- Μηνύματα
- 345
- Likes
- 2.034
- Επόμενο Ταξίδι
- Ψήνεται...
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κούβα
Μάλλον το πρώτο. Πάντως η ιστορία σου και ο γύρος των φεστιβάλ της Κροατίας δίνει ...ιδέες!Λες να είναι που πέρασε ο καιρός και τα ανασκαλεύω αρκετά από τη μνήμη ή το burn out?
Κροατία Μαυροβούνιο Βόρεια Μακεδονία Σερβία Καλοκαίρι στα φεστιβάλ της Κροατίας!
- Thread starter IrisAthens
- Ημερομηνία δημιουργίας
- Μηνύματα
- 177
- Likes
- 924
Γι' αυτό και την μοιράζομαι! Είναι τόσο κοντά και τόσο εύκολο να συνδυαστεί με κάτι τέτοιο.
Ειδικά τα πρώτα φεστιβάλ είχαν περισσότερο ενδιαφέρον.
Συνήθως έχουμε τη συσχέτιση Κροατία= Ντουμπρόβνικ ενώ έχει τόσα άλλα σαν χώρα!
- Μηνύματα
- 177
- Likes
- 924
ΜΕΡΑ 10-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2024- ΣΠΛΙΤ-ΜΙΚΡΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΚΡΟΑΤΙΑΣ
Σε αυτή την εκδρομή δεν επισκεφτήκαμε πολλά μουσεία αλλά εκείνη την Παρασκευή η ζέστη ήταν αφόρητη και το μουσείο τέχνης του Σπλιτ είχε κλιματισμό! Στις φωτογραφίες μου ανακάλυψα διαμαντάκια, πάντα τραβάω ό,τι μου κάνει εντύπωση με σκοπό να διαβάσω περισσότερα γι’ αυτό όταν γυρίσω πίσω αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχει πετύχει αυτό. Το ενδιαφέρον μου κατευθύνεται στο επόμενο ταξίδι συνήθως ή με συνεπαίρνει η καθημερινότητα.
Τώρα με την τεχνητή νοημοσύνη είναι ευκολότερο γιατί ακόμα και αν του στείλεις μία φωτογραφία μπορεί να σου μιλήσει γι'αυτό ή να την ταυτοποιήσει χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι δεν κάνει λάθη. Σε πολλά μου έλεγε άλλες τοποθεσίες κτλ Αφορμώμαι, λοιπόν, από τις μέτριες ποιοτικά φωτογραφίες που είναι τραβηγμένες με το παλιό κινητό και σας τις παρουσιάζω.
Ivan Meštrović
Ευτυχώς, κάτι έχω μάθει και μετά το έργο φωτογραφίζω και το όνομα του καλλιτέχνη. Αυτό ήταν το πρώτο όνομα. Η γλυπτική πάντα μου αρέσει και η μορφοποίηση του κάθε υλικού ή η έκθεση του σε δημόσιο χώρο μου προκαλεί θαυμασμό. Η ζωγραφική συχνά μένει στα σαλόνια ενώ τα αγάλματα μένουν στις πλατείες, δημιουργούν διάλογο ακόμα και με τον βανδαλισμό τους
O Μέστροβιτς είναι ο πιο γνωστός κροάτης γλύπτης (1883-1962). Στο Ζάγκρεμπ έχει φιλοτεχνήσει το άγαλμα του Ν. Τέσλα (o οποίος ήταν και φίλος του) αλλά και Την Πηγή της Ζωής. Ένα «πηγάδι» που γύρω του κυκλικά έχουν τοποθετηθεί μορφές ανθρώπων σε διάφορες ηλικίες, από το ερωτευμένο ζευγάρι μέχρι τον γηραιό άνθρωπο. Οι εκφράσεις των προσώπων τους είναι χαρακτηριστικές. Δεν γίνεται να το χάσει κάποιος μιας που είναι μπροστά από το Εθνικό Θέατρο.
Ν.Τέσλα
Πηγή της Ζωής
Γρηγόριος του Νιν
Ο Μέστροβιτς το 1947 και μετά από όλες τις δυσκολίες του β’ παγκόσμιου πολέμου κατευθύνθηκε στην Αμερική όπου και τελείωσε την ζωή του.
Η φωτογραφία αφορμή:
Οι μορφές των αγαλμάτων του μου έκαναν αίσθηση. Κάποιες φορές ξεφεύγουν από το αντικειμενικά ωραίο και εκφράζουν έντονα συναισθήματα
Που αλλού είδαμε αυτόν τον καλλιτέχνη στο ταξίδι μας;
Βελιγράδι, άγαλμα της Νίκης!
Jozo Kljaković (1889–1969)
Θα ξεκινήσω με την εικόνα αφορμή:
Αγγελοι κυρίες και κύριοι! Πειτε μου αν δεν θα μένατε και εσείς λίγο… αποσβολωμένοι…
Γνωστός για τις ιδιαίτερες εικονογραφίες και τη θρησκευτικού περιεχομένου τέχνη που δεν περνά απαρατήρητη ειδικά σε σύγκριση με τις βυζαντινές μορφές που έχουμε συναντήσει στην ελληνορθόδοξες εκκλησίες. Εκτός από τους Άγγελους η φωτογραφική μηχανή αποθανάτισε στην εκκλησία του Αγίου Δομίνικου μία από τις «εικόνες του Σταυρού», 14 εικόνες που αποτυπώνουν τα πάθη του Χριστού. Τα χρώματα και οι γραμμές ξεχωρίζουν ιδιαίτερα αν τις αντιδιαστείλεις με τους λευκούς τείχους των εκκλησιών.
Μπλε και χρυσό που τονίζουν τη θεία υπόσταση
Το αίμα είναι σαν να ρέει γύρω από το πρόσωπο του Χριστού.
Αυτή τραβήχτηκε από το Ντουμπρόβνικ
Ο Kljaković έζησε για χρόνια στην Ρώμη και το Μπουένος Άιρες πριν να επιστρέψει για να τελειώσει τη ζωή του στην Κροατία. Το έργο του αποτελεί γέφυρα ανάμεσα στην παλιά χριστιανική παράδοση και την ένταση της μοντέρνας τέχνης .Έχει γράψει και την αυτοβιογραφία του που πολύ θα ήθελα να διαβάσω!
Mirko Ostoja (1921–2009)
Το συγκεκριμένο άγαλμα μου θύμισε Alberto Giacometti. Γνωστό του έργο είναι ο Φάρος στο Σπλιτ, φόρος τιμής στους ναυτικούς που χάνουν τη ζωή τους στη θάλασσα.
Frano Kršinić (1897 – 1982)
Εδώ οι μορφές είναι πιο καθαρές και πιο ήρεμες. Γεννήθηκε στο νησί Korcula στο νησί που είναι ο επόμενος σταθμός μας!
Σκόρπιες φωτογραφίες που με έκαναν να περιηγηθώ λίγο στην τέχνη της Κροατίας και να μάθω κάποια ιστορικά γεγονότα παράλληλα. Η τέχνη, ωστόσο, δεν έχει σύνορα. Οι παραπάνω καλλιτέχνες παρουσιάζονται είτε κροάτες είτε γιουγκοσλάβοι, σπούδασαν σε ακαδημίες της κεντρικής Ευρώπης και συνεργάστηκαν με ομότεχνους τους. Έργα του υπάρχουν παγκόσμια σε εκθέσεις, σε πραύλια πανεπιστημίων και στον δημόσιο χώρο. Τέλος, αναγκάστηκαν να μετανασταύσουν για τις ιδέες του και για να αναζητήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής ενάντια στη στασιμότητα.
Σε αυτή την εκδρομή δεν επισκεφτήκαμε πολλά μουσεία αλλά εκείνη την Παρασκευή η ζέστη ήταν αφόρητη και το μουσείο τέχνης του Σπλιτ είχε κλιματισμό! Στις φωτογραφίες μου ανακάλυψα διαμαντάκια, πάντα τραβάω ό,τι μου κάνει εντύπωση με σκοπό να διαβάσω περισσότερα γι’ αυτό όταν γυρίσω πίσω αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχει πετύχει αυτό. Το ενδιαφέρον μου κατευθύνεται στο επόμενο ταξίδι συνήθως ή με συνεπαίρνει η καθημερινότητα.
Τώρα με την τεχνητή νοημοσύνη είναι ευκολότερο γιατί ακόμα και αν του στείλεις μία φωτογραφία μπορεί να σου μιλήσει γι'αυτό ή να την ταυτοποιήσει χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι δεν κάνει λάθη. Σε πολλά μου έλεγε άλλες τοποθεσίες κτλ Αφορμώμαι, λοιπόν, από τις μέτριες ποιοτικά φωτογραφίες που είναι τραβηγμένες με το παλιό κινητό και σας τις παρουσιάζω.
Ivan Meštrović
Ευτυχώς, κάτι έχω μάθει και μετά το έργο φωτογραφίζω και το όνομα του καλλιτέχνη. Αυτό ήταν το πρώτο όνομα. Η γλυπτική πάντα μου αρέσει και η μορφοποίηση του κάθε υλικού ή η έκθεση του σε δημόσιο χώρο μου προκαλεί θαυμασμό. Η ζωγραφική συχνά μένει στα σαλόνια ενώ τα αγάλματα μένουν στις πλατείες, δημιουργούν διάλογο ακόμα και με τον βανδαλισμό τους
O Μέστροβιτς είναι ο πιο γνωστός κροάτης γλύπτης (1883-1962). Στο Ζάγκρεμπ έχει φιλοτεχνήσει το άγαλμα του Ν. Τέσλα (o οποίος ήταν και φίλος του) αλλά και Την Πηγή της Ζωής. Ένα «πηγάδι» που γύρω του κυκλικά έχουν τοποθετηθεί μορφές ανθρώπων σε διάφορες ηλικίες, από το ερωτευμένο ζευγάρι μέχρι τον γηραιό άνθρωπο. Οι εκφράσεις των προσώπων τους είναι χαρακτηριστικές. Δεν γίνεται να το χάσει κάποιος μιας που είναι μπροστά από το Εθνικό Θέατρο.
Ν.Τέσλα
Πηγή της Ζωής
Γρηγόριος του Νιν
Ο Μέστροβιτς το 1947 και μετά από όλες τις δυσκολίες του β’ παγκόσμιου πολέμου κατευθύνθηκε στην Αμερική όπου και τελείωσε την ζωή του.
Η φωτογραφία αφορμή:
Οι μορφές των αγαλμάτων του μου έκαναν αίσθηση. Κάποιες φορές ξεφεύγουν από το αντικειμενικά ωραίο και εκφράζουν έντονα συναισθήματα
Που αλλού είδαμε αυτόν τον καλλιτέχνη στο ταξίδι μας;
Βελιγράδι, άγαλμα της Νίκης!
Jozo Kljaković (1889–1969)
Θα ξεκινήσω με την εικόνα αφορμή:
Αγγελοι κυρίες και κύριοι! Πειτε μου αν δεν θα μένατε και εσείς λίγο… αποσβολωμένοι…
Γνωστός για τις ιδιαίτερες εικονογραφίες και τη θρησκευτικού περιεχομένου τέχνη που δεν περνά απαρατήρητη ειδικά σε σύγκριση με τις βυζαντινές μορφές που έχουμε συναντήσει στην ελληνορθόδοξες εκκλησίες. Εκτός από τους Άγγελους η φωτογραφική μηχανή αποθανάτισε στην εκκλησία του Αγίου Δομίνικου μία από τις «εικόνες του Σταυρού», 14 εικόνες που αποτυπώνουν τα πάθη του Χριστού. Τα χρώματα και οι γραμμές ξεχωρίζουν ιδιαίτερα αν τις αντιδιαστείλεις με τους λευκούς τείχους των εκκλησιών.
Μπλε και χρυσό που τονίζουν τη θεία υπόσταση
Το αίμα είναι σαν να ρέει γύρω από το πρόσωπο του Χριστού.
Αυτή τραβήχτηκε από το Ντουμπρόβνικ
Ο Kljaković έζησε για χρόνια στην Ρώμη και το Μπουένος Άιρες πριν να επιστρέψει για να τελειώσει τη ζωή του στην Κροατία. Το έργο του αποτελεί γέφυρα ανάμεσα στην παλιά χριστιανική παράδοση και την ένταση της μοντέρνας τέχνης .Έχει γράψει και την αυτοβιογραφία του που πολύ θα ήθελα να διαβάσω!
Mirko Ostoja (1921–2009)
Το συγκεκριμένο άγαλμα μου θύμισε Alberto Giacometti. Γνωστό του έργο είναι ο Φάρος στο Σπλιτ, φόρος τιμής στους ναυτικούς που χάνουν τη ζωή τους στη θάλασσα.
Frano Kršinić (1897 – 1982)
Εδώ οι μορφές είναι πιο καθαρές και πιο ήρεμες. Γεννήθηκε στο νησί Korcula στο νησί που είναι ο επόμενος σταθμός μας!
Σκόρπιες φωτογραφίες που με έκαναν να περιηγηθώ λίγο στην τέχνη της Κροατίας και να μάθω κάποια ιστορικά γεγονότα παράλληλα. Η τέχνη, ωστόσο, δεν έχει σύνορα. Οι παραπάνω καλλιτέχνες παρουσιάζονται είτε κροάτες είτε γιουγκοσλάβοι, σπούδασαν σε ακαδημίες της κεντρικής Ευρώπης και συνεργάστηκαν με ομότεχνους τους. Έργα του υπάρχουν παγκόσμια σε εκθέσεις, σε πραύλια πανεπιστημίων και στον δημόσιο χώρο. Τέλος, αναγκάστηκαν να μετανασταύσουν για τις ιδέες του και για να αναζητήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής ενάντια στη στασιμότητα.
Attachments
Last edited:
- Μηνύματα
- 345
- Likes
- 2.034
- Επόμενο Ταξίδι
- Ψήνεται...
- Ταξίδι-Όνειρο
- Κούβα
Έγραψες!!! Ότι καλύτερο έχω διαβάσει και με βρίσκει σύμφωνο! Χωρίς καμία υποτίμηση στη ζωγραφική τα αγάλματα κάθε λογής, μικρότερα ή μεγαλύτερα, περίτεχνα ή όχι, γίνονται ένα με τον περαστικό ταξιδιώτη και γίνονται η αιτία να έρθει σε επαφή με τον ιστορικό χρόνο!
- Μηνύματα
- 177
- Likes
- 924
Ευχαριστώ! Ευτυχώς με τις ιστορίες έχουμε την ευκαιρία να συλλογιζόμαστε!Έγραψες!!! Ότι καλύτερο έχω διαβάσει και με βρίσκει σύμφωνο! Χωρίς καμία υποτίμηση στη ζωγραφική τα αγάλματα κάθε λογής, μικρότερα ή μεγαλύτερα, περίτεχνα ή όχι, γίνονται ένα με τον περαστικό ταξιδιώτη και γίνονται η αιτία να έρθει σε επαφή με τον ιστορικό χρόνο!
- Μηνύματα
- 1.286
- Likes
- 3.053
- Επόμενο Ταξίδι
- αχ, μακάρι νάξερα!
- Ταξίδι-Όνειρο
- Πολυνησία
Πολύ ωραίο ταξίδι!
- Μηνύματα
- 177
- Likes
- 924
Όντως! Το νοσταλγώ συχνά!
- Μηνύματα
- 177
- Likes
- 924
ΜΕΡΑ 11-ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2024- KORCULA-ΟΙΝΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Καλοκαιρινές διακοπές χωρίς να μπεις σε καραβάκι να δεις το νησάκι σου δεν γίνεται! Η Κροατία έχει αρκετά νησιά αλλά έπρεπε να διαλέξουμε ένα. Μήπως το κοσμοπολίτικο Hvar ή το πιο πράσινο Vis; Όταν είδα τη φωτογραφία της Κόρτσουλας είπα εκεί Αγόρι, αυτό είναι το νησί μας για φέτος. Ας είναι για ένα βράδυ δεν πειράζει! Ξεκινήσαμε, λοιπόν, από το Σπλιτ για Orebic όπου θα παίρναμε το φέρυ. Η διαδρομή κρατάει περίπου 30 λεπτά και το αυτοκίνητο πρέπει να το αφήσεις στο πάρκινγκ του νησιού. Οι άνθρωποι που είχαν το δωμάτιο μας εξυπηρέτησαν δίνοντας μας την κάρτα που είχαν για στάθμευση αυτό το διήμερο.
Από την Κόρτσουλα πέρασαν οι Έλληνες περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ αλλά η πιο μεγάλη επιρροή ήταν η Ενετοκρατία και φυσικά η μορφή του Μάρκο Πόλο. Οι κάτοικοι της Korčula υποστηρίζουν σθεναρά ότι ο διάσημος εξερευνητής γεννήθηκε εκεί το 1254. Μάλιστα, το 1298, έξω από τις ακτές του νησιού, διεξήχθη μια μεγάλη ναυμαχία μεταξύ Βενετών και Γενοβέζων, όπου ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε. Θα βρείτε πληθώρα σουβενίρ με τον Μάρκο Πόλο σε μαγαζάκια αλλά και σε πάγκους. Εγώ αγόρασα ένα χειροποίητο ξύλινο μαγνητάκι για το ψυγείο μου!
Δεν χάνουμε χρόνο και βάζουμε μαγιό! Η περιοχή που ενδείκνυται για μπάνιο είναι η Lumbarda. Πληρώνεις για στάθμευση αλλά η παραλία είναι ελεύθερη. Καθαρή θάλασσα για άλλη μία φορά και χαλάρωση στον ήλιο.
Μετά το μπάνιο, ο προορισμός μας ήταν το οινοποιείο Popic για να δοκιμάσουμε τη φημισμένη ποικιλία Grk.
Ένα λευκό ξηρό κρασί που παράγεται στην περιοχή σε περιορισμένη ποσότητα. Το όνομα του σημαίνει πικρός αλλά και Έλληνας, αφού λέγεται ότι το φύτευσαν Έλληνες άποικοι. Η γεύση του είναι ιδιαίτερη με αρώματα εσπεριδοειδών και με μία αίσθηση σαν να είχε ανθρακικό Το φέραμε Ελλάδα για δώρο και άρεσε αρκετά! Στο οινοποιείο αξίζει να πάτε, εκεί υπάρχει μία καφετέρια όπου δοκιμάζεις τα κρασιά με κάποιο αντίτιμο και ρεμβάζεις….
Η ευρύτερη περιοχή είναι οινοπαραγωγική και υπάρχουν πολλά αμπέλια. Στο γυρισμό επισκεφτήκαμε και το οινοποιείο Andričević όπου μία εξυπηρετικότατη κυρία μου πρόσφερε πολλά κρασιά να δοκιμάσω. Μου αρέσουν τα γλυκά και ενισχυμένα κρασιά και ήθελα να δοκιμάσω κάποια στην τοπική ποικιλία Plavac Mali. Η κυρία μου διηγήθηκε ότι συνηθίζουν αυτά τα κρασιά να τα παλαιώνουν και να τα δοκιμάζουν με κάποιο σημαντικό γεγονός όπως η ενηλικίωση του παιδιού τους. Εγώ τα δικά μου δεν τα έχω ανοίξει ακόμα και περιμένουν στον συντηρητή μάλλον να κλείσω τα 18 χα χα!
Η λέξη ponos σημαίνει περηφάνια στα Κροατικά
Βραδινή βόλτα στα καλντερίμια
κοιτάω βιτρίνες με...... γλυκά!
Το βραδάκι φάγαμε στο δωμάτιο διάφορα τυριά και αλλαντικά που αγοράσαμε από το σούπερ μάρκετ. Τα τυριά τους πολύ ακριβά τα βρήκαμε και αρκετά παρόμοια με τις δικές μας γραβιέρες. Εγώ δοκίμασα και ένα ανθότυρο που με ένα πεπόνι αποτέλεσε περίφημο δείπνο και ακόμα το λιγουρεύομαι. Το νησί Pag ήταν ο τόπος προέλευσης των περισσότερων τυριών. Λέτε να είναι το επόμενο νησί στη λίστα;
Γιατί δεν έχουμε και εδώ τέτοιο αρωματικό πεπονάκι;
Οπότε δεν έχει εστιατόριο η σημερινή ημέρα. Καλά ήταν και έτσι…
Καλοκαιρινές διακοπές χωρίς να μπεις σε καραβάκι να δεις το νησάκι σου δεν γίνεται! Η Κροατία έχει αρκετά νησιά αλλά έπρεπε να διαλέξουμε ένα. Μήπως το κοσμοπολίτικο Hvar ή το πιο πράσινο Vis; Όταν είδα τη φωτογραφία της Κόρτσουλας είπα εκεί Αγόρι, αυτό είναι το νησί μας για φέτος. Ας είναι για ένα βράδυ δεν πειράζει! Ξεκινήσαμε, λοιπόν, από το Σπλιτ για Orebic όπου θα παίρναμε το φέρυ. Η διαδρομή κρατάει περίπου 30 λεπτά και το αυτοκίνητο πρέπει να το αφήσεις στο πάρκινγκ του νησιού. Οι άνθρωποι που είχαν το δωμάτιο μας εξυπηρέτησαν δίνοντας μας την κάρτα που είχαν για στάθμευση αυτό το διήμερο.
Από την Κόρτσουλα πέρασαν οι Έλληνες περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ αλλά η πιο μεγάλη επιρροή ήταν η Ενετοκρατία και φυσικά η μορφή του Μάρκο Πόλο. Οι κάτοικοι της Korčula υποστηρίζουν σθεναρά ότι ο διάσημος εξερευνητής γεννήθηκε εκεί το 1254. Μάλιστα, το 1298, έξω από τις ακτές του νησιού, διεξήχθη μια μεγάλη ναυμαχία μεταξύ Βενετών και Γενοβέζων, όπου ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε. Θα βρείτε πληθώρα σουβενίρ με τον Μάρκο Πόλο σε μαγαζάκια αλλά και σε πάγκους. Εγώ αγόρασα ένα χειροποίητο ξύλινο μαγνητάκι για το ψυγείο μου!
Δεν χάνουμε χρόνο και βάζουμε μαγιό! Η περιοχή που ενδείκνυται για μπάνιο είναι η Lumbarda. Πληρώνεις για στάθμευση αλλά η παραλία είναι ελεύθερη. Καθαρή θάλασσα για άλλη μία φορά και χαλάρωση στον ήλιο.
Μετά το μπάνιο, ο προορισμός μας ήταν το οινοποιείο Popic για να δοκιμάσουμε τη φημισμένη ποικιλία Grk.
Ένα λευκό ξηρό κρασί που παράγεται στην περιοχή σε περιορισμένη ποσότητα. Το όνομα του σημαίνει πικρός αλλά και Έλληνας, αφού λέγεται ότι το φύτευσαν Έλληνες άποικοι. Η γεύση του είναι ιδιαίτερη με αρώματα εσπεριδοειδών και με μία αίσθηση σαν να είχε ανθρακικό Το φέραμε Ελλάδα για δώρο και άρεσε αρκετά! Στο οινοποιείο αξίζει να πάτε, εκεί υπάρχει μία καφετέρια όπου δοκιμάζεις τα κρασιά με κάποιο αντίτιμο και ρεμβάζεις….
Η ευρύτερη περιοχή είναι οινοπαραγωγική και υπάρχουν πολλά αμπέλια. Στο γυρισμό επισκεφτήκαμε και το οινοποιείο Andričević όπου μία εξυπηρετικότατη κυρία μου πρόσφερε πολλά κρασιά να δοκιμάσω. Μου αρέσουν τα γλυκά και ενισχυμένα κρασιά και ήθελα να δοκιμάσω κάποια στην τοπική ποικιλία Plavac Mali. Η κυρία μου διηγήθηκε ότι συνηθίζουν αυτά τα κρασιά να τα παλαιώνουν και να τα δοκιμάζουν με κάποιο σημαντικό γεγονός όπως η ενηλικίωση του παιδιού τους. Εγώ τα δικά μου δεν τα έχω ανοίξει ακόμα και περιμένουν στον συντηρητή μάλλον να κλείσω τα 18 χα χα!
Η λέξη ponos σημαίνει περηφάνια στα Κροατικά
Βραδινή βόλτα στα καλντερίμια
κοιτάω βιτρίνες με...... γλυκά!
Το βραδάκι φάγαμε στο δωμάτιο διάφορα τυριά και αλλαντικά που αγοράσαμε από το σούπερ μάρκετ. Τα τυριά τους πολύ ακριβά τα βρήκαμε και αρκετά παρόμοια με τις δικές μας γραβιέρες. Εγώ δοκίμασα και ένα ανθότυρο που με ένα πεπόνι αποτέλεσε περίφημο δείπνο και ακόμα το λιγουρεύομαι. Το νησί Pag ήταν ο τόπος προέλευσης των περισσότερων τυριών. Λέτε να είναι το επόμενο νησί στη λίστα;
Γιατί δεν έχουμε και εδώ τέτοιο αρωματικό πεπονάκι;
Οπότε δεν έχει εστιατόριο η σημερινή ημέρα. Καλά ήταν και έτσι…
- Μηνύματα
- 177
- Likes
- 924
ΜΕΡΑ 12-ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2024- DUBROVNIK-BUDVA
Τον είχα φάει τον άνθρωπο. Πότε θα πάμε Ντουμπρόβνικ και πόσες μέρες θα κάτσουμε στο Ντουμπρόβνικ; Είχα βρει εστιατόρια, καφετέριες, εκδρομή στο απέναντι νησάκι, να περπατήσουμε τα τοίχη, να πάρουμε το τελεφερίκ, να.., να..
Και να που φτάνουμε! Πριν περάσουμε την είσοδο χαμός τα τουριστικά λεωφορεία, ορδές οι τουρίστες και η ζέστη αφόρητη. Για να αφήσουμε το αυτοκίνητο οι τιμές ανά ώρα ήταν αρκετά υψηλές και τα δωμάτια που ψάχναμε για τελευταία στιγμή το ίδιο. Αποφασίζουμε λοιπόν να περάσουμε την μέρα και το βράδυ να κοιμηθούμε Μπουντβα. Στην αρχή κρατούσα γερά αλλά έπειτα ο κόσμος και η ζέστη με αποτελείωσαν. Δεν ξέρω αν οι αρχικές μου προσδοκίες με πρόδωσαν ή αν ήταν η κούραση από ένα ταξίδι που έφτανε στο τέλος του … Ήθελα πάντως να φύγω… Η εντύπωση που μου έδωσε το Ντουμπρόβνικ ήταν άψυχη… Σαν ένα μέρος, σκηνικό ταινίας που μπορείς να το επισκεφτείς. Ούτε καθημερινοί άνθρωποι ούτε τίποτε…Μπορεί σε άλλες περιόδους να είναι αλλιώς…
Στην αρχή, ανεβήκαμε στο φρούριο Lovrjenac που χτίστηκε τον 11ο αιώνα (μέσα σε μόλις τρεις μήνες, λένε οι θρύλοι!) για να προλάβουν οι κάτοικοι τους Βενετούς. Από εκεί βγάλαμε ωραίες πανοραμικές φωτογραφίες.
Περπατήσαμε προς το ιστορικό κέντρο, φτάνοντας τελικά στην εκκλησία του Αγίου Ιγνατίου και τις εντυπωσιακές εικόνες στο εσωτερικό της. Σχεδιάστηκε από τον Ρωμαίο αρχιτέκτονα Pietro Passalacque το 1738 και απεικονίζουν την ιστορία του Αγίου, ο οποίος είναι και ιδρυτής του τάγματος των Ιησουητών.
Μικρή η βόλτα στο Ντουμπρόβνικ λοιπόν. Έτοιμοι για αναχώρηση και τέλος διακοπών.
Πέρασμα συνόρων από Κροατία σε Μαυροβούνιο: Το αγόρι αναφώνησε «Τι τρύπια χώρα είναι αυτή!» για το γεγονός ότι δεν μας έλεγξαν καθόλου τα διαβατήρια. Εγώ, δε, κυκλοφορούσα με μια ταυτότητα εικοσαετίας με λατινικούς χαρακτήρες και κάθε φορά φοβόμουν ότι πάει θα με στείλουν πίσω από εκεί που ήρθα. Οπότε με βόλεψε μία χαρά! Στο Μαυροβούνιο λοιπόν περάσαμε έτσι και κυκλοφορούσαμε χαλαροί. Μας σταματάει όμως η αστυνομία! Λέμε δεν μπορεί, ούτε τρέχουμε, ούτε τίποτα… Τυπικό θα είναι.
-Γιατί δεν έχετε αναμμένα φώτα;
-Μα είναι μέρα κυρ αστυνόμε! Στην Ελλάδα δεν το έχουμε αυτό! Συγχωράτε μας!
-Α! από την Ελλάδα χμ… Πρέπει να πληρώσετε πρόστιμο. Αλλά επειδή τώρα όλα είναι κλειστά πρέπει να έρθετε στο τμήμα και να περιμένετε να έρθει ο υπάλληλος από τη μεσημεριανό του διάλειμμα. Είναι και το blue bus( μπλε λεωφορείο) και δεν μπορώ να έρθω μαζί σας… Θα το βρείτε στην πόλη.
-Μα βιαζόμαστε να πάμε πίσω στην Ελλάδα, λέει το αγόρι και τον ακούω να αναφωνεί. Δεν μπορείτε να το κάνετε skip this time; (να μας τη χαρίσει δηλαδή)
Αρχίζει να το σκέφτεται ο αστυνομικός μέχρι που χτυπάει ο ασύρματος!
-Τι ομάδα είστε; Σκέφτομαι τι γρήγορη εναλλαγή είναι αυτή! Κάτι απαντάει το αγόρι και ακούω κάτι Ολυμπίακος σε σπαστά ελληνικά.
Ξαναχτυπάει ο ασύρματος
-Blue bus! Αναφωνεί ο μαυροβούνιος! Skip it Skip it!
Τρέχει και βάζει σειρήνα γιατί όπως φαίνεται το μπλε λεωφορείο έκρυβε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον από 2 ελληνάκια που οδηγούσαν μεσημέρι με κλειστά φώτα!
Τελευταία στάση Μπούντβα (Budva). Το ξενοδοχείο που μείναμε ήταν έξω από την πόλη και είχε μία μικρή πισίνα. Νομίζω πληρώσαμε γύρω στα 50 Ε με πρωινo (Hotel Aruba) και ήταν ότι έπρεπε για να δροσιστούμε. Βέβαια, αν πάτε να ξέρετε ότι είναι ένα ξενοδοχείο με τις βασικές παροχές αλλά εμένα δεν με ενοχλεί κάτι τέτοιο. Πολύ ωραία ταβέρνα είναι η “Konoba Bocun”
Όπου φάγαμε με τόση πείνα που δεν φωτογραφήθηκε τίποτα! Ούτε βόλτα στην πόλη κάναμε. Σαν να μη πήγαμε ήταν δηλαδή. Προσπαθήσαμε, μη νομίζετε, αλλά δεν είχε να παρκάρεις πουθενά και όλα τα ιδιωτικά πάρκινγκ ήταν γεμάτα. Πολύ κίνηση και οι οδηγοί εκνευρισμένοι. Γυρίσαμε έτσι πίσω στο ξενοδοχείο γιατί την άλλη μέρα είχε επιστροφή…
Τον είχα φάει τον άνθρωπο. Πότε θα πάμε Ντουμπρόβνικ και πόσες μέρες θα κάτσουμε στο Ντουμπρόβνικ; Είχα βρει εστιατόρια, καφετέριες, εκδρομή στο απέναντι νησάκι, να περπατήσουμε τα τοίχη, να πάρουμε το τελεφερίκ, να.., να..
Και να που φτάνουμε! Πριν περάσουμε την είσοδο χαμός τα τουριστικά λεωφορεία, ορδές οι τουρίστες και η ζέστη αφόρητη. Για να αφήσουμε το αυτοκίνητο οι τιμές ανά ώρα ήταν αρκετά υψηλές και τα δωμάτια που ψάχναμε για τελευταία στιγμή το ίδιο. Αποφασίζουμε λοιπόν να περάσουμε την μέρα και το βράδυ να κοιμηθούμε Μπουντβα. Στην αρχή κρατούσα γερά αλλά έπειτα ο κόσμος και η ζέστη με αποτελείωσαν. Δεν ξέρω αν οι αρχικές μου προσδοκίες με πρόδωσαν ή αν ήταν η κούραση από ένα ταξίδι που έφτανε στο τέλος του … Ήθελα πάντως να φύγω… Η εντύπωση που μου έδωσε το Ντουμπρόβνικ ήταν άψυχη… Σαν ένα μέρος, σκηνικό ταινίας που μπορείς να το επισκεφτείς. Ούτε καθημερινοί άνθρωποι ούτε τίποτε…Μπορεί σε άλλες περιόδους να είναι αλλιώς…
Στην αρχή, ανεβήκαμε στο φρούριο Lovrjenac που χτίστηκε τον 11ο αιώνα (μέσα σε μόλις τρεις μήνες, λένε οι θρύλοι!) για να προλάβουν οι κάτοικοι τους Βενετούς. Από εκεί βγάλαμε ωραίες πανοραμικές φωτογραφίες.
Περπατήσαμε προς το ιστορικό κέντρο, φτάνοντας τελικά στην εκκλησία του Αγίου Ιγνατίου και τις εντυπωσιακές εικόνες στο εσωτερικό της. Σχεδιάστηκε από τον Ρωμαίο αρχιτέκτονα Pietro Passalacque το 1738 και απεικονίζουν την ιστορία του Αγίου, ο οποίος είναι και ιδρυτής του τάγματος των Ιησουητών.
Μικρή η βόλτα στο Ντουμπρόβνικ λοιπόν. Έτοιμοι για αναχώρηση και τέλος διακοπών.
Πέρασμα συνόρων από Κροατία σε Μαυροβούνιο: Το αγόρι αναφώνησε «Τι τρύπια χώρα είναι αυτή!» για το γεγονός ότι δεν μας έλεγξαν καθόλου τα διαβατήρια. Εγώ, δε, κυκλοφορούσα με μια ταυτότητα εικοσαετίας με λατινικούς χαρακτήρες και κάθε φορά φοβόμουν ότι πάει θα με στείλουν πίσω από εκεί που ήρθα. Οπότε με βόλεψε μία χαρά! Στο Μαυροβούνιο λοιπόν περάσαμε έτσι και κυκλοφορούσαμε χαλαροί. Μας σταματάει όμως η αστυνομία! Λέμε δεν μπορεί, ούτε τρέχουμε, ούτε τίποτα… Τυπικό θα είναι.
-Γιατί δεν έχετε αναμμένα φώτα;
-Μα είναι μέρα κυρ αστυνόμε! Στην Ελλάδα δεν το έχουμε αυτό! Συγχωράτε μας!
-Α! από την Ελλάδα χμ… Πρέπει να πληρώσετε πρόστιμο. Αλλά επειδή τώρα όλα είναι κλειστά πρέπει να έρθετε στο τμήμα και να περιμένετε να έρθει ο υπάλληλος από τη μεσημεριανό του διάλειμμα. Είναι και το blue bus( μπλε λεωφορείο) και δεν μπορώ να έρθω μαζί σας… Θα το βρείτε στην πόλη.
-Μα βιαζόμαστε να πάμε πίσω στην Ελλάδα, λέει το αγόρι και τον ακούω να αναφωνεί. Δεν μπορείτε να το κάνετε skip this time; (να μας τη χαρίσει δηλαδή)
Αρχίζει να το σκέφτεται ο αστυνομικός μέχρι που χτυπάει ο ασύρματος!
-Τι ομάδα είστε; Σκέφτομαι τι γρήγορη εναλλαγή είναι αυτή! Κάτι απαντάει το αγόρι και ακούω κάτι Ολυμπίακος σε σπαστά ελληνικά.
Ξαναχτυπάει ο ασύρματος
-Blue bus! Αναφωνεί ο μαυροβούνιος! Skip it Skip it!
Τρέχει και βάζει σειρήνα γιατί όπως φαίνεται το μπλε λεωφορείο έκρυβε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον από 2 ελληνάκια που οδηγούσαν μεσημέρι με κλειστά φώτα!
Τελευταία στάση Μπούντβα (Budva). Το ξενοδοχείο που μείναμε ήταν έξω από την πόλη και είχε μία μικρή πισίνα. Νομίζω πληρώσαμε γύρω στα 50 Ε με πρωινo (Hotel Aruba) και ήταν ότι έπρεπε για να δροσιστούμε. Βέβαια, αν πάτε να ξέρετε ότι είναι ένα ξενοδοχείο με τις βασικές παροχές αλλά εμένα δεν με ενοχλεί κάτι τέτοιο. Πολύ ωραία ταβέρνα είναι η “Konoba Bocun”
Όπου φάγαμε με τόση πείνα που δεν φωτογραφήθηκε τίποτα! Ούτε βόλτα στην πόλη κάναμε. Σαν να μη πήγαμε ήταν δηλαδή. Προσπαθήσαμε, μη νομίζετε, αλλά δεν είχε να παρκάρεις πουθενά και όλα τα ιδιωτικά πάρκινγκ ήταν γεμάτα. Πολύ κίνηση και οι οδηγοί εκνευρισμένοι. Γυρίσαμε έτσι πίσω στο ξενοδοχείο γιατί την άλλη μέρα είχε επιστροφή…
- Μηνύματα
- 177
- Likes
- 924
ΜΕΡΑ 13-ΔΕΥΤΕΡΑ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2024-ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Η επιστροφή μας ήταν λίγο βάρβαρη αφού το πήραμε σερί Μπούντβα-Αθήνα. Χαρά στο κουράγιο του Αγοριού που το έκανε. Υπήρχε σκέψη για ενδιάμεση διανυκτέρευση αλλά τελικά δεν έγινε. Περάσαμε από Αλβανία και μοναδική στάση μετά τα σύνορα, Γρεβενά για αγορά φέτας και… τουαλέτα. Κοιμηθήκαμε στο κρεβάτι μας και αυτό το ταξίδι ολοκληρώθηκε.
Περίμενα χρόνια αυτό το ταξίδι και όπως είναι με τα πράγματα που φαντάζεσαι και μετά τα πραγματοποιείς αλλιώς τα βιώνεις.
Περισσότερο ευχαριστήθηκα τα φεστιβάλ κοντά στο Ζάγκρεμπ και θα ήθελα να ξαναπάω κάποια στιγμή. Να μείνω περισσότερες μέρες, Όλο το τριήμερο στο φεστιβάλ αναγέννησης και μετά πάλι στα περίπτερα του κρασιού να πιάνω κουβέντα και να δοκιμάζω νέες ποικιλίες. Πιθανό να μη γίνει ποτέ, μιας και ο κόσμος κρύβει και αλλού συγκινήσεις αλλά το να επιστέφεις κρύβει μια άλλη γλύκα… Νοσταλγική. Όπως ο ήχος στο λιμάνι του Ζάνταρ από το Θαλασσινό όργανο. Θα μπορούσα να το ακούω ώρες…..
Το Βελιγράδι, θα ήθελα να το ξαναδώ και χειμώνα. Να πάω στα μουσεία του και σε κανένα θέατρο. Το ένα βράδυ δεν είναι αρκετό. Άλλη εκκρεμότητα είναι και το Μαυροβούνιο και οι αμέτρητοι κολπίσκοι του που τους είδαμε από το αυτοκίνητο. Θα θέλαμε + ένα δεκαήμερο για να εξερευνήσουμε όλα τα μέρη που περάσαμε και ίσως λέω λίγο.
Μεγάλη απογοήτευση το Ντουμπρόβνικ αλλά χαίρομαι που πήγα και κατάλαβα τι είναι υπερτουρισμός και μπήκα σε σκέψεις για το τι ταξιδιώτισσα θέλω να είμαι και που να πηγαίνω. Εντάξει, δεν είναι ότι ακόμα ξέρω αλλά λέμε!
Καλύτερο φαγητό: Περισσότερο ευχαριστήθηκα τα έθνικ πιάτα στο Ζάγκρεμπ και το Σπλιτ
Καλύτερο γλυκό: Συχνά σκέφτομαι τη γλυκιά πίτα στο La Struk. Είμαι πολύ της γαλατόπιτας και δεν κρύβεται
Καλύτερο φεστιβάλ: Αναγέννησης στη Κοπρίβνιτσα πολύ κοντα όμως με το Βαραζντιν. Δύσκολη απόφαση
Καλύτερη διαδρομή με το αυτοκίνητο: Όταν περνούσαμε τους στενούς δρόμους για να φτάσουμε στη Κοπρίβνιτσα, οι εικόνες μου έχουν μείνει. Μικρά σπιτάκια, κήποι περιποιημένοι… Τίποτα το ιδιαίτερο αλλά μία γαλήνη που μου προκάλεσε χαρά.
Καλύτερος καφές: Η περιπέτεια μου με τον καφέ σε αυτό το ταξίδι ήτανε στο πλαίσιο του αστείου. Θυμάμαι ακόμη όταν μπήκα σε μαγαζί ( θύμιζε καφέ κεντρικής Ευρώπης) και ο καφές εσπρέσο σερβιρίστηκε με λίγη σαντιγή. Ήταν τελειότητα και εγώ καθόλου εθισμένη! Δεν θυμάμαι το όνομα του καφέ αλλά στην κεντρική πλατεία της πόλης όπου έκατσα είχε καλό καφέ. Πηγαίντε ντε!
Καλύτερη στιγμή με το Αγόρι: Μα οι βουτιές στις παραλίες και τα παιχνίδια με τη go pro! Να χαζεύουμε τα αεροπλάνα και το τοπίο από τη σημαδούρα στη θάλασσα στο Σπλιτ.
Χειρότερη στιγμή ταξιδιού: Οι ατέλειωτες ώρες που περιμέναμε να περάσουμε τα σύνορα της Κροατίας μες στον ήλιο… Ευτυχώς παίζουμε παιχνίδια στις αναμονές και περνάει πιο ευχάριστα η ώρα.
Χειρότερο φαγητό: Αυτό το πατέ στο Βελιγράδι. Νομίζω η πρώτη φορά που φτύνω κάτι αλλά πραγματικά ήταν σαν σκυλοτροφή…
Χειρότερη διαδρομή με το αυτοκίνητο: Η διάσχιση της Αλβανίας. Τα οχήματα μπαίνανε στην αντίθετη κατεύθυνση, έτρεχαν χωρίς λόγο, είχε κίνηση και γενικότερα δεν είχε κάτι η διαδρομή. Βαρετή και ολίγον φοβιστική με τον τρόπο που οδηγούσαν. Όμως, να αναφέρω ότι υπήρχε αστυνόμευση και είδαμε μπροστά στα μάτια μας κάποιον να τον σταματάνε και κάπως να προσπαθούν.
Τι έμεινε προς εξερεύνηση; Ίστρια. Road trip. Μακάρι στο άμεσο μέλλον!
Εις το επανιδείν!
Η επιστροφή μας ήταν λίγο βάρβαρη αφού το πήραμε σερί Μπούντβα-Αθήνα. Χαρά στο κουράγιο του Αγοριού που το έκανε. Υπήρχε σκέψη για ενδιάμεση διανυκτέρευση αλλά τελικά δεν έγινε. Περάσαμε από Αλβανία και μοναδική στάση μετά τα σύνορα, Γρεβενά για αγορά φέτας και… τουαλέτα. Κοιμηθήκαμε στο κρεβάτι μας και αυτό το ταξίδι ολοκληρώθηκε.
Περίμενα χρόνια αυτό το ταξίδι και όπως είναι με τα πράγματα που φαντάζεσαι και μετά τα πραγματοποιείς αλλιώς τα βιώνεις.
Περισσότερο ευχαριστήθηκα τα φεστιβάλ κοντά στο Ζάγκρεμπ και θα ήθελα να ξαναπάω κάποια στιγμή. Να μείνω περισσότερες μέρες, Όλο το τριήμερο στο φεστιβάλ αναγέννησης και μετά πάλι στα περίπτερα του κρασιού να πιάνω κουβέντα και να δοκιμάζω νέες ποικιλίες. Πιθανό να μη γίνει ποτέ, μιας και ο κόσμος κρύβει και αλλού συγκινήσεις αλλά το να επιστέφεις κρύβει μια άλλη γλύκα… Νοσταλγική. Όπως ο ήχος στο λιμάνι του Ζάνταρ από το Θαλασσινό όργανο. Θα μπορούσα να το ακούω ώρες…..
Το Βελιγράδι, θα ήθελα να το ξαναδώ και χειμώνα. Να πάω στα μουσεία του και σε κανένα θέατρο. Το ένα βράδυ δεν είναι αρκετό. Άλλη εκκρεμότητα είναι και το Μαυροβούνιο και οι αμέτρητοι κολπίσκοι του που τους είδαμε από το αυτοκίνητο. Θα θέλαμε + ένα δεκαήμερο για να εξερευνήσουμε όλα τα μέρη που περάσαμε και ίσως λέω λίγο.
Μεγάλη απογοήτευση το Ντουμπρόβνικ αλλά χαίρομαι που πήγα και κατάλαβα τι είναι υπερτουρισμός και μπήκα σε σκέψεις για το τι ταξιδιώτισσα θέλω να είμαι και που να πηγαίνω. Εντάξει, δεν είναι ότι ακόμα ξέρω αλλά λέμε!
Καλύτερο φαγητό: Περισσότερο ευχαριστήθηκα τα έθνικ πιάτα στο Ζάγκρεμπ και το Σπλιτ
Καλύτερο γλυκό: Συχνά σκέφτομαι τη γλυκιά πίτα στο La Struk. Είμαι πολύ της γαλατόπιτας και δεν κρύβεται
Καλύτερο φεστιβάλ: Αναγέννησης στη Κοπρίβνιτσα πολύ κοντα όμως με το Βαραζντιν. Δύσκολη απόφαση
Καλύτερη διαδρομή με το αυτοκίνητο: Όταν περνούσαμε τους στενούς δρόμους για να φτάσουμε στη Κοπρίβνιτσα, οι εικόνες μου έχουν μείνει. Μικρά σπιτάκια, κήποι περιποιημένοι… Τίποτα το ιδιαίτερο αλλά μία γαλήνη που μου προκάλεσε χαρά.
Καλύτερος καφές: Η περιπέτεια μου με τον καφέ σε αυτό το ταξίδι ήτανε στο πλαίσιο του αστείου. Θυμάμαι ακόμη όταν μπήκα σε μαγαζί ( θύμιζε καφέ κεντρικής Ευρώπης) και ο καφές εσπρέσο σερβιρίστηκε με λίγη σαντιγή. Ήταν τελειότητα και εγώ καθόλου εθισμένη! Δεν θυμάμαι το όνομα του καφέ αλλά στην κεντρική πλατεία της πόλης όπου έκατσα είχε καλό καφέ. Πηγαίντε ντε!
Καλύτερη στιγμή με το Αγόρι: Μα οι βουτιές στις παραλίες και τα παιχνίδια με τη go pro! Να χαζεύουμε τα αεροπλάνα και το τοπίο από τη σημαδούρα στη θάλασσα στο Σπλιτ.
Χειρότερη στιγμή ταξιδιού: Οι ατέλειωτες ώρες που περιμέναμε να περάσουμε τα σύνορα της Κροατίας μες στον ήλιο… Ευτυχώς παίζουμε παιχνίδια στις αναμονές και περνάει πιο ευχάριστα η ώρα.
Χειρότερο φαγητό: Αυτό το πατέ στο Βελιγράδι. Νομίζω η πρώτη φορά που φτύνω κάτι αλλά πραγματικά ήταν σαν σκυλοτροφή…
Χειρότερη διαδρομή με το αυτοκίνητο: Η διάσχιση της Αλβανίας. Τα οχήματα μπαίνανε στην αντίθετη κατεύθυνση, έτρεχαν χωρίς λόγο, είχε κίνηση και γενικότερα δεν είχε κάτι η διαδρομή. Βαρετή και ολίγον φοβιστική με τον τρόπο που οδηγούσαν. Όμως, να αναφέρω ότι υπήρχε αστυνόμευση και είδαμε μπροστά στα μάτια μας κάποιον να τον σταματάνε και κάπως να προσπαθούν.
Τι έμεινε προς εξερεύνηση; Ίστρια. Road trip. Μακάρι στο άμεσο μέλλον!
Εις το επανιδείν!
- Μηνύματα
- 8.266
- Likes
- 67.278
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Πολύ πολύ ωραία, ευχαριστούμε, εύχομαι ακόμα περισσότερες εικόνες που θα οδηγήσουν και σε άλλες τέτοιες ιστορίες! 
- Μηνύματα
- 177
- Likes
- 924
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!Πολύ πολύ ωραία, ευχαριστούμε, εύχομαι ακόμα περισσότερες εικόνες που θα οδηγήσουν και σε άλλες τέτοιες ιστορίες!
Εκπομπές Travelstories
