Αίγυπτος Από Κάιρο μέχρι Σίβα: Απρόβλεπτες ιστορίες εκτός τουριστικού χάρτη…

[annoulita100]

Νοέμβριος ‘24
-Αγάπη, τον άλλο μήνα φεύγουμε…
-Το ξέρω.
-Και ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει πού θα πάμε…
-Και αυτό το ξέρω.
-Τώρα όμως τελευταία στιγμή, όλα όσα έχεις στο μυαλό σου πρέπει να τα ξεχάσεις. Τα εισιτήρια (x4) είναι απαγορευτικά. Πάμε που σου λέω στους κάτω γείτονες. Χαμένοι δεν βγαίνουμε ποτέ από ένα ταξίδι…
-ΔΕΝ θέλω Αίγυπτο! Εγώ θέλω ταξίδια μακρινά, πολύωρα εξωτικά. Θέλω δράση , περιπέτεια, σασπένς…. , είπε ένα απόγευμα Σαββάτου η Αννούλα και ο θεός Ρα άκουγε και έφτιαχνε πλοκή…

Δεκέμβριος ‘24
-Μαμά! Μπαμπά! Ξυπνήστε! Ο Άγιος Βασίλης έφερε τα δώρα !!!
Και έτσι νυσταγμένα και σκουντούφλικα βρέθηκε όλη η οικογένεια στο σαλόνι στις 6 το πρωί να ξετυλίγει δώρα και να ανοίγει κουτιά.
-Μα για κάτσε! Τι ειδοποίηση είναι αυτή στο κινητό μου ;;; Μειλ;;; Από Ροβανιέμι;;;
-Και τι λέει ;
-…μπείτε στο Apple Wallet να εξαργυρώσετε το δώρο σας. Τέσσερα boarding pass για Κάιρο!!
-Τι εννοείς μαμά ;
-Δεν το πιστεύω! Πάμε Αίγυπτο! Ο Αη Βασίλης μας έκανε δώρο τα εισιτήρια!
-Εκεί που οι γάτες είναι θεές;;
-Ακριβώς!
-Πότε;
Στις 5 το απόγευμα!
-Σήμερα ;;;
-Ναιιιιι! Φτιάξτε σακίδια!!!

Κι έτσι πιο γρήγορα και από την αστραπή βρέθηκαν στο δωμάτιο να πακετάρουν τα… απαραίτητα όσο εμείς οι μεγάλοι τρίβαμε τα χέρια μας από ικανοποίηση για την μεγάλη μας επιτυχία και απολαμβάναμε τον τελευταίο μας καφέ για το 2024 μπροστά από το τζάκι…

 

[piccolo_mondo]

Νοέμβριος ‘24
-Αγάπη, τον άλλο μήνα φεύγουμε…
-Το ξέρω.
-Και ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει πού θα πάμε…
-Και αυτό το ξέρω.
-Τώρα όμως τελευταία στιγμή, όλα όσα έχεις στο μυαλό σου πρέπει να τα ξεχάσεις. Τα εισιτήρια (x4) είναι απαγορευτικά. Πάμε που σου λέω στους κάτω γείτονες. Χαμένοι δεν βγαίνουμε ποτέ από ένα ταξίδι…
-ΔΕΝ θέλω Αίγυπτο! Εγώ θέλω ταξίδια μακρινά, πολύωρα εξωτικά. Θέλω δράση , περιπέτεια, σασπένς…. , είπε ένα απόγευμα Σαββάτου η Αννούλα και ο θεός Ρα άκουγε και έφτιαχνε πλοκή…

Δεκέμβριος ‘24
-Μαμά! Μπαμπά! Ξυπνήστε! Ο Άγιος Βασίλης έφερε τα δώρα !!!
Και έτσι νυσταγμένα και σκουντούφλικα βρέθηκε όλη η οικογένεια στο σαλόνι στις 6 το πρωί να ξετυλίγει δώρα και να ανοίγει κουτιά.
-Μα για κάτσε! Τι ειδοποίηση είναι αυτή στο κινητό μου ;;; Μειλ;;; Από Ροβανιέμι;;;
-Και τι λέει ;
-…μπείτε στο Apple Wallet να εξαργυρώσετε το δώρο σας. Τέσσερα boarding pass για Κάιρο!!
-Τι εννοείς μαμά ;
-Δεν το πιστεύω! Πάμε Αίγυπτο! Ο Αη Βασίλης μας έκανε δώρο τα εισιτήρια!
-Εκεί που οι γάτες είναι θεές;;
-Ακριβώς!
-Πότε;
Στις 5 το απόγευμα!
-Σήμερα ;;;
-Ναιιιιι! Φτιάξτε σακίδια!!!

Κι έτσι πιο γρήγορα και από την αστραπή βρέθηκαν στο δωμάτιο να πακετάρουν τα… απαραίτητα όσο εμείς οι μεγάλοι τρίβαμε τα χέρια μας από ικανοποίηση για την μεγάλη μας επιτυχία και απολαμβάναμε τον τελευταίο μας καφέ για το 2024 μπροστά από το τζάκι…

Ουυυυ ιστορία Αιγύπτου με παιδιά! Αναμένουμε την συνέχεια!!!

 

[Sassenach77]

-Εκεί που οι γάτες είναι θεές;;

καλόοοοο

 

[annoulita100]

Αθήνα-Λάρνακα-Κάιρο

Μετά από μια άτσαλη πτήση καθώς…είχε παλιόκαιρο τη μέρα που πετάξαμε(!) και μια ακόμη πιο άτσαλη αναμονή στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, πατάμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο του Καΐρου για μια ακόμη πιο άτσαλη αναμονή, αυτή τη φορά για την έκδοση της βίζας. Συνήθως, λόγω των παιδιών, σε τέτοιου είδους ουρές μας δίνεται προτεραιότητα. Εδώ, ούτε λόγος.
Και το ρολόι δείχνει δέκα και σαράντα, ενώ το ραντεβού με τον οδηγό του ξενοδοχείου ήταν στις δέκα.
-Αποκλείεται, βρε, θα μας περιμένει, μην αγχώνεσαι…
-Πάρε τον στο WhatsApp και ρώτα τον πού είναι. Σε πέντε λεπτά έχουμε βγει έξω.
Τουτ, τουτ, τουτ.
No answer.
-Θα είναι έξω με το ταμπελάκι.
-Μαμά, νυστάζω.
-Μπαμπά, κατουριέμαι.
-Υπομονή, καλέ, σε λίγο θα είμαστε στο ξενοδοχείο μας, είπε η αφελής μανούλα στα τέκνα της, προσπαθώντας να τα καθησυχάσει.

Και βουαλά, φτάσαμε στην έξοδο. Μόνο που δεν μας περίμενε κανένας οδηγός με ταμπελάκι «ΑΝΝΑ», αλλά δεκάδες κοράκια έτοιμα να αρπάξουν τη λεία τους.
Σχεδόν κανένας, φυσικά, δεν ήταν οδηγός ταξί. Απλοί πολίτες που είχαν έρθει για τον νυχτοκάματο — κάτι που συνειδητοποίησα αργότερα. Μα πόση αφέλεια πχια!
Και αφού private driver δεν υπήρχε ούτε για δείγμα, η γκρίνια των τέκνων άρχισε να δυναμώνει και η δική μου κούραση άγγιζε σιγά-σιγά την κόκκινη γραμμή, πήραμε τον πρώτο «οδηγό» που μας πλησίασε, μόνο και μόνο για να φτάσουμε στη γειτονιά της Γκίζας,μέρος που για τις επόμενες ώρες θα μετατρεπόταν σε κανονικό κολαστήριο…

-Πιστεύεις ότι ξέρει πού μας πάει;
-Πολύ ανήσυχη έχεις ξεκινήσει τούτο το ταξίδι. Χαλάρωσε!
-Μα δεν το βλέπεις; Έχει μιλήσει με πέντε διαφορετικά άτομα στο τηλέφωνο και έχει αλλάξει δρόμο άλλες τόσες φορές!

Τα παιδιά έχουν ήδη αποκοιμηθεί κι εμείς, σχεδόν μεσάνυχτα, στη γειτονιά της Γκίζας, να κόβουμε στενά και να ψάχνουμε απελπισμένα το ξενοδοχείο μας.
-Εδώ είμαστε!
-Αποκλείεται! Αυτή η είσοδος δεν έχει καμία σχέση με τη φωτογραφία στο ίντερνετ.
-Πάντα έτσι δεν είναι; Έλα, κατέβα να βάλουμε και τα παιδιά επιτέλους για ύπνο σε ένα κρεβάτι.
-Καλά…

Στη ρεσεψιόν μας υποδέχθηκε μια τετραμελής «μαφία», η οποία μας οδήγησε στο σαλόνι και μας έβαλε να περιμένουμε μέχρι να τελειώσει το αφεντικό με τους προηγούμενους πελάτες. Κάτι, πάλι, μου βρωμάει…
Η ώρα περνούσε και κανείς δεν ερχόταν, μέχρι που εκείνη την κόκκινη γραμμή που λέγαμε προηγουμένως την ξεπέρασα πανηγυρικά.
-Μπορείτε επιτέλους να μας βάλετε στο δωμάτιό μας; Ταξιδεύουμε μισή μέρα, τα παιδιά μου είναι κομμάτια και θέλουμε να κάνουμε ένα μπάνιο και να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι!!

Μετά από μια ολιγόλεπτη αναμπουμπούλα μεταξύ τους, μας πλησιάζει το αφεντικό.
-Μπορείτε να μας δείξετε την κράτησή σας;
-ΟΡΙΣΤΕ!
-Μάλιστα… Ξέρετε, δεν υπάρχει αυτό το ξενοδοχείο. Σας την φέρανε. Πόσα λεφτά το έχετε πληρώσει;

Ε αυτό ήταν! Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε!Ο Βαγγέλης να προσπαθεί, με ευγενικό πάντα τρόπο, να τους καταλάβει και να βγάλει μια άκρη. Εγώ πάλι να έχω κατεβάσει ό,τι γαλλικό ξέρω σε ελληνοαγγλικά και κάτι που έμοιαζε με αραβική διάλεκτο, και να τους μιλάω μούρη με μούρη:
-Κορόιδο δεν με πιάνετε.Πηγαίντε με ΤΩΡΑ στο ξενοδοχείο μου!!
Βλέπετε, έχει πιάσει τόπο η δεκαετής μου εξάσκηση στη γιόγκα και τον διαλογισμό…

Άλλη μία σύντομη αναμπουμπούλα μεταξύ τους, ώσπου ο ψηλός με το πορτοκαλί μπουφάν —δικός τους— τους ρίχνει ένα «γαλλικό» στα αραβικά, αρπάζει και τα δύο μου παιδιά αγκαλιά και μας λέει:
-Follow me!
Αρπάζω κι εγώ από τη μία τον Βαγγέλη και από την άλλη τα σακίδια και, με ύφος καρδιναλίου, τους χαιρετώ μεγαλόπρεπα και ακολουθώ τον ψηλό.
Στροφή αριστερά και, στα τριάντα βήματα, το πραγματικό μας ξενοδοχείο.
-Και γιατί, καλέ μου άνθρωπε, δεν μας έφερες από την αρχή εδώ;
-Εγώ δεν ήξερα κάτι… Μην τα βάζεις μαζί μου, κυρία. Tips for me??


Τέταρτος όροφος, χωρίς ασανσέρ. Εδώ που φτάσαμε, λίγο το κακό.Τα παιδιά ίσα που έβγαλαν παπούτσια, εγώ το μπανάκι μου το έκανα για να ξεπλύνω όλη την ταλαιπωρία και την απάτη που είχα φορτωθεί.
-Πάω μια βόλτα μήπως βρω κανένα κεμπάπ.Να σου φέρω;
-Είμαι τόσο κουρασμένη που δεν σε βλέπω. Πάρε μαζί σου το κλειδί.

Και έτσι, ο Βαγγέλης άφησε πίσω του γυναίκα και παιδιά και βγήκε στη γειτονιά της Γκίζας για τα γυρίσματα της ταινίας: Ο εφιάλτης στο δρόμο με τις πυραμίδες….