πράγματι, αγαπητέ Λάζαρε τι μας θύμησες. η πλατεία Ιπποδρομίου ήταν το στέκι μας την εποχή εκείνη. εγώ βέβαια τότε υπηρετούσα την θητεία μου και βρισκόμουν στην Χίο στο Πυργί και τ έμαθα από την τηλεόραση το βράδυ στο καφενείο.
μόλις τελείωσα το διάβασμα της μέχρι τώρα περιγραφής της ιστορίας σου και έχω ανάμικτα συναισθήματα.από την μία είναι η ευχαρίστηση από την λεπτομερέστατη περιγραφή σου καθώς και τις υπέροχες φωτογραφίες και από την άλλη η λύπη για την ατυχία σου. ελπίζω όμως ότι όλα πήγαν καλά στην συνέχεια...
στον πηγαιμό η πτήση ήταν πλήρης, στον ερχομό χωρούσαν μερικοί ακόμη.
και στις δύο πτήσεις οι πιλότοι ήταν Έλληνες. από Θεσσαλονίκη δεν έγινε κανένας έλεγχος στις χειραποσκευές, στην επιστροφή από Χανιά , όλοι τις βάζαμε στο κουτί για μέτρημα και όλες μας τις ζύγισαν.
έχει μερικές ώρες που επιστρέψαμε,η σύζυγος και εγώ,από την πανέμορφη Κρήτη. μπορεί η διάρκεια του ταξιδιού να ήταν μικρή, αλλά οι εικόνες,οι γεύσεις και οι μυρωδιές της Κρήτης δεν παίζονται.
το είχα δηλώσει άλλωστε, ότι μόλις ξεκινήσουν τα δρομολόγια της ραιαναιρ από θεσ/νίκη-Χανιά θα είμαι από...
εγώ νομίζω ότι είναι πονηριά της ραιαναιρ το χάρτινο κουτί, από την άποψη ότι στο μεταλλικό κουτί αν η βαλίτσα σου είναι παραφουσκωμένη αλλά έχει κάποια ελαστικότητα με λίγη πίεση παίρνει το σχήμα του κουτιού, ενώ τώρα το χάρτινο κουτί θα σχίζετε αμέσως και σε βάζουν να πληρώσεις.