Γεωργία Γεωργία άνω κάτω

[Vsl Fot]

Καλησπέρα! Έχει περάσει κοντά ένας χρόνος από την καταγραφή της περιπέτειας που βιώσαμε στην Ιορδανία το 2023, κατά την οποία βρεθήκαμε λίγες μόνο ώρες μακριά από την Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης, καθώς το ξέσπασμα του πολέμου ανέβαλε επ’ αόριστων τα τότε ταξιδιωτικά μας πλάνα.

Το επόμενο καλοκαίρι(2024) από εκείνο τον Οκτώβρη, θέλαμε απεγνωσμένα λίγο κρύο και δροσερό αεράκι και ιδού! Καύκασος! Βόρειος ή Νότιος; Ιδού η απορία. Η αλήθεια είναι ότι οι μέρες που είχαμε στην διάθεση μας ήταν 13 και σε συνδυασμό με το ότι τα ταξίδια στην ρωσική επικράτεια είχαν δυσκολέψει αρκετά μετά την έναρξη του πολέμου το 2022, επιλέξαμε την Γεωργία!
Η χώρα ήταν μια από τις 15 Σοβιετικές Δημοκρατίες που αποτέλεσαν την περίφημη Σοβιετική Ένωση. Τα σημάδια από το παρελθόν είναι ακόμα ορατά, ιδίως όσων αφορά πολλές πτυχές της καθημερινής ζωής, την αρχιτεκτονική, την γαστρονομία κλπ, ωστόσο η συνολική μας εμπειρία και το βίωμα όσο παραμείναμε στη χώρα, συνηγορεί στο ότι η πλειοψηφία των Γεωργιανών φαίνεται πως παλεύει να αποδιώξει ότι συνδέει τη χώρα με το χτες, επιδιώκοντας στενότερους δεσμούς με την ΕΕ και τον "δυτικό" τρόπο ζωής, σε μια προσπάθεια ιυοθέτησης και απόκτησης της λεγόμενης Ευρωπαικής πολιτισμικής ταυτότητας.
Το ταξίδι μας, αποφασίσαμε να το χωρίσουμε σε 6 κεφάλαια, κάθε ένα από τα οποία εστίασε σε διαφορετική γεωγραφικά περιοχή. Ένα road trip 13 ημερών και 12 ωρών , 1500 χιλιομέτρων, 4 διαφορετικών μέσων μεταφοράς και πολύ φαγητού ξεδιπλώνεται παρακάτω!

Κεφάλαιο 1. Ημέρα 1. Τιφλίδα.

Στην πρωτεύουσα προσγειωθήκαμε αργά το βράδυ της Κυριακής στις 22/9. Το ξενοδοχείο ήταν wow! Ζωγραφισμένο εξ ολοκλήρου στο χέρι, κάθε δωμάτιο είχε τη δική του θεματική προσέγγιση. Εμείς μείναμε στο παρακάτω, το οποίο μέσα στην απλότητα του, ήταν ίσως από τα πιο όμορφα δωμάτια που έχουμε μείνει σε ταξίδι.

Αρκετά νωρίς το πρωί της Δευτέρας, η πρώτη μας επαφή με τη πόλη ήταν η επίσκεψη σε έναν τυπικό φούρνο για πρωινό. Το γεωργιανό ψωμί έχει το σχήμα ενός τεράστιου πεινιρλί σαν βάρκα και ψήνεται στα εσωτερικά τοιχώματα των παραδοσιακών κυλινδρικών φούρνων που προφέρονται ως τόνε ή θόνε. Εκτός από ψωμί, οι φούρνοι έχουν πίτες, πιροσκί και διάφορα καλούδια με ζύμες. Χαρακτηριστικό έδεσμα που θα βρεις κυριολεκτικά παντού είναι το Χατσαπούρι, τυρόπιτα δηλαδή με το παραδοσιακό τυρί της χώρας Σουλγκούνι, το οποίο είναι ελαφρώς αλμυρό αλλά πεντανόστιμο. Ανά την χώρα υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και κάθε περιοχή έχει το δικό της παραδοσιακό χατσαπούρι. Άλλες πίτες που θα βρεις συνήθως σε ενα γεωργιανό φούρνο είναι το λομπιάνι με γέμιση από κόκκινα φασόλια, τα πιροσκι με πατάτες και η κρεατόπιτα. Αυτές τις δύο εβδομάδες δοκιμάσαμε όσα περισσότερα μπορέσαμε και προσπαθώντας να θυμηθώ τι μας έκανε να δακρύσουμε από ικανοποίηση, στο μυαλό μου επανέρχεται ένα πιροσκί με πιπεράτα συκωτάκια πουλιών και ρύζι που πήραμε από ένα φούρνο έξω από το στάδιο της Δυναμό Τυφλίδας, όπως και μια κρεατόπιτα από ένα φούρνο στο Γκόρι που είχε μέσα βοδινό, κοτόπουλο και κρεμμύδια!

Ένας μίνι οδηγός για επιβίωση σε Γεωργιανό φούρνο!

Τα χιλιόμετρα που γραψαμε την πρώτη μέρα στην Τιφλίδα ήταν πολλά και πραγματική εντυπωση μας έκανε από την πρώτη κιόλας στιγμή η καθαριότητα της πόλης αλλά και το πόσο όμορφες εικόνες βλέπαμε τριγύρω. Βέβαια, η πρώτη μας εικόνα μετά το πρωινό, εκτός από τον αρχιτεκτονικό υπαρκτό σοσιαλισμό της οδού Rustaveli , είχε και ολίγον τι από υπαρκτό σουρεαλισμό! Στην πλατεία Ελευθερίας, ένας νεαρός ζητούσε λεφτά για χόρτο (Need money for weed), κακοποιώντας παράλληλα άναρχα μια κλασική κιθάρα. Ο σουρεαλισμός έγκειται στο ότι ο τύπος φορούσε ζακέτα του.. Παναθηναικού! Ένας θεός ξέρει πως μπορεί να βρέθηκε αυτή η ζακέτα στη κατοχή του. Αχ βρε Αλαφούζε που κατάντησες την ομάδα!

Η πλατεία Ελευθερίας της Τιφλίδας!

Η παλιά πόλη δεν μας ενθουσίασε ιδιαίτερα χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο, αλλά η θέα από την γέφυρα της σερβιέτας (και όμως, οι ντόπιοι έτσι αποκαλούν την συγκεκριμένη γέφυρα με το επίσημο όνομα “Γέφυρα της Ειρήνης”, λόγω του σχήματος της) ήταν μοναδική! Από τη πλατεία δίπλα στη γέφυρα ξεκινά και το τελεφερίκ που σε μεταφέρει στο λόφο πάνω απ’ την πόλη που βρίσκεται το φρούριο Narikala, καθώς και το επιβλητικό άγαλμα με τίτλο 'Mother of Georgia' που αγκαλιάζει την πρωτεύουσα. Η πρώτη, ξύλινη εκδοχή του αγάλματος, τοποθετήθηκε εκεί το 1958! Το φρούριο ήταν κλειστό για έργα συντήρησης αλλά έτσι και αλλιώς εμείς πήγαμε ως εκεί για τη θέα και τη βόλτα με το τελεφερίκ, που είναι και τα δύο εντυπωσιακά!

Στην κορυφή του λόφου, ένας μουσικός του δρόμου ρωτούσε όλους τους τουρίστες από που είναι και ξεκινούσε το αντίστοιχο τραγούδι. Εμάς μας έπαιξε ολίγον από συρτάκι και εθνικό ύμνο. Μιας και είπα τουρίστες. Ο αριθμός των Ευρωπαίων τουριστών ήταν κάτι το φυσιολογικό, αλλά για κάποιο λόγο την περίοδο που πήγαμε είχε πολλούς από την Ινδία και το Ισραήλ. Διάβασα αργότερα ότι η χώρα δίνει σχετικά εύκολα βίζα σε Ινδούς πολίτες, ενώ έχει πολύ καλές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ. Μου λύθηκε η απορία! Σε κεντρικότατο σημείο της πόλης υπάρχει μάλιστα και μνημείο για τα θύματα των επιθέσεων στις 7/10/23.

Μετά το τελεφερίκ και περπατώντας χωρίς χάρτη, φτάσαμε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας, το σχετικά καινούριο και με εντυπωσιακό μέγεθος και αρχιτεκτονική θρησκευτικό κέντρο της Τιφλίδας. Εντύπωση μας έκανε το ότι όλες οι γυναίκες εντός του ναού φορούσαν υποχρεωτικά μακριές φούστες και μαντίλα, κάτι που θα συναντούσαμε σε όλους τους ναούς στη συνέχεια του ταξιδιού. Από τη γέφυρα του Baratashvili και περνώντας από το εντυπωσιακό “σπίτι της δικαιοσύνης”, φτάσαμε στο πάρκο της 9ης Απριλίου. Στη διαδρομή παρατηρήσαμε ότι στην πόλη υπάρχουν πολλά διάσπαρτα πιάνο σε γέφυρες, σταθμούς, υπόγειες διαβάσεις αλλά και άκυρα σημεία. Πολλά εξ αυτών είναι σε λειτουργική κατάσταση και μπορείς να εξασκήσεις τις γνώσεις σου στην παικτική! Στην πόλη υπάρχουν αντίστοιχα και πολλά piano bar.

Τιφλίδα και πιάνο λοιπόν. Μια ιδιαίτερη σύνδεση, μια ιδιαίτερη αγάπη!

Φτάνοντας στο πάρκο, είχαν ξεκινήσει και οι πρώτες κουβέντες για το φαγητό της ημέρας. Με το φαγητό είμαστε πολύ φίλοι και κάθε επιλογή μέρους για φαγητό είναι για εμάς μία ιεροτελεστία. Στην προκειμένη και επειδή άκρη δεν βρίσκαμε, ήπιαμε πρώτα μερικές μπύρες σε ένα όμορφο taproom με το όνομα Hopa! Η ώρα όμως περνουσε, είχε νυχτώσει για τα καλά, άρχισε να ψιχαλίζει και εμείς ακόμα νυστικοί. Με τα πολλά κάτσαμε σε ένα όμορφο υπόγειο εστιατόριο με το όνομα Νikolozi. Ψητό κρέας με κρεμμύδια, πίτα με φασόλια και δύο κρεατόσουπες. Με κόλιανδρο. Πολύ κόλιανδρο. Βασικό στοιχείο της Γεωργιανής κουζίνας. Κάποιοι τον λατρεύουν. Κάποιοι τον μισούν. Όπως και η Α. Προς γνώση και συμμόρφωση λοιπόν για τις επόμενες παραγγελίες. "Without Cilantro Please!". Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Αλλιώς; Μούτρα! Η βροχή από ψιχάλες είχε γίνει μπόρα και κάπως έτσι τελείωσε και η πρώτη μέρα του ταξιδιού μας, με έναν ύπνο αφράτο και βαρύ σαν τα στομάχια μας μετά το φαγητό.

Κόλιανδρος! Παντού!

Κεφάλαιο 1. Ημέρα 2. Τυφλίδα.

Το πρωί και μετά από ένα γερό πρωινό στο ξενοδοχείο, ξεκινήσαμε κάνοντας μια πρώτη βόλτα πέριξ αυτού. Η συγκεκριμένη γειτονιά του κέντρου είναι αρκετά ενδιαφέρουσα καθώς σε αυτή βρίσκονται μεταξύ άλλων, η εντυπωσιακή εκκλησία Metekhi, τα περίφημα λουτρά της πόλης, το τζαμί Juma αλλά και ένας πανέμορφος καταρράκτης που προβάλει στο τέλος ενός μικρού περιαστικού μονοπατιού που ξεκινάει από τα λουτρά!

Ο Καύκασος παραμένει ένα σταυροδρόμι πολιτισμών. Juma Mosque.

Στη συνέχεια και έχοντας ως προορισμό την κεντρική αγορά της πόλης αλλά και την μπουτίκ της Δυναμό Τιφλίδας έξω από το στάδιο Μπόρις Παιχάτζε, μπήκαμε για πρώτη φορά σε μετρό Σοβιετικής κατασκευής. WoW! Κατεβαίναμε, κατεβαίναμε, κατεβαίναμε και οι κυλιόμενες σταματημό δεν είχαν. Οι συγκεκριμένοι σταθμοί σοβιετικής προέλευσης, όπως είναι οι ξακουστοί της Μόσχας, του Κιέβου και της Αγίας Πετρούπολης, χαρακτηρίζονται από το μεγάλο τους βάθος, κυρίως για λόγους στρατηγικής μιας και μπορούσαν να λειτουργήσουν ως καταφύγια, αλλά και ως δείγμα ανωτερότητας της σοβιετικής μηχανικής. Το εισιτήριο αρκετά φθηνό, οι συρμοί γεμάτοι αλλά καθαροί και βουρ για τον κεντρικό σταθμό τραίνων.

Μετρό Τιφλίδας! Έτος κατασκεύης 1966!

Γύρω από το σταθμό, μέχρι το κεντρικό παζάρι της πόλης ονόματι Dezerter και εντός αυτού, χιλιάδες πάγκοι κατηγοριοποιημένοι ανά είδος, πουλάνε κυριολεκτικά τα πάντα. Φρούτα, λαχανικά, ρούχα, βιβλία, τυριά, κρέατα, έπιπλα κλπ κλπ. Τα πάντα! Εδώ αναπνέει το εμπόριο της πρωτεύουσας. Βγαίνοντας από το σταθμό βρίσκεται και η φημισμένη αγορά χρυσού της πόλης, εντός της οποίας βρίσκει κανείς τις καλύτερες ισοτιμίες συναλλάγματος στην πόλη.

Φτάνοντας στη μπουτίκ που προανέφερα, μετά λύπης ενημερώθηκα ότι είχαν εξαντληθεί τα κασκόλ της ομάδας. Είναι μια προσωπική λόξα που έχω, να αγοράζω ένα κασκόλ της ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης στην οποία βρίσκομαι. Έτσι για το ενθύμιο. Την ώρα που γράφεται το παρών κείμενο είμαι στα 34. Είναι μια καλή αρχή. Μετά το γήπεδο συνεχίστηκαν οι βόλτες, φάγαμε το νοστιμότατο πιροσκί με τα συκωτάκια και το ρύζι που είπα πριν κάμποσες παραγράφους, περπατήσαμε σε όμορφους δρόμους και στενά, περάσαμε έξω από το σπίτι που έμεινε για λίγο διάστημα ο διάσημος Ρώσος συγγραφέας Λέων Τολστόι και κάναμε μια στάση ανασυγκρότησης σε ένα όμορφο ευρωπαικού τύπου καφέ με το όνομα Slow, το οποίο αν θυμάμαι καλά είχε και νόστιμα γλυκά ενώ οι εργαζόμενοι ήταν χαμογελαστοί και φιλικότατοι. Το αναφέρω, μιας και η πρώτη μας επαφή με τους κάτοικους της Τιφλίδας, μας άφησε την εντύπωση ότι πρόκειται για ψυχρό και απότομο λαό χωρίς διάθεση συναναστροφής. Αυτό είναι βέβαια ένα υποκειμενικό βίωμα, καθώς δεν γίνεται να τσουβαλιάζεις έναν ολόκληρο λαό προσδίδοντας του αντικειμενικά χαρακτηριστικά. Η συνέχεια του ταξιδιού θα μας διαψεύσει ευχάριστα!

Τιφλίδα underground!

Μετά το καφέ, σκοπός μας ήταν να εκπληρωθεί και ο στόχος της Α, να αγοράσει μια παραδοσιακή Παπάκα! Ναι, καλά ακούσατε. Η Papakha, είναι ένα παραδοσιακό καπέλο που φοράνε εδώ και αιώνες στο Βόρειο Καύκασο και είναι φτιαγμένα από μαλλί προβάτου. Για όσους έχουν εικόνα, είναι το καπέλο που φόραγε ο Khabib, ο διάσημος παλαιστής από το Dagestan, όταν έμπαινε στο ρίνγκ. Είχαμε διαβάσει ότι αυθεντικές παπάκες, ίσως πουλάνε στο παζάρι που στήνεται στο πάρκο της 9ης Μαρτίου, στο Dry Bridge market. Έτσι και έγινε. Ανάμεσα σε πάγκους παλιατζήδων, εμπόρους χαλιών και πίνακων ζωγραφικής, βρήκαμε και δύο πάγκους να πουλάνε αυθεντικές χειροποίητες παπάκες με κανονικό μαλλί προβάτου, όχι σαν το συνθετικό μαλλί που βρίσκεις στα τουριστικά μαγαζιά του κέντρου.

Ιδού! Αυθεντικές Παπάκες!

Με τη διάθεση στα ύψη, συνεχίσαμε το περπάτημα στη πόλη, χαζέψαμε για ώρα πιτσιρίκια να μαθαίνουν skate στο μεγάλο skatepark του Dedaena park, παραλάβαμε το πρώτο αμάξι του roadtrip που θα ξεκινούσε επίσημα την επομένη και πήγαμε να φάμε στο Khinkali no1 bar. Περίεργο όνομα μαγαζιού σίγουρα, το οποίο ειδικεύεται όπως μαρτυρά και η ονομασία του, στα Χινκάλι.Το απόλυτο πιάτο, η επιτομή της Γεωργιανής κουζίνας. Η ζυμαρική μαγειρική εκδοχή των Γεωργιανών! Τα χινκάλι είναι ουσιαστικά βραστά πουγκιά ζυμαρικών, εντός των οποίων υπάρχει κρέας, τυρί, πατάτα ή μανιτάρια. Η κλασική εκδοχή με το κρέας είναι αρκετά νόστιμή. Υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος που τα τρώς, καθώς ξεκινάς με μια μικρή δαγκωνιά στην ζύμη, η οποία σου επιτρέπει να ρουφήξεις τον ζωμό που βρίσκεται εντός, πρωτού δαγκώσεις το υπόλοιπο περιεχόμενο. Έτσι, δεν θα λερωθείς και θα το απολαύσεις στο έπαρκο. Εκτός από τα χινκάλι, πήραμε ξανά ένα πιάτο με ψητό κρέας και κρεμμύδια, όπως και ένα “Ατζάριαν” χατσαπούρι, για το οποίο όμως θα μιλήσουμε σε επόμενο κεφάλαιο, όταν φάγαμε την εν λόγω εκδοχή στην πηγή του, στο Μπατούμι. Άλλη μια ημέρα με κακή επιλογή ώρας φαγητού φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της! Λέω κακή, γιατί μια βόλτα για την χώνεψη ήταν επιβεβλημένη!

Τα ξακουστά Χινκάλι!

Μετά το φαγητό κάναμε μια βόλτα γύρω από την πλατεία Rustaveli. Εδώ χτυπάει η καρδιά της πρωτεύουσας. Ανάμεσα στα μνημειώδη κτήρια που στεγάζουν την όπερα της πόλης, το κοινοβούλιο, μουσεία και πανεπιστημία, βρίσκεται η πολύβουη πλατεία. Φοιτητές, νεαροί, πλανόδιοι, μουσικοί,άνθρωποι όλων των ηλικιών παντού δεξιά και αριστερά, με την παράσταση να κλέβει μια χορωδία βουδιστών μοναχών που έχει καταλάβει μια γωνιά της πλατείας και ψέλνει γοερά! Η συγκεκριμένη πλατεία εδώ και περίπου 400 ημέρες, αποτελεί τον πυρήνα των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων που λαμβάνουν χώρα στη Γεωργία. Η ώρα περνούσε ευχάριστα χαζεύοντας την κίνηση της πόλης, αλλα δυστυχώς για εμάς η ξεκούραση ήταν αναγκαία καθώς αρκετά νωρίς την επομένη, ξεκινάει το δεύτερο κεφάλαιο του ταξιδιού, που ακούει στο όνομα Georgian military road! Αποχαιρετάμε την Τιφλίδα με τις καλύτερες εντυπώσεις, μια πόλη σύγχρονη, όμορφη, ιστορική που ακροβατεί ανάμεσα στο χτες, το σήμερα και το αύριο, προσπαθωντας να συγκροτήσει τη δική της προσωπική ταυτότητα.

Metekhi Church. Μια ηλικιωμένη γυναίκα προσεύχεται δυνατά, εικόνα που συνάδει με την έντονη θρησκευτικότητα της χώρας.

 

[YiannisTS]

Ελπίζω η ιστορία να ολοκληρωθεί μέχρι το Πάσχα που θα κάνουμε, φαντάζομαι, παρόμοιο roadtrip. Γράφε και τα ξενοδοχεία εάν θέλεις καθώς και τα γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτου.

 

[chris7]

Καλησπέρα! Έχει περάσει κοντά ένας χρόνος από την καταγραφή της περιπέτειας που βιώσαμε στην Ιορδανία το 2023, κατά την οποία βρεθήκαμε λίγες μόνο ώρες μακριά από την Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης, καθώς το ξέσπασμα του πολέμου ανέβαλε επ’ αόριστων τα τότε ταξιδιωτικά μας πλάνα.

Το επόμενο καλοκαίρι(2024) από εκείνο τον Οκτώβρη, θέλαμε απεγνωσμένα λίγο κρύο και δροσερό αεράκι και ιδού! Καύκασος! Βόρειος ή Νότιος; Ιδού η απορία. Η αλήθεια είναι ότι οι μέρες που είχαμε στην διάθεση μας ήταν 13 και σε συνδυασμό με το ότι τα ταξίδια στην ρωσική επικράτεια είχαν δυσκολέψει αρκετά μετά την έναρξη του πολέμου το 2022, επιλέξαμε την Γεωργία!
Η χώρα ήταν μια από τις 15 Σοβιετικές Δημοκρατίες που αποτέλεσαν την περίφημη Σοβιετική Ένωση. Τα σημάδια από το παρελθόν είναι ακόμα ορατά, ιδίως όσων αφορά πολλές πτυχές της καθημερινής ζωής, την αρχιτεκτονική, την γαστρονομία κλπ, ωστόσο η συνολική μας εμπειρία και το βίωμα όσο παραμείναμε στη χώρα, συνηγορεί στο ότι η πλειοψηφία των Γεωργιανών φαίνεται πως παλεύει να αποδιώξει ότι συνδέει τη χώρα με το χτες, επιδιώκοντας στενότερους δεσμούς με την ΕΕ και τον "δυτικό" τρόπο ζωής, σε μια προσπάθεια ιυοθέτησης και απόκτησης της λεγόμενης Ευρωπαικής πολιτισμικής ταυτότητας.
Το ταξίδι μας, αποφασίσαμε να το χωρίσουμε σε 6 κεφάλαια, κάθε ένα από τα οποία εστίασε σε διαφορετική γεωγραφικά περιοχή. Ένα road trip 13 ημερών και 12 ωρών , 1500 χιλιομέτρων, 4 διαφορετικών μέσων μεταφοράς και πολύ φαγητού ξεδιπλώνεται παρακάτω!

Κεφάλαιο 1. Ημέρα 1. Τιφλίδα.

Στην πρωτεύουσα προσγειωθήκαμε αργά το βράδυ της Κυριακής στις 22/9. Το ξενοδοχείο ήταν wow! Ζωγραφισμένο εξ ολοκλήρου στο χέρι, κάθε δωμάτιο είχε τη δική του θεματική προσέγγιση. Εμείς μείναμε στο παρακάτω, το οποίο μέσα στην απλότητα του, ήταν ίσως από τα πιο όμορφα δωμάτια που έχουμε μείνει σε ταξίδι.
View attachment 523774

Αρκετά νωρίς το πρωί της Δευτέρας, η πρώτη μας επαφή με τη πόλη ήταν η επίσκεψη σε έναν τυπικό φούρνο για πρωινό. Το γεωργιανό ψωμί έχει το σχήμα ενός τεράστιου πεινιρλί σαν βάρκα και ψήνεται στα εσωτερικά τοιχώματα των παραδοσιακών κυλινδρικών φούρνων που προφέρονται ως τόνε ή θόνε. Εκτός από ψωμί, οι φούρνοι έχουν πίτες, πιροσκί και διάφορα καλούδια με ζύμες. Χαρακτηριστικό έδεσμα που θα βρεις κυριολεκτικά παντού είναι το Χατσαπούρι, τυρόπιτα δηλαδή με το παραδοσιακό τυρί της χώρας Σουλγκούνι, το οποίο είναι ελαφρώς αλμυρό αλλά πεντανόστιμο. Ανά την χώρα υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και κάθε περιοχή έχει το δικό της παραδοσιακό χατσαπούρι. Άλλες πίτες που θα βρεις συνήθως σε ενα γεωργιανό φούρνο είναι το λομπιάνι με γέμιση από κόκκινα φασόλια, τα πιροσκι με πατάτες και η κρεατόπιτα. Αυτές τις δύο εβδομάδες δοκιμάσαμε όσα περισσότερα μπορέσαμε και προσπαθώντας να θυμηθώ τι μας έκανε να δακρύσουμε από ικανοποίηση, στο μυαλό μου επανέρχεται ένα πιροσκί με πιπεράτα συκωτάκια πουλιών και ρύζι που πήραμε από ένα φούρνο έξω από το στάδιο της Δυναμό Τυφλίδας, όπως και μια κρεατόπιτα από ένα φούρνο στο Γκόρι που είχε μέσα βοδινό, κοτόπουλο και κρεμμύδια!
View attachment 523775
Ένας μίνι οδηγός για επιβίωση σε Γεωργιανό φούρνο!

Τα χιλιόμετρα που γραψαμε την πρώτη μέρα στην Τιφλίδα ήταν πολλά και πραγματική εντυπωση μας έκανε από την πρώτη κιόλας στιγμή η καθαριότητα της πόλης αλλά και το πόσο όμορφες εικόνες βλέπαμε τριγύρω. Βέβαια, η πρώτη μας εικόνα μετά το πρωινό, εκτός από τον αρχιτεκτονικό υπαρκτό σοσιαλισμό της οδού Rustaveli , είχε και ολίγον τι από υπαρκτό σουρεαλισμό! Στην πλατεία Ελευθερίας, ένας νεαρός ζητούσε λεφτά για χόρτο (Need money for weed), κακοποιώντας παράλληλα άναρχα μια κλασική κιθάρα. Ο σουρεαλισμός έγκειται στο ότι ο τύπος φορούσε ζακέτα του.. Παναθηναικού! Ένας θεός ξέρει πως μπορεί να βρέθηκε αυτή η ζακέτα στη κατοχή του. Αχ βρε Αλαφούζε που κατάντησες την ομάδα!
View attachment 523776
Η πλατεία Ελευθερίας της Τιφλίδας!

Η παλιά πόλη δεν μας ενθουσίασε ιδιαίτερα χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο, αλλά η θέα από την γέφυρα της σερβιέτας (και όμως, οι ντόπιοι έτσι αποκαλούν την συγκεκριμένη γέφυρα με το επίσημο όνομα “Γέφυρα της Ειρήνης”, λόγω του σχήματος της) ήταν μοναδική! Από τη πλατεία δίπλα στη γέφυρα ξεκινά και το τελεφερίκ που σε μεταφέρει στο λόφο πάνω απ’ την πόλη που βρίσκεται το φρούριο Narikala, καθώς και το επιβλητικό άγαλμα με τίτλο 'Mother of Georgia' που αγκαλιάζει την πρωτεύουσα. Η πρώτη, ξύλινη εκδοχή του αγάλματος, τοποθετήθηκε εκεί το 1958! Το φρούριο ήταν κλειστό για έργα συντήρησης αλλά έτσι και αλλιώς εμείς πήγαμε ως εκεί για τη θέα και τη βόλτα με το τελεφερίκ, που είναι και τα δύο εντυπωσιακά!
View attachment 523778

Στην κορυφή του λόφου, ένας μουσικός του δρόμου ρωτούσε όλους τους τουρίστες από που είναι και ξεκινούσε το αντίστοιχο τραγούδι. Εμάς μας έπαιξε ολίγον από συρτάκι και εθνικό ύμνο. Μιας και είπα τουρίστες. Ο αριθμός των Ευρωπαίων τουριστών ήταν κάτι το φυσιολογικό, αλλά για κάποιο λόγο την περίοδο που πήγαμε είχε πολλούς από την Ινδία και το Ισραήλ. Διάβασα αργότερα ότι η χώρα δίνει σχετικά εύκολα βίζα σε Ινδούς πολίτες, ενώ έχει πολύ καλές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ. Μου λύθηκε η απορία! Σε κεντρικότατο σημείο της πόλης υπάρχει μάλιστα και μνημείο για τα θύματα των επιθέσεων στις 7/10/23.

Μετά το τελεφερίκ και περπατώντας χωρίς χάρτη, φτάσαμε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας, το σχετικά καινούριο και με εντυπωσιακό μέγεθος και αρχιτεκτονική θρησκευτικό κέντρο της Τιφλίδας. Εντύπωση μας έκανε το ότι όλες οι γυναίκες εντός του ναού φορούσαν υποχρεωτικά μακριές φούστες και μαντίλα, κάτι που θα συναντούσαμε σε όλους τους ναούς στη συνέχεια του ταξιδιού. Από τη γέφυρα του Baratashvili και περνώντας από το εντυπωσιακό “σπίτι της δικαιοσύνης”, φτάσαμε στο πάρκο της 9ης Απριλίου. Στη διαδρομή παρατηρήσαμε ότι στην πόλη υπάρχουν πολλά διάσπαρτα πιάνο σε γέφυρες, σταθμούς, υπόγειες διαβάσεις αλλά και άκυρα σημεία. Πολλά εξ αυτών είναι σε λειτουργική κατάσταση και μπορείς να εξασκήσεις τις γνώσεις σου στην παικτική! Στην πόλη υπάρχουν αντίστοιχα και πολλά piano bar.
View attachment 523779
Τιφλίδα και πιάνο λοιπόν. Μια ιδιαίτερη σύνδεση, μια ιδιαίτερη αγάπη!

Φτάνοντας στο πάρκο, είχαν ξεκινήσει και οι πρώτες κουβέντες για το φαγητό της ημέρας. Με το φαγητό είμαστε πολύ φίλοι και κάθε επιλογή μέρους για φαγητό είναι για εμάς μία ιεροτελεστία. Στην προκειμένη και επειδή άκρη δεν βρίσκαμε, ήπιαμε πρώτα μερικές μπύρες σε ένα όμορφο taproom με το όνομα Hopa! Η ώρα όμως περνουσε, είχε νυχτώσει για τα καλά, άρχισε να ψιχαλίζει και εμείς ακόμα νυστικοί. Με τα πολλά κάτσαμε σε ένα όμορφο υπόγειο εστιατόριο με το όνομα Νikolozi. Ψητό κρέας με κρεμμύδια, πίτα με φασόλια και δύο κρεατόσουπες. Με κόλιανδρο. Πολύ κόλιανδρο. Βασικό στοιχείο της Γεωργιανής κουζίνας. Κάποιοι τον λατρεύουν. Κάποιοι τον μισούν. Όπως και η Α. Προς γνώση και συμμόρφωση λοιπόν για τις επόμενες παραγγελίες. "Without Cilantro Please!". Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Αλλιώς; Μούτρα! Η βροχή από ψιχάλες είχε γίνει μπόρα και κάπως έτσι τελείωσε και η πρώτη μέρα του ταξιδιού μας, με έναν ύπνο αφράτο και βαρύ σαν τα στομάχια μας μετά το φαγητό.
View attachment 523780
Κόλιανδρος! Παντού!

Κεφάλαιο 1. Ημέρα 2. Τυφλίδα.

Το πρωί και μετά από ένα γερό πρωινό στο ξενοδοχείο, ξεκινήσαμε κάνοντας μια πρώτη βόλτα πέριξ αυτού. Η συγκεκριμένη γειτονιά του κέντρου είναι αρκετά ενδιαφέρουσα καθώς σε αυτή βρίσκονται μεταξύ άλλων, η εντυπωσιακή εκκλησία Metekhi, τα περίφημα λουτρά της πόλης, το τζαμί Juma αλλά και ένας πανέμορφος καταρράκτης που προβάλει στο τέλος ενός μικρού περιαστικού μονοπατιού που ξεκινάει από τα λουτρά!
View attachment 523781
Ο Καύκασος παραμένει ένα σταυροδρόμι πολιτισμών. Juma Mosque.

Στη συνέχεια και έχοντας ως προορισμό την κεντρική αγορά της πόλης αλλά και την μπουτίκ της Δυναμό Τιφλίδας έξω από το στάδιο Μπόρις Παιχάτζε, μπήκαμε για πρώτη φορά σε μετρό Σοβιετικής κατασκευής. WoW! Κατεβαίναμε, κατεβαίναμε, κατεβαίναμε και οι κυλιόμενες σταματημό δεν είχαν. Οι συγκεκριμένοι σταθμοί σοβιετικής προέλευσης, όπως είναι οι ξακουστοί της Μόσχας, του Κιέβου και της Αγίας Πετρούπολης, χαρακτηρίζονται από το μεγάλο τους βάθος, κυρίως για λόγους στρατηγικής μιας και μπορούσαν να λειτουργήσουν ως καταφύγια, αλλά και ως δείγμα ανωτερότητας της σοβιετικής μηχανικής. Το εισιτήριο αρκετά φθηνό, οι συρμοί γεμάτοι αλλά καθαροί και βουρ για τον κεντρικό σταθμό τραίνων.
View attachment 523782
Μετρό Τιφλίδας! Έτος κατασκεύης 1966!

Γύρω από το σταθμό, μέχρι το κεντρικό παζάρι της πόλης ονόματι Dezerter και εντός αυτού, χιλιάδες πάγκοι κατηγοριοποιημένοι ανά είδος, πουλάνε κυριολεκτικά τα πάντα. Φρούτα, λαχανικά, ρούχα, βιβλία, τυριά, κρέατα, έπιπλα κλπ κλπ. Τα πάντα! Εδώ αναπνέει το εμπόριο της πρωτεύουσας. Βγαίνοντας από το σταθμό βρίσκεται και η φημισμένη αγορά χρυσού της πόλης, εντός της οποίας βρίσκει κανείς τις καλύτερες ισοτιμίες συναλλάγματος στην πόλη.

Φτάνοντας στη μπουτίκ που προανέφερα, μετά λύπης ενημερώθηκα ότι είχαν εξαντληθεί τα κασκόλ της ομάδας. Είναι μια προσωπική λόξα που έχω, να αγοράζω ένα κασκόλ της ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης στην οποία βρίσκομαι. Έτσι για το ενθύμιο. Την ώρα που γράφεται το παρών κείμενο είμαι στα 34. Είναι μια καλή αρχή. Μετά το γήπεδο συνεχίστηκαν οι βόλτες, φάγαμε το νοστιμότατο πιροσκί με τα συκωτάκια και το ρύζι που είπα πριν κάμποσες παραγράφους, περπατήσαμε σε όμορφους δρόμους και στενά, περάσαμε έξω από το σπίτι που έμεινε για λίγο διάστημα ο διάσημος Ρώσος συγγραφέας Λέων Τολστόι και κάναμε μια στάση ανασυγκρότησης σε ένα όμορφο ευρωπαικού τύπου καφέ με το όνομα Slow, το οποίο αν θυμάμαι καλά είχε και νόστιμα γλυκά ενώ οι εργαζόμενοι ήταν χαμογελαστοί και φιλικότατοι. Το αναφέρω, μιας και η πρώτη μας επαφή με τους κάτοικους της Τιφλίδας, μας άφησε την εντύπωση ότι πρόκειται για ψυχρό και απότομο λαό χωρίς διάθεση συναναστροφής. Αυτό είναι βέβαια ένα υποκειμενικό βίωμα, καθώς δεν γίνεται να τσουβαλιάζεις έναν ολόκληρο λαό προσδίδοντας του αντικειμενικά χαρακτηριστικά. Η συνέχεια του ταξιδιού θα μας διαψεύσει ευχάριστα!

View attachment 523783
Τιφλίδα underground!

Μετά το καφέ, σκοπός μας ήταν να εκπληρωθεί και ο στόχος της Α, να αγοράσει μια παραδοσιακή Παπάκα! Ναι, καλά ακούσατε. Η Papakha, είναι ένα παραδοσιακό καπέλο που φοράνε εδώ και αιώνες στο Βόρειο Καύκασο και είναι φτιαγμένα από μαλλί προβάτου. Για όσους έχουν εικόνα, είναι το καπέλο που φόραγε ο Khabib, ο διάσημος παλαιστής από το Dagestan, όταν έμπαινε στο ρίνγκ. Είχαμε διαβάσει ότι αυθεντικές παπάκες, ίσως πουλάνε στο παζάρι που στήνεται στο πάρκο της 9ης Μαρτίου, στο Dry Bridge market. Έτσι και έγινε. Ανάμεσα σε πάγκους παλιατζήδων, εμπόρους χαλιών και πίνακων ζωγραφικής, βρήκαμε και δύο πάγκους να πουλάνε αυθεντικές χειροποίητες παπάκες με κανονικό μαλλί προβάτου, όχι σαν το συνθετικό μαλλί που βρίσκεις στα τουριστικά μαγαζιά του κέντρου.
View attachment 523784
Ιδού! Αυθεντικές Παπάκες!

Με τη διάθεση στα ύψη, συνεχίσαμε το περπάτημα στη πόλη, χαζέψαμε για ώρα πιτσιρίκια να μαθαίνουν skate στο μεγάλο skatepark του Dedaena park, παραλάβαμε το πρώτο αμάξι του roadtrip που θα ξεκινούσε επίσημα την επομένη και πήγαμε να φάμε στο Khinkali no1 bar. Περίεργο όνομα μαγαζιού σίγουρα, το οποίο ειδικεύεται όπως μαρτυρά και η ονομασία του, στα Χινκάλι.Το απόλυτο πιάτο, η επιτομή της Γεωργιανής κουζίνας. Η ζυμαρική μαγειρική εκδοχή των Γεωργιανών! Τα χινκάλι είναι ουσιαστικά βραστά πουγκιά ζυμαρικών, εντός των οποίων υπάρχει κρέας, τυρί, πατάτα ή μανιτάρια. Η κλασική εκδοχή με το κρέας είναι αρκετά νόστιμή. Υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος που τα τρώς, καθώς ξεκινάς με μια μικρή δαγκωνιά στην ζύμη, η οποία σου επιτρέπει να ρουφήξεις τον ζωμό που βρίσκεται εντός, πρωτού δαγκώσεις το υπόλοιπο περιεχόμενο. Έτσι, δεν θα λερωθείς και θα το απολαύσεις στο έπαρκο. Εκτός τα παραπάνω, πήραμε ξανά ένα πιάτο με ψητό κρέας και κρεμμύδια, όπως και ένα “Ατζάριαν” χατσαπούρι, για το οποίο όμως θα μιλήσουμε σε επόμενο κεφάλαιο, όταν φάγαμε την εν λόγω εκδοχή στην πηγή του, στο Μπατούμι. Άλλη μια ημέρα με κακή επιλογή ώρας φαγητού φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της! Λέω κακή, γιατί μια βόλτα για την χώνεψη ήταν επιβεβλημένη!
View attachment 523785
Τα ξακουστά Χινκάλι!

Μετά το φαγητό κάναμε μια βόλτα γύρω από την πλατεία Rustaveli. Εδώ χτυπάει η καρδιά της πρωτεύουσας. Ανάμεσα στα μνημειώση κτήρια που στεγάζουν την όπερα της πόλης, το κοινοβούλιο, μουσεία και πανεπιστημία, βρίσκεται η πολύβουη πλατεία. Φοιτητές, νεαροί, πλανόδιοι, μουσικοί,άνθρωποι όλων των ηλικιών παντού δεξιά και αριστερά, με την παράσταση να κλέβει μια χορωδία βουδιστών μοναχών που έχει καταλάβει μια γωνιά της πλατείας και ψέλνει γοερά! Η συγκεκριμένη πλατεία εδώ και περίπου 400 ημέρες, αποτελεί τον πυρήνα των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων που λαμβάνουν χώρα στη Γεωργία. Η ώρα περνούσε ευχάριστα χαζεύοντας την κίνηση της πόλης, αλλα δυστυχώς για εμάς η ξεκούραση ήταν αναγκαία καθώς αρκετά νωρίς την επομένη, ξεκινάει το δεύτερο κεφάλαιο του ταξιδιού, που ακούει στο όνομα Georgian military road! Αποχαιρετάμε την Τιφλίδα με τις καλύτερες εντυπώσεις, μια πόλη σύγχρονη, όμορφη, ιστορική που ακροβατεί ανάμεσα στο χτες, το σήμερα και το αύριο, προσπαθωντας να συγκροτήσει τη δική της προσωπική ταυτότητα.

View attachment 523786
Metekhi Church. Μια ηλικιωμένη γυναίκα προσεύχεται δυνατά, εικόνα που συνάδει με την έντονη θρησκευτικότητα της χώρας.

Θαυμάσιες φωτογραφίες και κείμενο.
Περιμένουμε τη συνέχεια.

 

[Vsl Fot]

Ο Γεωργιανός Στρατιωτικός Δρόμος, αποτελεί ένα πέρασμα χαμένο στα βάθη των αιώνων, το οποίο διασχίζοντας κάθετα την οροσειρά του Καυκάσου, συνδέει την Γεωργία με την Ρωσία και πιο συγκεκριμένα την Τιφλίδα με το Βλαντικαφκάζ της Βόρειας Οσσετίας. Παρά το γεγονός ότι ονομάζεται γεωργιανός, τα βελτιωτικά έργα για τη διάνοιξη του, ανάγονται τόσο στις περιόδους της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, όσο και στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης. Το μήκος του είναι περίπου 200 χιλιόμετρα και αποτελεί το πεδίο εξερεύνησης και περιπέτειας του σημερινού μας κεφαλαίου.

Κεφάλαιο 2 λοιπόν! Παρόλη την κούραση της προηγούμενης μέρας, ξυπνήσαμε αρκετά νωρίς και μετά από ένα καλό πρωινό, περπατήσαμε ως τη πλατεία της Ευρώπης, στο υπόγειο της οποίας βρίσκεται ένα αρκετά μεγάλο και βολικό, λόγω τοποθεσίας, υπόγειο πάρκινγκ. Βάλαμε μπροστά τη μηχανή και αφήσαμε πίσω μας την Τιφλίδα και το όμορφο ξενοδοχείο Zerta. Περίπου δηλαδή, γιατί αφενός θα επιστρέφαμε σε λίγες ημέρες ως μέρος μιας μικρής περιπέτειας, αφετέρου γιατί σχετικά σύντομα κάναμε την πρώτη μας στάση στο μνημείο Chronicles of Georgia, το οποίο βρίσκεται στις βόρειες παρυφές της πόλης. Μεγαλοπρεπές μνημείο με σαφής σοβιετικές επιρροές μιας και άρχισε να κατασκευάζεται την δεκαετία του 80', αποτελεί μια αναπαράσταση της Γεωργιανής ιστορίας, σε σημείο με ωραία θέα τόσο στη πόλη, όσο και στην παρακείμενη λίμνη με το ευφάνταστο όνομα “Θάλασσα της Τιφλίδας”.

Chronicles of Georgia!

Διασχίζοντας τα βόρεια προάστια της πόλης, μας προκαλούν δέος τα γιγαντιαία σοβιετικά μπλοκ, τα οποία αναδύουν μια έντονη αρχιτεκτονική ιστορικότητα, προδίδοντας εξίσου το σοβιετικό παρελθόν. Είπαμε και στην αρχή της ιστορίας ότι οι επιρροές, είναι ακόμα ορατές. Εξάλλου, έχουν περάσει μόνο 35 χρόνια από την ανεξαρτητοποίηση της Γεωργίας!

Βγαίνοντας από την Τιφλίδα και μέχρι την πρώτη στάση της διαδρομής μας που είχαμε αποφασίσει να είναι το μοναστήρι Ananuri, δεν πήραμε τον κλασικό δρόμο. Θέλαμε κάτι πιο ήρεμο από την κίνηση των προαστίων της πρωτεύουσας. Έτσι, κινηθήκαμε βόρεια ακολουθώντας τη διαδρομή προς την κωμόπολη Tianeti. Ένας ήσυχος δρόμος, χωρίς κίνηση, με τοπική μουσική στο ραδιόφωνο, καφέ και τσιγάρο! Η διαδρομή είναι ευχάριστη, στο πρώτο της σκέλος είναι ορεινή και διασχίζει το δάσος Sabaduri, ενώ στη συνέχεια περνάει κάθετα από την κοιλάδα Ertso, με πανύψηλα δέντρα να αγκαλιάζουν το δρόμο δεξιά και αριστερά, σε μια ευθεία κάμποσων χιλιομέτρων. Εδώ, οι εικόνες είναι διαφορετικές. Καλλιέργειες, τρακτέρ, χωρικοί, αγρότες, γουρούνια, αγελάδες, πολλές αγελάδες και λίγες αγελάδες ακόμα, συνθέτουν το τοπίο. Όσο για μας, άρχισε να μας κατακλύζει ένας άκρατος ενθουσιασμός, καθώς ως λάτρεις των ταξιδιών με οχήματα, είμασταν επιτέλους στο στοιχείο μας. Καλά και τα city breaks, αλλά αν θες να γνωρίσεις μια χώρα έστω και στο ελάχιστο, πρέπει να περιπλανηθείς στην επαρχεία της.

Στο δρόμο προς το Tianeti!

Φτάνοντας στο ήσυχο Τιανέτι, σε μια μικρή καφετέρια βγάλαμε για πρώτη φορά σε αυτό το ταξίδι συνεννόηση με τη γλώσσα του σώματος, όπου με τα πολλά ήπιαμε ένα ακόμα καφεδάκι! Η ημέρα μπροστά μας ήταν μεγάλη και η ανάγκη μια λίγη ακόμα καφείνη, μεγαλύτερη. Από εδώ υπάρχουν δύο επιλογές, είτε θα κινηθείς προς την Ανατολική Γεωργία, από όπου μπορείς να επιλέξεις στη συνέχεια να κατευθυνθείς βόρεια προς το μαγευτικό Τουσέτι, είτε θα πας δυτικά προς τη λίμνη Zhinvali. Εμείς ακολουθήσαμε τη δεύτερη επιλογή, καθώς σκοπός μας, όπως ξέρουμε, είναι να φτάσουμε στα σύνορα με τη Ρωσία! Πριν φτάσουμε στη λίμνη και συναντήσουμε τον military road προς βορρά, είδαμε στο πουθενά έναν όμορφο ναό του 13ου αιώνα με το όνομα Mother of God. Το αναφέρω γιατί αξίζει μια μικρή στάση πριν το περίφημο φρούριο - μοναστήρι Αnanuri!

Οι άγρυπνοι φρουροί του Ananuri!

Χτισμένο εδώ και λίγους αιώνες στις όχθες της λίμνης, η οποία βέβαια εκείνα τα χρόνια ήταν ποτάμι μιας και είναι τεχνητή, αποτελεί ορόσημο για την περιοχή. Εντός του, βρίσκονται δύο επιβλητικοί από άποψη αρχιτεκτονικής ναοί, ενώ στο πάρκινγκ έξω από το φρούριο υπάρχει πληθώρα από αναψυκτήρια και μαγαζάκια με δυστυχώς, μέτριας ποιότητας σουβενίρ. Για παράδειγμα, οι παπάκες που βρήκαμε εδώ ήταν κακής συνθετικής ποιότητας και σε διπλάσια τιμή! Αφού παίξαμε λίγο με τους αδέσποτους φρουρούς, συνεχίσαμε το ταξίδι προς το βορρά. Από εδώ, η επαφή με τη Ρωσία άρχισε να γίνεται εντονότερη, καθώς στα χωριά οι ταμπέλες των μαγαζιών ήταν πλέον δίγλωσσες, ενώ άρχισαν να πληθαίνουν και τα οχήματα με ρωσικές πινακίδες.

Στάση-μνημείο άλλης εποχής γραμμένο και στα Ρώσικα, στο χωριό Tsivtskaro!

Το τοπίο σταδιακά γινόταν όλο και πιο εντυπωσιακό, καθώς οδηγώντας για ώρα παραλληλα στις όχθες του ποταμού Aragvi, αρχίσαμε σιγά σιγά να ανεβαίνουμε και σε υψόμετρο. Ο Καύκασος ήταν έτοιμος να μας υποδεχτεί. Στο Pasanauri κάναμε στάση για να γευτούμε χινκάλι στη πατρίδα που δημιουργήθηκαν, σύμφωνα με κάποιες αναφορές στο διαδίκτυο. Δεν ξέρω αν αληθεύει η πληροφορία, αλλά στο Garden Restaurant με την όμορφη αυλή του, φάγαμε αρκετά νόστιμα χινκάλι όλων των ειδών, ενώ η κουζίνα ήταν καθαρά οικογενειακή υπόθεση, κάτι που μας άρεσε πολύ.

Σπιτικά χινκάλι στο Pasanauri, check!

Με τα στομάχια γεμάτα συνεχίσαμε το ταξίδι προς το βορρά, με το τοπίο να αλλάζει δραματικά, αλλά αυτή τη φορά, προς κάτι το μυστηριώδες! Ο δρόμος είχε αρχίσει να γίνεται κακός, σε πολλά σημεία χωματόδρομος, καθώς γινόντουσαν έργα για κάμποσα χιλιόμετρα. Μαζί με τα έργα άρχισαν να πυκνώνουν και τα φορτηγά και όσο περνούσε η ώρα άρχισαν να πυκνώνουν ακόμα περισσότερο, ώσπου χωρίς να το καταλάβουμε, βρεθήκαμε στην ουρά μιας ατελείωτης ουράς πολλών χιλιομέτρων από φορτηγά! Σταματημένοι για είκοσι περίπου λεπτά και ενώ από την αντίθετη κατεύθυνση δεν ερχόταν για πολύ ώρα κάποιο όχημα, αποφασίσαμε να ρισκάρουμε ακολουθώντας κάποιους θαρραλέους ντόπιους, οι οποίοι σκίπαραν την κίνηση οδηγώντας στο αντίθετο ρεύμα! Καλά ακούσατε! Σε κάθε κλειστή στροφή του δρόμου έκανα από μέσα μου και από μια προσευχή. Όμως οι ντόπιοι ήταν άνετοι. Φαίνεται σαν να το είχαν ξαναζήσει το σενάριο. Εκεί που νομίζαμε ότι για την κίνηση ευθύνονται τα έργα, σε κάποια στιγμή τελείωσαν. Αυτά, αποτελούσαν μέρος ενός τεράστιου πρότζεκτ που έχουν αναλάβει εταιρίες από την Κίνα, σκοπός του οποίου είναι να αναβαθμίσει το οδικό δίκτυο στην περιοχή αλλά και να παρακάμψει το επικίνδυνο και γεμάτο φουρκέτες ανηφορικό σκέλος του ξακουστού Jvari Pass, μέχρι το χειμερινό θέρετρο του Gudauri.

Αποστολή αυτοκτονίας!

Αφού λοιπόν δεν ευθύνονται τα έργα, προς τι η κίνηση, προς τι τα εκατοντάδες φορτηγά σταματημένα το ένα πίσω από το άλλο. “Ίσως έχει κίνηση μέχρι τα σύνορα”, αναφώνησε η Α, με μένα να απαντάω από μέσα μου, “Άσε μας κουκλίτσα μου, τα σύνορα είναι σε 40 χιλιόμετρα”. Όσο περνούσε η ώρα βέβαια, άρχισα να τρομοκρατούμε στην ιδέα ότι ίσως είχε δίκιο, αλλά ευτυχώς για την ψυχική μας υγεία, στο δυσκολότερο σημείο του περάσματος και σε μια απότομη αρκετά κλειστή ανηφορική φουρκέτα, μια νταλίκα είχε βγει και είχε κολλήσει εκτός δρόμου.

Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω! Εδώ μετά την σωτήρια επάνοδο στο δρόμο!

Εδώ και πολλές ώρες όπως μας ενημέρωσαν, το πέρασμα ήταν κλειστό, με εκατοντάδες οχήματα κολλημένα ανά κατεύθυνση, σε ουρές πολλών χιλιομέτρων. Όσο για εμάς, κούτσα κούτσα ακολουθώντας τολμηρούς Γεωργιανούς καμικάζι, φτάσαμε αρκετά κοντά στην πηγή της συμφοράς ώσπου, ως δια μαγείας, άνοιξε μετά κόπων και βασάνων το ανοδικό δικό μας ρεύμα κυκλοφορίας! Είμασταν από τους πολύ τυχερούς αυτής της ιστορίας, αφενός γιατί είμασταν σε ταξίδι και απολαμβάναμε το υπέροχο ορεινό τοπίο, αφετέρου γιατί ενώ κάποιοι μείνανε για ώρες κολλημένοι στη κίνηση, εμείς καθυστερήσαμε το πολύ μια ώρα στο πρόγραμμά μας!

Με τέτοια τοπία, χαλάλι η αναμονή!

Το Gudauri αποτελεί ένα διάσημο χειμερινό προορισμό για σκι, με σαλέ και πολυτελή ξενοδοχεία, οι οποίοι όμως προορισμοί όταν δεν έχει χιόνι, αποτελούν συνήθως μια αισθητική κακοποίηση για το τοπίο. Μετά το αδιάφορο κατ' εμέ Gudauri, βρισκόμενοι πλέον στον πυρήνα του Jvari Pass, σε υψόμετρο ανω των 2.200μ. και με τον ήλιο να μας αποχαιρετάει σιγά σιγά, κάναμε στάση στο περίφημο μνημείο της Ρωσό-Γεωργιανής φιλίας. Το τοπίο εδώ είναι εξωπραγματικό, ο ήλιος που χάνεται στα βάθη του Καυκάσου προσδίδει μια νότα ποιητική, ενώ ο λιγοστός, λόγω ώρας, κόσμος που βρίσκεται στην περιοχή, κάνει ακόμα πιο ατμοσφαιρική τη στιγμή. Must στάση για τους ταξιδευτές, δεν θα αναφερθώ περισσότερο καθώς τα λόγια μπροστά σε κάποιες θέες είναι περιττά. Ας μιλήσει η εικόνα.

Το μνημείο Ρωσο-Γεωργιανής φιλίας, κατασκευασμένο το 1983!

Η θέα από το μνημείο!

Αφήνοντας πίσω το μέχρι τώρα highlight του ταξιδιού, άρχισε σιγά σιγά να σουρουπώνει. Σε συνδυασμό με μια παχιά ομίχλη που μας συντρόφεψε για λίγα χιλιόμετρα και με ολίγον από βαρύ απόκοσμο μέταλ στα ηχεία, οδηγούσαμε νιώθοντας την ευχαρίστηση της εναρμόνισης με το περιβάλλον. Στο συγκεκριμένο σημείο του δρόμου υπάρχουν πολλές σκοτεινές σήραγγες σε κάθε στροφή, οι οποίες όμως χρησιμοποιούνται μόνο κατά τους χειμερινούς μήνες, σε μια προσπάθεια να μένει αυτός ο κομβικής σημασίας δρόμος, μόνιμα ανοιχτός. Φτάνοντας στη καρδιά του Kazbegi, στη συνοριακή με τη Ρωσία πόλη της Στεπαντσμίντα, είχε νυχτώσει για τα καλά. Για τη διαμονή μας είχαμε κλείσει ένα δωμάτιο με σόμπα και αυλή, στο σπίτι ενός, αρκετά ευγενικού, ζευγαριού ντόπιων. Η οικονομία της περιοχής στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό και στον τουρισμό, κάτι που μαρτυρά και η πληθώρα καταλυμάτων στην περιοχή. Εδώ βρίσκεται άλλωστε και το νούμερο ένα αξιοθέατο της χώρας κατά πολλούς, ο ναός του Gergeti, τον οποίο μεταξύ άλλων θα επισκεφτούμε την επόμενη ημέρα. Για την ώρα και μετά από μια μικρή βόλτα στην εξίσου μικρή αυτή πόλη, μπήκαμε σε ένα μάρκετ, αγοράσαμε τοπικά σαλάμια και τυριά, λίγες ντομάτες, ψωμί και ντόπια μπίρα. Γυρίσαμε στο σπίτι, ανάψαμε τη σόμπα, φάγαμε και παραδώσαμε τα κορμιά μας στον Μορφέα. Κεφάλαιο 2, ημέρα πρώτη, τέλος!

 

[YiannisTS]

Καλά και τα city breaks, αλλά αν θες να γνωρίσεις μια χώρα έστω και στο ελάχιστο, πρέπει να περιπλανηθείς στην επαρχεία της.

Έτσι νομίζω κι εγώ...

 

[Vsl Fot]

Κεφάλαιο 2. Ημέρα 2.

Η Stepantsminda είναι μια μικρή πόλη 1500 κατοίκων σε υψόμετρο 1700 μέτρων. Κατά την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης ονομάστηκε Kazbegi. Αυτό το όνομα είχε δοθεί άτυπα στην περιοχή κάποιες δεκαετίες νωρίτερα, καθώς ήταν το επίκεντρο μιας έκτασης που έλεγχε η οικογένεια Chopikashvili με το παρατσούκλι Kazi-Beg. Ακόμα παλιότερα, στο σημείο που βρίσκεται σήμερα η πόλη, υπήρχε το ησυχαστήριο ενός μοναχού με το όνομα Stephen. Stepantsminda στα Γεωργιανά σημαίνει, Άγιος Στέφανος. Από το 2006, αποτελεί και το επίσημο όνομα της πόλης.

Η Stepantsminda απο ψηλά!

Το προηγούμενο βράδυ μιας και όταν φτάσαμε στην πόλη είχε νυχτώσει για τα καλά, δεν συνειδητοποιήσαμε που βρισκόμασταν. Όταν λοιπόν ανοίξαμε τη πόρτα του δωματίου, αντικρύσαμε αυτή την εικόνα. “Ώπα ρε”, λέω στην Α και μείναμε αποσβολωμένοι να κοιτάμε για λίγα δεύτερα την θέα που είχαμε μπροστά μας. H μικρή Στεπαντσμίντα βρίσκεται καταμεσής και τριγύρω ολούθε πανύψηλες κορφές! Τις ημέρες χωρίς συννεφιά φαίνεται και η τρίτη μεγαλύτερη κορυφή της χώρας Καζμπέγκ, σε υψόμετρο 5.054 μέτρων! Δέος!

Η θέα από την αυλή του σπιτιού! Η κορυφή στα αριστερά είναι στα 3700μ!

Οι αγελάδες είναι σίγουρα περισσότερες από τους κατοίκους. Κυκλοφορούν ατάραχες δεξιά και αριστερά. Αράζουν στη μέση του δρόμου και αγνοώντας σε επιδεικτικά, σου περνάνε το μήνυμα, ξένε είσαι ευπρόσδεκτος αλλά μη μας χαλάς την ηρεμία. Όσο για μας, ξεκινήσαμε την ημέρα μας τρώγοντας διάφορα καλούδια από τον φούρνο της περιοχής και στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς τα σύνορα με τη Ρωσία. Η οδήγηση δίπλα στο φαράγγι Tergi ήταν απολαυστική και η θέα καθηλωτική.

Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο μοναστήρι Dariali, ακριβώς δίπλα στο συνοριακό σταθμό. Παρόλο που αποτελεί κομμάτι της χιλιετίας μας, το σημείο κατασκευής του ναού ανάμεσα σε πανύψηλες απότομες πλαγιές, αποπνέει μια αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης. Η Α έχει μια ακαταμάχητη έλξη με οτιδήποτε Ρωσικό. Μιας και βρισκόμασταν μόλις λίγες δεκάδες μέτρα από τα σύνορα, ένιωθε ήδη την αύρα της Αυτοκρατορικής Αγίας Πετρούπολης και της Σοβιετικής Κόκκινης πλατείας να τις γαργαλάνε τις αισθήσεις. “Λες να πάμε έστω μέχρι το Βλαδικαυκάζ; Είναι δίπλα!”, αναφώνησε. Βέβαια η ερώτηση ήταν ρητορική καθώς γνώριζε ότι για την είσοδο στην Ρωσία απαιτείται βίζα σε ισχύ πολλών ημερών πριν το ταξίδι, όπως και το ότι βρισκόμασταν εκεί με νοικιασμένο αυτοκίνητο από την Τιφλίδα. Για την ώρα, βρισκόμασταν και θα παραμέναμε στα ιστορικά εδάφη του Καζμπέγκι.

Ανάμεσα σε αυτα τα βουνά είναι χτισμένο το μοναστήρι Dariali! Έπος!

Η μικρή λίμνη Gveleti δεν έλεγε και πολλά, καθώς ήταν πνιγμένη στις καλαμιές, αλλά η βόλτα και η θέα από το σχεδόν εγκαταλελειμμένο χωριό Tsdo ήταν αμφότερες εντυπωσιακές. Από το σημείο της πλατείας, ένα μικρό μονοπάτι σε ανεβάζει στην κορυφή ενός λόφου ακριβώς πάνω από το χωρίο, στο οποίο υπάρχει ένα παρατηρητήριο με τρομακτική θέα στη κοιλάδα. Ιδού!

Το χωριό Tsdo!

Το παρατηρητήριο του χωριού Tsdo!

Η θέα από το παρατηρητήριο του χωριού Tsdo! Στο βάθος φαίνεται η Stepantsminda!

Ο ναός του Gergeti ήταν ο επόμενος μας στόχος. Ο δρόμος έχει πρόσφατα ασφαλτοστρωθεί για όσους θέλουν να ανέβουν με το όχημα τους απρόσκοπτα, ενώ υπάρχει και ένα μονοπάτι που σε οδηγεί σε αυτόν, από το ομώνυμο χωριό. Εμείς, παρκάραμε 300 μέτρα πριν το ναό, για να περπατήσουμε και λίγο στις καταπράσινες πλαγιές με τα δεκάδες άλογα που βρίσκονται στην περιοχή. Ο κόσμος εδώ είναι σχετικά αυξημένος, κάτι αναμενόμενο μιας και ο ναός αποτελεί το πλέον φωτογραφημένο σημείο της χώρας! Όπως και να ‘χει, το σημείο παραμένει ειδυλλιακό.

Gergeti Trinity Church!

Το πλάνο των φετινών μετακαλοκαιρινών μας διακοπών, ήταν να πάρουμε τα όρη και τα άγρια βουνά. Τον προηγούμενο χρόνο είχαμε επιλέξει τις ερήμους της Ιορδανίας. Φέτος θέλαμε, όπως λέω και στην αρχή της ιστορίας, λίγο δροσερό αεράκι. Κάπως έτσι λοιπόν, βάλαμε πλώρη για το χωριό Juta στα 2150μ. υψόμετρο, με σκοπό να αφήσουμε το αυτοκίνητο και να περπατήσουμε στα μονοπάτια που ξεκινούν από κει. Στη διαδρομή περάσαμε από όμορφα μικρά χωριουδάκια έχοντας δίπλα μας τον ποταμό Snostskali. Στο τελευταίο ανηφορικό σκέλος και κάμποσα χιλιόμετρα πριν τη Juta, ο δρόμος ήταν κλειστός λόγω έργων. Εντάξει λέμε, θα περιμένουμε να ανοίξει. Όχι δεν καταλάβατε καλά, είναι κλειστός. Τέλος. Θα ανοίξει στις 15.30! Όντως, όπως πληροφορηθήκαμε ο δρόμος εκείνη την περίοδο έκλεινε κάθε μέρα από τις 7.30 το πρωί μέχρι τις 15.30 το μεσημέρι! Ήταν μόλις 13.00 και μετά από ένα μικρό αυτοσχεδιασμό αποφασίσαμε να αλλάξουμε κατεύθυνση προς το φαράγγι Truso.

Στο δρόμο προς τη Juta, η λίμνη Sno!

Μετά από λίγες ακόμα ώρες περιπλάνησης ανάμεσα σε χωριά, βουνά και όμορφα τοπία, το φως της ημέρας αρκετά σύντομα και χωρίς να το περιμέναμε, άρχισε να υποχωρεί. Για μια ακόμα φορά, λόγω των λεγόμενων ταξιδιωτικών παρορμήσεων, δεν είχαμε φάει μεσημεριανό. Όταν άρχισε να σουρουπώνει, εντελώς τυχαία, μιας και η εξωτερική του εικόνα δεν μας γέμιζε το μάτι, μπήκαμε σε ένα εστιατόριο με το όνομα Kazbegi Good Food! Μόνο και μόνο για το όνομα, είπαμε να του δώσουμε μια ευκαιρία! Ο ιδιοκτήτης του χώρου, ήταν όλα τα λεφτά. Με καυστικό χιούμορ στα όρια της ειρωνείας, τα οποία βέβαια δεν ξεπέρασε ποτέ, δεν καταλάβαινε γιατί ο κόσμος δεν παραγγέλνει κρασί. Δεν φαντάζεστε τι έγινε μόλις ζητήσαμε δύο pepsi zero! Απολαύσαμε στο έπακρο τις αντιδράσεις του, κάτι που δεν ίσχυε και για ένα ζευγάρι τουριστών από την Ιαπωνία, οι οποίοι έδειχναν να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει στο χώρο. Εξίσου απολαυστικά ήταν τα πιλμένι και το κρέας που φάγαμε εκεί. Δεν θα πω βέβαια το ίδιο και για το μέτριας κατ’ εμέ ποιότητας κρασί του, που σχεδόν με το ζόρι εν τέλη παραγγείλαμε. Χαλάλι!

Κακή λήψη, αλλά είναι όντως good food!

Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε και το δεύτερο κεφάλαιο του ταξιδιού μας, μπροστά από τη σόμπα και με λίγη ακόμα ντόπια μπύρα για πριν το καληνύχτα. Έχουμε μπροστά μας ακόμα τέσσερα κεφάλαια, με το επόμενο να ακούει στο όνομα "Gori με όλα τα μέσα!".

 

[YiannisTS]

Καταπληκτικά τοπία και εικόνες, ωραίες φωτογραφίες! Ο συνδυασμός μπλε, πράσινου και καφέ μοναδικός. Επιφυλάσσομαι ...
Α, και τα μπλε νύχια κάνουν ωραία αντίθεση με την υπόλοιπη χρωματική παλέτα!

 

[Vsl Fot]

Κεφάλαιο 3. Μωρό μου σόρρυ, μα έχω βρει καλύτερο αΓκόρι.

Ο λόγος που βάλαμε στο επίκεντρο του τρίτου κεφαλαίου το Gori, δεν ήταν άλλος από το μουσείο για τα έργα και τις ημέρες του Ιωσήφ Στάλιν. Γέννημα θρέμμα Γκοριανός, ο Στάλιν έχει διχάσει εδώ και δεκαετίες τους Γεωργιανούς, σε σημείο που έχει τεθεί υπό διαπραγμάτευση ακόμα και η ύπαρξη του ίδιου του μουσείου! Αυτό το ενδεχόμενο δεν ξέρω κατά πόσο θα ωφελήσει την τοπική κοινωνία, καθώς οι ελάχιστοι τουρίστες που είδαμε στην πόλη, ήταν εκεί για το συγκεκριμένο μουσείο.

Η είσοδος του μουσείου.

Η διαδρομή για το Γκόρι αποτέλεσε ένα ήσυχο πρωινό χωρίς περιπέτειες. Η απόσταση από την Στεπαντσμίντα είναι κάτι λιγότερο από 200 χιλιόμετρα και υπό φυσιολογικές οδηγικές συνθήκες καλύπτεται περίπου σε 3.30 ώρες. Φτάνοντας στο Pasanauri κάναμε τη μοναδική παράκαμψη της διαδρομής, με σκοπό να βρούμε κάποιες mineral springs σύμφωνα με το χάρτη, κάμποσα χιλιόμετρα μακριά από τον κύριο δρόμο. Διασχίσαμε 3-4 ερημωμένα χωριά με το τοπίο τριγύρω να είναι όμορφο, κάτι που δεν θα λέγαμε και για την ποιότητα του δρόμου. Μετά από αυτήν την ωριαία μίνι περιπέτεια και αφού δεν βρήκαμε ποτέ τις εν λόγω πηγές μιας και “Χάθηκε το σήμα GPS”, αποφασίσαμε να πάμε καρφωτοί στο προορισμό μας, για να προλάβουμε το μουσείο όσο νωρίτερα γίνεται.

Mineral Springs δεν βρήκαμε, το τοπίο όμως συνεχίζει να μας αποζημιώνει.

Μετά την Μτσχέτα, ο δρόμος γίνεται αυτοκινητόδρομος με 3 λωρίδες ανά κατεύθυνση. Τι σημαίνει αυτό; Μα φυσικά Ντου από Παντού! Οι γεωργιανοί όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες, οδηγούν κάπως άναρχα. Είδατε, είμαι εγκρατής ως προς το χαρακτηρισμό! Οι ντόπιοι μπορούν να σε προσπεράσουν με τον οποιοδήποτε δυνατό τρόπο, σε χρόνο και χώρο απρόβλεπτο, έτσι για να μην βαριέσαι ρε παιδί μου, να είσαι σε μια μόνιμη τσίτα! Χωρίς φλας εννοείται για να μην χαθεί η έκπληξη! Με το μυαλό σε εγρήγορση ούτε που το κατάλαβα πότε φτάσαμε στο Gori, πότε αφήσαμε τα πράγματα
στο, αρκετά όμορφο και σύγχρονο ξενοδοχείο, Gori Apartments και πότε ξεχυθήκαμε στους έρημους δρόμους της πόλης.

H θέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Ναι καλά ακούσατε, έρημους! 12 το μεσημέρι και στους δρόμους του Γκόρι δεν κυκλοφορεί ψυχή. Ήσυχες γειτονιές, ήσυχοι δρόμοι, γενικώς επικρατεί μια ησυχία. Στο δρόμο για το μουσείο περάσαμε από την πλατεία Στάλιν, στην οποία βρίσκεται το σοβιετικής αρχιτεκτονικής δημαρχείο της πόλης, διασχίσαμε τη λεωφόρο Στάλιν, βολτάραμε στο πάρκο Στάλιν που μέχρι πρόσφατα κοσμούσε ένα άγαλμα του Στάλιν και φτάσαμε στο μουσείο Στάλιν. Το άγαλμα του πάρκου έχει μεταφερθεί σε κλειστή για τους τουρίστες αίθουσα του σιδηροδρομικού σταθμού της πόλης. Με τόσο Στάλιν στο κέντρο του Γκόρι, η αποσταλινοποίηση αν και όποτε συμβεί, σίγουρα θα έχει πολύ δουλειά μπροστά της!

Το επιβλητικό δημαρχείο στο κέντρο της πόλης.

Η είσοδος στο μουσείο ήταν περίπου στα 3ε. Τα εκθέματα του καλύπτουν διαφορετικές περιόδους από την ζωή του Ιωσήφ. Από τα παιδικά του χρόνια στο Γκόρι και τις νεανικές του πολιτικές ανησυχίες, μέχρι τα γεράματα. Στο προαύλιο χώρο του μουσείου, υπάρχει ένα μικρό σπίτι που θεωρείται πιστή αντιγραφή του σπιτιού που έμενε ο Ιωσήφ και η οικογένεια του στην πόλη, όπως και ένα σοβιετικής εποχής βαγόνι τρένου, το οποίο θεωρείται το προσωπικό σιδηροδρομικό μέσο μεταφοράς του Στάλιν. Για να σας πω την αλήθεια, η ιστορία που παρουσιάζεται για το σπίτι δεν με έπεισε και τόσο. Χαλάλι. Αν βρεθείς ποτέ στο Γκόρι έστω και για λίγες ώρες, το συγκεκριμένο μουσείο αξίζει μια επίσκεψη.

Το σπίτι που γεννήθηκε ο Ιωσήφ Στάλιν στο Γκόρι.

Μετά το μουσείο περπατήσαμε στη πόλη χωρίς σκοπό και αιτία. Εντύπωση μιας έκανε που κάθε σπίτι είχε την προσωπική του κληματαριά. Βρισκόμασταν άλλωστε στην ζώνη παραγωγής κρασιού της Γεωργίας. Αφού χαζέψαμε για λίγο την υπαίθρια αγορά της πόλης και δεν ανεβήκαμε στο φρούριο της πόλης ενώ το επιχειρήσαμε, πήραμε το χρόνο μας σε ένα όμορφο πάρκο πλησίον του σταδίου. Ήταν η πρώτη φορά στο ταξίδι που αισθανθήκαμε την κούραση να μας χτυπάει φιλικά την πλάτη. Την επόμενη μέρα είχαμε κανονίσει να επιστρέψουμε το αυτοκίνητο στην Τιφλίδα και να βρούμε τρόπο να γυρίσουμε στο Γκόρι, από το οποίο θα φεύγαμε την μεθεπόμενη το πρωί για το Κουτάισι, με τρένο! Μόνο και μόνο στην ιδέα λοιπόν, κουραστήκαμε.

Μετά τις απαιτούμενες ανάσες στο, τι άλλο, έρημο πάρκο, ολοκληρώσαμε την βόλτα μας πηγαίνοντας μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό όπου βγάλαμε δύο εισιτήρια για το Κουταίσι. Σήμερα είπαμε να το πάμε χαλαρά και έτσι για πρώτη φορά κάτσαμε μια ανθρώπινη ώρα για φαγητό σε ένα εστιατόριο στο κέντρο της πόλης με καλές κριτικές. Τι το θέλαμε και σπάσαμε το πρόγραμμα; Ότι παραγγείλαμε ήταν ή παγωμένο χωρίς καν να ζεσταθεί στα μικροκύματα ή κολυμπούσε σε κακής ποιότητας λάδι. Καταγράψαμε λοιπόν την πρώτη γαστρονομική αποτυχία μας σε αυτό το ταξίδι και σχετικά νωρίς το βράδυ επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο.

Φύγαν όλοι, ερήμωσε η πόλη.

Η επόμενη μέρα ήταν στα αλήθεια γεμάτη. Ξεκινήσαμε ξετινάζοντας ένα νόστιμο φούρνο στα βόρεια της πόλης και πήραμε το δρόμο προς τα άτυπα σύνορα με τη Νότια Οσσετία. Η τελευταία, αποτελεί ένα αυτόνομο κρατίδιο στη κεντρική και προς βορρά Γεωργία. Έχοντας βρεθεί πολλές φορές στη δίνη του πολέμου από το 1991 και έχοντας ως σύμμαχο την Ρωσία, η Νότια Οσσετία “ανεξαρτητοποιήθηκε” το 2008 μετά από μια νέα πολεμική σύρραξη ανάμεσα στη Γεωργία και τη Ρωσία. Είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε σε ένα τόπο, ο οποίος τόσο πρόσφατα, μόλις 15 χρόνια πριν, ήταν το επίκεντρο μιας πολεμικής σύγκρουσης.

Στο δρόμο προς το Ergneti.

Σχετικά σύντομα φτάσαμε στο ergneti, το τελευταίο χωριό πριν τα σύνορα. Γνωρίζαμε πως η είσοδος στη Νότια Οσσετία απαγορεύεται καθολικά εκτός από τους Γεωργιανούς κάτοικους του Τσχινβάλι, πρωτεύουσας του κρατιδίου. Για αυτό και αφήσαμε το σημείο, με έναν Γεωργιανό στρατιώτη να μας κοιτάει έκπληκτος ενώ κάναμε αναστροφή πλησίον του συνοριακού φυλακίου χαμογελαστοί, με το ύφος “Συγνώμη, χάθηκε το σήμα gps”.

Ώρα για αναστροφή!

Επομένη στάση ήταν το Uplistsikhe, τα ερείπια μιας πόλης λαξευμένης στους βράχους, που χρονολογείται από την εποχή του Σιδήρου! Ωραία η βόλτα, όμορφος και προσεγμένος ο αρχαιολογικός χώρος, ακόμα πιο ωραίο το άραγμα στις όχθες του ποταμού Κura παρεά με ένα καφεδάκι. Η περιήγηση στην επαρχιακή κεντρική Γεωργία συνεχίστηκε, μέχρι να φτάσουμε στην ιστορική Μχτσέτα. Στον 1000 ετών καθεδρικό ναό της πόλης ονόματι Σβετιτσχοβέλι γινόταν ένας πολυπληθής γάμος με εκατοντάδες καλεσμένους. Αφού πήραμε λοιπόν και λίγη δόση από Γεωργιανά μυστήρια, ήπιαμε ένα ακόμα καφέ σε έναν πανέμορφο χώρο κυριολεκτικά δίπλα στο ποτάμι. Μετά λύπης παρατηρώ ότι το εν λόγω κατάστημα με το όνομα AdaCafe, παρουσιάζεται μόνιμα κλειστό στους χάρτες. Πραγματικά κρίμα γιατί οι Τούρκοι ιδιοκτήτες του, ήταν ότι πιο ευγενικό και ευχάριστο είχαμε συναντήσει ως εκείνη τη στιγμή στην χώρα.

Η θέα από την κορυφή του Uplistsikhe.

Ο 1000 ετών καθεδρικός ναός της Μτσχέτα, Σβετιτσχοβέλι.

Όταν επιστρέψαμε το αυτοκίνητο στην Τιφλίδα, θεωρήσαμε ότι η απόσταση των 85 χιλιομέτρων μέχρι το Γκόρι ήταν τόσο μικρή, που σχετικά εύκολα θα βρίσκαμε κάποιο μέσο μεταφοράς για να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο μας. Λάθος! Τρένο που να κάνει τη συγκεκριμένη διαδρομή υπήρχε μόνο το πρωί και έτσι φτάσαμε στον αχανή και άναρχο σταθμό λεωφορείων της πρωτεύουσας στη περιοχή Didube, αναζητώντας κάποια ηρωική αστραπή της ασφάλτου να μας εξυπηρετήσει. Μιλάω ασφαλώς για τις περίφημες Μαρσρούτκες! Μίνι λεωφορεία που συνήθως ξεκινάνε όταν γεμίσουν και σε μεταφέρουν με απόλυτη ανασφάλεια σε κάθε γωνιά της χώρας! Μετά από πολλές ερωτήσεις και μια στάση στην πρωτότυπη τουαλέτα του σταθμού από την οποία απουσίαζαν οι.. πόρτες, βρήκαμε επιτέλους το γκισέ που πουλούσε εισιτήρια για το Γκόρι.

Η εργαζόμενη, δυστυχώς για αυτήν, ακολουθούσε το μοτίβο της γεωργιανής ευγένειας που είχαμε ξαναεισπράξει στην πρωτεύουσα. Απότομη, ψυχρή, χωρίς καν να μας κοιτάξει είπε “Gori no bus” και έκλεισε το τζαμάκι. Κάπου εδώ αρχίσαμε να αγχωνόμαστε καθώς θεωρήσαμε ότι το μίνι λεωφορείο που αναχωρούσε εκείνη τη στιγμή γεμάτο ήταν και το τελευταίο της ημέρας, συνεπώς δεν θα γλιτώναμε τα 50-100 ευρώ σε κάποιο ταξί. Όμως όχι! Η κουβέντα που κάναμε για να διαχειριστούμε την κατάσταση, προσέλκυσε ένα γεωργιανό πρώην κάτοικο Θεσσαλονίκης, ο οποίος μιλούσε ελληνικά. "Μισό λεπτό παιδιά να σας βοηθήσω", είπε κατευθυνόμενος προς το γκισέ. Ως δια μαγείας, μετά από δύο λεπτά μας έγνεψε να πάμε προς τα εκεί, όπου μας έδωσε δύο εισιτήρια για το επόμενο λεωφορείο στις 19.00, το οποίο είναι και το τελευταίο χρονικά της ημέρας. Όταν του είπαμε ότι σε εμάς δεν έδινε εισιτήρια η κυρία, εκείνη του απάντησε ότι δεν κατάλαβε τι ζητήσαμε. Άσε μας κουκλίτσα μου. Εμάς βρήκες; Ο από μηχανής θεός μας είπε ότι μπορεί να κρατούσε τα εισιτήρια για άλλους, κάτι που απαγορεύεται. Έτσι, η διαδρομή μας κόστισε μόλις 2 ευρώ ανά άτομο! Σε λίγα λεπτά επιβιβαστήκαμε στον μίνι σίφουνα, στοιβαχτήκαμε σαν σαρδέλες και ξεκινήσαμε την ειδική διαδρομή ράλι για το Γκόρι.

Ο οδηγός σίγουρα ξεπερνούσε τα όρια ταχύτητας, ενώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα προσπερνούσε άναρχα από δεξιά και αριστερά. Με το σταυρό στο χέρι και το στομάχι στη πλάτη, 2 ώρες μετά είμασταν ξανά στην κεντρική πλατεία του Γκόρι, η οποία ήταν ξανά, ώ τη έκπληξη, έρημη! Τι στο καλό, που είναι όλοι σε αυτή τη πόλη! Στην πόλη κυκλοφορούσαν μόνο παιδιά και νεαροί σε ηλικία και αυτοί αραιά και που. Σχετικά πολύ κόσμο βρήκαμε να τρώει σε ένα φαστφουντάδικο με το όνομα smile shaurma. Επειδή ως γνωστών όπου τρώνε οι ντόπιοι συνήθως κάτι συμβαίνει κάτι καλό, μπήκαμε και εμείς για το βραδυνό μας. Η υπάλληλος μόνο smile δεν είχε, με καμία απολύτως διάθεση να μας βοηθήσει να παραγγείλουμε. Χαλάλι. Μας βοήθησε μια παρέα νεαρών και έτσι λίγα λεπτά αργότερα βρεθήκαμε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου κατάκοποι, να καταβροχθίζουμε σχετικά νόστιμες σαούρμες και να οργανώνουμε την αυριανή μας ημέρα, η οποία είναι και η αρχή του τέταρτου κεφαλαίου! Αρκετά νωρίς θα παίρναμε το τραίνο για το Κουτάισι, στο οποίο θα παραλαμβάναμε το δεύτερο αυτοκίνητο του ταξιδιού μας, με πρώτη στάση το Μπατούμι!

 

[YiannisTS]

Η εργαζόμενη, δυστυχώς για αυτήν, ακολουθούσε το μοτίβο της γεωργιανής ευγένειας που είχαμε ξαναεισπράξει στην πρωτεύουσα.

Εκπλήσσομαι! Πέρυσι που πήγαμε στο Αζερμπαϊτζάν, όπου και να πήγαμε, η ανθρώπινη αίσθηση ήταν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που περιγράφεις.

AdaCafe

Το σημείωσα!