Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[jimkGR]

Πάντως να προσθέσω κι εγώ, ότι ναι μεν υπάρχει αυτή η ακριβή έκδοση σαφάρι της Μποτσουάνα αλλά μπορείς να κάνεις σαφάρι περισσότερων ημερών και να δεις απίστευτα πράγματα χωρίς να πληρώσεις τόσο (ανά μέρα), απλά φυσικά χωρίς τις ανέσεις των πτήσεων και των διαμονών σε lodge. Το προσθέτω αυτό για να μην αποθαρρύνεται ο κόσμος από τις υψηλές τιμές.

Πολύ καλή ιστορία, όπως πάντα, φαίνεται ότι σου άρεσε αρκετά, και χαίρομαι γιατί εμένα η Μποτσουάνα έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου.

Θα περιγράψω κι εγώ τις εμπειρίες μου σε καινούρια ιστορία, όταν τελειώσει ο Γιώργος.

 

[Yorgos]

Πάντως να προσθέσω κι εγώ, ότι ναι μεν υπάρχει αυτή η ακριβή έκδοση σαφάρι της Μποτσουάνα αλλά μπορείς να κάνεις σαφάρι περισσότερων ημερών και να δεις απίστευτα πράγματα χωρίς να πληρώσεις τόσο (ανά μέρα), απλά φυσικά χωρίς τις ανέσεις των πτήσεων και των διαμονών σε lodge. Το προσθέτω αυτό για να μην αποθαρρύνεται ο κόσμος από τις υψηλές τιμές.

Πολύ καλή ιστορία, όπως πάντα, φαίνεται ότι σου άρεσε αρκετά, και χαίρομαι γιατί εμένα η Μποτσουάνα έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου.

Θα περιγράψω κι εγώ τις εμπειρίες μου σε καινούρια ιστορία, όταν τελειώσει ο Γιώργος.

Ναι ισχύει το έγραψα κι εγώ, μπορεί κανείς να δει περίπου τα ίδια πάαααρα πολύ φθηνότερα.

Είχαμε δουλίτσες τέτοιες μέρες, αλλά θα πάρει μπρος πάλι η ιστορία οσονούπω.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15: Μια περίεργη πρωτεύουσα, προϊόντα για τρίχες και τα νησιά Bisagos με παγωτό Κέφαλου​

Η πτήση μας έγινε με την αξιοπρεπέστατη Air Botswana, η οποία μας προσέφερε ως σνακ το άκρως πρωτότυπο αποξηραμένο μοσχάρι με τσίλι, ευπρόσδεκτο κι εύπεπτο.

Η πρώτη εντύπωση από το πρωτευουσιάνικο αεροδρόμιο, που φέρει το όνομα του Sir Seretse πρώτου προέδρου της ανεξάρτητης Μποτσουάνα για τον οποίο διάβαζα στην πτήση προσπαθώντας να καταλάβω γιατί η χώρα έχει τόσο χαμηλή διαφθορά, είναι ψιλογουάου. Μοντέρνο, μικρό αλλά εντυπωσιακό χωρίς να είναι κιτς, άκρως λειτουργικό και cozy, δεν είναι αυτό που περιμένει κανείς από υποσαχάριο αεροδρόμιο, αλλά μήπως είναι η Μποτσουάνα μια συνηθισμένη χώρα της υποσαχάριας Αφρικής; Μας καλωσόρισε ένα γλυπτό/άγαλμα ενός ελέφαντα, φτιαγμένο από ελεφαντοστό νεκρών ελεφάντων, περνώντας ένα μήνυμα κατά της λαθροθηρίας.

Βγήκαμε από το αεροδρόμιο και μας προκάλεσε έκπληξη ότι δε μας ενόχλησε κανένας μα κανένας ταρίφας. Ωρέ, στην Αφρική είμαστε ή μας πήγαν πουθενά αλλού; Ψιλοκαθυστερήσαμε να βρούμε ταξί με την εφαρμογή αλλά δε βιαζόμασταν κιόλας. Όπως είπαμε ο Νίκος είχε κλείσει το Hilton Garden Inn, το οποίο -προς υπεράσπισή μου- έκανε κάτω από 100€/βραδιά. Στο δρόμο για το Χίλτον διαπιστώσαμε πως η πρωτεύουσα είναι αραιοκατοικημένη με μπόλικα νέα κτίρια και αρκετά μεγάλα σπίτια, προφανώς υπάρχουν και αρκετά πλούσιοι.

Η περιοχή όπου μέναμε λεγόταν CBD, ήτοι Central Business District, και το Χίλτον για κάποιο λόγο ήταν 3 αστέρων, παροτι πληρούσε χαλαρότατα προδιαγραφές τετράστερου και σε αρκετές χώρες θα ήταν και πεντάστερο. Βολευτήκαμε και βγήκαμε... για μπριζόλα. Είπα να κεράσω, τόσες φορές μου έκανε το τραπέζι ο Νίκος. Ξαφνικά έπιασε δυνατός αέρας, οπότε διάλεξα να πάμε κάπου σχετικά κοντά, σε ένα κάποιο TwoSixSeven , που είχε ωραία πανοραμική θέα της πρωτεύουσας. Από ψηλά φαινόταν ακόμη καθαρότερα το πόσο αραιοκατοικημένη είναι αυτή η κατά λάθος πρωτεύουσα των 200.00 ψυχών. Λέω κατά λάθος γιατί βασικά ιδρύθηκε με την ανεξαρτησία το 1966, όπου οι εθνοπατέρες έψαχναν έδαφος που να μην ανήκε ούτε στη βρετανική αυτοκρατορία αλλά ούτε και στη δικαιοδοσία κάποιας εκ των βασικών τριών φυλών.

Αν απορείτε για το τι φάγαμε (χεστήκατε, αλλά εγώ θα το γράψω), εγώ πήρα μια καλή σαλάτα κοτόπουλο κι έναν πολύ νόστιμο σολωμό συν ένα καλούτσικο μους λεμόνι, ο δε Νίκος επιτέλους ήταν ευτυχής με τη μρπιζόλα του, κι ας μην ξεπέρασε τη μυθική μπριζόλα της Ζάμπια. Η σερβιτόρα ήταν υεγενική, αλλά αλλού γι' αλλού, το ποίο δε μας πείραξε. Γενικώς για τους ντόπιους τα ψιλοείπαμε: ευγενέστατοι, χαμογελαστοί, χαμηλών τόνων έως μειλίχιοι, σοβαροί αλλά και πολύ αργοί.

Έκοψε λίγο ο αέρας και πήγαμε για μια πρώτη γνωριμία με την πόλη, περπατώντας ανάμεσα στην αραιά δόμηση. Μας έκανε εντύπωση το καλό οδόστρωμα, η καθαριότητα αλλά και το τιτανοτεράστιο μέγεθος των κτιρίων που στέγαζαν κρατικούς οργανισμούς, όπως τα κολοσιαία δικαστήρια ή το τερατώδες τελωνείο. Περπατήσαμε αναλύοντας τους λόγους της χαμηλής διαφθοράς (μόλις 43η πιο διεφθαρμένη χώρα στον κόσμο), που θα τους συνοψίσω εδώ κι ας μην το ζητήσατε (δικιά μου είναι η ιστορία, ό,τι θέλω κάνω) :
- Οι δομές της προ-αποικιακής Μποτσουάνα ήταν τέτοιες που οι ηγέτες δεν ήταν αυταρχικοί, συζητούσαν με τη φυλή τους σε συμβούλια κι έπρεπε μετά να βρουν λύσεις με τους ηγέτες των άλλων φυλών, το οποίο δημιούργησε μια κουλτούρα σεβασμού και ευνομίας
- Παρότι έχει αρκετές φυλές, σε αντίθεση με γειτονικά κράτη, οι περισσότεροι κάτοικοι ανήκουν σε μια φυλή (Tswana) και η απεραντοσύνη της χώρας σήμαινε μικρή ανάγκη επεκτατικότητας, άρα και βίας
- Ο πρώτος πρόεδρος (ο Sir Seretse που λέγαμε) έθεσε σωστές βάσεις. Ήταν από οικογένεια προυχόντων, δεν τον ενδιέφεραν τα χρήματα, έχτισε ειλικρινώς ένα κράτος δικαίου με ανεξάρτητη δικαιοσύνη και οι επόμενοι (με μια μικρή πρόσφατη εξαίρεση) ακολούθησαν στο ίδιο μοτίβο
- Τα διαμάντια βρέθηκαν ΑΦΟΤΟΥ είχαν δημιουργηθεί αυτές οι δομές

Ωραια όλα αυτά, αλλά φτάνοντας στην πλατεία με τους πατεράδες του έθνους ακούσαμε μουσικές, είδαμε και κόσμο και πλησιάσαμε να δούμε τι παίζει. Στον -αραιό πάντα- κόσμο είχε μπόλικους νεαρούς και νεαρές. "Να και μια ωραία γυναίκα!" ανέκραξε ο Νίκος που οι Μποτσουανές δεν είναι ακριβώς του στιλ του. Όταν γύρισε διαπιστώσαμε πως δεν ήταν ακριβώς γυναίκα, ή τέλος πάντων δεν είχε γεννηθεί γυναίκα. Γρήγορα διαπιστώσαμε πως υπήρχαν διάφορες σημαίες με ουράνια τόξα, αυτοκολλητάκια στήριξης στην κοινότητα LBGTQ+ , μωρέ μπράβο, δεν τους το είχα, σε άλλες αφρικανικές χώρες αυτά είναι ανήκουστα πράγματα.

Περπατήσαμε μέχρι το The Fields, ένα εμπορικό κέντρο οπου μπήκαμε σε ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ, όπου είδα προϊόντα από αυτά που διακαώς ψάχνει η σύντροφός μου: προϊόντα για μαλλιά για μαύρες. Δεν τα βρίσκει εύκολα στην Αθήνα, όταν τα βρίσκει είναι πανάκριβα και -για όσους δεν το ξέρουν- αν χρησιμοποιήσει τίποτε κρέμες και σαμπουάν για μαλλιά λευκών καταστρέφεται το μαλλί της. Της έκανα λοιπόν μια βιντεοκλήση και ξετρελάθηκε. Τι το ήθελα, με έβαλε να επιστρέψω την επομένη "με πολύ περισσότερο χρόνο" για να τα δει όλα αναλυτικά. Ε, ήταν κι αυτό ένα κέρδος, εδώ και πολλά χρόνια δεν της παίρνω τίποτε από τα ταξίδια μου αφού "έχω πολύ κακό γούστο" , "μα ήταν δυνατόν να μου αρέσει αυτό; χαχαχα" και "βρε αγάπη , άστο καλύτερα, πεταμένα λεφτά, ό,τι και να φέρεις θα είναι χάλια". Ιδού λοιπόν για πρώτη φορά θα έφερνα κάτι χρήσιμο.

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, έχοντας επιλέξει ότι την επόμενη θα πηγαίναμε σε εκείνο το Bahurutse Cultural Village για το οποίο δεν έτρεφα και πολλές ελπίδες ότι θα είναι ενδιαφέρον, και ένα σημείο με rock Art. Εγώ πήγα στο γυμναστήριο να κοροϊδέψω τον κόσμο ότι δεν είμαι μπουχέσας και ο Νίκος έκατσε αγκαλιά με τον αγαπημένο του Kefalos στο δωμάτιο. ΟΚ, όχι τον ίδιο τον Κέφαλο αλλά το παγωτό του (παίζει να ήταν κι ένα κιλό παγωτό).

Κάτσαμε ήσυχα και χαλαρά στο δωμάτιο και μιας και που συμφωνήσαμε πως το ταξίδι ήταν επιτυχές (για μένα άνω των προσδοκιών) ο Νίκος έβαλε να δούμε στο youtube βιντεάκια από άλλες χώρες της Αφρικής που ενδεχομένως να είχαμε υποτιμήσει. Κάπως έτσι καταλήξαμε να μαθαίνουμε για το Sao Tome αλλά κυρίως για τα νησιά Bisagos της Guinea Bissau, εντελώς πρωτόγονα, άγρια... μας μπήκανε ιδέες!

 

[Yorgos]

Tυπικό προφίλ, αεροδρόμιο.

Αιφνιδιαστικά αξιοπρεπής εταιρεία.

Κι ωραίο όνομα αεροσκάφους.

Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο σνακ. Πολύ ενδιαφέρον.

Ωραίο το αεροδρόμιο, το αδικεί η φωτογραφία.

Η θέα από το εστιατόριο.

Βασικά αυτό έβλεπες, σχετικά καινούρια κτίρια, μεγάλα, αραιωμένα.

Να μια κλασική περίπτωση, γύρω από το κτίριο χωράφια.

Οι τρεις εθνοπατέρες και το παρτάκι.

Στους δρόμους πάντως δεν περπατούσε σχεδόν κανείς. Υπουργείο Εμπορίου ψιλοτεράστιο.

Δικαστήρια έξτρα λαρτζ.

Ο αριστερά είναι αυτός που έδωσε και το όνομά του στο αεροδρόμιο κι έφτιαξε κράτος, όχι αστεία.

Μέσα στο σούπερ μάρκετ.

Ψιλο-ανακουφιστικό που χρησιμοποιούνται μαύρα μοντέλα.

Αυτό που για κάποιους είναι κόλαση, για άλλους είναι ο παράδεισος.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16: Πολιτιστικό χωριό με Κενυάτες, βραχογραφίες με τρίτα πόδια, μια σκουπισμένη μπριζόλα και μπόλικα conditioner
​

Ξυπνήσαμε νωρίς και περιλάβαμε το δυνατό χιλτονικό πρωινό. Παραγγείλαμε το ταξάκι μας μέσω του indrive για να μας παραλάβει ένα ντροπαλό παλικαράκι και να μας πάει με μόλις 6€ (σε ακριβή χώρα παρακαλώ) μια απόστααση 45 λεπτών μέχρι αυτό το Bahurutse Cultural Village που δεν είχαμε και πολύ καθαρή ιδέα περί τίνος επρόκειτο. Στη διαδρομή περάσαμε από ένα νεκροταφείο Bahai (δεν το περίμενα στη Μποτσουάνα), είδαμε τακτοποιημένα σπίτια αλλά παρατηρήσαμε και ότι οι πλάγιοι δρόμοι είναι χωματόδρομοι. Τα πάντα πάντως φαίνονταν αξιοπρεπή.

Αρχικά προσπεράσαμε την είσοδο του χώρου, που ήταν στη μέση του πουθενά αλλά εν τέλει το βρήκε ο οδηγός, μιλώντας με ντόπιους που...δεν ήξεραν Αγγλικά. Ο χώρος έμοιαζε με κάποιο καμπ, στην είσοδο του οποίου βρίσκονταν κάτι τύποι ντυμένοι (ή γδυμένοι τέλος πάντων) παραδοσιακά, αλλά ταυτόχρονα φορώντας παπούτσια ΝΙΚΕ από κάτω και τελικώς μάθαμε πως η πολιτιστική παράσταση γίνεται μόνο κατόπιν κράτησης. Και πάνω που απογοητεύτηκα μας ρώτησαν αν είμαστε εμείς αυτοί που έκαναν την κράτηση. Όχι λέω... άρα θα έρθουν κάποιοι, μπορούμε να γίνουμε κολαούζο κι εμείς; Ναι, μου απάντησαν, θα έρθουν στις 9.30, το οποίο ήταν μια αφρικανικά σουρεαλιστική απάντηση, δεδομένου ότι ήταν ήδη 10 η ώρα.

Μας έστειλαν σε κάποια κυρία Bonga για να συνεννοηθούμε για την πληρωμή, λίγα μέτρα παραπάνω. Η κυρία Bonga αποδείχθηκε πως ήταν μια larger than life (and larger than most people) μάμα-Αφρικα μορφή που μας εξήγησε πως το κόστος είναι 500 pula, δηλαδή 33€ ανά άτομο (!) επειδή περιλαμβάνει και φαγητό, το οποίο δε μας ενδιέφερε μετά τις γουρουνιές στο Χίλτον, οπότε συμφωνήσαμε να πληρώσουμε τα μισά και να μη φάμε, που ακουγόταν καλό ντιλ. Επομένως έμενε να περιμένουμε τους μυστηριωδεις καλεσμένους για τους οποίους ρώτησα αν είναι ντόπιο, ξένοι, κάποιο σχολείο, τουριστικό γκρουπ, τι είναι ακριβώς; Η απάντηση που πήρα ήταν ενδεικτική του πώς μας βλέπουν: "Α, δεν ξέρω αν είναι ντόπιοι ή ξένοι, τουρίστες ή κάποιος σύλλογος, αλλά είναι elderly όπως εσείς!". Πολλά έχουν δει τα μάτια μου μ' αυτό μου φέρνει τρόμο, να με πουν και elderly, le ronca el mango που λένε και στην Κούβα. "Μήπως εννοείτε adults;" τη ρώτησα, μιας που τα Αγγλικά δεν ήταν και το φόρτε της περιοχής. "Yes, elderly adults" είπε η κυρα-Bonga και με αποτελείωσε!

Ε, περιμέναμε που περιμέναμε, ο Νίκος -κοινωνικότατος ων- έπιασε κουβέντα με μια γιαγιά που έμοιαζε να είναι η αρχηγός της όλης φάσης. Λοιπόν η γιαγιά περικαλώ είχε πάει στην Ελλάδα το... 1976 για 2 εβδομάδες περικαλώ, σε Ρόδο και Κρήτη. Επειδή βαρεθήκαμε στο χώρο εισιτηρίων πήγαμε και κάτσαμε στο χώρο επίδειξης και τελικώς δέησαν να έρθουν και οι πολυχρονεμένοι επισκέπτες με ένα βαν κατά τις... 11.15. Ούτε δυο ώρες καθυστερημένοι δεν έφτασαν οι θεούληδες, που αποδείχθηκε πως ήταν οκτώ... Κενυάτες, ανάμεσα τους και μια τρομερά υπέρβαρη γιαγιά πάνω σε ηλεκτρικό καροτσάκι, χαρά στο κουράγιο της. Oι υπόλοιποι ήταν ηλικίας 45-65, φίλοι και συγγενείς που έχουν ξαναταξιδέψει μαζί απ' ό,τι μου είπαν κι έκαναν ωραίο μπούγιο.

Με το που βγήκαν όλοι από το βανάκι λοιπόν έσκασε μύτη και η επιτροπή υποδοχής, μια ομάδα από μπόλικους ενήλικες και παιδάκια που δεν ξέρω από πού ξεφύτρωσαν, κάποιοι με γαλάζιες στολές, άλλοι ημίγυμνοι με κρόταλα δεμένα στους αστραγάλους τους, πολύ καλλίφωνοι και με τρομερό ρυθμό, που τραγουδούσαν και χόρευαν πάρα πολύ όμορφα. Οι Κενυάτες γούσταραν πολύ, μαζί τους κι εμείς και επανήλθαμε στο χώρο υποδοχής/σόου, όπου η γιαγιά-αρχηγός μας έκανε μια πολύ ωραία ομιλία δίπλα σε ένα τοτέμ μπαμπουίνου, εξηγώντας πως μέχρι πρόσφατα κάθε κοινότητα υιοθετούσε κι ένα ζώο ως προστάτη της κοινότητας και μας μίλησε λίγο για το πρότζεκτ, που σκοπό έχει τη διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας της περιοχής, με έθιμα που χάνονται σε μια κοινωνία που αλλάζει ταχύτατα.

Ακολούθησαν οι χοροί των εφήβων, με ένα πιτσιρίκι να δίνει ρεσιτάλ και κάτσαμε κάτω από το υπόστεγο δίπλα σε μια άλλη γιαγιά (φαφούτα), όπου η γιαγιά-αρχηγός μας εξηγούσε στα καλά Αγγλικά της πώς η Μποτσουάνα στην οποία μεγάλωσε εξαφανίζεται, τις προσπάθειες διατήρησης των παραδόσεων και την έμπνευση που είχε μετά από ένα ταξίδι στην Αιθιοπία. Ακολούθησαν νέοι χοροί, επιβίβαση σε μια τριαξονική άμαξα για να πάμε να ταϊσουμε καλαμπόκι τα κατσίκια (το πολυτιμότερο αγαθό για τέτοιες κοινότητες κάποτε) κι επιστροφήσ το υπόστεγο όπου παρακολουθήσαμε μια αναπαράσταση προετοιμασίας γαμπρού και νύφης πριν τους παραδοσιακούς γάμους, το πώς οι θείες περνάνε το βράδυ έξω από την καλύβα που έχει παραχωρηθεί στο ζευγάρι για να ακούσουν αν έγινε σεξ (!), το τσεκάρισμα του σεντονιού την επόμενη μέρα για την επιβεβαίωση της παρθενίας της νύφης κι άλλα που έχουν αρκετές ομοιότητες και με την "παλιά" Ελλάδα, δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί οι άνθρωποι. Η γιαγιά μας μίλησε για τον τρόπο διαμοιρασμού της σοδειάς ανάμεσα στα μέλη της κάθε κοινωνίας, τις μεθόδους με τις οποίες καθυστερούσαν την ανάπτυξη των κοριτσιών ώστε να μη μεγαλώσουν υπερβολικά γρήγορα ("όχι όπως σήμερα που κάνουν έρωτα από τα 13!") κι είχε ενδιαφέρον και ο διάλογος με τους Κενυάτες για τις ομοιότητες και διαφορές των εθίμων ανάμεσα στις δυο χώρες. Στο τέλος είχαμε και την κλασική επίδειξη (και συμμετοχή) στο λιώσιμο σπόρων με τα μεγάλα αφρικανικά γουδοχέρια κι εμείς αποχωρήσαμε πριν το φαγητό, όπως είχαμε συμφωνήσει. Γενικώς απρόσμενα επιμορφωτική και διασκεδαστική επίσκεψη, πολύ λιγότερο τουριστίκ από ό,τι φοβόμουν.

Ο καημένος ο οδηγός μας περίμενε υπομονετικά και πήγαμε προς τις βραχογραφίες στο Manyana, παρόλο που το googlemaps τις έδειχνε κλειστές. Ο επιμένων νικά, ο γούγλης έκανε λάθος κι αποδείχθηκε πως ήταν ανοιχτότατα οπου η εισιτηριάρχης κυρία Sani φιλοτιμήθηκε να μας τις δείξει κιόλας. Πάλι καλά δηλαδή διότι δεν ήταν ευδιάκριτες, ήταν όμως ενδιαφέρουσες, σε μικρό χώρο και δεν έπαυαν να είναι 2.000 ετών. Σε κάποιες από αυτές εμφανίζονταν και κάποιοι προικισμένοι με τρίτο πόδι, είχε ενδιαφέρον ο παιχνιδιάρικος τρόπος που το προσέγγισε η Sani.

Φεύγοντας από τον αρχαιολογικό χώρο είδαμε ότι παραδίπλα γινόταν κάποια θρησκευτική τελετή σε μια υπαίθρια εκκλησία με τραγούδια και δεύτερες φωνές μάλιστα. Πλησιάσαμε, μας προσκάλεσαν να μπούμε στο χώρο και διαπιστώσαμε ότι γινόταν κάποιου είδους εξορκισμός σε μια κυρία που μου διευκρίνισαν πως είναι άρρωστη κι ως εκ τούτου "της δίνεται ευλογημένο νερό για να γίνει καλά". Της έφεραν λοιπόν ένα βαθύ πιάτο, ο παπάς της άδραξε το κεφάλι κι άρχισε να φωνάζει κάτι ακαταληπτα, μέχρι που απεφάνθη πως την έκανε καλά. Μακάρι να είναι καλά η γυναίκα, ελπίζω να πήγε και σε κάποιο γιατρό.

Επιστρέψαμε στο Gaborone, αφήσαμε ένα καλό φιλοδώρημα στο παλικαράκι που ήταν τόσο υπομονετικός μαζί μας και πήγαμε να φάμε στο The Pond, που φαινόταν και πολύ upmarket εστιατόριο να ούμε. Οι μόνοι πελάτες τέτοια ώρα ήταν πάντως κάτι κοπέλες ανά δυάδες που έπιναν το απερόλ τους (!) και μας κάρφωναν ξεκάθαρα... μάλλον πέσαμε στο ψωνιστάδικο της πρωτεύουσας, ε κάπου πρέπει να ψωνίζουν και οι διπλωμάτες φαντάζομαι. Ο Νίκος ζήτησε μια tomahawk επισταμένως χωρίς σάλτσα, του την έφεραν πνιγμένη στη σάλτσα κι αφού την απέσυραν την επέστρεψαν... σκουπισμένη. Καλούτσικη ήταν απεφάνθη ο ειδικός, εγώ πήρα κάτι συμπαθητικά tacos από κοτόπουλο και μια ΟΚ σούβλα.

Ήρθε η ώρα που φοβόμουν. Έπρεπε να πάω στο σούπερ μάρκετ να ψωνίσω. Δεν έχω χειρότερο, πόσο μάλλον όταν συνοδεύονται τα ψώνια από βιτνεοκλήση, ανάγνωση κάθε ετικέτας, κατανόηση του τι κάνει το κάθε τζελ, σαμπουάν, υγρό κλπ. Για την ιστορία, η μαύρη πριγκήπισσα των Αθηνών παρήγγειλε 8 προϊόντα που κόστισαν όλα μαζί 37 ευρώ, όταν στην Αθήνα κοστίζουν 12-15€/ένα κι είναι πολύ χαμηλότερης ποιότητας (και χωρίς απόδειξη, στην Κυψέλη, πού αλλού; ). Πρώτη φορά γύρισα με δώρο από ταξίδι, που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό. Και την πάτησα βέβαια, γιατί ήδη έχω παραγγελίες για Ρουάντα/Ουγκάντα "τώρα που έμαθες και τα προϊόντα αγάπη μου". Μπλέξαμε.

Ο Νίκος κλασικά πήρε γάλα και προϊόντα Kefalos και πήγαμε στο ξενοδοχείο να δούμε μπασκετάκι Ολυμπιακό-Παναθηναϊκό, στο καπάκι Ελλάδα-Δανία 1-3, ξαναπήγα στο γυμναστήριο να κοροϊδέψω τον κόσμο και κυρίως τον εαυτό μου και κανονίσαμε για την επομένη late checkout και το δωρεάν shuttle για το αεροδρόμιο. Ήταν η τελευταία μας νύχτα στη Μποτσουάνα σε αυτό το ταξίδι κι ενδεχομένως γενικώς (γενικώς στη Μποτσουάνα, όχι στη ζωή μας).

 

[Yorgos]

Καλό το πρωινό του Χίλτον.

Φτωχικά δεν τα έλεγες τα σπίτια, σίγουρα όχι για αφρικανικά στάνταρ.

Αυτά ήταν από τα φτωχικότερα.

Η κυρα-Bongo και η φίλη της.

Είσοδος στο πολιτιστικό χωριό.

Απλά μου άρεσε η σκιά του δέντρου.

Κι εμφανίστηκαν αυτοί.

Που άρχισαν να χορεύουν.

Εξαιρετικά καλλίφωνοι πρέπει να σας πω, δεν ήταν "άντε να μαζευτούμε να κάνουμε ένα χορό να πάρουμε κανά φράγκο".

Στο χορό ήταν ακόμη καλύτεροι.

Συμμετείχαν όλοι: άντρες-γυναίκες, νέοι-γέροι

Ο πιτσιρικάς ήταν φοβερός.

Ήταν λίγο cringy ο χορός αυτός.

Προς τις γίδες με τους Κενυάτες.

Εγώ πήγα με τα πόδια να πέσει η μπάκα.

Ταϊσαμε κιόλας.

Grooming νύφης.

Και η φαφούτα γιαγιά, στωική μορφή.

Προ-γαμιαίο καμάκι αλλά μετα-προξενητικό.

Εντάξει τα βρήκανε, πάνε στην καλύβα.

Οι θείτσες κοιτάνε να δουν αν δουέυουν όλα του γαμπρού.

Ναι ΟΚ, όλα ρολόι πήγαν.

Επίδειξη προϊόντων στην αγορά.

Ε κι αυτά τα κλασικά αφρικάνικα που στο Νίγηρα και τη Μπουρκίνα Φάσο ήταν καθημερινότητα, αλλά στη Μποτσουάνα πια είναι φολκλόρ που αγωνίζεται να μη χαθεί.

Δεν ήταν και πολύ ευδιάκριτες οι βραχογραφίες.

Το τοπίο ήταν ωραίο κι ήθελε και λίγο σκαρφάλωμα.

Εντάξει, η τσουτσού του αφρικανού Γκουσγκούνη ήταν ευδιάκριτη.

Η θέα από ψηλά ήταν ευχάριστη.

Είχε και περίεργους καρπούς.

Ιδού και η υπαίθρια εκκλησία.

Την έπιασε ο ιερέας και την τίναζε.

Καλούτσικη η σούβλα που χτύπησα.

 

[varioAthens]

Δεν θελω να κανω body shaming αλλα απεχουν αρκετα απο τους αφρικανους που ειχα στο μυαλο μου π.χ. Μασαι

 

[Yorgos]

Δεν θελω να κανω body shaming αλλα απεχουν αρκετα απο τους αφρικανους που ειχα στο μυαλο μου π.χ. Μασαι

Ναι, γενικώς σε αυτό το κομμάτι της Αφρικής είναι πιο στρογγυλεμένοι , όπως σε Αιθιοπία-Σουδάν-Ερυθραία-Σομαλία είναι πιο λεπτοί, στη Νιγηρία πιο μυώδεις, στη Σενεγάλη πιο λεπτεπίλεπτοι κλπ.