Εστιατορια και ταβερνες και ζαχαροπλαστεία στην Αθηνα

[paefstra]

Στο μεταξυ το γραφει στην πρώτη παράγραφο...

Σεφ ειναι? Νομιζα οτι ηταν ο επιχειρηματιας.
One man show τοτε.

 

[Yorgos]

Σεφ ειναι? Νομιζα οτι ηταν ο επιχειρηματιας.
One man show τοτε.

Ναι γιατι οι σεφ ποτε δε γίνονται επιχειρηματίες σε δικα τους εστιατόρια.

Φήμες λενε οτο κανει και τον παρκαδορο. Διαδώστε.

 

[Eagle Fly]

Καλα εχουν σαλεψει στην Αθηνα; Τυροψωμο 11€? Κοτοπουλο 26€? Σπαλομπριζολα 65€ με τιμη αγορας 15€? Δηλ σε εστιατοριο της σειρας πρεπει να βγω με 100€ πανω μου? Σε μισελεν αναλογα πρεπει να εχω ενα μισθο μαζι μου.
Την εχουν δει ολοι Jamie Oliver των φτωχών? Ενα γενικο εμπαργκο χρειαζεται.

Όταν υπάρχουν άνθρωποι που πληρωνουν το τυροψωμο 11 ευρώ, καλά κάνουν, και το χρεώνουν τόσο.

Γενικά υπάρχει μια κατάσταση, που από τη μια όλοι φωνάζουν για την οικονομική κρίση, στην Ελλάδα, αλλά όλα τα μαγαζιά, είναι γεμάτα.

Δε νομίζω να είναι το 20℅ των υψηλό μισθών, αυτοί που βγαίνουν , και συντηρούν αυτή τη κατάσταση. .

Πάντως όταν τα μηχανάκια της Wolt, είναι σα μυγες, πανε καφέ σε σπίτια, που είναι για εμενα απαράδεκτο, όταν μπορείς να παρεις μια μηχανή, και να το φτιάχνεις, με το 1/10 της τιμής, ας βάλουν την χωριάτικη 15 ευρώ, κάποιο κορόιδο, θα βρεθεί, να την πληρωσει
.

 

[alma]

Γενικά υπάρχει μια κατάσταση, που από τη μια όλοι φωνάζουν για την οικονομική κρίση, στην Ελλάδα, αλλά όλα τα μαγαζιά, είναι γεμάτα.

Αυτό βέβαια δεν είναι μόνο στην Αθήνα-που αναφέρεται πιο πάνω-γεμάτα είναι από το Πόρτο Ράφτη μέχρι μη σου πω και σε άλλους νομούς εκτός Αττικής.
Κάνουμε κράτηση για μαγαζιά στα οποία κάποτε με το ζόρι γέμιζαν 5 τραπέζια.

 

[underwater]

Κάνουμε κράτηση για μαγαζιά στα οποία κάποτε με το ζόρι γέμιζαν 5 τραπέζια.

Σα να νιώθω ότι αυτό με τις κρατήσεις πλέον υφίσταται παντού. Πηγαίνουμε για φαγητό κυρίως με κράτηση και σπάνια αυθόρμητα (και ενίοτε χρειάζεται να κλείσουμε και σε συγκεκριμένο time slot, κάτι που με ξεπερνά), κλείνουμε εισιτήρια για το θέατρο εβδομάδες (ή και μήνες) πριν, βάζουμε στο μάτι μια πεζοπορική μονοήμερη και μέχρι να αποφασίσουμε αν μας βολεύει να πάμε γίνεται sold out και ούτω καθεξής. Είχα πρόσφατα μια ζημιά στο σπίτι και ο μάστορας μπορούσε σε ώρα που είχα κλεισμένο ραντεβού για νύχια και για να μπορέσω να βρω βολική ώρα να κλείσω έκτακτο ραντεβού δεινοπάθησα.

Σα να έχουν δημιουργηθεί ένα σωρό επιπλαστες ανάγκες και νομίζω ότι τα σοσιαλ παίζουν καταλυτικό ρόλο ως προς αυτό (πχ ακολουθώ κάποιους food bloggers/μάγειρες επειδή μου αρέσει η μαγειρική, αλλά με τρομάζει ότι με το που ανοίξει το νέο "in" και συνήθως πανάκριβο μαγαζί, εκείνοι είναι ήδη εκεί να απολαμβάνουν δωρεάν γεύμα και να ποστάρουν μετά προωθητικό περιεχόμενο για το πόσο άχαστο ειναι-και πάντα μπαίνω στη διαδικασία να αναρωτιέμαι αν θα το έβρισκαν το ίδιο άχαστο αν ειχαν επενδύσει 40-50-80 euros για αυτό). Πηγαίνουμε σε ένα απλό μαγαζί για μεζεδάκια κι αν έρθει ο λογαριασμός κάτω από 30/άτομο λέμε "παμφθηνο", ενώ δεν είναι. Ναι, είναι οικονομικό, αλλά όχι πάμφθηνο.

Ακόμα και στα ταξίδια το νιώθω. Πριν μερικά χρόνια το να επενδύσεις ένα χιλιάρικο σε ένα ταξίδι της μιας εβδομάδας θεωρούνταν ένα αξιοσέβαστο ποσό, πλέον αισθάνομαι ότι πολλοί άνθρωποι νιώθουν μια συστολή ακόμα και να ανακοινώσουν αν κλείσουν ένα φτηνό αεροπορικό.

Κάπως υπάρχει μια έντονη ανάγκη να "αποδείξουμε" σε όλους ότι κάνουμε ζωάρα, ότι έχουμε πολυτελείς συνήθειες (ακόμα κι αν έχουμε καταχρεώσει την πιστωτική μας), ο ένας παρασέρνει τον άλλο και η όλη φάση αποκτά διαστάσεις "χιονοστιβαδας".

Προσωπικά τρώω έξω 3-4 φορές το μήνα και νιώθω οριακά "παράξενη" που δεν έχω επιθυμία για συχνότερα. Αντιθέτως έχει αυξηθεί η ανάγκη μου να μαζεύω σπίτι φίλους και να τους μαγειρεύω. Και ναι, εφόσον θα πάω τόσο αραιά για φαγητό έξω δεν θα τσιγκουνευτώ το 30αρι-40αρι, αλλά για κάτι περισσότερο θα το ψάξω διπλά και τριπλά για να σιγουρευτώ ότι όντως αξίζει και δεν είναι απλά φασαίικο trend.