20 χρόνια Travelstories: αριθμοί, ιστορίες και συναισθήματα

[panpan]

Φοβερή ανακάλυψη έκανες! Να είναι καλά να γράφει το παλικάρι.

Ο Δήμος είναι ένας καλός φίλος που η μοίρα του φέρθηκε άσχημα την προηγούμενη χρονιά. Έκανε διπλό μπαϊπάς που πήγε μια χαρά αλλά από σύμπτωση την ίδια ημέρα έχασε τον αδελφό του. Το χειρότερο είναι ότι μετά από 10 ημέρες έχασε και τον άλλο αδερφό του. (Τα εξιστορεί στο δισάκι). Εύχομαι να είναι ο ίδιος πάντα καλά και να συνεχίζει να μας γράφει τις ιστορίες του.

 

[Defkalion]

Την τελευταία φορά που τον είχα δει θυμάμαι το παράπονό του για το Travelstories ότι "μεγάλωσε πολύ μωρέ Δευκαλίωνα" μου είπε...

Του έλειπε η μικρή παρέα που ήμασταν στην αρχή, που είχαμε κάνει την πρώτη συνάντηση σε μια καφετέρεια στο Νέο Ηράκλειο, πρέπει να ήμασταν 10 άνθρωποι όλοι κιόλοι, κάπου πρέπει να έχω και μια φωτογραφία.

Ελπίζω να είναι καλά.

 

[Defkalion]

Άντε και αφού με τσίγκλησε η @evaT , ορίστε και μερικές πιο προσωπικές / σκόρπιες σκέψεις καθώς τρώω το μεσημεριανό μου στη βεράντα στο μακρινό Brisbane της Αυστραλίας.

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι "Travelstories" είναι ο Ρόμπιν Γουίλιαμς:

Έτσι κι'εμείς.

Δε ταξιδεύουμε επειδή "είναι ωραίο". Ταξιδεύουμε επειδή οι άνθρωποι είναι εκ φύσης εξερευνητές. Η ανακάλυψη ενός νέου τόπου δεν είναι κάτι που απλά μας "ενθουσιάζει", αλλά είναι κομμάτι της ταυτότητάς μας.

Δε θα ήμασταν οι ίδιοι αν δεν ταξιδεύαμε.

Δε μπορώ να μετατρέψω αυτό το πράγμα σε νούμερα αλλά για σκεφτείτε για ένα λεπτό: πόσοι άνθρωποι μπήκαν στο Travelstories φοβισμένοι να κάνουν τα πρώτα τους ταξιδιωτικά βήματα, ανασφαλείς να ταξιδέψουν χωρίς γκρουπ ή μόνοι τους ή σε κάποια μακρινή χώρα, και μέσα από το φόρουμ μας όχι μόνο βρήκαν το κουράγιο να κάνουν το επόμενο βήμα, αλλά έγιναν κομμάτι μιας κοινότητας που έχει ένα κοινό παρανομαστή στη ζωή.

Έναν είπα;

Λάθος.

Δύο είναι οι παρανομαστές. Δεν είναι μόνο το ταξίδι. Είναι και η συγγραφή.

Η αφήγηση.

Η καταγραφή των εμπειριών μας, των αναμνήσεών μας πριν αυτές ξεθωριάσουν, η παρακαταθήκη για άλλους ανθρώπους, ίσως και επόμενες γενιές, που βλέπουν και επισκέπτονται τον κόσμο μέσα από τα δικά μας μάτια.

Ειλικρινά δε πιστεύω ότι το Travelstories θα είχε κρατηθεί στη ζωή 20 χρόνια αν είχε παραμείνει ένα απλό ταξιδιωτικό φόρουμ όπως όταν πρωτοξεκίνησε, που στο μυαλό μου ήταν απλά "δε θα ήταν ωραία να έχουμε ένα φόρουμ να μιλάμε για ταξίδια;"

Η μετακίνηση προς τη συγγραφή Ταξιδιωτικών Ιστοριών ήταν το κλειδί για τη συγκέντρωση ανθρώπων που όχι μόνο αγαπούν το ταξίδι και το κάνουν τρόπο ζωής, αλλά θέλουν να το ζουν ΑΡΓΑ.

Σε μια εποχή που τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε γρήγορα, μη τυχόν και πάμε μια εκδρομή και δεν ανεβάσουμε 50 φωτογραφίες και σέλφι ή δεν ποστάρουμε στα social media, το Travelstories παροτρύνει την αργή καταγραφή του κάθε ταξιδιού. Το να δίνουμε αξία στη ζωή μας όχι κάνοντας τα πράγματα και τις δραστηριότητες πιο γρήγορα, αλλά το ακριβώς αντίθετο - παίρνοντας το χρόνο μας να τα σκεφτούμε και αργότερα να τα θυμηθούμε και να τα αφηγηθούμε.

Οι ιστορίες που γράφουμε εδώ δεν γίνονται για λόγους γρήγορου εντωπωσιασμού. Δε γίνονται για να μαζέψουμε λάικς ή καρδούλες. Ούτε γίνονται για να μας πει κάποιος "μπράβο". Τις ιστορίες εδώ τις γράφουμε έχω την εντύπωση πρώτα για εμάς τους ίδιους. Υπάρχει κάτι πολύ ιδιαίτερο στην καταγραφή αναμνήσεων με τη μορφή μιας ιστορίας, και ειδικά όταν πρόκειται για κάτι τόσο κοινό πλέον όπως το ταξίδι.

Πάρα πολλοί άνθρωποι ταξιδεύουν πια σε όλα τα μέρη του κόσμου - αλλά η προσωπική ματιά και περιγραφή μέσα από μια Ταξιδιωτική Ιστορία είναι πραγματικά μοναδική. Και τις λατρεύουμε ακριβώς γιατί έχουμε αυτή την αίσθηση οικειότητας με κάποια από αυτά τα μέρη.



Έφυγα από την Ελλάδα το 2012, και σχεδόν 15 χρόνια μετά, το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια - η ζωή πριν την Αυστραλία μοιάζει σαν τη ζωή κάποιου άλλου, φαίνεται πολύ μακρινή, η παρατήρησή της πολύ "εξωτερική".

Ε, το ίδιο ακριβώς αισθάνομαι και για το Travelstories - ειλικρινά δε μπορώ να θυμηθώ τι έκανα πριν το Travelstories, πώς ήταν η ζωή μου χωρίς το φόρουμ.

Οι επαφές μου με φίλους που έκανα μέσα από το Travelstories έχουν λιγοστέψει τελευταία - η απόσταση δε βοηθάει, όπως δε βοηθάει το ότι είχα κλειστά τα προσωπικά μου μηνύματα εδώ και χρόνια, αλλά όταν μπαίνω και σας διαβάζω είναι σα να είμαι κι'εγώ εκεί, στην παρέα σας.

Πάω να ανοίξω τα πμ μου πάλι, σημαδιακή μέρα. Ορίστε συγκινήθηκα.

.....συνεχίζεται....

 

[Kyriakao]

Σε ευχαριστούμε για αυτό που δημιούργησες και μπορέσαμε να ανταλλάξουμε και να μοιραστούμε σκέψεις, προβληματισμούς, επιθυμίες, σχέδια με ανθρώπους με το ίδιο πάθος με εμάς!