Νορβηγία Με Vespa στον Βόρειο Πόλο : Αναδρομή στο ταξίδι ορόσημο

[varioAthens]

Απο Λάρισα και περίπου 25 ώρες μαζί με την διαφορά ώρας.

(βέβαια ήταν μια τρέλα της ηλικίας και ένα challenge με τον εαυτό μου χωρίς να «καυχιέμαι» γι αυτό)

Οσα παιδια διαβαζουν να απομακρυνθουν απο την οθονη...

 

[8avos]

Δηλαδή οδηγούσες 25 ώρες χωρίς ύπνο;; Πωωωωωωω

Σίγουρα δεν γίνεται πλέον λόγω ηλικίας αλλα και λόγω άποψης.Τοτε για μένα ταξίδι σήμαινε ο δρόμος,τώρα όλα τα υπόλοιπα,αισθήσεις
μυρωδιές εικονες,συνδιαστικα με τον δρόμο πάντα

Οσα παιδια διαβαζουν να απομακρυνθουν απο την οθονη...

Χαχα,σωστή παρατήρηση

 

[8avos]

Το ξύπνημα στο H2 ξενοδοχείο ήταν περίεργο. Το σώμα μου ζητούσε κι άλλο ύπνο, αλλά η περιέργεια να δω την πόλη ήταν πιο δυνατή. Άφησα τη Vespa να ξεκουραστεί στην ασφάλεια της Karl-Liebknecht-Straße και ξεκίνησα με τα πόδια. Το Βερολίνο δεν ήταν απλά μια στάση· ήταν το σύνορο ανάμεσα στην Ευρώπη που ήξερα και στον άγνωστο Βορρά.

Ξεκίνησα από την Alexanderplatz. Ο Πύργος της Τηλεόρασης (Fernsehturm) έστεκε πάνω από το κεφάλι μου σαν ασημένιος γίγαντας. Περπάτησα προς το Νησί των Μουσείων (Museumsinsel). Εκεί, η επιβλητικότητα του Καθεδρικού Ναού (Berliner Dom) με έκανε να σταματήσω για ώρα. Οι πληγές από τον πόλεμο ήταν ακόμα ορατές σε κάποια σημεία, μπλεγμένες με τους γερανούς της σύγχρονης ανοικοδόμησης.

Συνέχισα στην ιστορική λεωφόρο Unter den Linden. Κάθε βήμα με οδηγούσε πιο κοντά στην Πύλη του Βρανδεμβούργου. Όταν έφτασα εκεί, στάθηκα κάτω από την Quadriga. Ήταν μια στιγμή δικαίωσης: «Είμαι εδώ, με τη Vespa μου, στην καρδιά της Ευρώπης». Λίγο πιο πέρα, το Μνημείο του Ολοκαυτώματος με τους γκρίζους όγκους του μου προκάλεσε μια σφιχτή σιωπή – μια υπενθύμιση του πόσο βαριά είναι η ιστορία αυτής της πόλης.

Η κούραση και το περπάτημα άνοιξαν την όρεξη. Το 2011 δεν είχα smartphone για να ψάξω το "καλύτερο εστιατόριο". Εμπιστεύτηκα τα μάτια μου. Βρέθηκα σε ένα γωνιακό, ζεστό μαγαζί, μακριά από τη φασαρία των τουριστών. Ήθελα κάτι τοπικό, κάτι αυθεντικό.


Χωρίς να ξέρω τη γλώσσα, παρήγγειλα μια ντοματόσουπα. Όταν έφτασε το μπολ, η μυρωδιά της φρέσκιας ντομάτας και των μπαχαρικών με ζέστανε αμέσως. Μου την έφεραν με δύο χοντρές, χειροποίητες φέτες ψωμί. Ήταν το τέλειο μεσημεριανό. Καθόμουν εκεί, βουτώντας το ψωμί στη σούπα και κοιτάζοντας έξω από το τζάμι τους Βερολινέζους. Εκείνη τη στιγμή, η απλότητα της σούπας ταίριαζε απόλυτα με την απλότητα του ταξιδιού μου: ένας άνθρωπος, μια μηχανή και ο δρόμος.

Ήταν ένα απλό, τίμιο γεύμα, όπως ακριβώς και το ταξίδι μου μέχρι τότε. Καθόμουν εκεί, βουτώντας το ψωμί στη σούπα και παρατηρούσα τους Βερολινέζους να βιάζονται, νιώθοντας μια παράξενη οικειότητα με τον ρυθμό της πόλης.


Κοιτάζοντας τους δρόμους, τα κτίρια και τους ανθρώπους εκείνη την ημέρα, δεν μπορούσα να φανταστώ τι μου επιφύλασσε το μέλλον. Δεν ήξερα ότι εκείνη η περιήγηση στην Alexanderplatz και στην Karl-Liebknecht-Straße ήταν κάτι παραπάνω από μια τουριστική βόλτα. Ήταν μια πρώτη γνωριμία με την πόλη που, τέσσερα χρόνια μετά, το 2015, θα γινόταν ο τόπος της μετανάστευσής μου.

Εκείνη τη στιγμή, το Βερολίνο ήταν απλώς ο σταθμός για τον Βορρά. Στην πραγματικότητα όμως, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου· ήταν το μέρος που "φύτεψε" τον σπόρο μιας νέας αρχής.Αυτο όμως εινα μια ιστορία όπου ήδη έχω γράψει δυο αράδες. Χωρίς να το ξέρω, περπατούσα στους δρόμους που αργότερα θα έγιναν η καθημερινότητά μου. Ίσως γι' αυτό ένιωθα τόσο ήρεμος εκείνη τη μέρα, παρά την κούραση των 2.000 χιλιομέτρων.

Επέστρεψα στο ξενοδοχείο περνώντας από το Checkpoint Charlie, βλέποντας τα απομεινάρια του Τείχους. Η πόλη άρχισε να ανάβει τα φώτα της. Πριν κοιμηθώ, έκανα μια τελευταία βόλτα μέχρι τη Vespa. Την χτύπησα απαλά στη σέλα, σαν να της έλεγα «αύριο φεύγουμε για τα δύσκολα». Το Βερολίνο με είχε φιλοξενήσει βασιλικά, αλλά η Σκανδιναβία με καλούσε.

 

[bandit650]

Kαποιοι θεωρουν οτι μεγαλα ταξιδια γινονται μονο με μεγαλου κυβισμου μηχανες. Εσυ απεδειξες το αντιθετο.

 

[8avos]

Η εντυπωσιακή τοματοσουπα και άλλες καναδυό φωτογραφίες της ημερας

 

[8avos]

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011. Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 5:00 περίπου το πρωί. Το Βερολίνο κοιμόταν ακόμα, αλλά η Vespa ήταν ήδη αναμμένη, κάτω από τη σκιά του Πύργου της Τηλεόρασης. Ο στόχος της ημέρας ακουγόταν σχεδόν εξωπραγματικός: Gjøvik, Νορβηγία. Πάνω από 1.100 χιλιόμετρα, ένα φέρι και αμέτρητες γέφυρες με χώριζαν από τον προορισμό μου. Η «προφητική» πόλη που θα με υποδεχόταν ως μετανάστη τέσσερα χρόνια μετά, έμενε τώρα πίσω μου.

Η διαδρομή μέχρι το Rostock βγήκε με το γκάζι κολλημένο στην Autobahn. Στο φέρι για το Gedser της Δανίας, η σύντομη ανάπαυλα ήταν η μόνη μου ευκαιρία για ένα γρήγορο κακάο . Μόλις ο καταπέλτης άνοιξε στη Δανία, το τοπίο άρχισε να μου χαρίζει εικόνες που δεν είχα ξαναδεί.

Κοιτώντας προς τον ορίζοντα της Βαλτικής, είδα δεκάδες ανεμογεννήτριες να στέκονται μέσα στο νερό, σαν λευκοί γίγαντες που ξεπρόβαλαν μέσα από τη θάλασσα. Ήταν μια εικόνα απόκοσμη και επιβλητική. Η Vespa έμοιαζε με κουκκίδα μπροστά τους. Κάθε ανεμογεννήτρια που άφηνα πίσω μου ήταν ένα βήμα πιο κοντά στον Βορρά.

Και τότε ήρθε η στιγμή της γέφυρας Storebælt. Οδηγούσα για χιλιόμετρα πάνω από το νερό, με τον αέρα της Βαλτικής να με χτυπάει αλύπητα από το πλάι, προσπαθώντας να μετακινήσει τη φορτωμένη GTS. Και ξαφνικά, ο δρόμος «βούτηξε». Από το απόλυτο φως, βρέθηκα να καταπίνω χιλιόμετρα μέσα στο υπόγειο τούνελ των 20 χιλιομέτρων. Η αλλαγή της θερμοκρασίας και ο ήχος του κινητήρα που αντηχούσε στα τσιμεντένια τοιχώματα κάτω από τον βυθό, μου προκάλεσαν ένα δέος πρωτόγνωρο. Όταν βγήκα ξανά στο φως, η Δανία με είχε αποχαιρετήσει με τον πιο επιβλητικό τοπιο
Πέρασα τη γέφυρα Øresund και πάτησα Σουηδία. Το Malmö, το Helsingborg και το Gothenburg πέρασαν σαν εικόνες σε fast forward. Όσο ανέβαινα προς τα σύνορα της Νορβηγίας στο Svinesund, το φως έπαιρνε αυτή την κρύα, βόρεια απόχρωση που αρνιόταν να σβήσει. Η κούραση είχε πια χτυπήσει «κόκκινο», αλλά η πινακίδα "Gjøvik" μου έδωσε την τελευταία ώθηση.

Έφτασα αργά το βράδυ, έχοντας πάρει μόνιμα το σχήμα της σέλας. Το κατάλυμα που με περίμενε στο Gjøvik ήταν ένα σοκ: ένα απίστευτα όμορφο οίκημα που έμοιαζε να έχει βγει από το "Vikings". Ξύλο παντού, βαριά έπιπλα και μια ατμόσφαιρα που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν θα σου σερβίρουν πρωινό ή υδρόμελι σε κέρατο ταύρου.

Η μέρα έκλεισε με την απόλυτη σιωπή της λίμνης Mjøsa. Είχα καταφέρει ξανά άλλη μια δυνατή ημέρα χιλιομέτρων: Βερολίνο - Gjøvik σε μία μόνο μέρα. Ο ύπνος που ακολούθησε ήταν αντάξιος της ταλαιπωρίας που είχα περάσει .