Λάος ΛΑΟΣ 2026: Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες.

[YiannisTS]

Μήπως τα κανάτια είναι τίποτε χρονοκάψουλες από το παρελθόν ή από το μέλλον;

 

[travelbreak]

Μήπως τα κανάτια είναι τίποτε χρονοκάψουλες από το παρελθόν ή από το μέλλον;

Χρονοκάψουλες μπορεί.
Πάντως να έβαζαν κρασί δεν το σκέφτηκε κανείς, όπως φαίνεται.

 

[Sam-chal]

Χρονοκάψουλες μπορεί.
Πάντως να έβαζαν κρασί δεν το σκέφτηκε κανείς, όπως φαίνεται.

Κρασί ή αποθηκευτικός χώρος για τρόφιμα;

 

[travelbreak]

Κρασί ή αποθηκευτικός χώρος για τρόφιμα;

Οι επιστήμονες και ερευνητές λένε ότι χρησίμευαν για να τοποθετούν τα σώματα των νεκρών μέσα, λίγο πριν την οριστική ταφή τους. Η οποία μάλιστα λένε ότι γινόταν και δίπλα σε αυτά.
Αμπέλια πάντως δεν νομίζω ότι καλλιεργούσαν γιατί ίσως δεν καλλιεργούν και τώρα εκεί. Λόγω κλιματικών συνθηκών αλλά κυρίως λόγω του ότι δεν ήταν στην κουλτούρα τους το αλκοόλ. Αυτά είναι δικές μου υποθέσεις.

 

[travelbreak]

Περιήγηση στις περιοχές των Αγγείων (2)
Κάπου είδαμε τα χόρτα που ξεραίνουν για να τα κάνουν σκούπες. Ήταν εντυπωσιακό:

Να και οι σκούπες:

Πριν πάμε στον τρίτο και τελευταίο χώρο των κανατιών, είχαμε κανονίσει να πάμε στο λεγόμενο χωριό των κουταλιών: Ban Napia (Spoon Village). Πήγαμε σε ένα χωριό που είχε πολύ όμορφα παλιά ξύλινα σπίτια και εκεί γινόταν το εξής καταπληκτικό: οι άνθρωποι μάζευαν αλουμίνιο από τα πεσμένα ελικόπτερα ή αεροπλάνα, ίσως και από κομμάτια βόμβας και το έλειωναν φτιάχνοντας διάφορα αντικείμενα. Και το κυριότερο αντικείμενο που έφτιαχναν είναι το κουτάλι της σούπας. Εξ ου και το όνομα του χωριού. Έφτιαχναν όμως και πιρούνια και ανοιχτήρια. Αυτό γινόταν σε πάρα πολλά σπίτια του χωριού, αφού οι κάτοικοι πλέον ζούσαν από αυτό κάνοντας τη δουλειά πολλά χρόνια. Βέβαια εμείς πλέον δεν χρησιμοποιούμε αλουμίνιο σε φαγητά αλλά ο οδηγός μας είπε ότι εδώ τα χρησιμοποιούν κατά κόρον.

Εκεί που σταματήσαμε είδαμε μία αυλή γεμάτη με κομμάτια από βόμβες.

Δίπλα στο σπίτι είχαν ένα μικρό φούρνο και μια γυναίκα έφτιαχνε εκείνη τη στιγμή κουτάλια.

Σε ένα σιδερένιο μικρό δοχείο έβαζε κομμάτια μικρά από αλουμίνιο. Μετά έχωνε το δοχείο αυτό σε μια τρύπα για να το βάλει μέσα στο φούρνο. Μετά είχε έτοιμα καλούπια και τραβούσε το μικρό δοχείο βάζοντας το λιωμένο αλουμίνιο στα καλούπια τα οποία έκλεινε καλά και συνέχιζε με το επόμενο. Τα καλούπια που είχε ήταν όλα κι όλα τέσσερα ή πέντε και μέχρι να καλουπώσει τα κουτάλια σε αυτά κρύωνε το πρώτο και το άδειαζε και έβαζε το καινούργιο λιωμένο αλουμίνιο. Θα μπορούσε μόνη της να φτιάχνει και 5 κουτάλια σε κάθε λεπτό. Όμως αυτά τα κουτάλια για να χρησιμοποιηθούν θα έπρεπε να τα τρίψει ο άντρας της (μάλλον) που ήταν εκεί με ένα γυαλόχαρτο για να μην κόβουν το στόμα όταν τα χρησιμοποιείς. Εμείς πήραμε τρία ανοιχτήρια, δύο κουτάλια, ένα πιρούνι και ένα πολύ μικρό σταυρό από αλουμίνιο και όλα αυτά και δώσαμε 200.000 κιπ. Εννοείται ότι είναι αναμνηστικά και μερικά θα τα κάνουμε δώρο.

Είχε πολύ ενδιαφέρον αυτή η στάση όχι μόνο επειδή είδαμε τη διαδικασία αλλά και επειδή είδαμε κάτι τελείως πρωτότυπο που κάνουν άνθρωποι χωρίς κανένα ιδιαίτερα μεγάλο επενδυτικό μέσον.

Στη συνέχεια έπρεπε να επισκεφθούμε τον υπ’ αριθμόν 1 χώρο Κανατιών. Αυτός βρίσκεται σχετικά κοντά στην πόλη σε απόσταση λιγότερη των 10 χιλιομέτρων και είναι πιο περιποιημένος από τους άλλους. Αφού πληρώσαμε την συνήθη είσοδο των 30.000 κιπ ο καθένας, μας πήρε ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο και μας ανέβασε 500 μέτρα πιο ψηλά πάνω σε ένα λόφο που ήταν η είσοδος για τα κανάτια. Όταν τελειώσαμε περιμέναμε το ίδιο αυτοκίνητο να μας κατεβάσει αλλά είχε χαλάσει και πήγε ο οδηγός μας και έφερε το δικό του και έτσι κατεβήκαμε.

Στο χώρο 1 των Αγγείων, λόγω του ότι είναι κοντά στην πόλη υπήρχε πάρα πολύς κόσμος και οι περισσότεροι ήταν ντόπιοι. Επίσης ο χώρος ήταν πολύ μεγαλύτερος και μέσα σε αυτόν έβλεπες και πολλούς κρατήρες από βόμβες που είχαν πέσει την περίοδο των πολέμων. Ο χώρος αυτός ήταν μεγάλος και σε έκταση αλλά και σε αριθμό κανατιών. Οι πέτρες για την κατασκευή των Αγγείων δεν βρίσκονταν κοντά στην περιοχή τοποθέτησής τους, αλλά συνήθως σε μία απόσταση 7, 8 χιλιομέτρων. Τώρα με κάποιο τρόπο θα τα έφερναν μέχρι εκεί, αφού αυτές οι πέτρες σίγουρα θα ζυγίζουν από ένα μέχρι πέντε τόνους οι μεγάλες.

Και εκεί ο χώρος ήταν γεμάτος από κρατήρες βομβών:

Κάναμε τις βόλτες μας και εκεί για πάνω από μισή ώρα και επιστρέψαμε για να πάρουμε το αυτοκίνητο και να πάμε σε ένα ακόμα προορισμό που ήταν ένα τεράστιο άγαλμα ενός Βούδα σε ένα πολύ υψηλό λόφο, Thonghaiheen Xaiyalam Temple (Wat Hai Heen). Τον είχαμε δει από την πρώτη μέρα που ήρθαμε στην πόλη αφού φαινόταν από πολύ μακριά και δεν θέλαμε να τον αφήσουμε χωρίς επίσκεψη.

Στον επόμενο χάρτη φαίνονται διαδοχικά τα μέρη που επισκεφτήκαμε σήμερα στο δεύτερο μισό της μέρας:

Λίγο μετά τις τέσσερις φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας και αποχαιρετήσαμε τον οδηγό, ο οποίος θα έρθει αύριο το πρωί να μας μεταφέρει πάλι στο αεροδρόμιο. Κάτσαμε στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου και ήπιαμε από μία μπύρα να ξεκουραστούμε λίγο και κατά τις πέντε φύγαμε για να πάμε στην πόλη για τη γνωστή βόλτα και το φαγητό. Σκεφτήκαμε να φάμε κάπου αλλού και όχι στο χθεσινό αλλά δεν είχε επιτυχία το εγχείρημά μας.

Είδα σε μία ψησταριά κάτι λιγουρευτά χοιρινά πόδια ψητά και είπα να φάω ένα, αφού η Ντίνα δεν είχε σκοπό να δοκιμάσει τίποτα. Όμως όταν ρώτησα την τιμή και μου είπε 250.000 κιπ, σκέφτηκα ότι μάλλον πήγε να με κλέψει, γιατί αυτό το κομμάτι ήταν όλο κόκκαλο και είχε πολύ λίγο κρέας. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο μισθός στο Λάος κυμαίνεται γύρω στο ένα εκατομμύριο κιπ. Μου έλεγε μάλιστα ο οδηγός ότι ένα πολύ ωραίο σπίτι, μονοκατοικία, μπορεί να κάνει 20 ως 30 χιλιάδες δολάρια. Ένα σπίτι ίδιων τετραγωνικών στην Ελλάδα θα κόστιζε πάνω από 200 χιλιάδες μόνο η κατασκευή του. Όταν λοιπόν η κοπέλα μας είπε ότι και η μπύρα κόστιζε 25.000 κιπ, και θα ήταν μικρού μεγέθους, σηκωθήκαμε και φύγαμε.

Αποφασίσαμε να πάμε στο χθεσινό μαγαζί και πήραμε τα ίδια πράγματα, απλά εγώ αντί για ρύζι τους είπα να μου βάλουν noodles και ήταν καλύτερο από το ρύζι που είχα φάει χθες. Η Ντίνα φυσικά ήπιε μόνο μία μπύρα. Είχαμε παρατηρήσει και το προηγούμενο βράδυ, ότι η σερβιτόρα μας έφερε την μπύρα κλειστή. Μας έφερε και ένα ανοιχτήρι και τελικά έφυγε. Αναγκαστήκαμε και την ανοίξαμε μόνοι μας. Το ίδιο έκανε και σήμερα, αλλά εγώ της έδωσα με τρόπο το ανοιχτήρι για να ανοίξει την μπύρα. Προσπάθησε η καημένη αλλά τελικά δεν ήξερε να την ανοίγει και εγώ της έδειξα. Πλάκα είχε! Στην επόμενη φωτογραφία φαίνεται και το ανοιχτήρι πάνω στο τραπέζι: