• Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Μάιο - Ιούλιο 2016! Κάντε κλικ εδώ!

Γαλλία Ελβετία Ισπανία Ιταλία Interail 1984 1-31 Αυγούστου

Nick_St

Member
Είμαι 19 χρονών και θέλω πολύ να κάνω ένα τέτοιο ταξίδι. Για την ηλικία μου έχω ταξιδέψει αρκετά, έχω ταξιδέψει και μόνος μου και πιστεύω ότι είμαι σε θέση να κάνω ένα τέτοιο ταξίδι. Το καλοκαίρι που μας πέρασε άρχισα να το ψάχνω περισσότερο αλλά δεν έβρισκα παρέα με τίποτα. Σε όσα παιδιά έχω πει για αυτήν την ιδέα, κάποιοι ενθουσιάζονται στην αρχή και μετά το ξεκόβουν ενώ κάποιοι είναι αρνητικοί από την αρχή. Έχοντας γνωρίσει πολλά παιδιά από άλλες χώρες σε training courses Erasmus+ ή διακρατικά προγράμματα, έχω βγάλει το συμπέρασμα ότι τα ελληνόπουλα σε αυτήν την ηλικία είναι πολύ πίσω στο θέμα των ταξιδιών. Ελάχιστα παιδιά γουστάρουν τα ταξίδια και ακόμα λιγότερα έχουν την διάθεση να κάνουν οικονομίες ώστε να μαζέψουν χρήματα για ένα ταξίδι.

Κατά την άποψη μου, ευθύνη σε αυτό φέρει και το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας. Φίλοι μου στην Πορτογαλία έχουν επισκεφθεί 5-6 χώρες με το σχολείο τους και έχουν την ευκαιρία να διευρύνουν τους ορίζοντες τους. Στην Ελλάδα το πολύ πολύ να πας καμιά 4ήμερη στη Θεσσαλονίκη. Σπανίζουν προγράμματα ανταλλαγών, διάφορα camps κλπ.

Ελπίζω ότι με το πέρασμα των χρόνων οι νέοι θα δείξουν περισσότερη ευαισθησία στο θέμα των ταξιδιών και οπωσδήποτε περισσότερη αποφασιστικότητα. Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί νέοι στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή που ταξιδεύουν και έχουν διαφορετική αντίληψη περί των ταξιδιών, αλλά είναι σαφώς η μειοψηφία.
 

connosp

Member
Είμαι 19 χρονών και θέλω πολύ να κάνω ένα τέτοιο ταξίδι. Για την ηλικία μου έχω ταξιδέψει αρκετά, έχω ταξιδέψει και μόνος μου και πιστεύω ότι είμαι σε θέση να κάνω ένα τέτοιο ταξίδι. Το καλοκαίρι που μας πέρασε άρχισα να το ψάχνω περισσότερο αλλά δεν έβρισκα παρέα με τίποτα. Σε όσα παιδιά έχω πει για αυτήν την ιδέα, κάποιοι ενθουσιάζονται στην αρχή και μετά το ξεκόβουν ενώ κάποιοι είναι αρνητικοί από την αρχή. Έχοντας γνωρίσει πολλά παιδιά από άλλες χώρες σε training courses Erasmus+ ή διακρατικά προγράμματα, έχω βγάλει το συμπέρασμα ότι τα ελληνόπουλα σε αυτήν την ηλικία είναι πολύ πίσω στο θέμα των ταξιδιών. Ελάχιστα παιδιά γουστάρουν τα ταξίδια και ακόμα λιγότερα έχουν την διάθεση να κάνουν οικονομίες ώστε να μαζέψουν χρήματα για ένα ταξίδι.

Κατά την άποψη μου, ευθύνη σε αυτό φέρει και το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας. Φίλοι μου στην Πορτογαλία έχουν επισκεφθεί 5-6 χώρες με το σχολείο τους και έχουν την ευκαιρία να διευρύνουν τους ορίζοντες τους. Στην Ελλάδα το πολύ πολύ να πας καμιά 4ήμερη στη Θεσσαλονίκη. Σπανίζουν προγράμματα ανταλλαγών, διάφορα camps κλπ.

Ελπίζω ότι με το πέρασμα των χρόνων οι νέοι θα δείξουν περισσότερη ευαισθησία στο θέμα των ταξιδιών και οπωσδήποτε περισσότερη αποφασιστικότητα. Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί νέοι στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή που ταξιδεύουν και έχουν διαφορετική αντίληψη περί των ταξιδιών, αλλά είναι σαφώς η μειοψηφία.
Το σήμερα με το παρελθόν(1984) έχουν τεράστια διαφορά. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καν ιδιωτική ΤΒ δηλαδή η ενημέρωση που υπάρχει τώρα, ή τα κινητά. Τώρα μπορείς να ταξιδεύεις μέσω internet. Αν διάβασες την ιστορία μου, δεν μπόρεσα να επικοινωνήσω γιατί απλούστατα δεν γνώριζα το 0030 της Ελλάδας. Είμαι της γενιάς του βιβλίου, της αλάνας, επαρχιόπαιδο, μεγαλωμένος στα χωράφια. Ίσως είναι και ο λόγος που επέζησα με την ταλαιπωρία που τράβηξα. Ο γιος μου αμφιβάλλω αν θα άντεχε 2,3 μέρες. Πάντος αξίζει το vivere pericolosamente!!!!!!
 

Nick_St

Member
Το σήμερα με το παρελθόν(1984) έχουν τεράστια διαφορά. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καν ιδιωτική ΤΒ δηλαδή η ενημέρωση που υπάρχει τώρα, ή τα κινητά. Τώρα μπορείς να ταξιδεύεις μέσω internet. Αν διάβασες την ιστορία μου, δεν μπόρεσα να επικοινωνήσω γιατί απλούστατα δεν γνώριζα το 0030 της Ελλάδας. Είμαι της γενιάς του βιβλίου, της αλάνας, επαρχιόπαιδο, μεγαλωμένος στα χωράφια. Ίσως είναι και ο λόγος που επέζησα με την ταλαιπωρία που τράβηξα. Ο γιος μου αμφιβάλλω αν θα άντεχε 2,3 μέρες. Πάντος αξίζει το vivere pericolosamente!!!!!!
Δεν αντιλέγω, εννοείται ότι υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Τώρα με δύο κλικ βρίσκουμε τα πάντα και μπορούμε να προετοιμάσουμε τα πάντα πολύ εύκολα. Προσωπικά πιστεύω ότι είχαν άλλη γοητεία τα ταξίδια τότε και οι δυσκολίες τα έκαναν ακόμη πιο ωραία. Και εγώ επαρχιόπαιδο είμαι και σας καταλαβαίνω μέχρι έναν βαθμό καθώς οι εποχές έχουν αλλάξει και υπάρχει διαφορά στην έννοια της επαρχίας. Γενικά πάντως, ακόμη και με όλες τις διευκολύνσεις της τεχνολογίας, λίγοι νέοι είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν τέτοιου είδους ταξίδια. Από αυτά που βλέπω, ελάχιστοι θα αφήσουν τα club και τα ποτά για να επιλέξουν κάτι το διαφορετικό που πιθανώς να κρύβει δυσκολίες.
 
Το σήμερα με το παρελθόν(1984) έχουν τεράστια διαφορά. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καν ιδιωτική ΤΒ δηλαδή η ενημέρωση που υπάρχει τώρα, ή τα κινητά. Τώρα μπορείς να ταξιδεύεις μέσω internet. Αν διάβασες την ιστορία μου, δεν μπόρεσα να επικοινωνήσω γιατί απλούστατα δεν γνώριζα το 0030 της Ελλάδας. Είμαι της γενιάς του βιβλίου, της αλάνας, επαρχιόπαιδο, μεγαλωμένος στα χωράφια. Ίσως είναι και ο λόγος που επέζησα με την ταλαιπωρία που τράβηξα. Ο γιος μου αμφιβάλλω αν θα άντεχε 2,3 μέρες. Πάντος αξίζει το vivere pericolosamente!!!!!!
Ετσι ηταν τα ταξιδια τοτε, δεν υπηρχε ο κινδυνος που υπαρχει σημερα. Με ωτοστοπ ταξιδευαμε. Η ταλαιπωρια ηταν δεδομενη οπως και η πεινα. Η επικοινωνια δυσκολη ακομα και μεσα στην Ελλαδα, τηλεφωνο απο το καταστημα του οτε και αναμονη στην ουρα.(συνηθως δεν τηλεφωνουσα σπιτι μεχρι να γυρισω). Μαλλον οι γονεις δεν θελουνε να δουν οτι τα παιδια θα προσαρμοστουν αν τα αφησουν μονα τους........
 
INTERAIL 1984 1-31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΑΙ -7 ΚΙΛΑ.

Παρακινήθηκα από την ιστορία του travelbreak

Θα σας διηγηθώ και εγώ την ταξίδι με το Ιnterrail τον Αύγουστο(1-31) του 1984. Σε ηλικία 19 χρονών. Η σκέψη έπεσε την αρχή της χρονιάς, στην φοιτητοπαρέα σαν πλάκα, τελικά βρήκα ένα φίλο του αδερφού μου, 2 χρόνια μεγαλύτερο. Ξεκίνησα το ψάξιμο στις εγκυκλοπαίδειες??????Μέχρι τότε κανένας γνωστός–φίλος δεν το είχε επιχειρήσει. Στον πατέρα μου που το ανέφερα με το απέκλεισε δια ροπάλου. Βρήκα δουλειά, ξεφόρτωνα λάδια και λάστιχα για να μαζέψω τα χρήματα, μια και από τον πατέρα μου δεν θα είχα ούτε δραχμή. Ο φίλος μου δεν είχε οικονομικό πρόβλημα μιας και ήταν γιος δικηγόρου. Κάναμε ένα πλάνο το που θα πάμε και σχεδόν το τήρησα εγώ( γιατί θα μάθετε παρακάτω). Βγάλαμε την κάρτα για τα Υouth Hostel και μαζί την κάρτα Interail και για χρήματα μάρκα, φράνκα και δολάρια δεν πρέπει να ήταν πάνω από 20.000-22.000 δραχμές τα δικά μου(αν θυμάμαι υπήρχε όριο) ο Ρ. λίγο περισσότερα. Ένα σακίδιο με υπνόσακο και πολλές-πολλές κονσέρβες . Ξεκινήσαμε από Σαλόνικα για Μόναχο. Μεγάλο ταξίδι για τα δεδομένα μας, μιας και στην Γιουγκοσλαβία έκλεβαν πολύ στα τρένα. Εγώ επειδή φοβόμουν τα είχα μοιράσει, είχα βάλει μέσα στην κάλτσα μου μερικά χαρτονομίσματα. Φτάνοντας στο Μόναχο πάθαμε πλάκα από τον σταθμό ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ τον χαζεύαμε σαν εξωγήινοι. Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να πάμε στο γραφείο τουρισμού και να πάρουμε χάρτες, αυτό το κάναμε σε όλες τις πόλεις. Βρήκαμε το youth hostel προτιμούσαμε το κοντινότερο για θέμα μετακίνησης. Μείναμε 2 ημέρες πήγαμε στο γήπεδο και σε έναν ψηλό πύργο και είδαμε την πόλη από ψηλά, μπύρα και λουκάνικα, τίποτα το ιδιαίτερο. Φεύγουμε για Παρίσι, φτάνουμε βράδυ, ύπνος στο σταθμό(πριτς) Gare du Nord δυο φορές μας έβγαλαν έξω, μιλάμε για 200-300 περίπου τουρίστες, ξανά μέσα όλοι, τα μεσάνυχτα ήρθαν 3-4 κλούβες της αστυνομίας και μας πλάκωσαν στις ροπαλιές εγώ την έφαγα στην πλάτη, ο Ρ. στα πόδια. Το σακίδιο στην πλάτη και δρόμο όπου φύγει-φύγει. Τι να κάνουμε πάμε σε ένα πάρκο και ξαπλώνουμε, ο ένας κοιμάται , ο άλλος φύλακας(που να κοιμηθείς) τελικά ξημέρωσε και μπορέσαμε να προσανατολιστούμε. Βρήκαμε ένα Υouth Hostel αρκετά παλιό αλλά φάνταζε παλάτι μετά την βραδινή ταλαιπωρία, μείναμε σε ένα μεγάλο δωμάτιο μαζί με άλλους 15. Εξερευνήσαμε την περιοχή, προμηθευτήκαμε τρόφιμα και ξεκινήσαμε για τον Tour d΄ Eiffel μιας και τον βλέπαμε ότι είναι κοντά!!!!!!!!!!Περπατήσαμε ίσαμε 4-5 ώρες μέχρι να τον φτάσουμε, κάναμε λάθος εκτίμηση, φαίνεται από παντού, αλλά είναι ΠΟΛΥ-ΠΟΛΥ ΨΗΛΟΣ, εμείς έχοντας σαν μέτρο σύγκρισης τον ΠΥΡΓΟ ΤΟΥ ΟΤΕ ΤΗΝ ΠΑΤΉΣΑΜΕ. Μεγάλη ουρά αλλά εμείς σαν Έλληνες πήγαμε μπροστά κόψαμε εισιτήριο και ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο, η αλήθεια είναι ότι προσπαθήσαμε να μπούμε στο ασανσέρ με το απλό εισιτήριο αλλά μας έδειξαν τα σκαλοπάτια, ΘΕΑ ΟΝΕΙΡΟ. Με τα πόδια ικανοποιηθήκαμε το ότι είδαμε πολλά πράγματα από κοντά. Στην επιστροφή είπαμε να πάρουμε το ΜΕΤΡΟ. Πηδήξαμε το μηχάνημα χωρίς να κόψουμε εισιτήριο, αλλά μόλις φτάσαμε στην αποβάθρα μας περίμεναν αστυνομικοί, μας έστησαν στον τοίχο με ανοιχτά τα πόδια και τα χέρια ψηλά, τα ψιλοπαίξαμε γιατί μας πέρασαν για άραβες( μελαχρινοί με μαύρο μαλλί και οι 2), τελικά τους δείξαμε τα διαβατήρια, μας λυπήθηκαν δεν ξέρω….μας ανέβασαν σε εκδοτήριο κόψαμε εισιτήριο και επιστρέψαμε στο hostel . Tην επόμενη Λούβρο απ΄έξω φυσικά, Πομπιντού, Παναγία Παρισίων, Μον παρνές, Μονμάρτη και στα πολυκαταστήματα Γκαλερί Λαφαγέτ κ.τ.λ. Χαζεύαμε σαν μικρά παιδιά, ο Ρ. μάλιστα είδε ένα δερμάτινο και ήθελε να το αγοράσει, εγώ είχα τις αντιρρήσεις μου, γιατί είχαμε πολλές ημέρες ακόμα, αλλά δεν τον έπεισα, τελικά το πήρε. Και την επόμενη ημέρα πέρασε με βόλτες, εφοδιαστήκαμε με προμήθειες μείναμε 3 ημέρες στο Παρίσι. Την επόμενη θα φεύγαμε για Βαρκελώνη, ταξίδι πάνω από 1000χλμ. Στο τρένο ξεθαρρέψαμε και ανοίξαμε συζητήσεις με πολλούς τουρίστες , όλες οι φυλές μέσα στο τρένο και πολλοί αμερικάνοι φορτωμένοι δολάρια. Στο κουπέ μας είχαμε 3 γαλλίδες(κουκλάκια!!!!) και 1 γάλλο που ήταν παρέα και πήγαιναν στη Μαγιόρκα, μάλιστα τόσες ώρες μαζί επέμεναν να τους ακολουθήσουμε και θα μας φιλοξενούσαν στο σπίτι που νοίκιασαν, εμείς αρνηθήκαμε ευγενικά μία και είχαμε σαν σκοπό να κάνουμε το γύρο μας. Φτάσαμε τελικά αλλά φεύγοντας από τον σταθμό ο Ρ. ξέχασε την τσάντα του με τα τρόφιμα. Εφοδιαστήκαμε χάρτες και λεωφορείο για το hostel. Θυμάμαι ήταν σε ένα λόφο μακριά από το κέντρο με καταπληκτική θέα στην πόλη, ένα μεγάλο αρχοντικό μόνο που ήταν γεμάτο. Αυτός πρέπει να είναι:https://www.xanascat.cat/choosehostellang.tjc?id=237&lang=en&index=1 Τι να κάνουμε παίρνουμε απόφαση να πάμε στην επόμενη πόλη που ήταν η Ταραγκόνα πιο νότια αλλά υποσχεθήκαμε να επιστρέψουμε σ΄αυτό το hostel γιατί μας άρεσε πολύ.( Τέλος 1 μέρος)
 
Μπραβο τελεια η ιστορια σου, γελασα πολυ και εντυπωσιαστηκα! πρεπει να ειχες πολυ θαρρος για την εποχη να τα κανεις ολα αυτα!! Σημερα παμε διακοπες και ολα ειναι οργανωμενα ετσι ωστε να μην γινει το παραμικρο λαθος!!..τα δικα σας ταξιδια ειχαν μια δοση τρελας (παντα καλοπροαιρετα) που δυστυχως τωρα, με αυτα που γινονται φοβασαι ακομη και να πεταχτεις στη διπλανη πολη με τρενο, για να μην χασεις πχ την πτηση της επομενης ημερας για Ελλαδα..αυτες ειναι διακοπες!! θα ηθελα να το κανω καποια στιγμη! οταν θα μαζεψω χρηματα φυσικα!! χαχα :) :D
 

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Ενεργά Μέλη

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
30.177
Μηνύματα
702.744
Μέλη
34.739
Νεότερο μέλος
IATROUDI

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom