Λάος ΛΑΟΣ 2026: Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες.

[travelbreak]

Η βραδιά στο Πάκσε.

Η πτήση για το Πάκσε έγινε ομαλά και πήγε μια χαρά. Λίγο πριν τις τέσσερις ήμασταν στο Πάκσε. Πολύ γρήγορα ήρθανε και τα πράγματα μας στον ιμάντα και με το που βγήκαμε έξω μας καμάκωσε ένας με tuktuk και χωρίς παζάρια του δώσαμε 6€ και μας πήγε στο ξενοδοχείο που δεν απείχε περισσότερα από 3 km. Σίγουρα ήταν πολλά γι’ αυτόν αλλά για μας μία χαρά. Το ξενοδοχείο ήτανε κεντρικότατο και πολύ καλό, αλλά το δωμάτιο που μας έδωσαν δεν ήταν ούτε τόσο καθαρό ούτε τόσο καλό αν και ευρύχωρο. Όμως η διαρρύθμιση δεν ήταν καλή και γι’ αυτό μας φάνηκε στενό.

Αφήσαμε απλά τα πράγματα μας και ξεκινήσαμε μία πρώτη βόλτα στην πόλη πηγαίνοντας προς τη γέφυρα ενός ποταμού, που λέγεται Xe Don, που μετά από άλλα 200, 300 μέτρα καταλήγει στον Μεκόνγκκ. Είχαμε δει ένα πολύ ωραίο ναό όπως ερχόμασταν με το tuktuk και πήγαμε γρήγορα να τον δούμε. Δεν απείχε περισσότερα από 200 μέτρα από το ξενοδοχείο μας και μέσα στην πόλη είναι ο πιο σημαντικός. Το όνομά του είναι Wat Luang και φυσικά είναι βουδιστικός. Είναι πολύ όμορφος και τώρα γινόταν ανακαίνιση μάλιστα. Έχει δύο τρία μεγάλα καινούργια κτίρια και ένα παλιότερο, το οποίο όμως δεν το έχουν συντηρήσει. Βρίσκεται στην όχθη του ποταμού που προανέφερα, στον οποίο αμέσως μετά την επίσκεψη στο ναό πήγαμε για να κάνουμε βόλτα.

Έχει ένα υπερυψωμένο δρόμο ο οποίος κατευθύνεται προς τον Μεκόνγκ τον οποίο πήραμε και στο σούρουπο που έπεφτε είχε πολύ κόσμο. Οι τουρίστες ήτανε ελάχιστοι αλλά είχε πολλούς ντόπιους που είτε περπατούσαν κάνοντας βόλτα είτε έτρεχαν.

Μετά ο Xe Don κατέληγε στον Μεκόνγκ και συνεχίσαμε τη βόλτα μας προς το νότο, κατά την ροή του ποταμού δηλαδή. Ακολουθήσαμε αυτή την πορεία με τα πόδια βέβαια και στο βάθος φαινόταν μία τεράστια γέφυρα πάνω από τον Μεκόνγκ, καθώς και ένα μεγάλο άγαλμα του Βούδα πάνω σε ένα λόφο. Ταυτόχρονα από την αντίθετη κατεύθυνση βλέπαμε το ηλιοβασίλεμα με ωραία χρώματα. Προχωρώντας είδαμε στα αριστερά μας ένα πάρκο στο οποίο υποτίθεται ότι υπήρχε μία νυχτερινή αγορά η όποια όμως ουσιαστικά ήταν μόνο εστιατόρια με ελάχιστα εμπορικά καταστήματα. Εμείς προσπεράσαμε και προχωρήσαμε ακόμα ένα χιλιόμετρο για να δούμε ένα μέρος που είχε φώτα αλλά δεν ήταν κάτι σημαντικό.

Γυρίσαμε προς την πλευρά των εστιατορίων ψάχνοντας να δούμε κάτι που θα είχε ενδιαφέρον για να καθίσουμε για φαγητό. Όμως εγώ κατάλαβα ότι ήταν σχετικά ακριβά μαγαζιά και μάλιστα είχαν μπύρες μόνο μικρές. Γι’ αυτό πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο.

Αν και περάσαμε απ’ έξω από το ξενοδοχείο δεν μπήκαμε μέσα γιατί προχωρήσαμε μήπως βρούμε κάπου να καθίσουμε. Είχε κάποια μαγαζιά και στο τέλος και σε απόσταση 500 μέτρων από το ξενοδοχείο βρήκαμε αυτό που μας άρεσε περισσότερο. Το 70% των πελατών του ήταν τουρίστες. Δεν καθίσαμε γι’ αυτό, αλλά μας φάνηκε ένα καθωσπρέπει μαγαζί. Και πράγματι είχε μεγάλες μπύρες και πολύ καλό φαγητό. Εγώ παράγγειλα noodles με χοιρινό. Ήταν πολύ καλό και πολύ καυτερό, όπως βέβαια το είχα ζητήσει. Κάπως έτσι πέρασε η βραδιά μας στην πόλη Πάκσε.

Στις 8:30 φτάσαμε στο δωμάτιο και βάλαμε στην τηλεόραση να ακούσουμε Μητροπάνο και ταυτόχρονα ετοιμάζαμε τα πράγματα για την αυριανή εξόρμηση. Είχαμε συνεννοηθεί να έρθει ένας οδηγός να μας πάρει στις 8:00 το πρωί για να πάμε μία διήμερη εκδρομή στα τέσσερις χιλιάδες νησιά, Si Phan Don, που απέχουν κάπου 150 χιλιόμετρα από το Πάκσε. Θα πάμε όμως πρώτα από το γραφείο του πρακτορείου για να κανονίσουμε τα διαδικαστικά και να πληρώσουμε.

 

[Sassenach77]

βρήκαμε αυτό που μας άρεσε περισσότερο. Το 70% των πελατών του ήταν τουρίστες. Δεν καθίσαμε γι’ αυτό, αλλά μας φάνηκε ένα καθωσπρέπει μαγαζί. Και πράγματι είχε μεγάλες μπύρες και πολύ καλό φαγητό.

Πολύ μου αρέσουν τα κριτήρια επιλογής σου!

 

[travelbreak]

Πολύ μου αρέσουν τα κριτήρια επιλογής σου!

Δεν πιστεύω να αστειεύεσαι!
Μα όλοι αυτά τα κριτήρια, περίπου, δεν έχουν;
Να είναι εξασφαλισμένο το καλό φαγητό και το ποτό. Επίσης να μην είσαι μόνος σου στο μαγαζί. Θεωρώ ότι σε αυτές τις χώρες ένα καλό κριτήριο είναι και αν έχει αρκετό κόσμο. Και όχι ντόπιους αλλά ξένους.
Αν το μαγαζί έχει μόνο ντόπιους θα έχει καλό φαγητό γι' αυτούς αλλά για μένα μάλλον όχι.

 

[Sassenach77]

Δεν πιστεύω να αστειεύεσαι!
Μα όλοι αυτά τα κριτήρια, περίπου, δεν έχουν;

Στην ουσία χαριτολογώ με τις "μεγάλες μπύρες". Τι να κάνω, αφού μου αρέσουν οι μπύρες!!! Αλλά το "μεγάλες" που λες μου αρέσει πολύ!!!

Θεωρώ ότι σε αυτές τις χώρες ένα καλό κριτήριο είναι και αν έχει αρκετό κόσμο. Και όχι ντόπιους αλλά ξένους.
Αν το μαγαζί έχει μόνο ντόπιους θα έχει καλό φαγητό γι' αυτούς αλλά για μένα μάλλον όχι.

Πέρα απο τη πλάκα, το φαγητό είναι πολύ σημαντικό και όταν δεν το είχα μου στοίχισε και επηρέασε τις δραστηριότητες του ταξιδιού!... Και εγώ κοιτώ αυτό που κοιτάς εσύ, δλδ να υπάρχουν τουρίστες στο μαγαζί ή να έχω διαβάσει οτι προτείνεται απο τουρίστες. Καλή η τοπική εμπειρία αλλά όταν θέλεις να δεις πράγματα μπορεί να σου στοιχίσει και ολόκληρο το ταξίδι κάποιες φορές...

 

[travelbreak]

4.000 νησιά, πρώτος καταρράκτης.

Το δωμάτιο που κοιμηθήκαμε δεν ήταν καλό. Πρώτον δεν είχε ζεστό νερό για να κάνουμε μπάνιο. Πιστεύω ότι έφταιγε η πολύ χαμηλή τάση του ρεύματος, γι’ αυτό και δεν είχε πολύ δυνατό φως. Μάλιστα όταν άναβα το θερμοσίφωνο, το οποίο ήταν στυλ ταχυθερμοσίφωνα, τότε το φως μειωνόταν στο μπάνιο. Δεν ξέρω αν γινόταν το ίδιο και στο δωμάτιο. Σε όλα τα ξενοδοχεία που πήγαμε στη χώρα, στο μπάνιο για να κάνεις ντους δεν υπάρχει διαχωριστικό από την υπόλοιπη τουαλέτα, ούτε καμία κουρτίνα. Ήταν λίγο στρυμωγμένο και το κρεβάτι. Το παράθυρο επίσης δεν είχε σίτα για να το ανοίξουμε να πάρουμε αέρα. Αλλά και στο μπάνιο δεν είχε ανεμιστήρα για ανανέωση του αέρα.

Πήγαμε το πρωί για να πάρουμε πρωινό και η Ντίνα έφαγε μόνο λίγο ψωμί. Εγώ έφαγα τα δικά μου δύο αυγά ομελέτα όπως και εκείνα της Ντίνας, σύνολο τέσσερα. Έφαγα και μερικά μικρά λουκάνικα τα οποία όμως με έστειλαν δύο φορές στην τουαλέτα επειγόντως. Πάντως όλα αυτά με χόρτασαν και ήμουν μια χαρά.

Στις 8 κατεβήκαμε στη ρεσεψιόν και αφήσαμε τη μεγάλη βαλίτσα γιατί το βράδυ δεν θα μέναμε σε αυτό το ξενοδοχείο. Θα επιστρέφαμε την επομένη. Ήρθε ένας νεαρός με ένα μεγάλο αυτοκίνητο και μας πήρε για το διήμερο μας ταξίδι. Μαζί με αυτόν πήγαμε πρώτα στο τουριστικό γραφείο που μας είχε κλείσει το πακέτο και γνώρισα τον ιδιοκτήτη του γραφείου που ήταν ένας Ιταλός ονόματι Ρομπέρτο. Για το διήμερο ταξίδι στον Μεκόνγκ, και συγκεκριμένα στα τέσσερις χιλιάδες νησιά ζητούσε για το πλήρες πακέτο 352 δολάρια. Όμως με 193 δολάρια μπορούσε να στο κάνει αλλά θα πλήρωνες μόνος σου όλες τις εισόδους στις επισκέψεις που θα πηγαίναμε, και το ξενοδοχείο. Εγώ του είπα ότι προτιμώ να του δώσω τα 193 και να πληρώσω εγώ τις εισόδους μας. Άλλωστε είχα είδη πληρώσει το ξενοδοχείο που θα μέναμε την μία βραδιά. Βασικά δεν το είχα πληρώσει αλλά θα μου κρατούσαν τα χρήματα κάποια στιγμή. Τελικά με αυτό που του έκανα και του έδωσα μόνο τα 193 γλίτωσα περίπου τα μισά από τα υπόλοιπα 150.

Ξεκινήσαμε με τον νεαρό οδηγό που το όνομά του ήταν Κοπ. Είχε πάρει πολύ σοβαρά το ρόλο του οδηγού και πατούσε το γκάζι από 80 μέχρι 100 χλμ την ώρα. Στο νότο της χώρας οι δρόμοι δεν έχουν καμία σχέση με τους άλλους που είχαμε δει στο βορρά. Έχουν ελάχιστες τρύπες και συνήθως είναι ευθείες παντού. Αυτό βέβαια οφείλεται στο ότι το έδαφος είναι τελείως οριζόντιο.
Δεκάχρονο παιδί οδηγεί ηλεκτρικό μηχανάκι:

Η διαδρομή ήταν καλή και εγώ που καθόμουν μπροστά τραβούσα πολλές φωτογραφίες. Μόνο μία φορά του είπαμε να σταματήσει σε ένα μικρό ποταμάκι και ξεκουραστήκαμε για 10 λεπτά βλέποντας και ωραίες εικόνες.

Λίγο πριν τις 11:00 φτάσαμε στον πρώτο μας προορισμό που ήταν ο καταρράκτης Khong Phapeng waterfall, που ουσιαστικά ήταν το νερό του Μεκόνγκ που έπεφτε σε διάφορα σημεία. Από την είσοδο κάνοντας λίγο περπάτημα φτάσαμε στους συγκεκριμένους καταρράκτες. Για να καταλάβουμε όμως τι γίνεται πρέπει να πω ότι σε αυτή την περιοχή που βρισκόμασταν, δηλαδή των τεσσάρων χιλιάδων νησιών, ο ποταμός Μεκόνγκ φαρδαίνει πάρα πολύ, αρκετά χιλιόμετρα, και μέσα σε αυτά τα χιλιόμετρα βρίσκονται χιλιάδες νησιά από πολύ μικρά μέχρι και μεγαλύτερα που φτάνουν το μήκος και το πλάτος κάποιων χιλιομέτρων. Το ποτάμι που είναι τεράστιο λοιπόν, μοιράζεται σε μικρότερα κομμάτια. Στην περιοχή αυτή το ποτάμι από κάποιο υψόμετρο που βρίσκεται αναγκάζεται και κατεβαίνει μία δεκαριά ή 20 μέτρα πιο χαμηλά. Αυτό γίνεται όχι με ένα καταρράκτη αλλά με πολλούς μικρούς σαν να κατεβαίνει αναβαθμίδες το νερό. Έτσι οι τρεις καταρράκτες που επισκεφθήκαμε σήμερα ουσιαστικά έχουν το ίδιο στυλ. Όμως είναι πολύ όμορφοι γιατί βλέπεις από παντού να τρέχουν νερά. Σε αυτό τον πρώτο μας καταρράκτη κάναμε βόλτα μία ώρα και επιστρέψαμε για να συνεχίσουμε με τον Κοπ στους επόμενους προορισμούς μας.

Να και το λουλούδι σύμβολο στο Λάος:

Οδηγώντας από εκεί για περίπου 15 λεπτά φτάσαμε σε ένα λιμανάκι με το όνομα Nakadong.

Εκεί πλήρωσα το εισιτήριο και επιβιβαστήκαμε σε μία βάρκα οι τρεις μας μαζί με τον βαρκάρη για να πάμε στο νησί Don Khon, πού θα διανυκτερεύαμε αλλά και που θα βλέπαμε κάποια άλλα ενδιαφέροντα. Εδώ να πω ότι ο οδηγός μας άφησε το αυτοκίνητό του σε ένα πάρκινγκ και ήρθε και αυτός μαζί μας στο νησί στο οποίο δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν αυτοκίνητα. Μόνο tuktuk και μηχανάκια ή ποδήλατα. Η βαρκάδα ήταν καταπληκτική γιατί περνούσαμε από δεκάδες μικρά και μεγαλύτερα νησάκια μέχρι να φτάσουμε στο νησί μας. Οι εικόνες ήταν πολύ όμορφες και ενώ στην αρχή σκεφτόμασταν μήπως κάναμε κάποια βαρκάδα στο ποτάμι, με αυτή τη βόλτα ικανοποιηθήκαμε τόσο που δεν το συζητήσαμε καν για να κάνουμε κάτι παραπάνω.