Ζάμπια Ζιμπάμπουε Μποτσουάνα ΖΑΖΙΒΟ

[jimkGR]

Πάντως να προσθέσω κι εγώ, ότι ναι μεν υπάρχει αυτή η ακριβή έκδοση σαφάρι της Μποτσουάνα αλλά μπορείς να κάνεις σαφάρι περισσότερων ημερών και να δεις απίστευτα πράγματα χωρίς να πληρώσεις τόσο (ανά μέρα), απλά φυσικά χωρίς τις ανέσεις των πτήσεων και των διαμονών σε lodge. Το προσθέτω αυτό για να μην αποθαρρύνεται ο κόσμος από τις υψηλές τιμές.

Πολύ καλή ιστορία, όπως πάντα, φαίνεται ότι σου άρεσε αρκετά, και χαίρομαι γιατί εμένα η Μποτσουάνα έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου.

Θα περιγράψω κι εγώ τις εμπειρίες μου σε καινούρια ιστορία, όταν τελειώσει ο Γιώργος.

 

[Yorgos]

Πάντως να προσθέσω κι εγώ, ότι ναι μεν υπάρχει αυτή η ακριβή έκδοση σαφάρι της Μποτσουάνα αλλά μπορείς να κάνεις σαφάρι περισσότερων ημερών και να δεις απίστευτα πράγματα χωρίς να πληρώσεις τόσο (ανά μέρα), απλά φυσικά χωρίς τις ανέσεις των πτήσεων και των διαμονών σε lodge. Το προσθέτω αυτό για να μην αποθαρρύνεται ο κόσμος από τις υψηλές τιμές.

Πολύ καλή ιστορία, όπως πάντα, φαίνεται ότι σου άρεσε αρκετά, και χαίρομαι γιατί εμένα η Μποτσουάνα έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου.

Θα περιγράψω κι εγώ τις εμπειρίες μου σε καινούρια ιστορία, όταν τελειώσει ο Γιώργος.

Ναι ισχύει το έγραψα κι εγώ, μπορεί κανείς να δει περίπου τα ίδια πάαααρα πολύ φθηνότερα.

Είχαμε δουλίτσες τέτοιες μέρες, αλλά θα πάρει μπρος πάλι η ιστορία οσονούπω.

 

[Yorgos]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15: Μια περίεργη πρωτεύουσα, προϊόντα για τρίχες και τα νησιά Bisagos με παγωτό Κέφαλου​

Η πτήση μας έγινε με την αξιοπρεπέστατη Air Botswana, η οποία μας προσέφερε ως σνακ το άκρως πρωτότυπο αποξηραμένο μοσχάρι με τσίλι, ευπρόσδεκτο κι εύπεπτο.

Η πρώτη εντύπωση από το πρωτευουσιάνικο αεροδρόμιο, που φέρει το όνομα του Sir Seretse πρώτου προέδρου της ανεξάρτητης Μποτσουάνα για τον οποίο διάβαζα στην πτήση προσπαθώντας να καταλάβω γιατί η χώρα έχει τόσο χαμηλή διαφθορά, είναι ψιλογουάου. Μοντέρνο, μικρό αλλά εντυπωσιακό χωρίς να είναι κιτς, άκρως λειτουργικό και cozy, δεν είναι αυτό που περιμένει κανείς από υποσαχάριο αεροδρόμιο, αλλά μήπως είναι η Μποτσουάνα μια συνηθισμένη χώρα της υποσαχάριας Αφρικής; Μας καλωσόρισε ένα γλυπτό/άγαλμα ενός ελέφαντα, φτιαγμένο από ελεφαντοστό νεκρών ελεφάντων, περνώντας ένα μήνυμα κατά της λαθροθηρίας.

Βγήκαμε από το αεροδρόμιο και μας προκάλεσε έκπληξη ότι δε μας ενόχλησε κανένας μα κανένας ταρίφας. Ωρέ, στην Αφρική είμαστε ή μας πήγαν πουθενά αλλού; Ψιλοκαθυστερήσαμε να βρούμε ταξί με την εφαρμογή αλλά δε βιαζόμασταν κιόλας. Όπως είπαμε ο Νίκος είχε κλείσει το Hilton Garden Inn, το οποίο -προς υπεράσπισή μου- έκανε κάτω από 100€/βραδιά. Στο δρόμο για το Χίλτον διαπιστώσαμε πως η πρωτεύουσα είναι αραιοκατοικημένη με μπόλικα νέα κτίρια και αρκετά μεγάλα σπίτια, προφανώς υπάρχουν και αρκετά πλούσιοι.

Η περιοχή όπου μέναμε λεγόταν CBD, ήτοι Central Business District, και το Χίλτον για κάποιο λόγο ήταν 3 αστέρων, παροτι πληρούσε χαλαρότατα προδιαγραφές τετράστερου και σε αρκετές χώρες θα ήταν και πεντάστερο. Βολευτήκαμε και βγήκαμε... για μπριζόλα. Είπα να κεράσω, τόσες φορές μου έκανε το τραπέζι ο Νίκος. Ξαφνικά έπιασε δυνατός αέρας, οπότε διάλεξα να πάμε κάπου σχετικά κοντά, σε ένα κάποιο TwoSixSeven , που είχε ωραία πανοραμική θέα της πρωτεύουσας. Από ψηλά φαινόταν ακόμη καθαρότερα το πόσο αραιοκατοικημένη είναι αυτή η κατά λάθος πρωτεύουσα των 200.00 ψυχών. Λέω κατά λάθος γιατί βασικά ιδρύθηκε με την ανεξαρτησία το 1966, όπου οι εθνοπατέρες έψαχναν έδαφος που να μην ανήκε ούτε στη βρετανική αυτοκρατορία αλλά ούτε και στη δικαιοδοσία κάποιας εκ των βασικών τριών φυλών.

Αν απορείτε για το τι φάγαμε (χεστήκατε, αλλά εγώ θα το γράψω), εγώ πήρα μια καλή σαλάτα κοτόπουλο κι έναν πολύ νόστιμο σολωμό συν ένα καλούτσικο μους λεμόνι, ο δε Νίκος επιτέλους ήταν ευτυχής με τη μρπιζόλα του, κι ας μην ξεπέρασε τη μυθική μπριζόλα της Ζάμπια. Η σερβιτόρα ήταν υεγενική, αλλά αλλού γι' αλλού, το ποίο δε μας πείραξε. Γενικώς για τους ντόπιους τα ψιλοείπαμε: ευγενέστατοι, χαμογελαστοί, χαμηλών τόνων έως μειλίχιοι, σοβαροί αλλά και πολύ αργοί.

Έκοψε λίγο ο αέρας και πήγαμε για μια πρώτη γνωριμία με την πόλη, περπατώντας ανάμεσα στην αραιά δόμηση. Μας έκανε εντύπωση το καλό οδόστρωμα, η καθαριότητα αλλά και το τιτανοτεράστιο μέγεθος των κτιρίων που στέγαζαν κρατικούς οργανισμούς, όπως τα κολοσιαία δικαστήρια ή το τερατώδες τελωνείο. Περπατήσαμε αναλύοντας τους λόγους της χαμηλής διαφθοράς (μόλις 43η πιο διεφθαρμένη χώρα στον κόσμο), που θα τους συνοψίσω εδώ κι ας μην το ζητήσατε (δικιά μου είναι η ιστορία, ό,τι θέλω κάνω) :
- Οι δομές της προ-αποικιακής Μποτσουάνα ήταν τέτοιες που οι ηγέτες δεν ήταν αυταρχικοί, συζητούσαν με τη φυλή τους σε συμβούλια κι έπρεπε μετά να βρουν λύσεις με τους ηγέτες των άλλων φυλών, το οποίο δημιούργησε μια κουλτούρα σεβασμού και ευνομίας
- Παρότι έχει αρκετές φυλές, σε αντίθεση με γειτονικά κράτη, οι περισσότεροι κάτοικοι ανήκουν σε μια φυλή (Tswana) και η απεραντοσύνη της χώρας σήμαινε μικρή ανάγκη επεκτατικότητας, άρα και βίας
- Ο πρώτος πρόεδρος (ο Sir Seretse που λέγαμε) έθεσε σωστές βάσεις. Ήταν από οικογένεια προυχόντων, δεν τον ενδιέφεραν τα χρήματα, έχτισε ειλικρινώς ένα κράτος δικαίου με ανεξάρτητη δικαιοσύνη και οι επόμενοι (με μια μικρή πρόσφατη εξαίρεση) ακολούθησαν στο ίδιο μοτίβο
- Τα διαμάντια βρέθηκαν ΑΦΟΤΟΥ είχαν δημιουργηθεί αυτές οι δομές

Ωραια όλα αυτά, αλλά φτάνοντας στην πλατεία με τους πατεράδες του έθνους ακούσαμε μουσικές, είδαμε και κόσμο και πλησιάσαμε να δούμε τι παίζει. Στον -αραιό πάντα- κόσμο είχε μπόλικους νεαρούς και νεαρές. "Να και μια ωραία γυναίκα!" ανέκραξε ο Νίκος που οι Μποτσουανές δεν είναι ακριβώς του στιλ του. Όταν γύρισε διαπιστώσαμε πως δεν ήταν ακριβώς γυναίκα, ή τέλος πάντων δεν είχε γεννηθεί γυναίκα. Γρήγορα διαπιστώσαμε πως υπήρχαν διάφορες σημαίες με ουράνια τόξα, αυτοκολλητάκια στήριξης στην κοινότητα LBGTQ+ , μωρέ μπράβο, δεν τους το είχα, σε άλλες αφρικανικές χώρες αυτά είναι ανήκουστα πράγματα.

Περπατήσαμε μέχρι το The Fields, ένα εμπορικό κέντρο οπου μπήκαμε σε ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ, όπου είδα προϊόντα από αυτά που διακαώς ψάχνει η σύντροφός μου: προϊόντα για μαλλιά για μαύρες. Δεν τα βρίσκει εύκολα στην Αθήνα, όταν τα βρίσκει είναι πανάκριβα και -για όσους δεν το ξέρουν- αν χρησιμοποιήσει τίποτε κρέμες και σαμπουάν για μαλλιά λευκών καταστρέφεται το μαλλί της. Της έκανα λοιπόν μια βιντεοκλήση και ξετρελάθηκε. Τι το ήθελα, με έβαλε να επιστρέψω την επομένη "με πολύ περισσότερο χρόνο" για να τα δει όλα αναλυτικά. Ε, ήταν κι αυτό ένα κέρδος, εδώ και πολλά χρόνια δεν της παίρνω τίποτε από τα ταξίδια μου αφού "έχω πολύ κακό γούστο" , "μα ήταν δυνατόν να μου αρέσει αυτό; χαχαχα" και "βρε αγάπη , άστο καλύτερα, πεταμένα λεφτά, ό,τι και να φέρεις θα είναι χάλια". Ιδού λοιπόν για πρώτη φορά θα έφερνα κάτι χρήσιμο.

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, έχοντας επιλέξει ότι την επόμενη θα πηγαίναμε σε εκείνο το Bahurutse Cultural Village για το οποίο δεν έτρεφα και πολλές ελπίδες ότι θα είναι ενδιαφέρον, και ένα σημείο με rock Art. Εγώ πήγα στο γυμναστήριο να κοροϊδέψω τον κόσμο ότι δεν είμαι μπουχέσας και ο Νίκος έκατσε αγκαλιά με τον αγαπημένο του Kefalos στο δωμάτιο. ΟΚ, όχι τον ίδιο τον Κέφαλο αλλά το παγωτό του (παίζει να ήταν κι ένα κιλό παγωτό).

Κάτσαμε ήσυχα και χαλαρά στο δωμάτιο και μιας και που συμφωνήσαμε πως το ταξίδι ήταν επιτυχές (για μένα άνω των προσδοκιών) ο Νίκος έβαλε να δούμε στο youtube βιντεάκια από άλλες χώρες της Αφρικής που ενδεχομένως να είχαμε υποτιμήσει. Κάπως έτσι καταλήξαμε να μαθαίνουμε για το Sao Tome αλλά κυρίως για τα νησιά Bisagos της Guinea Bissau, εντελώς πρωτόγονα, άγρια... μας μπήκανε ιδέες!

 

[Yorgos]