Madrid me mata - Ένας ισπανικός Βαλεντίνος

[Extra muros]

Εισαγωγή - προετοιμασία

Μετά από τόσες περιηγήσεις στο δυτικό άκρο της Ιβηρικής, γνωστότερο ως Πορτογαλία (Γαλικία ακόμα δεν έφτασε η χάρη μας), είχε φτάσει πια το πλήρωμα του χρόνου να εξερευνηθεί και το υπόλοιπο. Λάθος ρήμα στην πραγματικότητα, αφού δε μιλάμε για “εξερεύνηση”, αλλά για μια πρώτη γεύση. Είπα να μην πρωτοτυπήσω και να αρχίσω συμβατικά τη γνωριμία μου με την Ισπανία από την πρωτεύουσά της, με πλήρη συναίσθηση ότι 4 νύχτες και 5 μέρες απλά θα άγγιζαν την επιφάνεια, όχι μόνο της Μαδρίτης, αλλά φυσικά και της μεγάλης αυτής χώρας - μωσαϊκού πολιτισμών και εθνοτήτων, τότε και τώρα.
Η ευκαιρία δόθηκε με τις κλασικές προσφορές της Μελαίνης Παρασκευής της Αιγαίου που λατρεύουμε να μισούμε στα 170 ευρώ φλεξ κατ’άτομο. Το αρχικό σχέδιο ήταν για αρχές Μαρτίου, αλλά οι τιμές εκτοξεύονταν, ενώ το Φλεβάρη μόνο συγκεκριμένα σαββατοκύριακα ήταν διαθέσιμα, εκ των οποίων το βαλεντίνικο είχε την καλύτερη τιμή στο πηγαινέλα. Το ταίρι δυστυχώς άδεια δεν μπορούσε να πάρει για εκείνη την περίοδο, οπότε κάπως ανορθόδοξα η παγκόσμια ημέρα αρκουδακίων (sic) με βρήκε με τη συνήθη και συνονόματη ταξιδιωτική μου παρέα.

H διαμονή αποδείχτηκε ακόμα πιο δύσκολη εξίσωση, για την επίλυση της οποίας ξοδεύτηκαν αρκετές εργατοώρες. Εντέλει καταλήξαμε σε χόστελ με ιδιωτικό δωμάτιο και μπάνιο σε τιμή λίγο κάτω από τα 100 ευρώ. Αποδείχτηκε αρκετά τίμια επιλογή, κυρίως λόγω της άριστης τοποθεσίας και της αψεγάδιαστης καθαριότητας, είχε όμως δυο σημαντικά μειονεκτήματα, που ήταν το αδιανόητα μικροσκοπικό μπάνιο, και η ανύπαρκτη μόνωση εσωτερικά, κάτι που επέτρεπε να ακούγεται ακόμα και η δόνηση(!) του κινητού στο δίπλα δωμάτιο, το οποίο κατοικούσαν Έλληνες. Την τελευταία μέρα μάλιστα μερακλώσανε κι έβαλαν Βίσση στη διαπασών πρωί-πρωί, γιατί εξάγουμε πολιτισμό, δεν παίζουμε. Εντέλει την προηγουμένη της αναχώρησης πέσαμε και σε κάτι άλλους συμπατριώτες μας, εις εκ των οποίων κατά σύμπτωση καθόταν και στην ίδια σειρά με μας στην πτήση της επιστροφής, που είχε κλείσει φλεξ 130 ευρώ στην Travel Tuesday μέσω τρίτου παρόχου, 40 ευρώ λιγότερα από μας τα θύματα της Βλακ Φράιντει, καλά πήγε κι αυτό.

Η πτήση της αναχώρησης έφυγε με αδόκητη ακρίβεια, με αρκετές αναταράξεις είναι η αλήθεια και μια κάπως ζορισμένη προσγείωση λόγω αέρα. Εκ των υστέρων καταλάβαμε ότι οι άνεμοι ήταν τα απόνερα μιας πολύ πιο σοβαρής κακοκαιρίας ονόματι Οριάνα , που έπληττε εκείνες τις μέρες άλλες περιοχές της Ισπανίας, προκαλώντας πολλές καταστροφές και δυστυχώς τουλάχιστον ένα θύμα. Στη διάρκεια του ταξιδιού μας πάντως ο καιρός ήταν αρκετά καλός, με λίγες μόνο συννεφιές, ψυχρός στο μεγαλύτερο μέρος της μέρας- και νύχτας -, αλλά με μεσημέρια όπου ο ήλιος γινόταν έως εκτυφλωτικός, κάνοντάς με να μετανιώσω που δεν πήρα τα γυαλιά μου μαζί.

Αφού προσανατολιστήκαμε κάπως στο αχανές αεροδρόμιο, βγάλαμε εισιτήριο για το μετρό, το οποίο ομολογώ πως δεν κατάλαβα ποτέ πώς ακριβώς λειτουργεί και ίσως η πιο έξυπνη κίνηση θα ήταν να βγάλουμε τουριστικό 5 ημερών στα 32 ή 33 ευρώ περιλαμβανομένου αεροδρομίου. Εμείς καταλήξαμε να βγάλουμε ένα 10 διαδρομών για 2 άτομα, που τελικά μάλλον ήταν περισσότερο κάτι σαν 5 διαδρομές ανά άτομο, ενώ όπως κατάλαβα οι αλλαγές μέσου ή διαδρομής επέφεραν νέα χρέωση 1,50 ευρώ. Αν και μη απαγορευτική στο περπάτημα πόλη, θεωρώ ότι για κάποιες αποστάσεις και συνδυασμούς χωρικά άσχετων σημείων ενδιαφέροντος η χρήση μετρό και λεωφορείου μας κέρδισε πολύτιμο χρόνο.

Κάναμε το τσεκιν, φάγαμε σχετικά μέτρια σε ένα ταπάδικο (sic) της γειτονιάς, αποζημιωθήκαμε ωστόσο με έναν εξαιρετικό μπακλαβά σε παρακείμενο μαγαζάκι, που διαφημιζόταν ως αραβοτούρκικος, αλλά με υπάλληλο ή ίσως μέλος οικογενειακής επιχείρησης μια νεαρή κοπέλα από το Αφγανιστάν. Νομίζω ότι της είπα κάτι πολύ κριντζ πράγματα για την αφγανική κοινότητα στην Αθήνα (να τις πω για τους σκοτωμένους στη Χίο δε μου πήγε καρδιά) και πόσο στενοχωριέμαι για την κατάσταση στην πατρίδα της, η έρμη κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι της, ποιός ξέρει πόσες τέτοιες βλακείες έχει ξανακούσει.

Όπως και να 'χει, είχαμε πλέον ξαναφορτίσει μπαταρίες, έτοιμες για την πρώτη βόλτα... Vamos entonces!

Το σουβενιράδικο - καφέ έναντι του χόστελ μας, που ενέπνευσε τον τίτλο της ιστορίας. Αργότερα, έμαθα (γκούγκλαρα) ότι πρόκειται για τίτλο περιοδικού του αντεργκράουντ καλλιτεχνικού κινήματος Movida, που με επίκεντρο τη Μαδρίτη εξαπλώθηκε σε όλα τα αστικά κέντρα της Ισπανίας τη δεκαετία του '80. Στη χώρα μας και διεθνώς ο γνωστότερος εκπρόσωπος του κινήματος είναι το δίχως άλλος ο Πέδρο Αλμοδόβαρ.

 

[Sassenach77]

Είπα να μην πρωτοτυπήσω και να αρχίσω συμβατικά τη γνωριμία μου με την Ισπανία από την πρωτεύουσά της,

Οι περισσότεροι ξεκινούν την χώρα με τη Βαρκελώνη νομίζω, οπότε μάλλον πρωτοτύπησες

καταλήξαμε σε χόστελ με ιδιωτικό δωμάτιο και μπάνιο

Το ίδιο είχαμε κάνει και εμείς τότε και ήταν πολύ καλή επιλογή!

Αναμένω τη ματιά σου για μία πόλη που μου άρεσε αρκετά μπορώ να πω! Με την πρώτη ευκαιρία θέλω να ξανα πάω!

 

[Extra muros]

Οι περισσότεροι ξεκινούν την χώρα με τη Βαρκελώνη νομίζω, οπότε μάλλον πρωτοτύπησες

Δίκιο έχεις, απλά το εννοούσα ως το συνήθη ευρωπαϊκό κανόνα.

 

[psilos3]

Οι περισσότεροι ξεκινούν την χώρα με τη Βαρκελώνη νομίζω, οπότε μάλλον πρωτοτύπησες

Σωστά αλλά όχι πάντα, αναλόγως τι θα βρει καθένας. Είχα βρει προ τετραετίας πλέον παρόμοια τιμή με αυτή που αναγράφεται και ξεκίνησα κι εγώ από Μαδρίτη, την οποία, συμφωνώ, βρήκα πολύ ωραία αν και δε το περίμενα.
Βέβαια μετά από λιγοστή εξερεύνηση καταλαβαίνεις ότι τα ωραία της χώρας αυτής δεν είναι ούτε στη Μαδρίτη, ούτε στη Βαρκελώνη.

Το αρχικό σχέδιο ήταν για αρχές Μαρτίου, αλλά οι τιμές εκτοξεύονταν, ενώ το Φλεβάρη μόνο συγκεκριμένα σαββατοκύριακα ήταν διαθέσιμα, εκ των οποίων το βαλεντίνικο είχε την καλύτερη τιμή στο πηγαινέλα.

Είναι γεγονός πως ο Φεβρουάριος είναι ίσως ο καλύτερος μήνας γι' αυτά τα ταξίδια, τουλάχιστον από άποψης τιμών, αεροπορικών εισιτηρίων και διαμονής.

Ανυπομονώ να διαβάσω άλλη μια ιστορία σου που είμαι σίγουρος ότι θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον όπως πάντα. Έπαιξε και Τολέδο να φανταστώ;

 

[Extra muros]

Είναι γεγονός πως ο Φεβρουάριος είναι ίσως ο καλύτερος μήνας γι' αυτά τα ταξίδια, τουλάχιστον από άποψης τιμών, αεροπορικών εισιτηρίων και διαμονής.

Ανυπομονώ να διαβάσω άλλη μια ιστορία σου που είμαι σίγουρος ότι θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον όπως πάντα. Έπαιξε και Τολέδο να φανταστώ;

Ευχαριστώ για τα ενθαρρυντικά σου λόγια.

Το καλό με τη νότια Ευρώπη είναι ότι πέρα από τις χαμηλότερες τιμές αυτού του μήνα, είναι και πιο αυξημένες οι πιθανότητες για καλό ή έστω υποφερτό καιρό. Όποιος βέβαια είναι ανθεκτικοτερος στο κρύο, σίγουρα βρίσκει πολύ καλές ευκαιρίες στους περισσότερους προορισμούς τ βορείου ημισφαιρίου.

Δε θα μπορούσα να το αφήσω απέξω το Τολέδο, ήταν απωθημένο χρόνων, πριν μάλιστα με πιάσει έντονα ο "ιός" των ταξιδιών. Πιστεύω με διανυκτέρευση όπως το έκανες εσύ θα ήταν το ιδανικό, γιατί αν είναι μια φορά μαγικά το πρωί, το βράδυ με ησυχία κ φωτισμό θα είναι πολύ υποβλητική. Κι έτσι όμως το ευχαριστηθηκα, όπως θα περιγράψω στην ώρα του.

 

[patrizia]

Πάνω στην ώρα μια καινούρια ιστορία για Μαδρίτη την οποία θα επισκεφθώ τον Απρίλιο.
Περιμένω τη συνέχεια σύντομα αν έχεις χρόνο!!!

 

[paefstra]

Δε θα μπορούσα να το αφήσω απέξω το Τολέδο, ήταν απωθημένο χρόνων, πριν μάλιστα με πιάσει έντονα ο "ιός" των ταξιδιών. Πιστεύω με διανυκτέρευση όπως το έκανες εσύ θα ήταν το ιδανικό, γιατί αν είναι μια φορά μαγικά το πρωί, το βράδυ με ησυχία κ φωτισμό θα είναι πολύ υποβλητική. Κι έτσι όμως το ευχαριστηθηκα, όπως θα περιγράψω στην ώρα του.

Κι εγω εμεινα βραδυ, ναι αξιζει παρα πολυ.
Γενικα η Μαδριτη ειναι ιδανικη για γυρα σε διπλανες πολεις και γι αυτο βγαζει και πολυημερο ταξιδι οσο φθηνοτερο γιατι τα μουσεια βγαινουν δωρεαν σε σχεση με τη Βαρκελωνη που και στα δυο χωλαινει.

 

[Sassenach77]

Σωστά αλλά όχι πάντα, αναλόγως τι θα βρει καθένας.

Δεν ξεκινούν όλοι με τα ίδια κριτήρια, αλλά σημασία έχει ο καθένας όπως βολεύεται. Ξέρω άτομο που έχει πάει ήδη 4-5 φορές Βαρκελώνη και εξακολουθεί να θέλει να πηγαίνει γιατί του αρέσει γενικά η πόλη! Οι περισσότεροι που γνωρίζω και άλλοι τόσοι που βλέπω και εδώ στο φόρουμ, ξεκινούν με Βαρκελώνη και μεγάλο ρόλο παίζει οτι είναι ένας αρκετά προωθημένος προορισμός (και όχι μόνο στην Ελλάδα), που έχει να προσφέρει αρκετά πράγματα.

Η δική μου απόπειρα την πρώτη φορά στην Ισπανία ήταν η Σεβίλλη. Δεν πήγα γιατί δεν έβρισκα αεροπορικά τις ημέρες που με βόλευαν. Τότε δεν είχα καθόλου ευελιξία στην άδεια. Τελικά βόλεψε η Βαρκελώνη (γιατί στόχος ήταν η Ισπανία με κάποιες προτεραιότητες) και στο γυρισμό ψάχναμε ΑΤΜ στο αεροδρόμιο για να βγάλουμε όσα περισσότερα χρήματα μπορούσαμε, γιατί η Ελλάδα είχε εισέλθει σε capital control όσο λείπαμε ...

Γενικα η Μαδριτη ειναι ιδανικη για γυρα σε διπλανες πολεις και γι αυτο βγαζει και πολυημερο ταξιδι οσο φθηνοτερο γιατι τα μουσεια βγαινουν δωρεαν σε σχεση με τη Βαρκελωνη που και στα δυο χωλαινει.

Σε κανένα μουσείο δεν μπήκα δωρεάν στη Μαδρίτη, αλλά στη Βαρκελώνη όντως ξεπαραδιάστηκα και βγήκα εκτός προϋπολογισμού.

 

[Extra muros]

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Puerta del Sol

...κι όταν λέμε όλοι, εννοούμε τους έξι βασικούς οδικούς άξονες που διασχίζουν ακτινωτά τη χώρα και συναντιούνται στο σημείο μηδέν, το οποίο σπανίως θα βρεις απάτητο.

Πιστέψτε με, ήταν η πιο "άδεια" από κόσμο λήψη που κατάφερα να πετύχω

Στην Ελλάδα η πλατεία έγινε ειδησεογραφικά γνωστή από το κίνημα των Indignados, άμεσο πρότυπο και πρόδρομο των δικών μας Αγανακτισμένων. Πόρτα πλέον δεν υπάρχει, καθώς αυτή αναφερόταν σε πύλη των παλαιών τειχών της πόλης, ήλιος όμως ακόμα άφθονος, χάρη στον ανατολικό προσανατολισμό της πλατείας. Το ιστορικότερο κτίριο της πλατείας είναι η πρώην έδρα του βασιλικού Ταχυδρομείου, που ανάγεται στον 18ο αιώνα, κι απέκτησε θλιβερή φήμη στα χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο ως έδρα της Διεύθυνσης Ασφαλείας του καθεστώτος, όπου ανακρίνονταν αντιφρονούντες με μεθόδους που όλοι μπορούμε να φανταστούμε. Στο κτήριο υπάρχουν επίσης δυο αναμνηστικές πλάκες, μία για τα θύματα των ναπολεόντειων πολέμων στις αρχές του 19ου αιώνα και άλλη μια για τα θύματα του κόβιντ. Στη διάρκεια της παραμονής μας συναντήσαμε τουλάχιστον μία ακόμα πλακέτα για το ίδιο θέμα, κάνοντας μας να συνειδητοποιήσουμε ότι στη χώρα μας εκκρεμεί κάτι τέτοιο, ενδεχομένως λόγω του πολιτικού φόρτου του ζητήματος, κυρίως της αντιπαράθεσης γύρω από τους εκτός ΜΕΘ διασωληνωθέντες που κατέληξαν. Ακριβώς από μπροστά κοιτάει αγέρωχα ο έφιππος ανδριάντας του Καρόλου Γ', που ήταν εκπρόσωπος της "πεφωτισμένης μοναρχίας" στη χώρα, γραπώνοντας μεταξύ άλλων - πεφωτισμένα πάντα - το βασίλειο της Νάπολης και της Σικελίας για λογαριασμό του ισπανικού στέμματος.

Άγαλμα Καρόλου και το κτίριο των βασιλικών ταχυδρομείων, σήμερα έδρα της τοπικής κυβέρνησης της αυτόνομης κοινότητας Μαδρίτης

Τα αγάλματα δεν τελειώνουν εδώ, καθώς λίγο πιο πέρα υψώνεται ρέπλικα της "Mariblanca", γλυπτού της Αφροδίτης το οποίο κοσμούσε άλλοτε ένα συντριβάνι του 17ου αιώνα που χάθηκε στη διάρκεια των διαδοχικών αναμορφώσεων της πλατείας.

Mariblanca

Όλα αυτά υπό τη σκιά της διάσημης διαφημιστικής επιγραφής του ανδαλουσιανού Σέρυ Τίο Πέπε, που, μετά από περιπλανήσεις πέριξ της πλατείας, κατέληξε στην τωρινή του θέση, πάνω από το αλλοτινό Hotel Paris.

H νυχτερινή λήψη ήταν προφανώς καλύτερη, αλλά το κινητό, όπως και με αρκετές άλλες φωτογραφίες, αποφάσισε να κάνει τα δικά του και να τις διακορεύσει κυριολεκτικά (file corrupted)

Καλά όλα αυτά, αλλά για την αρκούδα δε μας είπες ακόμα τίποτα, και σίγουρα δεν ήρθαμε ως εδώ για το κυνήγι - κατά το παλιό ανέκδοτο. Εννοείται λοιπόν ότι σούπερσταρ της Puerta del Sol δεν είναι παρά το άγαλμα "El Oso y el Madroño", δηλ. άρκτος και φραουλιά, έμβλημα της Μαδρίτης από το 13ο αιώνα. Μια από τις πολλές και πολλούς ινφλουέντζες (Α, Β, Η1Ν1 κοκ) που έκαναν στη διάρκεια της παραμονής μας γυρίσματα μπροστά από το βάρος 20 τόνων χάλκινο αρκούδι, επέμενε ότι δεν ήταν "oso", αλλά "osa", αλλά διέκοψε τόσες πολλές φορές τη λήψη που τελικά βαρεθήκαμε και μείναμε με την απορία. Το ίντερνετ και ο Εϊάης δε μας διαφώτισαν ιδιαίτερα, καθώς φαίνεται πως οι απόψεις ιστορικά διϊστανται, ενώ ο γλύπτης Antonio Navarro Santafé άφησε ανατομικά ασαφές το συγκεκριμένο κομμάτι, κάτι σαν τις κούκλες της Mattel. Πού να το ήξερε κι αυτός το 1967, όταν κατ'ανάθεση του δημοτικού συμβουλίου της Μαδρίτης έφτιαχνε το έργο, ότι η αρκούδα θα κατέληγε κατά λάθος non binary, εν μέσω δικτατορίας και πολύ πριν η πόλη αναδειχτεί σε εξέχοντα φιλο-ΛΟΑΤΚΙ διεθνή προορισμό. Όπως και να 'χει, η αρκούδ@ πέφτει συνεχώς θύμα παρενόχλησης από τα εκατομμύρια των επισκεπτών που τη θωπεύουν, σε σημείο αποχρωματισμού ορισμένων μερών του γλυπτού. Ακόμα και στο καταφλέβαρο, τις περισσότερες ώρες της μέρας και της νύχτας γινόταν λαϊκό προσκύνημα γύρω από το άγαλμα. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι η Μαδρίτη (εικάζω κι άλλες ακόμα δημοφιλέστερες περιοχές της χώρας το ίδιο) δεν έχει ακριβώς χαμηλή σαιζόν, αλλά μια υψηλή περίοδο από τη μια και από την άλλη την κόλαση του Δάντη- όχι μόνο θερμοκρασιακά. Για μια καλή ημερήσια λήψη της μαδριλένικης μασκότ πάντως, επέστρεψα πουρνό-πουρνό το πρωί της τρίτης μέρας, με στόχο να πετύχω το σημείο σχεδόν άδειο, κάπως σαν το Θάνο Πλεύρη στην πλατεία Εξαρχείων προ ολίγων ετών - ναι, ό,τι θυμάμαι χαίρομαι.

Λαός, όχι αστεία...

Κροπ (κεφαλών) μέχρι να σβήσει ο ήλιος και να μείνει σκέτη η puerta...