Extra muros
Member
- Μηνύματα
- 300
- Likes
- 2.253
Εισαγωγή - προετοιμασία
Μετά από τόσες περιηγήσεις στο δυτικό άκρο της Ιβηρικής, γνωστότερο ως Πορτογαλία (Γαλικία ακόμα δεν έφτασε η χάρη μας), είχε φτάσει πια το πλήρωμα του χρόνου να εξερευνηθεί και το υπόλοιπο. Λάθος ρήμα στην πραγματικότητα, αφού δε μιλάμε για “εξερεύνηση”, αλλά για μια πρώτη γεύση. Είπα να μην πρωτοτυπήσω και να αρχίσω συμβατικά τη γνωριμία μου με την Ισπανία από την πρωτεύουσά της, με πλήρη συναίσθηση ότι 4 νύχτες και 5 μέρες απλά θα άγγιζαν την επιφάνεια, όχι μόνο της Μαδρίτης, αλλά φυσικά και της μεγάλης αυτής χώρας - μωσαϊκού πολιτισμών και εθνοτήτων, τότε και τώρα.
Η ευκαιρία δόθηκε με τις κλασικές προσφορές της Μελαίνης Παρασκευής της Αιγαίου που λατρεύουμε να μισούμε στα 170 ευρώ φλεξ κατ’άτομο. Το αρχικό σχέδιο ήταν για αρχές Μαρτίου, αλλά οι τιμές εκτοξεύονταν, ενώ το Φλεβάρη μόνο συγκεκριμένα σαββατοκύριακα ήταν διαθέσιμα, εκ των οποίων το βαλεντίνικο είχε την καλύτερη τιμή στο πηγαινέλα. Το ταίρι δυστυχώς άδεια δεν μπορούσε να πάρει για εκείνη την περίοδο, οπότε κάπως ανορθόδοξα η παγκόσμια ημέρα αρκουδακίων (sic) με βρήκε με τη συνήθη και συνονόματη ταξιδιωτική μου παρέα.
H διαμονή αποδείχτηκε ακόμα πιο δύσκολη εξίσωση, για την επίλυση της οποίας ξοδεύτηκαν αρκετές εργατοώρες. Εντέλει καταλήξαμε σε χόστελ με ιδιωτικό δωμάτιο και μπάνιο σε τιμή λίγο κάτω από τα 100 ευρώ. Αποδείχτηκε αρκετά τίμια επιλογή, κυρίως λόγω της άριστης τοποθεσίας και της αψεγάδιαστης καθαριότητας, είχε όμως δυο σημαντικά μειονεκτήματα, που ήταν το αδιανόητα μικροσκοπικό μπάνιο, και η ανύπαρκτη μόνωση εσωτερικά, κάτι που επέτρεπε να ακούγεται ακόμα και η δόνηση(!) του κινητού στο δίπλα δωμάτιο, το οποίο κατοικούσαν Έλληνες. Την τελευταία μέρα μάλιστα μερακλώσανε κι έβαλαν Βίσση στη διαπασών πρωί-πρωί, γιατί εξάγουμε πολιτισμό, δεν παίζουμε. Εντέλει την προηγουμένη της αναχώρησης πέσαμε και σε κάτι άλλους συμπατριώτες μας, εις εκ των οποίων κατά σύμπτωση καθόταν και στην ίδια σειρά με μας στην πτήση της επιστροφής, που είχε κλείσει φλεξ 130 ευρώ στην Travel Tuesday μέσω τρίτου παρόχου, 40 ευρώ λιγότερα από μας τα θύματα της Βλακ Φράιντει, καλά πήγε κι αυτό.
Η πτήση της αναχώρησης έφυγε με αδόκητη ακρίβεια, με αρκετές αναταράξεις είναι η αλήθεια και μια κάπως ζορισμένη προσγείωση λόγω αέρα. Εκ των υστέρων καταλάβαμε ότι οι άνεμοι ήταν τα απόνερα μιας πολύ πιο σοβαρής κακοκαιρίας ονόματι Οριάνα , που έπληττε εκείνες τις μέρες άλλες περιοχές της Ισπανίας, προκαλώντας πολλές καταστροφές και δυστυχώς τουλάχιστον ένα θύμα. Στη διάρκεια του ταξιδιού μας πάντως ο καιρός ήταν αρκετά καλός, με λίγες μόνο συννεφιές, ψυχρός στο μεγαλύτερο μέρος της μέρας- και νύχτας -, αλλά με μεσημέρια όπου ο ήλιος γινόταν έως εκτυφλωτικός, κάνοντάς με να μετανιώσω που δεν πήρα τα γυαλιά μου μαζί.
Αφού προσανατολιστήκαμε κάπως στο αχανές αεροδρόμιο, βγάλαμε εισιτήριο για το μετρό, το οποίο ομολογώ πως δεν κατάλαβα ποτέ πώς ακριβώς λειτουργεί και ίσως η πιο έξυπνη κίνηση θα ήταν να βγάλουμε τουριστικό 5 ημερών στα 32 ή 33 ευρώ περιλαμβανομένου αεροδρομίου. Εμείς καταλήξαμε να βγάλουμε ένα 10 διαδρομών για 2 άτομα, που τελικά μάλλον ήταν περισσότερο κάτι σαν 5 διαδρομές ανά άτομο, ενώ όπως κατάλαβα οι αλλαγές μέσου ή διαδρομής επέφεραν νέα χρέωση 1,50 ευρώ. Αν και μη απαγορευτική στο περπάτημα πόλη, θεωρώ ότι για κάποιες αποστάσεις και συνδυασμούς χωρικά άσχετων σημείων ενδιαφέροντος η χρήση μετρό και λεωφορείου μας κέρδισε πολύτιμο χρόνο.
Κάναμε το τσεκιν, φάγαμε σχετικά μέτρια σε ένα ταπάδικο (sic) της γειτονιάς, αποζημιωθήκαμε ωστόσο με έναν εξαιρετικό μπακλαβά σε παρακείμενο μαγαζάκι, που διαφημιζόταν ως αραβοτούρκικος, αλλά με υπάλληλο ή ίσως μέλος οικογενειακής επιχείρησης μια νεαρή κοπέλα από το Αφγανιστάν. Νομίζω ότι της είπα κάτι πολύ κριντζ πράγματα για την αφγανική κοινότητα στην Αθήνα (να τις πω για τους σκοτωμένους στη Χίο δε μου πήγε καρδιά) και πόσο στενοχωριέμαι για την κατάσταση στην πατρίδα της, η έρμη κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι της, ποιός ξέρει πόσες τέτοιες βλακείες έχει ξανακούσει.
Όπως και να 'χει, είχαμε πλέον ξαναφορτίσει μπαταρίες, έτοιμες για την πρώτη βόλτα... Vamos entonces!
Το σουβενιράδικο - καφέ έναντι του χόστελ μας, που ενέπνευσε τον τίτλο της ιστορίας. Αργότερα, έμαθα (γκούγκλαρα) ότι πρόκειται για τίτλο περιοδικού του αντεργκράουντ καλλιτεχνικού κινήματος Movida, που με επίκεντρο τη Μαδρίτη εξαπλώθηκε σε όλα τα αστικά κέντρα της Ισπανίας τη δεκαετία του '80. Στη χώρα μας και διεθνώς ο γνωστότερος εκπρόσωπος του κινήματος είναι το δίχως άλλος ο Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Μετά από τόσες περιηγήσεις στο δυτικό άκρο της Ιβηρικής, γνωστότερο ως Πορτογαλία (Γαλικία ακόμα δεν έφτασε η χάρη μας), είχε φτάσει πια το πλήρωμα του χρόνου να εξερευνηθεί και το υπόλοιπο. Λάθος ρήμα στην πραγματικότητα, αφού δε μιλάμε για “εξερεύνηση”, αλλά για μια πρώτη γεύση. Είπα να μην πρωτοτυπήσω και να αρχίσω συμβατικά τη γνωριμία μου με την Ισπανία από την πρωτεύουσά της, με πλήρη συναίσθηση ότι 4 νύχτες και 5 μέρες απλά θα άγγιζαν την επιφάνεια, όχι μόνο της Μαδρίτης, αλλά φυσικά και της μεγάλης αυτής χώρας - μωσαϊκού πολιτισμών και εθνοτήτων, τότε και τώρα.
Η ευκαιρία δόθηκε με τις κλασικές προσφορές της Μελαίνης Παρασκευής της Αιγαίου που λατρεύουμε να μισούμε στα 170 ευρώ φλεξ κατ’άτομο. Το αρχικό σχέδιο ήταν για αρχές Μαρτίου, αλλά οι τιμές εκτοξεύονταν, ενώ το Φλεβάρη μόνο συγκεκριμένα σαββατοκύριακα ήταν διαθέσιμα, εκ των οποίων το βαλεντίνικο είχε την καλύτερη τιμή στο πηγαινέλα. Το ταίρι δυστυχώς άδεια δεν μπορούσε να πάρει για εκείνη την περίοδο, οπότε κάπως ανορθόδοξα η παγκόσμια ημέρα αρκουδακίων (sic) με βρήκε με τη συνήθη και συνονόματη ταξιδιωτική μου παρέα.
H διαμονή αποδείχτηκε ακόμα πιο δύσκολη εξίσωση, για την επίλυση της οποίας ξοδεύτηκαν αρκετές εργατοώρες. Εντέλει καταλήξαμε σε χόστελ με ιδιωτικό δωμάτιο και μπάνιο σε τιμή λίγο κάτω από τα 100 ευρώ. Αποδείχτηκε αρκετά τίμια επιλογή, κυρίως λόγω της άριστης τοποθεσίας και της αψεγάδιαστης καθαριότητας, είχε όμως δυο σημαντικά μειονεκτήματα, που ήταν το αδιανόητα μικροσκοπικό μπάνιο, και η ανύπαρκτη μόνωση εσωτερικά, κάτι που επέτρεπε να ακούγεται ακόμα και η δόνηση(!) του κινητού στο δίπλα δωμάτιο, το οποίο κατοικούσαν Έλληνες. Την τελευταία μέρα μάλιστα μερακλώσανε κι έβαλαν Βίσση στη διαπασών πρωί-πρωί, γιατί εξάγουμε πολιτισμό, δεν παίζουμε. Εντέλει την προηγουμένη της αναχώρησης πέσαμε και σε κάτι άλλους συμπατριώτες μας, εις εκ των οποίων κατά σύμπτωση καθόταν και στην ίδια σειρά με μας στην πτήση της επιστροφής, που είχε κλείσει φλεξ 130 ευρώ στην Travel Tuesday μέσω τρίτου παρόχου, 40 ευρώ λιγότερα από μας τα θύματα της Βλακ Φράιντει, καλά πήγε κι αυτό.
Η πτήση της αναχώρησης έφυγε με αδόκητη ακρίβεια, με αρκετές αναταράξεις είναι η αλήθεια και μια κάπως ζορισμένη προσγείωση λόγω αέρα. Εκ των υστέρων καταλάβαμε ότι οι άνεμοι ήταν τα απόνερα μιας πολύ πιο σοβαρής κακοκαιρίας ονόματι Οριάνα , που έπληττε εκείνες τις μέρες άλλες περιοχές της Ισπανίας, προκαλώντας πολλές καταστροφές και δυστυχώς τουλάχιστον ένα θύμα. Στη διάρκεια του ταξιδιού μας πάντως ο καιρός ήταν αρκετά καλός, με λίγες μόνο συννεφιές, ψυχρός στο μεγαλύτερο μέρος της μέρας- και νύχτας -, αλλά με μεσημέρια όπου ο ήλιος γινόταν έως εκτυφλωτικός, κάνοντάς με να μετανιώσω που δεν πήρα τα γυαλιά μου μαζί.
Αφού προσανατολιστήκαμε κάπως στο αχανές αεροδρόμιο, βγάλαμε εισιτήριο για το μετρό, το οποίο ομολογώ πως δεν κατάλαβα ποτέ πώς ακριβώς λειτουργεί και ίσως η πιο έξυπνη κίνηση θα ήταν να βγάλουμε τουριστικό 5 ημερών στα 32 ή 33 ευρώ περιλαμβανομένου αεροδρομίου. Εμείς καταλήξαμε να βγάλουμε ένα 10 διαδρομών για 2 άτομα, που τελικά μάλλον ήταν περισσότερο κάτι σαν 5 διαδρομές ανά άτομο, ενώ όπως κατάλαβα οι αλλαγές μέσου ή διαδρομής επέφεραν νέα χρέωση 1,50 ευρώ. Αν και μη απαγορευτική στο περπάτημα πόλη, θεωρώ ότι για κάποιες αποστάσεις και συνδυασμούς χωρικά άσχετων σημείων ενδιαφέροντος η χρήση μετρό και λεωφορείου μας κέρδισε πολύτιμο χρόνο.
Κάναμε το τσεκιν, φάγαμε σχετικά μέτρια σε ένα ταπάδικο (sic) της γειτονιάς, αποζημιωθήκαμε ωστόσο με έναν εξαιρετικό μπακλαβά σε παρακείμενο μαγαζάκι, που διαφημιζόταν ως αραβοτούρκικος, αλλά με υπάλληλο ή ίσως μέλος οικογενειακής επιχείρησης μια νεαρή κοπέλα από το Αφγανιστάν. Νομίζω ότι της είπα κάτι πολύ κριντζ πράγματα για την αφγανική κοινότητα στην Αθήνα (να τις πω για τους σκοτωμένους στη Χίο δε μου πήγε καρδιά) και πόσο στενοχωριέμαι για την κατάσταση στην πατρίδα της, η έρμη κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι της, ποιός ξέρει πόσες τέτοιες βλακείες έχει ξανακούσει.
Όπως και να 'χει, είχαμε πλέον ξαναφορτίσει μπαταρίες, έτοιμες για την πρώτη βόλτα... Vamos entonces!
Το σουβενιράδικο - καφέ έναντι του χόστελ μας, που ενέπνευσε τον τίτλο της ιστορίας. Αργότερα, έμαθα (γκούγκλαρα) ότι πρόκειται για τίτλο περιοδικού του αντεργκράουντ καλλιτεχνικού κινήματος Movida, που με επίκεντρο τη Μαδρίτη εξαπλώθηκε σε όλα τα αστικά κέντρα της Ισπανίας τη δεκαετία του '80. Στη χώρα μας και διεθνώς ο γνωστότερος εκπρόσωπος του κινήματος είναι το δίχως άλλος ο Πέδρο Αλμοδόβαρ.
