Λάος ΛΑΟΣ 2026: Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες.

[mariath]

Η Ντίνα δεν μασάει τίποτα! Ακόμη κι έτσι με το χαμόγελο είναι! Περαστικά να είναι.

 

[travelbreak]

Η Ντίνα δεν μασάει τίποτα! Ακόμη κι έτσι με το χαμόγελο είναι! Περαστικά να είναι.

Η Ντίνα όταν είναι ταξίδι δεν καταλαβαίνει τίποτα. Όπως και όλοι οι σωστοί ταξιδιώτες.
Το χαμόγελο είναι μόνο ένα μικρό δείγμα της διάθεσής της.
Σχεδόν το έχει ξεπεράσει και περπατά, όχι άνετα αλλά, σχεδόν φυσιολογικά.
Ευχαριστούμε πολύ.

 

[travelbreak]

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ​

Ας βάλω σε ένα χάρτη το ταξίδι που προγραμματίστηκε και που τελικά έγινε.

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΩΝ (με χρονολογική σειρά)​

1 προς 2 με αυτοκίνητο
2 προς 1 με βάρκες και αυτοκίνητο
1 προς 3 με τρένο
3 προς 4 με αεροπλάνο
4 προς 7 και αυθημερόν στο 5 με αεροπλάνο
5 προς 6 και επιστροφή στο 5 με αυτοκίνητο
5 προς 7 με αεροπλάνο
3 προς 8 και επιστροφή με αυτοκίνητο

Στα μέσα Ιανουαρίου φύγαμε από την Αθήνα. Οι πτήσεις ήταν λίγο ταλαιπωρία αφού ξεκίνησαν με μερική καθυστέρηση το μεσημέρι περίπου στις 13:00 για να πάμε στην Ντόχα. Μετά από τέσσερις ώρες πτήσης φτάσαμε και περιμέναμε άλλες περίπου 2,5 ώρες για να φύγουμε για το Ανόι του Βιετνάμ. Εκεί φτάσαμε ξημερώματα, σε τοπική ώρα βέβαια, και είχαμε αναμονή άλλες 6-7 ώρες για την πτήση που θα μας έφερνε στην πόλη Luang Prabang του Λάος.

Πρώτη μέρα στη Luang Prabang

Φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Luang Prabang περίπου στις 14:00 και αμέσως έβγαλα με κόστος 6-7€ μία κάρτα sim για το τηλέφωνο και άλλαξα 100 δολάρια. Θεωρητικά η κάρτα θα διαρκούσε 15 μέρες, όσο δηλαδή θα μέναμε στη χώρα, και έχει 30 Gb. Στο αεροδρόμιο έχει ένα γραφείο για εξυπηρέτηση taxi και δίνοντας για δύο άτομα 100.000 κιπ, δηλαδή 4 ευρώ, πήγαμε στο ξενοδοχείο μας με ένα μίνι μπας, που βέβαια είχε και άλλους τουρίστες, τους οποίους μοίρασε σε άλλα δύο ξενοδοχεία. Το μικρό ξενοδοχείο που μείναμε βρίσκεται σχετικά στο κέντρο της πόλης. Τακτοποιηθήκαμε σε ένα δωμάτιο πολύ όμορφο, αλλά σχετικά μικρό. Είχε και ένα μπαλκόνι, που χωρίς να βλέπει κάτι ιδιαίτερα όμορφο, ήταν ωραίο γιατί τα πρωινά καθόμουν εκεί και έπινα τον καφέ μου.

Δεν μείναμε πολύ στο δωμάτιο γιατί θέλαμε να εκμεταλλευτούμε το φως της ημέρας, βράδιαζε κατά τις έξι. Έτσι φύγαμε και αμέσως βρεθήκαμε στον κοντινό κεντρικό δρόμο που είναι γνωστός για τη νυχτερινή του αγορά. Ο δρόμος του ξενοδοχείου μας ήταν κάθετος σε αυτόν και ανεβαίνοντας σε έβγαζε στο ναό Wat Phramahathat Rajbovoravihane. Δίπλα ήταν και ο Wat Hosian Voravihane που και αυτόν τον επισκεφτήκαμε. Η αγορά φυσικά δεν είχε ξεκινήσει και εμείς αρχίσαμε να επισκεπτόμαστε τους ναούς και τα μοναστήρια.

Μέχρι να δούμε τους δύο ναούς που προανέφερα, άρχισαν να μαζεύονται για να στήσουν την αγορά τους οι ντόπιοι μέσα στο δρόμο. Κάναμε την βόλτα μας προχωρώντας προς τα βορειοανατολικά, συνεχίζοντας σε αυτό το κεντρικό δρόμο. Είδαμε διάφορα μνημεία. Όμως η ώρα πλησίαζε 5 και άρχισαν να κλείνουν όλα αυτά, όπως και το μουσείο που ήταν στον ίδιο δρόμο. Άνοιγε όμως η αγορά με τα μικρομάγαζα, τα οποία επισκεφθήκαμε.

Προχωρήσαμε και κάναμε μία βόλτα για να δούμε το ποτάμι. Έχει και έναν μικρότερο, Nam khan River, ο οποίος συναντά τον μεγάλο Μεκόνγκ. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής δίπλα στον Μεκόνγκ και μας άρεσε που βλέπαμε τα πλοιάρια που έκαναν βόλτα στο ποτάμι. Είχε δύσει ο ήλιος και δυστυχώς δεν μπορούσαμε να κάνουμε βόλτα με κάποιο από αυτά τα πλοιάρια, γιατί ξεκινούν τη βόλτα από νωρίς για να δεις τη δύση του ηλίου. Καθίσαμε (οπότε) σε ένα μαγαζάκι να πιούμε μία μπύρα και να απολαύσουμε το σούρουπο στον ποταμό Μεκόνγκ.

Μετά επιστρέψαμε στο δρόμο της νυχτερινής αγοράς όπου η Ντίνα αγόρασε μερικά μικρά σουβενίρ. Όπως προχωρούσαμε ψάχναμε να βρούμε και κάπου για να φάμε. Δίπλα σε αυτή την αγορά υπήρχε μία πολύ μεγάλη πλατεία που γύρω-γύρω υπήρχαν πολλά μικρά μαγαζάκια όπου αγόραζες το φαγητό σου και καθόσουν σε κάποιο από τα άπειρα τραπέζια που υπήρχαν στην κεντρική πλατεία. Αυτό κάναμε και εμείς. Σε ένα από τα μαγαζάκια βάλαμε σε ένα ταψί, που μας έδωσε ένας εκεί, έξι σουβλάκια από διάφορα κρέατα και του τα δώσαμε να μας τα ψήσει. Τα πληρώσαμε και εκείνος μας έδωσε ένα ταμπελάκι με ένα νούμερο και μας είπε ένα καθίσουμε σε ένα οποιοδήποτε τραπέζι από τα άπειρα που υπήρχαν. Ήταν λίγο βρώμικο από τους προηγούμενους πελάτες και γι’ αυτό το καθαρίσαμε πρώτα και μετά καθίσαμε. Μετά από λίγο ήρθαν και τα σουβλάκια μας ψημένα, με ένα πιτσιρικά ο οποίος έψαξε και βρήκε το ταμπελάκι με το νούμερο που είχαμε πάνω στο τραπέζι μας. Σε όλον αυτό το χώρο, οι μισοί, ίσως και οι περισσότεροι πελάτες, ήταν τουρίστες.

Γενικά η πόλη έχει πολύ τουρισμό που κυρίως είναι νέοι άνθρωποι και φοιτητές. Έχει βέβαια και μεγαλύτερους, όπως και εμείς, καθώς φυσικά και πάρα πολλά γκρουπ. Αυτοί οι πιο μεγάλοι μοιάζουν σαν παλιοί χίπεις. Πολλοί έχουν τατού και ένα ανέμελο ντύσιμο, παντόφλα και σαντάλια

Γυρίσαμε στο δωμάτιο περίπου στις 9 για να ξεκουραστούμε.

Η πόλη έχει υψόμετρο 300 μέτρα, όμως οι θερμοκρασίες της είναι σχετικά χαμηλές. Μάλλον επειδή ήταν χειμώνας. Το απόγευμα κυκλοφορούσαμε βέβαια με κοντομάνικο, αλλά όταν έπεσε το σκοτάδι, ένα μικρό μπουφάν χωρίς να είναι απαραίτητο, δεν έπεφτε όμως και βαρύ αν το φορούσες. Την άλλη μέρα το πρωί στο μπαλκόνι το κρύο ήταν αρκετό και σίγουρα το μπουφάν ήταν απαραίτητο, όπως και το μακρύ παντελόνι. Ίσως εκεί να μην έχουν το τροπικό κλίμα σε τόσο μεγάλη ένταση. Η Luang Prabang βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 20 μοιρών. Είχα δει πριν το ταξίδι τις θερμοκρασίες της πόλης, αλλά πίστευα ότι η αίσθηση θα ήταν υψηλότερη.

Να έρθουμε τώρα και σε ένα πολύ πιο σοβαρό θέμα της πρώτης ημέρας του ταξιδιού μας. Το θέμα του ποδιού της Ντίνας. Στις βόλτες που κάναμε στην πόλη ήταν σαν να μην είχε κανένα πρόβλημα. Εντάξει, αν ήταν τελείως καλά θα κάναμε ένα χιλιόμετρο παραπάνω από τα τρία, τέσσερα που κάναμε. Φοράει την μπότα, που της κρατάει το πόδι μέχρι την κνήμη, και βαστά και μία μικρή μαγκούρα την οποία όμως δεν χρησιμοποιεί πολύ συχνά. Η κατάσταση δηλαδή είναι πολύ καλύτερη από αυτήν που περιμέναμε ότι θα είναι.