Οικογενειακό Roadtrip στο Μαρόκο

[KostasLia]

RABAT - CHEFCHAOUEN

Το επόμενο πρωι ξυπνήσαμε ετοιμάσαμε τα πράγματά μας και αναχωρήσαμε από το δωμάτιο.
Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει στο Ραμπατ ήταν το Elegant apartment in Rabat στην τιμή 50,60ευρώ.Το καλό ήταν οτι είχαμε βρει παρκιγκ ακριβώς από κάτω οπότε δεν ταλαιπωρηθήκαμε με αυτό.
Πολύ σύντομα είχαμε φτάσει στο τελευταίο αξιοθέατο που θα βλέπαμε εδώ στο Ραμπάτ στην κάσμπα των Ουντάγιας. Η κάσμπα αυτή είναι ένα ιστορικό,οχυρωμένο φρούριο του 12ου αιώνα και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονιομιάς με μπλε και λευκά σπίτια,ανδαλουσιανούς κήπους και πανοραμική θεα στον Ατλαντικό Ωκεανο,αντιπροσωπεύοντας τη μείξη βερβερικών και αραβικών επιρροών.
Ηταν αρκετά πρωι οπότε βρήκαμε και εκεί και παρκάραμε αρκετά εύκολα.

Στον κεντρικό πεζόδρομο τα μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει ακόμα παρόλ'αυτά τα λεωφορεία με τους τουρίστες είχαν αρχίσει και καναν την εμφάνισή τους.

Και εκεί που χαζεύαμε την θέα του Ατλαντικού Ωκεανού αρχισαν να πέφτουν και οι πρώτες ψιχάλες.Ειχαμε διαβάσει ότι θα εριχνε αρκετή βροχή οπότε για να μην γίνουμε παπάκια πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το αυτοκίνητο.

Η διαδρομή για να φτάσουμε με το αυτοκίνητο στην πόλη Chefchaouen ή αλλιώς Λαγιούν είναι περίπου 4,30ώρες. Σε όλη την διαδρομή έβρεχε ασταμμάτητα. Εννοείται κάναμε μια μικρή στάση για καφεδάκι και τουαλέτα αλλά έριχνε τόσο πολύ νερό που δεν μπορούσες να απολαύσεις την όμορφη θέα και διαδρομή. Οσο πιο βόρεια πηγαίναμε το τοπίο άλλαζε έβλεπες περισσότερα δέντρα και περισσότερη πρασινάδα. Εγω από μέσα μου βέβαια έβραζα και έβριζα για τον καιρό γιατί η Λαγιούν (μπλε πόλη ) ήταν από τα high light του ταξιδιού μας και δεν ήθελα να την χάσω μένοντας κλεισμένη σε ένα δωμάτιο.
Την ώρα που φτάσαμε δυστυχώς έριχνε καρέκλες οπότε δεν κατάφερα να τραβήξω και καμια φωτογραφία της πόλης από μακρυα.

Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει ήταν στην μεδίνα της πόλης και ήταν το casa Hamidane 2 στην υπέροχη τιμή των 22ευρώ. Το θέμα μας τώρα ήταν το πάρκιγκ και πως θα φτάναμε στο δωμάτιο με τόση πολύ βροχή. Αφήσαμε το αυτοκίνητο, και μπήκαμε στην μεδίνα. Το gps μας έβγαζε όπου να ναι και αφου είχαμε γίνει όλοι μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο συνηδειτοποιήσαμε ότι μας έκανε κύκλους. Τα παππούτσια του Μιχάλη ειδικά είχαν μαζέψει τόσο πολύ νερό που ακουγόταν το πλατς πλουτς όταν περπατούσε.Σε κάποια φάση βγαίνουν από ένα σπίτι δυο κυρίες και κατευθείαν όρμησα να τις ρωτήσω που βρισκόταν το δωμάτιο.Μας είπαν να τις ακολουθήσουμε αλλά προφανώς ούτε και αυτές ήξεραν που είναι. Μετά από αρκετό περπάτημα μας πήγαν σε ένα άλλο σπίτι μάλλον γνωστούς τους και τους δείχνανε το δωματιο.Για καλή μας τύχη το ήξεραν, έτσι ο κύριος είπε στον γιο του που ήταν γύρω στα 10 να μας πάει. Ακολουθήσαμε το αγόρι στην ανηφόρα κανα τέταρτο μέχρι που στο τέλος επιτέλους είχαμε φτάσει. Παπάκια όλοι φυσικά. Δώσαμε ένα καλό μπουρμπουαρ στο αγορι και χτυπήσαμε το κουδούνι. Ελα όμως που δεν μας ανοιγε κανείς. Στείλαμε μηνυμα στον ιδιοκτητη του δωματιού και μας είπε να τον περιμένουμε. Ισως ήταν το πιο μαρτυρικό 20λεπτό του ταξιδιού. Τελικά εμφανίστηκε ένας κύριος και μπήκαμε στο δωμάτιο.
Το θέμα μας ήταν όμως το εξής.Όλη μέρα δεν είχαμε φάει τίποτα πέρα από κάποια μπισκότα που κουβαλούσα μαζί μου. Ετσι αναγκαστικά θα έπρεπε να βγούμε πάλι στην βροχή να βρούμε κάτι να φάμε. Αλλαξαμε ρούχα και κάλτσες αλλά ...παππούτσια εννοείται δεν είχαμε άλλα....και βγήκαμε..

Βρήκαμε ένα εστιατόριο με καλές κριτικές και μπήκαμε.Το φαγητό ήταν πάρα πολύ ωραίο το ίδιο και το τσάι αλλά αυτό που μας κέρδισε περισσότερο ήταν η ευγένεια του Μωχαμετ που δούλευε εκεί.Το εστατόριο λεγόταν Restaurant Sayeda Alhurra, και ήταν αρκετά πιο οικονομικό από ότι είχαμε πληρώσει μέχρι στιγμής στα εστιατόρια που είχαμε φάει.

Κάναμε μια πολύ ωραία συζήτηση μαζί του. Μας είπε γενικά πράγματα για το Μαρόκο και τους Μαροκινούς.Ο ίδιος δεν ήταν από εκεί αλλά από την Kalaat M'Gouna. Κοντά στην Ουαρζαζατ.Θα περνούσαμε και από εκεί τις επόμενες μέρες του ταξιδιού μας οπότε του ζήτησα αρκετές πληροφορίες. Την ώρα που αποχωρήσαμε από το εστιατόριο η βροχή είχε σταματήσει και έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε μια βραδυνή βολτούλα στο κέντρο της πόλης.

Αφου είχε περάσει αρκετά η ώρα ανηφορήσαμε για το δωμάτιο. Ο καημενούλης ο Μιχάλης αφου παραπονέθηκε μια δυο για τα μουσκεμένα παππούτσια του και είδε οτι δεν γινόταν τιποτα σταμάτησε να λεει το ότιδήποτε..μόνο όταν φτάσαμε στο δωμάτιο μου είπε ''αχ μαμά επιτέλους θα βγάλω αυτά τα παππούτσια''. Τα παιδιά μια που ξαπλώσαν μια που κοιμήθηκαν.Εμεις ανεβήκαμε στην ταράτσα για το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας και για να θαυμάσουμε την θέα...

Πρωτού πέσω για ύπνο κοιταξα λίγο τον αυριανό καιρό.Δυστυχώς τις δυο επόμενες μέρες οι καταιγίδες θα ήταν έντονες. Γενικότερα θα υπήρχαν έντονα καιρικά φαινόμενα σε όλη την χώρα και η Εσσαουιρα που ήμασταν την πρώτη μέρα είχε πλυμμηρίσει. Οι φωτογραφίες που είδα στο διαδυκτιο μου θύμισαν τις πλυμμήρες που είχαμε και εμείς και στη Λάρισα και έκανα το σταυρό μου.. Θα καταφέρναμε να φύγουμε αύριο?Αν όχι τι θα κάναμε?Που έσερνα και εγώ η έρμη τα μικρά?
και στο mood αυτό καταφερε και με πήρε ο ύπνος......

 

[Sassenach77]

Ο καημενούλης ο Μιχάλης αφου παραπονέθηκε μια δυο για τα μουσκεμένα παππούτσια του και είδε οτι δεν γινόταν τιποτα σταμάτησε να λεει το ότιδήποτε..μόνο όταν φτάσαμε στο δωμάτιο μου είπε ''αχ μαμά επιτέλους θα βγάλω αυτά τα παππούτσια''

Στα ταξίδια να παίρνεις μαζί σου ποδονάρια για τέτοιες περιπτώσεις, ώστε να είναι στεγνά τα ποδαράκια τους όταν βρέχονται τα παπούτσια και πρέπει να τα ξανα φορέσουν. Ούτε χώρο πιάνουν ουτε βάρος έχουν. Εγώ τα έχω καθιερώσει στα τελευταία ταξίδια για παν ενδεχόμενο

 

[KostasLia]

CHEFCHAOUEN - FEZ

Είχα βάλει επίτηδες το ξυπνητήρι αρκετά πρωι σε περίπτωση που δεν έβρεχε να προλαβαίναμε να κάνουμε μια βόλτα ακόμη στο κέντρο της πόλης,να επισκεφτούμε την κάσμπα και ίσως να ρίχναμε και μια ματιά στα μαγαζιά αλλά...όλα αυτά αποτελούσαν ένα ωραιότατο όνειρο..'' Όταν κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει'' και όντως..με το που σηκώθηκα όρμησα στο παράθυρο..η κατάσταση δυστυχώς ήταν μάλλον η ίδια ίσως και χειρότερη..μέσα στα νεύρα ανέβηκα στην ταράτσα να ελέγξω μήπως ήταν κανα μαυρο σύννεφο και με τον αέρα έφευγε και καθάριζε λίγο ο ουρανός αλλα μπα..μαύρη μαυρίλα..κάπνισα κανα δυό τσιγάρα να μου φύγουν τα νευρα και να μπορέσω να σκεφτώ καθαρα τι θα κάναμε..επίσης σε ότι site και να μπήκα για τον καιρό υπήρχαν προειδοποιήσεις για τον άστατο καιρό και άρθρα που έλεγαν να αποφευχθουν οι άσκοπες μετακινήσεις τα δυο επόμενα εικοσιτετράωρα.
Οπότε το θεμά πήρε αυτόματα άλλες διαστάσεις άντε την βόλτα θα την χάναμε αλλά θα μπορούσαμε να φύγουμε για την Φέζ??Είχαμε κλείσει δυο βράδια εκεί...

θέα από την ταράτσα..


Κατέβηκα κάτω να το συζητήσουμε με τον Κώστα..Ο Κώστας έλεγε να την κοπανήσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα μην αποκλειστούμε πάνω στα βουνά και χάσουμε το ταξίδι μας αφου η κακοκαιρία έδειχνε να συνεχίζετε για μέρες ακόμη οπότε αυτόματα συμφώνησα..
Πάλι καλά που σε όλα μου τα ταξίδια κουβαλάω και το πιστολάκι γιατί όλες οι κάλτσες που είχα στις δυο τσάντες που είχα μαζί μου στο δωμάτιο (η βαλίτσα παρέμενε στο αυτοκίνητο,για να μην την σέρνουμε άδικα στις ανηφόρες) είχαν γίνει όλες μούσκεμα, έτσι άρχισα να τις στεγνώνω για να έχουμε κάτι να φορέσουμε. Βέβαια με το που βγήκαμε για να ανηφορίσουμε στο αυτοκίνητο πάλι μούσκεμα γίναμε αλλα και τι να γινόταν...

Πρόλαβα τράβηξα κανα δυο φωτογραφίες καθώς ανηφορίζαμε αλλα η αλήθεια είναι ότι η απογοητευσή μου ήταν μεγάλη...Η Chefchaouen είναι η ''χαρά του φωτογράφου''.Πραγματικά αν κάποιος πετύχει καλό καιρό μπορεί να βγάλει απίθανες φωτογραφίες. Κάθε γωνία μπορεί να αποτελέσει και ένα κάδρο...μας άρεσε πάρα πολύ η Λαγιουν και δεν την χορτάσαμε όσο θα θέλαμε..
Δυστυχώς όμως δεν μπορεί κανείς να τα βάλει με τον καιρό..και αυτά τα απροοπτα τυχαίνουν στα ταξίδια είτε καλά είτε κακά..Και έτσι αναχωρήσαμε για Φεζ...
Θέλαμε περίπου 4ώρες μέσα στο αυτοκίνητο..κάναμε και στάση εννοείται για καφεδάκι και σιγά σιγά ο καιρός άρχισε να στρώνει..οπότε είχαμε πάρει την σωστή απόφαση να φύγουμε εκείνη την ώρα για να προλάβουμε να δούμε και λίγο από την Φεζ.

Φτάσαμε στην Φεζ.Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει λεγόταν Dar El Arfaoui και βρισκόταν μέσα στη μεδίνα,μας κόστισε 72,70 για δύο βράδια για τους τεσσερις μας με πρωινό. Παρκάραμε σε πάρκινγκ έξω από την μεδίνα για να γλιτώσουμε την ταλαιπωρία και για να μην χαθούμε δώσαμε σε έναν τύπο με ένα καρότσι τρια ευρώ και μας κουβάλησε τα πράγματα.Και καλά πράξαμε γιατί μόνοι μας δεν υπήρχε περίπτωση καμια να το βρίσκαμε.Για να μην χαθούμε μετά φρόντισα να τραβήξω φωτογραφία την πόρτα και το στενό του ριαντ

Μέχρι να τακτοποιηθούμε στο δωμάτιο ο κύριος μας πρόσφερε τσάι και μπισκότα. όλα πολύ ωραία.

το εσωτερικό του ριαντ.

Το ριάντ που μείναμε εδώ στην Φεζ ήταν το πιο κλασικό μαροκινού τύπου από όλα τα δωμάτια που είχαμε κλείσει στο ταξίδι μας. Μεγάλη εντύπωση μου έκανε η πόρτα του μπάνιου στο δωμάτιο μας και εννοείται πως την τράβηξα φωτογραφία για να την δείξω στην κουμπάρα μου που ζωγραφίζει μπας και καταφέρει να μου κάνει μια παρόμοια στο σπίτι μου.

Αφήσαμε τα πράγματα και ξεχειθήκαμε στο δρόμο. Είχα διαβάσει κάπου πως αν δεν χαθείς στην μεδίνα της Φες δεν έχεις ζήσει την εμπειρία της πόλης.Και έχουν απόλυτο δικιο! Χαθήκαμε,βραχήκαμε,παζαρέψαμε,φάγαμε νευριάσαμε και γελάσαμε! Γιατί η Φέζ σου τα προκαλεί όλα αυτά. Εννοείται ότι μας πιάσαν και αδιάβαστους και μας ψαρέψανε να πάμε να δούμε τα βυρσοδεψεία. Ακολουθήσαμε έναν τύπο ο οποίος προθυμοποιήθηκε να μας πάει και αφού κάναμε άσκοπα κύκλους το gps δεν έπιανε,έβρεχε κιολας και θέλαμε και να προλάβουμε άντε λέμε στα κομμάτια να πάει...ας του δώσουμε 5ευρώ να κάνουμε την δουλειά μας..
Και πράγματι ήταν δίπλα μας τόση ώρα..
Ανεβήκαμε στην ταράτσα ενός μαγαζιού που πουλούσε διαφορα πράγματα φτιαγμένα από δέρμα. Εκεί μας δώσαν όλους από ένα φύλλο διόσμου να το μυρίζουμε γιατί όντως η μυρωδιά δεν παλεύεται...

Και κατεβήκαμε ξανά από το μαγαζί.

Οφείλω πάντως να πω πως είχε πολύ ωραία πράγματα. Ο τύπος πήρε τον αναπτήρα και έκαιγε τις τσάντες και αυτές δεν καίγονταν για να αποδείξει την γνησιότητα τους. Οι τιμές πάντως ήταν λίγο τσιμπημένες και επειδή δεν μπορούσαμε να φύγουμε με άδεια χέρια τελικά αγόρασα για ενθήμιο ένα ζευγάρι μαροκινές παντόφλες δερμάτινες σαν πασουμάκια έναντι των 25ευρώ. Οκ! Ο τυπάς βέβαια που μας ''ξεναγούσε'' επέμενε να μας πάει και ένα μαγαζί με αιθέραια έλαια που λεει δουλευε μια ξαδέρφη του. Τον ακολουθήσαμε με τα χίλια ζόρια. Τελικα καταλήξαμε να αγοράζουμε κατι με 5ευρώ και από εκεί..

Αντε λέμε του κάναμε την χάρη..Επεμενε και η δήθεν ξαδέρφη να αγοράσουμε και άλλα και εγώ είχα αρχίσει να τα παίρνω!Αυτός όμως ήθελε να μας πάει και αλλού. Εκεί ήταν που άρχισα να νευριάζω...Ο Κώστας αρχισε να του λέει οτι ημαστε κουρασμένοι,αυτός επέμενε..τον ρώτησε τι του χρωστούσαμε και μας ζήτησε 20ευρώ...Εκεί ποιος δεν με είδε και δεν με φοβήθηκε..άρχισα να τον ουρλιάζω μισα ελληνικά μισά αγγλικά μέχρι του έβγαλα 10ευρώ και αλλα 5για την ''ξαδέρφη'' και τους είπα οτι αυτά είναι και αν τους αρέσει..το καλό είναι ότι ο τύπος δεν έφερε αντίρηση μάλλον δεν περίμενε οτι θα γινόμουν έξαλλη τόση ώρα που μας πίεζε και όταν έγινε η έκρηξη μου πήρε τα λεφτά και εξαφανίστηκε!Η δε ξαδέρφη επίσης!
Χαζεύοντας στη μεδίνα της Φεζ η ώρα περνάει και δεν το καταλαβαίνεις!! Το καλό που είχαμε πληρώσει τον τύπο ήταν ότι μας είχε δείξει πως να μετακινηθούμε στη μεδίνα. Στην αρχή καθε στενού είχε είτε ένα τετράγωνο είτε έναν ρόμβο.Το τετράγωνο σήμαινε ότι πας ενώ ο ρόμβος ότι ήταν αδιέξοδο.Ετσι κουτσα κούτσα είχαμε αρχίσει να προσανατολιζόμαστε κάπως.Στο δρόμο ακούσαμε ελληνικά.Ηταν μια κυρία με τον τρίχρονο γιο της.Σταματήσαμε και της μιλήσαμε.Είχε κάποιες μέρες εκεί οπότε μας πρότεινε και ένα εστιατόριο να πάμε για φαγητό..Ξεκινήσαμε για το εστιατόριο με την χρήση του gps,εννοείται ότι κάναμε κύκλους στα στενά μέχρι να φτάσουμε αλλά τελικά το βρήκαμε!
Το εστιατόριο λεγόταν restaurant Fes lounge και ο κύριος που το είχε ήταν ευγενέστατος.Το φαγητό πολύ ωραίο και οι τιμές φυσιολογικές γυρω στα 8ευρώ η μερίδα όπως και στα περισσότερα εστιατόρια.Μετά από λίγο ήρθε και η κυρία που είχαμε πετύχει στο δρόμο με το αγοράκι και που μας το είχε προτείνει. Η κυρία αν και ελληνιδα ζει στη Γερμανία ενω μιλούσε απταιστα γαλλικά αφού ειχε σπουδάσει στη Γαλλία ήταν μόνη της σε διακοπές με το αγοράκι και είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.Η ίδια μας είπε ότι και αυτή την πρώτη μέρα είχε χαθεί στη μεδίνα και ότι όλοι οι μαροκινοί που την βλέπουν με τον μικρό είναι όλοι τους πολύ πρόθυμοι να την βοηθήσουν. Δεν ξέρω αν εγω θα τολμούσα μόνη μου με ένα τόσο μικρό παιδί να κάνω ένα τέτοιο ταξίδι πάντως η αλήθεια είναι ότι τελικά κάποια πράγματα είναι στο μυαλό μας μεχρι να το πάρουμε απόφαση!Μπράβο της πάντως!

Φύγαμε από το εστιατόριο..για να γυρίσουμε για ξεκούραση και ύπνο.Αυριο θα είχαμε μια γεμάτη μέρα στη Φεζ να δούμε τα αξιοθέατα της! Δεν είχε σταματήσει να βρέχει αλλα το καλό είναι οτι η βροχή δεν θα μας έκοβε απο κάτι αφού στην μεδίνα της Φεζ όλοι και όλα είχαν τους φυσιολογικούς της ρυθμούς!!!