Λάος ΛΑΟΣ 2026: Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες.

[YiannisTS]

Μήπως τα κανάτια είναι τίποτε χρονοκάψουλες από το παρελθόν ή από το μέλλον;

 

[travelbreak]

Μήπως τα κανάτια είναι τίποτε χρονοκάψουλες από το παρελθόν ή από το μέλλον;

Χρονοκάψουλες μπορεί.
Πάντως να έβαζαν κρασί δεν το σκέφτηκε κανείς, όπως φαίνεται.

 

[Sam-chal]

Χρονοκάψουλες μπορεί.
Πάντως να έβαζαν κρασί δεν το σκέφτηκε κανείς, όπως φαίνεται.

Κρασί ή αποθηκευτικός χώρος για τρόφιμα;

 

[travelbreak]

Κρασί ή αποθηκευτικός χώρος για τρόφιμα;

Οι επιστήμονες και ερευνητές λένε ότι χρησίμευαν για να τοποθετούν τα σώματα των νεκρών μέσα, λίγο πριν την οριστική ταφή τους. Η οποία μάλιστα λένε ότι γινόταν και δίπλα σε αυτά.
Αμπέλια πάντως δεν νομίζω ότι καλλιεργούσαν γιατί ίσως δεν καλλιεργούν και τώρα εκεί. Λόγω κλιματικών συνθηκών αλλά κυρίως λόγω του ότι δεν ήταν στην κουλτούρα τους το αλκοόλ. Αυτά είναι δικές μου υποθέσεις.

 

[travelbreak]

Περιήγηση στις περιοχές των Αγγείων (2)
Κάπου είδαμε τα χόρτα που ξεραίνουν για να τα κάνουν σκούπες. Ήταν εντυπωσιακό:

Να και οι σκούπες:

Πριν πάμε στον τρίτο και τελευταίο χώρο των κανατιών, είχαμε κανονίσει να πάμε στο λεγόμενο χωριό των κουταλιών: Ban Napia (Spoon Village). Πήγαμε σε ένα χωριό που είχε πολύ όμορφα παλιά ξύλινα σπίτια και εκεί γινόταν το εξής καταπληκτικό: οι άνθρωποι μάζευαν αλουμίνιο από τα πεσμένα ελικόπτερα ή αεροπλάνα, ίσως και από κομμάτια βόμβας και το έλειωναν φτιάχνοντας διάφορα αντικείμενα. Και το κυριότερο αντικείμενο που έφτιαχναν είναι το κουτάλι της σούπας. Εξ ου και το όνομα του χωριού. Έφτιαχναν όμως και πιρούνια και ανοιχτήρια. Αυτό γινόταν σε πάρα πολλά σπίτια του χωριού, αφού οι κάτοικοι πλέον ζούσαν από αυτό κάνοντας τη δουλειά πολλά χρόνια. Βέβαια εμείς πλέον δεν χρησιμοποιούμε αλουμίνιο σε φαγητά αλλά ο οδηγός μας είπε ότι εδώ τα χρησιμοποιούν κατά κόρον.

Εκεί που σταματήσαμε είδαμε μία αυλή γεμάτη με κομμάτια από βόμβες.

Δίπλα στο σπίτι είχαν ένα μικρό φούρνο και μια γυναίκα έφτιαχνε εκείνη τη στιγμή κουτάλια.

Σε ένα σιδερένιο μικρό δοχείο έβαζε κομμάτια μικρά από αλουμίνιο. Μετά έχωνε το δοχείο αυτό σε μια τρύπα για να το βάλει μέσα στο φούρνο. Μετά είχε έτοιμα καλούπια και τραβούσε το μικρό δοχείο βάζοντας το λιωμένο αλουμίνιο στα καλούπια τα οποία έκλεινε καλά και συνέχιζε με το επόμενο. Τα καλούπια που είχε ήταν όλα κι όλα τέσσερα ή πέντε και μέχρι να καλουπώσει τα κουτάλια σε αυτά κρύωνε το πρώτο και το άδειαζε και έβαζε το καινούργιο λιωμένο αλουμίνιο. Θα μπορούσε μόνη της να φτιάχνει και 5 κουτάλια σε κάθε λεπτό. Όμως αυτά τα κουτάλια για να χρησιμοποιηθούν θα έπρεπε να τα τρίψει ο άντρας της (μάλλον) που ήταν εκεί με ένα γυαλόχαρτο για να μην κόβουν το στόμα όταν τα χρησιμοποιείς. Εμείς πήραμε τρία ανοιχτήρια, δύο κουτάλια, ένα πιρούνι και ένα πολύ μικρό σταυρό από αλουμίνιο και όλα αυτά και δώσαμε 200.000 κιπ. Εννοείται ότι είναι αναμνηστικά και μερικά θα τα κάνουμε δώρο.

Είχε πολύ ενδιαφέρον αυτή η στάση όχι μόνο επειδή είδαμε τη διαδικασία αλλά και επειδή είδαμε κάτι τελείως πρωτότυπο που κάνουν άνθρωποι χωρίς κανένα ιδιαίτερα μεγάλο επενδυτικό μέσον.

Στη συνέχεια έπρεπε να επισκεφθούμε τον υπ’ αριθμόν 1 χώρο Κανατιών. Αυτός βρίσκεται σχετικά κοντά στην πόλη σε απόσταση λιγότερη των 10 χιλιομέτρων και είναι πιο περιποιημένος από τους άλλους. Αφού πληρώσαμε την συνήθη είσοδο των 30.000 κιπ ο καθένας, μας πήρε ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο και μας ανέβασε 500 μέτρα πιο ψηλά πάνω σε ένα λόφο που ήταν η είσοδος για τα κανάτια. Όταν τελειώσαμε περιμέναμε το ίδιο αυτοκίνητο να μας κατεβάσει αλλά είχε χαλάσει και πήγε ο οδηγός μας και έφερε το δικό του και έτσι κατεβήκαμε.

Στο χώρο 1 των Αγγείων, λόγω του ότι είναι κοντά στην πόλη υπήρχε πάρα πολύς κόσμος και οι περισσότεροι ήταν ντόπιοι. Επίσης ο χώρος ήταν πολύ μεγαλύτερος και μέσα σε αυτόν έβλεπες και πολλούς κρατήρες από βόμβες που είχαν πέσει την περίοδο των πολέμων. Ο χώρος αυτός ήταν μεγάλος και σε έκταση αλλά και σε αριθμό κανατιών. Οι πέτρες για την κατασκευή των Αγγείων δεν βρίσκονταν κοντά στην περιοχή τοποθέτησής τους, αλλά συνήθως σε μία απόσταση 7, 8 χιλιομέτρων. Τώρα με κάποιο τρόπο θα τα έφερναν μέχρι εκεί, αφού αυτές οι πέτρες σίγουρα θα ζυγίζουν από ένα μέχρι πέντε τόνους οι μεγάλες.

Και εκεί ο χώρος ήταν γεμάτος από κρατήρες βομβών:

Κάναμε τις βόλτες μας και εκεί για πάνω από μισή ώρα και επιστρέψαμε για να πάρουμε το αυτοκίνητο και να πάμε σε ένα ακόμα προορισμό που ήταν ένα τεράστιο άγαλμα ενός Βούδα σε ένα πολύ υψηλό λόφο, Thonghaiheen Xaiyalam Temple (Wat Hai Heen). Τον είχαμε δει από την πρώτη μέρα που ήρθαμε στην πόλη αφού φαινόταν από πολύ μακριά και δεν θέλαμε να τον αφήσουμε χωρίς επίσκεψη.

Στον επόμενο χάρτη φαίνονται διαδοχικά τα μέρη που επισκεφτήκαμε σήμερα στο δεύτερο μισό της μέρας:

Λίγο μετά τις τέσσερις φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας και αποχαιρετήσαμε τον οδηγό, ο οποίος θα έρθει αύριο το πρωί να μας μεταφέρει πάλι στο αεροδρόμιο. Κάτσαμε στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου και ήπιαμε από μία μπύρα να ξεκουραστούμε λίγο και κατά τις πέντε φύγαμε για να πάμε στην πόλη για τη γνωστή βόλτα και το φαγητό. Σκεφτήκαμε να φάμε κάπου αλλού και όχι στο χθεσινό αλλά δεν είχε επιτυχία το εγχείρημά μας.

Είδα σε μία ψησταριά κάτι λιγουρευτά χοιρινά πόδια ψητά και είπα να φάω ένα, αφού η Ντίνα δεν είχε σκοπό να δοκιμάσει τίποτα. Όμως όταν ρώτησα την τιμή και μου είπε 250.000 κιπ, σκέφτηκα ότι μάλλον πήγε να με κλέψει, γιατί αυτό το κομμάτι ήταν όλο κόκκαλο και είχε πολύ λίγο κρέας. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο μισθός στο Λάος κυμαίνεται γύρω στο ένα εκατομμύριο κιπ. Μου έλεγε μάλιστα ο οδηγός ότι ένα πολύ ωραίο σπίτι, μονοκατοικία, μπορεί να κάνει 20 ως 30 χιλιάδες δολάρια. Ένα σπίτι ίδιων τετραγωνικών στην Ελλάδα θα κόστιζε πάνω από 200 χιλιάδες μόνο η κατασκευή του. Όταν λοιπόν η κοπέλα μας είπε ότι και η μπύρα κόστιζε 25.000 κιπ, και θα ήταν μικρού μεγέθους, σηκωθήκαμε και φύγαμε.

Αποφασίσαμε να πάμε στο χθεσινό μαγαζί και πήραμε τα ίδια πράγματα, απλά εγώ αντί για ρύζι τους είπα να μου βάλουν noodles και ήταν καλύτερο από το ρύζι που είχα φάει χθες. Η Ντίνα φυσικά ήπιε μόνο μία μπύρα. Είχαμε παρατηρήσει και το προηγούμενο βράδυ, ότι η σερβιτόρα μας έφερε την μπύρα κλειστή. Μας έφερε και ένα ανοιχτήρι και τελικά έφυγε. Αναγκαστήκαμε και την ανοίξαμε μόνοι μας. Το ίδιο έκανε και σήμερα, αλλά εγώ της έδωσα με τρόπο το ανοιχτήρι για να ανοίξει την μπύρα. Προσπάθησε η καημένη αλλά τελικά δεν ήξερε να την ανοίγει και εγώ της έδειξα. Πλάκα είχε! Στην επόμενη φωτογραφία φαίνεται και το ανοιχτήρι πάνω στο τραπέζι:

 

[Sassenach77]

Οι επιστήμονες και ερευνητές λένε ότι χρησίμευαν για να τοποθετούν τα σώματα των νεκρών μέσα, λίγο πριν την οριστική ταφή τους. Η οποία μάλιστα λένε ότι γινόταν και δίπλα σε αυτά.

Κάτι σαν τις επιτύμβιες στήλες stecci. Πολύ ενδιαφέρον!

 

[poised]

Αμπέλια πάντως δεν νομίζω ότι καλλιεργούσαν γιατί ίσως δεν καλλιεργούν και τώρα εκεί. Λόγω κλιματικών συνθηκών αλλά κυρίως λόγω του ότι δεν ήταν στην κουλτούρα τους το αλκοόλ. Αυτά είναι δικές μου υποθέσεις.

Παρόλο που δε ξέρω τι κλιματικές συνθήκες χρειάζονται τα σταφύλια, πιστεύω ισχύει ότι ο τροπικός καιρός δεν τα ευνοεί γιατί γενικά στην ΝΑ Ασία δε βρίσκεις ντόπια σταφύλια. Στις ελάχιστες περιοχές που βγάζουν είναι πανάκριβα, άρα αν υπήρχε τρόπος να τα καλλιεργήσουν και αλλού θα το έκαναν και μάλλον δε μπορούν. Γευστικά πάντως δε λένε τίποτα για να μη πω ότι μάλλον είναι χάλια, γι αυτό και η αγορά τώρα είναι γεμάτη από κινέζικες εισαγωγές που πρέπει να είναι φίσκα στις ορμόνες.

Αλλά το ότι δεν είναι στη κουλτούρα τους το αλκοόλ δε νομίζω ότι ισχύει, σε κάθε ευκαιρία το πιώμα συνήθως είναι μέχρι θανάτου

 

[travelbreak]

Αλλά το ότι δεν είναι στη κουλτούρα τους το αλκοόλ δε νομίζω ότι ισχύει, σε κάθε ευκαιρία το πιώμα συνήθως είναι μέχρι θανάτου

Έχω ακούσει, και ισχύει για μεγάλο ποσοστό ανθρώπων εκεί, ότι οι λαοί της Άπω Ανατολής έχουν μια γενετική παραλλαγή και ο οργανισμός τους δε μεταβολίζει το αλκοόλ (από ΑΙ).
Ίσως γι αυτό άλλοι το αποφεύγουν και άλλοι μεθάνε εύκολα.

 

[travelbreak]

Περί γάμου στο Λάος.

Γυρίσαμε σχετικά νωρίς στο δωμάτιο για να φάει η Ντίνα κάποιες μπανάνες που είχαμε ψωνίσει από την αγορά νωρίτερα πριν πάμε για το φαγητό. Η μέρα μας σήμερα έχει τρομερό ενδιαφέρον και καθόλου δεν μετανιώσαμε που δώσαμε τα χρήματα στον οδηγό να μας κάνει αυτές τις εκδρομές χθες και σήμερα. Όχι μόνο γιατί είδαμε τα συγκεκριμένα σημεία ενδιαφέροντος αλλά και γιατί είδαμε και πάρα πολλά άλλα πράγματα στη διαδρομή. Επίσης να σημειώσω ότι πολύ συχνά μιλούσαμε με τον Yang Lee για το Λάος και μου είπε πάρα πολλά πράγματα. Για παράδειγμα μου είπε ότι όταν παντρεύεται ένας άντρας πληρώνει στον πατέρα της νύφης χρήματα ανάλογα με το πόσο πλούσιος είναι ο πατέρας. Αν είναι πολύ πλούσιος μπορεί να χρειαστεί να του δώσει 50 εκατομμύρια κιπ (2.000 ευρώ). Ο ίδιος ο Yang Lee έδωσε μόνο 16 εκατομμύρια (640 ευρώ) γιατί ο μπαμπάς της νύφης ήταν φτωχός. Όμως θα πρέπει ο γαμπρός να πληρώσει και για όλο το τραπέζι του γάμου. Και δεν είναι και λίγα τα λεφτά αφού το γλέντι κρατάει περίπου ένα 24ωρο. Από ό,τι κατάλαβα για το κάθε άτομο το κόστος του φαγητού μπορεί να είναι 20€ ή και παραπάνω. Οι καλεσμένοι μπορεί να είναι από 50 (όπως του ξεναγού μας) μέχρι 1000 στους πιο πλούσιους γάμους. Σε διάφορες περιοχές που περνούσαμε είδαμε συχνά προετοιμασίες για γάμους. Συνήθως ήταν στις μεγάλες αυλές σπιτιών, αλλά και σε μαγαζιά, που συγκέντρωναν πλαστικές καρέκλες και τραπέζια.

Η πλάκα είναι ότι όταν χωρίσει το ζευγάρι θα πρέπει να συγκεντρωθούν οι γονείς αυτού του ζευγαριού για να δούνε ποιος φταίει για το χωρισμό και αν φταίει η κοπέλα θα πρέπει ο πατέρας της να επιστρέψει όλα τα έξοδα που έχει κάνει ο σύζυγος όλα τα χρόνια που ήταν παντρεμένοι.

Το ίδιο λέει θα συμβεί ακόμα και αν δύο νέοι έχουν ένα δεσμό, ο οποίος δεν θα καταλήξει σε γάμο. Ο πατέρας της κοπέλας θα πληρώσει τα έξοδα που έκανε ο νεαρός γι’ αυτήν, όσο καιρό ήταν μαζί. Αυτές λοιπόν οι συζητήσεις που είχαμε με τον οδηγό ήταν πολύ καλές και χρήσιμες για να γνωρίζουμε τι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. Η οποία φυσικά μόνο κατ’ όνομα είναι κομμουνιστική. Όταν τον ρώτησα αν έχουν δωρεάν περίθαλψη, παιδεία και φαγητό έβαλε τα γέλια. Οι πιο πολλοί στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία γιατί μόνο έτσι πιστεύεται ότι θα μορφωθούν.

Συνολικά λοιπόν η επίσκεψη στην περιοχή του Φονσαβάν ήταν καταπληκτική και δεν μετανιώσαμε καθόλου που ήρθαμε.

 

[travelbreak]

επιτύμβιες στήλες stecci

Δεν τις ήξερα. Τώρα διάβασα κάτι λίγα.
Είναι πολύ νεότερες από τα Αγγεία στο Λάος και νομίζω ότι στην Ερζεγοβίνη έχουν έντονο θρησκευτικό - Χριστιανικό - μεταφυσικό χαρακτήρα. Εννοείται ότι τα περισσότερα μνημεία έχουν θρησκευτικό περιεχόμενο. Πολύ λιγότερα, νομίζω, έχουν πολιτικό.

 

[Sassenach77]

Δεν τις ήξερα. Τώρα διάβασα κάτι λίγα.
Είναι πολύ νεότερες από τα Αγγεία στο Λάος και νομίζω ότι στην Ερζεγοβίνη έχουν έντονο θρησκευτικό - Χριστιανικό - μεταφυσικό χαρακτήρα. Εννοείται ότι τα περισσότερα μνημεία έχουν θρησκευτικό περιεχόμενο. Πολύ λιγότερα, νομίζω, έχουν πολιτικό.

Του Λάος επειδή έχουν την τρύπα και τοποθετούσαν μέσα τους νεκρούς, φέρνουν περισσότερο στα tsullpas που βρίσκονται κοντά στη λίμνη Τιτικακα. Αλλά λόγω μεγέθους και τοποθέτησης ανέφερα τις stecci.

Γενικά τα ταφικά μνημεία και έθιμα δείχνουν πάρα πολλά και σημαντικά πράγματα για τους λαούς

 

[travelbreak]

Αναμονή με σκέψεις για το ταξίδι.

Σήμερα ήταν μία σχετικά δύσκολη μέρα αφού είχαμε δύο πτήσεις. Στις 10:15 πετάγαμε από το Φονσαβάν για την πρωτεύουσα της χώρας την Βιεντιάν. Εκεί είχαμε μία αναμονή τεσσάρων ωρών στο αεροδρόμιο για να πάρουμε την επόμενη εσωτερική πτήση της Lao airlines προς το Pakse. Η πόλη αυτή βρίσκεται πολύ νότια στη χώρα και θα μέναμε στην περιοχή για τέσσερις μέρες. Η δυσκολία ήταν ότι είχαμε δύο διαφορετικές πτήσεις και αν κάτι πήγαινε στραβά σε μια από τις δύο, παρότι ήταν των ίδιων αερογραμμών, δεν θα είχαμε κάλυψη. Όμως είχα διαπιστώσει ότι οι αερογραμμές αυτές είχαν πολύ καλή συνέπεια. Έτσι ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι το απόγευμα θα είχαμε φτάσει στον προορισμό μας.

Είδη είχαμε φτάσει στη μέση του ταξιδιού μας και είχαμε πάρει μία καλή γεύση αυτής της χώρας. Θέλω λίγο να αναφέρω τις τιμές των φαγητών. Υπάρχουν εστιατόρια όπως αυτό που φάγαμε τις δύο τελευταίες βραδιές, τα οποία είναι πολύ οικονομικά και έχουν πιάτα με τα οποία χορταίνεις και κοστίζουν όσο μία μεγάλη μπύρα. Όμως υπάρχουν εστιατόρια στην Luang Prabang, τα οποία ήταν ακριβά ακόμα και για μας. Το ένα μάλιστα διαφήμιζε πολύ φθηνά σουβλάκια με τιμή κάτω από μισό ευρώ το κάθε ένα, αλλά για να πεις ότι θα χορτάσεις πρέπει να φας τουλάχιστον 20 από αυτά. Επίσης πολλά μαγαζιά στην ίδια πόλη πουλάνε την μεγάλη μπύρα 30.000 κιπ ενώ άλλα μαγαζιά την πουλάνε στη διπλάσια τιμή. Όπως μας έλεγε ο οδηγός μας στο Φονσαβάν, αυτός δεν μπορεί να πάει να φάει σε εστιατόριο διότι θα του είναι πολύ ακριβό. Το διαπιστώσαμε αυτό βλέποντας στα εστιατόρια οι πιο πολλοί ντόπιοι να μην πίνουν μπύρα. Άρα πάνε οι άνθρωποι και τρώνε ένα πιάτο φαγητό το οποίο τους κοστίζει το πολύ ενάμιση ευρώ. Συνήθως το φαγητό που τρώνε είναι σούπα που περιέχει είτε νούντλς είτε λίγο κρέας. Μέσα στη σούπα, που είναι πολύ ζεστή, μπορεί να βάλουν και λίγα λαχανικά για να πούνε ότι έφαγαν και σαλάτα. Θεωρώ ότι το κάνουν για ασφάλεια επειδή μπαίνουν μέσα στην καυτή σούπα.

Φτάσαμε στην πρωτεύουσα και είχαμε αναμονή 4 ώρες μέχρι να φύγει η πτήση μας για το Πάκσε. Θα μπορούσαμε να πάρουνε ένα ταξί να πάμε στο κέντρο της πόλης, αλλά πάλι με τόσα πράγματα θα έπρεπε απλά να πηγαίναμε σε ένα καφενείο και να καθίσουμε καμιά ώρα και μετά να φύγουμε. Έτσι αποφασίσαμε να μείνουμε στο αεροδρόμιο όλη αυτή την ώρα. Είχαμε τηλέφωνο με ίντερνετ, οπότε καθόμασταν και κοιτούσαμε ειδήσεις και διάφορα άλλα. Εννοείται ότι πλέον η Ντίνα χρησιμοποιούσε το δικό μου δεύτερο τηλέφωνο και με hot spot είχαμε και οι δύο internet.

Καθίσαμε ακριβώς έξω από την είσοδο των αναχωρήσεων με τα πράγματα δίπλα μας. Αν και μεσημέρι ο καιρός ήταν σχετικά δροσερός. Μπροστά μας βλέπαμε τα αυτοκίνητα που έρχονταν και έφερναν κόσμο για τις πτήσεις τους. Αυτό που προσέξαμε και την προηγούμενη φορά που βρισκόμασταν στην Βιεντιάν είναι ότι έχουν πολύ καλά αυτοκίνητα. Κάτι αντίστοιχο είδαμε και στη Φονσαβάν. Μόνο που εκεί ήταν όλα πολύ σκονισμένα. Στην Βιεντιάν η κατάσταση ήταν σαφώς καλύτερη. Αυτό που μας προκάλεσε μεγάλη εντύπωση ήταν ότι στην Λουάνγκ Πραμπάνγκ δεν είχε πολλά ΙΧ αυτοκίνητα. Τα περισσότερα που κυκλοφορούσαν στους δρόμους ήταν τα λευκά βαν. Ειδικά αν πήγαινες στην παραλία, δηλαδή δίπλα στο ποτάμι, θα έβλεπες δεκάδες από αυτά αραγμένα στη σειρά να περιμένουν ή να αφήνουν τουρίστες. Ήταν η πόλη φυσικά με τους πιο πολλούς τουρίστες που είδαμε σε όλο αυτό το ταξίδι. Στο Φονσαβάν έτσι κι αλλιώς ήταν ελάχιστοι. Το ωραίο είναι ότι στο ξενοδοχείο που μέναμε είχε κάμποσους. Μάλιστα ένα βράδυ ήρθαν και τέσσερις εντούρο μηχανές. Εγώ είδα τουλάχιστο άλλους 8 επισκέπτες εκτός από εμάς. Ο τύπος που εξυπηρετούσε τον κόσμο στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου ήταν πολύ καλός και έδινε αρκετά καλό πρωινό.

Αν λοιπόν αυτή η περίοδος είναι η τουριστικά υψηλή για το Φονσαβάν φαντάζομαι ότι το καλοκαίρι που έχει τις βροχές δεν θα υπάρχει σχεδόν κανένας τουρίστας. Αυτό μου είπε και ο οδηγός που είχαμε τις δύο μέρες που μείναμε. Τότε γι’ αυτόν λέει ότι είναι η καλύτερη περίοδος γιατί πηγαίνει σε ένα φράγμα που είναι εκεί κοντά και το ρίχνει στο ψάρεμα. Πηγαίνει με ένα φίλο του και κάθονται σχεδόν 24 ώρες. Συνήθως λέει πιάνει περίπου 10 κιλά ψάρια. Γενικά πάντως είδαμε ότι η περιοχή έχει πάρα πολλές μικρές λίμνες που χρησιμοποιούνται για να βάζουν μέσα ψάρια τα οποία εκτρέφουν και αργότερα όταν μεγαλώσουν τα πουλάνε. Άλλωστε και στην αγορά είδαμε εκεί που πουλούσαν ψημένα κρέατα να πουλάνε και ψημένα ψάρια. Αυτό που κάνουν είναι να τα τρυπάνε με ένα καλαμάκι, όπως βάζουμε στα σουβλάκια, και να τα ψήνουν. Φυσικά είναι ψάρια του γλυκού νερού, αλλά δεν είναι τόσο μεγάλα όπως τους κυπρίνους που είδαμε στο Ιράκ. Αυτά και άλλα πολλά μου είπε ο Yang Lee τις δύο μέρες που κάναμε παρέα με το αυτοκίνητο. Γι’ αυτό όπως είπα άξιζε πάρα πολύ που δώσαμε τόσα χρήματα. Σίγουρα δεν πήγαν χαμένα. Και φυσικά δεν βαρεθήκαμε καθόλου, ειδικά την πρώτη μέρα που αναρωτιόμασταν τι θα κάνουμε. Εγώ νόμιζα ότι αν δεν είχαμε κλείσει κάτι θα ήταν ωραία να κάνουμε βόλτες στην πόλη. Όμως δεν είχε κάποιο ενδιαφέρον και σίγουρα μετά από μια δυο ώρες θα βαριόμασταν.

Είχαμε ακούσει ότι το Λάος είναι μία πολύ φτωχή χώρα. Αυτό το διαπιστώνεις μόνο εάν πας στα χωριά όπου υπάρχουν πολλά ξύλινα σπίτια και καταλαβαίνεις ότι είναι πολύ φτωχικά. Επίσης μπορεί να προσέξεις ότι οι ντόπιοι αν και κάθονται σε εστιατόρια να φάνε, παίρνουν ένα ή δύο πιάτα φαγητό και δεν πίνουν κανένα αλκοολούχο ποτό ή άλλο αναψυκτικό. Στις πόλεις όμως αυτό δεν το καταλαβαίνεις.

Όπως μου είπε και Yang Lee, οι άνθρωποι μπορεί να παίρνουν ένα μισθό από τη δουλειά τους το πολύ 50 δολάρια το μήνα. Κάνουν όμως και διάφορες άλλες, κυρίως αγροτικές, δουλειές από όπου μαζεύουν χρήματα. Εκείνος ας πούμε μόνο για τα τρία σχολεία των παιδιών του, τα πηγαίνει σε ιδιωτικά, πληρώνει κάθε μήνα σχεδόν 50 δολάρια. Και τα πηγαίνει σε ιδιωτικά γιατί είπε ότι στα δημόσια γίνεται πολύ λίγο μάθημα και σίγουρα δεν γίνονται όλα τα μαθήματα όπως είναι στο πρόγραμμα. Ήταν πολύ δραστήριος γιατί τον είδα στο ξενοδοχείο μερικές φορές να μιλά με άλλους τουρίστες και πιστεύω ότι κανόνιζε κάποιες εκδρομές. Όταν χωρίσαμε στο αεροδρόμιο του δώσαμε για φιλοδώρημα 200.000 κιπ. Αυτά είναι 8€ αλλά για αυτόν θεωρώ ότι είναι αρκετά. Πάντως φάνηκε ότι χάρηκε με αυτό το φιλοδώρημα, αλλά μπορεί και να ήταν χαρούμενος που εμείς τελειώσαμε το ταξίδι μας στο Φονσαβάν και ήμασταν φανερά ευχαριστημένοι.

Στη Luang Prabang αλλά και στο Φονσαβάν είδαμε κάποιους που φορούσαν στολές και ανήκαν στην φυλή Hmong. Φορούσαν κάποιες καταπληκτικές στολές τις οποίες βγάζαμε φωτογραφία όπου τους βλέπαμε. Πιο πολύ τους είδαμε στα Κανάτια νούμερο 1. Έχουν μία πικραμένη ιστορία, που έχει να κάνει με τη σχέση τους με τους κομμουνιστές και τους αντιπάλους τους. Από την Τεχνητή Νοημοσύνη πήρα τα εξής: Οι Χμονγκ στο Λάος είναι μια αυτόχθονη ορεινή εθνική ομάδα, μέρος της ομάδας Λάο Σουνγκ («άνω βουνό»), οι οποίοι μετανάστευσαν από την Κίνα τον 19ο αιώνα. Γνωστοί για τις γεωργικές τους δεξιότητες και την ιδιαίτερη, πολύχρωμη παραδοσιακή τους ενδυμασία, κατοικούν κυρίως στα ψηλά βόρεια υψίπεδα, ασχολούμενοι με την καλλιέργεια ρυζιού, την εκτροφή ζώων και την παραγωγή περίπλοκων χειροτεχνημάτων.

Ιστορία & Συγκρούσεις: Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, πολλοί Χμονγκ στο Λάος συνεργάστηκαν με την CIA των ΗΠΑ σε έναν «Μυστικό Πόλεμο» εναντίον των κομμουνιστών. Μετά την κομμουνιστική κατάληψη της εξουσίας το 1975, πολλοί αντιμετώπισαν σοβαρές διώξεις, που οδήγησαν σε μαζική έξοδο στην Ταϊλάνδη και τελικά σε επανεγκατάσταση σε δυτικές χώρες, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κοινωνία: Η κοινωνία των Χμονγκ είναι οργανωμένη σε 18 φυλές με βάση την πατρογονική καταγωγή. Παραδοσιακά ασκούν τον ανιμισμό, αν και πολλοί έχουν ασπαστεί τον Χριστιανισμό. Είναι διάσημοι για την κεντητική τους εργασία γνωστή ως paj ntaub («λουλουδάτο ύφασμα»).
Τρέχουσα Κατάσταση: Περίπου 315.000–320.000 Χμονγκ παραμένουν στο Λάος. Ενώ πολλοί ζουν σε αγροτικές, ορεινές περιοχές, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν προκλήσεις που σχετίζονται με τη φτώχεια και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με ιστορικές πολιτικές εντάσεις.
Χωριά: Βρίσκονται σε μεγάλα υψόμετρα, συχνά με περιορισμένες υποδομές.
Διατροφή: Παραδοσιακά αγρότες αυτοσυντήρησης, καλλιεργώντας ρύζι και καλαμπόκι.
Γλώσσα: Μια γλώσσα Χμονγκ-Μιέν, με μοναδικά τονικά χαρακτηριστικά, με ορισμένους να χρησιμοποιούν το σφύριγμα ως μορφή επικοινωνίας.
Περιφερειακή παρουσία: Εκτός του Λάος, σημαντικοί πληθυσμοί υπάρχουν στο Βιετνάμ, την Κίνα (όπου είναι γνωστοί ως Μιάο), την Ταϊλάνδη και σε κοινότητες της διασποράς στις ΗΠΑ και τη Γαλλία.