Λάος ΛΑΟΣ 2026: Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες.

[travelbreak]

Εγώ είχα θετική εμπειρία το 2025. Εκλεισα τα εισιτήρια του τρένου μέσω της επίσημης εφαρμογής και δεν είχα κάνενα θέμα. Άμεση έκδοση εισιτηρίου και χρήση QR code για την επιβίβαση.

Με πρόλαβες. Αργότερα θα το ανέφερα ότι τελικά μπορείς μέσω του επίσημου σάιτ. Το διαπίστωσα όμως πολύ αργά!

 

[travelbreak]

Εγω έκλεισα μέσω πράκτορα

Αυτό κάναμε τελικά κι εμείς.

Αν δεν έβρισκε με την απόδειξη θα μου επέστρεφε τα λεφτά.

Έτσι μου είπε κι εμένα.

Πολύ χάλια το οδικό δίκτυο στη βόρεια του Λαος

Από το Vang Vieng μέχρι τη Vientiane είναι τέλειος ο δρόμος. Επίσης ήταν καλοί και οι δρόμοι στην περιοχή του Pakse και των 4000 νησιών.

 

[travelbreak]

Το τέλος της ιστορίας με τα εισιτήρια
Προτρέχω τώρα για να σας πω τι απέγινε με τα εισιτήρια του τρένου. Η περιγραφή της ημέρας αυτής στην πόλη θα γίνει στο αμέσως επόμενο ποστ. Έχει φτάσει πια το βράδυ.

Εμάς βέβαια ο καημός μας ήταν άλλος: τι θα γινόταν με τα εισιτήρια του τρένου. Ο τύπος του πρακτορείου μου είχε πει ότι θα ξέρει μέχρι τις 8:30. Αν μάθαινε νωρίτερα εννοείται θα με ειδοποιούσε οπότε αφού δεν με είχε ειδοποιήσει μέχρι στις 8:30, εμείς καταλάβαμε ότι δεν είχε βρει εισιτήρια τρένου.

Του έστειλα λοιπόν μήνυμα λέγοντάς του ποιο είναι το ξενοδοχείο μας ακριβώς, για να μας στείλει την επόμενη μέρα το πρωί το μίνι bus για να μας μεταφέρει στην πρωτεύουσα της χώρας. Εκείνος αφού πέρασαν δύο τρία λεπτά δεν μου απάντησε και γι’ αυτό η Ντίνα με πίεσε να τον πάρω τηλέφωνο. Τον παίρνω λοιπόν τηλέφωνο και εκεί που του έλεγα εγώ για την μεταφορά μας με το αυτοκίνητο, μου λέει ότι μου βρήκε εισιτήρια. Το ακούω εγώ και ήμουνα πολύ χαρούμενος, και η Ντίνα φυσικά από αυτά που έλεγα το κατάλαβε. Την ώρα που μιλούσα με αυτόν μου έρχονται απανωτά δυο email από το bookaway. Όταν κλείνω το τηλέφωνο ανοίγω τα μηνύματα στο inbox μου και βλέπω ότι και το bookaway έχει βρει εισιτήρια. Το θέμα είναι ότι και οι δύο είχαν βρει εισιτήρια με το τελευταίο τρένο που έφευγε περίπου στις 6:30 το απόγευμα. Επικοινωνώ με τον bookaway, αφού πρώτα είχα εξασφαλίσει ότι ο πράκτορας μου είχε βρει πραγματικά εισιτήρια για να φύγω με το τρένο, και τους λέω ότι δεν θέλω τόσο αργά εισιτήρια και να μη με χρεώσουν. Άλλωστε εγώ είχα κλείσει με πρωινό τρένο. Αυτοί συμφώνησαν και πράγματι μου επέστρεψαν αυτά τα χρήματα που είχαν κρατήσει. Η επικοινωνία με το bookaway γινόταν με ένα εκπρόσωπό τους που στο email μου είχαν αφήσει το WhatsApp του.

Είναι σίγουρα μία ιστορία τρέλας με τα τρένα στο Λάος. Από εκεί που δεν είχαμε κανένα εισιτήριο, βρέθηκα να έχω δύο διαφορετικά ζευγάρια εισιτηρίων. Βέβαια δεν μου κάνει εντύπωση γιατί μάλλον ήταν το τελευταίο τρένο της ημέρας. Όμως καλύτερα με τον τελευταίο τρένο σε δύο ώρες από τον να πάω με το αυτοκίνητο και μπορεί η διαδρομή να έπαιρνε και 10 ώρες.

Έτσι φύγαμε από το εστιατόριο που έφαγα αυτά τα τελείως αλμυρά παϊδάκια και τις δύο μικρές μπύρες, ικανοποιημένοι. Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο αγοράζοντας 2 μπύρες για να πιούμε και να το γλεντήσουμε. Τελικά από το να ταλαιπωρηθούμε καλύτερα να πάμε έστω και πολύ αργά στην πρωτεύουσα. Θα είχαμε χρόνο να τη δούμε τις τελευταίες τρεις μέρες του ταξιδιού μας. Την επομένη περιμέναμε στις 4:30 με 5:00 να περάσει το αυτοκίνητο που θα μας μετέφερε στο σταθμό του τρένου. Έτσι είχαμε κανονίσει με τον πράκτορα που μας πούλησε τα εισιτήρια. Το κόστος δεν ήταν πολύ μεγάλο αφού του είχα πληρώσει 960.000 κιπ (40 ευρώ) και για τα δύο. Του είχα πει αν δεν έβρισκε δεύτερη θέση να μου κλείσει και πρώτη και θα του έδινα τη διαφορά. Η μεταφορά μας στο σταθμό συμπεριλαμβανόταν σε αυτά τα χρήματα.

Κάπως έτσι τελειώνει αυτή η βραδιά. Βασικά τελειώνει η μέρα. Ειδικά μετά το μεσημέρι είχε αρκετή ένταση λόγω του ότι δεν ξέραμε πώς θα μετακινηθούμε από την Luang Prabang στην Vientiane.

 

[travelbreak]

Ενδιαφέροντες ναοί στη Luang Prabang.

Χθες το βράδυ λοιπόν σκεφτόμασταν πώς θα κινηθούμε τη σημερινή ημέρα στην Luang Prabang, αφού θέλαμε να δούμε 5-6 σημεία ενδιαφέροντος που δεν είχαμε δει ακόμα. Σκεφτήκαμε να πάρουμε ένα τουκτούκ να μας μεταφέρει από μέρος σε μέρος για να μην κουράζεται η Ντίνα. Στο Λάος τα τουκτούκ είναι στην ουσία τρίκυκλα μηχανάκια, που στην καρότσα μπορούν να πάρουν μέχρι και 10 άτομα, ανάλογα με το μέγεθός τους. Χθες βράδυ είχαμε ρωτήσει έναν τουκτουκά για να πάρουμε ενδεικτικά μία τιμή και μας είπε ένα ποσόν που το θεωρήσαμε υπερβολικό. Μας ζήτησε 800.000 κιπ, δηλαδή κοντά στα 35€ για 5 με 6 ώρες βόλτες στην πόλη. Σίγουρα τα χρήματα αυτά δεν είναι πάρα πολλά, αλλά ξέραμε ότι για την χώρα που βρισκόμασταν ήταν υπερβολικά.

Εντοπίσαμε ποια μέρη μέσα στην πόλη θέλαμε ακόμα να δούμε. Μέχρι τότε δεν είχαμε δει πάρα πολλά γιατί δεν είχαμε χρόνο μέσα στο φως της ημέρας να επισκεφθούμε πολλά σημεία. Όλο τρέχαμε εδώ και εκεί. Αποφασίσαμε να απορρίψουμε κάτι κέντρα ελεφάντων, αφού χθες είδαμε ένα τέτοιο κοντά στις σπηλιές εκεί που φάγαμε. Επίσης αποφασίσαμε να μην πάμε σε έναν ακόμα καταρράχτη που δεν είναι και ο πιο σημαντικός της περιοχής και βρίσκεται σε αρκετή απόσταση από το κέντρο της πόλης. Έτσι μας έμεναν μόνο 6, 7 σημεία τα οποία τα βάλαμε στο χάρτη. Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το πρωί να πάμε στα τρία από αυτά με τα πόδια και η απόσταση συνολικά θα ήταν περίπου 3 km και μετά να παίρναμε τουκτούκ για να πηγαίναμε και στα υπόλοιπα. Έτσι κι αλλιώς οι βόλτες μας αρέσουν γιατί βλέπουμε λίγο την πόλη.

Για να πούμε την αλήθεια στις περιοχές που περπατήσαμε τελικά σήμερα δεν είχε άλλα ενδιαφέροντα να δεις. Τα μόνα ήταν εκείνα που είχαμε βάλει στο χάρτη να επισκεφθούμε. Ξεκινήσαμε λοιπόν στις 8:30 το πρωί με πρώτο προορισμό τον ναό Wat That Luang. Να πω εδώ ότι τα ονόματα διαφέρουν από ιστοσελίδα σε ιστοσελίδα που κοιτάς και μπορεί να είναι λίγο διαφορετικά από αυτά που μπορεί να δει κανείς, ας πούμε, στο lonely planet. Δεν νομίζω ότι έχει ιδιαίτερο νόημα να κάθομαι να λέω για τους ναούς για τον καθένα ξεχωριστά τι είδαμε. Άλλοι είναι μικροί και άλλοι μεγαλύτεροι, άλλοι έχουν μία μικρότερη και άλλη μία μεγαλύτερη στούπα, άλλοι είναι πιο παλιοί και άλλη νεότεροι, αλλά πιστεύω ότι όλοι έχουν το ενδιαφέρον τους.

Μετά από τον πρώτο ναό πήγαμε σε ένα κέντρο το οποίο ήταν αφιερωμένο στις προσπάθειες που έχουν γίνει τόσα χρόνια στη χώρα αυτή για να μαζέψουν τις νάρκες και τις βόμβες που έπεσαν στη χώρα χωρίς να εκραγούν. Μάλιστα έλεγαν ότι το 1/3 από τις βόμβες που έπεφταν στη χώρα δεν εκρήγνυντο. Το αποτέλεσμα ήταν οι ντόπιοι να σκοτώνονται πολλές φορές προσπαθώντας να επεξεργαστούν κάπως τα μέταλλά τους. Το κέντρο αυτό ονομάζεται UXO. Που σημαίνει UneXploded Ordnance. Ως μουσείο δεν μπορεί να πει κάποιος ότι είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Όμως εμένα με συγκινούν αυτά τα μέρη και μου άρεσε που το είδα έστω και για 15 λεπτά.

Τα δύο πρώτα σημεία ενδιαφέροντος που είδαμε απείχαν μεταξύ τους, αλλά και από το ξενοδοχείο, από περίπου 1 km. Εκεί κοντά ήταν και μία τεράστια πλατεία με λουλούδια η οποία ήταν αφιερωμένη σε κάποιον πρόεδρο της χώρας με ένα τεράστιο άγαλμα. Λεγόταν Monument to President Souphanouvong.

Το είδαμε αυτό και πήγαμε να δούμε τον επόμενο ναό που ήταν πάνω σε ένα λόφο και ήταν ο Wat Phu Khuay. Ήταν και αυτός πολύ όμορφος και είχε ενδιαφέρον, αλλά δυστυχώς ήταν κλειστός για να μπούμε μέσα να δούμε, φαντάζομαι κάποιους Βούδες, όπως σε όλους τους υπόλοιπους.

Αυτό είναι ένα όμορφο σε Ελληνικό στυλ κυβερνητικό νομίζω κτίριο:

Ο ναός αυτός απείχε από το προηγούμενο σημείο ενδιαφέροντος περίπου 1,5 km και έτσι είχαμε κουραστεί και οι δύο και αποφασίσαμε να πάρουμε ένα tuktuk για να συνεχίσουμε.

Ευτυχώς το βρήκαμε πολύ σύντομα και του είπαμε να μας πάει στο Wat Pa Phon. Είναι μία στούπα την οποία η Ντίνα την αποκαλεί χρυσή γιατί είναι βαμμένη στο χρώμα του χρυσού. Εγώ μάλιστα ανέβηκα όλα τα σκαλιά μέχρι την κορυφή της.

Ο οδηγός μας ρώτησε αν θέλουμε να μας περιμένει για να συνεχίσουμε και εμείς του απαντήσαμε καταφατικά. Έτσι όταν τελειώσαμε την επίσκεψη του είπαμε να μας πάει στον επόμενο ναό που είχαμε στο πρόγραμμα και ήταν ο Wat Wisunarat. Ήταν ένα σχετικά μεγάλο σύμπλεγμα ναών και πάλι μας άρεσε πολύ.

Μετά συνεχίσαμε στον τελευταίο προορισμό που είχαμε στο πρόγραμμα και είπαμε στον οδηγό ότι θα πρέπει να φύγει γιατί θα συνεχίζαμε με τα πόδια. Όταν το ρώτησα πόσα χρήματα θέλει μου ζήτησε 400.000 κιπ αλλά του είπα ότι είναι πολλά και συμφώνησε στα 300.000. δηλαδή περίπου στα 12€, που είναι αρκετά καλά για μία ώρα στο Λάος. Εμάς όμως μας βοήθησε πάρα πολύ και ήμασταν ξεκούραστοι για να εξερευνήσουμε όχι μόνο το Wat Xiengthong, που του είπαμε να μας πάει, αλλά και διάφορους άλλους ναούς που είχε στο δρόμο εκείνο. Ο δρόμος αυτός ήταν το τέρμα του δρόμου της νυχτερινής αγοράς. Ήταν υπέροχοι ναοί εκεί στην περιοχή και το ευχαριστηθήκαμε πολύ γιατί συμπληρώνοντας και αυτή την επίσκεψη είχαμε δει όλα τα ενδιαφέροντα της πόλης.

Επιστρέφοντας είδαμε και άλλους όμορφους, αλλά μικρότερης σημασίας, ναούς τους οποίους φυσικά επισκεφθήκαμε αφού ήταν πολύ κοντά στον Xiengthong. Σε έναν από αυτούς ακούσαμε εκείνον τον άνθρωπο να μιλάει στο τηλέφωνο για τις μετακινήσεις με τρένο. Την συνέχεια περί αυτού την έχω περιγράψει στην αρχή της σημερινής ημέρας.

Οι επισκέψεις της ημέρας:

 

[YiannisTS]

Στο χώρο αυτό υπήρχαν αρκετοί ελέφαντες που μπορούσες να κάνεις βόλτα ή να τους ταΐσεις.

Κάνατε βόλτα πάνω στη ράχη του ελέφαντα;

 

[travelbreak]

Κάνατε βόλτα πάνω στη ράχη του ελέφαντα;

Όχι, εμείς δεν κάναμε. Εκεί ήταν κάποιοι τουρίστες που έκαναν βόλτα πάνω σε ελέφαντα.
Στην Luang Prabang μάλιστα υπήρχε ένα γραφείο ενάντια στη καβάλα των ανθρώπων πάνω σε ελέφαντες: Say No to Elephant Riding
Έχουμε κάνει 1-2 φορές παλιότερα πάντως.

 

[travelbreak]

Μουσείο και θεατρική παράσταση

Όπως όμως προχωρούσαμε προς το ξενοδοχείο μας για να ξεκουραστούμε είδαμε το μουσείο της πόλης, Royal Palace & National Museum, το οποίο ήταν ανοιχτό. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να το επισκεφθούμε πληρώνοντας βέβαια ένα πολύ μικρό ποσόν, περίπου 2,50€ το άτομο. Το μουσείο ουσιαστικά ήταν ένα παλιό παλάτι που είχε μετατραπεί σε μουσείο και τα κυριότερα πράγματα που είχε ήταν αντικείμενα από το βασιλικό ζεύγος που δεν πρέπει να ήταν ηλικίας περισσότερης από 100 έτη (τα αντικείμενα). Είχε πάντως και μερικά πιο παλιά κομμάτια, όπως επιγραφές ηλικίας χιλίων ετών. Εννοείται ότι και στο μουσείο αλλά και σε όλους τους ναούς για να μπεις μέσα πρέπει να βγάζεις τα παπούτσια σου και φυσικά αυτό κάναμε και εμείς.

Στο μουσείο λοιπόν και έξω από το κτίριο είδα μία ταμπέλα που έλεγε για το βασιλικό μπαλέτο που έδινε παραστάσεις τα απογεύματα σε ένα από τα κτίρια εκείνου του χώρου. Πήγαμε και ρωτήσαμε και βγάλαμε πολύ καλά εισιτήρια στις πρώτες θέσεις πληρώνοντας 10€ το άτομο. Είχε στις πιο πίσω θέσεις εισιτήρια με 8 ή και 6€. Η παράσταση ήταν το απόγευμα στις έξι και κρατούσε μια ώρα.

Εννοείται ότι είδαμε και το ναό ο οποίος υπάρχει δίπλα στο μουσείο και ήμασταν τυχεροί γιατί πετύχαμε και μία ομάδα μοναχών οι οποίοι έκατσαν στην είσοδο του ναού και έψαλαν ορισμένα τροπάρια. Μαζί τους βέβαια έψαλαν και κάποιοι επισκέπτες.

Μετά και από αυτό, πάρα πολύ κουρασμένοι, επιστρέψαμε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μας περίπου στις 3:30 και ήπιαμε στα γρήγορα από μία μεγάλη μπύρα των 640ml ο καθένας. Είχαμε τσαντιστεί λίγο με τους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου που δεν μας είπαν για τα εισιτήρια των τρένων, ότι πρέπει να πάμε στο σταθμό. Όταν είχα ρωτήσει πριν από 3 μέρες μου είπαν ότι εκείνοι θα μπορούσαν να μας τα βγάλουν, αλλά αμφιβάλλω αν θα τα κατάφερναν κι αυτοί όπως και όλοι οι άλλοι. Άλλωστε σε ένα άλλο γραφείο που είχα απευθυνθεί είχα αφήσει το WhatsApp μου για να επικοινωνήσουν μαζί μου και να τους πω εάν ήθελα να μου βγάλουν εισιτήριο. Ποτέ δεν το έκαναν.

Όλη τη μέρα είχαμε περπατήσει πάνω από 15.000 βήματα και είχαμε δει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, δηλαδή μνημεία στην πόλη. Κάπου στις 5:30 πήγαμε για να δούμε το θέατρο που είχαμε κλείσει νωρίτερα. Το θέατρο βρίσκεται στο χώρο του μουσείου και πήγαμε 15 λεπτά πριν τις έξι και κόσμος πολύς περίμενε για να δει την παράσταση. Εμείς επειδή είχαμε αργήσει λίγο δεν περιμέναμε πολύ όταν φώναξαν να ανέβουμε στον πρώτο όροφο που ήταν η παράσταση. Βασικά ήταν μια μεγάλη αίθουσα με άνετες καρέκλες. Πάντως μέχρι εκείνη την ώρα έρχονταν άνθρωποι για να παρακολουθήσουν την παράσταση και έβρισκαν εισιτήρια. Αυτό φάνηκε και από την αίθουσα η οποία είχε ένα μικρό ποσοστό άδειων καθισμάτων.

Ευτυχώς η παράσταση κράτησε μονάχα μία ώρα γιατί κόντεψε να με πάρει ο ύπνος, αν και είχα πιει ένα καφέ λίγο πριν μπω στο θέατρο. Είχε αρκετούς ηθοποιούς οι οποίοι χόρευαν και τραγουδούσαν σε ένα ρυθμό πολύ ανατολίτικο και φυσικά πολύ αργό. Το μόνο θετικό ήταν ότι φορούσαν πολύ όμορφα κουστούμια και μάσκες που κάλυπταν όλο το πρόσωπο και το κεφάλι τους. Μόνο τα κορίτσια φορούσαν κάποια τοπικά πράγματα, σαν περικεφαλαίες στο κεφάλι τους. Την μουσική την έπαιζαν πέντε άτομα που κάθονταν στο πλάι και τα δύο από αυτά έπαιζαν κάτι σαν σαντούρι και οι υπόλοιποι τα τύμπανα. Στο θέατρο που δινόταν η παράσταση ήταν βαλμένες περίπου 100 καρέκλες, οι οποίες όμως ήταν πολύ αναπαυτικές. Καλύτερα θα έπρεπε να πω ότι ήταν πολυθρόνες και τα πόδια μας είχαν πολύ χώρο ακόμα και για να τα βάλουμε το ένα πάνω στο άλλο. Εννοείται ότι πολύς κόσμος τραβούσε φωτογραφίες και βίντεο. Το ίδιο και εμείς.

Όταν τελείωσε η παράσταση κάναμε μία μικρή βόλτα περνώντας και από το γραφείο του ανθρώπου ο οποίος είχε πει ότι θα προσπαθήσει να μας βγάλει εισιτήρια με το τρένο και του είχαμε αφήσει τα χρήματα. Ήταν κλειστό και αυτό το ξέραμε γιατί μας είχε πει ότι κλείνει στις 6. Όμως μου είχε δώσει το WhatsApp και μπορούσα να επικοινωνήσω ανά πάσα στιγμή μαζί του.

Κατόπιν είχε έρθει η ώρα του φαγητού. Αυτό όμως μόνο για μένα αφού η Ντίνα έχει αποφασίσει να μην φάει τίποτα παρά μόνο μπανάνες. Είχαμε πάρει ένα κιλό το μεσημέρι από αυτές που έχουν στο Λάος και είναι πολύ μικρές, αλλά πολύ νόστιμες. Ήταν περίπου 20 και φάγαμε τις 17 όταν επιστρέψαμε στο δωμάτιο το μεσημέρι. Για φαγητό αποφασίσαμε να πάμε σε ένα μαγαζί το οποίο έγραφε ότι είχε σουβλάκια που ξεκινούσαν από 9.000 κιπ το ένα. Καθίσαμε λοιπόν σε ένα σχετικά ωραίο περιβάλλον και προσπάθησα να παραγγείλω σε μία κοπέλα. Μου έφερε ένα tablet το οποίο είχε φωτογραφίες από τα φαγητά και από τις μπύρες. Πρώτα παράγγειλα 2 μεγάλες μπύρες αν και η κοπέλα δεν μπορούσε να μου προσδιορίσει αν ήταν όντως μεγάλες. Όταν όμως τις έφερε και ήταν μικρές με τιμή σαν να ήταν μεγάλες, ήξερε πάρα πολύ ωραία αγγλικά για να μου πει ότι ήταν μπύρες small.

Το ίδιο small ήταν και τα σουβλάκια που είχαν. Δύο κυρίες μπροστά μας είχαν παραγγείλει μία δεκαπενταριά η κάθε μία και τα κρατούσαν λες και ήταν βεντάλια. Η Ντίνα αναρωτιόταν αν τα έφαγαν τόσο γρήγορα. Λάθος. Ακόμα δεν είχαν ξεκινήσει να τα τρώνε. Όμως είχαν τόσο λίγο κρέας που ούτε καν φαινόταν καλά-καλά. Εγώ όταν πήγα να παραγγείλω πήγα να δω τα σουβλάκια των 9000 κιπ, και είδα το μέγεθος τους. Κάτι σουβλάκια κοτόπουλο που ήταν κάπως μεγαλύτερο το μέγεθός τους έκαναν 40.000 κιπ. Είδα λοιπόν σε μία φωτογραφία κάτι παϊδάκια και έκαναν 50.000 κιπ η κάθε μερίδα. Εγώ καλού κακού παράγγειλα 2 μερίδες και μου ήρθαν δύο καλαμάκια με ένα κομμάτι από παϊδάκι στο κάθε ένα. Τα έφαγα στα γρήγορα ήπιαμε και τις δύο μικρές μπύρες και αποφασίσαμε να πάρουμε από αλλού δύο μεγάλες να τις πιούμε στο δωμάτιο.