East of Budapest

[mapouna protopao]

16-18 Δεκεμβρίου 2025.


Ημέρες ταξιδίου 49-51


Για το Macau ήξερα οτι είναι πρώην πορτογαλική αποικία και ότι είναι το Las Vegas της Ασίας.

Αυτά και μόνο, ήταν αρκετά για να με ιντριγκάρουν ότι πρόκειται να επισκεφθώ έναν πολύ ιδιαίτερο προορισμό.

Πραγματικά, ήδη από το αεροδρόμιο αρχίζεις και αναρωτιέσαι που βρίσκεσαι.
Σέ όλες τις επιγραφές και πινακίδες κυριαρχεί η πορτογαλική γλώσσα.
Τόσο που περίμενα να δω καμια αφίσα του Christiano Ronaldo.

Δεν είναι άλλωστε και πολλά τα χρόνια που η αποικία έγινε ξανά κινεζική.
Είδα μάλιστα, πως αυτές τις τις μέρες υπάρχουν και εορταστικές εκδηλώσεις για την 26η επέτειο της ένωσης, που έγινε το 1999.

Βέβαια το Macau, όπως και το διπλανό Hong Kong είναι ειδικές αυτοδιοικούμενες περιοχές, που λειτουργούν με το μεταβατικό μοντέλο 1 state 2 systems που τους επιτρέπει να έχουν τοπική κυβέρνηση, τελωνεία , νόμους , νόμισμα κλπ.

Μόλις βγήκα, αντί να πάω στην στάση του αστικού βρέθηκα σε μια άλλη πλατφόρμα, όπου τα λεωφορεία των καζίνων, περίμεναν τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα ,για να τα μεταφέρουν στα ξενοδοχεία τους για τα περαιτέρω.

Είχα κλείσει ξενοδοχείο για δυό νύχτες μόνο, οπότε δεν έκρινα σκόπιμο να αγοράσω sim card , απλά κατέβασα 1gb στην e-sim, ίσα ίσα για το Google maps.

Είχα αλλάξει και κάτι τελευταία ταιβανέζικα δολλάρια στην Taipei στό τοπικό νόμισμα πατάκα.
Το εισιτήριο στο αστικό κάνει 6 πατάκες κι εγώ είχα κατοστάρικο.

Ο οδηγός με νοήματα είπε ότι δεν έχει ρέστα, εγώ με νοήματα ρώτησα αν παίρνει κάρτα, αυτός με νοήματα είπε πως όχι, εγώ με νοήματα ρώτησα τι κάνουμε τώρα, αυτός σήκωσε τους ώμους , τους σήκωσα κι εγώ , τους ξανασήκωσε , τους ξανασήκωσα , ε και το σταματήσαμε πριν μας πιάσει κανένα νευρικό tic .
Χρωστάω εξι πατάκες στον ΟΑΣΜ.

Από τα πρώτα λεπτά της διαδρομής άρχισαν να εμφανίζονται τα τεράστια κτήρια των καζινοξενοδοχείων. Η αλήθεια είναι ότι εντυπωσιάστηκα από τα μεγέθη και την θεματολογία .

Τα περισσότερα ανήκουν στις ίδιες εταιρειες που τρέχουν τα καζίνα του Las Vegas.

Βέβαια , όταν στο Macau ανθούσε ο τζόγος από τα μέσα του 19ου αιώνα, στο Las Vegas κυκλοφορούσαν μόνο κροταλίες και όρνεα.

To Macau είναι όλο κι όλο δυο μικρά νησιά σε απόσταση κολύμβησης από την ηπειρωτική Κινα, εκ των οποίον το βόρειο, απο τις προσχώσεις έχει γίνει πια χερσόνησος.

Σ΄αυτο έμεινα κι εγώ, ουτε πέντε λεπτά από την πλατεία Senado, που με το που μπαίνεις, θαρρείς πως έχεις τηλεμεταφερθεί σε κάποια μεσαιωνική γειτονιά της Λισαβόνας, με το ελικοειδές ψηφιδωτό πλακόστρωτο.

Εδώ είναι το ιστορικό κέντρο και η αγορά , με τουριστικά μαγαζιά και εστιατόρια με τις φρικτές πορτογαλικές σπεσιαλιτέ σε εξωφρενικές τιμές.
Από τις φωτογραφίες και μόνο σου κόβεται η όρεξη , όχι να τις πληρώσεις κι όλας.
Τοπική σπεσιαλιτέ επίσης, το αποξηραμένο και καραμελωμένο χοιρινό η μοσχαρίσιο κρέας. Δοκίμασα λίγο αλλά μπλιάχ.
Τουλάχιστον βρήκα φρεσκοφουρνισμένα pasteis de nata και πήρα μια εξάδα να έχω να μασουλάω.

Λίγο πιο πάνω από την πλατεία είναι και πιο ινσταγκραμικό σποτ του Macau , το St. Paul Ruins.

Αν ήταν ολόκληρη η εκκλησία κανείς δεν θα της έδινε σημασία , με την πρόσοψη μόνο όμως , σκίζει. Έχει και πολύ όμορφα σκαλιά μπροστά και λογικά μαζευεται όλος ο κόσμος εδώ.

Ακριβώς δίπλα είναι το Monte Fort, ένα καλοδιατηρημένο κάστρο που φιλοξενεί και το μουσείο του Macau.
Ωραία θέα , ωραίο ηλιοβασίλεμα και ωραίο το θέαμα των φωτισμών των καζίνος που σιγά σιγά ανάβουν μόλις νυχτώνει, και μετατρέπουν την πόλη σε μια αστραφτερή οπτασία.
Πραγματικά η απόσταση από την παλιά πόλη, μέχρι τα κοντινά καζίνος και τους ουρανοξύστες , δεν είναι ούτε 300 μέτρα, νομίζεις πως ονειρεύεσαι, πως περνάς σε άλλη χρονική διάσταση.

Με τα καζίνο η σχέση μου είναι ανύπαρκτη, νομίζω είχα πάει μια η δύο φορές πριν τριάντα χρόνια , λίγο μετα τα εγκαίνια του Regency για να δώ πώς είναι. Νομίζω είμαι ακόμα κερδισμένος.

Ε μια που ήρθα εδώ στα κεντρικά , είπα να ρίξω μια ματιά. Έψαξα να βρώ καμιά ρουλέτα να μαγνητίσω καμιά κρουπιέρισσα, να φέρνει ότι ποντάρω.

Τόσο άσχετος, που δεν ήξερα καν ότι οι ρουλέτες είναι πια ηλεκτρονικές.

Ξενέρωσα και πήγα για ύπνο, περνώντας και απο την πιο ήσυχη αυτην την ώρα πλατεία Senado , και την χριστουγεννιάτικη τούρτα της.

Την επόμενη είπα να εξερευνήσω το κάτω νησί.

Συνδέονται με γέφυρες, οπότε πήρα ένα λεωφορείο.
Ίδιο σκηνικό , δεν έχει ρέστα , τώρα είχα εικοσάρικο , δεν πειράζει, τι να χρωστάω 6 τι 12 πατάκες.

Ήδη απο χτες, είχα καταλάβει ότι κάτι δεν παει καλά με το Google maps. Με έστελνε αλλού γι΄αλλού και μαλλον τυχαία έπεσα πανω στο ξενοδοχείο μου.

Ενώ βρισκόμουν ανάμεσα σε ουρανοξύστες , με έδειχνε να παρακολουθώ αγώνα ραγκμπι και όταν έφτασα στο γήπεδο του ράγκμπι, με έδειχνε να ψαρεύω στην θάλασσα. .
Ρώτησα τον ξερόλα τον gpt νομίζω , και μου είπε ότι όντως συχνά γινεται αναφορά για αυτό και ότι φταίνε τα ψηλά κτήρια και οι στενοί δρόμοι.
Ούτε αυτός δεν τολμάει να πεί ότι πρόκειται για καραμπινάτο κινέζικο κομμουνιστικό δάκτυλο.

Τον βρήκα τελικά τον δρόμο -ακολουθώντας άλλους τουρίστες- για το Τaipa village, μια παλιά αποικιακή γειτονιά .
Είχε και εδώ πολλά όμορφα παλιά αποικιακά κτήρια , αλλά είχε και πολλά κομπρεσέρ και έργα αναστήλωσης και υποδομών που χαλούσαν την εικόνα.

Και εδώ, από τα στενάκια τηs Taipa περνάς τον δρόμο και βρίσκεσαι σε άλλο Galaxy.

Κατευθύνθηκα νότια προς το Koloane village. Αυτό ήταν πραγματική έκπληξη. Ένα ήσυχο ψαροχώρι, ούτε τρία χλμ μακριά από το πολυσύχναστο κέντρο του νησιού.

Επιστροφή μέσω Kotai strip . Εδώ είναι η καρδιά του τζόγου, της χλίδας και του εντυπωσιασμού στο Macau.
Δεκάδες καζίνα, ξενοδοχεία και mall , τα οποία μάλιστα συγκοινωνούν μεταξύ τους χωρίς να χρειάζεται να βγείς έξω.

STUDIO CITY.

THE PARISIAN . NASSUPEFTE TOSSAGOGNE

Ευκαιρία να ανεβώ και στον πύργο του Άιφελ .

Σου γεμίζει το μάτι πάντως. Είναι 162 μέτρα , περίπου το μισό του Παριζιάνικου.

Και επιπλέον από την βεράντα, βλέπεις Μπιγκ Μπέν και Κοινοβούλιο. Έπρεπε να βάλουν και το Wembley.

Το Macau τα έχει όλα και συμφέρει.

Οι πισίνες του PARISIAN.

GOLF COURTS

Κι επειδή την Ευρώπη εδώ την γυρνάς ποδαράτο , πετάχτηκα για καφέ στην πλατεία Αγίου Μάρκου.

Είδα κι έπαθα για να καταφέρω να βγώ από τον λαβύρινθο, έξω στον καθαρό αέρα.

Στό Taipa village , βρήκα κάποια συμπαθητικά μαγαζάκια για φαγητό και ποτάκι.

Αυτή την φορά είχα πατάκες σε ψιλά, οπότε επέστρεψα στο νησί μου, κύριος.

Γιορτή πάλι εδώ, όπως κάθε μέρα φαντάζομαι , φώτα, πυροτεχνήματα, σόου με συντριβάνια και φωτισμούς, μια ωραία ατμόσφαιρα.

Έκανα και μια αποχαιρετιστήρια νυχτερινή βόλτα στη γειτονιά, προσπαθώντας να ρουφήξω όσες περισσοτερες εικόνες μπορούσα.

Ωραίο το Macau, πολύ ενδιαφέρουσα και θεαματική αυτή η πολιτισμική μίξη.

Εντυπωσιακός και ο πολύ μεγάλος αριθμός των εκκλησιών.

Βέβαια δεν υπάρχει ούτε μισός Πορτογάλος πια εδώ, ούτε μιλάει κανείς την γλώσσα ,αλλά υπάρχει ένας σεβασμός στην ιστορία.

Δεν ξέρω τι θα γίνει το 2049 που λήγει το μεταβατικό 1 state 2 systems ,αλλά δεν νομίζω ότι θα σκοτώσει κανείς αυτήν την χρυσοτόκο όρνιθα.

Η πρωινή βόλτα πριν την αναχώρηση ήταν επίσης πολύ ενδιαφέρουσα αφού ανακάλυψα μερικά ακόμα διαμαντάκια.

Πηγαίνοντας με το λεωφορείο στο ferry terminal, σκέφτηκα ότι ίσως άξιζε ακόμα μια μέρα.
Kαλά αν είσαι του shopping και του gambling , κάθεσαι μέχρι να μείνεις πανί πανί.
Δεν πήγα και μακριά βέβαια . Ένα τσιγάρο δρόμος είναι με ένα ταχύπλοο μέχρι το Χονγκ Κονγκ.

 

[Kyriakao]

Ο οδηγός με νοήματα είπε ότι δεν έχει ρέστα, εγώ με νοήματα ρώτησα αν παίρνει κάρτα, αυτός με νοήματα είπε πως όχι, εγώ με νοήματα ρώτησα τι κάνουμε τώρα, αυτός σήκωσε τους ώμους , τους σήκωσα κι εγώ , τους ξανασήκωσε , τους ξανασήκωσα , ε και το σταματήσαμε πριν μας πιάσει κανένα νευρικό tic .
Χρωστάω εξι πατάκες στον ΟΑΣΜ

Κλαίω

 

[mapouna protopao]

18-20 Δεκεμβρίου 2025

Ημέρες ταξιδίου 51-53

Η είσοδος δια θαλάσσης στο Hong Kong ήταν πολύ θεαματική παρά την θολούρα της ατμόσφαιρας.

Αποβιβάστηκα στο νησί χωρίς καμία γραφειοκρατία. Από τον έλεγχο διαβατηρίων , βγαίνεις κατευθείαν σε ένα εμπορικό κέντρο και ξεκινάς να ψωνίζεις.

Και εδώ έφτασα μόνο με τις βασικές πληροφορίες.

Πως είναι από τα μεγαλύτερα λιμάνια και κέντρα διακίνησης εμπορευμάτων στον κόσμο, και πως είναι από τα πιο πυκνοκατοικημένα μέρη στον πλανήτη.

Α και πως μέχρι το 1997 ήταν αγγλική αποικία.
Αυτό γίνεται εύκολα εμφανές αφού οι περισσότεροι δρόμοι έχουν αγγλικά ονόματα.

Το κατάλυμα μου δεν ήταν επάνω στο νησί Hong Kong , αλλά στην χερσόνησο Kowloon όπως και στο Macau αντίστοιχα . Εδώ τα μεγέθη είναι μεγαλύτερα .

Δεν υπάρχουν γέφυρες, αλλά ενώνονται με το υποθαλάσσιο μετρό.
Το χόστελ μου ήταν κοντά στην Nathan road έναν απο τους κεντρικότερους δρόμους του Kowloon.

Ήταν ώρα αιχμής γύρω στις 4 το απόγευμα , οπότε ένιωσα στο πετσί μου την πυκνότητα του πληθυσμού.
Μιλάμε για μυρμηγκιές, ένα ανθρώπινο ποτάμι σε μια συνεχή ροή , να μπαινοβγαίνει σε μαγαζιά, εστιατόρια και εμπορικά κέντρα. Ένα πολύβουο μελίσσι.

Άφησα αποσκευές και κατευθύνθηκα προς την Tsim Sha Tsui promenade , την παραλία από την μεριά της χερσονήσου, στο Victoria Harbour, την καρδιά του Hong Kong.

Εντάξει είναι πολύ θεαματικό το λεγόμενο skyline των φωτισμένων κτηρίων στην πλευρά του νησιού όπως και τα τουριστικά πλοιάρια που κόβουν βόλτες στον κόλπο.

Ωραία και η παραλιακή περατζάδα , μου είχε λείψει. Εννοείται και εδώ κοσμοπλημμύρα.
Μερικές καφετέριες ακόμα που να σερβίρουν φραπέ να είχε, και θα ήταν τέλεια.

Ξεκίνησα το επόμενο πρωί να δω τα αποικιακά αξιοθέατα της βρετανικής εποχής. Πέρασα στο νησί και είδα ένα κυβερνείο , μια εκκλησία και ένα δικαστικό μέγαρο με το ποιητικό και μεταφυσικό όνομα Court of the final appeal.

Δυστυχώς είναι στριμωγμένα και πνίγονται μπροστά στον όγκο των άλλων κτηρίων.

Είχα ήδη διαπιστώσει ότι το νησί ανηφορίζει απότομα και δεν ήταν η καλύτερη ιδέα να ανεβαίνω Γολγοθάδες , μεσημεριάτικα . Στην παραλιακό μέτωπο είχε μόνο εμπορικά κέντρα.

Τα κινεζόπουλα κάνουν ουρές να ψωνίσουν από την Vuitton. Και εδώ όπως και στο Macau οι μπουτίκ των ακριβών brands είναι πιο πολλές κι από τα φαρμακεία και τα καφέ στην Ελλάδα.

Τρίζουν τα κόκκαλα του Mao Che Tung. Βαρέθηκα κι όλας.

Μια που δεν χρειάζεται βίζα, σκέφτηκα να πεταχτώ μέχρι την Κίνα την ορθόδοξη, την κομμουνιστική, εδώ στην κοντινή πόλη, την Σενζέν.

Τουλάχιστον να έχω μια σφραγίδα στο διαβατήριο ότι ήρθα στην Κίνα , γιατί στα τρία καπιταλιστικά νησιά πού πάτησα το ποδάρι μου , δεν καταδέχονται. Σαν να μην ήρθα δηλαδή.

Τελικά πήρα ένα καραβάκι που βρήκα μπροστά μου και πήγα σε ένα νησάκι μισή ώρα απόσταση, το Lamma island.

Αποδείχτηκε πολύ ευχάριστη έκπληξη. Δεν περίμενα τόσο κοντά στο πολύβουο Χονγκ Κονγκ να βρω ένα ήσυχο ψαροχώρι με ταβερνούλες και μπαράκια στο κύμα , καταπράσινο , και με όμορφες πεζοπορικές και ποδηλατικές διαδρομές. Μόνο χταπόδια κρεμασμένα στο σύρμα δεν είχε. Αν το ήξερα θα είχα κλείσει μια νύχτα εδώ.
Τουριστικό είναι, αλλά έχει ωραίο vibe .

Επιστροφή στο Χονγκ Κονγκ και ανέβασμα στο The Peak , τον λόφο που δεσπόζει στο νησί και φυσικά μαζεύει χιλιάδες κόσμο κοντά στο σούρουπο , αφού είναι το μέρος που μπορεις να φωτογραφίσεις από ψηλά και τις δύο ακτές του Victoria Bay . Μπορείς να ανεβείς και με καποιο τελεφερίκ αλλά και το ανέβασμα και κυρίως το κατέβασμα με διώροφο λεωφορείο είναι σούπερ θεαματικό.

Αξίζει να μείνεις μια και δυο ώρες χαζεύοντας τα φώτα να ανάβουν το ένα μετά το άλλο, στα κτήρια μέχρι να σκοτεινιάσει.

Επιστροφή το βραδάκι στο Kowloon.
Έξω σχεδόν από το χόστελ μου , ξεκινάει η Temple Street, που είναι ένας συνδυασμός αυθεντικής λαικής γειτονιάς και τουριστικής ατραξιόν.

Night market, λαικές ταβέρνες με ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής στις οποίες όμως περιμένουν ουρές για να καθίσουν ντόπιοι και τουρίστες, δεκάδες χαρτορίχτρες και χειρομάντηδες και μαυροφορεμένα διαθέσιμα κορίτσια από τις 12 το βράδυ μέχρι τις 12 το μεσημέρι.

Μια τελείως διαφορετική εικόνα από αυτή των κεντρικών λεωφόρων που όμως δεν απέχουν παρά δύο λεπτά .
Η ζωντάνια και η ενέργεια αυτής της πόλης, μια με κουράζει και μια με συναρπάζει. Περίεργη αίσθηση.
Αφού δεν θέλω να πάω για ύπνο όμως, και παραγγέλνω κι άλλη μπίρα, μάλλον επικρατεί η δεύτερη εκδοχή.

 

[mapouna protopao]

21-22 Δεκεμβρίου 2025

Ημέρες ταξιδιού 54-55

Ξημέρωσε και η τελευταία ημέρα χωρίς να έχω κάποιο ιδιαίτερο πρόγραμμα.

Ξεκίνησα από τις λαϊκές αγορές πέριξ του χόστελ , χόρτασα τοπικό χρώμα και είπα να αναβαθμιστώ λίγο πολιτιστικά.

Κατευθύνθηκα προς την West Kowloon Cultural District που είναι αυτό ακριβώς που λέει το όνομά της.
Είναι κι αυτή παραλιακή, έχει και καφέ και εστιατόρια και παιδικές χαρές, συναυλιακούς χώρους , εργαστήρια , θέατρα αλλά κυρίως έχει δύο μεγάλα μουσεία .

Το πιο κλασικό Hong Kong Palace που αυτήν την εποχή φιλοξενεί μια μεγάλη έκθεση με αιγυπτιακά εκθέματα δεν το προτίμησα. Ο Τουτανχαμον στο Χονγκ Κονγκ τώρα;

Προτίμησα το Μ+ που φιλοξενεί στις γκαλερί του, ότι του φανεί του Λωλοστεφανή.
Ο Λωλοστεφανής βέβαια, πολύ φίλος μου.

Είχε αρκετό ενδιαφέρον , αφού είχε εκθέματα από κάθε μορφή τέχνης η ότι τέλος πάντων ο καθένας θεωρεί τέχνη και αρκετή πληροφορία για το τι θέλει να πει ο ποιητής και αρκετό προβληματισμό για το αν το μήνυμα φτάνει στον αποδέκτη. Ωραίοι και οι εξωτερικοί χώροι . Το γεμάτοι κόσμο είναι περιττό να το πω. Παντού έχει
κόσμο.

Μικροαρχιτεκτονική

Διαφήμιση 70s

Βάλε το κόκκινο φουστάνι.

Έχοντας πετάξει τα μισά ρούχα κι έχοντας μείνει με ένα βρακί και ενάμισι ζευγάρι κάλτσες, είπα να κάνω και λίγο shopping εδώ στην Μέκκα του καταναλωτισμού.

Παρόλη την έρευνα για αθλητικά ρούχα και παπούτσια κυρίως , δεν βρήκα πουθενά outlets με τιμές κελεπούρια.

Γενικά δεν βρήκα διαφορές στις τιμές που να αξίζει να κουβαλάς ψώνια από του διαόλου τη μάνα.

Ίσως έχει στις γυναικείες τσάντες και στα καλλυντικά.

Παρόλα αυτά , πήγα που πήγα για ψώνια, πήρα μερικά πραγματάκια που μου άρεσαν, έτσι για να μην γυρίσω άδειος.

Η μέρα έκλεισε με μια αποχαιρετιστήρια βόλτα στην Chim Sha Chui Promenade όπου κάθε βράδυ έχει πανηγύρι.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα ξεκίνησα για το αεροδρόμιο.

Στην διαδρομή το λεωφορείο περνάει από ολόκληρο το κολοσσιαίο και εντυπωσιακό σύμπλεγμα των λιμενικών εγκαταστάσεων του Χονγκ Κονγκ.

Σκέφτηκα ότι ίσως έχει περάσει από εδώ το προστατευτικό της σέλας του ποδηλάτου μου ,που είχα αγοράσει από τα Τζάμπο.
Τι ταλαιπωρία κι αυτή. Να σε κουβαλήσουν από την άλλη άκρη του κόσμου για να αναπαύεται πάνω σου ο πισινός του πρώτου τυχόντα.

Μ’ αυτά και μ αυτά έφτασε στο τέλος της μια ακόμη περιήγηση στην Ασία.

Γύρισα με μια αμφίθυμη διάθεση.

Μου αρέσει η Ασία και οι άνθρωποι της , ευγενικοί και ειρηνικοί.
Από την άλλη η επικοινωνία δύσκολη.
Δεν ήταν funny, δεν ήταν sexy , αλλά είναι ασφαλής. Πέρασα ωραία, δεν λέω. Δέν έπληξα.
Αλλά όσο περισσότερο ταξιδεύεις, πάντα θέλεις κάτι παραπάνω σε εμπειρίες και εκπλήξεις.

Αυτην την φορά είχα και παρέα και καθημερινή συναναστροφή με τις καινούργιες φιλενάδες μου Gemini και Perplexity.

Τις δοκίμαζα εναλλάξ. Τις έβαζα και λόγια . Αυτή μου είπε έτσι κι έτσι, εσύ τι λές;

Εντάξει δεν το χόντρυνα , γιατί αυτές οι κολοεταιρίες συγχωνεύονται συχνά. Μην βρεθώ και εκτεθειμένος στο μέλλον. Έχουν ήδη φακελώσει τα χούγια και τα γούστα μου.
Η αλήθεια είναι ότι μου έκαναν την ζωή εύκολη και ξεκούραστη, γλιτώνοντας με από άσκοπες ταλαιπωρίες.Ένα ούτως η άλλως εύκολο ταξίδι το έκαναν υγιεινό περίπατο.

Από την άλλη κάθε μέρα που περνάς μαζί τους και τις εμπιστεύεσαι , τόσο λιγότερο μπαίνεις στον κόπο να ρωτήσεις κάποιον ντόπιο, αν ξέρει από βέσπα.

Και δεν ξέρω που θα οδηγήσει αυτό αφού συνεχώς εξελίσσονται.

Αν είναι να ταξιδεύουμε αποστειρωμένοι, κάνουμε και virtual ταξίδια από τον καναπέ.

Τέλος πάντων, αμπελοφιλοσοφίες.

Πάμε για άλλα.

 

[psilos3]

Πάμε για άλλα.

Με το καλό και στα επόμενα, σε ακόμα μεγαλύτερες τέτοιες ωραίες ιστορίες!