω στα βράχια σε ένα άλλο σημείο αναμονής παρακαλώντας τρέμοντας τον ήλιο να σηκωθεί κι άλλο για να στεγνώσουμε, καθώς είχαμε ακόμα αρκετά λεπτά μέχρι να ολοκληρώσουν όλοι τη βουτιά τους για να γυρίσουμε στις πετσέτες μας. Αυτό ήταν -ευτυχώς για λίγο- το πιο δύσκολο σημείο, με τον καιρό τελικά να ζεσταίνει, ή απλά εμάς να συνηθίζουμε:

*Για να καταλάβετε ακριβώς που βρίσκεται, το βελάκι δείχει το σημείο της πισίνας, ακριβώς πάνω από το βράχο που περιμένουν όλοι για να βουτήξουν.

Με την ομάδα να συγκεντρώνεται και τα κινητά να μπαίνουν πάλι στην αδιαβροχοποίηση ξεκινήσαμε βουτώντας στο σημείο που βλέπετε τέρμα δεξιά, κολυμπώντας για λίγα μέτρα την ανάποδη διαδρομή και βγαίνοντας κατόπιν πιασμένοι από τα χέρια λες και χορεύαμε τσάμικο, αναζητώντας τη θαλπωρή της μπουρνουζοπετσέτας. Η περιπέτεια είχε λάβει τέλος:

Ήταν ώρα για να πιούμε μερικές γουλιές ζεστού καφέ στον ιδικά διαμορφωμένο χώρο όπου θα μας σέρβιραν και το πολύ ωραίο πρωινό όπως προβλέπονταν από το πρόγραμμα, έχοντας ήδη αλλάξει και φορέσει τα στεγνά μας ρουχαλάκια. Εντός αυτής της ολιγόλεπτης αναμονής βρήκα κι εγώ την ευκαιρία να πάρω στα χέρια μου τη φωτογραφική και να φτάσω ως το σημείο που ήμασταν πριν και την αρχή του ποταμού, βλέποντας ένα εκπληκτικό ουράνιο τόξο:

Γύρισα όμως και προς τα πίσω, μέχρι το σημείο του καταρράκτη που βγήκαμε φωτογραφία νωρίτερα το πρωί, δίπλα από το μνημείο του David Livingstone, του πρώτου Ευρωπαίου εξερευνητή που τους αντίκρισε και τους έκανε γνωστούς στον υπόλοιπο κόσμο κατά το 1855:

Με συνοπτικές διαδικασίες, ανάλαφροι, κι ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στις φάτσες μας μπήκαμε στο μικρό ταχύπλοο για να γυρίσουμε στο σημείο εκκίνησης του ξενοδοχείου Royal Livingstone, όπου έπρεπε και να επιστρέψουμε σωσίβια, πετσέτες και λαστιχένια παπούτσια.

Ο οδηγός μας περίμενε ήδη, οπότε δίχως καθυστερήσεις αναχωρήσαμε προς τα σύνορα όπου έπρεπε για άαααααλλη μια φορά να περάσουμε την κουραστική διαδικασία παίρνοντας άαααααλλη μια σφραγίδα στο διαβατήριο μας, με την πολυκοσμία που επικρατούσε να αυξάνει την αναμονή.

Άφησε μας εδώ, θα το πάμε ποδαράτο του είπα σκεπτόμενος πως θα ήμασταν τουλάχιστον απαράδεκτοι αν δε περνούσαμε με τον τρόπο αυτό τη σπουδαίας ιστορικής σημασίας «Γέφυρα των Καταρρακτών» που κατασκευάστηκε το 1905 για να ενώσει οδικώς και σιδηροδρομικώς Ζιμπάμπουε & Ζάμπια, σε ύψος 128 μέτρων πάνω από τον Ζαμβέζη:

Περιττό να σας πω για τις σημαντικής ομορφιάς εικόνες εκατέρωθεν της επιβλητικής αυτής μεταλλικής κατασκευής, καθώς οι εικόνες είναι πάντα ο καλύτερος τρόπος. Από τη μία οι καταρράκτες:

Από την άλλη το φαράγγι και το ποτάμι που ουκ ολίγες δραστηριότητες λαμβάνουν χώρα όπως ράφτινγκ και κανό/καγιάκ, αλλά φυσικά και bungee jumping για τους πιο τολμηρούς:

Περάσαμε σχετικά γρήγορα την 200 μέτρων διαδρομή μέχρι το κουβούκλιο των συνόρων της Ζιμπάμπουε, συναντώντας τον από εκεί οδηγό μας που μας βοήθησε και να ξεμπλέξουμε κάπως πιο εύκολα από τον έλεγχο, παίρνοντας άλλη μια σφραγίδα. Εκεί συναντήσαμε πάλι τις Αμερικανίδες που φτιάχνανε τις βίζες τους πληρώνοντας τα τριανταδόλαρα στον υπάλληλο, εκτιμώντας την Kaza Visa που είχαμε εκδώσει κι έβγαζε τα λεφτά της, σώζοντας μας από τέτοια έξοδα δυο μέρες τώρα:

Πίσω λοιπόν στη βάση μας ξανά για τη συνέχεια,

μετά από μια εκπληκτική εμπειρία!

Το θαύμα της Ζιμπάμπουε



Εκεί που πάτε είναι τα πιο ωραία μέρη της Αφρικής μας είχε πει ο συνομιλητής μας στο μπαρ του Κέιπ Τάουν την τελευταία νύχτα, κάτι που έχοντας ελάχιστη εμπειρία στην ήπειρο δε μπορούμε να επιβεβαιώσουμε, γεγονός όμως ήταν πως αυτή εδώ η εκδρομή είχε δώσει εκπληκτικές εικόνες ως εκείνη τη στιγμή, με κάποιες εκ των οποίων να ακολουθούν στη συνέχεια.

Αρχικά γυρίσαμε στο Hostel να κρεμάσουμε τα μαγιό και ν’ αλλάξουμε. Αυτό ήταν το περίφημο δωμάτιο μας (κρίμα που δεν έβγαλα και μέσα φωτογραφίες), πάνω ακριβώς από το χώρο με τα αντίσκηνα που ήταν προς διάθεση για όποιον επιθυμούσε:

Εν μέσω αφόρητης ήδη ζέστης κι έχοντας χρόνο στη διάθεση μας κατεβήκαμε προς την πόλη, με απώτερο σκοπό και τα ψώνια σε κάποιο από τα καταστήματα της αγοράς, αφού πρώτα ήπιαμε και μία κρύα για να συνεχίσει σωστά η μέρα:

Πολύ σύντομα όμως απογοητευτήκαμε από την τάξη μεγέθους των τιμών που δε ξέρω σε ποιον απευθύνονται πάντως ήταν πολύ εκτός των προσδοκιών μας, τύπου 30-35$ ένα μπλουζάκι ή 5$ ένα μαγνητάκι, θυμίζοντας περισσότερο Αμερική και όχι Αφρική. Ας πάμε να πιούμε μια παγωμένη φίλε εδώ στο GOAT Restaurant που ‘χει και ωραία αυλή να το φιλοσοφήσουμε και βλέπουμε:

Επιστρέψαμε τελικά στην αγορά λίγο μετά κάνοντας ελάχιστα ψώνια για τους λόγους που εξήγησα, κυρίως αναμνηστικά, σ’ ένα μαγαζάκι που μας έβγαλε κάτι καλύτερο κάνοντας κι ένα μικρό ψαλίδι στην τιμή, συνεχίζοντας την εξερεύνηση μας:

Αφού περάσαμε απ’ το κάτι σαν εμπορικό της περιοχής, καταλήξαμε στο γνωστό μεγάλο σούπερ μάρκετ που είχαμε επισκεφτεί και την πρώτη ημέρα για να πάρουμε κανένα νερό, κάτι ελαφρύ να τσιμπήσουμε και κανένα αναψυκτικό, να πιούμε το κατιτίς μας όσο περιμέναμε για τη συνέχεια του προγράμματος μας:

Εντάξει, μια μπυρίτσα παραπάνω στον πεζόδρομο με τον Αφρικανικό τρόπο δε πείραξε ποτέ κανέναν, πταίσμα ήταν και χωρούσε στο πρόγραμμα:

Ακριβώς στις 14:00 το μεσημέρι το όχημα που θα μας παραλάμβανε ήταν στη θέση του, έξω από την πόρτα του hostel, ακολουθώντας την ολιγόλεπτη διαδρομή ως το χώρο στάθμευσης, γεμάτο από μικρά υπαίθρια μαγαζάκια με είδη λαϊκής τέχνης:

*Ίσως να μην υπήρχε λόγος για ξενάγηση στη συγκεκριμένη δραστηριότητα μέσω GetYourGuide κόστους 20€ κατ’ άτομο, όμως το θεωρήσαμε καλό λόγω διαχείρισης χρόνου, μεταφοράς, αλλά κι επειδή θα μαθαίναμε και δυο πράγματα παραπάνω. Μπορείτε κάλλιστα να το αποφύγετε γιατί η τιμή που ακολουθεί, είναι αλμυρή…

Παρέα λοιπόν με την ξεναγό εκδώσαμε και τα εισιτήρια για την πρόσβαση στο πάρκο «Rainforest» όπως ήταν και η επίσημη ονομασία του, με τσιμπημένο σίγουρα κόστος των 50$ για τον καθένα που όμως δε γίνεται να το αποφύγεις μιας και μιλάμε για το κορυφαίο αξιοθέατο της περιοχής. Ακούσαμε με προσοχή τα διαδικαστικά βλέποντας και το χάρτη με την έντονη γεωλογική μορφολογία, κι αφού επιλέξαμε την καλύτερη διαδρομή ξεκινήσαμε να προχωράμε στο ειδικά διαμορφωμένο δρομάκι, με τη ζέστη να δυσχεραίνει ασφαλώς το έργο μας:

Περπατήσαμε για ώρα παράλληλα με το ρήγμα μέχρι να φτάσουμε εκεί που είχαμε ορίσει. Ακόμα κι αν έχεις υπόψιν σου τι πρόκειται να δεις, όσο πλησιάζεις στο μεγαλείο αυτό της φύσης μόνο ασυγκίνητος δε μπορείς να μείνεις, πόσο μάλλον όταν φτάνεις δίπλα του, ξεκινώντας ανάποδα όπως εμείς από το τελευταίο σημείο θέασης με σκοπό να γυρίσουμε προς τα πίσω στην αφετηρία:

Βλέπετε το τερματικό σημείο ήταν εκεί που ο ποταμός έκανε κάτι σαν «στροφή» λόγω της μορφολογίας του εδάφους όπως μάθαμε, ακριβώς απέναντι από την εντυπωσιακή γέφυρα συνοριακής διέλευσης με τη Ζάμπια που σας περιγράφω από άλλη σκοπιά στο προηγούμενο κεφάλαιο:

Ήταν μια έξυπνη τακτική, με το συναίσθημα να γίνεται όλο και πιο έντονο όσο κινούμασταν πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση, με τους καταρράκτες να πληθαίνουν και τη ροή όλο και να μεγαλώνει παρόλο που βρισκόμασταν στην ξηρή περίοδο:

Μικρά ουράνια τόξα ξεπετάγονταν παντού λόγω των σταγονιδίων, σε μια εικόνα που τολμώ να πω είχαμε συνηθίσει κιόλας τη μέρα εκείνη:

Ήταν η στιγμή που έμαθα ότι βρισκόμασταν ακριβώς απέναντι από την «πισίνα του διαβόλου» και τότε μόνο αντιλήφθηκα πολύ καλύτερα το πρωινό μας εγχείρημα, που από την αντίθετη αυτή πλευρά αυτή φαντάζει εξωφρενικό:

(Ας γίνω πιο συγκεκριμένος)

Δε θα παραλείπαμε βεβαίως να βγούμε και μια αναμνηστική φωτογραφία με το φόντο αυτό μέχρι που μια κοπέλα σταμάτησε το βήμα μου…

• Έλληνας δεν είσαι;
• Ναι, προφανώς κι εσύ , με άκουσες να βρίζω και το κατάλαβες;
• Όχι, κάτι μου έλεγες φυσιογνωμικά, εσύ δεν είσαι αυτός με τα νησιά;
• Μου κάνεις πλάκα τώρα!
• Όχι, διάβασα τη συνέντευξη σου πρόσφατα και σε θυμόμουν.

Και κάπως έτσι έγινε μια ακόμα πολύ ωραία ταξιδιωτική γνωριμία με χρώμα Ελλάδας, στη μέση του πουθενά, σ’ ένα εθνικό πάρκο καταρρακτών και την άλλη άκρη της γης, στη Ζιμπάμπουε. Φοβερά πράγματα κι από τα ωραία της εκδρομής, με τη συνταξιδιώτισσα να διαβάζει φυσικά Travelstories (όλοι διαβάζουν κι ας μη το παραδέχονται) κι ελπίζω διαβάζοντας αυτήν εδώ την ιστορία να ξεδιπλωθεί αναλόγως!

Έχοντας πάρει μια καλή δόση δροσιάς κι αφήνοντας πίσω μας με μια χαρακτηριστική εικόνα του «Mosi-oa-Tunya» η «Καπνός που βροντά» όπως λέγεται στη γλώσσα των ντόπιων και καταλαβαίναμε απόλυτα και τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της φράσης, προχωρήσαμε προς τα ενδότερα του πάρκου:

Βλέπετε μπορεί το κύριο γνώρισμα του Rainforest να είναι σίγουρα οι καταρράκτες, δε πάνε πίσω όμως οι άλλες ομορφιές όπως η καταπληκτική Αφρικανική έντονη βλάστηση με τα θεόρατα δέντρα που συναντήσαμε και μας δρόσισαν εξίσου, αλλά και τα ζωάκια που βλέπει βέβαια κανείς αρκετά πιο σπάνια:

Ήταν ώρα για ακόμα ένα εντυπωσιακό σημείο θέασης (3-4 είναι τα πολύ δυνατά) που είχε να μας δώσει ανεπανάληπτη θέα προς τους καταρράκτες, ένα ουράνιο τόξο, πολύ περισσότερο «καπνό» από τον γεμάτο υγρασία αέρα και δυνατό βεβαίως βουητό:

Λίγο πιο κάτω βρεθήκαμε ακριβώς απέναντι από ένα εκ των νησιών του Ζαμβέζη, που είναι και αυτό στο μεγαλύτερο του μέρος (άνω του 50%) ορατό λόγω της ξηρής περιόδου και της μειωμένης ροής. Δηλαδή πως είναι αυτό το πάρκο με αυξημένη ροή;

Χαρακτηριστική αναφορά πρέπει να γίνει και στο άγαλμα του Σκωτσέζου ιεραπόστολου, γιατρού & εξερευνητή David Livingstone, ενός από τους πρώτους Ευρωπαίους που εξερεύνησαν μεγάλα τμήματα της υποσαχάριας Αφρικής, δέθηκαν, αγάπησαν κι αγαπήθηκαν σημαντικά σε αυτές εδώ τις χώρες, παρόλο που πριν ενημερωθώ από την ξεναγό, είχα διαφορετική εντύπωση. Ο Livingstone συνδύασε το ιεραποστολικό έργο του με γεωγραφική εξερεύνηση, με στόχο να φέρει «Χριστιανισμό, εμπόριο και πολιτισμό» στην ήπειρο, μια ήπειρο που μετά το θάνατο του φιλοξενεί τη θαμμένη καρδιά του (το σώμα του γύρισε για ταφή στο ΗΒ), καθώς όπως ο ίδιος έλεγε αυτή ανήκει για πάντα στη γη της Αφρικής:

Μαζί με μερικές ακόμη τελευταίες εικόνες από ένα σημείο θέασης που έπρεπε να κατέβεις λίγα σκαλοπάτια αλλά και κάποιες επιπλέον στιγμές δροσιάς, αποχωρήσαμε προς την έξοδο κρατώντας για πάντα μαζί μας αυτή την ανεπανάληπτη εικόνα:

Εκεί συναντήσαμε κι ένα χώρο φύλαξης οστών από ζώα της περιοχής όπως ρινόκεροι, καμηλοπαρδάλεις κ.α.

Βγήκαμε από το πάρκο με την αίσθηση ότι η εκδρομή μετράει πλέον ώρες…

Μια βόλτα ακόμη και πίσω στην Ελλάδα



Μετρημένα πράγματα. Μόλις είχαμε ολοκληρώσει όλες τις «υποχρεώσεις» της εκδρομής, με τις ώρες που απέμεναν σ’ αυτή να είναι δυστυχώς λίγες, κάτι που εκ των προτέρων γνωρίζαμε και δε μπορούσαμε να αλλάξουμε.

Ο Νίκος ψώνισε μερικά αναμνηστικά από το παζάρι απέναντι στην είσοδο των καταρρακτών, κάτι που σκέφτηκα να κάνω κι εγώ αλλά το απέφυγα μιας και δεν είχα την απαιτούμενη έμπνευση:

Πάμε στο διυλιστήριο να πιούμε κανένα τζινάκι, σκάσαμε με τόση ζέστη συμφωνήσαμε και οι δύο μ’ ένα στόμα – μια φωνή, επιστρέφοντας έτσι προς το κέντρο της μικρής πόλης. Όχι μόνοι, καθώς μια παρέα αγριόχοιρων κατέβηκε σχεδόν μαζί μας για τη βόλτα της κι ευτυχώς να λέμε που δεν ανηφόρισε προς το μπαρ:

Στο ίδιο μοτίβο των τζιν αλλά με φαγητό στο διπλανό εστιατόριο συνεχίστηκε εκείνο το απόγευμα, με τη μερίδα που βλέπετε να είναι αρκετά καλή και να κοστίζει 15$ αν θυμάμαι σωστά.

Φάγαμε και ήπιαμε δίπλα στις γραμμές του τρένου όπου βρίσκεται αυτό το όμορφο μαγαζί όπου μέχρι και το μπαρ του είναι βαγόνι, όταν ακούσαμε αρχικά και είδαμε στη συνέχεια το αρκετά παλιό διερχόμενο μέσο που έγινε αμέσως στόχος επιδρομής των μαϊμούδων της περιοχής:

Ανεβήκαμε από τον κεντρικό προς το hostel τη στιγμή που όλη η πόλη βρισκόταν σε αυξημένη ροή κίνησης, μιας και όλοι τέτοια περίπου ώρα επιστρέφουν από τις δραστηριότητες και ξεκινάνε τις βόλτες τους. Εξοικειωμένοι πλέον με τα όσα εδώ και μέρες βλέπαμε, δε μας έκαναν εντύπωση οι μπαμπουίνοι που μασουλούσαν τη λεία τους λίγα μέτρα παραδίπλα:

Με το χρόνο να πιέζει ασφυκτικά δεν αργήσαμε καθόλου να ετοιμαστούμε και να ξαναβγούμε, αρχής γενομένης από το ίδιο μας το κατάλυμα όπου κάθε Παρασκευή & Σάββατο είχε παρτάκι, προς ώρας όμως ήταν πολύ χαλαρά, έτσι αφού αρκεστήκαμε στη μια μπύρα κατηφορίσαμε άμεσα στο πολύ γεμάτο «The Smokehouse Vic Falls» για να συνεχίσουμε τα τζινάκια μιας και την είχαμε καταβρεί αυτές τις μέρες με το συγκεκριμένο απόσταγμα της περιοχής:

Αφού χορτάσαμε προσωρινά είπαμε να κάνουμε και λίγο Clubbing στη Ζιμπάμπουε, έχοντας βάλει στο μάτι ένα ανοικτό μαγαζί πλάι από τις ράγες του τρένου σ’ ένα χωματόδρομο που θα βρείτε στους χάρτες ως «Comfort Pub» ,αν κι όπως καταλάβαμε η εφαρμογή δεν είναι να βασίζεσαι τουλάχιστον εντός Victoria Falls. Ωραία φάση, δυνατή μουσική, μπύρα τίμια του λίτρου και παρατήρηση των πάντων καθώς ήμασταν συντριπτική μειοψηφία ως μη ντόπιοι και λευκοί. Το κάναμε και αυτό:

Άντε μία ακόμα στο «Cotton Club» για να ξεφορτωθούμε τα δολάρια, είπαμε και σχεδόν το πιστέψαμε, ευτυχώς όμως που είχαν μείνει παραπάνω απ’ όσα θα θέλαμε και τα τελευταία ανταλλάχτηκαν με δύο ακόμη μπύρες συν μερικές τεκίλες πάνω στο πλακάκι όπως έπρεπε. Τίμια συνδιαλλαγή:

Έτσι, με αρκετή θα έλεγα σύνεση (παράξενο για 'μας) και το μάτι να βαραίνει κατευθυνθήκαμε προς τα πίσω καθώς είχαμε κατά νου να προετοιμαστούμε και για τη μεγάλη πτήση της επομένης, οπότε θα ήταν λογικό να γυρίσουμε νωρίς, γύρω στις δώδεκα.

Έλα όμως που με κάτι τέτοια η μοίρα μας γελάει μιας και το πεπρωμένο γράφει πως είμαστε φτιαγμένοι για μπλεξίματα, όχι ότι δε μας αρέσουν βέβαια, τουναντίον.
Το πάρτυ στο hostel είχε μαζέψει αρκετό κόσμο και κατά κύριο λόγο τους εναπομείναντες τουρίστες τις βραδιάς, οι μουσικές έπαιζαν δυνατά και οι μπύρες ήταν αρκετά παγωμένες, με τις γνωριμίες να μην αργήσουν να ξεκινήσουν και να εξελιχθούν.

Για πότε πιάσαμε τρεις η ώρα μπεκροπίνοντας παρέα μ’ ένα Νοτιοαφρικάνο αλλά κι ένα ντόπιο που είχαν την απορία πως είναι η παραδοσιακή μουσική της χώρας μας, με το Νίκο να προσπαθεί να διδάξει νησιώτικα χορευτικά και στους δύο (δε ξέρω γιατί, μη με ρωτήσετε) ούτε εγώ δε κατάλαβα! Συμβαίνουν αυτά στις εκδρομές και πάλι καλά να λέμε που ήρθαν οι φύλακες να μας διώξουν...



Όπως και να ‘χει ο Justice με το ταξί του ήταν στην ώρα του, ακριβώς στις δέκα το πρωί του Σαββάτου, κάτι που είχαμε συμφωνήσει έναντι 20$ από την προηγούμενη μέρα που πήγαμε μαζί του στη Ζάμπια. Με συνοπτικές διαδικασίες φορτωθήκαμε κι αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο, παίρνοντας μαζί μας της τελευταίες εικόνες της πανέμορφης αυτής περιοχής της Ζιμπάμπουε και της Αφρικανικής ηπείρου:

Η μπάντα που καλωσόριζε τους επισκέπτες ήταν και πάλι στη θέση της έξω από το αεροδρόμιο Victoria Falls, παίζοντας και κάτι ενόψει των αναμενόμενων αφίξεων, όση ώρα εμείς παλεύαμε για τα διαδικαστικά με τις θέσεις στην Ethiopian. Το συγκεκριμένο αεροδρόμιο έχει και σαλόνι υποδοχής, που περισσότερο βέβαια θυμίζει ένα διευρυμένο σαλόνι σπιτιού. Λίγα τα φαγώσιμα αλλά ευτυχώς πολύ το γάργαρο ντόπιο τζιν:

Επιβιβαστήκαμε αμέσως με την πρώτη πτήση να κυλάει σχετικά καλά, παρόλο που είχε στάση κάπου στη Μποτσουάνα για μια ώρα και ήταν γεμάτη, οδηγώντας μας βράδυ στο αεροδρόμιο της Addis Ababa, τον κεντρικό αυτόν κόμβο που ούτε θέλω να θυμάμαι:

Πάλι καλά που ήπιαμε δυο ποτάκια στο μπαρ του lounge που είχε ανοίξει και ετοιμαστήκαμε κάπως για την επόμενη μεγάλη πτήση. Παρόλο που είχαμε πληρώσει θέσεις στην έξοδο κινδύνου (35$) αποδείχτηκε ατυχέστατη επιλογή, καθώς αφορούσε την τριάδα μεσαίων καθισμάτων πριν ακριβώς τις τουαλέτες, με όλους τους επιβάτες να το θεωρούν ως διάδρομο ενοχλώντας μας αδιάκριτα σε όλη τη διάρκεια της πτήσης. Μερικοί είχαν το θράσος να με ξυπνήσουν κιόλας για να περάσουν, μη τυχόν και κάνουν το γύρο και κουραστούν, οπότε καταλαβαίνετε, δεν έχω παράπονο μιας και κέρασα ατόφιο, αβίαστο Ελληνικό πατροπαράδοτο μπινελίκι, έτσι για το πρωινό ξύπνημα να έχουν να με θυμούνται…

Εξίσου ταλαιπωρία ήταν και αυτό το προβληματικό αεροδρόμιο του Παρισίου που ακούει στο όνομα Charles de Gaulle, ένα αεροδρόμιο φτιαγμένο από ηλίθιους για ηλίθιους, το οποίο εύχομαι να μη χρειαστεί να ξαναχρησιμοποιήσω αν και όλο και κάποια μακρινή πτήση θα με βγάλει πάλι σ’ αυτό. Πολύ δύσλειτουργικό και περίεργο, με το λεωφορείο να μας γυρνάει άσκοπα κανένα 20λεπτο προκειμένου να μας πάει απλά στο διπλανό terminal που πήγαινες εύκολα και με τα πόδια άλλα δε μπορούσες έτσι πως το είχαν σχεδιάσει οι Γάλλοι φωστήρες, περνώντας μας μάλιστα έλεγχο δύο φορές, με τον εκνευρισμό μου να χτυπάει κόκκινο ακόμα και για το -πολύ καλό κατά τα άλλα- lounge που έπρεπε να μαντέψουμε που βρίσκεται καθώς ή μία και μοναδική μικρή ταμπέλα για χαζούς δεν ήταν ποτέ αρκετή για να το βρεις κι έπρεπε να μυρίσεις τα νύχια σου.

Σιγά το πράμα ρε ψηλέ θα μου πείτε, είναι προβλήματα αυτά μετά από τόσο πετυχημένα, ωραία και γεμάτα εικόνες ταξίδια;

Όχι δεν είναι απάντησα ευθαρσώς ενώ κοιτούσα την Ελλάδα από το παράθυρο του αεροπλάνου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου.

Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι, πάντα τέτοια να έχουμε.



(Μη φύγετε από τώρα, ανεχτείτε με για λίγο ακόμη καθώς ακολουθεί το γνωστό και μη εξαιρετέο κεφάλαιο του απολογισμού με επιπλέον λεπτομέρειες και συμπεράσματα γύρω απ' το ταξίδι )

Ταξιδιωτικός απολογισμός και συμπεράσματα


Νομίζω ξέρετε τον τρόπο. Θα τηρήσω απαρέγκλιτα τον ίδιο κανόνα όπως σε κάθε ιστορία από άλλη -πλην Ευρώπης- ήπειρο, τον καθιερωμένο με τη μορφή ερωταπαντήσεων προς τον εαυτό μου, μια τακτική που μ’ αρέσει πολύ.

Πρώτα όμως αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω όσους έφτασαν μέχρις εδώ διαβάζοντας, αλλά και όσους σχολίασαν κι άνοιξαν ακόμη περισσότερο τη συζήτηση μέσα στην ιστορία βοηθώντας τον μελλοντικό αναγνώστη με σχόλια κι επισημάνσεις.

Πάμε:

Σου έφτασε ο διαθέσιμος χρόνος της εκδρομής;
Τι περιμένετε να σας πω εδώ; Το τρέξιμο που ρίξαμε και νομίζω φαίνεται μέσω της ιστορίας τα λέει όλα, άσε τα βάρβαρα ξυπνήματα. Ούτε για ζήτω δεν έφτασε ο χρόνος, αλλά αρκεί αυτό που βιώσαμε να μου φέρνει το χαμόγελο τώρα που τα θυμάμαι.

Ασχέτως αυτού, εφόσον έγινε όπως έγινε, λες τελικά ότι πήρες καλή γεύση από τα μέρη που επισκέφτηκες;
Όχι ακριβώς. Σίγουρα είδα τα σημαντικότερα σημεία αναφοράς κι αυτό δεν είναι καθόλου αμελητέο, όμως μη ξεχνάμε ότι έλειψε κάτι βασικό αυτή τη φορά, η κανονική μεμονωμένη περιπλάνηση και μιλώ κυρίως για τη Νότιο Αφρική.

Πόσες μέρες θα ήθελες ιδανικά να έχεις στη διάθεση σου σε κάθε μέρος και γιατί;
Ας μην είμαι αλαζόνας. Θα έλεγα απλά και ιδανικά από δυο μέρες ακόμη στον κάθε προορισμό. Στο Κέιπ Τάουν για να εξερευνήσουμε περισσότερο την πόλη -αν και νομίζω ότι εκεί χωράει και δεκαήμερο με τόσα που έχει να κάνεις και να δεις- κι άλλες δυο μερούλες στη Βικτόρια Φολς, για τυχόν επισκέψεις σε γειτονικά μέρη. Δε το ανοίγω, δε βάζω διαμονή στο ποτάμι από πλευράς Ναμίμπια ή κάτι άλλο για παράδειγμα από Νότια Αφρική γιατί θα ξεφύγουμε.

Θεωρείς πως έχουν μείνει εκκρεμότητες; Μήπως αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω και ξανακουβεντιάζατε για το πλάνο θα άλλαζε κάτι; Ίσως ακόμα κι ο προορισμός;
Παραδόξως όχι, διότι κάναμε όλα όσα σχεδιάσαμε εξ αρχής. Να τα βάλουμε με την τύχη μας δε γινόταν με τον καιρό στο Table Mountain, οπότε θεωρώ ότι το χειριστήκαμε σοφά με όσα επιλέξαμε. Δε θα αλλάζαμε πλάνο, πόσο μάλλον προορισμό γιατί στη τελική αυτό το μη αναμενόμενο είναι που είχε και τη χάρη του.

Θα ξαναπήγαινες σε κάποια από αυτές τις πόλεις ή ευρύτερα περιοχές;
Βρε εγώ θα ξαναπήγαινα πολύ ευχαρίστως, ειδικότερα στο Κέιπ Τάουν, πως μπορεί να γίνει όμως αυτό μου λέτε; Δυστυχώς δεν είναι «πέρασμα» ,δηλαδή δεν είναι ούτε Σιγκαπούρη, ούτε Ντόχα, ούτε Μπανγκόκ που μπορεί κάποια στιγμή να σε βγάλει ο δρόμος σου μέσα από ένα άλλο ταξίδι. Βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου και πρέπει να πας επί τούτου, οπότε είναι εξ ορισμού απίθανο, εκτός αν τα φέρει αλλιώς η ζωή.

Ένιωσες κάποια στιγμή στη διάρκεια της εκδρομής φόβο ή ανασφάλεια;
Ας ανοίξουμε αυτό το μεγάλο κεφάλαιο που εύλογα προβληματίζει αρκετούς και φυσικά προβλημάτισε κι εμένα πριν την εκδρομή. Βγάζουμε έξω και τη Ζιμπάμπουε που από το μόνο που κινδυνεύεις είναι τα ζώα που μπορεί να συναντήσεις τη νύχτα, οπότε θέλει ταξάκι και προσοχή.
Πάμε στο Cape Town που όπως είναι λογικό φέρνει πολλές σκέψεις στο κομμάτι της ασφάλειας μιας και βρίσκεται σε μια χώρα με πολύ μεγάλη εγκληματικότητα. Όπως είπα όμως και στον πρόλογο μου είναι η βιτρίνα της Νοτίου Αφρικής κι εδώ τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα σε σχέση με πόλεις τύπου Γιοχάνεσμπουργκ. Ναι θέλει να έχεις το νου σου και να δείχνεις τη δέουσα προσοχή, σαν γενικότερο όμως συμπέρασμα δε μπορώ να πω πως αισθανθήκαμε κάπου κίνδυνο. Θες επειδή κινηθήκαμε κεντρικά ή σε τουριστικές περιοχές (δεν υπήρχε λόγος για κάτι άλλο), θες επειδή σταθήκαμε τυχεροί, δε ξέρω τι απ’ όλα πάντως γεγονός είναι ότι δεν υπήρξε το παραμικρό συμβάν να καταλογίσω στο κομμάτι αυτό.

Πόσο τελικά κόστισε ως σύνολο το ταξίδι σου;
Εύκολο να το υπολογίσω, αφού επαναλάβω πως οι κρατήσεις των αεροπορικών εισιτηρίων ήταν με εξαργύρωση μιλίων, κάτι που από μόνο του ρίχνει υπερβολικά το κόστος. Περίπου 1300€ για όλα μαζί, από χρεώσεις μετακινήσεων & διαμονών, βίζα, ασφάλεια, διατροφές μέχρι τις ακριβές πάντα δραστηριότητες και τα έξοδα.

Γινόταν με κάποιο τρόπο να πραγματοποιηθεί με λιγότερα έξοδα;
Αμφιβάλω. Από πού να κόψεις; Από τις περιηγήσεις ας πούμε; Δε σου πάει η καρδιά, φτάνεις μέχρι εκεί και δε θα πας για σαφάρι; Άντε και να μη βουτήξεις στη πισίνα του διαβόλου, σίγουρα θα βρεις κάτι άλλο να κάνεις για να ξοδέψεις το αντίστοιχο ποσό. Τώρα στα ποτά και στα φαγητά δεν υπήρχε λόγος όταν για τα πρώτα οι τιμές ήταν εξευτελιστικές, και για το φαγητό μόνο στη Ζιμπάμπουε προσέγγιζε τις τιμές της χώρας μας. Όλα καλά, να ‘χουμε να γκρεμίζουμε.

Τι είναι αυτό που μπορούσες να κάνεις και δε το έκανες;
Κυριολεκτικά δε ξέρω να σας πω. Γνωρίζω περίπου τι θα έκανα αν είχα παραπάνω χρόνο, όμως έχω την εντύπωση πως αυτό το λίγο που είχαμε στη διάθεση μας τον εκμεταλλευτήκαμε σωστά. Περιμένω και την άποψη σας περί αυτού.

Συμπερασματικά, ήταν το ταξίδι τόσο ωραίο όσο το περίμενες;
Όχι, ήταν πολύ καλύτερο απ’ όσο φανταζόμουν και περίμενα, αποτελώντας ένα μνημειώδες ταξίδι που προέκυψε έτσι απροσδόκητα όπως λέω και ήρθε για να γράψει ιστορία και να χαραχτεί στις καρδιές μας. Το ξαναέκανα ευχαρίστως.

Συνιστάς σε κάποιον να το επιχειρήσει την ίδια περίοδο, όσον αφορά τις καιρικές και όχι μόνο συνθήκες;
Ξεκάθαρα ναι, μιας και αποτελεί την αρχή της άνοιξης για το νότιο ημισφαίριο που σημαίνει καλοκαιρία συνήθως δίχως κάψα στη Νότια Αφρική και καλές θερμοκρασίες με σχετική ζέστη το μεσημέρι στη Ζιμπάμπουε, εποχή ξηρασίας, που θα τον βοηθήσει σε πολλά.

Τι σχόλιο θα έκανες αναφορικά με τους ανθρώπους που συναναστράφηκες σ’ αυτή την εκδρομή;
Το καλύτερο δυνατό. Είναι γνωστό πως όντας λευκός στην Αφρική πολλές φορές ισοδυναμείς με κινούμενο πορτοφόλι. Ε, κάτι τέτοιο δε το νιώσαμε ευτυχώς ποτέ εκεί που πήγαμε, γνωρίσαμε κόσμο, κάναμε παρέες, αλληλοκεραστήκαμε, έχουμε να λέμε μόνο θετικά σχόλια σχετικά με τις συναναστροφές μας.

Τι θα συμβούλευες σε όποιον ψάχνεται να κάνει κάτι ανάλογο; Να το δοκιμάσει μόνος, οργανωμένα, να επιλέξει τις ίδιες χώρες και γιατί;
Όπως είδατε βγαίνει και παραβγαίνει, αρκεί μόνο να φροντίσετε να οργανώσετε τις πτήσεις σας, τίποτε άλλο. Είναι μια καλή επιλογή, αρκετά ασφαλής, υπάρχει μεγάλη τουριστική υποδομή σχετικά με όσα επιθυμεί ο επισκέπτης να κάνει, οπότε δεν υπάρχει λόγος για κάτι οργανωμένο εκτός άμα θέλετε τη βολή σας, δεν είμαι αρνητικός ως προς αυτό.
Δε ξέρω όμως κατά πόσο συνδυάζονται αυτές οι χώρες σε οργανωμένο πακέτο.

Νομίζεις πως πέρασε το συναίσθημα της Μεσημβρινής Αφρικής μέσα απ’ την ιστορία σου;
Το ελπίζω παιδιά, είναι ακόμα ένα βίωμα που προσπάθησα πολύ να περάσω μέσω του δύσκολου πάντα γραπτού λόγου. Επιτυχώς ή όχι θα το κρίνετε αποκλειστικά εσείς που το διαβάσατε.

Βρήκες ομοιότητες σε σχέση με παρόμοια ταξίδια σου;
Κατηγορηματικά όχι, ήταν ένα εντελώς διαφορετικό ταξίδι σε σχέση με όσα είχα μέχρι τώρα βιώσει, ειδικά από τη μέση της εκδρομής και μετά που πατήσαμε το πόδι μας στο κέντρο της Μεσημβρινής Αφρικής και είδαμε όσα είδαμε. Ακόμα και το Cape Town όμως είναι αναμφίβολα μια κατηγορία μόνο του, μια πραγματικά εκπληκτική πόλη.

Πιστεύεις ότι μπορεί ν’ ακολουθήσει κάποιος τη ταξιδιωτική σου διαδρομή βρίσκοντας αφορμή αυτήν εδώ την ιστορία ;
Μακάρι να το κάνει, κάπως έτσι άλλωστε δε κάνουμε όλοι; Μοιραζόμαστε ιστορίες, ιδέες και θύμησες κι αυτός ο λόγος είναι ίσως και ο πιο σημαντικός για να γράφουμε και να ξαναγράφουμε με το καλό για τα καινούργια ταξίδια μας.


Μέχρι τότε,

Δίνουμε ραντεβού στην επόμενη ιστορία, ίσως στην Αφρική, την Ασία, την Ευρώπη ή οποιαδήποτε άλλη ήπειρο, χώρα ή νησί αυτού του κόσμου.

Ραντεβού πάντα ψηλά πάνω απ’ τα σύννεφα!

Υ.Γ. Το μόνο που θ’ αφήσουμε ιστορίες, και κανα - δυο φωτογραφίες…

Ελληνίδα ταξιδιώτισα παρούσα! Άρτι αφιχθίσα από Κεντρική Αφρική , τώρα είδα την ιστορία σου. Το ωραίο ήταν ότι μέναμε και στο ίδιο hostel και τελικά βρεθήκαμε τυχαία στους καταρράκτες! Κι αν δεν ήσουν διάσημος (χεχε) δεν θα μιλούσαμε ούτε εκεί. Χρόνια πολλά και καλά ταξίδια σε όλους!

 

[psilos3]

Ελληνίδα ταξιδιώτισα παρούσα! Άρτι αφιχθίσα από Κεντρική Αφρική , τώρα είδα την ιστορία σου. Το ωραίο ήταν ότι μέναμε και στο ίδιο hostel και τελικά βρεθήκαμε τυχαία στους καταρράκτες! Κι αν δεν ήσουν διάσημος (χεχε) δεν θα μιλούσαμε ούτε εκεί. Χρόνια πολλά και καλά ταξίδια σε όλους!

Καλώς την! Χρόνια πολλά και σε σένα με υγεία και πολλά ταξίδια ακόμα!
Αυτό πάλι με το hostel ακόμα δε μπορώ να το χωνέψω, να μένουμε στο ίδιο μέρος και να βρεθούμε τελικά στους καταρράκτες;
Μάλλον δε συχναζες στο μπαρ όσο εμείς...

 

[s-travelholic]

Καλώς την! Χρόνια πολλά και σε σένα με υγεία και πολλά ταξίδια ακόμα!
Αυτό πάλι με το hostel ακόμα δε μπορώ να το χωνέψω, να μένουμε στο ίδιο μέρος και να βρεθούμε τελικά στους καταρράκτες;
Μάλλον δε συχναζες στο μπαρ όσο εμείς...

Η αλήθεια είναι αυτή! επειδή ήμουν μόνη μου, με δύο μπύρες πήγαινα κατευθείαν για ύπνο!!!

 

[psilos3]

Η αλήθεια είναι αυτή! επειδή ήμουν μόνη μου, με δύο μπύρες πήγαινα κατευθείαν για ύπνο!!!

Κρίμα και θα είχαμε πολλά να πούμε, έκανες κι εσύ ταξιδαρα. Στο επόμενο με το καλό!