Λάος ΛΑΟΣ 2026: Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες.

[mariath]

Η Ντίνα δεν μασάει τίποτα! Ακόμη κι έτσι με το χαμόγελο είναι! Περαστικά να είναι.

 

[travelbreak]

Η Ντίνα δεν μασάει τίποτα! Ακόμη κι έτσι με το χαμόγελο είναι! Περαστικά να είναι.

Η Ντίνα όταν είναι ταξίδι δεν καταλαβαίνει τίποτα. Όπως και όλοι οι σωστοί ταξιδιώτες.
Το χαμόγελο είναι μόνο ένα μικρό δείγμα της διάθεσής της.
Σχεδόν το έχει ξεπεράσει και περπατά, όχι άνετα αλλά, σχεδόν φυσιολογικά.
Ευχαριστούμε πολύ.

 

[travelbreak]

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ​

Ας βάλω σε ένα χάρτη το ταξίδι που προγραμματίστηκε και που τελικά έγινε.

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΩΝ (με χρονολογική σειρά)​

1 προς 2 με αυτοκίνητο
2 προς 1 με βάρκες και αυτοκίνητο
1 προς 3 με τρένο
3 προς 4 με αεροπλάνο
4 προς 7 και αυθημερόν στο 5 με αεροπλάνο
5 προς 6 και επιστροφή στο 5 με αυτοκίνητο
5 προς 7 με αεροπλάνο
3 προς 8 και επιστροφή με αυτοκίνητο

Στα μέσα Ιανουαρίου φύγαμε από την Αθήνα. Οι πτήσεις ήταν λίγο ταλαιπωρία αφού ξεκίνησαν με μερική καθυστέρηση το μεσημέρι περίπου στις 13:00 για να πάμε στην Ντόχα. Μετά από τέσσερις ώρες πτήσης φτάσαμε και περιμέναμε άλλες περίπου 2,5 ώρες για να φύγουμε για το Ανόι του Βιετνάμ. Εκεί φτάσαμε ξημερώματα, σε τοπική ώρα βέβαια, και είχαμε αναμονή άλλες 6-7 ώρες για την πτήση που θα μας έφερνε στην πόλη Luang Prabang του Λάος.

Πρώτη μέρα στη Luang Prabang

Φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Luang Prabang περίπου στις 14:00 και αμέσως έβγαλα με κόστος 6-7€ μία κάρτα sim για το τηλέφωνο και άλλαξα 100 δολάρια. Θεωρητικά η κάρτα θα διαρκούσε 15 μέρες, όσο δηλαδή θα μέναμε στη χώρα, και έχει 30 Gb. Στο αεροδρόμιο έχει ένα γραφείο για εξυπηρέτηση taxi και δίνοντας για δύο άτομα 100.000 κιπ, δηλαδή 4 ευρώ, πήγαμε στο ξενοδοχείο μας με ένα μίνι μπας, που βέβαια είχε και άλλους τουρίστες, τους οποίους μοίρασε σε άλλα δύο ξενοδοχεία. Το μικρό ξενοδοχείο που μείναμε βρίσκεται σχετικά στο κέντρο της πόλης. Τακτοποιηθήκαμε σε ένα δωμάτιο πολύ όμορφο, αλλά σχετικά μικρό. Είχε και ένα μπαλκόνι, που χωρίς να βλέπει κάτι ιδιαίτερα όμορφο, ήταν ωραίο γιατί τα πρωινά καθόμουν εκεί και έπινα τον καφέ μου.

Δεν μείναμε πολύ στο δωμάτιο γιατί θέλαμε να εκμεταλλευτούμε το φως της ημέρας, βράδιαζε κατά τις έξι. Έτσι φύγαμε και αμέσως βρεθήκαμε στον κοντινό κεντρικό δρόμο που είναι γνωστός για τη νυχτερινή του αγορά. Ο δρόμος του ξενοδοχείου μας ήταν κάθετος σε αυτόν και ανεβαίνοντας σε έβγαζε στο ναό Wat Phramahathat Rajbovoravihane. Δίπλα ήταν και ο Wat Hosian Voravihane που και αυτόν τον επισκεφτήκαμε. Η αγορά φυσικά δεν είχε ξεκινήσει και εμείς αρχίσαμε να επισκεπτόμαστε τους ναούς και τα μοναστήρια.

Μέχρι να δούμε τους δύο ναούς που προανέφερα, άρχισαν να μαζεύονται για να στήσουν την αγορά τους οι ντόπιοι μέσα στο δρόμο. Κάναμε την βόλτα μας προχωρώντας προς τα βορειοανατολικά, συνεχίζοντας σε αυτό το κεντρικό δρόμο. Είδαμε διάφορα μνημεία. Όμως η ώρα πλησίαζε 5 και άρχισαν να κλείνουν όλα αυτά, όπως και το μουσείο που ήταν στον ίδιο δρόμο. Άνοιγε όμως η αγορά με τα μικρομάγαζα, τα οποία επισκεφθήκαμε.

Προχωρήσαμε και κάναμε μία βόλτα για να δούμε το ποτάμι. Έχει και έναν μικρότερο, Nam khan River, ο οποίος συναντά τον μεγάλο Μεκόνγκ. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής δίπλα στον Μεκόνγκ και μας άρεσε που βλέπαμε τα πλοιάρια που έκαναν βόλτα στο ποτάμι. Είχε δύσει ο ήλιος και δυστυχώς δεν μπορούσαμε να κάνουμε βόλτα με κάποιο από αυτά τα πλοιάρια, γιατί ξεκινούν τη βόλτα από νωρίς για να δεις τη δύση του ηλίου. Καθίσαμε (οπότε) σε ένα μαγαζάκι να πιούμε μία μπύρα και να απολαύσουμε το σούρουπο στον ποταμό Μεκόνγκ.

Μετά επιστρέψαμε στο δρόμο της νυχτερινής αγοράς όπου η Ντίνα αγόρασε μερικά μικρά σουβενίρ. Όπως προχωρούσαμε ψάχναμε να βρούμε και κάπου για να φάμε. Δίπλα σε αυτή την αγορά υπήρχε μία πολύ μεγάλη πλατεία που γύρω-γύρω υπήρχαν πολλά μικρά μαγαζάκια όπου αγόραζες το φαγητό σου και καθόσουν σε κάποιο από τα άπειρα τραπέζια που υπήρχαν στην κεντρική πλατεία. Αυτό κάναμε και εμείς. Σε ένα από τα μαγαζάκια βάλαμε σε ένα ταψί, που μας έδωσε ένας εκεί, έξι σουβλάκια από διάφορα κρέατα και του τα δώσαμε να μας τα ψήσει. Τα πληρώσαμε και εκείνος μας έδωσε ένα ταμπελάκι με ένα νούμερο και μας είπε ένα καθίσουμε σε ένα οποιοδήποτε τραπέζι από τα άπειρα που υπήρχαν. Ήταν λίγο βρώμικο από τους προηγούμενους πελάτες και γι’ αυτό το καθαρίσαμε πρώτα και μετά καθίσαμε. Μετά από λίγο ήρθαν και τα σουβλάκια μας ψημένα, με ένα πιτσιρικά ο οποίος έψαξε και βρήκε το ταμπελάκι με το νούμερο που είχαμε πάνω στο τραπέζι μας. Σε όλον αυτό το χώρο, οι μισοί, ίσως και οι περισσότεροι πελάτες, ήταν τουρίστες.

Γενικά η πόλη έχει πολύ τουρισμό που κυρίως είναι νέοι άνθρωποι και φοιτητές. Έχει βέβαια και μεγαλύτερους, όπως και εμείς, καθώς φυσικά και πάρα πολλά γκρουπ. Αυτοί οι πιο μεγάλοι μοιάζουν σαν παλιοί χίπεις. Πολλοί έχουν τατού και ένα ανέμελο ντύσιμο, παντόφλα και σαντάλια

Γυρίσαμε στο δωμάτιο περίπου στις 9 για να ξεκουραστούμε.

Η πόλη έχει υψόμετρο 300 μέτρα, όμως οι θερμοκρασίες της είναι σχετικά χαμηλές. Μάλλον επειδή ήταν χειμώνας. Το απόγευμα κυκλοφορούσαμε βέβαια με κοντομάνικο, αλλά όταν έπεσε το σκοτάδι, ένα μικρό μπουφάν χωρίς να είναι απαραίτητο, δεν έπεφτε όμως και βαρύ αν το φορούσες. Την άλλη μέρα το πρωί στο μπαλκόνι το κρύο ήταν αρκετό και σίγουρα το μπουφάν ήταν απαραίτητο, όπως και το μακρύ παντελόνι. Ίσως εκεί να μην έχουν το τροπικό κλίμα σε τόσο μεγάλη ένταση. Η Luang Prabang βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 20 μοιρών. Είχα δει πριν το ταξίδι τις θερμοκρασίες της πόλης, αλλά πίστευα ότι η αίσθηση θα ήταν υψηλότερη.

Να έρθουμε τώρα και σε ένα πολύ πιο σοβαρό θέμα της πρώτης ημέρας του ταξιδιού μας. Το θέμα του ποδιού της Ντίνας. Στις βόλτες που κάναμε στην πόλη ήταν σαν να μην είχε κανένα πρόβλημα. Εντάξει, αν ήταν τελείως καλά θα κάναμε ένα χιλιόμετρο παραπάνω από τα τρία, τέσσερα που κάναμε. Φοράει την μπότα, που της κρατάει το πόδι μέχρι την κνήμη, και βαστά και μία μικρή μαγκούρα την οποία όμως δεν χρησιμοποιεί πολύ συχνά. Η κατάσταση δηλαδή είναι πολύ καλύτερη από αυτήν που περιμέναμε ότι θα είναι.

 

[psilos3]

Ευχαριστώ που μου θυμίζεις την ασύλληπτη ομορφιά της Luang Prabang, η οποία παρεμπιπτόντως Μάρτιο μήνα είχε θερμοκρασίες Ελληνικού καλοκαιριού, μπορεί και παραπάνω.
Ανυπομονώ να διαβάσω και τα υπόλοιπα για τη χώρα που δεν έχω άποψη!

 

[travelbreak]

Ευχαριστώ που μου θυμίζεις την ασύλληπτη ομορφιά της Luang Prabang, η οποία παρεμπιπτόντως Μάρτιο μήνα είχε θερμοκρασίες Ελληνικού καλοκαιριού, μπορεί και παραπάνω.
Ανυπομονώ να διαβάσω και τα υπόλοιπα για τη χώρα που δεν έχω άποψη!

Όλη η πόλη και η γύρω περιοχή έχουν τεράστιο ενδιαφέρον και ομορφιά. Εκτός από τους ναούς και τη νυχτερινή αγορά είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τα ποτάμια και τη φύση της περιοχής. Θα τα δούμε στην περιγραφή των επόμενων ημερών.
Όλη η χώρα έχει απίστευτες ομορφιές, πολλές από τις οποίες μπορέσαμε και είδαμε.

 

[travelbreak]

Καταρράκτης Kuang Si και ηλιοβασίλεμα στο Μεκόνγκ.

Κοιμηθήκαμε αρκετά καλά θα έλεγα. Για σήμερα είχαμε κανονίσει με ένα πρακτορείο να μας πάει με αυτοκίνητο στον πιο γνωστό καταρράκτη της περιοχής, τον Kuang Si. Θα φεύγαμε στις 11 και θα επιστρέφαμε περίπου στις 4. Ήταν λίγο κουραστικό γιατί μαζεύαμε διάφορους τουρίστες από τα ξενοδοχεία τους, αλλά τουλάχιστο ήταν πολύ φθηνά. Κόστιζε 5€ το άτομο. Την εκδρομή αυτή την κλείσαμε από ένα γραφείο κοντά στο ξενοδοχείο μας το προηγούμενο βράδυ. Τέτοια μικρά γραφεία έχει παντού σε όλο το Λάος. Κάνουν εκδρομές, οργανώνουν μεταφορές και αγοράζουν για σένα εισιτήρια για τρένα κλπ.

Από την Ελλάδα σκεφτόμουν να κάνουμε ημερήσια εκδρομή στον καταρράκτη αυτόν και στα σπήλαια Pak Ou. Όμως κάπου διάβασα ότι και τα δύο την ίδια μέρα θα ήταν κουραστικό. Άλλωστε σκέφτηκα να κάνουμε τα σπήλαια στην επιστροφή από το χωριό Nong Κhiaw, που θα πηγαίναμε αργότερα.

Σηκωθήκαμε λίγο χαλαρά και εγώ αποφάσισα να πάω για πρωινό, που ήταν πληρωμένο μαζί με το δωμάτιο, αλλά η Ντίνα είπε ότι δεν θα έρθει. Και καλά έκανε γιατί δεν είχε κάτι ιδιαίτερο. Είχε να διαλέξω ανάμεσα σε ένα πιάτο με φαγητό που είχε υποχρεωτικά αυγά και ένα ποτό που ήταν καφές, χυμός και τέτοια. Διάλεξα να φάω αυγά scrabble και να πιώ καφέ, αν και είχα πιει στο δωμάτιο τον ελληνικό που φτιάχνουμε στο ηλεκτρικό μπρίκι. Δυστυχώς έφεραν και λίγα φρούτα και τα έφαγα και μάλλον ένα μωβ ακτινίδιο με πείραξε λίγο.

Από το ξενοδοχείο μας βγήκαμε κάπου στις 9 στον κεντρικό δρόμο και πήραμε ένα ταξί, ολόκληρο βαν ήταν, για να μας πάει στον Phousi Hill. Είναι ένας λόφος πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης που έχει στην κορυφή του ένα ναό, του Βούδα φυσικά, και σε διάφορα άλλα σημεία έχει άλλα ιερά και αγάλματα, αφιερωμένα και αυτά στο Βούδα. Όμως ο ταξιτζής μας άφησε δίπλα στο ποτάμι για να ανέβουμε τα σκαλιά, διότι όπως μας έδωσε να καταλάβουμε δεν υπήρχε δρόμος για αυτοκίνητα. Πράγματι το διαπιστώσαμε μετά από λίγο.

Η Ντίνα αποφάσισε να μην ανέβει γιατί θα ήταν πολύ κουραστικό και εγώ ξεκίνησα μόνος μου δίνοντάς της ραντεβού μετά από 20 έως 30 λεπτά στο σημείο εκείνο που την άφησα. Ανέβηκα πάρα πολλά σκαλιά, τα οποία ήταν κουραστικά γιατί βιαζόμουν, αλλά είχαν πολύ ενδιαφέρον. Ο ναός στην κορυφή δεν έλεγε και τόσο πολλά και το πιο ενδιαφέρον ήταν ό,τι έβλεπες από εκεί επάνω (την πόλη και το ποτάμι). Πάντως πιο πολύ μου άρεσαν τα διάφορα σημεία που είχε στο μονοπάτι μέχρι να ανέβω στην κορυφή. Έχει και από αλλού σκαλιά για να ανέβεις, αλλά δεν είναι τόσο ενδιαφέρουσα η διαδρομή. Αυτά που ανέβηκα εγώ, ήταν από τη μεριά του ποταμού Nam Khan και όχι από τη μεριά του δρόμου της νυχτερινής αγοράς.

Μέχρι να ανέβω επάνω είχε κάποια απόσταση και έτσι καθυστέρησα να επιστρέψω. Στην επιστροφή λοιπόν βρήκα την Ντίνα να έχει ανέβη αρκετά σκαλιά, κούτσα-κούτσα βέβαια. Είχε φτάσει μέχρι τη μέση, μπορεί και παραπάνω. Ευτυχώς που την βρήκα γιατί θα μπορούσε και να μη συναντιόμασταν, αφού είχε διάφορα πράγματα να δεις δεξιά και αριστερά. Έκανε την προσπάθειά της και εκεί που τη συνάντησα πήραμε ένα διαφορετικό μονοπάτι για να κατέβουμε στην πόλη.

Η ώρα είχε περάσει και λίγο μετά τις 10:30 πήγαμε στο σημείο του ραντεβού, στο γραφείο δηλαδή, για να πάρουμε το βαν και να πάμε στους καταρράκτες Kuang Si. Εκεί μας περίμενε ο οδηγός μαζί με το αυτοκίνητο. Στις 10:50 μπήκαμε μέσα και περιμέναμε να φύγουμε ακριβώς τις 11:00, πράγμα που έγινε. Μέχρι να φύγουμε από την πόλη το βαν είχε γεμίσει με 14 άτομα. Όμως για να φύγουμε από την πόλη η ώρα είχε πάει σίγουρα 12. Δηλαδή ήμασταν μέσα στο αυτοκίνητο μια ώρα και κάναμε βόλτες μέχρι να μαζέψουμε τους υπόλοιπους πελάτες. Ευτυχώς που ο οδηγός έτρεξε και έτσι φτάσαμε στους καταρράκτες λίγο πριν τις 13:00, παρότι ήταν μόνο 30 χιλιόμετρα, αλλά το google έδινε λίγο πάνω από μία ώρα για την διαδρομή. Εκεί είδαμε κάτι τεράστιες ουρές με τουρίστες που πήγαιναν για να βγάλουν εισιτήριο και περιμέναμε τουλάχιστον 15 λεπτά μέχρι να έρθει η σειρά μας. Το εισιτήριο έκανε 60 κιπ το άτομο δηλαδή περίπου 2,4€.

Μέσα είχε και ένα μικρό πάρκο προστασίας αρκούδων:

Μετά περιμέναμε σε άλλη μεγάλη ουρά για να πάρουμε ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο να μας μεταφέρει μέχρι την είσοδο για τους καταρράκτες. Ευτυχώς τα αυτοκινητάκια έρχονταν πολύ συχνά και έτσι δεν περιμέναμε εκεί πάνω από ένα τέταρτο. Εν τω μεταξύ είχαν εξαφανιστεί όλοι οι οποίοι έψαχναν για εισιτήριο, αφού πλέον δεν είχαν έρθει άλλα αυτοκίνητα με τουρίστες. Αν είχαμε καθυστερήσει 20 λεπτά θα νομίζαμε ότι δεν είχε κόσμο στην αναμονή των εισιτηρίων.

Με το ηλεκτρικό αυτοκίνητο ανεβήκαμε σε 5 λεπτά στην είσοδο των καταρρακτών. Βασικά ήταν ένας καταρράκτης, ο οποίος όμως είχε πολλά επίπεδα. Κι όταν λέμε πολλά εννοούμε 20 ή και 30. Σε κάποια σημεία μερικοί επισκέπτες έκαναν μπάνιο. Στο τέλος όμως ήταν ο μεγάλος καταρράκτης που είχε αρκετό υψόμετρο. Δεν έπεφτε μόνο σε ένα περιορισμένο μέρος αλλά έπεφτε σε διάφορα σημεία, και αυτή ήταν η ομορφιά του.

Σίγουρα το τοπίο ήταν πολύ όμορφο και ο κόσμος πάρα πολύς. Αυτό όμως που παρατήρησα ήταν ότι κάνουν διάφορα έργα για να εμπλουτίσουν τους καταρράκτες που ήδη υπάρχουν. Συγκεκριμένα πιο κάτω και από το τελευταίο σημείο των επιπέδων του ποταμιού, φτιάχνουν τεχνητά βράχια, που μάλλον είναι πλαστικά, δεν ξέρω, στα οποία είναι σίγουρο ότι σκοπεύουν να οδηγήσουν το νερό για να νομίζει ο κόσμος ότι έχει κι άλλους καταρράκτες. Επίσης επεκτείνουν τους χώρους στάθμευσης που αν και ήδη είναι αρκετοί φαίνεται δεν φτάνουν. Και να σκεφτεί κανείς ότι υπήρχαν ελάχιστα ΙΧ, αφού οι περισσότεροι ανεβαίνουν με βαν διότι είναι πιο οικονομικό. Επίσης φαίνεται ότι δεν νοικιάζουν αυτοκίνητα τόσο πολλοί τουρίστες.

Και ο τελικός καταρράκτης:

Και για να μαθαίνετε πως προσέχουν κάποιοι τα παιδιά τους:

Πριν ξεκινήσουμε την επιστροφή, είπα στον οδηγό να σταματήσει κάπου για να πάρουμε κάποιο από τα πλοία που πάνε το κόσμο στον ποταμό Μεκόνγκ, για να δούμε το ηλιοβασίλεμα. Έτσι κι έγινε. Μέχρι να φτάσουμε στην προβλήτα είδα ένα πιτσιρικά ο οποίος έβγαζε εισιτήρια γι’ αυτά τα πλοία και αγοράσαμε δύο προς 6€ το κάθε ένα, για να κάνουμε βόλτα περίπου μία ώρα. Σίγουρα ήταν ένα από τα φθηνότερα, αφού είδαμε άλλα πλοία να έχουν πιο καλό πρόγραμμα από το δικό μας, που δεν είχε καθόλου πρόγραμμα. Δηλαδή σε ένα πλοιάριο σαν το δικό μας είδαμε κορίτσια με τοπικές φορεσιές να χορεύουν. Σε άλλα πλοιάρια οι επιβάτες έτρωγαν κιόλας.

Στο πλοίο ήμασταν 10 περίπου άτομα. Στην αρχή ήμασταν εμείς και μία κοπέλα, που μας έπιασε την κουβέντα. Η μητέρα της ήταν Ελληνίδα, αλλά εκείνη δεν ήξερε σχεδόν καθόλου ελληνικά, αφού είχε μεγαλώσει στη Βραζιλία, στην Πορτογαλία και σε άλλες χώρες. Η βόλτα ήταν καλή γιατί έβλεπες ωραία πράγματα, αν και το ηλιοβασίλεμα δεν το είδαμε, αφού είχε αρκετά σύννεφα προς τα δυτικά. Δεν πειράζει όμως. Εμένα μου άρεσε. Είχαμε τις επόμενες μέρες την ευκαιρία να δούμε κι άλλες φορές ηλιοβασίλεμα στο Λάος.

Στην υγεία μας ταξιδιώτες:

Λίγο μετά τις 6 επιστρέψαμε και πήγαμε να κλείσουμε ένα μίνι βαν για να πάμε την επόμενη μέρα στο Nong Κhiaw. Είναι ένα χωριό βόρεια της Luang Prabang. Είχα κλείσει ξενοδοχείο για να μείνουμε ένα βράδυ. Θέλαμε να πάμε με βαν και να επιστρέψουμε με εκδρομή που θα είχε βαρκάδες και άλλα τέτοια, τα οποία θα περιγράψω σε δυο μέρες. Πήγα στο πρακτορείο που μας έκλεισε τους σημερινούς καταρράκτες και μου είχε πει χθες ότι έχει βαν για το χωριό που ήθελα. Μου είπε όμως ότι δεν είχε θέσεις πλέον. Πήγαμε λίγο αγχωμένοι γρήγορα στο ξενοδοχείο και ρώτησα στη ρεσεψιόν. Ο νεαρός πήρε τηλέφωνο και του είπαν ότι μπορούν να έρθουν το επόμενο πρωί να μας πάρουν στις 8:30 για να πάμε στον προορισμό μας. Το κόστος είναι 200 κιπ δηλαδή 8€ το άτομο. Το πρώτο πρακτορείο που δεν είχε θέσεις το πούλαγε 1-2 ευρώ λιγότερο.

Μετά πήγαμε στο δωμάτιο και με το πρακτορείο GetYourGuide έκλεισα την επιστροφή (με τα ποτάμια που έλεγα) από το Nong Κhiaw, πληρώνοντας 47€ το άτομο, που περιλαμβάνει και άλλες επισκέψεις μέχρι να επιστρέψουμε στην Luang Prabang.

Αφού μιλήσαμε λίγο και με τα παιδιά στην Ελλάδα, πήγαμε για να φάμε στο ίδιο μέρος που πήγαμε και χθες. Δηλαδή στη μεγάλη πλατεία με τα μαγαζάκια ολόγυρα, που είναι δίπλα στο δρόμο της νυχτερινής αγοράς. Είπαμε να φάμε κάτι διαφορετικό σήμερα και η Ντίνα πήρε χοιρινή μπριζόλα η οποία τελικά ήταν γεμάτη λίπος. Πήραμε και δύο λουκάνικα καθώς και ένα μπούτι κοτόπουλο εγώ. Μάλλον μόνο το κοτόπουλο ήταν νόστιμο. Τα λουκάνικα κάτι είχαν ως μυρωδικό και δεν μου άρεσαν τόσο πολύ, αν και σχεδόν τα έφαγα όλα μόνος μου. Ευτυχώς δεν είχα καμία ενόχληση το βράδυ.
Στην επόμενη φωτογραφία φαίνεται η πλατεία το μεσημέρι χωρίς κόσμο:

Καλή Τσικνοπέμπτη γι' απόψε φίλοι μου:

Στο δωμάτιο ετοιμάσαμε τα πράγματα που θα παίρναμε την άλλη μέρα μαζί μας, γιατί δεν θα τα παίρναμε όλα βέβαια. Τη μεγάλη βαλίτσα θα την αφήναμε στο ξενοδοχείο, αφού θα μέναμε ξανά άλλες δύο βραδιές.