Ελλάδα 1984 Γαμήλιο ταξίδι 20 ημερών στη Κρήτη με μηχανή και σκηνή.

[varioAthens]

Για την ακρίβεια προτείνω να δημιουργηθεί κατηγορία για ρετρό ιστορίες (το έχω ξανα-ματαπροτείνει νομίζω)

Εγω λεω να δημιουργηθει και για γαμήλια να γραψει ο καθενας την ιστορια του

 

[Sam-chal]

Ένα μεγάλο πρόβλημα τότε ήταν η επικοινωνία με τους γονείς μας που είχαν προβλήματα υγείας. Κάθε μέρα είχαμε την ανάγκη να μιλήσουμε τηλεφωνικά μαζί τους και να βεβαιωθούμε πως είναι καλά. Φυσικά η επικοινωνία γινόταν από τηλεφωνικούς θαλάμους.
Σε επόμενα κεφάλαια θα διαβάσετε μηχανικό πρόβλημα μηχανής, ένα αγκάθι που άλλαξε όλο τον υπόλοιπο σχεδιασμό και έναν τύπο που μας έκλεισε τον δρόμο στη μέση του πουθενά. Ένα αναπάντεχο ξύπνημα χαράματα. Και μια γνωριμία που κατέληξε σε βαθιά φιλία και κουμπαριά.
Υπομονή, 20 μέρες ήταν αυτές ...

 

[arabickostas]

Ο νεανικός ενθουσιασμός, η άγνοια και ο μη σωστός προγραμματισμός… αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή τα πράγματα.
-------------------
Να σημειώσω ότι υπήρξαν διάφορα απρόοπτα σε αυτό το ταξίδι που παρ’ όλα αυτά περάσαμε πολύ όμορφα και μας άφησε μια γλυκιά ανάμνηση. Έχει αρκετή συγγραφική δουλειά αυτή η ιστορία, δεν είμαι πολύ καλός και γρήγορος στο γράψιμο αλλά κάνετε υπομονή γιατί πρέπει να δουλέψει και ο τυμβωρύχος του μυαλού και να ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα απορρίπτοντας κάποια που έχει φτιάξει το μυαλό από μόνο του γιατί έτσι γουστάρει η πραγματική νοημοσύνη.
Επίσης όσον αφορά φωτογραφίες βρήκα το άλμπουμ αλλά η συντριπτική πλειοψηφία είναι με τις νεανικές μούρες μας μέσα τις οποίες δεν θέλω να εκθέσω για να μην γίνονται συγκρίσεις τότε και τώρα! Θα σκαναριστούν και η ΑΙ θα φροντίσει να μας εξαφανίσει!
----------------------
Πάμε λοιπόν…
Πρωινό ξύπνημα φορέσαμε άνετα αθλητικά παπούτσια και με εφόδια νερό και κάτι μπισκοτάκια καβαλάμε τη μηχανή και βουρ. Φτάνουμε στον Ομαλό μετά από μια διαδρομή ανάβασης και παρκάρουμε σχεδόν δίπλα από την είσοδο για το Ξυλόσκαλο (είσοδος και πρώτο τμήμα καθόδου στο φαράγγι).
Βγάζουμε τα εισιτήρια εισόδου, νομίζω δωρεάν ήταν, και αρχίζουμε την απότομη κατάβαση θαυμάζοντας τη δουλειά που είχαν κάνει για την κατασκευή του ξυλόσκαλου.
Τελειώνοντας την απότομη κατάβαση συνεχίσαμε κατηφορίζοντας με μικρά ελαφρά ανηφορικά κομμάτια για να παρακάμψουμε κάποια δύσκολα σημεία ενώ θαυμάζαμε τα τοπία και μεγαλείου της φύσης ακολουθώντας την ρεματιά.
Περάσαμε τον Χριστό που δεν θυμάμαι αν ήταν από τότε χώρος ανάπαυσης, δεν σταματήσαμε, προχωρήσαμε προς τις Πόρτες, στο πιο εντυπωσιακό και πιο στενό σημείο του φαραγγιού. Νερό κυλούσε πολύ λίγο και έτσι δεν χρειάστηκε να βρέξουμε τα πόδια μας αφού πατούσαμε από πέτρα σε πέτρα. Σε όλη τη διαδρομή σταματούσαμε μόνο για φωτογραφίες. Συνεχίσαμε και φτάσαμε στην Αγία Ρουμέλη!
Μάλιστα! Τώρα;;; Η μηχανή επάνω. Το πλοίο πάει Σφακιά, εμείς θέλουμε Χανιά, σωστά;
Έλα μωρέ πάμε πίσω δεν είναι τίποτα… Θα ανέβουμε Ομαλό και θα πάρουμε τη μηχανή να κατέβουμε Χανιά.
Ξεκινήσαμε την ανάβαση, μια χαρά! Όσο όμως πιάναμε τις ανηφοριές άρχιζαν τα δύσκολα. Δεν είχαμε άλλη επιλογή… Κάτω το κεφάλι και ανάβαση. Κατάκοποι φτάσαμε στη βάση του Ξυλόσκαλου και εκεί άρχισε το μαρτύριο. Εγώ είχα λίγο περισσότερες δυνάμεις και έδινα κουράγιο στην σύζυγο. Κάναμε 10 σκαλιά, σταματούσαμε… ρίχναμε το βλέμμα προς τα επάνω και τα σκαλιά ήταν σχεδόν κατακόρυφα και ατελείωτα!
- Δεν αντέχω άλλο, άσε με, θα αφήσω τα κοκαλάκια μου εδώ!
- Κάνε κουράγιο 15 σκαλιά ακόμα είναι (ούτε ήξερα πόσα ακόμα…)
Και πιασμένοι χέρι χέρι ανεβαίναμε σιγά με την ίδια επαναλαμβανόμενη στιχομυθία.
Η κούραση ήταν απίστευτη. Τα πόδια με το ζόρι ανέβαιναν τα σκαλιά.
Φτάσαμε να ανεβαίνουμε 2-3 σκαλιά και να σταματάμε.
Με τα πολλά λίγο πριν σκοτεινιάσει, τελείως εξαντλημένοι και καταϊδρωμένοι φτάσαμε στην πολυπόθητη είσοδο (έξοδο για εμάς).
Πήραμε το χαρτάκι εξόδου (κάπου τα έχω κρατήσει αυτά τα χαρτάκια, αν τα βρω θα τα ποστάρω) από έκπληκτα μάτια του φύλακα όταν του εξηγήσαμε ότι κατεβήκαμε και ανεβήκαμε αυθημερόν το φαράγγι.
Το φαράγγι έχει μήκος 17,7 χιλιόμετρα, επί δύο μας κάνει 35,4 χιλιόμετρα.
Το κρύο επάνω δεν ήταν υποφερτό παρά τα λεπτά αντιανεμικά που φορέσαμε.
Στο κατέβασμα για τα Χανιά με την μηχανή δυσκολεύτηκα γιατί κρύωνα τόσο από το κρύο όσο και από την εξάντληση.
Φτάνοντας στο κάμπινγκ κάναμε ένα μπάνιο και ξαπλώσαμε στη σκηνή να ξεκουραστούμε καμια ώρα και να παμε για φαγητό.
Σηκωθήκαμε με τα χίλια ζόρια με τα πόδια να πονάνε αφόρητα. Ειδικά οι τετρακέφαλοι σχεδόν αρνούνταν να λειτουργήσουν! Πόνους τους οποίους μας τους κληρονόμησαν και για τις 2-3 επόμενες ημέρες πιο ήπιους βέβεια. Ευτυχώς στο εστιατόριο πήγαμε εποχούμενοι και εποχούμενοι γυρίσαμε για να πέσουμε σε βαθύ λήθαργο μέχρι αργά το πρωί.

Τέτοια κούραση δεν έχω ξαναπεράσει παρότι έχω υπηρετήσει στους Πεζοναύτες με πορείες 80 χιλιομέτρων, ασκήσεις κ.ά…
(και η περιπέτεια το γαμήλιο ταξίδι συνεχίζεται, συντονιστείτε!)

Εχω κατεβει το φαραγγι 4 φορες σαν παιδι, φοιτητης και μετεπειτα αλλες δυο φορες. Οσο πιο προσφατα τοσο πιο δυσκολο ηταν ( τι ανακαλυψη ε? ). Τις ελαχιστες φορες που εβλεπα καποιον να ανεβαινει αναποδα σκεφτομουν γιατι το κανουν αυτο, το θεωρουσα ανωμαλο να κανεις κατι τετοιο, σκετη αυτοκτονια? Εσυ εισαι υπερηρωας, αυθημερον πανω κατω!!!