KostasLia
Member
- Μηνύματα
- 323
- Likes
- 1.918
- Επόμενο Ταξίδι
- Ισλανδια
- Ταξίδι-Όνειρο
- Βιετνάμ
RABAT - CHEFCHAOUEN
Το επόμενο πρωι ξυπνήσαμε ετοιμάσαμε τα πράγματά μας και αναχωρήσαμε από το δωμάτιο.
Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει στο Ραμπατ ήταν το Elegant apartment in Rabat στην τιμή 50,60ευρώ.Το καλό ήταν οτι είχαμε βρει παρκιγκ ακριβώς από κάτω οπότε δεν ταλαιπωρηθήκαμε με αυτό.
Πολύ σύντομα είχαμε φτάσει στο τελευταίο αξιοθέατο που θα βλέπαμε εδώ στο Ραμπάτ στην κάσμπα των Ουντάγιας. Η κάσμπα αυτή είναι ένα ιστορικό,οχυρωμένο φρούριο του 12ου αιώνα και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονιομιάς με μπλε και λευκά σπίτια,ανδαλουσιανούς κήπους και πανοραμική θεα στον Ατλαντικό Ωκεανο,αντιπροσωπεύοντας τη μείξη βερβερικών και αραβικών επιρροών.
Ηταν αρκετά πρωι οπότε βρήκαμε και εκεί και παρκάραμε αρκετά εύκολα.
Στον κεντρικό πεζόδρομο τα μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει ακόμα παρόλ'αυτά τα λεωφορεία με τους τουρίστες είχαν αρχίσει και καναν την εμφάνισή τους.
Και εκεί που χαζεύαμε την θέα του Ατλαντικού Ωκεανού αρχισαν να πέφτουν και οι πρώτες ψιχάλες.Ειχαμε διαβάσει ότι θα εριχνε αρκετή βροχή οπότε για να μην γίνουμε παπάκια πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το αυτοκίνητο.
Η διαδρομή για να φτάσουμε με το αυτοκίνητο στην πόλη Chefchaouen ή αλλιώς Λαγιούν είναι περίπου 4,30ώρες. Σε όλη την διαδρομή έβρεχε ασταμμάτητα. Εννοείται κάναμε μια μικρή στάση για καφεδάκι και τουαλέτα αλλά έριχνε τόσο πολύ νερό που δεν μπορούσες να απολαύσεις την όμορφη θέα και διαδρομή. Οσο πιο βόρεια πηγαίναμε το τοπίο άλλαζε έβλεπες περισσότερα δέντρα και περισσότερη πρασινάδα. Εγω από μέσα μου βέβαια έβραζα και έβριζα για τον καιρό γιατί η Λαγιούν (μπλε πόλη ) ήταν από τα high light του ταξιδιού μας και δεν ήθελα να την χάσω μένοντας κλεισμένη σε ένα δωμάτιο.
Την ώρα που φτάσαμε δυστυχώς έριχνε καρέκλες οπότε δεν κατάφερα να τραβήξω και καμια φωτογραφία της πόλης από μακρυα.
Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει ήταν στην μεδίνα της πόλης και ήταν το casa Hamidane 2 στην υπέροχη τιμή των 22ευρώ. Το θέμα μας τώρα ήταν το πάρκιγκ και πως θα φτάναμε στο δωμάτιο με τόση πολύ βροχή. Αφήσαμε το αυτοκίνητο, και μπήκαμε στην μεδίνα. Το gps μας έβγαζε όπου να ναι και αφου είχαμε γίνει όλοι μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο συνηδειτοποιήσαμε ότι μας έκανε κύκλους. Τα παππούτσια του Μιχάλη ειδικά είχαν μαζέψει τόσο πολύ νερό που ακουγόταν το πλατς πλουτς όταν περπατούσε.Σε κάποια φάση βγαίνουν από ένα σπίτι δυο κυρίες και κατευθείαν όρμησα να τις ρωτήσω που βρισκόταν το δωμάτιο.Μας είπαν να τις ακολουθήσουμε αλλά προφανώς ούτε και αυτές ήξεραν που είναι. Μετά από αρκετό περπάτημα μας πήγαν σε ένα άλλο σπίτι μάλλον γνωστούς τους και τους δείχνανε το δωματιο.Για καλή μας τύχη το ήξεραν, έτσι ο κύριος είπε στον γιο του που ήταν γύρω στα 10 να μας πάει. Ακολουθήσαμε το αγόρι στην ανηφόρα κανα τέταρτο μέχρι που στο τέλος επιτέλους είχαμε φτάσει. Παπάκια όλοι φυσικά. Δώσαμε ένα καλό μπουρμπουαρ στο αγορι και χτυπήσαμε το κουδούνι. Ελα όμως που δεν μας ανοιγε κανείς. Στείλαμε μηνυμα στον ιδιοκτητη του δωματιού και μας είπε να τον περιμένουμε. Ισως ήταν το πιο μαρτυρικό 20λεπτό του ταξιδιού. Τελικά εμφανίστηκε ένας κύριος και μπήκαμε στο δωμάτιο.
Το θέμα μας ήταν όμως το εξής.Όλη μέρα δεν είχαμε φάει τίποτα πέρα από κάποια μπισκότα που κουβαλούσα μαζί μου. Ετσι αναγκαστικά θα έπρεπε να βγούμε πάλι στην βροχή να βρούμε κάτι να φάμε. Αλλαξαμε ρούχα και κάλτσες αλλά ...παππούτσια εννοείται δεν είχαμε άλλα....και βγήκαμε..
Βρήκαμε ένα εστιατόριο με καλές κριτικές και μπήκαμε.Το φαγητό ήταν πάρα πολύ ωραίο το ίδιο και το τσάι αλλά αυτό που μας κέρδισε περισσότερο ήταν η ευγένεια του Μωχαμετ που δούλευε εκεί.Το εστατόριο λεγόταν Restaurant Sayeda Alhurra, και ήταν αρκετά πιο οικονομικό από ότι είχαμε πληρώσει μέχρι στιγμής στα εστιατόρια που είχαμε φάει.
Κάναμε μια πολύ ωραία συζήτηση μαζί του. Μας είπε γενικά πράγματα για το Μαρόκο και τους Μαροκινούς.Ο ίδιος δεν ήταν από εκεί αλλά από την Kalaat M'Gouna. Κοντά στην Ουαρζαζατ.Θα περνούσαμε και από εκεί τις επόμενες μέρες του ταξιδιού μας οπότε του ζήτησα αρκετές πληροφορίες. Την ώρα που αποχωρήσαμε από το εστιατόριο η βροχή είχε σταματήσει και έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε μια βραδυνή βολτούλα στο κέντρο της πόλης.
Αφου είχε περάσει αρκετά η ώρα ανηφορήσαμε για το δωμάτιο. Ο καημενούλης ο Μιχάλης αφου παραπονέθηκε μια δυο για τα μουσκεμένα παππούτσια του και είδε οτι δεν γινόταν τιποτα σταμάτησε να λεει το ότιδήποτε..μόνο όταν φτάσαμε στο δωμάτιο μου είπε ''αχ μαμά επιτέλους θα βγάλω αυτά τα παππούτσια''. Τα παιδιά μια που ξαπλώσαν μια που κοιμήθηκαν.Εμεις ανεβήκαμε στην ταράτσα για το τελευταίο τσιγάρο τηε ημέρας και για να θαυμάσουμε την θέα...
Πρωτού πέσω για ύπνο κοιταξα λίγο τον αυριανό καιρό.Δυστυχώς τις δυο επόμενες μέρες οι καταιγίδες θα ήταν έντονες. Γενικότερα θα υπήρχαν έντονα καιρικά φαινόμενα σε όλη την χώρα και η Εσσαουιρα που ήμασταν την πρώτη μέρα είχε πλυμμηρίσει. Οι φωτογραφίες που είδα στο διαδυκτιο μου θύμισαν τις πλυμμήρες που είχαμε και εμείς και στη Λάρισα και έκανα το σταυρό μου.. Θα καταφέρναμε να φύγουμε αύριο?Αν όχι τι θα κάναμε?Που έσερνα και εγώ η έρμη τα μικρά?
και στο mood αυτό καταφερε και με πήρε ο ύπνος......
Το επόμενο πρωι ξυπνήσαμε ετοιμάσαμε τα πράγματά μας και αναχωρήσαμε από το δωμάτιο.
Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει στο Ραμπατ ήταν το Elegant apartment in Rabat στην τιμή 50,60ευρώ.Το καλό ήταν οτι είχαμε βρει παρκιγκ ακριβώς από κάτω οπότε δεν ταλαιπωρηθήκαμε με αυτό.
Πολύ σύντομα είχαμε φτάσει στο τελευταίο αξιοθέατο που θα βλέπαμε εδώ στο Ραμπάτ στην κάσμπα των Ουντάγιας. Η κάσμπα αυτή είναι ένα ιστορικό,οχυρωμένο φρούριο του 12ου αιώνα και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονιομιάς με μπλε και λευκά σπίτια,ανδαλουσιανούς κήπους και πανοραμική θεα στον Ατλαντικό Ωκεανο,αντιπροσωπεύοντας τη μείξη βερβερικών και αραβικών επιρροών.
Ηταν αρκετά πρωι οπότε βρήκαμε και εκεί και παρκάραμε αρκετά εύκολα.
Στον κεντρικό πεζόδρομο τα μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει ακόμα παρόλ'αυτά τα λεωφορεία με τους τουρίστες είχαν αρχίσει και καναν την εμφάνισή τους.
Και εκεί που χαζεύαμε την θέα του Ατλαντικού Ωκεανού αρχισαν να πέφτουν και οι πρώτες ψιχάλες.Ειχαμε διαβάσει ότι θα εριχνε αρκετή βροχή οπότε για να μην γίνουμε παπάκια πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το αυτοκίνητο.
Η διαδρομή για να φτάσουμε με το αυτοκίνητο στην πόλη Chefchaouen ή αλλιώς Λαγιούν είναι περίπου 4,30ώρες. Σε όλη την διαδρομή έβρεχε ασταμμάτητα. Εννοείται κάναμε μια μικρή στάση για καφεδάκι και τουαλέτα αλλά έριχνε τόσο πολύ νερό που δεν μπορούσες να απολαύσεις την όμορφη θέα και διαδρομή. Οσο πιο βόρεια πηγαίναμε το τοπίο άλλαζε έβλεπες περισσότερα δέντρα και περισσότερη πρασινάδα. Εγω από μέσα μου βέβαια έβραζα και έβριζα για τον καιρό γιατί η Λαγιούν (μπλε πόλη ) ήταν από τα high light του ταξιδιού μας και δεν ήθελα να την χάσω μένοντας κλεισμένη σε ένα δωμάτιο.
Την ώρα που φτάσαμε δυστυχώς έριχνε καρέκλες οπότε δεν κατάφερα να τραβήξω και καμια φωτογραφία της πόλης από μακρυα.
Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει ήταν στην μεδίνα της πόλης και ήταν το casa Hamidane 2 στην υπέροχη τιμή των 22ευρώ. Το θέμα μας τώρα ήταν το πάρκιγκ και πως θα φτάναμε στο δωμάτιο με τόση πολύ βροχή. Αφήσαμε το αυτοκίνητο, και μπήκαμε στην μεδίνα. Το gps μας έβγαζε όπου να ναι και αφου είχαμε γίνει όλοι μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο συνηδειτοποιήσαμε ότι μας έκανε κύκλους. Τα παππούτσια του Μιχάλη ειδικά είχαν μαζέψει τόσο πολύ νερό που ακουγόταν το πλατς πλουτς όταν περπατούσε.Σε κάποια φάση βγαίνουν από ένα σπίτι δυο κυρίες και κατευθείαν όρμησα να τις ρωτήσω που βρισκόταν το δωμάτιο.Μας είπαν να τις ακολουθήσουμε αλλά προφανώς ούτε και αυτές ήξεραν που είναι. Μετά από αρκετό περπάτημα μας πήγαν σε ένα άλλο σπίτι μάλλον γνωστούς τους και τους δείχνανε το δωματιο.Για καλή μας τύχη το ήξεραν, έτσι ο κύριος είπε στον γιο του που ήταν γύρω στα 10 να μας πάει. Ακολουθήσαμε το αγόρι στην ανηφόρα κανα τέταρτο μέχρι που στο τέλος επιτέλους είχαμε φτάσει. Παπάκια όλοι φυσικά. Δώσαμε ένα καλό μπουρμπουαρ στο αγορι και χτυπήσαμε το κουδούνι. Ελα όμως που δεν μας ανοιγε κανείς. Στείλαμε μηνυμα στον ιδιοκτητη του δωματιού και μας είπε να τον περιμένουμε. Ισως ήταν το πιο μαρτυρικό 20λεπτό του ταξιδιού. Τελικά εμφανίστηκε ένας κύριος και μπήκαμε στο δωμάτιο.
Το θέμα μας ήταν όμως το εξής.Όλη μέρα δεν είχαμε φάει τίποτα πέρα από κάποια μπισκότα που κουβαλούσα μαζί μου. Ετσι αναγκαστικά θα έπρεπε να βγούμε πάλι στην βροχή να βρούμε κάτι να φάμε. Αλλαξαμε ρούχα και κάλτσες αλλά ...παππούτσια εννοείται δεν είχαμε άλλα....και βγήκαμε..
Βρήκαμε ένα εστιατόριο με καλές κριτικές και μπήκαμε.Το φαγητό ήταν πάρα πολύ ωραίο το ίδιο και το τσάι αλλά αυτό που μας κέρδισε περισσότερο ήταν η ευγένεια του Μωχαμετ που δούλευε εκεί.Το εστατόριο λεγόταν Restaurant Sayeda Alhurra, και ήταν αρκετά πιο οικονομικό από ότι είχαμε πληρώσει μέχρι στιγμής στα εστιατόρια που είχαμε φάει.
Κάναμε μια πολύ ωραία συζήτηση μαζί του. Μας είπε γενικά πράγματα για το Μαρόκο και τους Μαροκινούς.Ο ίδιος δεν ήταν από εκεί αλλά από την Kalaat M'Gouna. Κοντά στην Ουαρζαζατ.Θα περνούσαμε και από εκεί τις επόμενες μέρες του ταξιδιού μας οπότε του ζήτησα αρκετές πληροφορίες. Την ώρα που αποχωρήσαμε από το εστιατόριο η βροχή είχε σταματήσει και έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε μια βραδυνή βολτούλα στο κέντρο της πόλης.
Αφου είχε περάσει αρκετά η ώρα ανηφορήσαμε για το δωμάτιο. Ο καημενούλης ο Μιχάλης αφου παραπονέθηκε μια δυο για τα μουσκεμένα παππούτσια του και είδε οτι δεν γινόταν τιποτα σταμάτησε να λεει το ότιδήποτε..μόνο όταν φτάσαμε στο δωμάτιο μου είπε ''αχ μαμά επιτέλους θα βγάλω αυτά τα παππούτσια''. Τα παιδιά μια που ξαπλώσαν μια που κοιμήθηκαν.Εμεις ανεβήκαμε στην ταράτσα για το τελευταίο τσιγάρο τηε ημέρας και για να θαυμάσουμε την θέα...
Πρωτού πέσω για ύπνο κοιταξα λίγο τον αυριανό καιρό.Δυστυχώς τις δυο επόμενες μέρες οι καταιγίδες θα ήταν έντονες. Γενικότερα θα υπήρχαν έντονα καιρικά φαινόμενα σε όλη την χώρα και η Εσσαουιρα που ήμασταν την πρώτη μέρα είχε πλυμμηρίσει. Οι φωτογραφίες που είδα στο διαδυκτιο μου θύμισαν τις πλυμμήρες που είχαμε και εμείς και στη Λάρισα και έκανα το σταυρό μου.. Θα καταφέρναμε να φύγουμε αύριο?Αν όχι τι θα κάναμε?Που έσερνα και εγώ η έρμη τα μικρά?
και στο mood αυτό καταφερε και με πήρε ο ύπνος......
Attachments
Last edited:
