Δεν ήταν φώκια! Το τέρας του Λοχνές έχει βρει υπόγειο πέρασμα και σουλατσάρει πέρα δώθε από λοχ σε λοχ. Εμ βαρέθηκε πια το καημένο να το ψάχνουν τόσα χρόνια κι είπε να κάνει κι αυτό ένα ταξιδάκι!:sub:
αυτό το πράγμα με τα κεφάλια ελαφιών στους τοίχους με ξεπερνάει. Λατρεύω να βλέπω κάστρα, αλλά δεν αντέχω αυτή την κυνηγετική μανία. Κι άντε όταν έπρεπε να σκοτώσουν για να φάνε, έχει καλώς, τώρα όμως σκοτώνουν από σπορ και αλαζονεία
Η ιστορία σου υπέροχη, τη διαβάζω μετά μανίας. Κάτι έπαθα βλέποντας τη φωτογραφία με τα σαλάμια... τι στο καλό, δεν μας λείπει η τροφή πια εδώ στην Ευρώπη. Καλά έκανες και την τράβηξες για να βλέπουμε τι γίνεται. Περιμένω τη συνέχεια με ανυπομονησία. Γράψε πριν έρθουν τα Χριστούγεννα, έτσι για...
αααα, κι εγώ σιχαίνομαι τις κουρτίνες, τράβα, κλείνε, βρωμίζονται, πρέπει να τις κατεβάζεις, να πλένεις, να ξαναανεβάζεις, απαπά! Μόλις πήγα σε δικό μου σπίτι, ρετιρέ κι εγώ, οι κουρτίνες καταργήθηκαν. Μένω σε μεγάλο δρόμο, αλλά σκέφτομαι αφού εγώ βλέπω τους πάντες απέναντι, κι αυτοί μήπως δε...
Σ΄ευχαριστώ για το Δον Κιχώτη! Εκεί πηγαίναμε τα μπατηράκια, αλλά όταν υπήρχαν χρήματα (κάθε 1η του μηνός το έμβασμα από γονείς) πηγαίναμε και στο Berlin για πιο κυριλέ καταστάσεις. Επίσης θυμάμαι το Μπανάλ και το Λούκυ Λουκ αμυδρά όμως πια. Και το πρώτο Goodys εκεί γύρω δεν άνοιξε?
Μου άνοιξε η όρεξη! Για πες μου όμως σε παρακαλώ, ο Δον Κιχώτης είναι ένα μικρό ποτάδικο που τα ξημερώματα ερχόταν ο κουλουρτζής και έφερνε φρέσκα αχνιστά κουλούρια? Γιατί μου φαίνεται το ποτάδικο που πηγαίναμε εμείς τότε, έτσι λεγόταν. ΄Ηταν πολύ ατμοσφαιρικό! Και τα κουλούρια αξέχαστα!
Και μένα μ΄αρέσουν πολύ οι ιστορίες σου "ψηλέ"! "το βρήκα 60 ευρώ, τι να κάνω, να το τσούξω;" Εσείς οι Θεσσαλονικείς τέλος πάντων! ;) Αλήθεια, ωραία θάταν να μας έγραφες και για τη Σαλονίκη σου. ΄Εζησα στη Χαριλάου 2 υπέροχα χρόνια, πέτυχα και τον σεισμό και τότε κατάλαβα ότι όλοι στη γειτονιά...