Φωτογραφίες και ιστορίες του ...περασμένου αιώνα !

Dr Snoopy

Member
Μηνύματα
403
Likes
3.506
Επόμενο Ταξίδι
?????
Ονειρεμένο Ταξίδι
Ν.Ζηλανδία
Ευχαριστώ για το μοναδικό βίντεο ντοκουμέντο με τον Μίκη.
Ενα μεγάλο κομμάτι πηγαίνει και στην Aila. :kissing2:Χαίρομαι που φάνηκα χρήσιμος στον εμπλουτισμό των αρχείων σου :)
 

Sassenach77

Member
Μηνύματα
4.757
Likes
9.621
Ονειρεμένο Ταξίδι
Γη του Πυρός
Η τελευταία φορά που έγινε συναυλία ήταν λίγες μέρες πριν έρθει η χούντα με τους Rolling Stones,αλλά κράτησε μόνο μισή ώρα και διακόπηκε επειδή έγιναν επεισόδια με την αστυνομία.
Το 67 δεν είχα γεννηθεί για να πάω, αλλά το 98 μια χαρά τους τίμησα! ✌

Και μετά, και μετά :)
 

Sassenach77

Member
Μηνύματα
4.757
Likes
9.621
Ονειρεμένο Ταξίδι
Γη του Πυρός
Και το δικό μου που ήταν για τα ψηλά διαζώματα (αυτόν που χρισαμε υπεύθυνο να τα αγοράσει είχε τη φαεινή ιδέα να πάρει τα πιο άκυρα, νομίζοντας ότι η κερκίδα είναι καλύτερη για συναυλία.....) κόστισε 20000 δρχ 😊....
DSC_5022.JPG

....παρόλα αυτά είχα περάσει τέλεια :clap:
 

psilos3

Member
Μηνύματα
2.581
Likes
13.992
Επόμενο Ταξίδι
Πάσχα; Γελάει ο κόσμος...
Ονειρεμένο Ταξίδι
Peru, Japan, Iceland
Και το δικό μου που ήταν για τα ψηλά διαζώματα...
Καλά και 20.000 δρχ και εκτός αρένας;
Ο «υπεύθυνος» είχε ξαναπάει σε συναυλία ή ήταν η πρώτη του; :haha:

Σας ζηλεύω πάντως που είδατε τέτοιο ιστορικό Live!
 

Sassenach77

Member
Μηνύματα
4.757
Likes
9.621
Ονειρεμένο Ταξίδι
Γη του Πυρός
Καλά και 20.000 δρχ και εκτός αρένας;
Ο «υπεύθυνος» είχε ξαναπάει σε συναυλία ή ήταν η πρώτη του; :haha:
Είδες;;; Καλά τι καψώνι έφαγε μετά δεν λέγεται!!! Ήθελε λέει να έχουμε καλή οπτική γωνία της σκηνής....:suicide:
Και να φανταστείς ο συγκεκριμένος είχε πάει και στη συναυλία των Pink Floyd το 89....πάλι κερκίδα είχε πιάσει τότε, μας το είπε για να δικαιολογηθεί.....θεούλη μου δηλαδή :haha::haha::haha:
Ντάξει, κανείς δεν ήταν καθιστός στις κερκίδες, αλλά για μένα δεν έχει γούστο αν δεν είσαι στη "πλατεία".-
 

Klair

Member
Μηνύματα
1.327
Likes
11.570
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Λατρεύω Pink Floyd! Ήμουν μέσα στη συναυλία τους το 1989 στο Ολυμπιακό στάδιο. Εισιτήριο δεν υπάρχει γιατί καταφέραμε και μπήκαμε λαθραία στον αγωνιστικό χώρο. Ήταν μια από τις ωραιότερες συναυλίες που έχω δει στη ζωή μου. Μαγεία!!

Πολλά πολλά χρόνια αργότερα βρέθηκα στη συναυλία του Roger Waters στο Ολυμπιακό στάδιο. Ωραία ήταν, αλλά σαν του ΄89 με τίποτα.

Roger Waters.jpg
 

Dr Snoopy

Member
Μηνύματα
403
Likes
3.506
Επόμενο Ταξίδι
?????
Ονειρεμένο Ταξίδι
Ν.Ζηλανδία
Οι αναμνήσεις μου από τα ταξίδια με το τρένο είναι πολύ όμορφες. Είναι πολύ όμορφες γιατί έρχονται από την αθώα παιδική μου ηλικία. Τότε που κάθε καλοκαίρι σχεδόν πηγαίναμε στη γιαγιά μου, κάτω στην “Παλιά Ελλάδα” όπως συνήθιζε να λέει η μητέρα μου. Φτάναμε λοιπόν με τις βαλίτσες μας στον σιδηροδρομικό σταθμό, που μόλις είχε γίνει ,μπαίναμε στη μεγάλη αίθουσα αναμονής και περιμέναμε να ακούσουμε από τα μεγάφωνα σε ποια γραμμή έπρεπε να πάμε. Μετά την ανακοίνωση παίρναμε τον υπόγειο διάδρομο μαζί με τους άλλους ταξιδιώτες και ανεβαίναμε τις σκάλες σέρνοντας τις βαριές βαλίτσες (που δεν είχαν ροδάκια βέβαια) μέχρι τις γραμμές του τρένου και ψάχναμε να βρούμε το βαγόνι μας.

ΣΣ.png

ΣΣ2.png
(Φωτογραφίες από το διαδίκτυο)

Τα παιδιά κάθονταν πάντα δίπλα στο παράθυρο για να βλέπουν καλύτερα έξω. Ανυπομονούσαμε να ξεκινήσει το τρένο και η φωνή που ανακοίνωνε ότι “η επιβατική αμαξοστοιχία Θεσσαλονίκης-Αθηνών αναχωρεί εντός τριών λεπτών από την 3η γραμμή” έδινε τέλος στην προσμονή μας. Ξεκινούσε λοιπόν το ταξίδι και τα μάτια ήταν συνέχεια έξω, μη τυχόν και χάσουμε κάτι σημαντικό. Περνούσαμε από μικρότερους σταθμούς, όπου βλέπαμε εμπορικά τρένα να περιμένουν τη διέλευση μας για να συνεχίσουν το δικό τους δρομολόγιο και από σταθμούς όπου μας εντυπωσίαζαν οι υδροδεξαμενές για τον ανεφοδιασμό των ατμομηχανών. Καμμιά φορά πετυχαίναμε τέτοιον ανεφοδιασμό και εντυπωσιαζόμασταν βλέποντας την μηχανή περιτριγυρισμένη από ατμούς και το νερό να κάνει υπερχείλιση και να τρέχει πάνω στις γραμμές. Μας εντυπωσίαζαν επίσης τα σιδερένια γεφύρια πάνω από τα μεγάλα ποτάμια της Μακεδονίας, τον Αξιό και τον Στρυμώνα, και αδημονούσαμε να φτάσουμε στα Τέμπη. Εκεί ήταν η γέφυρα του Πηνειού, τα σκοτεινά τούνελ με τα φώτα που άναβαν μέσα στο βαγόνι, το ποτάμι που κυλούσε παράλληλα με την γραμμή, η όμορφη φύση, το εκκλησάκι της Αγ.Παρασκευής μέσα στο βράχο, στον οποίο μερικοί πετούσαν νομίσματα από το παράθυρο και ο αγαπημένος μας σταθμός του Πυργετού. Το τρένο έκανε στάση και η αποβάθρα γέμιζε από μικροπωλητές. Εμείς περιμέναμε αυτούς που πουλούσαν σύκα σε μικρές φωλίτσες φτιαγμένες από κλαδάκια και φύλλα. “Να και τα Αποστολιάτικα” έλεγε η μητέρα μου και μας αγόραζε τα αγαπημένα μας φρούτα και μας εξηγούσε γιατί τα λένε έτσι. Τρώγαμε τα σύκα μας και χαζεύαμε έξω τον αδιάφορο Θεσσαλικό κάμπο. Φτάναμε στη Λάρισα, πιο μεγάλος σταθμός, πιο πολύ κίνηση, επιβάτες ανεβοκατέβαιναν για να πάνε στο Βόλο, άλλοι κάθονταν σε λάθος θέσεις και μάλωναν με άλλους επιβάτες, μια βαβούρα που μας ψιλοενοχλούσε. Επόμενος μεγάλος σταθμός ο Παλαιοφάρσαλος, ο αγαπημένος της μητέρας μου για να αγοράσει από τους μικροπωλητές χαλβά Φαρσάλων, γεύση που μου ήταν αποκρουστική.Από κει και μετά ξεκινούσε η πιο συναρπαστική διαδρομή του τρένου. Το τρένο περνούσε μέσα από απόκρημνα λαγκάδια κι απότομες βουνοπλαγιές, γέφυρες μικρές και μεγαλύτερες και πολλά αλληλοδιαδεχόμενα τούνελ τα οποία και μετρούσαμε. Η πιο εντυπωσιακή όμως γέφυρα ήταν η γέφυρα της Παπαδιάς. Ούτε η μητέρα μου δεν ήξερε (ή δεν ήθελε) να μας πει γιατί ονομάστηκε έτσι. Μας είπε μόνο ότι η γέφυρα έχει μήκος 350 μέτρα περίπου και είναι 300 μέτρα, ίσως και πιο πολύ, πάνω από το ποτάμι, που κυλούσε ανάμεσα στα τέσσερα σιδερένια πόδια της, με τα γερμανικά πολυβολεία στις δύο άκρες της και το στρατιωτικό φυλάκιο που την φύλαγε.

παπαδια.jpg

(Φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Το τρένο περνούσε σιγά σιγά πάνω στη γέφυρα, τα σιδερένια κόκαλα της έτριζαν από το βάρος του και μας τρόμαζαν, και αμέσως μετά εξαφανιζόταν στο μεγαλύτερο τούνελ, του Μπράλου λεγόταν, που είχε μήκος 2 χιλιόμετρα περίπου όπως πληροφορήθηκε η μητέρα μου από τον ελεγκτή. Μετά το τούνελ του Μπράλου και το Λειανοκλάδι πλησίαζε η δεύτερη γευστική απόλαυση του ταξιδιού μας στη Λειβαδιά. Σουβλάκια !!! Ο σταθμός της πόλης μύριζε από την τσίκνα και οι μικροπωλητές σήκωναν τα σουβλάκια μέχρι τα παράθυρα του τρένου με μία φέτα ψωμί καρφωμένη πάνω στο καλαμάκι. Τι να κάνει και η μάνα, υπέκυπτε και ικανοποιούσε τις βουλιμικές μας εξάρσεις. Μια συνήθεια που επαναλαμβανόταν κάθε χρόνο. Κάποια στιγμή όμως η γιαγιά, λόγω ηλικίας, ήρθε να μείνει μαζί μας και έτσι τα ταξίδια αυτά σταμάτησαν. Ξαναμπήκα σε τρένο το 1970. Το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό, πριν μισό αιώνα. Με το τρένο στη Δανία !!! Ταξίδι 2 ημερών !!! Υπήρχαν τότε τα θρυλικά τρένα “Ακρόπολις Εξπρές” και “Ελλάς Εξπρές”, το πρώτο πήγαινε μέχρι το Μόναχο και το δεύτερο μέχρι το Ντόρτμουντ. Τα λέγανε και τα τρένα της ξενιτιάς και είχαν συνδεθεί με τα όνειρα, τις προσδοκίες, τις ελπίδες και τους καημούς μιας γενιάς που μεταναστεύοντας αναζητούσε ένα καλύτερο αύριο. Μπήκαμε λοιπόν ένα καλοκαιρινό απόγευμα στο “Ακρόπολις Εξπρές” για να φτάσουμε στο Μόναχο μετά από 30 ώρες και από εκεί να πάρουμε άλλο τρένο για την Κοπεγχάγη.(Βέβαια με τις φοβερές καθυστερήσεις μέσα στη Γιουγκοσλαβία την ανταπόκριση για την Κοπεγχάγη τη χάσαμε πανηγυρικά). Εντελώς διαφορετική η ατμόσφαιρα μέσα στο “Ακρόπολις Εξπρές” απ’αυτή που ήξερα. Ενας κόσμος από τουρίστες, φοιτητές, ναυτικούς, μικρολαθρέμπορους, Γιουγκοσλάβους πορτοφολάδες και παπατζήδες, μετανάστες Ελληνες και Γιουγκοσλάβους, και με τους συγγενείς τους ορισμένες φορές, δημιουργούσαν ένα παράξενο κλίμα. Τεράστια κιβώτια και βαλίτσες πάνινες και ξύλινες, τενεκέδες με λάδια, καφάσια με φρούτα, μόνον οι δεμένες κότες έλειπαν από το σκηνικό που σκεπαζόταν από τον καπνό των θεριακλήδων επιβατών. Δεν υπήρχε βέβαια τότε air condition και μετά από μερικές ώρες άρχιζε να γίνονται αισθητές και οι μυρουδιές από την ιδρωτίλα, τα άπλυτα σώματα και τα φαγητά που κουβαλούσαν. Εμάς όμως δεν μας ενοχλούσε τίποτα. Ημασταν νέοι και ωραίοι, ενθουσιασμένοι που ταξιδεύαμε στο εξωτερικό και απολαμβάναμε το ταξίδι και την παρέα μας.
Αυτά θυμόμουν τώρα που ήμουν μαζί με τον Martin μέσα στο τρένο για το Ελσίνκι, σ’ένα περιβάλλον που δεν είχε καμία σχέση με αυτό του “Ακρόπολις Εξπρές”. Είχαμε πάρει το πρωινό δρομολόγιο για να δούμε λίγο την πόλη όλη την μέρα και μετά θα παίρναμε κάποιο βραδινό τρένο. Το πρόγραμμα μας δεν ήταν καθορισμένο, βλέποντας και κάνοντας και πάντα σε σχέση με τα δρομολόγια των τρένων. Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Ελσίνκι μας εντυπωσίασε, φτιαγμένος από γρανίτη και με τα τέσσερα τεράστια αγάλματα ανδρών στην είσοδο του που στα χέρια τους κρατούν 4 λάμπες. Εκεί βάλαμε τα υπάρχοντα μας σε locker και ξεκινήσαμε την βόλτα μας στην πόλη. Είδαμε τον κατάλευκο καθεδρικό ναό της, την ορθόδοξη Ρωσική εκκλησία με τα κόκκινα τούβλα, πήγαμε στην σκεπαστή αγορά όπου για πρώτη φορά δοκίμασα σαλάμι αρκούδας και μετά στη λαϊκή όπου πήραμε σολωμό ψημένο στο γκάζι. Είχαμε και μικροαπώλειες όταν καθίσαμε στα σκαλοπάτια να τον φάμε γιατί δεν υπολογίσαμε σωστά την επιθετικότητα των γλάρων που στριφογύριζαν πάνω από τα κεφάλια μας. Κάναμε χάζι στο ωραίο Esplanadi και μετά πήγαμε να δούμε την εκκλησία Temppeliaukio, μια ημιυπόγεια εκκλησία μέσα σε βράχο με χάλκινο τρούλο.

1.jpg

s.jpg


Τελευταίο αφήσαμε το μνημείο του Sibelius, γιατί το πάρκο του ήταν το ιδανικό μέρος για ξεκούραση μέχρι την βραδινή μας αναχώρηση για την Savonlinna. Η Savonlinna είναι κτισμένη πάνω σε 2-3 νησάκια και στην όχθη της λίμνης Saimaa, που είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Φινλανδίας. Περπατήσαμε στην παλιά πόλη που είναι ένα όμορφο μέρος με ξύλινα διατηρητέα σπίτια και ξοδέψαμε το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας στην Olavinlinna, το κάστρο της πόλης. Το κάστρο κτίστηκε τον 15ο αιώνα, σ’ένα νησάκι μπροστά από την πόλη για να την προστατεύει από τον “εξ ανατολών” κίνδυνο. Είναι πολύ καλά διατηρημένο με 3 πύργους και φημισμένο για το φεστιβάλ όπερας που γίνεται κάθε καλοκαίρι στο εσωτερικό του. Εμείς όταν πήγαμε μόλις είχε τελειώσει.

savo (1).jpg
savo (2).jpg
sav (2).jpg
sav (1).jpg
 
Last edited:

Thalassaki

Member
Μηνύματα
595
Likes
3.036
Επόμενο Ταξίδι
........
Λατρεύω τα ταξίδια με τραίνο και υπάρχουν αρκετές φορές που νοσταλγώ τα τραίνα της παλιάς εποχής που ταξιδεύαμε πριν την δεκαετία του '90. Ντιζελοκίνητες ατμομηχανές που έσερναν τα πράσινα βαγόνια και άπειρες στάσεις για το ταξίδι Αθήνα- Θεσσαλονίκη που θυμάμαι στα μέσα του '80 διαρκούσε από 8-10 ώρες.

Αναλόγως τους σταθμούς που συνήθως τους έπιανε όλους αλλά κυρίως τις ανταποκρίσεις, καθότι η γραμμή δεν ήταν διπλή παντού οπότε η αμαξοστοιχίες σταματούσαν συχνά σε φανάρια περιμένοντας το τραίνο από την αντίθετη κατεύθυνση να περάσει. Απο το τέλος της δεκαετίας του '80 μεχρι και τα μέσα της δεκαετίας '90 έκανα το ταξίδι Αθήνα- Θεσσαλονίκη και τούμπαλιν σχεδόν κάθε 15 μέρες τον πρώτο χρόνο και αργότερα πιο αραιά για να επισκευθώ την οικογένεια μου στην Αθήνα.

Ο χαλβάς στα Φάρσαλα ήταν κάτι που αγόραζα πάντα όταν επέστρεφα απο Θεσσαλονίκη μαζί με τα τρίγωνα Πανοράματος που κουβαλούσα στη βαλίτσα μου. Παραγγελία της γιαγιάς μου στην Αθήνα που ακόμα δεν ξέρω αν χαιρόταν πιό πολύ που έβλεπε εμένα ή τα γλυκά που της έφερνα!
Σουβλάκι με το καρφωτό ψωμάκι απο το Λειανοκλάδι αγόραζα πάντα έστω κι αν ήταν τσουχτερή η τιμή τους. Κρεμασμένη κι εγώ, όπως και οι υπόλοιποι κοιλιόδουλοι επιβάτες σαν τσαμπί σταφύλι απο τα παράθυρα με το κατοστάρικο στο χέρι για να προλάβω πριν ξεκινήσει η αμαξοστοιχία.

Το πρώτο μου ταξίδι με τραίνο ήταν με το Αcropolis Express σε ηλικία μόλις 4 ετών.Παρόλο το μικρό της ηλικίας μου θυμάμαι αρκετά απο εκείνο το ταξίδι που έκανα με την μητέρα μου για να πάμε στο "χωριό της" το Graz της Αυστρίας. Εμείς αλλάξαμε τραίνο δυό φορές. Μιά στη Γιουγκοσλαβία και μια στη Βιέννη για να συνεχίσουμε Graz. Το ταξίδι τότε διαρκούσε συνολικά 48 ώρες μαζί με τις ανταποκρίσεις,δηλαδή δυό μέρες στα τραίνα!!!

Αρκετά στιγμιότυπα από όσα περιγράφεις είναι ακόμα ζωντανά στη μνήμη μου. Η εικόνα που υπερισχύει όμως όλων ως τραυματική είναι οι ράγες που φαίνονταν να τρέχουν όταν άνοιγες το καπάκι της τουαλέτας. Αν και δεν το θυμάμαι, απο διήγηση της μητέρας μου γνωρίζω πως σε εκείνο το ταξίδι κρατήθηκα για 22 ώρες χωρίς να πάω τουαλέτα και χωρίς να λερωθώ πάνω μου εξαιτίας του σόκ που υπέστη όταν είδα τις ράγες να τρέχουν μέσα στη τουαλέτα γιατί φοβόμουν πως θα πέσω μέσα!!!
Αξέχαστες εικόνες και αναμνήσεις απο μια άλλη εποχή που τα ταξίδια ήταν πολύ πιο δύσκολα αλλά και γοητευτικά. Σε ευχαριστώ που έκανες τον κόπο να μοιραστείς τις δικές σου θύμισες μαζί μας!
 

Εκπομπές Travelstories

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Ενεργά Μέλη

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
31.445
Μηνύματα
764.270
Μέλη
35.983
Νεότερο μέλος
kyros15

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom