Μαρόκο Οικογενειακό Roadtrip στο Μαρόκο

[KostasLia]

RABAT - CHEFCHAOUEN

Το επόμενο πρωι ξυπνήσαμε ετοιμάσαμε τα πράγματά μας και αναχωρήσαμε από το δωμάτιο.
Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει στο Ραμπατ ήταν το Elegant apartment in Rabat στην τιμή 50,60ευρώ.Το καλό ήταν οτι είχαμε βρει παρκιγκ ακριβώς από κάτω οπότε δεν ταλαιπωρηθήκαμε με αυτό.
Πολύ σύντομα είχαμε φτάσει στο τελευταίο αξιοθέατο που θα βλέπαμε εδώ στο Ραμπάτ στην κάσμπα των Ουντάγιας. Η κάσμπα αυτή είναι ένα ιστορικό,οχυρωμένο φρούριο του 12ου αιώνα και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονιομιάς με μπλε και λευκά σπίτια,ανδαλουσιανούς κήπους και πανοραμική θεα στον Ατλαντικό Ωκεανο,αντιπροσωπεύοντας τη μείξη βερβερικών και αραβικών επιρροών.
Ηταν αρκετά πρωι οπότε βρήκαμε και εκεί και παρκάραμε αρκετά εύκολα.

Στον κεντρικό πεζόδρομο τα μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει ακόμα παρόλ'αυτά τα λεωφορεία με τους τουρίστες είχαν αρχίσει και καναν την εμφάνισή τους.

Και εκεί που χαζεύαμε την θέα του Ατλαντικού Ωκεανού αρχισαν να πέφτουν και οι πρώτες ψιχάλες.Ειχαμε διαβάσει ότι θα εριχνε αρκετή βροχή οπότε για να μην γίνουμε παπάκια πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το αυτοκίνητο.

Η διαδρομή για να φτάσουμε με το αυτοκίνητο στην πόλη Chefchaouen ή αλλιώς Λαγιούν είναι περίπου 4,30ώρες. Σε όλη την διαδρομή έβρεχε ασταμμάτητα. Εννοείται κάναμε μια μικρή στάση για καφεδάκι και τουαλέτα αλλά έριχνε τόσο πολύ νερό που δεν μπορούσες να απολαύσεις την όμορφη θέα και διαδρομή. Οσο πιο βόρεια πηγαίναμε το τοπίο άλλαζε έβλεπες περισσότερα δέντρα και περισσότερη πρασινάδα. Εγω από μέσα μου βέβαια έβραζα και έβριζα για τον καιρό γιατί η Λαγιούν (μπλε πόλη ) ήταν από τα high light του ταξιδιού μας και δεν ήθελα να την χάσω μένοντας κλεισμένη σε ένα δωμάτιο.
Την ώρα που φτάσαμε δυστυχώς έριχνε καρέκλες οπότε δεν κατάφερα να τραβήξω και καμια φωτογραφία της πόλης από μακρυα.

Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει ήταν στην μεδίνα της πόλης και ήταν το casa Hamidane 2 στην υπέροχη τιμή των 22ευρώ. Το θέμα μας τώρα ήταν το πάρκιγκ και πως θα φτάναμε στο δωμάτιο με τόση πολύ βροχή. Αφήσαμε το αυτοκίνητο, και μπήκαμε στην μεδίνα. Το gps μας έβγαζε όπου να ναι και αφου είχαμε γίνει όλοι μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο συνηδειτοποιήσαμε ότι μας έκανε κύκλους. Τα παππούτσια του Μιχάλη ειδικά είχαν μαζέψει τόσο πολύ νερό που ακουγόταν το πλατς πλουτς όταν περπατούσε.Σε κάποια φάση βγαίνουν από ένα σπίτι δυο κυρίες και κατευθείαν όρμησα να τις ρωτήσω που βρισκόταν το δωμάτιο.Μας είπαν να τις ακολουθήσουμε αλλά προφανώς ούτε και αυτές ήξεραν που είναι. Μετά από αρκετό περπάτημα μας πήγαν σε ένα άλλο σπίτι μάλλον γνωστούς τους και τους δείχνανε το δωματιο.Για καλή μας τύχη το ήξεραν, έτσι ο κύριος είπε στον γιο του που ήταν γύρω στα 10 να μας πάει. Ακολουθήσαμε το αγόρι στην ανηφόρα κανα τέταρτο μέχρι που στο τέλος επιτέλους είχαμε φτάσει. Παπάκια όλοι φυσικά. Δώσαμε ένα καλό μπουρμπουαρ στο αγορι και χτυπήσαμε το κουδούνι. Ελα όμως που δεν μας ανοιγε κανείς. Στείλαμε μηνυμα στον ιδιοκτητη του δωματιού και μας είπε να τον περιμένουμε. Ισως ήταν το πιο μαρτυρικό 20λεπτό του ταξιδιού. Τελικά εμφανίστηκε ένας κύριος και μπήκαμε στο δωμάτιο.
Το θέμα μας ήταν όμως το εξής.Όλη μέρα δεν είχαμε φάει τίποτα πέρα από κάποια μπισκότα που κουβαλούσα μαζί μου. Ετσι αναγκαστικά θα έπρεπε να βγούμε πάλι στην βροχή να βρούμε κάτι να φάμε. Αλλαξαμε ρούχα και κάλτσες αλλά ...παππούτσια εννοείται δεν είχαμε άλλα....και βγήκαμε..

Βρήκαμε ένα εστιατόριο με καλές κριτικές και μπήκαμε.Το φαγητό ήταν πάρα πολύ ωραίο το ίδιο και το τσάι αλλά αυτό που μας κέρδισε περισσότερο ήταν η ευγένεια του Μωχαμετ που δούλευε εκεί.Το εστατόριο λεγόταν Restaurant Sayeda Alhurra, και ήταν αρκετά πιο οικονομικό από ότι είχαμε πληρώσει μέχρι στιγμής στα εστιατόρια που είχαμε φάει.

Κάναμε μια πολύ ωραία συζήτηση μαζί του. Μας είπε γενικά πράγματα για το Μαρόκο και τους Μαροκινούς.Ο ίδιος δεν ήταν από εκεί αλλά από την Kalaat M'Gouna. Κοντά στην Ουαρζαζατ.Θα περνούσαμε και από εκεί τις επόμενες μέρες του ταξιδιού μας οπότε του ζήτησα αρκετές πληροφορίες. Την ώρα που αποχωρήσαμε από το εστιατόριο η βροχή είχε σταματήσει και έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε μια βραδυνή βολτούλα στο κέντρο της πόλης.

Αφου είχε περάσει αρκετά η ώρα ανηφορήσαμε για το δωμάτιο. Ο καημενούλης ο Μιχάλης αφου παραπονέθηκε μια δυο για τα μουσκεμένα παππούτσια του και είδε οτι δεν γινόταν τιποτα σταμάτησε να λεει το ότιδήποτε..μόνο όταν φτάσαμε στο δωμάτιο μου είπε ''αχ μαμά επιτέλους θα βγάλω αυτά τα παππούτσια''. Τα παιδιά μια που ξαπλώσαν μια που κοιμήθηκαν.Εμεις ανεβήκαμε στην ταράτσα για το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας και για να θαυμάσουμε την θέα...

Πρωτού πέσω για ύπνο κοιταξα λίγο τον αυριανό καιρό.Δυστυχώς τις δυο επόμενες μέρες οι καταιγίδες θα ήταν έντονες. Γενικότερα θα υπήρχαν έντονα καιρικά φαινόμενα σε όλη την χώρα και η Εσσαουιρα που ήμασταν την πρώτη μέρα είχε πλυμμηρίσει. Οι φωτογραφίες που είδα στο διαδυκτιο μου θύμισαν τις πλυμμήρες που είχαμε και εμείς και στη Λάρισα και έκανα το σταυρό μου.. Θα καταφέρναμε να φύγουμε αύριο?Αν όχι τι θα κάναμε?Που έσερνα και εγώ η έρμη τα μικρά?
και στο mood αυτό καταφερε και με πήρε ο ύπνος......

 

[Sassenach77]

Ο καημενούλης ο Μιχάλης αφου παραπονέθηκε μια δυο για τα μουσκεμένα παππούτσια του και είδε οτι δεν γινόταν τιποτα σταμάτησε να λεει το ότιδήποτε..μόνο όταν φτάσαμε στο δωμάτιο μου είπε ''αχ μαμά επιτέλους θα βγάλω αυτά τα παππούτσια''

Στα ταξίδια να παίρνεις μαζί σου ποδονάρια για τέτοιες περιπτώσεις, ώστε να είναι στεγνά τα ποδαράκια τους όταν βρέχονται τα παπούτσια και πρέπει να τα ξανα φορέσουν. Ούτε χώρο πιάνουν ουτε βάρος έχουν. Εγώ τα έχω καθιερώσει στα τελευταία ταξίδια για παν ενδεχόμενο

 

[KostasLia]

CHEFCHAOUEN - FEZ

Είχα βάλει επίτηδες το ξυπνητήρι αρκετά πρωι σε περίπτωση που δεν έβρεχε να προλαβαίναμε να κάνουμε μια βόλτα ακόμη στο κέντρο της πόλης,να επισκεφτούμε την κάσμπα και ίσως να ρίχναμε και μια ματιά στα μαγαζιά αλλά...όλα αυτά αποτελούσαν ένα ωραιότατο όνειρο..'' Όταν κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει'' και όντως..με το που σηκώθηκα όρμησα στο παράθυρο..η κατάσταση δυστυχώς ήταν μάλλον η ίδια ίσως και χειρότερη..μέσα στα νεύρα ανέβηκα στην ταράτσα να ελέγξω μήπως ήταν κανα μαυρο σύννεφο και με τον αέρα έφευγε και καθάριζε λίγο ο ουρανός αλλα μπα..μαύρη μαυρίλα..κάπνισα κανα δυό τσιγάρα να μου φύγουν τα νευρα και να μπορέσω να σκεφτώ καθαρα τι θα κάναμε..επίσης σε ότι site και να μπήκα για τον καιρό υπήρχαν προειδοποιήσεις για τον άστατο καιρό και άρθρα που έλεγαν να αποφευχθουν οι άσκοπες μετακινήσεις τα δυο επόμενα εικοσιτετράωρα.
Οπότε το θεμά πήρε αυτόματα άλλες διαστάσεις άντε την βόλτα θα την χάναμε αλλά θα μπορούσαμε να φύγουμε για την Φέζ??Είχαμε κλείσει δυο βράδια εκεί...

θέα από την ταράτσα..


Κατέβηκα κάτω να το συζητήσουμε με τον Κώστα..Ο Κώστας έλεγε να την κοπανήσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα μην αποκλειστούμε πάνω στα βουνά και χάσουμε το ταξίδι μας αφου η κακοκαιρία έδειχνε να συνεχίζετε για μέρες ακόμη οπότε αυτόματα συμφώνησα..
Πάλι καλά που σε όλα μου τα ταξίδια κουβαλάω και το πιστολάκι γιατί όλες οι κάλτσες που είχα στις δυο τσάντες που είχα μαζί μου στο δωμάτιο (η βαλίτσα παρέμενε στο αυτοκίνητο,για να μην την σέρνουμε άδικα στις ανηφόρες) είχαν γίνει όλες μούσκεμα, έτσι άρχισα να τις στεγνώνω για να έχουμε κάτι να φορέσουμε. Βέβαια με το που βγήκαμε για να ανηφορίσουμε στο αυτοκίνητο πάλι μούσκεμα γίναμε αλλα και τι να γινόταν...

Πρόλαβα τράβηξα κανα δυο φωτογραφίες καθώς ανηφορίζαμε αλλα η αλήθεια είναι ότι η απογοητευσή μου ήταν μεγάλη...Η Chefchaouen είναι η ''χαρά του φωτογράφου''.Πραγματικά αν κάποιος πετύχει καλό καιρό μπορεί να βγάλει απίθανες φωτογραφίες. Κάθε γωνία μπορεί να αποτελέσει και ένα κάδρο...μας άρεσε πάρα πολύ η Λαγιουν και δεν την χορτάσαμε όσο θα θέλαμε..
Δυστυχώς όμως δεν μπορεί κανείς να τα βάλει με τον καιρό..και αυτά τα απροοπτα τυχαίνουν στα ταξίδια είτε καλά είτε κακά..Και έτσι αναχωρήσαμε για Φεζ...
Θέλαμε περίπου 4ώρες μέσα στο αυτοκίνητο..κάναμε και στάση εννοείται για καφεδάκι και σιγά σιγά ο καιρός άρχισε να στρώνει..οπότε είχαμε πάρει την σωστή απόφαση να φύγουμε εκείνη την ώρα για να προλάβουμε να δούμε και λίγο από την Φεζ.

Φτάσαμε στην Φεζ.Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει λεγόταν Dar El Arfaoui και βρισκόταν μέσα στη μεδίνα,μας κόστισε 72,70 για δύο βράδια για τους τεσσερις μας με πρωινό. Παρκάραμε σε πάρκινγκ έξω από την μεδίνα για να γλιτώσουμε την ταλαιπωρία και για να μην χαθούμε δώσαμε σε έναν τύπο με ένα καρότσι τρια ευρώ και μας κουβάλησε τα πράγματα.Και καλά πράξαμε γιατί μόνοι μας δεν υπήρχε περίπτωση καμια να το βρίσκαμε.Για να μην χαθούμε μετά φρόντισα να τραβήξω φωτογραφία την πόρτα και το στενό του ριαντ

Μέχρι να τακτοποιηθούμε στο δωμάτιο ο κύριος μας πρόσφερε τσάι και μπισκότα. όλα πολύ ωραία.

το εσωτερικό του ριαντ.

Το ριάντ που μείναμε εδώ στην Φεζ ήταν το πιο κλασικό μαροκινού τύπου από όλα τα δωμάτια που είχαμε κλείσει στο ταξίδι μας. Μεγάλη εντύπωση μου έκανε η πόρτα του μπάνιου στο δωμάτιο μας και εννοείται πως την τράβηξα φωτογραφία για να την δείξω στην κουμπάρα μου που ζωγραφίζει μπας και καταφέρει να μου κάνει μια παρόμοια στο σπίτι μου.

Αφήσαμε τα πράγματα και ξεχειθήκαμε στο δρόμο. Είχα διαβάσει κάπου πως αν δεν χαθείς στην μεδίνα της Φες δεν έχεις ζήσει την εμπειρία της πόλης.Και έχουν απόλυτο δικιο! Χαθήκαμε,βραχήκαμε,παζαρέψαμε,φάγαμε νευριάσαμε και γελάσαμε! Γιατί η Φέζ σου τα προκαλεί όλα αυτά. Εννοείται ότι μας πιάσαν και αδιάβαστους και μας ψαρέψανε να πάμε να δούμε τα βυρσοδεψεία. Ακολουθήσαμε έναν τύπο ο οποίος προθυμοποιήθηκε να μας πάει και αφού κάναμε άσκοπα κύκλους το gps δεν έπιανε,έβρεχε κιολας και θέλαμε και να προλάβουμε άντε λέμε στα κομμάτια να πάει...ας του δώσουμε 5ευρώ να κάνουμε την δουλειά μας..
Και πράγματι ήταν δίπλα μας τόση ώρα..
Ανεβήκαμε στην ταράτσα ενός μαγαζιού που πουλούσε διαφορα πράγματα φτιαγμένα από δέρμα. Εκεί μας δώσαν όλους από ένα φύλλο διόσμου να το μυρίζουμε γιατί όντως η μυρωδιά δεν παλεύεται...

Και κατεβήκαμε ξανά από το μαγαζί.

Οφείλω πάντως να πω πως είχε πολύ ωραία πράγματα. Ο τύπος πήρε τον αναπτήρα και έκαιγε τις τσάντες και αυτές δεν καίγονταν για να αποδείξει την γνησιότητα τους. Οι τιμές πάντως ήταν λίγο τσιμπημένες και επειδή δεν μπορούσαμε να φύγουμε με άδεια χέρια τελικά αγόρασα για ενθήμιο ένα ζευγάρι μαροκινές παντόφλες δερμάτινες σαν πασουμάκια έναντι των 25ευρώ. Οκ! Ο τυπάς βέβαια που μας ''ξεναγούσε'' επέμενε να μας πάει και ένα μαγαζί με αιθέραια έλαια που λεει δουλευε μια ξαδέρφη του. Τον ακολουθήσαμε με τα χίλια ζόρια. Τελικα καταλήξαμε να αγοράζουμε κατι με 5ευρώ και από εκεί..

Αντε λέμε του κάναμε την χάρη..Επεμενε και η δήθεν ξαδέρφη να αγοράσουμε και άλλα και εγώ είχα αρχίσει να τα παίρνω!Αυτός όμως ήθελε να μας πάει και αλλού. Εκεί ήταν που άρχισα να νευριάζω...Ο Κώστας αρχισε να του λέει οτι ημαστε κουρασμένοι,αυτός επέμενε..τον ρώτησε τι του χρωστούσαμε και μας ζήτησε 20ευρώ...Εκεί ποιος δεν με είδε και δεν με φοβήθηκε..άρχισα να τον ουρλιάζω μισα ελληνικά μισά αγγλικά μέχρι του έβγαλα 10ευρώ και αλλα 5για την ''ξαδέρφη'' και τους είπα οτι αυτά είναι και αν τους αρέσει..το καλό είναι ότι ο τύπος δεν έφερε αντίρηση μάλλον δεν περίμενε οτι θα γινόμουν έξαλλη τόση ώρα που μας πίεζε και όταν έγινε η έκρηξη μου πήρε τα λεφτά και εξαφανίστηκε!Η δε ξαδέρφη επίσης!
Χαζεύοντας στη μεδίνα της Φεζ η ώρα περνάει και δεν το καταλαβαίνεις!! Το καλό που είχαμε πληρώσει τον τύπο ήταν ότι μας είχε δείξει πως να μετακινηθούμε στη μεδίνα. Στην αρχή καθε στενού είχε είτε ένα τετράγωνο είτε έναν ρόμβο.Το τετράγωνο σήμαινε ότι πας ενώ ο ρόμβος ότι ήταν αδιέξοδο.Ετσι κουτσα κούτσα είχαμε αρχίσει να προσανατολιζόμαστε κάπως.Στο δρόμο ακούσαμε ελληνικά.Ηταν μια κυρία με τον τρίχρονο γιο της.Σταματήσαμε και της μιλήσαμε.Είχε κάποιες μέρες εκεί οπότε μας πρότεινε και ένα εστιατόριο να πάμε για φαγητό..Ξεκινήσαμε για το εστιατόριο με την χρήση του gps,εννοείται ότι κάναμε κύκλους στα στενά μέχρι να φτάσουμε αλλά τελικά το βρήκαμε!
Το εστιατόριο λεγόταν restaurant Fes lounge και ο κύριος που το είχε ήταν ευγενέστατος.Το φαγητό πολύ ωραίο και οι τιμές φυσιολογικές γυρω στα 8ευρώ η μερίδα όπως και στα περισσότερα εστιατόρια.Μετά από λίγο ήρθε και η κυρία που είχαμε πετύχει στο δρόμο με το αγοράκι και που μας το είχε προτείνει. Η κυρία αν και ελληνιδα ζει στη Γερμανία ενω μιλούσε απταιστα γαλλικά αφού ειχε σπουδάσει στη Γαλλία ήταν μόνη της σε διακοπές με το αγοράκι και είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.Η ίδια μας είπε ότι και αυτή την πρώτη μέρα είχε χαθεί στη μεδίνα και ότι όλοι οι μαροκινοί που την βλέπουν με τον μικρό είναι όλοι τους πολύ πρόθυμοι να την βοηθήσουν. Δεν ξέρω αν εγω θα τολμούσα μόνη μου με ένα τόσο μικρό παιδί να κάνω ένα τέτοιο ταξίδι πάντως η αλήθεια είναι ότι τελικά κάποια πράγματα είναι στο μυαλό μας μεχρι να το πάρουμε απόφαση!Μπράβο της πάντως!

Φύγαμε από το εστιατόριο..για να γυρίσουμε για ξεκούραση και ύπνο.Αυριο θα είχαμε μια γεμάτη μέρα στη Φεζ να δούμε τα αξιοθέατα της! Δεν είχε σταματήσει να βρέχει αλλα το καλό είναι οτι η βροχή δεν θα μας έκοβε απο κάτι αφού στην μεδίνα της Φεζ όλοι και όλα είχαν τους φυσιολογικούς της ρυθμούς!!!

 

[KostasLia]

FEZ


Ξυπνήσαμε το επόμενο πρωι και και κατεβήκαμε για πρωινό.Το πρωινό του Ριαντ ήταν τόσο πλούσιο που περιείχε τα πάντα.Εδώ μας σερβιραν το ωραιότερο τσαι που είχαμε πιει μέχρι στιγμής από την αρχή του ταξιδιού μας.Είχαμε συννενοηθεί να φάμε αρκετά πρωι για να έχουμε όλη την μέρα μπροστα μας να χορτάσουμε την πόλη της Φεζ. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οτι οι μπανάνες και τα μανταρίνια τους ήταν πολύ πιο γευστικά από τα δικά μας.

Ξεκινήσαμε την βόλτα μας.Το Ριαντ βρισκόταν σε αρκετά καλή τοποθεσία οπότε τα περισσότερα αξιοθέατα της πόλης ήταν σε καλή απόσταση με τα πόδια.Τα μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει ακόμη οπότε είπαμε να ξεκινήσουμε με το βασιλικό παλάτι Dar al-Makhzen που βρίσκεται εκτός μεδίνας,διάσημο για τις επτά επιβλητικές πυλες του με ψηφιδωτά,χαλκινες πόρτς και ξυλόγλυπτα.Το εσωτερικό του παλατιού είναι ιδιωτικό και δεν είναι επισκέψιμο παρολα αυτά αξίζει μια στάση μόνο και μόνο για το εξωτερικό του.

Συνεχίσαμε την βόλτα μας και φτάσαμε στην γνωστή πύλη Bad Bou Jeloud. Από την εξωτερική του πλευρά η πύλη είναι μωβ ενώ από την εσωτερική του,από την μεριά της μεδίνας η πύλη είναι σε πράσινο χρώμα

Σειρά είχε η πύλη Semmarin Medina Gate

Περπατώντας ανακαλυψαμε έναν πανέμορφο κήπο τον Jnan Sbil και είπαμε να μπούμε. Δεν είχε είσοδο και το είδαμε σαν ευκαιρία να κατσουμε λίγο να ξεκουραστούμε από το περπάτημα.

Και αφού ξεκουραστήκαμε λίγο σειρά είχε το Μερσέντες Μπου Ινάνια. Πρόκειται για ένα ιστορικό κτήριο θρησκευτικής σημασίας που λειτουργεί ως χώρος ισλαμικής διδασκαλίας και εκμάθησης του Κορανίου. Θεωρείται από τα κορυφαία δείγματα ισλαμικής αρχιτεκτονικής και εχει αναγνωριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.Χτίστηκε μεταξύ 1350-1355 από τον Abu Inan Faris, τον γιο και διάδοχο του σουλτάνου Abu al-Hassan,της δυναστείας των Μαρινίδων.

Αποφασίσαμε να ρίξουμε μια ματιά στα μαγαζιά. Αγοράσαμε κατι σουβενιρ, και εννοείται αγόρασα ακόμη έναν καθρέφτη να κάνει παρέα στον άλλον που είχα αγοράσει από την Εσσαουιρα. Τα παππούτσια του Μιχάλη από το πολύ περπάτημα και την πολύ βροχή είχαν πια αχρηστευτεί και έτσι του αγοράσαμε και ένα καινούργιο ζευγάρι παππούτσια για να μην παραπονιέται ο καημένος.Η δε Σόνια αγόρασε μια λούτρινη καμήλα,την οποία και ονομάσαμε Κάμι να κάνει παρέα στην Πίγκι το γουρουνάκι,η οποία μας ακολουθεί εδώ και χρόνια σε όλα μας τα ταξίδια πιστή στο ταξιδιωτικό μας πρόγραμμα!

Είχαμε πια εξοικειωθεί με την μεδίνα της Φεζ, και η ''φρίκη'' της προηγούμενης μέρας είχε κάνει φτερά. Ήμασταν πλέον χαλαροί στο να χαθούμε και να κάνουμε κύκλους και ευχαριστηθήκαμε τόσο πολύ την μεδίνα που μπορώ να πω ότι την χόρτασα και με το παραπάνω. Απλά έκανα το εξής λάθος, ενώ είχα δει την προηγούμενη μέρα μια τσάντα δερμάτινη που μου άρεσε και δεν την είχα πάρει νομίζοντας οτι θα ξαναπεράσουμε από εκείνο το μαγαζί, δεν κατάφερα να το ξαναεντοπίσω.
Οποτε συμβουλή: αν δείτε κάτι που σας αρέσει γραπώστε το εκείνη την ώρα γιατί μπορεί και να μην το ξαναβρείς και μπορεί να μην ξαναπεράσεις από το ίδιο σημείο.
Στην καρδιά της Φεζ υπάρχει το Μουσείο Τεχνών Ξύλου και Χειροτεχνίας Nejjarine. Το μουσείο έχει μια μικρή είσοδο αλλά αξίζει τον κόπο. Οι φωτογραφίες δεν επιτρέπονται μέσα μόνο από την είσοδο και η ταράτσα σου προσφέρει εκπληκτική θέα.

Τελευταία μας στάση για σήμερα ήταν το Mαυσωλείο Sibi Ahmed al-Tijani.Η είσιδος δεν επιτρέπεται στους τουρίστες αλλά κατάφερα να δω λίγο το εσωτερικό του..

Είχαμε δει πλέον αρκετά αξιοθέτα και είχαμε γεμίσει την ημέρα μας, σε σημείο που είχαμε ξεχάσει και να φάμε...τα παιδιά είχαν αρχίσει πλεον να παραπονιούνται οτι πεινάνε. Η αλήθεια είναι οτι δεν τα είχαμε πάει και άσχημα αν σκεφτεί κανείς οτι και η βροχή δεν βοηθούσε ιδιαίτερα! Αν και εγώ ψηνόμουνα χοντρά μα επισκεφτώ και κάποια πανεπιστήμια και ίσως το παλάτι Glaoui, η λογική μου νίκησε και αποφασίσαμε να πάμε για φαγητό.Για να μην ταλαιπωρηθούμε άλλο αποφασίσαμε να φάμε στο ίδιο εστιατόριο που είχαμε φάει την προηγούμενη μέρα που και ήμασταν ευχαριστημένοι και ήταν και πολύ κοντα στο Ριαντ που μέναμε.

Αυριο θα φευγαμε από την Φεζ. Αυτό που έχω να πω για την συγκεκριμένη πόλη είναι ότι με κέρδισε.Εχει πολύ ενδιαφέρον και αν είχα ακόμη μια μέρα θα την γέμιζα σίγουρα! Στην αρχή μπορεί να σε εκνευρίσει αλλά μετα θα στο ανταποδώσει!και με το παραπάνω!Γιατί οπως είχα διαβάσει αν δεν χαθείς στη μεδίνα της Φεζ δεν έχεις ζήσει την μαγεία της πόλης!Και εμεις την ζήσαμε σίγουρα!

 

[KostasLia]

FEZ - MERZOUGA


Το επόμενο πρωι ξυπνήσαμε κατεβήκαμε κάτω φάγαμε το πλούσιο πρωινό μας και κατεβάσαμε τα πράγματά μας κάτω. Το μόνο πρόβλημά μας ήταν οτι δεν ήμασταν σίγουροι για το που ακριβώς είχαμε παρκάρει το αυτοκίνητο.Ο Κώστας είχε την φαινή ιδεα λοιπόν για να μην σέρνουμε τις βαλίτσες και τα παιδιά να πάει αυτός πρώτα να βρει το πάρκινγκ όσο εγω θα επινα τον καφέ μου και να γυρνούσε και να πηγαίναμε μετά όλοι μαζί. Ετσι και έγινε...το θέμα είναι ότι αφου είχε περάσει κανα μισάωρο και δεν είχε εμφανιστεί ακόμα κάτι μέσα μου μου έλεγε ότι θα είχαμε πάλι τα προβλήματα της πρώτης μέρας!θα ξαναχανόμασταν στην μεδίνα! Ο Κώστας εμφανίστηκε μετά απο λίγο μέσα στα νευρά δηλωνοντάς μου ότι δεν μπόρεσε να το βρεί!
Ξεκινήσαμε και οι τέσσερις λοιπόν σερνοντας τις βαλίτσες μας μπας και θυμηθούμε κανα στενό κανα δρόμο που θα μας εφτανε στο αυτοκινητό μας! Εντάξει..να ανοιξει η γη να με καταπιεί!Πάλι καλά που έχω καλά παιδιά και όταν βλέπουν τον Κώστα να βρίζει και να ωρύεται απλά με κοιτάνε και δεν μιλάνε!
Δεν ξερω πόση ώρα χάσαμε και πόσους κύκλους κάναμε,το μόνο σίγουρο είναι ότι αποστασιακά δεν ήταν και πολύ μακρια αλλά προφανώς ο καλός Θεούλης μας λυπήθηκε και σε κάποια φάση που πήγα να απελπιστώ ο δρόμος μου φάνηκε γνώριμος και τελικά ήταν και αυτός που μας έβγαλε από την μεδίνα μπροστά στο πάρκινγκ όπου είχαμε βάλει το αυτοκινητό μας!Πραγματικά η μεδίνα της Φεζ είναι ένας μεγάλος λαβυρινθος που όσα σημάδια και να βάλει κάποιος δεν υπάρχει περίπτωση να μην χαθεί!
Ο καιρός είχε στώσει κατα πολύ..κάτι πολύ θετικό γιατί τις προηγούμενες μέρες ο δρόμος που θα κάναμε με το αυτοκίνητο σήμερα, ήταν κλειστός λόγο κακοκαιρίας. Θέλαμε 7,30 ώρες μέσα στο αυτοκίνητο.Η διαδρομή αυτή η αλήθεια είναι με είχε προβληματίσει και έψαχνα να την σπάσω για να μην κουράσω τα παιδιά αλλά δεν είχα βρει κάτι που να άξιζε τον κόπο και τον χρόνο οπότε αποφασίστηκε ότι θα το πέρναμε μονοκοπανιας και οτι συμβεί...

Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτήν την απίθανη διαδρομή!
περάσαμε βουνά, λαγκάδια,λίμνες,οάσεις, μικρες πόλεις στη μέση του πουθενά ξεχασμένες από τον Θεό και τον Αλλάχ! Ο καιρός πάλι ήταν τόσο αλλοπρόσαλλος την μία χιόνιζε,πέσαμε και σε μινι χιονοθύελλα την άλλη είχε λιακάδα μεχρι και μίνι ανεμοστρόβιλο είδαμε! Δεν το έχω ξαναζήσει αυτό το πράγμα να αλλάζουν οι εποχές σε δευτερόλεπτα μπροστά σου. Εν το μεταξύ τα παιδιά απτόητα! Οταν είδαμε τον μινι ανεμοστρόβιλο και ήταν προς την κατευθυνση που πηγαίναμε η Σόνια πετάγεται και μου λεει "Πως κάνεις έτσι ρε μαμά αφού δεν είναι χαλάζι και ήμαστε μέσα στο αυτοκίνητο δεν θα πάθουμε κάτι! (το λεει αυτό γιατί ανεβαίνοντας την Αιτνα πέρυσι μας έπιασε το χαλάζι και μας κατέβασαν μετά από ώρες όλους καταματωμένους).Σκληροπυρηνικά λοιπόν τα παιδιά!!
Σε κάποια λοιπόν φάση το τοπίο αλλάζει και και καταλαβαίνεις ότι η έρημος Σαχαρα είναι πολύ κοντά! Στην έρημο είχαμε κλείσει δυο βράδια στο Sahara Majestic Luxury Camp με ημιδιατροφή και τζιπ να μας πάει και να μας φέρει από την Μερζουγκα στο camp. Αυτό μας κόστισε 367,20ευρώ και ήταν θεωρώ και το highlight του ταξιδιού μας! Είχαμε βάλει σημείο λοιπόν συνάντησης στη Μερζουγκα όπου πάλι κάλα παρά την πρωινή μας περιπέτεια καταφέραμε και φτάσαμε στην ώρα μας!Αφήσαμε το αυτοκίνητο μας στο πάρκιγκ τους και μας ανέβασαν στο τζιπ.
Η διαδρομή από την Μερζούγκα μέχρι το camp ήταν περίπου 20λεπτά.Το καλό είναι ότι δεν είχε νυχτώσει ακόμα και απολαύσαμε την διαδρομή αυτή απίστευτα! Το τζιπ ανέβαινε και κατέβαινε τους αμμολοφους και τα παιδιά παρόλη την κούραση που είχαν από τις πολλές ώρες μέσα στο αυτοκίνητο δεν σταμάτησαν λεπτό να χαμογελούν!
Το camp είναι πραγματικά υπέροχο! Παρόλο που όταν μπαίνεις μεσα στο δωμάτιο ασθάνεσαι οτι είσαι σε μια τεράστια σκηνή στην ουσία είναι αλουμινένια σπιτάκια που δεν τους λείπει τίποτα.

Μας είχαν παντόφλες,μεξικάνικα καπέλα και πόνσο. Τα βάλαμε γρήγορα γιατί είχε πια πέσει ο ήλιος και είχε κρύο και πήγαμε για δείπνο. Τι να πει κανείς για το δείπνο! Φανταστικό! Μεγάλη ποικιλία και όλα πολύ γευστικά. Κατα την διάρκεια του δείπνου μας πλησιάσε ο Χασαν που δουλευε στο camp να μας ενημερώσει το τι μπορούσαμε να κάνουμε την επόμενη μέρα. Και φυσικά τα κλείσαμε όλα! Μια φορά βρισκεται κανείς στην έρημο! Μετά το δείπνο σειρά είχε τραγούδι και χορό γύρω από την φωτιά.

Οι υπόλοιποι τουρίστες που ήταν εκεί εκείνο το βράδυ ήταν μια παρέα Κροάτες ένα ζευγάρι Γιαπωνέζοι και κάποιοι Γερμανοι. Λίγο ξενέρωτοι μπορώ να πω! Ο Κώστας με την Σόνια χόρεψαν πάντως! Μετά τον χορό σειρά είχαν τα αστέρια! Ξεκινήσαμε λοπόν μεσα στα σκοτάδια να δούμε τα αστέρια..επιχείρησα να τραβήξω κάποιες φωτογραφίες,χωρις όμως μεγάλη επιτυχία! Θα το δοκίμαζα και πάλι την επόμενη μέρα. Εντομεταξύ φυσούσε κιόλας και είχαμε ξεπαγιάσει οπότε δεν μείναμε και πολύ και όλοι μας επιστρέψαμε στα δωματια μας. Η ανατολή του ήλιου θα ήταν στις 7.45 οπότε έβαλα το ξυπνητήρι λιγο πιο μπροστά για να μην το χάσουμε! Πριν πέσουν για ύπνο τα παιδιά μου είπαν ''σε ευχαριστούμε μαμά που μας έφερες στην έρημο'' και έτσι ευτυχισμένοι και ευχαριστημένοι χωθήκαμε όλοι κάτω από τα βαριά σκεπάσματα!

 

[KostasLia]

SAHARA DESERT


Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 7.20. Πεταχτήκαμε από τα κρεβάτια μας και ντυθήκαμε στα γρήγορα να βγούμε να προλάβουμε την ανατολή του ηλίου που γινόταν στις 7.45.

Ηπιαμε το τσαι μας απολαμβάνοντας την ανατολή του ήλιου μια πολύ όμορφη εμπειρία την οποία επαναλάβαμε και την επόμενη μέρα! Επειτα κατευθυνθήκαμε για το εστιατόριο του camp να πάρουμε το πρωινό μας. Και τι δεν είχε να φάμε για πρωινό! Ο μπουφές περιλάμβανε τα πάντα, απο φρούτα από δημητριακά. ομελέτες,αυγά ψωμιά,τηγανίτες τα πάντα! Γεμίσαμε τα πιάτα μας αρκετες φορές μεχρι που δεν έπαιρνε άλλο!

Οι υπόλοιποι τουρίστες που είχαν έρθει την προηγούμενη μέρα όπως και εμείς θα αναχωρούσαν. Εμείς είχαμε επιλέξει να μείνουμε δυο βράδυα κατι το οποίο δεν μετάνιωσα και καθόλου γιατί ήμασταν και οι μόνοι που θα κάναμε την εκδρόμη να δούμε λίγο καλύτερα την έρημο. Αφου φάγαμε το πρωινό μας ο Χασαν μας περίμενε με το τζιπ τους τεσσερις μας να μας πάει να γνωρίσουμε την έρημο Σαχαρα λίγο καλύτερα.
Η πρώτη μας στάση θα ήταν σε μια οικογένεια Βέρβερων που ζουν στην ερημο Σαχάρα.Οι Βέρβεροι είναι μια αυτόχθονη φυλή της Βόρειας Αφρικής που κατοικεί στην περιοχή από τον Ατλαντικό εως την Αιγυπτο και από την Μεσόγειο εως τη Σαχαρα. Εχουν δική τους γλώσσα και πιστεύουν στην φύση. Είναι σαν τους νομάδες.Παλαιότερα μετακινούνταν αρκετά συχνά σήμερα όχι και τόσο. Είναι ένας λαος που θέλει να ζει ελεύθερος. Ο Χασαν είναι Βέρβερος. Μου εξήγησε πάρα πολλά πράγματα για την φυλή του. Σε αντίθεση με τους Μουσουλμάνους οι Βέρβεροι σέβονται απίστευτα την γυναίκα. Παντρευονται μια γυναίκα και η γυναίκα αυτή είναι που κάνει και το κουμάντο στην οικογένεια. Εμενα με φώναζε boss και την Σόνια small boss, κάτι που την έκανε να γελάσει! Επίσης οι Βερβεροι δεν γιορτάζουν και τα γενέθλια τους. Δεν ξέρουν πόσο χρονών είναι! Αυτό που τους νοιάζει είναι να ξυπνάνε κάθε μέτρα υγιείς και να είναι ευτυχισμένοι,από εκεί και πέρα τα χρόνια ενός ανθρώπου είναι απλά ένας αριθμός! Κάθε μέρα που ξυπνούν είναι και μια καινούργια μέρα για αυτούς και αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να είναι κάλα΄! Ταυτίστηκα αρκετά με τον τρόπο σκέψης των Βερβέρων και μου άρεσε παρα πολύ ο τρόπος σκέψης τους, μην σαν πω οτι παρόλες τις αθλιες συνθηκες τις οποίες ζουν μπορώ να πω ότι τους ''ζήλεψα'' και λίγο για την ελευθερία και το πόσο ήρεμα ζουν!

Η σημαία των Βερβέρων μας εξήγησε ο Χασαν εχει αυτά τα χρώματα για τους εξής λογους. Το κόκκινο παριστάνει ένα γράμμα του αλφάβητου Τιφινάγ που συμβολίζει την ελευθερία του λαού,το κίτρινο συμβολίζει την έρημο, το μπλε την θάλασσα και το πράσινο την φύση! Το σήμα συμβολίζει το λαο να ζει σε αρμονία με τη γη και την φύση.
Η οικογένεια μας υποδέχτηκε και μας πρόσφερε τσαι. Η συγκεκριμένη οικογένεια είχε ένα κοριτσάκι 5-6 χρονών την Φατιμά και ένα αγοράκι 3χρονών τον Μωχάμετ. Η Φατιμά πλησίσε τα παιδιά και τους έδωσε το χέρι της να πάνε να τους δείξει τα ζώα,

Είχαν κότες και κατσίκια. Ειχε πλάκα πως ο μικρός προσπαθούσε να αρπάξει τα μικρά κατσικάκια!

Την συγκεκριμένη στολή την βάζουν έξω από καθέ σκήνη-σπίτι που έχει κορίτσι ελεύθερο που είναι σε ηλικία γάμου. Οταν ρώτησα τον Χασαν σε τι ηλικια παντρεύονται μου είπε ανάλογα,όταν βρεθεί ο κατάλληλος γαμπρός! Επίσης δεν έχουν πρόβλημα να παντρευτούν και από άλλες φυλές και θρησκίες.Σε γενικές γραμμές κατάλαβα ότι οι Βερβέροι είναι ένας λαος ελευθερός που δεν τους αρέσει να καταπιέζονται και που δεν είναι και τόσο αυστηροί σε αυτά τα θέματα.

Οι άντρες κατα τη διαρκεια της ημέρας παίρνουν να βοσκήσουν τα ζώα τους και οι γυναίκες κάνουν τις δουλιές του σπιτιού ετοιμάζουν το φαγητό και μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Οσο πίναμε το τσαι μας τα παιδιά είχαν μια μπάλα και παίζανε ποδόσφαιρο! Σε κάποια φάση η Φατιμά πήγε να ρίξει ένα σουτ και η μπάλα πέρασε κατω από τα πόδια του Μιχάλη, και ο Μιχάλης αρχισε να με φωνάζει -Μαμά, μαμά με πέρασε σακούλα και όλα μαζί γελούσαν πόση ώρα!!
Είναι πραγματικά μαγικό το πως στην μέση της ερήμου μια μπάλα εκείνη την ώρα έκανε τεσσερα παιδια να χαζογελάνε και να περνάνε όμορφα χωρις να μιλούν καν την ιδια γλώσσα! πόσο εύκολα βολεύονται τα παιδιά!

Ο Χασαν μου εξήγησε ότι για να επιζήσουν στην έρημο έχουν μάθει να ακουν και να σέβονται την φύση. Και η φύση τους το ανταποδίδει. Το ίδιο μου είπε πρέπει να κάνουμε και με τους ανθρώπους,φερόμαστε σε κάποιον καλά για να μας φερθεί και αυτός! Μακάρι να σκεφτόμασταν όλοι έτσι!Τα χρήματα για τους ανθρώπους αυτούς δεν έχουν σημασία ,οταν πρόσφερα λοιπόν στην Φατιμα κάποια κέρματα που είχα πάνω μου δεν θέλησε να τα πάρει. Ο Χασαν που με είδε μου εξήγησε οτι τα χρήματα δεν έχουν αξια για αυτούς γιατί κάνουν ανταλλαγες με αυτά που θέλουν και χρειάζονται. Εκεινη την ώρα θυμήθηκα ότι είχα μαζί μου ένα ζευγάρι ροζ γάντια. Ανοιξα την τσαντα και τα έβγαλα,της τα φόρεσα και κατάλαβα οτι της άρεσαν! Επειτα εκανε αναστροφή και αρχισε να τρέχει. Γύρισε έχοντας στα χέρια της μια φρατζόλα ψωμί που μόλις είχε βγεί και μου την πρόσφερε!
Συγκινήθηκα πραγματικά από την κίνηση αυτή! Ήταν ώρα να πηγαίνουμε! Τα παιδιά απογοητεύτηκαν γιατί είχαν κάνει δυο καινούργιους φίλους! Χαιρετηθήκαμε και μπήκαμε στο τζιπ.
Ο Χασαν σταμάτησε σε ένα σημείο της ερήμου που από οτι μας εξήγησε πριν εκατομμύρια χρόνια ήταν ηφαιστειογενής περιοχή. Από ότι μας είπε ακόμη έρχονται γεολόγοι από όλο τον κόσμο και κάνουν ακόμη έρευνες στην συγκεκριμένη περιοχή. Το τοπίο μοιάζει σεληνιακό.

Αυτό στην παραπάνω φωτογραφία είναι απολίθωμα χελώνας. Μας είπε επίσης οτι πιστεύουν ότι σε εκείνη την περιοχή πιστεύουν ότι κάποτε ζούσαν και δεινόσαυροι. Εψαξε και βρήκε κάποιες πέτρες όπου είχαν απολιθώματα από κόκκαλα ζώων. Βρήκαμε αρκετά και τα πήραμε μαζί μας για ενθήμιο. Επειτα σταμάτησε σε μια άλλη περιοχή να μας δείξει κάποιες πέτρες που γυάλιζαν

Σειρά είχαν οι αμμόλοφοι!!!!

Κάτι που υπέρευχαριστηθήκαμε μικροί και μεγάλοι...Και μέσα στο τζιπ επίτηδες μας πήγαινε από τις ανηφόρες και τις κατηφόρες και τα παιδιά γελούσαν!
Μετά το παιχνίδι στους αμμόλοφους σειρά είχε η λίμνη. Δεν θυμάμαι ακριβώς πως λέγεται αλλά από ότι μας είπε ο Χασαν η λίμνη έχει μεγάλη σημασία για τους ανθρώπους και τα ζώα της ερήμου. Στο δρόμο σταμάτησε κανα δυο φορές να μας δείξει και κάποια φυτά που τρώγονται αλλά και κάποια που έχουν δηλητήριο και τα χρησιμοποιούν για φαρμακευτικούς σκοπούς!

Είχε περάσει αρκετά η ώρα όλοι μας είχαμε πεινάσει. Ο Χασαν μας πήγε στο σπίτι της αδερφής του όπου θα τρώγαμε και μεσημεριανό. Το σπίτι τους βρισκόταν μέσα στο χωριό της Μερζουγκας και ήταν ένα κανονικό σπίτι. Το φαγητό,σπιτικό και πεντανόστιμό!!!! Είχε πάει τέσσερις η ώρα και έπρεπε να επιστρέψουμε στο camp.Η εκδρομή αυτή και για τους τεσσερις μας με το φαγητό μας κόστησε 150ευρώ τα οποία αξιζαν και με το παραπάνω!!
Στις 6 είχαμε κλείσει βόλτα με καμήλες και να δούμε την δύση του ηλίου!
Η εκδρομή με τις καμήλες μας κόστησε 40ευρώ, δηλαδή 20ευρώ η κάθε καμήλα και ο Χασαν μας επετρεψε λόγο το ότι τα παιδιά είναι μικρά να ανέβουμε δυο σε κάθε καμήλα για να ρίξουμε και το κόστος. Φτάσαμε στο camp ξεκουραστήκαμε λιγο και φύγαμε πάλι!!!
Μπορώ να πω οτί είχα ξανακάνει βόλτα με καμήλα και μου είχε φανεί υπερβολικά άβολο αλλά δεν ήθελα να στερήσω την εμπειρία αυτή στα παιδιά και για αυτό και το ξαναέκανα...

Ο Χασαν μας έδωσε όλους από ένα τουρμπάνι για το κεφάλι και μας τα φόρεσε! Τι να πω για τον άνθρωπο αυτό. Προσπάθησε εντομεταξύ να μας βάλει να βγάλουμε φωτογραφία με την άμμο που δημιουργεί και καλά μια καρδιά αλλά εγώ και ο Κώστας δεν μπορέσαμε να το πετύχουμε !!

Είδαμε και την δύση του ηλίου..Τραβήξαμε πολλές φωτογραφίες και επιστρέψαμε στο camp για το βραδινό μας!!! Εκει είχαν έρθει οι σημερινοί τουρίστες ένα ζευγάρι ιταλών και 8 γυναίκες πακιστανές οικογένεια αυτες είχαν αφήσει τους αντρες τους πίσω να δουλεύουν που μένουν στο Χιούστον. Καναμε πολύ ωραίες συζητήσεις για ταξίδια γιατί όσοι ήμασταν εκεί είχαμε ταξιδέψει αρκετά, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και social αλληλοκαλεστήκαμε και μετά γυρω από την φωτιά χορέψαμε τραγουδήσαμε και περάσαμε πολύ σουπερ...η ομάδα πραγματικά πετούσε!!!!
Σειρά είχαν τα αστέρια, σημερα δεν είχε τον αέρα της προηγούμενης ημέρας παρολα αυτά οι βραδυνές λήψεις από τα κινητά μας δεν βγαίναν καλές. Τοτε προσφέρθηκε η μια απο τις 8 να μας τραβήξει με το i-phone της και να μας τις στείλει!!! Το αποτέλεσμα... ιδού...

Ε αν δεν τραβούσα τα αστερια θα έσκαγα....Όμορφη η σημερινή μέρα ειχαμε δει πολλα είχαμε κάνει άλλα τόσα είχαμε γνωρίσει ανθρώπους είχαμε χορέψει είχαμε περάσει τέλεια...
Συμβουλή αν επισκεφτείται την έρημο καθήστε δυο βράδυα με ένα δεν θα προλάβετε να δείτε πολλά.
Η ερημος Σαχάρα δεν είναι μόνο οι χρυσοί Αμμόλοφοι είναι και οι νομάδες Βερβέροι είναι και η λίμνη είναι και το σεληνιακό τοπίο.Είναι όλα οσα είχαμε δει την σημερινη μέρα και θα μας μείνουν για πάντα!!!!